Ασφαλιστικό σύστημα κι αναπηρία.

 

Ο άνθρωπος πολλές φορές ξεχνά τη φύση του. Ξεχνά ότι είναι θνητός με αδυναμίες. Όταν είναι νέος νομίζει ότι τα γηρατειά δεν τον αφορούν. Όταν γερνά νιώθει πληγωμένος, όταν βλέπει τους νέους να έχουν τη δική του προηγούμενη συμπεριφορά. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την αναπηρία. Οι άνθρωποι δεν την κατανοούν στην πραγματική της βάση. Νομίζουν ότι αφορά μόνον τους αναπήρους. Το αποτέλεσμα είναι να μην τη σέβονται. Το αποτέλεσμα είναι να μην σέβονται αυτούς που αντιμετωπίζουν το πρόβλημά της, είτε άμεσα ως ανάπηροι είτε έμμεσα ως συγγενείς.

Σε μια πολιτισμένη κοινωνία αυτό είναι απαράδεκτο και βέβαια παράλογο. Γιατί; Διότι σε μια κοινωνία θνητών ανθρώπων η αναπηρία είναι θέμα που μας αφορά όλους. Ένα πράγμα πρέπει να διέπει πάντα τη σκέψη μας. Ποιο είναι αυτό; Ότι όλοι μας είμαστε δυνάμει ανάπηροι. Τη δική μας αναισθησία θα εισπράξουμε, αν μας συμβεί το τραγικό. Γι' αυτόν τον λόγο τα μέλη μιας κοινωνίας θα πρέπει ν' αντιμετωπίζουν τους αναπήρους με την ευαισθησία που θα ήθελαν να τους αντιμετωπίζει η κοινωνία, αν αυτοί βρίσκονταν στη θέση τους. Επειδή οι ανάπηροι δεν είναι ζητιάνοι, δεν μπορούν ν' αντιμετωπίζονται σε ατομικό επίπεδο.

Είναι θεμελιώδης υποχρέωση της Πολιτείας να τους εξασφαλίζει την αξιοπρέπεια που έχουν ανάγκη. Δεν πρέπει ο ανάπηρος πολίτης να "χρωστάει" σε κανέναν ιδιώτη —όποιος κι αν είναι αυτός— την αξιοπρέπειά του.

Οι ανάπηροι πρέπει να εντάσσονται αυτόματα στο σύστημα ασφάλισης. Να εισπράττουν κατ’ ευθείαν τον εθνικό μισθό. Να εισπράττουν για το έργο που "παράγουν" στην κοινωνία. Ένα έργο σημαντικό, εφόσον σε μια κοινωνία, που εύκολα "ξεχνά", είναι σημαντικό να υπάρχουν άνθρωποι που με τον πόνο τους να της υπενθυμίζουν ότι είναι μια κοινωνία θνητών ανθρώπων. Μια κοινωνία, που συχνά γίνεται σκληρή και πρέπει κάποιος να της υπενθυμίζει ότι την συμφέρει να είναι ευαίσθητη. Μόνον γι' αυτούς τους λόγους οι ανάπηροι είναι άξιοι του μισθού τους. Δεν τους λαμβάνουν καταχρηστικά και δεν ζουν εις βάρος κανενός.

Ό,τι ευεργέτημα μπορεί να δώσει η κοινωνία στους αναπήρους είναι υποχρεωμένη να το δώσει. Αν ο ανάπηρος άνθρωπος είναι ανήλικος, να δίνει τον εθνικό μισθό στον κηδεμόνα του. Να δίνει στον ανάπηρο τη δυνατότητα να γίνεται ένας αξιοπρεπής εργοδότης σ' αυτόν που τον προσέχει. Αν ο ανάπηρος άνθρωπος είναι ενήλικας, να του δίνει απευθείας τον εθνικό μισθό, για να μπορεί να εξαγοράζει τις υπηρεσίες που χρειάζεται. Ο ανάπηρος πρέπει να έχει απεριόριστη πρόσβαση στο σύστημα υγείας. Ό,τι μπορεί να προσφέρει η ανθρώπινη τεχνολογία, να μπορεί να το δοκιμάσει, χωρίς να υπολογίζεται το κόστος.

Η κοινωνία "λάμπει" όταν μπορεί —στον βαθμό που την αφορά— να έχει χαρούμενους τους αδύναμους πολίτες της.

Η κοινωνία "πετάει", όταν μπορούν οι αδύναμοι άνθρωποι να "περπατούν".

Κοινωνία, σαν αυτή που ζούμε σήμερα, είναι κοινωνία θηρίων και όχι ανθρώπων.

Κοινωνία, που αφήνει τους ανάπηρούς της να ζητιανεύουν στα φανάρια για να επιβιώσουν, δεν δικαιούται να "ονειρεύεται" το μέλλον.