Σύστημα ασφάλισης και μητρότητα.

 

Η σύγχρονη ζωή έχει αρχίσει να αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας. Σε λίγα χρόνια θα έρθουμε αντιμέτωποι με προβλήματα, τα οποία λίγα χρόνια πριν ούτε καν φανταζόμασταν ότι κάποτε θα αντιμετωπίζαμε. Ανάμεσα στα προβλήματα που θα κληθούμε ν' αντιμετωπίσουμε είναι μια νέα γενιά ανθρώπων με ειδικά χαρακτηριστικά. Μια γενιά "ορφανών", που έχει "γονείς" της τους παππούδες, τις νταντάδες και βέβαια την τηλεόραση. Αυτή η γενιά είναι επικίνδυνη πρωτίστως για τον εαυτό της. Δεν μπορεί να επιβιώσει. Δεν γνωρίζει τον κόσμο, στον οποίο θα πρέπει να επιβιώσει.

Αυτή η γενιά είναι που "πλήρωσε" με "ορφάνια" τη σύγχρονη ζωή. Όπως κάποτε έφευγαν οι μετανάστες και άφηναν τα παιδιά τους με τους παππούδες πίσω στην πατρίδα, έτσι συνέβη και τώρα. Η μόνη διαφορά του τότε με το σήμερα είναι ότι τώρα οι "μετανάστες" κατοικούν στο ίδιο σπίτι κι απλά δεν τους βλέπουν τα παιδιά τους. Τότε μάλιστα τα πράγματα ήταν καλύτερα, γιατί οι παππούδες, όταν αναλάμβαναν τον παιδαγωγικό τους ρόλο, έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Σήμερα μαζί με τους παππούδες τα παιδιά τα διαπαιδαγωγεί και η "Τρούμπα" της τηλεόρασης. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό. Τα παιδιά μεγαλώνουν με ένα "μάους" στο χέρι μπροστά από ένα μόνιτορ. Δεν γνωρίζουν τον κόσμο στον οποίο θα ενταχθούν. Δεν αποκτούν γνώση της πραγματικής ζωής. Δεν γνωρίζουν τι είναι παραγωγή. Δεν γνωρίζουν τι είναι κοινωνική λειτουργία.

Τα πάντα γι' αυτούς είναι virtual. Τα προϊόντα γι' αυτούς, αν δεν "φυτρώνουν" στα σούπερ μάρκετ, τα κατασκευάζουν κάτι μυστηριώδη "ανθρωπάκια" σε μια μυθική χώρα, η οποία δεν τους αφορά. Ο καθένας αγωνίζεται για μια ατομική επιτυχία, την οποία δεν τη "χωρά" ο κόσμος. Μια επιτυχία, που τη χωρά μόνον το παιχνίδι του υπολογιστή τους. Εκπαιδεύονται σε παιχνίδια αλληλοεξόντωσης και "χτισίματος" αυτοκρατοριών. Μαθαίνουν να ζουν μόνοι τους. Δεν έχουν πραγματικούς φίλους. Δεν έχουν πραγματικές σχέσεις. Φίλοι τους και σχέσεις τους είναι μόνον αυτοί του υπολογιστή. Φίλοι, που δεν συνεπάγονται υποχρεώσεις και αρκεί το πάτημα ενός κουμπιού για να πάψουν οι υποχρεώσεις. Άφιλοι, απάτριδες, κοινωνικά αδιάφοροι και τεμπέληδες είναι οι περισσότεροι από αυτούς. Ήδη άρχισαν να τους κουβαλάνε στα νοσοκομεία για απεξάρτηση.

Αυτά όλα δεν έγιναν τυχαία. Αυτά τα χαρακτηριστικά ευνοούσαν την Νέα Τάξη και αυτά προσέδωσαν στην νέα γενιά. Όλα αυτά η προπαγάνδα τα εμφανίζει σαν "πολιτισμό". Λεηλατείται το σύμπαν και η γενιά, που πρέπει ν' αγωνιστεί —γιατί υποθηκεύεται το μέλλον της—, ζηλεύει την επιτυχία των κλεφτών. Οι διεφθαρμένοι παρουσιάζονται σαν οι επιτυχημένοι. Αυτοί όλοι οι "νεοσσοί’ του Ελληνισμού δεν καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά δεν είναι παιχνίδια. Δεν καταλαβαίνουν ότι στην περίπτωση αυτήν δεν αρκεί να κλείσεις τον υπολογιστή, για να ξαναρχίσει το παιχνίδι από την αρχή. Σ' αυτό το "παιχνίδι", αν χάσεις την πατρίδα σου ή τη ζωή σου, δεν τα ξαναπαίρνεις πίσω. Σ' αυτήν την περίπτωση, αν χάσεις το παιχνίδι, καταστρέφεσαι για πάντα.

Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για μεγάλο κίνδυνο, τον οποίο θα κληθούμε ν' αντιμετωπίσουμε στο άμεσο μέλλον. Η γενιά της τηλεόρασης δεν μπορεί να επιβιώσει στον πραγματικό κόσμο. Η γενιά των παιδιών μας. Αυτό είναι το τραγικό αποτέλεσμα του σύγχρονου τρόπου ζωής. Οι τεχνητές ανάγκες της σύγχρονης ζωής σε συνδυασμό με τη χειραφέτηση της γυναίκας είχαν συγκεκριμένα αποτελέσματα.

"Έβγαλαν" τη γυναίκα από το σπίτι.

Βγήκε η γυναίκα από το σπίτι, για να δοκιμάσει τις δυνάμεις της, όπως δικαιούνταν, αλλά το κακό είναι ότι δεν μπορεί να "ξαναμπεί", όταν θα πρέπει να αναλάβει τον ρόλο της μητέρας.

Αν όμως η λέαινα κυνηγά όλη την ημέρα και παρατήσει τα λιονταράκια με τους σκαντζόχοιρους, σκαντζόχοιροι θα γίνουν. Τι κι αν αυτή γίνει η πιο σημαντική λέαινα της ιστορίας; Τι κι αν κάνει τη μεγαλύτερη καριέρα της "σαβάνας"; Σκαντζόχοιρους θ' αφήσει πίσω της. Ανάλογο πρόβλημα θ' αντιμετωπίσει και η ελληνική κοινωνία με τη σημερινή κατάσταση. Οι Ελληνίδες "βγήκαν" από τα σπίτια τους και η απουσία τους πλέον είναι ορατή. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αναπληρωθεί. Το αποτέλεσμα είναι τραγικό και ήδη έχουμε πάρει μια πρώτη γεύση του. Οι "απούσες" από το σπίτι Ελληνίδες δεν θα αφήνουν πίσω τους Έλληνες, αλλά "σκαντζόχοιρους", μεγαλωμένους από τα τηλεσκουπίδια και το ίντερνετ.

Αυτά είναι προβλήματα, τα οποία θα πρέπει να τα αντιμετωπίσει η κοινωνία, γιατί θα τα βρει μπροστά της. Δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε το πόσο αρνητικό είναι να μεγαλώνει το παιδί χωρίς την παρουσία της φυσικής του μητέρας. Στο σημείο αυτό αρκεί το ότι συμφωνούμε όλοι πως αυτό είναι κάτι το απόλυτα αρνητικό και βέβαια καθοριστικό για τη ζωή του παιδιού. Ενός παιδιού, το οποίο μαζί με τα άλλα όμοιά του θα συνθέτει τη μελλοντική κοινωνία. Ένα σύνολο όμως προβληματικών ανθρώπων συνθέτει προβληματική κοινωνία. Αυτό είναι το πρόβλημα που πρέπει ν' αντιμετωπίσουμε.

Ως οργανωμένη κοινωνία, που πρέπει να μεριμνά για τη μελλοντική της πορεία, αυτό το πρόβλημα θα πρέπει να το επιλύσουμε.

Πώς επιλύεται;

Μέσω και πάλι του ασφαλιστικού συστήματος. Με την ίδια λογική που θέλουμε να επιλυθεί το πρόβλημα των αναπήρων. Να καθοριστεί ένα χρονικό διάστημα περίπου τριών χρόνων, όπου η μητέρα θα μπορεί να κάθεται στο σπίτι της, για να μην στερείται την παρουσία της το παιδί της. Στο διάστημα αυτό θα εισπράττει τον εθνικό μισθό σαν να εργαζόταν.

Θα τον εισπράττει απευθείας από το ασφαλιστικό ταμείο.

Δεν θα φορτώνεται αυτό το κόστος στις επιχειρήσεις, ώστε να έχουμε την αθλιότητα που βλέπουμε σήμερα. Να βλέπουμε νόμους να μην εφαρμόζονται.

Να βλέπουμε γυναίκες να μην γεννούν, για να μην χάσουν την εργασία τους.

Να βλέπουμε επιχειρηματίες να "κρυφοκοιτάνε" στις ιδιωτικές ζωές των εργαζομένων, προκειμένου να μην ζημιωθούν.

Η μητρότητα είναι πρόβλημα της κοινωνίας και πρέπει ν' αντιμετωπιστεί από τους φορείς της κοινωνίας. Η σωστή διαπαιδαγώγηση των μελλοντικών πολιτών πρέπει ν' αντιμετωπιστεί από την επίσημη Πολιτεία. Πρέπει η Πολιτεία να επενδύσει στη μητέρα, για να ελπίζει στη σωστή ανάπτυξη της κοινωνίας. Πρέπει να "πληρώσει" σήμερα, για ν' "αγοράσει" ένα καλό αύριο.