Οι προτάσεις μας

για το μέλλον της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ

 

 

Για εμάς η Ολυμπιακή είναι τα "φτερά" του ελληνισμού. Ένας πραγματικά μεγάλος, σοβαρός και αξιόπιστος αερομεταφορέας. Ίσως το πιο διάσημο κεφάλαιο του ελληνικού λαού. Η μόνη επιχείρησή του, που έχει τη δυνατότητα να αντλεί κέρδη από την παγκόσμια αγορά. Η μόνη επιχείρηση που έχει τη δυνατότητα τα διεθνή αυτά κέρδη να τα μετουσιώσει σε εθνική ασφάλεια. Η μόνη επιχείρηση που μπορεί το δολάριο, το οποίο βγάζει στα πέρατα της Γης, να το μετουσιώσει σε ποιότητα ζωής για τον επαρχιώτη ή τον νησιώτη Έλληνα.

Αυτό το εθνικής σημασίας κεφάλαιο βρέθηκε στη δίνη των μεγάλων συμφερόντων, τα οποία δεν δέχονται τον ανταγωνισμό. Είναι προφανές πλέον ότι αυτοί, οι οποίοι αλώνουν τα πάντα στο όνομα του καθαρού ανταγωνισμού και της ελεύθερης οικονομίας, δεν δέχονται τον ανταγωνισμό, όταν αυτός δεν τους συμφέρει. Μόνον εκ του ασφαλούς και με ανύπαρκτους ή νεκρούς αντιπάλους είναι λάτρεις του ανταγωνισμού. Η Ολυμπιακή δεν είναι νεκρή και δυστυχώς γι' αυτούς είναι πολύ σκληρή για να πεθάνει αμαχητί. Τα τελευταία γκάλοπ δείχνουν ότι υπάρχει πλήρης στήριξη του αγώνα της από τους Έλληνες.

Όμως, αυτό δεν αρκεί για να σωθεί. Η εταιρεία πρέπει να μπει σε τροχιά ανάπτυξης και αυτό απαιτεί προγραμματισμό. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να εξανεμίσει την "πίστωση" που της έδωσε ο ελληνικός λαός. Η Ολυμπιακή έχει δυνατότητες να σωθεί, αλλά αυτές πρέπει να τις δείξει —και μάλιστα σύντομα—, γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι για όλους. Δύσκολοι για έναν λαό, ο οποίος έχει σημαντικά προβλήματα ν' αντιμετωπίσει και τα περιθώριά του είναι πλέον ελάχιστα. Με ένα ασφαλιστικό πρόβλημα να απειλεί τους πάντες, θα είναι δύσκολο να ανεχθεί λάθη και ολιγωρίες από την πλευρά της Ολυμπιακής.

 

 

Εξυγίανση και ανάπτυξη.

 

Αυτές οι δύο έννοιες, οι οποίες, παρ' όλο που πηγαίνουν συνήθως μαζί, συνδέονται ταυτόχρονα με διαφορετικές παραμέτρους. Απαιτούν διαφορετικά πράγματα για να έρθουν εις πέρας και βασίζονται σε διαφορετική λογική. Η έννοια της εξυγίανσης συνδέεται με την έννοια του νοικοκυρέματος και την περικοπή των εξόδων, ενώ η έννοια της ανάπτυξης συνδέεται με την έννοια των επενδύσεων και άρα με την αύξηση των εξόδων.

Δεν είναι δυνατόν να γίνει καμία ανάπτυξη κάποιας εταιρείας, αν δεν υπάρξει πρώτα εξυγίανσή της. Αυτό είναι λογικό. Δεν είναι δυνατόν να είσαι άρρωστος και να θέλεις να τρέξεις. Πρώτα φτιάχνεις έναν υγιές και δυνατό σώμα και κατόπιν τρέχεις, εφόσον θέλεις να έχεις αποτέλεσμα. Αν αρχίσεις να τρέχεις, χωρίς να έχεις υγεία, το αποτέλεσμα —εκτός από γελοίο— μπορεί ν' αποδειχθεί και τραγικό.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για ν' αρχίσει ο αναγνώστης να μπαίνει στην ουσία του προβλήματος. Φαινομενικά το μεγάλο πρόβλημα της Ολυμπιακής είναι τα τεράστια έξοδά της. Έξοδα δυσανάλογα μεγάλα σε σχέση με τα έσοδά της. Το πρόβλημα αυτό την κάνει εύκολη λεία των απανταχού εχθρών της. Μέχρι και ο Μπαρό εμφανίζεται ν' "ανησυχεί" για τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων. "Ανησυχεί" ο άνθρωπος για εμάς. Τι συμβαίνει όμως πραγματικά; Γιατί η Ολυμπιακή παρουσιάζει αυτήν την εικόνα; Γιατί η Ολυμπιακή παρουσιάζεται σαν ένας γίγαντας, ο οποίος μόνον τρώει και ποτέ δεν παράγει κάτι ανάλογο του μεγέθους του;

Η απάντηση είναι απλή. Για λόγους που θα δούμε παρακάτω η Ολυμπιακή έχει κορμό γίγαντα και προσφέρει υπηρεσίες νάνου. Έχει υποδομές αντάξιες των μεγαλύτερων διεθνών εταιρειών του κόσμου και στόλο ενός μικρού εθνικού αερομεταφορέα. Αυτό είναι το βασικό της πρόβλημα. Έχει πανάκριβες υποδομές και το εμπορικό της κομμάτι, που είναι η αγορά, είναι μικροσκοπικό. Δεν μπορεί να πάρει φόρτο. Δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί τα μεγέθη μιας αγοράς μέσα στην οποία έχει αποδείξει ότι έχει θέση. Είναι ένα πανίσχυρο αυτοκίνητο, που του έχουν βάλει τροχούς ποδηλάτου.

Το αποτέλεσμα είναι να μην μπορεί να βάλει τη δύναμή της στην αγορά. Η πανίσχυρη "μηχανή" της έχει οικονομικό αποτέλεσμα, το οποίο μπορεί να συγκριθεί με εταιρείες οι οποίες δεν έχουν καθόλου "κινητήρα". Απλά είναι τα πράγματα. Όταν έχεις την υποδομή μιας British Airways η μιας Air France και ο στόλος σου είναι περίπου ίσος με αυτόν της κάθε απίθανης εταιρειούλας, που νοικιάζει αεροσκάφη, χωρίς να διαθέτει ούτε ένα κατσαβίδι, ευνόητο είναι ότι θα έχεις αυτήν την εικόνα. Όχι απλά δεν θα βλέπεις στα μάτια τους πραγματικούς αντιπάλους σου, αλλά θα υστερείς ακόμα και σε σχέση με εταιρείες της μιας νύχτας.

Γι' αυτό μιλάμε για απλά πράγματα. Όταν ως εταιρεία έχεις μια πανάκριβη υποδομή, η οποία εύκολα μπορεί να εξυπηρετήσει έναν στόλο με διακόσια αεροπλάνα και άρα να έχει διακόσιες διαφορετικές πηγές εσόδων και εσύ έχεις μόνον σαράντα, υπάρχει πρόβλημα. Τα έξοδα πάντα καλύπτονται από έσοδα και τα έσοδα από τα σαράντα αεροπλάνα δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα της Ολυμπιακής.

Αυτό είναι το πρώτο πρόβλημα της Ολυμπιακής. Δεν έχει τη δυνατότητα να καλύψει τα έξοδά της με βάση τα έσοδά της. Αυτό την κάνει ακριβή και άρα μη ανταγωνιστική. Τα έξοδά της αναγκαστικά θα μοιράζονται στους λίγους επιβάτες των λίγων αεροπλάνων που διαθέτει. Τα πάγια της έξοδα θα φορτώνονται στα λίγα εισιτήρια και αυτό δεν της επιτρέπει ν' ανταγωνιστεί ούτε τον τελευταίο αερομεταφορέα. Τον αερομεταφορέα, ο οποίος μπορεί να ελέγχει τα κόστη του, εφόσον δεν έχει τεράστια πάγια έξοδα. Όταν έχει εισιτήρια και άρα έχει πτητικό έργο, πληρώνει σε τρίτους τη συντήρηση του στόλου του, ενώ όταν δεν έχει εισιτήρια δεν έχει πτήσεις και άρα δεν έχει υπέρογκα έξοδα συντήρησης. Πληρώνεις όταν πετάς και όταν πετάς πληρώνεσαι.

Αυτό το απλό πράγμα δεν ισχύει για την Ολυμπιακή. Η Ολυμπιακή πληρώνει είτε πετάει είτε όχι. Ποιος όμως ευθύνεται γι' αυτήν την κατάσταση; Ποιος μετέτρεψε το στρατηγικό και πανάκριβο πλεονέκτημά της σε θανάσιμο φορτίο; Αυτός ο οποίος αποφάσισε να την καθηλώσει στα σαράντα αεροσκάφη. Αυτός ο οποίος γνωρίζει τα έξοδά της και δεν την αφήνει ν' αναπτυχθεί. Αυτός ο οποίος γνωρίζει τον "κινητήρα" της και της έχει βάλει τροχούς "ποδηλάτου". Αυτός ο οποίος γνωρίζει τα έξοδα του "κινητήρα" της και την έχει βάλει ν' ανταγωνίζεται "ανεμοπλάνα".

Εδώ υπάρχει πολιτική ευθύνη. Οι πολιτικοί, εξυπηρετώντας συμφέροντα ιμπεριαλιστών, στέρησαν από την Ολυμπιακή τη δυνατότητα να λειτουργεί με βάση τις δυνατότητές της και άρα να είναι ανταγωνιστική. Ταυτόχρονα την εμποδίζουν συστηματικά να βρει τρόπους ν' ανταπεξέλθει στα έξοδά της με πλάγιους τρόπους. Για να μην δυσαρεστήσουν τα αφεντικά τους, εμποδίζουν την Ολυμπιακή να πουλάει τεχνικές υπηρεσίες. Στέρησαν από την εταιρεία τη δυνατότητα να προσφέρει τεχνική υποστήριξη σε άλλες εταιρείες και άρα να συντηρείται από τα εισιτήρια άλλων εταιρειών, μειώνοντας με τον τρόπο αυτόν τα έξοδά της.

Μιλάμε δηλαδή για εγκλήματα άνευ προηγουμένου. Όπου υπάρχουν έσοδα στην αερομεταφορά και θα μπορούσε η Ολυμπιακή να διεκδικήσει μερίδιο, απλά δεν αφέθηκε  να το κάνει. Δεν αφέθηκε να διεκδικεί ταξιδιώτες στα φιλέτα της αερομεταφοράς, για να μην δυσαρεστηθούν οι μεγάλοι των αερομεταφορών. Δεν αφέθηκε να διεκδικεί εταιρείες-πελάτες για τη συντήρηση των στόλων τους, για να μην δυσαρεστηθούν οι ίδιοι πάλι νταβατζήδες. Όπου η Ολυμπιακή μπορούσε ν' ανοίξει πόρτες, για να επιβιώσει με την αξία της και το όνομά της, πάντα κάποιοι δικοί μας άνθρωποι φρόντιζαν να τις κλείνουν, για να μην δυσαρεστηθούν οι ξένοι προστάτες τους.

Αυτή είναι δυστυχώς η εικόνα της εταιρείας. Τα τεράστια έξοδά της δεν μπορούν να απορροφηθούν από το πτητικό της έργο. Ένα πτητικό έργο, το οποίο δεν είναι ανάλογο των δυνατοτήτων της ως εταιρεία. Όμως, όλα αυτά τα οποία περιγράφουμε και αφορούν τις δυνατότητές της ανήκουν στη σφαίρα του υποθετικού και έχουν νόημα σε περίπτωση ανάπτυξής της. Σε περίπτωση που θα θελήσει να "τρέξει".

Αυτό το οποίο μας ενδιαφέρει τώρα είναι να δούμε τη δυνατότητα εξυγίανσής της. Να δούμε την "υγεία" της. Να δούμε σε ποια κατάσταση μπορεί να έρθει τη δεδομένη στιγμή με τη δεδομένη κατάσταση. Αυτό είναι που μας ενδιαφέρει. Να δούμε ποια είναι τα έξοδά της, που την κάνουν αρνητικό παράγοντα για την οικονομία. Να δούμε τον λόγο που μας κοστίζει τόσα όσα ισχυρίζονται αυτοί οι οποίοι θέλουν να μας "σώσουν" από αυτήν. Να δούμε πόσα μας κοστίζει και ανησυχεί για εμάς ο Μπαρό. Η Ολυμπιακή είναι αυτή που μας κοστίζει ή κάποιοι άλλοι είναι αυτοί που μας κοστίζουν και τα φορτώνουν όλα στην Ολυμπιακή, επειδή έτσι τους βολεύει;

Αυτό το οποίο λέμε είναι ότι στην πραγματικότητα η Ολυμπιακή δεν έχει πολλά έξοδα. Πολλά έξοδα έχουν αυτοί οι οποίοι διαχειρίζονται την Ολυμπιακή. Αυτοί οι οποίοι βρίσκονται πίσω από την Ολυμπιακή και την "αρμέγουν" έχουν πολλά έξοδα. Εκεί θ' αναζητήσουμε δηλαδή τα έξοδα. Η Ολυμπιακή μάς κοστίζει εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, αλλά αυτά τα χρήματα κάπου πηγαίνουν. Κάποιοι τα παίρνουν. Ποιοι είναι αυτοί; Οι σε γενικές γραμμές κακοπληρωμένοι υπάλληλοί της ή το χρυσοπληρωμένο γερμανικό αεροδρόμιο των Σπάτων; Εμείς στην Ολυμπιακή πληρώνουμε, αλλά δεν πρέπει να δούμε ποιους πληρώνει η Ολυμπιακή;

Θα τα δούμε όλα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι λέμε. Η Ολυμπιακή, μέχρι τη μετακίνησή της στο Αεροδρόμιο των Σπάτων, ήταν εγκατεστημένη στο Ελληνικό. Είχε το ιδιόκτητο "σπίτι" της και άρα είχε σχεδόν ολοκληρώσει το επενδυτικό της πρόγραμμα. Δεν είχε πλέον έξοδα και μπορούσε να συγκεντρωθεί στο πτητικό της έργο. Συνείσφερε στα έξοδα της λειτουργίας του αεροδρομίου με δυόμισι δισεκατομμύρια δραχμές ενοίκιο ανά έτος. Περίπου δηλαδή οκτώ εκατομμύρια ευρώ. Χρήματα, που ήταν πολύ περισσότερα, εφόσον στην πραγματικότητα το σύνολο των υποδομών του αεροδρομίου λειτουργούσαν ως εγκαταστάσεις της Ολυμπιακής και άρα απάλλασσαν το ίδιο το αεροδρόμιο από έξοδα. Έστω όμως κι έτσι, πλήρωνε ενοίκιο οκτώ εκατομμύρια ευρώ.

Ξαφνικά και επειδή η Ελλάδα κυβερνάται από "οραματιστές", αποφασίστηκε η δημιουργία του νέου αεροδρομίου. Το γερμανικού αεροδρομίου της Αθήνας. Οι Γερμανοί όμως δεν είναι κορόιδα. Κορόιδα έψαχναν. Θέλοντας να κάνουν αποδοτικό το αεροδρόμιό τους, αναζήτησαν έσοδα. Από πού όμως θα τα βρουν τα έσοδα; Από το κορόιδο. Από αυτόν που μπορεί να έχει έσοδα και μπορούν να τον λεηλατούν. Με λίγη διαφθορά και λίγες δεξιώσεις και βραβεύσεις κατάφεραν και έβαλαν τους πολιτικούς να τους παραδώσουν τον "μόσχο τον σιτευτό" για εκμετάλλευση.

Η δημιουργία του νέου αεροδρομίου οδήγησε σε λουκέτο το αεροδρόμιο του Ελληνικού. Για το "καλό" μας. Για το καθαρό περιβάλλον. Για τον περιορισμό της μόλυνσης. Για την αποφυγή της ηχορύπανσης στα νότια προάστια. Κατέστησαν με τον τρόπο αυτόν την Αθήνα ως τη μοναδική πρωτεύουσα ανεπτυγμένου κράτους της Δύσης με ένα και μοναδικό αεροδρόμιο. Για το "καλό" μας. Επειδή αυτό το "καλό" μας βρίσκεται στα χέρια της εξουσίας, ευνόητο είναι ότι θα ήταν "άριστο" για μερικούς άλλους. Κάποιοι πολιτικοί μπορεί να ονειρεύονταν να πάρουν και κανένα προνομιακό οικοπεδάκι δίπλα στη θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι αυτοί οι οποίοι "οραματίστηκαν" το νέο αεροδρόμιο είναι οι ίδιοι που θέλουν να έχουν τη διαχείριση του "οικοπέδου" του Ελληνικού. Για το "καλό" μας.

Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ότι οδήγησαν την ανταγωνιστική Ολυμπιακή της εποχής εκείνης στην αναγκαστική μετακίνηση. Την κερδοφόρα Ολυμπιακή. Την ξεσπίτωσαν από το ιδιόκτητο και πλήρως εξοπλισμένο "σπίτι" της. Όταν όμως αναγκαστικά ξεσπιτώνεις κάποιον από την ιδιοκτησία του, ευνόητα είναι μερικά πράγματα. Από "σπίτι" τον βγάζεις και σε σπίτι είσαι υποχρεωμένος να τον βάλεις. Η αναγκαστική μετακίνηση, δηλαδή, συνεπάγεται ορισμένα πράγματα. Το πρώτο πράγμα που συνεπάγεται είναι ότι παίρνεις "σπίτι", για ν' αντικαταστήσεις το "σπίτι" σου και το δεύτερο είναι ότι το "ενοίκιο" δεν πρέπει ν΄ αλλάζει δραματικά —όταν μάλιστα και στις δύο περιπτώσεις ο ιδιοκτήτης είναι ο ίδιος και είναι το κράτος—.

Έγινε όμως αυτό; Όχι βέβαια. Την Ολυμπιακή την ξεσπίτωσαν από ένα "σπίτι" και της έδειξαν ένα χωράφι για "σπίτι". Στην κυριολεξία την έβαλαν μέσα στις λάσπες των Σπάτων. Το τραγικό ήταν ότι, όχι μόνον την έβαλαν σε ένα χωράφι, αλλά, το ενοίκιό της εκτοξεύτηκε σε επίπεδα "παλατιού". Μιλάμε για πρωτοφανή πράγματα. Μιλάμε για πράγματα, που, αν ο πιο αγράμματος άνθρωπος τα αντιμετώπιζε, θα έκανε επανάσταση. Αναγκάστηκε η Ολυμπιακή να μετακινηθεί στην κυριολεξία σε ένα χωράφι.

Οι Γερμανοί —της ιδιωτικής οικονομίας— έβαζαν μόνον την ομορφιά τους. Τίποτε άλλο. Περίμεναν έσοδα, χωρίς να έχουν βάλει μια δραχμή στο δικό τους αεροδρόμιο. Όλες τους οι επενδύσεις ήταν μερικοί υπουργοί και μερικοί παρατρεχάμενοι στα υπουργεία. Μερικές δεξιώσεις και μερικά δώρα. Από εκεί και πέρα τίποτε. Με χρήματα του ελληνικού λαού περιέφραξαν ένα χωράφι και με χρήματα της Ολυμπιακής προσπαθούσαν να το μετατρέψουν σε αεροδρόμιο. Ανάγκασαν την Ολυμπιακή να μπει σε ένα επενδυτικό πρόγραμμα μαμούθ. Έφτιαξε από την αρχή ένα ολόκληρο αεροδρόμιο. Έφτιαξε από την αρχή την τεχνική της βάση. Έφτιαξε το μεγαλύτερο υπόστεγο της Ευρώπης. Δανείστηκε για να φτιάξει. Ανέβασε τις υποχρεώσεις της σε ύψη δυσθεώρητα. Σε ύψη, που ήταν λογικό να μην μπορεί ν' αντέξει.

 Μέσα σε ελάχιστο χρόνο πολλαπλασιάστηκαν τα έξοδά της. Η Ολυμπιακή πολλαπλασίασε τα έξοδά της, πληρώνοντας εκ νέου αυτά που ήδη είχε στο Ελληνικό και όχι επενδύοντας και άρα αποκτώντας αυτά που μέχρι τότε της έλλειπαν. Στην πραγματικότητα ξόδευε και δεν επένδυε. Την κρίσιμη στιγμή, που έπρεπε να επενδύει —γιατί αυτό έκαναν οι ανταγωνιστές της—, αυτή ξαναέχτιζε αυτά που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήδη είχε. Τη στιγμή που έπρεπε να αγοράζει αεροπλάνα, να μεγαλώνει το δίκτυό της ή να διαφημίζεται, αυτή πουλούσε μέρος του στόλου της, για ν' αγοράσει "πόμολα" στο γερμανικό χωράφι.

Πάνω από εκατό εκατομμύρια ευρώ της κόστισαν οι εγκαταστάσεις για την τεχνική της βάση. Πάνω από είκοσι εκατομμύρια ευρώ της κόστισαν οι εγκαταστάσεις και ο εξοπλισμός για τις υπηρεσίες Cargo. Η Ολυμπιακή ανέλαβε μέχρι και τις υποδομές για τα αεροπορικά καύσιμα στο αεροδρόμιο. Ανέλαβε το σύνολο της μελέτης και της κατασκευής για υποδομές οι οποίες δίνουν ανταγωνιστικότητα στο αεροδρόμιο και όχι απαραίτητα στην ίδια. Υποδομές, τις οποίες έπρεπε ν' απολαμβάνει η ίδια εξαιτίας άλλων και όχι ν' απολαμβάνουν οι άλλοι εξαιτίας της.

Το σύνολο του δικτύου των καυσίμων του αεροδρομίου έγινε με χρήματα της Ολυμπιακής. Δεξαμενές, δίκτυα, που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα για ανεφοδιασμό. Δίκτυα, που εξυπηρετούν τους ανταγωνιστές της. Δίκτυα, που επιτρέπουν στο "γερμανικό" αεροδρόμιο ν' αναζητά κέρδη ως αεροδρόμιο. Δίκτυα, που εκμεταλλεύονται οι ανταγωνιστές της Ολυμπιακής, χωρίς να επωμίζονται τα κόστη της. Όταν στα βασικά αυτά κομμάτια του αεροδρομίου δεν βλέπουμε γερμανικά χρήματα, εύλογο είναι το ερώτημα. Τι έβαλαν επιτέλους οι Γερμανοί; Την προκάτ μεταλλική κατασκευή της αίθουσας αναχωρήσεων και αφίξεων; Την κατασκευή που βγάζει χρυσάφι από καφέδες και κρουασάν; Τι έβαλε το κράτος; Ποιος επιδοτεί ποιον; Ποιος νοικιάζει τι σε ποιον;

Με τον τρόπο αυτόν τα έξοδά της έγιναν ανεξέλεγκτα. Από την άλλη πλευρά στα έσοδά της όχι μόνον δεν υπήρξε αντίστοιχη αύξηση, αλλά αντίθετα υπήρξε μείωση. Τα δεδομένα είναι απλά. Δεν έγινε κάτι το περίεργο, που να δικαιολογεί κάτι άλλο. Η ίδια εταιρεία, που αγωνιζόταν για την επιβίωσή της από το αεροδρόμιο του Ελληνικού, πήγε απλά στα Σπάτα. Το ίδιο προσωπικό και σχεδόν τα ίδια αεροπλάνα. Γιατί λέμε σχεδόν; Γιατί κάποιοι εκείνη την εποχή φρόντισαν να ξεπουλήσουν μέρος του στόλου της. Να τον ξεπουλήσουν και μάλιστα σκανδαλωδώς φτηνά.

Αυτό όμως ήταν εις βάρος της εταιρείας. Αυτό είναι λογικό, εφόσον τα έσοδά της προέρχονται από τα εισιτήριά της. Έσοδα, τα οποία μειώθηκαν εξαιτίας της μείωσης του στόλου της. Ποια εταιρεία μπορεί ν' αντέξει τέτοιον κλυδωνισμό. Ποια εταιρεία —και μάλιστα στην περίοδο του άκρατου ανταγωνισμού— μπορεί ν' αντέξει ταυτόχρονα δύο διαφορετικά αρνητικά δεδομένα. Από τη μία πλευρά να έχει πολλαπλασιασμό των εξόδων και από την άλλη κατακόρυφη μείωση των εσόδων; Πώς δεν θ' ανοίξει τρύπα στους προϋπολογισμούς της; Αυτό έπαθε η Ολυμπιακή και δεν το έπαθε εξαιτίας δικών της λανθασμένων επιλογών.

Αυτά όλα ήταν αποτελέσματα πολιτικών αποφάσεων. Οφείλονταν σε χειρισμούς των ελληνικών κυβερνήσεων. Με πολιτικές αποφάσεις οδηγήθηκε η Ολυμπιακή σ' αυτήν την απελπιστική κατάσταση. Με πολιτική απόφαση μετακινήθηκε αναγκαστικά και χωρίς αποζημίωση. Με πολιτική απόφαση ξεπούλησε μέρος του στόλου της, για να φτιάξει τις υποδομές του αεροδρομίου. Η αθλιότητα όμως δεν σταμάτησε ούτε σ' αυτό το σημείο. Με πολιτική απόφαση την έβαλαν στον δανεισμό και με την ίδια απόφαση τη ρήμαξαν στην τοκογλυφία. Τα χρέη της Ολυμπιακής είναι στον μεγαλύτερο όγκο τους αποτελέσματα των πανωτοκίων, τα οποία έχουν καταδικαστεί από την ελληνική δικαιοσύνη.

Ποια εταιρεία μπορεί να επιβιώσει μέσα από αυτήν την κόλαση; Της κατέστρεψαν την πανάκριβη υποδομή, την έβαλαν στα δάνεια για να την ξαναφτιάξει και στη συνέχεια την παρέδωσαν στους τοκογλύφους. Ξεπούλησαν τζάμπα ένα μεγάλο μέρος του πανάκριβου στόλου της. Αύξησαν δηλαδή κάθετα τα έξοδά της και μείωσαν επίσης κάθετα τα έσοδά της.

Μέσα σ' αυτόν τον παραλογισμό των εξόδων για την εταιρεία ήρθε και το τελειωτικό χτύπημα. Το ενοίκιο στο αεροδρόμιο των Σπατών. Στο αεροδρόμιο, που η Ολυμπιακή δανείστηκε για να το φτιάξει. Αυτό ήταν το τελικό "χαράτσι" κατά της εταιρείας. Δεν φτάνει που την έβαλαν από την αρχή να φτιάξει με δικά της χρήματα ένα από τα πιο σύγχρονα αεροδρόμια στον κόσμο, την έβαλαν να πληρώνει και ένα ενοίκιο τρομερό. Από τα οκτώ εκατομμύρια ευρώ στο Ελληνικό πήγε κατ’ ευθείαν στα εξηνταέξι εκατομμύρια ευρώ. Από το 2002, που έγινε η μετακίνησή της, μόνον για ενοίκιο έχει πληρώσει 5 Χ 66 = 330 εκατομμύρια ευρώ. Τόσα μάλλον χρειάζονταν οι Γερμανοί, για να παριστάνουν τους επιτυχημένους επενδυτές. Γι' αυτόν τον λόγο είπαμε στην αρχή του κειμένου ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα. Πρέπει να βρούμε ποιος μας κοστίζει τι. Ποιος μας κοστίζει ακριβά; Η Ολυμπιακή ή αυτοί οι οποίοι μέσω της Ολυμπιακής μάς έχουν ρημάξει;

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Κατάλαβε τον λόγο που υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες ότι η Ολυμπιακή είναι θύμα συνομωσίας. Κάποιοι ισχυροί πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες δεν θέλουν καν να υπάρχει η Ολυμπιακή. Γιατί; Γιατί δεν τους συμφέρει να υπάρχει. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Αφού την "ξεζούμισαν", για να δημιουργήσουν περιουσία εις βάρος της —και άρα εις βάρος των Ελλήνων— τώρα θέλουν να τη λεηλατήσουν. Θέλουν να οικειοποιηθούν αυτήν την περιουσία, η οποία προήλθε από τα χρήματα του ελληνικού λαού. Τους συμφέρει το "λουκέτο" μιας τόσο πλούσιας εταιρείας. Τους συμφέρει, με πρώτους απ' όλους τους Γερμανούς, οι οποίοι εντελώς τζάμπα παριστάνουν τους ιδιοκτήτες του αεροδρομίου. Αυτούς δεν τους συμφέρει η ιδιοκτησία της Ολυμπιακής μέσα στο αεροδρόμιο, γιατί τους απειλεί το δικό τους μερίδιο.

Αυτό είναι το πρόβλημά τους. Αυτοί λειτουργούν υπέρ κάποιων φανερών ή μυστικών εθνικών συμφερόντων. Θεωρητικά υπέρ των γερμανικών εθνικών συμφερόντων, που αναζητούν την επέκτασή τους εις βάρος τρίτων. Λέμε θεωρητικά, γιατί μέσα στα συμφέροντα των Γερμανών υπάρχουν και άλλα παράλληλα συμφέροντα επίσης εθνικά. Κάποιοι, εδώ και μισό περίπου αιώνα, τα εθνικά συμφέροντα της Γερμανίας καθώς και την ίδια τη Γερμανία την έχουν κάνει φέουδό τους. Δεν θα μας φαινόταν δηλαδή καθόλου παράξενο, αν μαθαίναμε ότι κάποιοι από τους υποτιθέμενους Γερμανούς, που κατοικοεδρεύουν στο αεροδρόμιο, δεν είναι απλά στελέχη μιας ιδιωτικής επιχείρησης, αλλά έμμισθοι υπάλληλοι μυστικών υπηρεσιών. Είναι τόσο πολύ συνδεδεμένα τα συμφέροντα αυτών των "Γερμανών" με αυτά της Lufthansa, που μας είναι αδύνατον να βρούμε τις διαχωριστικές γραμμές.

Αυτοί λοιπόν οι Γερμανοί θέλουν να μετατρέψουν το αεροδρόμιο της Αθήνας σε αεροδρόμιο της Γερμανίας. Ασφυκτιά η Lufthansa των τετρακοσίων και στο άμεσο μέλλον πεντακοσίων αεροπλάνων μέσα στη Γερμανία. Δεν έχει περιθώρια ανάπτυξης. Δεν μπορεί να μετατρέψει τα γερμανικά αεροδρόμια σε διαμετακομιστικά κέντρα. Δεν μπορεί να συνδυάζει πτήσεις και να δρομολογήσει παγκόσμιο σχεδιασμό. Ο παγκόσμιος σχεδιασμός απαιτεί υποδομές. Επίγειες υποδομές και όχι μόνον αεροσκάφη. Απαιτεί η τελευταία απογείωση προς τον τελικό προορισμό να βρίσκεται πάνω στον "δρόμο" του ταξιδιώτη. Απαιτεί τα ελάχιστα χιλιόμετρα και τον ελάχιστο χρόνο.

 Μόνον αυτός ο οποίος εξασφαλίζει αυτά τα δεδομένα μπορεί να θεωρείται διεθνής αερομεταφορέας. Δεν μπορείς ν' αναζητάς πελάτες από το παγκόσμιο κοινό και να τους ταλαιπωρείς, περιφέροντάς τους στον Πλανήτη. Να παίρνεις κάποιον από τη Ρώμη και να τον πηγαίνεις στο Όσλο, προκειμένου αυτός να ταξιδεύσει στο Κάιρο. Δεν μπορείς να συγκεντρώνεις τους ταξιδιώτες στη Γερμανία και από εκεί να πετάς για Ανατολή. Να τους πηγαίνεις χιλιάδες χιλιόμετρα αντίθετα από τον προορισμό τους, για να τους πας τελικά σ' αυτόν. Ξοδεύεις το χρήμα και τον χρόνο τους και αυτό σε βγάζει από την αγορά.

Οι παγκόσμιοι σχεδιασμοί σ' αυτούς τους επιτυχείς συνδυασμούς δρομολογίων στηρίζονται. Δεν μπορούν να έρθουν εις πέρας με απευθείας πτήσεις. Όταν λοιπόν παριστάνεις τον διεθνή αερομεταφορέα και συγκεντρώνεις ταξιδιώτες, πρέπει να μπορείς να τους συγκεντρώνεις στο πλησιέστερο γι' αυτούς σημείο προς τον προορισμό τους. Μόνον εκεί μπορείς να επιτύχεις ανταγωνιστικά αποτελέσματα, τα οποία σε καθιστούν επιλογή για τους πελάτες σου. Δεν είσαι επιλογή, όταν για τον ίδιο προορισμό αναγκάζεις τον πελάτη να πετάει περισσότερες ώρες απ' όσες θα πετάξει με τον ανταγωνιστή σου.

Τα γερμανικά αεροδρόμια έχουν στρατηγικά μειονεκτήματα και μάλιστα σε μια αγορά η οποία έχει ήδη διαμορφωθεί και πλέον δεν αλλάζει. Από τη στιγμή που δεν μπορούν ν' αλλάξουν τα δεδομένα της υπάρχουσας αγοράς, οι Γερμανοί επέλεξαν ν' αλλάξουν αγορά. Γι' αυτόν τον λόγο θέλουν να κάνουν την Αθήνα βάση της Lufthansa. Στοχεύουν σε άλλη αγορά και αυτό είναι εμφανές. Το σύνολο της πολεμικής που δέχεται αυτήν τη στιγμή η Ολυμπιακή από το αεροδρόμιο και τους εσωτερικούς ανταγωνιστές της συντονίζεται από τη Lufthansa. Οι Γερμανοί θέλουν να "κατέβουν" στη Μεσόγειο και αυτό γίνεται μόνον μέσω των Αθηνών. Οι Γερμανοί και όσοι βρίσκονται πίσω από αυτούς.

Η Αθήνα γι' αυτούς είναι το "κλειδί" για την αγορά που επέλεξαν. Η Αθήνα γι' αυτούς είναι η πύλη προς την Ανατολή. Την Ανατολή, που διαρκώς αυξάνει τον φόρτο της. Την Ανατολή, όπου βρίσκεται η θηριώδης Κίνα. Την Ανατολή του εμπορίου. Την Ανατολή των δισεκατομμυρίων Κινέζων της αναπτυσσόμενης Κίνας. Την Ανατολή της εκρηκτικά αναπτυσσόμενης Ινδίας. Την Ανατολή της πλούσιας Ιαπωνίας. Την Ανατολή της Αυστραλίας. Την Ανατολή του Χονγκ-Κονγκ και του Ντουμπάι. Για κάποιον που γνωρίζει να διαβάζει τα νούμερα, όλα αυτά είναι ευανάγνωστα. Η Lufthansa των τετρακοσίων και πλέον αεροπλάνων έχει συγκεκριμένο προσανατολισμό. Έχει κάνει τη στρατηγική της επιλογή.

Ενώ είναι εταιρεία της Δύσης, μόνον το 31% του φόρτου της έχει σχέση με τη Βόρεια Αμερική. Ενώ είναι εταιρεία της κεντρικής Ευρώπης, μόνον το 15,7% έχει σχέση με την Ευρώπη. Το κολοσσιαίο 38,1% του φόρτου της έχει σχέση με την Άπω Ανατολή. Αν σ' αυτό προσθέσει κάποιος το 5,5% για την Αφρική και το 3% για τη Μέση Ανατολή, καταλαβαίνει τι γίνεται. Κοντά το 50% της τεράστιας αυτής εταιρείας έχει ως στόχο μια αγορά, την οποία η υποδομή της στη Γερμανία όχι απλά δυσκολεύεται, αλλά αδυνατεί να εξυπηρετήσει. Μια αγορά, στην οποία ως εταιρεία εξειδικεύεται σε ένα ποσοστό ανάλογο με την εξειδίκευση της ισπανικής Iberia στην ισπανόφωνη Λατινική Αμερική. Ανάλογο με την εξειδίκευση της British στη Βόρειο Αμερική.

Η Αθήνα είναι η λύση στα προβλήματά της. Η Αθήνα είναι το "μπαλκόνι" στους στόχους της αυτούς. Το τελευταίο ευρωπαϊκό αεροδρόμιο πριν την "έρημο" της ανασφάλειας της Μέσης Ανατολής. Το τελευταίο ευρωπαϊκό αεροδρόμιο πριν την Αφρική. Η Αθήνα μπορεί να γίνει για τη Lufthansa και τους στόχους της ό,τι είναι η Μαδρίτη για την Iberia και τον στόχο της αεροπορικής αγοράς της Λατινικής Αμερικής. Ό,τι είναι το Λονδίνο για την British Airways και τον στόχο της αεροπορικής αγοράς του Νέου Κόσμου. Αυτό διεκδικεί η Lufthansa. Τετρακόσια αεροπλάνα έχει και η αγορά της Δύσης έχει οριστικοποιήσει τα μερίδια του καθενός.

Από τη στιγμή που δεν μπορεί να ελέγξει το Λονδίνο ή τη Μαδρίτη, για να "κοιτάει" στη Δύση, προσπαθεί να ελέγξει την Αθήνα, για να "κοιτάει" στην Ανατολή. Τα εκατομμύρια των πλούσιων επιχειρηματιών διεκδικεί να μεταφέρει από και προς την Κίνα ή την Ινδία. Όλοι αυτοί αποτελούν μια αγορά, η οποία αναμένεται να έχει εκρηκτική ανάπτυξη. Σε αντίθεση με τη Δύση, όπου σε μεγάλο βαθμό η αγορά έχει αγγίξει τα όριά της και η οικονομική προβληματικότητα την απειλεί με συρρίκνωση, στην Ανατολή τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Η Ανατολή δεν έχει δείξει ακόμα τα μεγέθη της. Τα πραγματικά μεγέθη της. Εξακολουθεί να είναι μια αγορά, η οποία για λίγο καιρό ακόμα θα περιορίζεται σε μικρά μεγέθη, εφόσον σήμερα αφορά μόνον επιχειρηματίες. Το άμεσο μέλλον όμως θα είναι διαφορετικό. Γιατί; Γιατί ταξιδιώτες-τουρίστες σε μια αγορά δισεκατομμυρίων ανθρώπων δεν έχουν αρχίσει να εμφανίζονται σε βαθμό που να αποτυπώνεται η ανάπτυξη των χωρών τους σε μετακινήσεις τουριστικής υφής.

Ακόμα δηλαδή δεν έχει εισπραχθεί από τις αερομεταφορές η ανάπτυξη της Κίνας ή της Ινδίας, όπως αυτή αποτυπώνεται στο επίπεδο του απλού εργαζόμενου πολίτη, ο οποίος θέλει να ταξιδεύσει απλά για λόγους αναψυχής. Στο επίπεδο του απλού πολίτη, ο οποίος έχει την οικονομική άνεση και επιθυμεί για λόγους κουλτούρας να δει τη διάσημη Γηραιά Ήπειρο. Σ' αυτόν στοχεύουν οι Γερμανοί και εκεί επενδύουν. Μόνον έτσι εξηγείται το πώς σε μια αγορά που βρίσκεται σε τέλμα, αυτοί έχουν υπό παραγγελία σχεδόν άλλα εκατό αεροσκάφη.

Είναι προφανές ότι οι Γερμανοί, για να στοχεύουν σ' αυτήν την κολοσσιαία αγορά, τα έχουν "βρει" με τους Αμερικανούς. Δεν θα τολμούσαν να διεκδικήσουν τέτοιο κομμάτι "πίτας", χωρίς να τους ρωτήσουν και μάλιστα μέσω Ελλάδας, την οποία ελέγχουν απόλυτα οι Αμερικανοί. "Γερμανοί" βέβαια τρόπος του λέγειν. Αυτοί όλοι είναι δεδομένο ότι δεν είναι πραγματικοί Γερμανοί, άσχετα με το τι λένε τα διαβατήριά τους. Δεν θα μπορούσαν να είναι Γερμανοί και να διεκδικήσουν τόσο μεγάλο κομμάτι μιας τέτοιας "πίτας". Δεν θα μπορούσε να είναι η Lufthansa γερμανική και να αφεθεί να εκτελεί τέτοιους σχεδιασμούς. Η Lufthansa έχει προ πολλού πάψει να ανήκει στο γερμανικό κράτος και στον γερμανικό λαό.

Όλοι αυτοί, μαζί με τις εταιρείες τους, είναι κάτι άλλο, στο οποίο θα αναφερθούμε εκτενέστερα ίσως σε κάποια άλλη στιγμή. Όλοι αυτοί είναι το σκοτεινό γερμανικό παρακράτος, το οποίο συνδέεται απευθείας με τις ΗΠΑ. Ένα παρακράτος, το οποίο ελέγχει απόλυτα τη Γερμανία. Υπάρχει δηλαδή ένας άξονας συμφερόντων, ο οποίος ξεκινάει από τις ΗΠΑ και στην πορεία του —για λόγους άμυνας— μεταμορφώνεται ανάλογα με τα συμφέροντά του.

Αυτός ο άξονας προσπαθεί —και σε μεγάλο βαθμό το έχει καταφέρει— να μονοπωλεί τον χρυσοφόρο τομέα των αερομεταφορών. Όπου μπορεί, όπως μπορεί, προσπαθώντας να μην φαίνεται και να μην προκαλεί. Σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Ό,τι δεν του ανήκει, το αγοράζει υπογείως, όπως την Iberia και ό,τι το ενοχλεί, θέλει να το κλείσει, όπως την Ολυμπιακή. Με τον τρόπο αυτόν προσπαθούν να ελέγξουν τις αερομεταφορές από και προς την πιο πλούσια αγορά του κόσμου, που είναι η Ευρώπη.

Μέσω της British, λόγω Λονδίνου, θέλουν να μονοπωλούν τις αερομεταφορές προς τη Βόρεια Αμερική και μέσω της Iberia, λόγω Μαδρίτης, θέλουν να κάνουν το ίδιο για τη Λατινική Αμερική. Μέσω εταιρειών τύπου Ryan Air θέλουν να μονοπωλούν τις εσωτερικές αερομεταφορές στην Ευρώπη. Το μόνο που τους απέμενε ήταν να ελέγξουν την αγορά προς την Ανατολή. Την αγορά, που θα γνωρίσει έκρηξη ανάπτυξης μέσα στα επόμενα χρόνια. Την αγορά, που έχει ανάγκη την Αθήνα και το αεροδρόμιό της για να εξυπηρετηθεί.

Αυτός είναι ο στόχος αυτού του άξονα συμφερόντων. Απλά και πάλι εμφανίζεται με διαφορετικό πρόσωπο, για να μην προκαλεί αντιδράσεις. Ας ψάξει κάποιος να βρει ποιοι είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες όλων αυτών των εταιρειών. Θα βρει τους ίδιους ανθρώπους. Θα βρει τους ανθρώπους του ίδιου άξονα συμφερόντων. Απλά στην περίπτωση της Ολυμπιακής εμφανίζεται σαν γερμανικός άξονας συμφερόντων και περιλαμβάνει εταιρείες όπως τη Lufthansa και την Hochtief και μπορεί και μπαίνει μέσα σε κράτη όπως την Ελλάδα με συγκεκριμένους ανθρώπους. Προς χάριν ευκολίας στην ανάλυση μας όλους αυτούς τους αναφέρουμε σαν Γερμανούς, ενώ δεν είναι τέτοιοι.

Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ότι πρέπει να θεωρείται βέβαιο πως η παγκόσμια αγορά έχει μοιραστεί στους ισχυρούς και κάποιοι από αυτούς εμφανίζονται σαν Γερμανοί, για να πάρουν μερίδιο σαν Γερμανία. Για να πάρουν στο όνομα των Γερμανών το μερίδιο του γερμανικού λαού. Αυτό το μερίδιο είναι το κομμάτι της Ανατολής. Ένα κομμάτι μεγάλο, θεωρητικά ως αντιστάθμισμα κάποιων άλλων παραχωρήσεων που κάνει η Γερμανία σε άλλους χώρους της οικονομίας. Ένα "δώρο" υπέρ της Γερμανίας υποτίθεται, για να μην αντιδρά αυτή στην Νέα Τάξη. Το μόνο πρόβλημά τους είναι οι "ιθαγενείς" της Ελλάδας. Το μόνο πρόβλημά τους είναι η αεροπορική εταιρεία των "ιθαγενών".

Γι' αυτόν τον λόγο οι Γερμανοί βοηθούν τον οποιονδήποτε μπορεί να τους βοηθήσει στην εξόντωση της Ολυμπιακής. Αποτελεί ένα εμπόδιο στα σχέδιά τους. Σχέδια, τα οποία βασίζονται πριν και πάνω απ' όλα στον στόχο του ελέγχου του αεροδρομίου της Αθήνας. Αυτό είναι και το βασικό αντικείμενο της γερμανικής διοίκησης του αεροδρομίου. Να φέρνει πάντα σε δύσκολη θέση την Ολυμπιακή. Να την εκθέτει. Να την καθυστερεί. Να δυσαρεστεί τους πελάτες της. Να μην την εξυπηρετεί. Μέχρι να την κλείσει. Ακόμα και στο προνόμιο της απαλλαγής της εταιρείας από το σπατόσημο, είναι βέβαιον ότι κρύβεται υστεροβουλία, ώστε να της δημιουργεί πρόβλημα και άρα ν' ανοίγει τον δρόμο για εξωτερικές παρεμβάσεις.

Οι Γερμανοί μόνον αυτό έχουν ως στόχο. Το κλείσιμο της Ολυμπιακής. Αυτό είναι λογικό. Γνωρίζουν ότι απειλούνται μόνιμα από την Ολυμπιακή. Έχουν τα ίδια αδιέξοδα στην υπάρχουσα αγορά. Όπως η Ολυμπιακή δεν μπορεί ν' αναπτυχθεί προς την κορεσμένη Δύση, έτσι συμβαίνει και μ' αυτούς. Από εκεί και πέρα στα ίδια προβλήματα υπάρχουν οι ίδιες λύσεις. Ό,τι μπορούν να κάνουν οι ίδιοι, μπορεί να το κάνει και η Ολυμπιακή. Όπου μπορούν αυτοί να διεκδικήσουν, μπορεί να διεκδικήσει και η Ολυμπιακή. Αν μπορούν αυτοί να "κοιτάνε" την Ανατολή, μπορεί να την "κοιτάει" και η Ολυμπιακή. Αν αυτοί θεωρούν ότι δικαιούνται μεγάλο μερίδιο στις παγκόσμιες αερομεταφορές μέσω της αγοράς της Ανατολής, αυτό σημαίνει ότι μπορεί να το κάνει και η Ολυμπιακή.

Η Ολυμπιακή, η οποία μάλιστα για πολλούς λόγους βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση από αυτούς. Από τη γεωγραφική θέση της φυσικής της έδρας έως και την πολιτισμική της "καταγωγή". Άλλωστε δεν πρέπει να αγνοούμε ότι οι Γερμανοί δεν είναι και από τους πιο συμπαθείς λαούς στον κόσμο. Ιδιαίτερα σε λαούς οι οποίοι έχουν υποφέρει από τον φασισμό, όπως οι Κινέζοι, οι οποίοι γνώρισαν τους Ιάπωνες συμμάχους τους. Είναι δεδομένο δηλαδή ότι δεν μπορούν να αντλήσουν πελάτες, λόγω μιας κάποιας συμπάθειας. Ιμπεριαλιστική δύναμη υπήρξε η Γερμανία και μάλιστα με εξαιρετικά βεβαρημένο παρελθόν. Πιο συμπαθής μπορεί να είναι η Ολυμπιακή στο παγκόσμιο κοινό.

Όταν δηλαδή η Ολυμπιακή μπορεί και είναι σε θέση ως εταιρεία να παρέχει αντικειμενικά τις ίδιες ποιοτικά υπηρεσίες με τους Γερμανούς ανταγωνιστές της, είναι βέβαιον ότι μπορεί να επωφεληθεί από υποκειμενικές κρίσεις και επιλογές εις βάρος τους. Πόσο μάλιστα σήμερα παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου είναι ένα "διαβατήριο" της Ολυμπιακής για την αγορά της Κίνας, το οποίο δεν το έχει κανένας άλλος μέσα στην αγορά της. Όσα κονδύλια και να ξοδέψουν οι Γερμανοί σε διαφήμιση μέσα στην Κίνα, δεν μπορούν να εισπράξουν αυτό το οποίο μπορεί να εισπράξει η Ολυμπιακή δωρεάν.

Δισεκατομμύρια ανθρώπων θα έρθουν σε επαφή με έναν λαό και έναν πολιτισμό, ο οποίος βοήθησε την ανθρωπότητα. Δισεκατομμύρια ανθρώπων θα έρθουν σε επαφή με την Ευρώπη, η οποία γέννησε και επέκτεινε αυτόν τον πολιτισμό. Αυτό θα ήταν άδικο να το εισπράξουν οι Γερμανοί. Ο διάσημος λαός είναι οι Έλληνες και κάποια από τα διάσημα σύμβολά του είναι αποτυπωμένα στα φτερά της διάσημης εταιρείας τους. Τα ίδια σύμβολα που θα δουν στα στάδιά τους. Γιατί θα πρέπει σε ένα μη ευρωπαϊκό περιβάλλον μια γερμανική εταιρεία να εμφανίζεται ως η "επαφή" με τα διάσημα αυτά δεδομένα; Δεν το δικαιούνται ούτε σαν κληρονόμοι του ελληνικού πολιτισμού ούτε σαν αποκλειστικοί αντιπρόσωποι του ευρωπαϊκού κόσμου. Πολύ περισσότερο δεν το δικαιούνται αυτοί οι οποίοι κρύβονται πίσω από τη γερμανική εταιρεία, χωρίς να είναι πραγματικοί Γερμανοί.

Συνεκτιμώντας λοιπόν κάποιος τα δεδομένα, μπορεί να καταλάβει μερικά πράγματα, τα οποία δεν είναι εύκολα αντιληπτά. Οι Γερμανοί, έχοντας ρίξει το βάρος τους στην Ανατολή, φοβούνται όποιον μπορεί να απειλήσει το μερίδιό τους. Όποιον μπορεί να τους στερήσει την υποδομή για το μερίδιο αυτό. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου τους τρομάζουν. Τους τρομάζουν, γιατί μπορούν να "αναστήσουν" την Ολυμπιακή. Μπορούν να αναστήσουν έναν πιθανό ανταγωνιστή τους και το ακόμα χειρότερο μπορούν να χάσουν το αεροδρόμιο της Αθήνας εξαιτίας του.

Από τη στιγμή που δεν στηρίζονται σε δικές τους υποδομές για τη στρατηγική τους ανάπτυξη, λογικό είναι να φοβούνται τα πάντα. Γι' αυτόν τον λόγο βιάζονται να τελειώσουν με την Ολυμπιακή πριν τους Αγώνες. Πριν το καλοκαίρι του 2008. Πριν δει το κοινό της Ανατολής τους κύκλους των Ολυμπιακών και γοητευτεί από αυτούς. Πριν φτάσει στο σημείο να αναγνωρίζει στα αεροδρόμια μόνον αυτούς τους κύκλους στα φτερά των αεροπλάνων. Πριν φτάσει στο σημείο να θέλει να ταξιδεύει με τους Έλληνες.

 

 

Η σωτηρία της Ολυμπιακής.

 

Αντιλαμβανόμαστε ότι η Ολυμπιακή, αν θέλει να σωθεί, μπορεί να σωθεί. Το όλο μυστικό βρίσκεται στη δική της συμπεριφορά. Η επιβίωσή της βρίσκεται στα δικά της χέρια. Η επιβίωσή της, όπως βλέπουμε, περνά αναγκαστικά μέσα από το αεροδρόμιο των Σπάτων. Τι σημαίνει αυτό; Η Ολυμπιακή πρέπει πάση θυσία να θέσει θέμα ιδιοκτησίας στο αεροδρόμιο. Απλά είναι τα πράγματα. Τα περί ξεχωριστής ιδιοκτησίας της Ολυμπιακής μέσα στο ξένο αεροδρόμιο είναι η μεγαλύτερη ηλιθιότητα που έχει ποτέ εφαρμοστεί. Αυτή η πρακτική είχε νόημα μόνον στην εποχή που επινοήθηκε και εφαρμόστηκε. Όταν δύο ξεχωριστές εταιρείες του δημοσίου έπρεπε να λειτουργήσουν με διαφορετικού τύπου διαχείριση, βασιζόμενες σε διαφορετικούς πόρους.

Γι' αυτόν τον λόγο υπήρχε αυτό το ιδιόμορφο ιδιοκτησιακό καθεστώς στο κρατικό αεροδρόμιο του Ελληνικού. Τότε όμως ήταν λογικό και νόμιμο, ενώ, όταν μεταφέρθηκε στο ιδιωτικοποιημένο αεροδρόμιο των Σπάτων, ήταν παράλογο και ως εκ τούτου σε μεγάλο βαθμό παράνομο. Ήταν νόμιμο, όταν το δημόσιο αναζητούσε ένα μόνιμο έσοδο από την αεροπορική δραστηριότητα. Όταν το δημόσιο αεροδρόμιο εισέπραττε αυτά τα οποία του αντιστοιχούσαν για τη φιλοξενία και η δημόσια Ολυμπιακή έπρεπε να κάνει συνεχείς επενδύσεις από δικούς της πόρους για να παραμένει ανταγωνιστική, χωρίς να εξαρτάται από τις κρατικές επενδύσεις.

Υπό κοινή δημόσια ιδιοκτησία η Ολυμπιακή πλήρωνε ενοίκιο για το δημόσιο οικόπεδο, αλλά ό,τι έφτιαχνε πάνω σ' αυτό της ανήκε, για να μπορεί να έχει τον απόλυτο έλεγχο στο κέρδος των επενδύσεων αυτών. Για να μπορεί να είναι σίγουρη ότι τα κέρδη από τις δικές της επενδύσεις θα πήγαιναν στα δικά της επιχειρησιακά πλάνα και δεν θα γίνονταν "μπαλώματα" της κρατικής πολιτικής ανά την επικράτεια. Πλήρωνε μια πάγια εισφορά στον κρατικό προϋπολογισμό, έχοντας το ελεύθερο να διαχειρίζεται μόνη της τα υπόλοιπα έσοδά της. Αυτό το νόημα είχε εκείνη η πρακτική.

Αυτά όλα σήμερα δεν ισχύουν. Σήμερα δεν υπάρχει κοινός ιδιοκτήτης της Ολυμπιακής και του αεροδρομίου. Υπάρχει συνεταιρισμός, εφόσον δύο διαφορετικές εταιρείες επενδύουν στον ίδιο χώρο για το ίδιο αποτέλεσμα. Η Ολυμπιακή είναι μια εταιρεία, η οποία έχει συγκρουόμενα συμφέροντα με την εταιρεία η οποία εμφανίζεται σαν ιδιοκτήτρια του αεροδρομίου. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει κοινή ιδιοκτησία αυτών των εταιρειών, η κάθε μία είναι υποχρεωμένη να προστατεύσει τα δικά της συμφέροντα. Δεν είναι δυνατόν η Ολυμπιακή να περιορίζεται σε άνευ ουσίας τίτλους ιδιοκτησίας μέσα σε μια ξένη ιδιοκτησία.

Αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να διευθετηθεί, γιατί δεν είναι δυνατόν άλλος να επενδύει και σε άλλου την περιουσία να αποδίδει κέρδη η επένδυσή του. Απλά είναι τα πράγματα. Αν τα πράγματα δεν ήταν τραγικά, θα ήταν για γέλια. Ούτε σε παιδικές συναλλαγές δεν μπορούν να ισχύσουν αυτά. Αν ένα παιδί έχει ένα ποδήλατο, που του λείπουν οι ρόδες, γνωρίζει ότι θα χάσει μέρος της ιδιοκτησίας του, αν πάρει τις ρόδες που ανήκουν σε κάποιον άλλο. Μισό-μισό θα του πει ο πιτσιρικάς, που έχει στην κατοχή του ρόδες. Τι θα περίμενε να του πει; Θα βάλω στο δικό σου το ιδιόκτητο ποδήλατο τις δικές μου ιδιόκτητες ρόδες, για να κάνεις εσύ βόλτες χωρίς πρόβλημα; Θα συντηρώ εγώ τις ιδιόκτητές μου ρόδες, για να λειτουργεί άψογα το δικό σου ιδιόκτητο ποδήλατο; Αυτά τα οποία δεν γίνονται ούτε στις αλάνες, γίνονται στα Σπάτα. Η Ολυμπιακή επενδύει σε ξένη ιδιοκτησία.

Το σημαντικό σ' αυτήν την περίπτωση είναι σε ποιον ανήκει το αεροδρόμιο. Τι προτείνουμε εμείς; Η ιδιοκτησία της Ολυμπιακής να περιέλθει στην ιδιοκτησία του αεροδρομίου, με στόχο ν' αλλάξει το ίδιο το ιδιοκτησιακό καθεστώς του αεροδρομίου. Να μπει στην ιδιοκτησία του αεροδρομίου, ώστε από τη μία ν' αποκτήσει η Ολυμπιακή μερίδιο στην ιδιοκτησία του στο μέγεθος που δικαιούται και από την άλλη να την διασφαλίσει αυτήν την περιουσία της, ώστε να μην μπορούν να την διεκδικούν κάποιοι ως ξεχωριστά "φιλέτα" λείας.

Από εκεί και πέρα είναι εύκολα τα πράγματα. Απλή αριθμητική. Ούτε καν κομπιούτερ χρειάζεται. Με τα δάχτυλα μπορούν να μετρηθούν τα δεδομένα. Να δούμε τι έβαλαν μέσα σ' αυτό το αεροδρόμιο οι βασικοί συντελεστές του. Το ελληνικό κράτος, οι Γερμανοί και η Ολυμπιακή. Ό,τι έβαλε ο καθένας στην εποχή που το έβαλε, να μετρηθεί και να αποτυπωθεί σε μετοχικό μερίδιο στο ίδιο το αεροδρόμιο. Δεν είναι δυνατόν ό,τι ακριβό υπάρχει μέσα στο αεροδρόμιο και του επιτρέπει να λειτουργεί να ανήκει στην Ολυμπιακή και το ίδιο το αεροδρόμιο να ανήκει σε άλλους.

Δεν είναι δυνατόν το αεροδρόμιο να έχει χτιστεί από την Ολυμπιακή και η Ολυμπιακή να πληρώνει ενοίκιο 66 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Οι λάτρεις τις ελεύθερης οικονομίας και πολέμιοι της Ολυμπιακής όλα αυτά δεν τα γνωρίζουν; Οι Μητσοτάκηδες και οι Μάνοι μισά τα έμαθαν στο Χάρβαρντ; Θα είχε κάποιος από αυτούς μια περιουσία σαν της Ολυμπιακής και θα δεχόταν χαράτσια; Θα πήγαινε κάποιος από αυτούς να χτίσει με δικά του χρήματα το σπίτι κάποιου άλλου; Στο Χάρβαρντ τελείωσαν τις σπουδές τους ή σε κανένα μυστήριο ίδρυμα κοντά στο Χάρβαρντ; Τι κοινό μπορούν να έχουν αυτοί οι τεχνητά "μειωμένης" αντίληψης πολέμιοι της Ολυμπιακής; Τι μπορεί να συνδέει τον Μητσοτάκη με τον Μάνο και αυτό το κοινό σημείο να έχει σχέση με τον "άξονα" της Lufthansa;

Όλα αυτά όμως τα εξόχως προδοτικά απαιτούν και συνεργάτες. Απαιτούν ισχυρούς δοσίλογους. Απαιτούν τη σύμπραξη επιφανών παραγόντων. Δεν φτάνουν μόνον οι προδότες πολιτικοί και οι διεφθαρμένοι κρατικοί υπάλληλοι. Δεν φτάνει μόνον ο Μητσοτάκης και η διαβόητη οικογένειά του. Χρειάζεται μια αληθοφανής "επίστρωση" ελεύθερης οικονομίας και υγιούς επιχειρηματικότητας. Έτσι, για να νομίζουν οι Έλληνες ότι δεν παραδίδονται όλα σε ξένους, αλλά κάποια από αυτά καταλήγουν και σε ελληνικά χέρια. Αναζητούμε δηλαδή όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες των Γερμανών, που τους βοηθούν με το αζημίωτο, γιατί θέλουν μερίδιο από τη λεία.

Ποιοι είναι αυτοί; Οι πιο γνωστοί απ' όλους τους αγνώστους. Οι ίδιοι άνθρωποι που, όταν υπάρχει κρατική λεία, σπεύδουν να την αρπάξουν. Για το "καλό" μας. Με πρώτη την Aegean, που δήθεν προσπαθεί να σπάσει το μονοπώλιο της Ολυμπιακής για το "καλό" του Έλληνα καταναλωτή. Μια εταιρεία, η οποία συμμετέχει μόνον στα "φιλέτα" της ελληνικής αγοράς και όχι στα "κόκαλά" της, τα οποία τα αφήνει στην Ολυμπιακή —ως "προνόμιο"— να τα "απολαύσει". Μια εταιρεία, που δεν διαθέτει ούτε κατσαβίδι και προσπαθεί ν' ανταγωνιστεί τον γίγαντα. Μια εταιρεία, που έχει επίσημη συνεργασία με τη Lufthansa, προκειμένου να στερήσει πόρους από την Ολυμπιακή από τα ζωτικά της δρομολόγια. Μια εταιρεία, που με τις πολιτικές διασυνδέσεις της είναι αυτή που κατ’ αποκλειστικότητα κυνηγάει την Ολυμπιακή στις διεθνείς δικαστικές αίθουσες.

Το πώς μια εταιρεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων έγινε μέσα σε λίγα χρόνια ανταγωνιστική του γίγαντα, αυτό μπορεί ο κάθε πολίτης να το ερμηνεύσει. Το πώς μια εταιρεία που νοίκιαζε "φιατάκια" έγινε μέσα σε χρόνο ρεκόρ γίγαντας των ελληνικών αιθέρων, αυτό είναι ένα μυστήριο, το οποίο πρέπει να προβληματίσει τον κάθε πολίτη αυτής της χώρας. Προφανώς, όταν για την Ολυμπιακή απαιτούνται χιλιάδες εργατώρες τεχνικών για να είναι ανταγωνιστική, για κάποιους άλλους απαιτείται η στιγμιαία απασχόληση της κυρίας Μπακογιάννη. Όταν για την Ολυμπιακή απαιτούνται τεράστιες εγκαταστάσεις, για κάποιους άλλους απαιτείται μια απλή βίλα με πισίνα.

Μαζί μ' αυτούς τους πρώην ενοικιαστές αυτοκινήτων και όλοι οι γνωστοί της διαπλοκής. Οι γνωστοί "κληρονόμοι" του ελληνικού κράτους. Οι "πτωματοφάγοι". Αυτοί, που, ό,τι ελληνικό "σκοτώνει" η Νέα Τάξη, πηγαίνουν και το "σκυλεύουν". Ο Βαρδινογιάννης θέλει ν' αρπάξει δωρεάν —από μια εταιρεία που πτωχεύει— το δίκτυο καυσίμων σε ένα από τα πιο σύγχρονα αεροδρόμια του κόσμου. Ο Λάτσης θέλει ν' αρπάξει δωρεάν μια από τις πιο μεγάλες και σύγχρονες τεχνικές εγκαταστάσεις του κόσμου. Αυτοί δεν έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα με τους Γερμανούς. Αυτοί θέλουν να λεηλατήσουν κεφάλαιο και οι ξένοι προστάτες τους απλά θέλουν να κλείσει η Ολυμπιακή, για να την ξεφορτωθούν για πάντα. Την άφηναν να επιβιώνει μέχρι να δημιουργήσει λεία για τους συνεργάτες τους και τώρα θέλουν να την κλείσουν.

Αυτό είναι το όλο θέμα. Τους Γερμανούς τους ενδιαφέρει να έχουν την ιδιοκτησία του αεροδρομίου. Ελάχιστα τους απασχολεί ποιος παίρνει μερίδιο από τις δευτερεύουσες λειτουργίες του. Από τα καύσιμα ή τις τεχνικές εγκαταστάσεις. Τους ενδιαφέρει το ιδιοκτησιακό καθεστώς της "πύλης" της Ευρώπης προς την Ανατολή. Τους ενδιαφέρει να έχουν μια στρατιωτικού τύπου προωθημένη βάση σε έναν χώρο, ο οποίος εθνικά δεν τους ανήκει. Σε έναν χώρο, όπου ο ιδιοκτήτης του δεν πρέπει να τον χειρίζεται με βάση τα δικά του συμφέροντα. Αναγκαστικά πρέπει να ταΐζουν συνενόχους. Δεν τους ενοχλεί. Αυτούς τους ενδιαφέρει το κέρδος από αυτήν τη βάση στη λειτουργία της εταιρείας τους. Δεν τους ενδιαφέρει ποιος θα βάζει βενζίνη στα αεροπλάνα και αν θα βάζει με  μπετόνι ή με κάνουλα. Αυτοί δεν μπορούν ν' αμφισβητήσουν την ιδιοκτησία τους. Είναι πολύ αδύναμοι και πολύ βρόμικοι, για να επιχειρήσουν να κάνουν κάτι τέτοιο.

 Τι πρέπει να γίνει; Η Ολυμπιακή να απαιτήσει να αποζημιωθεί για το κόστος της αναγκαστικής μετακίνησης. Να αποζημιωθεί από το κράτος για τις εγκαταστάσεις που πλήρωσε και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει στο Ελληνικό. Ήταν υποχρεωμένος ο ιδιοκτήτης του αεροδρομίου και άρα το κράτος να την ενημερώσει για τις προθέσεις του πριν την εξαναγκάσει σε μετακίνηση. Ήταν υποχρεωμένο το κράτος να της δώσει την επιλογή να παραμείνει στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. Παντού στον κόσμο φτιάχνουν νέα αεροδρόμια, διατηρώντας τα παλιά. Μόνον στην Ελλάδα ξήλωσαν αεροδρόμιο.

Η υπόθεση αυτή είναι εύκολη στο νομικό επίπεδο, γιατί υπάρχει το προηγούμενο. Ελάχιστες μέρες πριν γραφεί αυτό το κείμενο, υπήρχε μια ανάλογη υπόθεση με αυτήν της Ολυμπιακής. Η εταιρεία με την επωνυμία Everest, η οποία είχε αγοράσει την Olympic Catering, κατέθεσε αγωγή εναντίον του ελληνικού κράτους και την κέρδισε στα δικαστήρια. Αγόρασε την εταιρεία για δέκα εκατομμύρια ευρώ και πήρε αποζημίωση έντεκα εκατομμύρια ευρώ.

Αυτός βέβαια, ο οποίος πήρε ως "δώρο" ένα κομμάτι της Ολυμπιακής και μάλιστα εκτός από το "δώρο" εξασφάλισε και χαρτζιλίκι υπό τις ευλογίες του κράτους, είναι κουμπάρος του Μητσοτάκη, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι δημιούργησε ένα δικαστικό προηγούμενο και αυτό μπορεί να το εκμεταλλευτεί η Ολυμπιακή. Ό,τι δηλαδή κέρδισε η εταιρεία Everest, το ανάλογο και για τους ίδιους λόγους μπορεί να διεκδικήσει και η Ολυμπιακή. Να ζητήσει να γίνει αποτίμηση της περιουσίας που εγκατέλειψε αναγκαστικά στο Ελληνικό και να ζητήσει από το κράτος την ανάλογη αποζημίωση. Αν το κράτος αδυνατεί να καταβάλει την αποζημίωση, ας την προσφέρει σε "είδος". Ας την προσφέρει σε μετοχικό μερίδιο στο αεροδρόμιο των Σπάτων.

Εξαιτίας αυτής της αποτίμησης είναι ευκαιρία για την Ολυμπιακή να στραφεί και εναντίον όλων εκείνων που την οδήγησαν στην καταστροφή. Τώρα είναι ευκαιρία ν' αναζητήσει και να βρει ποιος, γιατί και με ποιο αντίτιμο παρέδωσε το αεροδρόμιο στους Γερμανούς. Τώρα είναι ευκαιρία να βρει ποιος και γιατί ξεπούλησε τζάμπα μέρος του στόλου της. Γιατί είναι ευκαιρία; Γιατί θ' αποδειχθεί ότι οι άνθρωποι που τότε πρωταγωνιστούσαν είναι οι ίδιοι που πρωταγωνιστούν και σήμερα. Οι ίδιοι άνθρωποι που συντονίζονται μονίμως από έναν. Από τον Μητσοτάκη.

Τώρα είναι ευκαιρία να λύσει η Ολυμπιακή τους λογαριασμούς της με τον "Εφιάλτη" της. Αυτόν που πραγματικά μεθόδευσε την καταστροφή της. Αυτόν που σχεδίασε βήμα προς βήμα την καταστροφή της. Ένα προμελετημένο έγκλημα, το οποίο ξεκίνησε όταν η Ολυμπιακή ήταν πανίσχυρη και άνοιγε η παγκόσμια αγορά λόγω της Νέας Τάξης. Τότε της "ψαλίδισε" τα φτερά και σήμερα απλά θέλει να τη "θάψει". Εναντίον αυτού του ανθρώπου πρέπει να στραφεί η Ολυμπιακή και τώρα είναι εύκολο να το κάνει.

Ο Μητσοτάκης στερείται της βουλευτικής ασυλίας και είναι εύκολο να συρθεί σε ταπεινωτικά δικαστήρια. Να κατηγορηθεί για την αποικιοκρατική συμφωνία που υπέγραψε με τους Γερμανούς. Να κατηγορηθεί για το ξεπούλημα του πανάκριβου στόλου της Ολυμπιακής. Να κατηγορηθεί όχι για το πολιτικό μέρος των όποιων αποφάσεών του αλλά για τυχόν οικονομικές ατασθαλίες του θέματος. Να ζητηθεί από την Ολυμπιακή να ελεγχθεί το πόθεν έσχες του.

Τα ανάλογα μπορούν να απαιτήσουν και για τον γιο του. Ο γιος του ήδη έχει αρχίσει να του μοιάζει και είναι εύκολο να μηνυθεί για συκοφαντική δυσφήμιση. Αυτός είναι που πρόσφατα διέσπειρε μέσω ΜΜΕ την ψευδή είδηση για ξυλοδαρμό ορκωτού λογιστή από τους συνδικαλιστές της Ολυμπιακής. Και μόνον να κατορθώσουν οι εργαζόμενοι της Ολυμπιακής να βάλουν μπροστά από το πρόβλημά τους τον Μητσοτάκη, είναι επίτευγμα. Θα έχουν επ’ άπειρον τη συμπάθεια του κόσμου. Αρκεί να πειστεί ο κόσμος ότι ο Μητσοτάκης κρύβεται πίσω από τις μεθοδεύσεις για το ξεπούλημά της και θα τους στηρίξει με την ψυχή του. Λευκή επιταγή θα τους δώσει. Αμοιβαία τα αισθήματα. Οι Έλληνες μισούν τον Μητσοτάκη και ο Μητσοτάκης μισεί τους Έλληνες.

Ο Μητσοτάκης είναι το όλο μυστικό στον αγώνα της Ολυμπιακής για την επιβίωση. Μόνον από αυτόν μπορεί να βρεθεί η άκρη του νήματος. Αυτός συνδέεται με τα πιο σκοτεινά συμφέροντα στην Ελλάδα. Με τα συμφέροντα που θέλουν να τη διαλύσουν πλήρως. Αυτός τα εξυπηρετεί και εξυπηρετείται από αυτά. Άρα γι' αυτόν θα πρέπει να ψάξουν με ποιους, πότε και γιατί συνεργάστηκε. Σε ποιους πούλησε τα αεροπλάνα. Με ποιους έκανε επαφές. Σε ποιους ανέθεσε να τα πουλήσουν. Τι εθνικότητας ήταν όλοι αυτοί;

Η επίθεση εναντίον του πρέπει να είναι η μόνιμη στρατηγική τους. Να κάνουν φόκους αποκλειστικά στον Μητσοτάκη. Να μην παρασύρονται και να μην επιτίθενται σε κανέναν άλλον ό,τι κι αν λέει. Μόνον στον Μητσοτάκη. Όταν επιτίθενται στον Μητσοτάκη, μπλοκάρουν όλα τα κέντρα προπαγάνδας, που σήμερα επιτίθενται λυσσαλέα εναντίον της Ολυμπιακής. Τα φέρνουν σε δύσκολη θέση, γιατί δεν τολμούν να εκτεθούν και να τον υπερασπιστούν. Τους είναι εύκολο κι ανέξοδο να επιτίθενται στην Ολυμπιακή, αλλά τρομερά δύσκολο και ζημιογόνο να υπερασπίζονται τον Μητσοτάκη.

Ακόμα και ο Χατζηδάκης πρέπει —όταν κατηγορείται— να χρησιμοποιείται ως μέσον για να χτυπηθεί ο Μητσοτάκης. Ο Χατζηδάκης, που χρωστά την "καριέρα" του στον Μητσοτάκη. Ο Χατζηδάκης, που ως ευρωβουλευτής κυνηγούσε την Ολυμπιακή με "ραβασάκια" του Μητσοτάκη. Ο πρώην ιδιαίτερος της Ντόρας. Ο πρώην εξ’ απορρήτων της. Αυτόν έβαλαν για να λύσει το πρόβλημα της Ολυμπιακής.

Από εκεί και πέρα η Ολυμπιακή πρέπει να στραφεί εναντίον του ίδιου του αεροδρομίου ως ανώνυμης εταιρείας. Να το σύρει στα δικαστήρια με την κατηγορία της απάτης κατ’ εξακολούθηση. Να επιχειρήσει να αλλάξει το ιδιοκτησιακό καθεστώς του. Να το απειλήσει με "λουκέτο", εφόσον είναι γνωστό ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε δευτερόλεπτο χωρίς τη χρήση της ιδιοκτησίας της Ολυμπιακής. Να καταμετρηθούν τα περιουσιακά του στοιχεία και να αποδοθούν τα μετοχικά μερίδια στους πραγματικούς δικαιούχους.

Αν συμβεί αυτό, η Ολυμπιακή, ως συνέταιρος πλέον, μπορεί να απαιτήσει από το αεροδρόμιο των Σπάτων να της επιστρέψει το σύνολο των ενοικίων που έχει καταβάλει μέχρι τώρα. Τα 330 εκατομμύρια ευρώ. Δεν της νοίκιασε ποτέ τίποτε και άρα δεν δικαιούται ενοίκιο. Συνιδιοκτήτες ήταν και ο ένας κορόιδευε τον άλλο. Με πλάτες πολιτικών έβαζαν τις διοικήσεις των "αχυράνθρωπων" της Ολυμπιακής να πληρώνουν αδιαμαρτύρητα παράνομα ενοίκια. Ας πάνε στα δικαστήρια και εκεί θα βρεθεί η άκρη. Ας αποδείξει το αεροδρόμιο γιατί ακριβώς ζητούσε ενοίκιο όλα αυτά τα χρόνια. Τι ακριβώς νοίκιαζε στην Ολυμπιακή όλα αυτά τα χρόνια; Πόσο του κόστισε να κατασκευάσει αυτό το οποίο της νοίκιαζε και πόσο το κοστολογούσε;

Αν κερδίσει αυτές τις μάχες η Ολυμπιακή, είναι βέβαιον ότι θα εξυγιανθεί. Τα προβλήματά της θα λυθούν, γιατί στην πραγματικότητα δεν οφείλονται στη δική της λειτουργία. Τα προβλήματά της οφείλονται στη λειτουργία άλλων. Στη λειτουργία αυτών που έχουν μάθει να λεηλατούν την εταιρεία. Στη λειτουργία αυτών που έχουν μάθει να λεηλατούν τον ελληνικό λαό μέσω της Ολυμπιακής. Αυτός είναι ο στόχος αυτών των μαχών. Να νοικοκυρευτούν τα οικονομικά της εταιρείας και να μην βάζουν οι πονηροί χέρι στα ταμεία της. Να εξασφαλίσει για πάντα την επιβίωσή της μέσω της σύνδεσής της με το αεροδρόμιο των Αθηνών. Να στοχοποιήσει τους εχθρούς της, ώστε να τους κάνει "ορατούς" στους Έλληνες πολίτες και άρα να περιορίσει τις δυνατότητές τους να της κάνουν κακό.

Αν εξασφαλίσει σε πρώτη φάση την επιβίωσή της, μέσω της εξυγίανσής της, όλα τα άλλα είναι εύκολα. Είναι εύκολο ν' αναπτυχθεί, γιατί έχει πλεονεκτήματα. Είναι εύκολο ν' αναπτυχθεί, γιατί υπάρχει αγορά παρθένα, στην οποία μετράει το όνομά της. Δεν έχει να κάνει άλλωστε και πολλά πράγματα. Απλά να αντιγράψει με απόλυτο τρόπο —στο επίπεδο που μπορεί να εξυπηρετήσει— τον γερμανικό σχεδιασμό. Τζάμπα θα της βγει. Τα δρομολόγια της Lufthansa είναι αποκαλυπτικά της δυναμικής της αγοράς της Ανατολής. Πλήρωσαν οι Γερμανοί να τα μάθουν, αλλά δεν μπορούν να τα κρύψουν.

Δανεικά είναι αυτά. Όπως κάποτε η Lufthansa μέσω της Aegean έπαιρνε —πέρα από κάθε επιχειρηματική πρακτική— στελέχη της Ολυμπιακής, για να της βγει δωρεάν η τεχνογνωσία της ελληνικής αγοράς, έτσι θα κινδυνεύσει να πάθει από την Ολυμπιακή στην αγορά της Ανατολής. Η Lufthansa ανακάλυψε τα "φιλέτα" της Ανατολής και σε αυτά τα "φιλέτα" μπορεί να μπει η Ολυμπιακή. Τώρα μάλιστα, που στην Κίνα υπάρχει έκρηξη φιλελληνισμού, τα πράγματα είναι ιδιαίτερα εύκολα. Η Ολυμπιακή δεν έχει παρά να στέκεται πάντα κοντά στην ελληνική αποστολή. Στην όποια ελληνική αποστολή. Όπου υπάρχουν κάμερες στα κινεζικά αεροδρόμια, να υπάρχει και ένα αεροπλάνο της Ολυμπιακής. Να συμμετέχει σε όλα τα δρώμενα ως χορηγός και παραστάτης. Να μην ξεκολλάει από εκεί. Να ταυτιστεί στη συνείδηση των Κινέζων ότι Ολυμπιακή, Έλληνες και Ευρώπη είναι ένα και το αυτό. Να εισπράξει μια κολοσσιαία καμπάνια εντελώς δωρεάν.

Από εκεί και πέρα όλα είναι εύκολα. Τα πάντα είναι θέμα αγοράς. Όταν το προϊόν σου είναι διάσημο και έχει ζήτηση, είναι εύκολο ν' αναπτυχθείς. Όταν υπάρχει αγορά, είναι εύκολη η ανάπτυξη. Ανάπτυξη στην περίπτωση αυτήν σημαίνει αγορά νέων αεροσκαφών. Όταν έχεις πρόσβαση στην αγορά, είναι εύκολη η δανειοδότηση. Είναι εύκολη ακόμα και η δωρεάν ανάπτυξη. Γιατί; Γιατί πάντα, όταν είσαι δυνατός στην αγορά, εξασφαλίζεις με φτηνό τρόπο αυτά που σου λείπουν. Πάντα υπάρχει το "φασόν" και αυτοί που δέχονται να το εκμεταλλευτούν. Αν σου λείπουν αεροπλάνα, δεν είναι απαραίτητο να τα αγοράσεις. Όταν ως Ολυμπιακή έχεις στρατηγικά πλεονεκτήματα, τα οποία λείπουν από πολλούς αερομεταφορείς, είναι εύκολο να τα διαχειριστείς.

Μια εταιρεία, όπως η Ολυμπιακή, με το πανίσχυρο σήμα και την τρομερή τεχνική της υποδομή είναι εύκολο να εξασφαλίσει στόλο άμεσα. Υπάρχουν αεροπορικές εταιρείες στη γύρω περιοχή, οι οποίες διαθέτουν αεροσκάφη και δεν διαθέτουν πρόσβαση στην αγορά. Εταιρείες, που τα αεροσκάφη τους ελλείψει πελατών δεν πετάνε και μόνον τους κοστίζουν. Εταιρείες, που δεν διαθέτουν τεχνική υποστήριξη, για να είναι ανταγωνιστικές. Εταιρείες, που σήμερα αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα και είναι δύσκολη η επιβίωσή τους. Εθνικές εταιρείες, που έχουν βρεθεί κι αυτές στη δίνη των συμφερόντων της Νέας Τάξης.

Όλες αυτές οι εταιρείες είναι δυνάμει συνεργάτες της Ολυμπιακής. Μπορούν υπό συγκεκριμένους όρους να μπουν κάτω από τα "φτερά" της. Μπορούν να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους μέσα σε έναν γενικότερο σχεδιασμό. Μπορούν να μοιράζονται δρομολόγια και κερδοφορία από τον σχεδιασμό της Ολυμπιακής. Μπορούν να μοιράζονται συντήρηση και κόστη από την τεχνική υποδομή της Ολυμπιακής.

Αυτός είναι ο τρόμος των Γερμανών. Να αποκτήσει η Ολυμπιακή, εξαιτίας των Ολυμπιακών Αγώνων, τεράστια φήμη στην αχανή κινεζική αγορά. Να αποκτήσει διεθνείς συνεργασίες και να μην μπορούν να της κάνουν ζημιά μόνον με κάποιους Έλληνες πολιτικούς. Να αποκτήσουν συγκρουόμενα συμφέροντα με άλλα κράτη και ν' αναγκαστούν να περιοριστούν στα δεδομένα που ελέγχουν και δεν τους φτάνουν για την Ανατολή.

Αυτές είναι οι λύσεις που εμείς προτείνουμε. Αν δεν βρεθεί λύση, τότε τον λόγο τον έχει ο άμεσα ενδιαφερόμενος και αυτός είναι ο ελληνικός λαός. Ο λαός, ο οποίος πάντα αντιστεκόταν στους ξένους ιμπεριαλιστές. Ο λαός, ο οποίος πάντα ήξερε να τιμωρεί τους "Εφιάλτες" που τον πρόδιδαν. Αυτός θα έχει τον τελικό λόγο. Άποψή μας είναι ότι, αν δεν επιβιώσει η Ολυμπιακή, δεν πρέπει να επιβιώσει ούτε το αεροδρόμιο των Σπάτων.

Αν δεν μπορεί η Ολυμπιακή των Ελλήνων να το εκμεταλλευτεί, να μην το εκμεταλλευτεί κανένας. Αν κλείσει η Ολυμπιακή, να πάνε οι Έλληνες και να "ξηλώσουν" για πάντα το γερμανικό αεροδρόμιο των Σπάτων. Με τα ίδια τους τα χέρια να το ξηλώσουν από τα θεμέλια. Από τη στιγμή που δεν έγινε γι' αυτούς και δεν τους προσφέρει κέρδος, να πάψει να προσφέρει κέρδος στο οποιοδήποτε ξένο ή εγχώριο λαμόγιο. Αν θέλουν αυτοί αεροδρόμιο, να πάνε να φτιάξουν αλλού κάποιο άλλο δικό τους. Το αεροδρόμιο των Σπάτων δεν θα το εκμεταλλευτούν, ακόμα κι αν χρειαστεί να καταστραφεί. Γερμανική αεροπορική βάση στην Αθήνα δεν θα επιτρέψουμε να υπάρξει.

 

 

 

 

Τραϊανού Παναγιώτης

Πρόεδρος του Ε.Α.Μ. Β’