Δεύτερος στόχος:

Εθνικός μισθός.

 

Από τη στιγμή που θα ελεγχθεί η αγορά και θα τεθούν τα ανώτατα όριά της μέσω του κρατικού κεφαλαίου, είναι εύκολο να ρυθμιστούν τα θέματα της οικονομίας. Βασική πρότασή μας είναι να θεσπιστεί εθνικός μισθός με τη λογική που σήμερα υπάρχει ο βασικός μισθός του ανειδίκευτου εργάτη. Ένας μισθός, που θα μας επιτρέπει να γνωρίζουμε τα κόστη του συνόλου των λειτουργιών του συστήματός μας. Ένας μισθός, που θα μας επιτρέπει να ελέγχουμε το σύνολο της οικονομίας. Ένας μισθός, που θα χτυπάει αυτόματα "συναγερμό", κάθε φορά που η οικονομία τείνει προς την προβληματικότητα.

Το σύνολο της δημοσιονομικής πολιτικής θα πρέπει να γίνεται βάση αυτού του μισθού.

Το σύνολο των ειδικών μισθών θα πρέπει να προσαρμόζεται πάνω σ' αυτόν τον μισθό.

Η ετήσια συλλογική διαπραγμάτευση να γίνεται όπως γίνεται σήμερα, αλλά να αφορά το σύνολο του πληθυσμού των μισθωτών.

Από τον τελευταίο εργάτη μέχρι τον Πρωθυπουργό της χώρας.

Οι ειδικές κατηγορίες μισθωτών απλά θα γνωρίζουν εκ των προτέρων τη σχέση του δικού τους μισθού με αυτόν τον εθνικό μισθό. Άρα θα πρέπει να γίνει μια αρχική διαπραγμάτευση των κλάδων των εργαζομένων για τη σχέση των μισθών μεταξύ τους και από εκεί και πέρα να υπάρχει ως εκκρεμότητα μόνον η διαπραγμάτευση του εθνικού μισθού. Το πρώτο είναι πολιτικό ζήτημα και λύνεται άπαξ και το δεύτερο είναι καθαρά οικονομικό και λύνεται περιοδικά με διαπραγματεύσεις των κοινωνικών εταίρων.

Πολιτικό ζήτημα είναι η σχέση του μισθού του εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα με αυτόν του δημοσίου υπαλλήλου. Πολιτικό ζήτημα είναι η σχέση του μισθών των δημοσίων υπαλλήλων μεταξύ τους ανάλογα με την αρχαιότητα, την ειδικότητα ή την επικινδυνότητα του κάθε κλάδου. Αυτά όμως μπορούν να γίνουν διαπραγμάτευση μία φορά και να ισχύουν άπαξ. Από εκεί και πέρα ο ειδικός συνδικαλισμός ειδικών κλάδων εργαζομένων θα πρέπει να πάψει να υφίσταται. Ο μόνος συνδικαλισμός που θα υπάρχει θα είναι αυτός του ιδιωτικού τομέα, ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να αποτυπώνει τις πραγματικές αξίες στον εθνικό μισθό.

Από τη στιγμή που θα συνδέονται οι μισθοί του συνόλου των εργαζομένων μεταξύ τους, ευνόητο είναι ότι θα είναι πραγματική η όποια διαπραγμάτευση πραγματοποιείται μεταξύ των κοινωνικών εταίρων. Δεν θα αφήνεται ο εργαζόμενος "λεία" κολλητών βιομηχάνων και εργολάβων για να τον εκμεταλλεύονται. Όταν από τη διαπραγμάτευση αυτού του μισθού θα εξαρτάται ο μισθός των δικαστικών, των γιατρών ή των πολιτικών, τα πράγματα θα είναι δύσκολα για όλους τους γνωστούς εκμεταλλευτές. Για όλους τους άθλιους, που με μερικά "δωράκια" σε ΓΣΕΕ και συνδικαλιστές τη βγάζουν "τζάμπα". Θα έχει νόημα για όλους ακόμα και το ένα ευρώ της αύξησης στον εθνικό μισθό.

Αυτός ο μισθός θα είναι το "μέτρο" της οικονομίας. Βάση αυτού του μισθού θα "μετρώνται" τα πάντα. Θα "μετρώνται" τα κόστη της παραγωγής. Θα μετρώνται οι τιμές των αγροτικών προϊόντων. Όταν έχεις "μέτρο", εύκολα αυτό το μέτρο περνά σε όλες τις δραστηριότητες. Από αυτό το "μέτρο" υπολογίζεται το προσδοκώμενο εισόδημα για έναν αγρότη. Από αυτό το "μέτρο" υπολογίζεται η παραγωγή και άρα η ελάχιστη περιουσία που το εξασφαλίζει. Από αυτό το "μέτρο" υπολογίζονται οι αγροτικές αποζημιώσεις. Από αυτό το "μέτρο" χτίζεται το φορολογικό σύστημα. Όταν υπάρχει "μέτρο", ποτέ η οικονομία δεν ξεφεύγει από τον έλεγχο.

Από εκεί και πέρα πρέπει ν' αποτελεί αρμοδιότητα του κράτους να δίνει νόημα και αξία σ' αυτόν τον μισθό, για να μην υπάρχουν προβλήματα.

Αρμοδιότητα του κράτους είναι να ελέγχει την αγορά και να πατάσσει τα φαινόμενα της κερδοσκοπίας.

Αρμοδιότητα του κράτους είναι να ελέγχει την αγορά στέγης, για να μην υπάρχουν ανάλογα φαινόμενα.

Αρμοδιότητα του κράτους είναι να ελέγχει τις τοκογλυφικές τάσεις των ιδιωτικών τραπεζών.

Αρμοδιότητα του κράτους είναι να διαφυλάττει τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Όλα αυτά δημιουργούν νέα δυναμική στον χώρο της αγοράς. Είναι θέμα χρόνου να πάψουν να υπάρχουν κλειστά επαγγέλματα, ώστε η δυναμική της αγοράς να λειτουργήσει υπέρ των συμφερόντων του πολίτη, ο οποίος αναγκαστικά είναι και καταναλωτής.