Τραϊανού Παναγιώτης

 

 

 

 

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

 

 

 

 

 

Περιεχόμενα

 

 

 

Τεράστια συμφέροντα κρύβονται πίσω από τις

φιλομεταναστευτικές πολιτικές των ιμπεριαλιστών.

 

 

Τα κράτη των λαών είναι τα "σπίτια" τους.

 

 

Ο κόπος του ιδιοκτήτη.

 

 

Από τον μυθικό Οδυσσέα ως τον σημερινό φτωχό λαθρομετανάστη

ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει.

 

 

Οι διαδικασίες που προβλέπονται γι' αυτόν που ζητά βοήθεια.

 

 

Φιλανθρωπία και κτηνωδία. Λεπτά αλλά όχι ασαφή τα όρια.

Πώς κρίνονται οι φιλάνθρωποι και πώς διαχωρίζονται

από τα "κτήνη";

 

 

Πονηρή "φιλανθρωπία".

Πώς μπορεί ένα κτήνος να έχει την καλύτερη ανθρωπιστική "βιτρίνα";

 

 

Η έννοια της ιδιοκτησίας στο επίπεδο των λαών.

Τα ιδιόκτητα "σπίτια" των λαών.

 

 

Τα επίπεδα της ιδιοκτησίας μέσα σε ένα κράτος.

Λαϊκή και ιδιωτική περιουσία.

 

 

Η ιδιότητα του ιδιοκτήτη εξασφαλίζει τα δικαιώματα

των πολιτών μέσα σε ένα κράτος.

 

 

Γιατί είναι παράνομα τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών;

Ποιοι και για ποιους λόγους τους τα εξασφαλίζουν;

Υπάρχει πρόβλημα ισονομίας και ισοπολιτείας

με τη νομιμοποίηση των μεταναστών.

 

 

Πόσο και με ποιον τρόπο αποτιμάται οικονομικά

η ιδιότητα του Έλληνα πολίτη;

 

 

Το οικονομικό κόστος της ισονομίας και της ισοπολιτείας.

 

 

Λαθρομετανάστες και ανθρωπισμός.

 

 

Γιατί οι μετανάστες προκαλούν "νευρικότητα"

στις κοινωνίες που τους φιλοξενούν;

Είναι η "θορυβώδης" εγκληματικότητα το πραγματικό αίτιο

ή μήπως κάτι άλλο πολύ πιο "βουβό";

 

 

Οι "κρύες" πολυπολιτισμικές κοινωνίες.

Γιατί είναι αφιλόξενες;

 

 

Ποιοι συμπαθούν τις πολυπολιτισμικές κοινωνίες;

 

 

Γιατί οι λαθρομετανάστες δημιουργούν εντάσεις,

που μπορούν να φτάσουν στο επίπεδο της κοινωνικής "έκρηξης";

 

 

Πώς αυτοτροφοδοτείται η λαϊκή δυσφορία εναντίον των μεταναστών;

Ο ρόλος της αστυνομίας.

 

 

Ο "πυρετός" της ξενοφοβίας ανεβαίνει

απρόβλεπτα κι ανεξέλεγκτα στα ανεπτυγμένα κράτη.

 

 

Οι ηλιθιότητες των "πολιτισμένων" και "ευαίσθητων" διεθνιστών.

 

 

Πού οφείλεται η αυξημένη εχθρότητα των φτωχών

συμπολιτών μας απέναντι στους μετανάστες;

 

 

Η ύπαρξη των μεταναστών μπορεί να καταστρέψει μια κοινωνία.

Μπορεί να της προκαλέσει ανεπανόρθωτη "αναπηρία".

 

 

Η παγκόσμια ανάπτυξη και δικαιοσύνη

μπορεί να βοηθήσει τους μετανάστες.

Στην ανάπτυξη υπάρχει ο ανθρωπισμός.

 

 

Τι σημαίνει φιλανθρωπία στο επίπεδο των κρατών;

 

 

Το παράδειγμα της Αλβανίας

 

 

Μόνον τα κράτη μπορούν να βοηθήσουν κράτη

και να εξαλείψουν το πρόβλημα της μαζικής μετανάστευσης.

 

 

Η υποκρισία των αστών.

Η περίπτωση της Γερμανίας.

 

 

Ποιοι κρύβονται πίσω από τις "ευαισθησίες" υπέρ των μεταναστών;

Τι επιδιώκουν οι Αγγλοσάξονες και οι Εβραίοι

από τις πολιτικές αυτές;

 

 

Οι Αγγλοσάξονες "gentlemen"

 

 

Οι Εβραίοι "κοσμοπολίτες".

 

 

Γιατί οι ιμπεριαλιστές "επενδύουν"

στα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα;

Ποιοι είναι οι στόχοι τους και πώς αυτοί εξυπηρετούνται

από τους φτωχούς μετανάστες;

 

 

Πώς βοηθούν οι μετανάστες τους Αμερικανούς

να "κατακτήσουν" τα κράτη που τους απειλούν;

 

 

Στόχος των ιμπεριαλιστών το δημόσιο κεφάλαιο των κρατών.

Ο επικίνδυνος ρόλος των μεταναστών-εποίκων.

 

 

Η Ελλάδα είναι μια κατακτημένη χώρα

με εκατομμύρια ξένων εποίκων, που προστατεύουν τους κατακτητές.

 

 

 

Χωρίς δημόσιο κεφάλαιο

είναι αδύνατον ν' αντιδράσουν οι λαοί στον ιμπεριαλισμό.

Ακόμα και η βίαιη αντίδρασή τους καθίσταται προβληματική.

 

 

Το σύνολο των νόμων που προβλέπονται για τους φτωχούς μετανάστες

αποβλέπει στην προστασία των λακέδων του ιμπεριαλισμού.

 

 

Ακόμα και η διατροφή του ανθρώπινου πληθυσμού

πρόκειται ν' αλλάξει, εξαιτίας των επιλογών των πολυεθνικών.

 

 

Προκαλούν οι λακέδες των ιμπεριαλιστών που μας κυβερνούν.

 

 

Έρχονται δύσκολες ώρες

γι' αυτούς που πρόδωσαν τους λαούς που τους εμπιστεύτηκαν.

 

 

Ο ελληνικός κόσμος μπορεί να γίνει "οδηγός"

για τους υπόλοιπους λαούς.

Ο πόλεμος των κόσμων είναι θέμα χρόνου να εκδηλωθεί.

Είναι θέμα χρόνου η σύγκρουση των λαών με τον βάρβαρο

χριστιανικό ιμπεριαλισμό των διαφόρων "Μπους",

που παριστάνουν τους προνομιακούς συνομιλητές του Θεού.

 

 

Εβραίοι.

Οι άθλιοι "συγκάτοικοι" των λαών.

Η πολιτική του Ισραήλ στο θέμα των μεταναστών και των μειονοτήτων

μπορεί να μας βοηθήσει στην επιτυχή αντιμετώπισή τους.

 

 

Έλληνες είναι αυτοί οι οποίοι πρόδωσαν τον ελληνικό λαό

και τον παρέδωσαν στις πολυεθνικές.

 

 

 


 

 

 

Τα δικαιώματα των οικονομικών μεταναστών

είναι το τελευταίο έγκλημα των ισχυρών

εις βάρος της ανθρωπότητας.

Ποιοι φοράνε το "προσωπείο" της "ευαισθησίας"

και ποιοι είναι οι κρυφοί τους στόχοι;

 

 

 

 

 

Τεράστια συμφέροντα κρύβονται

πίσω από τις φιλομεταναστευτικές

πολιτικές των ιμπεριαλιστών.

 

Πολλά ακούγονται και πολύ περισσότερα θ' ακουστούν στο εγγύς μέλλον γύρω από τα δικαιώματα που πρέπει ή δεν πρέπει ν' απολαμβάνουν οι οικονομικοί μετανάστες στις χώρες οι οποίες τους φιλοξενούν. Επιχειρήματα, τα οποία τις περισσότερες φορές είναι αστεία και των οποίων η λογική δυστυχώς στηρίζεται επάνω στις γενικές αρχές του ανθρωπισμού.

Γιατί όμως θεωρούμε τα επιχειρήματα, που στηρίζονται στον ανθρωπισμό, ως εκ των δεδομένων αστεία; Γιατί απλούστατα υπάρ­­χει τεράστια διαφορά μεταξύ του γενναιόδωρου ανθρώπου και του κορόιδου, μεταξύ του πολιτισμένου και του αφελούς. Αυτό το οποίο αναζητούμε δηλαδή στην περίπτωση αυτήν είναι τα όρια μεταξύ της ανθρώπινης ευαισθησίας και της ανθρώπινης βλακείας. Αυτό το οποίο αναζητούμε είναι μήπως κάποιοι πονηροί παίζουν παιχνίδια πάνω στην πλάτη μας, χρησιμοποιώντας τα όσα ο άνθρω­­πος θεωρεί "ιερά και όσια".

Αυτό δεν είναι και τόσο παράξενο να "περάσει" από το μυαλό του κάθε ανθρώπου και άρα και από το δικό μας. Και μόνον να σκεφτεί κάποιος το γεγονός ότι ο κύριος προπαγανδιστής της κοι­νω­νικής ανοχής και της κοινωνικής αλληλεγγύης υπέρ των φτωχών μεταναστών είναι το ίδιο το σύστημα εξουσίας και οι υψηλόμισθοι αξιωματούχοι του, εύλογα θα πρέπει να είναι καχύ­ποπτος απέναντι στα όσα ακούει κι απευθύνονται στα ανώτερα αισθήματα του.

Είναι δυνατόν ένα σύστημα, το οποίο μέσα στους αιώνες έχει αποδείξει ότι δεν λυπάται τον άνθρωπο —και τον σκοτώνει όποτε αυτό το βολεύει στις επιδιώξεις του—, να λυπάται τους φτωχούς οικονομικούς μετανάστες, οι οποίοι φαινομενικά τού δημιουργούν προβλήματα, εφόσον ερεθίζουν τους πολίτες, τους οποίους το σύστημα συνήθως επιθυμεί να "κοιμούνται"; Να λυπάται ανθρώ­πους, οι οποίοι στην κυριολεξία αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίω­σης και που φαινομενικά δεν υπάρχει οικονομικό συμφέρον απ' αυτούς;

Αυτό βέβαια είναι μια άλλη παράμετρος του όλου προβλήματος, γιατί η έννοια του "συμφέροντος" και της "εκμετάλλευσης των ανθρώπων" από το σύστημα είναι μια έννοια πολύ γενική και δεν περιορίζεται μόνον στον οικονομικό παράγοντα. Το σύστημα εκμεταλλεύεται τους φτωχούς αυτούς ανθρώπους και με πολλούς άλλους τρόπους, οι οποίοι δεν είναι εύκολο να γίνουν αντιληπτοί και τους οποίους θα δούμε παρακάτω.

Αυτό, που κυρίως αποκρύπτει το σύστημα, είναι ο δικός του ρόλος στη σημερινή παγκόσμια οικονομική αθλιότητα. Ο δικός του ρόλος στη δημιουργία αυτών των "κυμάτων" των δυστυχών μετανα­στών, οι οποίοι τείνουν να "πλημμυρίσουν" τον δυτικό κόσμο. Αποκρύπτει το ποιος φέρνει αυτούς τους ανθρώπους στα πρόθυρα του αφανισμού κι αυτό βέβαια είναι κάτι το οποίο συμβαίνει πολύ πριν αυτοί οι κατά τα άλλα αξιαγάπητοι συνάνθρωποί μας φτάσουν έξω από τις πόρτες μας, εκλιπαρώντας για τον ανθρωπισμό μας.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, ώστε να καταλάβει ο αναγνώστης τι πραγματικά συμβαίνει με τους μετανάστες και τη μετανάστευση και ποιοι κρύβονται πίσω από τις "ευαισθησίες" και τις μεθοδεύσεις, που στόχο έχουν τη δήθεν ευαισθητοποίηση του κοινωνικού συνόλου. Να καταλάβει γιατί οι "συνήθεις ύποπτοι" όλων των αθλιοτήτων που συμβαίνουν στους ανθρώπους είναι τόσο "ευαίσθητοι" απέναντι στο θέμα αυτό.

Όπως θα καταλάβει στη συνέχεια ο αναγνώστης, το συγκε­κρι­μέ­νο πρόβλημα δεν είναι καθόλου απλό. Γύρω από τη μετανά­στευση των φτωχών ανθρώπων προς τις ισχυρές Δυτικές χώρες κρύβονται τεράστια συμφέροντα, που μας "οδηγούν" κατ’ ευθείαν στις "πόρτες" των ισχυρών της Γης. Όσο κι αν αυτό φαίνεται παρά­ξενο, είναι γεγονός ότι από την καθημερινή επιβίωση του φτωχού Πακιστανού στην Αθήνα εξαρτάται η ίδια η επιβίωση των "πλανη­ταρχών". Η απόσταση από την τρώγλη του μετανάστη μέχρι τον Λευκό Οίκο είναι πολύ μικρότερη από αυτήν που μπορούμε να φανταστούμε.

Κάποιοι στην Ουάσιγκτον κυριολεκτικά "τρέμουν" στην ιδέα ότι ο φτωχός μετανάστης στην Ελλάδα μπορεί να γίνει στόχος του επίσης φτωχού Έλληνα. "Τρέμουν", γιατί, αν αυτός ο φτωχός —αλλά ξένος άνθρωπος— γίνει στόχος, εύκολα στη συνέχεια θα γίνουν στόχοι και κάποιοι πλούσιοι ξένοι, οι οποίοι πραγματικά υπηρετούν τον ιμπεριαλισμό μέσα στην Ελλάδα. Αν ο Έλληνας αρχίσει και κυνηγάει τους ξένους, εύκολα θα φτάσει και στους δικούς τους ανθρώπους. Φοβούνται μια γενικευμένη αντίδραση εναντίον ξένων μειονοτικών, γιατί αυτό θ' απειλήσει τα συμφέ­ροντά τους, τα οποία βέβαια είναι κολοσσιαία.

 

 

Τα κράτη των λαών είναι τα "σπίτια" τους.

 

Θα ξεκινήσουμε την ανάλυσή μας από τα απολύτως βασικά, για ν' αντιληφθεί ο αναγνώστης την πραγματική "ουσία" των πραγμά­των. Ό,τι είναι για τον απλό άνθρωπο το σπίτι του, που το χτίζει με τα χέρια του για να το κατοικήσει, είναι για έναν λαό το κράτος, που ο ίδιος "έχτισε" για να τον φιλοξενήσει. Για τους ίδιους λόγους και για τα ίδια κέρδη άνθρωποι και λαοί χτίζουν με τα "χέρια" τους τις "κατασκευές", οι οποίες θα τους φιλοξενήσουν.

Αν καταλάβουμε την απόλυτη αναλογία που υπάρχει σ' αυτήν τη δραστηριότητα, θα μπορέσουμε να μπούμε στην "ουσία" του προβλήματος που δημιουργούν οι ξένοι λαθρομετανάστες. Θα ξεκινήσουμε από τα απλά, για να καταλάβουμε τα σύνθετα. Ο άνθρωπος χτίζει το σπίτι του για να προστατεύεται ο ίδιος από τις αντιξοότητες της φύσης και τα οφέλη του κόπου του τα μοιράζεται με τα παιδιά του. Με κόπο αγοράζει το οικόπεδο όπου θα χτίσει το σπίτι του και με κόπο συγκεντρώνει τα υλικά που θα του χρεια­στούν, για να γίνει αυτό το σπίτι γερό και βέβαια όσο το δυνατόν πιο όμορφο.

Τα πάντα γίνονται με θυσία και κόπο. Τα πάντα αντιπροσω­πεύουν έναν συνεχή αγώνα, που τις περισσότερες φορές είναι αγώνας μιας ζωής. Γιατί; Γιατί αυτός ο αγώνας δεν έχει τέλος. Γιατί ακόμα κι όταν η κατασκευή ολοκληρωθεί, ο κόπος δεν παύει να υπάρχει, εφόσον ο αγώνας γι' αυτό που ονομάζουμε "ποιότητα ζωής" είναι συνεχής και επίπονος. Οι καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων κάνουν αυτόν τον αγώνα ατέρμονο.

Κάθε μέρα προστίθεται νέος κόπος πάνω στον προηγούμενο. Ποτέ δεν μπορείς να σταματήσεις τον αγώνα, γιατί ποτέ δεν μπο­ρείς να φτάσεις σε ένα σημείο που οι ανάγκες σου θα καλύπτονται αυτόματα. Ποτέ δεν μπορείς να φτάσεις σε ένα σημείο, που να μην υπάρχει περιθώριο βελτίωσης. Ακόμα κι αν η κατασκευή ολοκλη­ρωθεί στο επίπεδο του ιδανικού, ο κόπος δεν σταματά, γιατί προ­κύ­πτουν διαρκώς νέες ανάγκες. Όταν καλυφθούν οι ανάγκες, ανα­ζη­τούνται οι πολυτέλειες.

Από το τέλειο για το συλλογικό επίπεδο αναζητάς το τέλειο για το ατομικό επίπεδο και ο "πήχης" διαρκώς ανεβαίνει. Εφευρί­σκονται νέες ανάγκες και ο προσανατολισμός μένει πάντα ίδιος. Από το ιδανικό σπίτι μιας οικογένειας πηγαίνουμε στο ιδανικό δωμάτιο για το κάθε μέλος της. Όλα αυτά απαιτούν διαρκή εργασία. Κόπος χρειάζεται για να συντηρηθεί η ίδια η κατασκευή, όπως κόπος χρειάζεται για να μπορούν όλα τα μέλη της οικογένειας ν' απολαμβάνουν στο ατομικό επίπεδο τα αγαθά τα οποία χρειάζονται στην ποιότητα που επιθυμούν.

Αυτό το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό και πρέπει να το προσέξει ο αναγνώστης, γιατί είναι κάτι που επηρεάζει τη συμπερι­φορά του ανθρώπου. Οι πολυτέλειες κοστίζουν και επειδή δίνουν απόλαυση σ' αυτούς που τις απολαμβάνουν, με τον καιρό τις αντιλαμβάνονται ως ανάγκες. Δεν θέλουν να τις μοιράζονται, αντι­μετωπίζοντας τες ως περιττές ή δευτερευούσης αξίας. Τίποτε δεν αντιμετωπίζεται ως περιττό, όταν έχει κοστίσει σε κόπο και χρήμα σ' αυτόν που το απολαμβάνει. Κάποτε ήταν πολυτέλεια να υπάρχει μια βρύση στην πλατεία του χωριού. Μετά έγινε πολυτέλεια να υπάρχει μια βρύση μέσα σε κάθε σπίτι. Σήμερα όλα αυτά έχουν πάψει να είναι πολυτέλειες και έχουν γίνει απαραίτητες ανάγκες.

Όσο πιο πολλές ανάγκες καλύπτει το "πακέτο" που λέγεται σπίτι, τόσο πιο ακριβό είναι και άρα τόσο πιο πολύτιμο για τον κάτοχό του. Είναι τελείως διαφορετικό σπίτι ένα σπίτι όπου το κάθε μέλος της οικογένειας έχει το δικό του κρεβάτι, από ένα σπίτι όπου όλοι κοιμούνται στο πάτωμα. Ένα σπίτι όπου ο καθένας έχει το δωμάτιό του, την τουαλέτα του, την τηλεόρασή του, τον υπολογιστή του κλπ., από ένα σπίτι που μοιάζει με υπόστεγο και που τα ελάχιστα αγαθά τα οποία διαθέτει είναι κοινά και η πρόσβαση των μελών πάνω σ' αυτά είναι προβληματική.

Καί τα δύο δηλαδή είναι σπίτια, αλλά μεταξύ τους υπάρχει τεράστια διαφορά σ' ό,τι αφορά την ποιότητά τους. Το πρώτο είναι ένα πλούσιο σπίτι με πολυτέλειες, ενώ το δεύτερο είναι ένα φτωχό σπίτι, το οποίο καλύπτει μόνον βασικές ανάγκες. Το πρώτο είναι ένα ακριβό σπίτι, που κόστισε πολλά για να γίνει και το δεύτερο είναι φτηνό, που δεν κόστισε σχεδόν τίποτε.

Η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών σπιτιών έχει σχέση και πάλι με την έννοια του "κόπου", η οποία με τη σειρά της έχει σχέση με την έννοια του "κόστους". Κάποιος κόπιασε καί πνευματικά καί σωματικά, για να προσφέρει σ' αυτούς που αγαπά ό,τι καλύτερο μπορούσε και βέβαια σε ποσότητες που να επαρκούν για όλους. Κάποιος κόπιασε παραπάνω από κάποιον άλλο γείτονά του, ο οποίος στο γενικό επίπεδο είχε τον ίδιο προσανατολισμό, αλλά όχι το ίδιο αποτέλεσμα. Κάποιος μπορεί να ευνοήθηκε περισσότερο από κάποιον άλλον από την τύχη.

Όλα αυτά, που προκύπτουν από πολύ κόπο και πολλές φορές από εύνοια μιας καλής τύχης, αποτιμώνται σε αξία. Ο άνθρωπος, ο οποίος πληρώνει υψηλό κόστος γι' αυτά που απολαμβάνει, δεν θέλει να τα μοιράζεται με άλλους ανθρώπους. Δέχεται να τα μοιρά­ζεται αποκλειστικά και μόνον με τους δικούς του ανθρώπους. Υπάρχουν μερικά πράγματα τα οποία ο άνθρωπος μπορεί και θέλει να τα κάνει ή να τα υποστεί μόνον για κάποιους πολύ συγκε­κριμένους ανθρώπους και όχι για όλους τους ανθρώπους.

Μπορεί ένας άνθρωπος να δουλεύει σκληρά μέρα-νύχτα για τους δικούς του ανθρώπους. Γι' αυτούς που αγαπά, γιατί τους αντιλαμβάνεται ως τους απόλυτα δικούς του ανθρώπους. Μπορεί να στερείται ακόμα και το φαγητό του, για να φάνε αυτοί οι δικοί του άνθρωποι. Αυτό είναι κάτι το φυσιολογικό και το συναντάμε ακόμα και στη φύση. Ακόμα και το πιο άκακο όν δεν διστάζει να φερθεί με αυτοθυσία όταν προστατεύει τη φωλιά του. Όταν αυτό δεν είναι απαραίτητο, η αυτοθυσία του εξαντλείται σε ειρηνικές δραστηριότητες. Φροντίζει διαρκώς να εξασφαλίζει με τον κόπο του την επιβίωση των δικών του γόνων, αδιαφορώντας για τα υπόλοιπα ζώα, έστω κι αν αυτά ανήκουν στο ίδιο είδος.

 

 

Ο κόπος του ιδιοκτήτη.

 

Ο άνθρωπος, ως μέλος της φύσης, έχει κι αυτός τα ίδια ζωώδη χαρακτηριστικά, τα οποία συνδέονται με τα ένστικτά του. Απλά, επειδή είναι άνθρωπος και όχι ζώο, δεν μένει αδιάφορος απέναντι στα προβλήματα των συνανθρώπων του, χωρίς όμως αυτό το ενδια­φέρον να υπερνικά τα θεμελιώδη ένστικτά του, που έχουν σχέση με την προτεραιότητα που αυτός δίνει στην επιβίωση των δικών του γόνων. Είναι λοιπόν φυσιολογικό για τον άνθρωπο να ξεχωρίζει ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνους που θεωρεί δικούς του σε σχέση με τους υπόλοιπους, που τους θεωρεί ξένους και όχι βέβαια εχθρούς.

Ένας άνθρωπος, δηλαδή, που δουλεύει σκληρά και τους καρπούς των κόπων του τους προσφέρει εξ ολοκλήρου στην οικογένειά του, προκειμένου αυτήν να ζει καλά, είναι ένας φυσιο­λογικός άνθρωπος. Δεν είναι φυσιολογικός αυτός ο οποίος δου­λεύει εξίσου σκληρά και τους μισθούς του τους καταθέτει στο δημόσιο ταμείο, προκειμένου να συντηρηθούν άγνωστοι προς αυτόν φτωχοί. Είναι φυσιολογικό για έναν άνθρωπο να ενδια­φέρεται για τους φτωχούς και να κάνει ό,τι μπορεί γι' αυτούς, χωρίς όμως να χάνει τον προσανατολισμό του, που έχει ως μόνιμο στόχο την επιβίωση της δικής του οικογένειας.

Αντιλαμβανόμαστε δηλαδή ότι όλος αυτός ο κόπος που καταβάλλεται στον αγώνα για την επιβίωση, καθώς και η αγάπη που τον προκαλεί, οδηγεί σε συγκεκριμένες συμπεριφορές. Συμπε­ρι­φορές, που έχουν ως αποτέλεσμα τον διαχωρισμό ανθρώ­πων από ανθρώπους με βάση τις ιδιαίτερες σχέσεις τους. Όλοι αυτοί οι διαχωρισμοί δεν έχουν σχέση με τον ρατσισμό. Είναι άλλο πράγμα ο διαχωρισμός των ανθρώπων με γνώμονα την αγάπη και άλλο πράγμα ο διαχωρισμός με γνώμονα το μίσος. Δικαίωμα του κάθε ανθρώπου είναι να ευνοεί με ό,τι του ανήκει αυτούς τους οποίους αγαπάει περισσότερο. Δεν είναι δικαίωμα του ανθρώπου να αδικεί με ό,τι του ανήκει αυτούς τους οποίους μισεί.

Το γεγονός ότι υπάρχει ένας φυσικός και δίκαιος διαχωρισμός ατόμων μέσα στην κάθε κοινωνία σημαίνει κάποια πράγματα. Εκ των δεδομένων δηλαδή, όταν υπάρχει ο διαχωρισμός αυτός, αυτό­ματα τίθενται όρια. Τα όρια προστατεύονται από αυτούς οι οποίοι θίγονται όταν κάποιοι τα παραβιάζουν και βέβαια μέσα στην έννοια της "προστασίας" υπεισέρχεται και η έννοια της "βίας".

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Το εξής απλό. Όταν κάποιος βρίσκεται σε δημόσιο χώρο —ο οποίος βέβαια δεν του ανήκει και δεν αντιπροσωπεύει κάποιον συγκεκριμένο κόπο γι' αυτόν— δεν μπορεί ν' απαγορεύσει τη χρήση του σε κάποιον όμοιό του, που έχει κι αυτός τα ίδια δικαιώματα. Δεν μπορεί να θέσει όρια κι ούτε βέβαια μπορεί να γίνει βίαιος απέναντι σ' αυτούς που παραβιάζουν όρια.

Όμως, αυτό δεν συμβαίνει στην περίπτωση του ιδιόκτητου σπι­τιού του. Δεν είναι δυνατόν να μην αντιδράσει ένας άνθρωπος, αν κάποιος ξένος προς αυτόν "τρυπώσει" στο σπίτι του. Δεν είναι δυ­να­τόν να μην αντιδράσει, αν αυτός ο ξένος προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τα αγαθά που ο ίδιος με κόπο έχει συγκεντρώσει, προκειμένου να τ' απολαύσει, είτε ο ίδιος είτε τα παιδιά του. Η αντί­δραση στην περίπτωση αυτήν είναι φυσική και δικαιολογεί μέχρι και το φαινόμενο της βίας.

Υπάρχει άνθρωπος, ο οποίος, εξαιτίας των ανθρωπιστικών του αισθημάτων, θα επέτρεπε σ' έναν ξένο —έστω και φτωχό— να οικειοποιηθεί το δωμάτιο του παιδιού του; Έναν ξένο, που παράκαμψε διαδικασίες και ιδιοκτήτες και που, άσχετα αν τα ελατήριά του είναι η φτώχεια και η δυστυχία, φέρθηκε απέναντι στον ιδιοκτήτη ως ένας θρασύς κλέφτης;

 

 

Από τον μυθικό Οδυσσέα

ως τον σημερινό φτωχό λαθρομετανάστη

ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει.

 

Οι διαδικασίες, όταν κάποιος έχει ανάγκες και ζητάει τη βοήθεια των συνανθρώπων του, πάντα είναι ίδιες και εδώ και αιώνες απαράβατες. Διαδικασίες, που από τον καιρό του Ομήρου μέχρι και σήμερα είναι αναλλοίωτες. Διαδικασίες, που περιγρά­φονται με μεγάλη σαφήνεια στα Ομηρικά Έπη τα οποία οι Έλληνες τα θεωρούσαν ως τη "μήτρα" που γεννά τη φυλή τους. Ο Οδυσσέας, για παράδειγμα, μέσα στα Έπη "μακαρίζει" τους φιλόξενους ανθρώπους που βοηθούν τους συνανθρώπους τους, οι οποίοι για κάποιο λόγο ατύχησαν στη ζωή τους. Είναι και ο ίδιος φιλόξενος με τους ξένους και είναι και ο ίδιος που ως ξένος χρειάστηκε πολλές φορές να επικαλεστεί την έννοια της "φιλο­ξενίας" για να σωθεί.

Όλα αυτά όμως μέσα σε κάποια συγκεκριμένα πλαίσια. Μέσα στα πλαίσια στα οποία υπάρχει σαφής διαχωρισμός των ρόλων και των ιδιοτήτων. Αυτός ο οποίος ζητάει βοήθεια είναι ικέτης και αυτός που τη δίνει είναι ελεήμων κύριος. Ποτέ δεν αναμειγνύονται αυτές οι ιδιότητες. Ποτέ δεν θεώρησε ο Οδυσσέας ως ικέτης την απλή "είσοδό" του σε ένα ξένο σπίτι σαν την ικανή και αναγκαία συνθήκη για ν' αλλάξει την ιδιότητά του μέσα σ' αυτό. Ποτέ δηλαδή δεν μπήκε σ' ένα ξένο σπίτι και, αφού παράκαμψε τους όρους της φιλοξενίας, άρχισε να φέρεται σαν συνιδιοκτήτης. Πάντα μακάριζε τον γενναιόδωρο ιδιοκτήτη και διαχώριζε με απόλυτη σαφήνεια τον δικό του ρόλο. Ποτέ δεν αναφώνησε σε ξένο σπίτι …"και τώρα εμείς, οι κάτοικοι του σπιτιού, τι θα κάνουμε από κοινού και μέσα στα πλαίσια της δημοκρατίας;"

Όταν υπάρχει ιδιοκτησία, δημοκρατία υπάρχει μόνον για τους ομοεπίπεδους ιδιοκτήτες και για κανέναν άλλον. Όλοι οι άλλοι, που για τον οποιονδήποτε λόγο βρίσκονται μέσα στην ξένη ιδιοκτησία κι εξαρτώνται από αυτήν, περιμένουν ν' αποφασίσουν οι ιδιοκτήτες για το τι μέλλει γενέσθαι. Αυτό το οποίο δεν έκανε ο Οδυσσέας εις βάρος κανενός ιδιοκτήτη, δεν το δέχεται και ο ίδιος εις βάρος της ιδιοκτησίας του. Απόδειξη; Ο τρομερός ήρωας, ο οποίος πολλές φορές επιβίωσε εξαιτίας του ελέους αυτών που τον φιλοξένησαν μέσα στα σπίτια τους, σκοτώνει με τον χειρότερο τρόπο αυτούς που "τρύπωσαν" στο σπίτι του με στόχο να οικειοποιηθούν αυτά που ο ίδιος δημιούργησε για τον εαυτό του και για τους οικείους του.

Ο αναγνώστης βλέπει ότι μερικά βασικά πράγματα, που αφορούν συμπεριφορές ατόμων, οι άνθρωποι τα έχουν "κωδικο­ποιήσει" από αρχαιοτάτων χρόνων. Ανάμεσα σ' αυτά τα οποία είχαν "κωδικοποιηθεί" είναι και οι διαδικασίες που αφορούν τόσο αυτόν που ζητάει βοήθεια όσο κι αυτόν που καλείται να βοηθήσει. Πριν μιλήσουμε γι' αυτές καθ’ αυτές τις διαδικασίες, θα πρέπει να πούμε ότι ένας άνθρωπος, που θέλει να θεωρείται τέτοιος και όχι θηρίο, θα πρέπει να βοηθάει τον συνάνθρωπό του, όταν αυτός βρίσκεται σε μία ανάγκη.

Επιπλέον δε —με μια βαθύτερη ανάλυση— εύκολα διαπιστώ­νου­με ότι η βοήθεια προς τον συνάνθρωπό μας δεν είναι μια πράξη που είναι ιδεώδης μόνον από πλευράς ανθρωπισμού, αλλά είναι και μια πράξη εξόχως συμφέρουσα γι' αυτόν που την πραγματοποιεί. Αυτό, ακόμα και εκ του πονηρού να το σκεφτεί κάποιος, έχει τη λογική του και το κέρδος του. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μέσα στη ζωή παρούσα είναι τόσο η επιτυχία όσο και η αποτυχία. Αυτός ο οποίος είναι σήμερα πλούσιος και φαινομενικά δεν έχει κανέναν ανάγκη, μπορεί για τον οποιοδήποτε λόγο να βρεθεί σε δύσκολη θέση, που θα έχει πραγματικά ανάγκη τον συνάνθρωπό του.

Με το δεδομένο αυτό στη σκέψη μας αντιλαμβανόμαστε ότι ο ανθρωπισμός όχι μόνον είναι κάτι το ανώτερο ως σκέψη και ως πράξη, αλλά είναι κάτι που συμφέρει κιόλας. Είναι μια "επένδυση" από αυτές που λέμε …"αχρείαστες να 'ναι". Είναι μια "επένδυση", που αυτός ο οποίος την κάνει δεν θα χαρεί καθόλου να τη δει ν' "αποδίδει". Είναι σαν την ασφάλεια ζωής, που την πληρώνουμε με ευχαρίστηση κι ευχόμαστε να μην μας χρειαστεί ποτέ.

Ο πολιτισμένος άνθρωπος, δηλαδή, έχει πολλές πιθανότητες να περάσει μια "εύκολη" ζωή, γιατί εκτός των άλλων έχει "επενδύσει" και στους ανθρώπους. Ό,τι και να του "τύχει", μπορεί να το αντι­μετωπίσει. Κανένας άνθρωπος, που "επένδυσε" σε ανθρώπους και κέρδισε την αγάπη τους, δεν έφυγε χαμένος από αυτήν τη ζωή. Ό,τι κι αν του τύχει, όπου κι αν τον βρει το κακό, είναι βέβαιον ότι θα τύχει βοήθειας ακόμα κι απ' ανθρώπους που δεν γνωρίζει και τους οποίους δεν έχει βοηθήσει ο ίδιος προσωπικά.

Γιατί; Γιατί οι άνθρωποι γνωρίζουν από ένστικτο να ξεχωρίζουν τους ευγενικούς ανθρώπους από τα αρπακτικά "θηρία". Γιατί οι άνθρωποι, που γνωρίζουν να βοηθούν, γνωρίζουν και πώς να ζη­τούν βοήθεια. Ως άνθρωποι, που βοηθούν και οι ίδιοι όταν μπο­ρούν, γνωρίζουν τι ενοχλεί και τι ευχαριστεί αυτόν ο οποίος καλεί­ται να βοηθήσει. Έχοντας αυτήν τη γνώση, μπορούν, όταν ζητάνε βοήθεια, να συμπεριφέρονται μ' εκείνον τον τρόπο που ευχαριστεί τους ανθρώπους. Γνωρίζουν τι να κάνουν, προκειμένου να μην ενοχλούν και προπάντων χωρίς να εμφανίζονται απειλητικοί απέναντι σ' αυτούς που έχουν ανάγκη.

Αυτή η έκκληση για βοήθεια αφορά τις διαδικασίες για τις οποίες μιλήσαμε προηγουμένως. Το σημαντικό με τις διαδικασίες αυτές είναι ότι ξεκαθαρίζουν τα πράγματα καί από τις δύο πλευρές. Τόσο από την πλευρά αυτού που ζητά όσο και από την πλευρά αυτού που δίνει. Από αυτές τις διαδικασίες ξεχωρίζει ο κλέφτης από αυτόν που ζητάει βοήθεια με το δικαίωμα του ανθρώπου και την ιερότητα του ικέτη. Από αυτές τις διαδικασίες ξεχωρίζει ο πραγματικός φιλάνθρωπος από τον κοινό εκμεταλλευτή, ο οποίος, αφού καταστρέψει τον συνάνθρωπό του, στη συνέχεια τον "βοηθάει", διατηρώντας τον σε μια ιδιότυπη ομηρία.

 

Οι διαδικασίες που προβλέπονται

Γι' αυτόν που ζητά βοήθεια.

 

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς θέλουμε να πούμε. Σ' ό,τι αφορά τον άνθρωπο, που έχει ανάγκη βοηθείας, τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Όταν έχει την ανάγκη του συνανθρώπου του και δεν ακολουθεί τις διαδικασίες που προβλέπονται, δεν διαφέρει από έναν κοινό κλέφτη. Όσο αναξιοπαθής και φουκαράς κι αν είναι, δεν παύει να είναι εγκληματίας, όταν δεν φέρεται με τον τρόπο που προβλέπεται.

Ποιος είναι αυτός ο τρόπος; Όταν κάποιος από εμάς έχει ανάγκη τον συνάνθρωπό του, πηγαίνει στο σπίτι του από την κύρια είσοδο του σπιτιού του και από πουθενά αλλού. Πάντα χτυπάει την πόρτα εκείνου που έχει ανάγκη κι αυτό είναι κάτι που εξ αρχής διαχωρίζει τους ρόλους μεταξύ του αδύναμου ικέτη και του δυνάμει ευεργέτη του. Όταν χτυπάς την πόρτα ενός σπιτιού, το πρώτο πράγμα που κάνεις με την ενέργεια σου αυτήν είναι ν' αναγνωρίζεις την ιδιότητα του κυρίου σ' αυτόν που καλείς να σου ανοίξει κι επιπλέον διαχωρίζεις τον εαυτό σου από αυτούς που κατοικούν μέσα στο σπίτι στο οποίο αναζητάς βοήθεια.

Αν μπεις σε ένα ξένο σπίτι από οποιοδήποτε άλλο άνοιγμα εκτός από την κύρια είσοδο, δεν διαφέρεις από έναν οποιον­δήποτε κλέφτη. Ακόμα κι αν δεν είναι πρόθεσή σου να κλέψεις, είναι βέβαιον ότι η παρουσία σου θα προκαλέσει προβλήματα. Προβλήματα ανάλογα μ' αυτά που προκαλεί ένας κοινός κλέφτης. Αυτό είναι βέβαιο, εφόσον και μόνον που υπάρχεις και προσπα­θείς να επιβιώσεις μέσα σ' έναν χώρο όπου δεν έχει υπάρξει πρόβλεψη για το άτομό σου, αυτό θα δημιουργήσει προβλήματα. Γιατί; Γιατί μέσα σ' ένα σπίτι, από τα κρεβάτια μέχρι και την τροφή που υπάρχει διαθέσιμη, τα πάντα είναι μετρημένα και ανήκουν σε κάποιους.

Ένα σπίτι, για παράδειγμα, μπορεί εύκολα ν' αντέξει έναν φιλοξενούμενο και να συνεισφέρουν οι πάντες από αυτά που τους αντιστοιχούν για να καλυφθούν οι ανάγκες του, αλλά δεν μπορεί ν' αντέξει έναν "λαθροσυγκάτοικο", γιατί θα δημιουργηθεί πρό­βλη­μα. Ακόμα κι αν δεν προκύψει το φαινόμενο της στέρησης, θα υπάρξει πρόβλημα. Κάποιοι από τους νόμιμους συγκάτοικους, αγνοώντας την παρουσία του ξένου και τις ανάγκες του, θα κατηγορήσουν τα αδέρφια τους για κλοπή κι αυτό είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί για μια οικογένεια κι ένα σπίτι.

Αντιλαμβανόμαστε δηλαδή ότι ένας άνθρωπος όσο φτωχός κι αν είναι, όση ανάγκη και να έχει, θα πρέπει ν' ακολουθήσει την κατάλληλη διαδικασία, προκειμένου να ζητήσει βοήθεια. Θα πρέπει να δηλώσει την παρουσία του και βέβαια την ιδιότητά του, γιατί στην αντίθετη περίπτωση θα προκαλέσει τεράστια προβλήματα σ' αυτόν τον οποίο θα έπρεπε να θεωρεί ευεργέτη του.

 

 

Φιλανθρωπία και κτηνωδία.

Λεπτά, αλλά όχι ασαφή τα όρια.

Πώς κρίνονται οι φιλάνθρωποι

και πώς διαχωρίζονται από τα "κτήνη";

 

Σ' ό,τι αφορά τον άνθρωπο που καλείται να βοηθήσει τον συνάνθρωπό του, τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα, για να μπορέσουμε να κρίνουμε την ποιότητά του. Τόσο σύνθετα, που πολλές φορές συμβαίνουν τα ακριβώς αντίθετα από αυτά τα οποία φαίνονται. Πολλοί πραγματικά φιλάνθρωποι, εκτελώντας πραγμα­τική φιλανθρωπία, φαίνονται σκληροί, ενώ δεν είναι και την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι, που είναι πραγματικά κτήνη, λογαριάζονται για άγιοι. Αυτά όλα, για να διαχωριστούν μεταξύ τους, θα πρέπει να γνωρίζει κάποιος τα δεδομένα και στη συνέχεια βέβαια να τα αξιολογεί.

Η πιο απλή περίπτωση, που κρίνεται η φιλανθρωπία κάποιου, είναι να μην γνωρίζει ένας άνθρωπος προσωπικά αυτόν τον οποίο του ζητάει βοήθεια και να έρχεται απευθείας αντιμέτωπος με την κατάσταση αυτήν. Ο άνθρωπος στην περίπτωση αυτήν κρίνεται πολύ εύκολα. Όταν δεν ανοίγεις την πόρτα σου σ' έναν άνθρωπο, ο οποίος έχει ανάγκη τη βοήθειά σου, είσαι ένας κοινός βάρβα­ρος, που σου αξίζει να σε απεχθάνονται οι συνάνθρωποί σου. Δεν είσαι παράνομος, γιατί είναι μέσα στα πλαίσια των δικαιωμάτων σου ν' ανοίγεις και να κλείνεις την πόρτα της ιδιοκτησίας σου κατά βούληση. Δεν θα σε τιμωρήσει κανένας ανθρώπινος νόμος γι' αυτήν σου την πράξη, αλλά είναι θέμα χρόνου να σε αποστρέ­φονται οι συνάνθρωποί σου.

Αντίθετα μ' αυτόν τον βάρβαρο, ο άνθρωπος, ο οποίος ανοίγει την πόρτα του σ' αυτόν που τον έχει ανάγκη, είναι φιλάνθρωπος. Αυτό όμως είναι η βάση της φιλάνθρωπης συμπεριφοράς και όχι η πλήρης εικόνα της. Από αυτήν τη βασική πράξη και πέρα το μέγεθος της φιλανθρωπίας έχει τη διαβάθμισή του. Αν ανοίξεις την πόρτα σου σ' έναν άνθρωπο και του δώσεις να φάει ό,τι δεν τρως εσύ —γιατί το θεωρείς σκουπίδι— και τον βάλεις να κοιμηθεί εκεί όπου εσύ σιχαίνεσαι να πατήσεις και την επόμενη μέρα τον διώξεις, είσαι μεν στοιχειωδώς φιλάνθρωπος, αλλά μέχρι εκεί. Είσαι τόσο φιλάνθρωπος όσο χρειάζεται, για να μην σε αποκαλέσει κάποιος βάρβαρο.

Το ανθρώπινο όριο αυτής της κατάστασης είναι να δεχθείς τον ξένο όπως θα δεχόσουν έναν πολύ αγαπημένο φίλο σου. Να τον φιλο­ξενήσεις όπως αρμόζει σε ένα φίλο και άρα προσφέροντάς του τα καλύτερα. Να του βάλεις να φάει από αυτά τα οποία προσφέρεις στα παιδιά σου να φάνε και να τον βάλεις να κοιμηθεί εκεί όπου θα κοιμόσουν κι εσύ ο ίδιος. Χωρίς να τον φέρνεις σε δύσκολη θέση, να τον κάνεις να αισθάνεται άνετα και, όταν έρθει η ώρα, να τον χαιρετήσεις και να τον στείλεις στην ευχή του Θεού.

Το ύψιστο σημείο, που μπορεί να φτάσει η φιλανθρωπία, είναι να φερθεί κάποιος στον ξένο σαν μεγαλόπρεπος θεός. Να ξεπε­ράσει τα ανθρώπινα όρια και να κάνει τη μεγάλη υπέρβαση. Να αντιμετωπίσει τον ξένο όχι απλά σαν φίλο, αλλά σαν να ήταν αδερφός του, χωρίς αυτό βέβαια να γίνεται εις βάρος αυτών που πραγματικά φέρουν την ιδιότητα αυτήν. Αυτό είναι κάτι το εξαιρετικό κι επειδή εξαρτάται και από τις πνευματικές δυνατότητες του φιλοξενούντα και όχι μόνον από τις οικονομικές, είναι κάτι το εξαιρετικά σπάνιο.

Πώς γίνεται η υπέρβαση αυτή; Με το ν' αναζητήσεις τα αίτια των προβλημάτων που βασανίζουν τον φτωχό συνάνθρωπό σου και να προσπαθήσεις να δώσεις λύσεις σ' αυτά. Λύσεις, που θα υιοθε­τούσες κι εσύ ο ίδιος, για να ξεπεράσεις τα προβλήματα αυτά σε περίπτωση που σε αφορούσαν. Λύσεις, που θα πρότεινες στα παιδιά σου. Πώς γίνεται αυτό; Με τον εξής απλό τρόπο. Αναλύεις τα προβλήματα του φιλοξενούμενου και σκέφτεσαι πώς να τα επιλύσεις, σαν να ήταν δικά σου προβλήματα. Σκέφτεσαι πώς μπορείς να τα αντιμετωπίσεις με βάση τις δικές σου προσωπικές δυνατότητες.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί προϋποθέτει μεγάλη δωρεά. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Το να είσαι ένας ευφυής επιχειρη­ματίας, που ζει με τις γνώσεις του πλούσια και να μάθεις στον άλλο πώς να σκουπίζει, για να φάει ένα κομμάτι ψωμί, δεν είναι σημαντική δωρεά. Το να είσαι πετυχημένος και να μεταγγίσεις τη γνώση σου σε κάποιον, για να ζει όμοια με σένα, προϋποθέτει τεράστια γενναιοδωρία.

Γι' αυτόν τον λόγο είπαμε εξ αρχής ότι το σημαντικό είναι να σκέφτεσαι τα προβλήματα του άλλου με βάση τις δικές σου δυνατότητες και όχι τις δικές του. Να σκέφτεσαι τι θα έκανες εσύ στη θέση του, έχοντας κατά νου να τον εκπαιδεύσεις ανάλογα και όχι να του προτείνεις κάτι απλό με βάση τις δικές του γνώσεις μόνο και μόνο για να επιβιώσει. Σκέφτεσαι, για παράδειγμα, γιατί αυτός ο άνθρωπος έφτασε στο σημείο να μην έχει σπίτι και να έχει ανάγκη τον συνάνθρωπό του και τη φιλοξενία του; Ένας άνθρω­πος μπορεί να μην έχει ένα καλό σπίτι, που να του εξασφαλίζει καλή ποιότητα ζωής, είτε γιατί κάποιος εχθρός του το κατέστρεψε είτε γιατί δεν γνωρίζει να κάνει μια δουλειά, που θα του επιτρέψει να φτιάξει και να διατηρήσει ένα σπίτι.

Αυτός ο οποίος θέλει να φερθεί "θεϊκά" σ' έναν άνθρωπο, αυτά τα ζωτικά προβλήματα επιχειρεί να επιλύσει. Φέρεται "θεϊκά", γιατί στην κυριολεξία θα προσπαθήσει να τον "σώσει". Θα τον βοηθήσει να βρει το δίκιο του απέναντι σ' αυτόν που τον αδίκησε αν η κακοδαιμονία του οφείλεται σε κάποιον εχθρό του. Θα του μεταγ­γίσει τις δικές του γνώσεις πάνω στο θέμα της υπεράσπισης του δίκιου του. Θα του προσφέρει τις γνωριμίες του, για να το κατα­φέρει. Αν δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη και η κακοδαιμονία του οφείλεται στην αδυναμία του, θα του μάθει μια δουλειά σαν τη δική του, ώστε να μπορεί κι αυτός να ζει με την ίδια άνεση. Λύσεις δηλαδή που θα έχουν μακροχρόνια θετικά αποτελέσματα και όχι που θα απαλύνουν στιγμιαία μια άσχημη κατάσταση.

Αυτή είναι η ύψιστη μορφή φιλανθρωπίας και βέβαια, για όσο διάστημα αυτές οι λύσεις θα εξασφαλίζουν την καλή ζωή τού ευερ­γε­τη­μένου και της οικογένειάς του, ο ευεργέτης θα είναι όμοιος με θεός για όλους αυτούς. Είναι δυνατόν δηλαδή η "μετάγγιση" άυλου κεφαλαίου-γνώση να είναι χίλιες φορές πιο πολύτιμη από την οποιαδήποτε οικονομική βοήθεια. Απλά, αν αυτή η άυλη βοή­θεια συνοδεύεται κι από ένα οικονομικό δάνειο, για να ξεκινήσει ο φτωχός τη δραστηριότητά του, μιλάμε για ιδανική κατάσταση.

Μιλάμε για δάνειο και όχι για δωρεά, γιατί αυτό είναι κάτι το οποίο αφορά κυρίως τον ευεργετημένο, εφόσον στην περίπτωση που όλα πάνε κατ’ ευχήν, η επιστροφή του χρέους εκτός των άλλων έχει και συμβολικό χαρακτήρα. Η επιστροφή του χρέους είναι η υπέρτατη απόδειξη και αναγνώριση των όσων πολύτιμων έλαβε ο ευεργετημένος. Είναι η απόδειξη του δίκιου του ευεργέτη και είναι η ευκαιρία για τον ευεργετημένο να του αποδείξει ότι ήταν απλά άτυχος κι αδύναμος όταν βρέθηκε στην ανάγκη. Είναι η απόδειξη ότι δεν ήταν τεμπέλης κι ανεπρόκοπος, αλλά προπάντων ότι δεν ήταν αχάριστος.

 

 

Πονηρή "φιλανθρωπία".

Πώς ένα κτήνος μπορεί να έχει

την καλύτερη ανθρωπιστική "βιτρίνα";

 

Όλα όσα αναφέραμε μέχρι εδώ αφορούν απλές περιπτώσεις φιλανθρωπίας και ο άνθρωπος μπορεί να κρίνει με κάποια σχετική ασφάλεια τα συμβαίνοντα, εφόσον είναι διακριτοί τόσο οι ρόλοι όσο και οι ιδιότητες των εμπλεκομένων μερών. Τα πράγματα αρχίζουν και γίνονται περίπλοκα, όταν κάποιος συμπεριφέρεται πονηρά και τα φαινόμενα δεν βοηθούν τον άνθρωπο να κρίνει. Όταν αυτά τα οποία φαίνονται δεν έχουν καμία σχέση μ' αυτά που πραγματικά συμβαίνουν.

Τι συμβαίνει για παράδειγμα στην περίπτωση που φαινομενικά κάποιος φιλοξενεί επ' αόριστον τα ορφανά παιδιά του νεκρού γείτονα μέσα στο σπίτι του; Είναι τόσο φιλάνθρωπος όσο φαίνεται ή μήπως συμβαίνει κάτι το τρομερό και αποτρόπαιο πίσω από αυτήν τη λαμπρή "βιτρίνα"; Υπάρχει περίπτωση δηλαδή αυτός ο φαινομενικά "φιλάνθρωπος" να είναι ένα πραγματικό κτήνος. Γιατί; Γιατί μπορεί να είναι ένας δολοφόνος.

Μπορεί να είναι αυτός ο οποίος σκότωσε τους γονείς των παιδιών που φιλοξενεί και, αφού διέλυσε την οικογένειά τους, να οικειοποιείται την περιουσία τους, χωρίς να κρίνεται από τους γείτονες. Μπορεί, δηλαδή, με τη ψευδοφιλοξενία που τους προ­σφέ­ρει, ν' αποκτά το άλλοθι που χρειάζεται για να διαχειρίζεται νόμιμα την περιουσία τους, χωρίς να κρίνεται από κανέναν. Να εκμεταλλεύεται τα παιδιά και την περιουσία τους χωρίς έλεγχο και επ’ αόριστον.

Όλα αυτά δηλαδή που κάνει και τον εμφανίζουν στον ανύποπτο κριτή σαν φιλάνθρωπο, μπορούν να είναι μέρος μιας τρομερά πονηρής κι εγκληματικής τακτικής. Αυτός ο δολοφόνος ψευδοφιλάνθρωπος μπορεί να βαστάει φιλοξενούμενους μέσα στο σπίτι του μερικά από τα θύματά του, για να διατηρεί υπό την ομηρία του τα υπόλοιπα. Να εκβιάζει με τις ζωές αυτών που "φιλοξενεί" τ' αδέρφια τους που παρέμειναν στο σπίτι τους και να τα αναγκάζει να δουλεύουν στα δικά τους χωράφια για δικό του λογαριασμό.

 

 

Η έννοια της ιδιοκτησίας στο επίπεδο των λαών.

Τα ιδιόκτητα "σπίτια" των λαών.

 

Όλα όσα αναφέραμε να συμβαίνουν στο επίπεδο των οικογε­νειών, συμβαίνουν κατά απόλυτο όμοιο τρόπο και στο επίπεδο των λαών. Οι λαοί δεν είναι τίποτε άλλο, παρά "οικογένειες" ανθρώ­πων, οι οποίες κατοικούν στο δικό τους ιδιόκτητο "σπίτι", που ονομάζεται "κράτος". Το κράτος δηλαδή γι' αυτούς είναι ό,τι ένα σπίτι για μια οικογένεια. Είναι μια "κατασκευή", που την έχουν δημιουργήσει με άπειρο κόπο και θυσία, για να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες. Μια περιουσία, που τους έχει κοστίσει αρκετά και η ανάπτυξη της οποίας έχει σχεδιαστεί μ' εκείνον τον τρόπο που να καλύπτει τις δικές τους ανάγκες και κανενός άλλου.

Ό,τι δηλαδή περιγράψαμε παραπάνω για τις οικογένειες, ισχύει και για τους λαούς. Υπάρχουν όρια στις συμπεριφορές μεταξύ των λαών, όπως υπάρχουν και κάποιες διαδικασίες στις μεταξύ τους σχέσεις. Κάθε φορά που ξεπερνιούνται τα όρια ή παρακάμπτονται οι διαδικασίες, υπάρχει πρόβλημα, που αναπόφευκτα οδηγεί στη βία. Είτε αυτή η βία ονομάζεται "πόλεμος", λόγω της γενικής απειλής των ξένων του εξωτερικού χώρου, είτε αυτή η βία ονομά­ζεται "πογκρόμ", λόγω της γενικής απειλής των ξένων, που για τον οποιονδήποτε λόγο βρέθηκαν σε έναν χώρο ο οποίος δεν τους ανήκε.

Θα εξετάσουμε τα πράγματα και πάλι με τη σειρά, ώστε να φτάσουμε στο σημείο που θα μας επιτρέψει να κατανοήσουμε το φυσιολογικό της εκδήλωσης μιας βίαιης συμπεριφοράς εκ μέρους αυτού που θεωρεί τον εαυτό του ιδιοκτήτη και θίγεται από τις πράξεις αυτού που θεωρεί ξένο. Θα προσπαθήσουμε να εξηγή­σουμε στον αναγνώστη τα περί ιδιοκτησίας ενός λαού, ώστε να μπορέσει να καταλάβει τι συμβαίνει.

Συμβαίνει πολλές φορές να μην μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει "ιδιοκτησία" από πλευράς λαού. Ενώ καταλαβαίνουμε για παράδειγμα την έννοια της "προσωπικής ιδιοκτησίας", δεν καταλα­βαίνουμε την έννοια της "λαϊκής ιδιοκτησίας". Δεν καταλαβαίνουμε πώς είναι δυνατόν ένας φτωχός και άκληρος πολίτης μιας χώρας να είναι ένας πλούσιος μέτοχος μιας τεράστιας περιουσίας. Η παρανόηση αυτή, που τις περισσότερες φορές είναι κατευθυ­νό­με­νη από τους άθλιους οι οποίοι μας κυβερνάνε, είναι το "άλλοθί" τους, για να λένε ψέματα και αθλιότητες. Για να λένε για παρά­δειγ­μα τις ηλιθιότητες περί "σύγχρονων" πολυπολιτισμικών ή πολυ­εθνικών κοινωνιών ή περί των δικαιωμάτων των λαθρομετα­να­στών με τα δικαιώματα στην εργασία, στην ασφάλιση κλπ..

Όλα αυτά είναι αθλιότητες, που λέγονται για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών, οι οποίοι στηρίζουν τα συμφέ­ροντά τους στους φτωχούς λαθρομετανάστες. Λέγονται, γιατί τους το επιτρέπει η άγνοια των λαών. Υπάρχει άγνοια και γι' αυτό κανέ­νας δεν αντιδρά συνειδητά κι οργανωμένα απέναντι στα εγκλή­ματα τα οποία συμβαίνουν. Τις περισσότερες φορές η αντίδραση στο έγκλημα που ονομάζεται "λαθρομετανάστευση" είναι ενστικτώδης και εύκολα ελέγξιμη από το σύστημα. Η αντίδραση χαρακτηρίζεται "ρατσισμός" και εύκολα "καταπνίγεται" από τους "πολιτισμένους", που κατά μία περίεργη σύμπτωση είναι όλοι τους βολεμένοι και την ίδια στιγμή όλοι οι "ρατσιστές" στέκονται στις ουρές των ταμείων ανεργίας.

Το θέμα είναι ότι όλα αυτά προέρχονται από την άγνοια εκείνου που θίγεται και είναι ο λαός. Δεν γνωρίζει τι συμβαίνει με την ιδιοκτησία του και ως εκ τούτου αδυνατεί να υπερασπιστεί το δίκιο του. Το δίκιο του ιδιοκτήτη. Αυτό ακριβώς θα περιγράψουμε στο σημείο αυτό. Θα περιγράψουμε τον ρόλο και τις ιδιότητες του λαού, που θεωρείται ιδιοκτήτης, ώστε στη συνέχεια να μπορέσουμε να τον κρίνουμε για την όποια φιλανθρωπία ή την όποια βαρβα­ρότητα τον χαρακτηρίζει. Δεν μπορείς δηλαδή να πεις κάποιον φιλάνθρωπο ή βάρβαρο, αν δεν γνωρίζεις εξ αρχής τον ρόλο του.

Αν κατανοήσουμε τι συμβαίνει με την ιδιοκτησία τού κάθε λαού, εύκολα θα καταλάβουμε τι συμβαίνει. Εύκολα θα εντοπίσουμε τους στόχους των ιμπεριαλιστών και τα "ελατήρια" που κινούν τις ανθρω­πιστικές "ευαισθησίες" των σφουγγοκολάριών τους. Εύκολα θα καταλάβουμε ότι, με κύριο μοχλό τούς καθ’ όλα αγαπητούς λαθρομετανάστες, κάποιοι επιχειρούν να ιδιοποιηθούν τις τερά­στιες και μυθώδους αξίας περιουσίες των λαών. Με τις "ευαισθη­σίες" τους προσπαθούν να "κοιμίσουν" τους λαούς, ώστε να μην αντιδράσουν αυτοί στο κρίσιμο διάστημα που θα τους λεηλατούν.

 

 

Τα επίπεδα της ιδιοκτησίας μέσα σε ένα κράτος.

Λαϊκή και ιδιωτική περιουσία.

 

Θα ξεκινήσουμε λοιπόν από τα βασικά, που αφορούν την περι­ου­σία του κάθε λαού. Το κάθε κράτος, όπως και η κάθε ατομική ιδιοκτησία, έχει δύο επίπεδα ιδιοκτησίας. Το ανώτατο επίπεδο, που ονομάζεται "ψιλή κυριότητα" και το κατώτερο επίπεδο που ονομά­ζεται "επικαρπία". Ιδιοκτήτης του κάθε κράτους είναι ο λαός του. Αυτός ο λαός έχει την "ψιλή κυριότητα" στο σύνολό της.

Αυτήν την κυριότητα ο κάθε λαός —καλώς ή κακώς— την απέκτησε με τους αγώνες του, τους πολέμους του και τις θυσίες του. Από τον πιο πλούσιο άνθρωπο ενός λαού μέχρι τον πιο φτωχό, το μερίδιο της "ψιλής κυριότητας" είναι κοινό και ίδιο για όλους. Εξαιτίας αυτής της κοινής και ισότιμης ιδιοκτησίας όλοι μαζί πολεμάνε για το κοινό κεφάλαιο, όταν αυτό απειλείται και όλοι μαζί απολαμβάνουν τα όσα η ύπαρξή του προσφέρει στο γενικό επίπεδο.

Τα πράγματα γίνονται λίγο πιο σύνθετα στο κατώτερο επίπεδο της ιδιοκτησίας, που αφορά την "επικαρπία". Το κεφάλαιο ενός λαού χωρίζεται σε δύο τύπους κεφαλαίου. Το δημόσιο και το ιδιω­τικό. Τα όσα γενικά αφορούν την έννοια της "ψιλής κυριότητας" αφορούν και την έννοια της "επικαρπίας" για το δημόσιο κεφά­λαιο. Είναι προφανές ότι αυτό το κεφάλαιο ανήκει σε όλους εξί­σου, ανεξάρτητα από το αν είναι πλούσιοι ή φτωχοί.

Όλοι έχουν τα ίδια κέρδη και τις ίδιες υποχρεώσεις απέναντι σ' αυτόν τον τύπο του κεφαλαίου. Όλοι απολαμβάνουν τις υπηρεσίες των δημοσίων οργανισμών με τις ίδιες τιμές, ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση. Όλοι απολαμβάνουν τις ίδιες παρα­λίες και τα ίδια δάση, με τις ίδιες υποχρεώσεις, ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση. Όλοι απολαμβάνουν τους ίδιους δρόμους, τα ίδια δίκτυα ύδρευσης ή ηλεκτρισμού, ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση.

Πραγματική διαφοροποίηση μεταξύ "εχόντων" και "μη εχόντων" μέσα σε ένα κράτος υπάρχει μόνον στην περίπτωση του ιδιωτικού κεφαλαίου. Τι συμβαίνει στην περίπτωση αυτήν; Το εξής απλό. Το κεφάλαιο αυτό ανήκει στο επίπεδο της "ψιλής κυριότητας" στο σύνολο του λαού, αλλά στο επίπεδο της "επικαρπίας" υπάρχει δια­φο­ρο­ποίηση σ' ό,τι αφορά τα ποσοστά της. Το κύριο μέρος της "επικαρπίας" το λαμβάνει η κεφαλαιοκρατική τάξη ενός λαού, αλλά από αυτήν την "επικαρπία" δεν εξαιρείται ο υπόλοιπος λαός.

Εδώ εύλογα θ' αναρωτηθεί κάποιος τι είδους "επικαρπία" αντλεί ένας άκληρος πολίτης από ένα κεφάλαιο το οποίο δεν του ανήκει. Κι όμως αντλεί σημαντικό μέρος της και γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε πολεμάει, κάθε φορά που απειλείται από ξένους η "ψιλή κυριότητα". Απλά, για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει. Θα εξετάσουμε το παράδειγμα της Ελλάδας και ο αναγνώστης θα καταλάβει ότι ό,τι συμβαίνει στην περίπτωσή της, συμβαίνει σε όλες τις χώρες και αφορά όλους τους λαούς.

Τι είναι η Ελλάδα; Ένα κράτος, που φιλοξενεί έναν λαό δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων και ο οποίος είναι ο ιδιοκτήτης του. Κάθε φορά που κάποιος απειλεί την ιδιοκτησία του κράτους αυτού, έχει ν' αντιμετωπίσει τη μαζική αντίδραση του συνόλου του λαού του. Δεν πολεμάει μόνον η κεφαλαιοκρατία κάθε φορά που υπάρ­χει απειλή. Πολεμάει όλος ο λαός, γιατί αυτός έχει την "ψιλή κυριότητα" του κράτους και του κεφαλαίου που αυτό αντιπρο­σω­πεύει. Δεν πολεμάνε δηλαδή μόνον οι προφανείς ιδιοκτήτες, που έχουν το δικαίωμα της "επικαρπίας", αλλά και όλοι οι υπόλοιποι, που φαινομενικά δεν έχουν ιδιοκτησία.

Λέμε "φαινομενικά", γιατί δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ακόμα και ο πιο φτωχός εργαζόμενος Έλληνας αντλεί "επικαρπία" από το ελληνικό κεφάλαιο. Από το σύνολο του ελληνικού κεφαλαίου, είτε αυτό είναι δημόσιο είτε ιδιωτικό. Αυτήν την "επικαρπία" διασφα­λίζει κι εξασφαλίζει κάθε φορά που πολεμάει. Κάθε φορά που πολεμάει, "επενδύει", γιατί "αγοράζει" το δικαίωμα να διεκδικεί —όποτε το επιτρέπουν οι συνθήκες και οι προσωπικές του δυνατότητες— μεγαλύτερο ποσοστό στην "επικαρπία" αυτήν.

Τι σημαίνουν αυτά και ποια η πρακτική τους αξία; Ας σκεφτεί ο αναγνώστης τα εξής απλά ερωτήματα. Μπορεί η κεφαλαιοκρατία της Ελλάδας να χειρίζεται το υποτίθεται ιδιόκτητό της κεφάλαιο όπως θέλει και άρα με τον τρόπο που υπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντά της; Μπορεί για παράδειγμα ν' αποφασίσουν οι Έλλη­νες αγρότες να εξάγουν το σύνολο της παραγωγής τους στη Γερμανία, επειδή οι Γερμανοί καταναλωτές πληρώνουν περισ­σότερα από τους Έλληνες; Μπορούν οι Έλληνες βιομήχανοι ν' αποφασίσουν να "εισάγουν" φτηνούς εργάτες από το εξωτερικό, επειδή είναι "ακριβοί" οι Έλληνες;

Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί το κεφάλαιο τους δεν τους ανήκει κατ’ αποκλειστικότητα. Έχουν συνεταίρους στο κεφάλαιο αυτό. Μοιρά­ζονται την "επικαρπία" του κεφαλαίου τους με τους υπόλοιπους Έλληνες. Γιατί μοιράζονται μ' αυτούς μέρος από τα κέρδη που παράγει το κεφάλαιο αυτό. Πώς τα μοιράζονται; Με το να υπάρχει διαφορά στη φορολογία μεταξύ των πολιτών, χωρίς αυτό το πράγμα ν' αλλάζει τα "μερίδιά" τους στο δημόσιο κεφάλαιο.

Οι πλούσιοι δηλαδή πληρώνουν περισσότερους φόρους από τους φτωχούς, γιατί απλούστατα αυτό είναι ένα μέρος του "μερι­δίου" των κερδών τους προς τον συνέταιρό τους. Πληρώνουν παραπάνω, για ν' αυξήσουν την ποιότητα και άρα την αξία κοινού κεφαλαίου. Πληρώνουν, χωρίς ν' "αγοράζουν" κάτι περισσότερο από αυτό το οποίο απολαμβάνει ο κοινός πολίτης. Δίνουν μέρος της ιδιωτικής "επικαρπίας" τους στο δημόσιο ταμείο.

Αυτός είναι κι ο λόγος που οι κεφαλαιοκράτες πληρώνουν αδιαμαρτύρητα περισσότερους φόρους. Πληρώνουν, γιατί στην πραγ­μα­τικότητα είναι συνιδιοκτήτες μ' αυτούς που φαινομενικά δεν έχουν ιδιοκτησιακό δικαίωμα πάνω στην ιδιωτική τους περιου­σία. Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι συμβαίνει; Ακόμα και ο πιο φτωχός Έλληνας έχει δικαίωμα "επικαρπίας" πάνω στο σύνολο του ελληνικού ιδιωτικού κεφαλαίου.

Απλά, αν δεν γνωρίζει κάποιος τι συμβαίνει, δεν μπορεί να καταλάβει ποιο είναι αυτό το δικαίωμα και βέβαια η αξία του. Δεν μπορεί να καταλάβει ποιο είναι το δικαίωμα του λαού ως συνεταί­ρου της κεφαλαιοκρατίας. Ποιο είναι αυτό; Να σχεδιάζεται το σύνολο της παραγωγής του ιδιωτικού κεφαλαίου ενός κράτους με βάση τις ανάγκες του λαού που έχει την "ψιλή κυριότητα".

Δεν μπορεί για παράδειγμα μια εθνική κεφαλαιοκρατική τάξη ν' αποφασίσει μια μονοσήμαντη κερδοφόρα παραγωγή κι αυτό να δημιουργήσει συνθήκες στέρησης του λαού. Δεν μπορούν δηλαδή οι ιδιοκτήτες ν' αποφασίσουν μόνοι τους και με βάση τις δικές τους ανάγκες τι είδους προϊόντα θα παράγουν και πού θα τα διοχε­τεύσουν. Θα πρέπει να συνυπολογίσουν και τον "συνέταιρό" τους, που είναι ο λαός.

Είναι υποχρέωση των Ελλήνων αγροτών να "ταΐσουν" με την παραγωγή τους πρώτα τον ελληνικό λαό και μετά —αν και εφόσον περισσέψει τίποτε— έχουν το δικαίωμα να το εξάγουν. Είναι υποχρέωση των βιομηχάνων να προσλαμβάνουν στα εργοστάσια Έλληνες και μόνον αν αυτοί δεν φτάνουν για την παραγωγή, έχουν δικαίωμα να ζητήσουν ξένους εργάτες και βέβαια μόνον για το διάστημα που ισχύει η προϋπόθεση για την οποία τους ζήτησαν.

Όλα αυτά δεν είναι δικαιώματα που ο ελληνικός λαός απο­λαμ­βάνει "τιμής ένεκεν", επειδή τον αγαπάνε οι Έλληνες κεφαλαιο­κράτες. Είναι δικαιώματα, που ο λαός τα έχει "αγοράσει". Τα έχει "αγοράσει" με το αίμα του και με το χρήμα του. Στην περίπτωση των αγροτών τη συμμετοχή του στην "επικαρπία" του κεφαλαίου τους την έχει "αγοράσει" με το αίμα του, εφόσον ο λαός πολέμησε, για να μπορούν κάποιοι άνθρωποι συγκεκριμένης εθνικότητας να είναι ιδιοκτήτες των συγκεκριμένων χωραφιών.

Ο φτωχός εργάτης της Αθήνας έχει δικαίωμα "επικαρπίας" στο χωράφι του γεωργού από τη Φλώρινα. Γιατί; Γιατί, χωρίς το αίμα που αυτός έχει χύσει, άλλοι θα ήταν ιδιοκτήτες του χωραφιού εκείνου. Γιατί, χωρίς το αίμα που είναι διατεθειμένος να ξαναχύσει, μπορεί ανά πάσα στιγμή να χαθεί το χωράφι αυτό. Αυτό το αίμα δίνει στον λαό το δικαίωμα της "επικαρπίας", που μεταφράζεται σε έλεγχο των τιμών των αγαθών και σε προτεραιότητα στην κατανά­λωση σ' ό,τι αφορά τη γεωργική παραγωγή.

Το ίδιο δικαίωμα έχει ο λαός και στον τομέα του βιομηχανικού κεφαλαίου. Το βιομηχανικό κεφάλαιο δεν υπάρχει ελεύθερο στη φύση, όπως υπάρχουν τα χωράφια. Η εργατική "θέση" δεν "φυ­τρώ­νει", παρά έχει κόστος, που κάποιος το έχει πληρώσει. Πολλά εκατομμύρια δραχμές κοστίζει συνήθως μια θέση εργασίας για να δημιουργηθεί. Γιατί; Γιατί η βιομηχανία είναι κεφάλαιο, που για την ανάπτυξή του απαιτεί άυλο κεφάλαιο τεχνογνωσίας και τερά­στια χρηματικά ποσά. Από πού τα "αντλούν" όλα αυτά οι βιομή­χανοι; Από τον λαό.

Οι λαοί παράγουν τεχνογνωσία και οι λαοί χρηματοδοτούν τη βιομηχανία από το υστέρημά τους. Οι λαοί χρηματοδοτούν τα συστήματα εκπαίδευσης, που παράγουν τους επιστήμονες. Παιδιά του λαού είναι αυτοί οι οποίοι θα αναπτύξουν την τεχνογνωσία, που επιτρέπει στο ιδιωτικό κεφάλαιο να παραμένει ανταγωνιστικό. Όταν ο λαός "παράγει" αυτό το οποίο "δανείστηκες" από αυτόν, έχεις υποχρέωση να καλύπτεις τις ανάγκες του. Κάτι ανάλογο συμ­βαί­νει και με το χρήμα. Το χρήμα, που έχει ανάγκη ο βιομήχανος για ν' αναπτυχθεί, σπάνια του ανήκει. Το δανείζεται, για να το εκμεταλλευτεί. Το αντλεί από το τραπεζικό σύστημα. Το σύστημα, που εκμεταλλεύεται τις καταθέσεις του λαού. Το αντλεί από το χρηματιστήριο. Το χρηματιστήριο, όπου επενδύει ο λαός.

Αντιλαμβάνεται λοιπόν ο αναγνώστης ότι η "επικαρπία" του λαού δεν είναι μια πράξη ελεημοσύνης των κεφαλαιοκρατών. Δεν είναι θεωρητικό δικαίωμα. Είναι δικαίωμα που έχει αξία σε χρήμα και —όπως θα δούμε παρακάτω— εύκολα υπολογίζεται. Είναι δικαίωμα, που όποιος δεν το σέβεται έρχεται σε σύγκρουση με τον ίδιο νόμο που προστατεύει τους συνεταίρους από τις μεταξύ τους συγκρούσεις. Είναι δικαίωμα, που όποιος δεν το σέβεται τιμω­ρείται. Τιμωρείται ο αγρότης, που εξάγει παράνομα παραγωγή την οποία έχει ανάγκη ο λαός. Τιμωρείται ο βιομήχανος, που δίνει "θέσεις" εργασίας σε ξένους.

Η "επικαρπία" δηλαδή είναι αυτή που εξασφαλίζει το δικαίωμα σ' έναν λαό ν' απολαμβάνει πρώτος ό,τι παράγει η χώρα του. Πρώτα θα φάνε όλοι οι Έλληνες ελληνικό αχλάδι και μετά —αν περισσέψει— θα φάει και ο πλούσιος Γερμανός, παρ' όλο που είναι διατεθειμένος να το πληρώσει πολύ πιο ακριβά και άρα συμφέρει περισσότερο τον αγρότη. Πρώτα θα δουλέψουν οι Έλληνες στη βιομηχανία τους και μετά θα έρθουν οικονομικοί μετανάστες, για να δουλέψουν με χαμηλότερους μισθούς και άρα μισθούς που συμφέρουν περισσότερο τον βιομήχανο. Αυτοί, όχι μόνον θα αμείβονται χαμηλότερα, αλλά θα έχουν δουλειά μόνον για όσο διάστημα το απαιτούν οι ανάγκες του λαού.

Το ίδιο συμβαίνει και με την "επένδυση" του λαού στην "επικαρπία". Ο λαός, κάθε φορά που πολεμάει, "αγοράζει" δικαίω­μα πάνω στο κεφάλαιο. Δεν αγοράζει κεφάλαιο, αλλά δικαίωμα πρόσβασης σ' αυτό. Τι σημαίνει αυτό; Ότι το δικαίωμα της "επι­καρ­πίας" έχει και άλλες παραμέτρους. Μία από αυτές είναι το δικαίωμα πρόσβασης στο κεφάλαιο ενός χώρου. "Δικαίωμα" ν' αγοράζει κεφάλαιο μέσα σε μία χώρα έχει μόνον ο γηγενής, γιατί το έχει "αγοράσει". Δεν δικαιούται ξένος ν' αγοράσει κεφάλαιο σε μία χώρα. Δεν δικαιούται ν' αγοράσει ούτε ένα ταπεινό οικοπε­δάκι, για ν' απολαμβάνει τη θέα.

Αντιλαμβανόμαστε ότι το δικαίωμα της "επικαρπίας" είναι πλη­ρω­μένο "δικαίωμα" και είναι μάλιστα πληρωμένο ακριβά. Με το αίμα του λαού κάποιοι έγιναν ιδιοκτήτες χωραφιών. Με το χρήμα του λαού κάποιοι έγιναν βιομήχανοι. Με τον κόπο του λαού κάποιοι έγιναν πλούσιοι. Αυτά είναι που δίνουν την "επικαρπία" στον λαό. Μια "επικαρπία" που είναι "ακριβή", αλλά ταυτόχρονα είναι και "αποδοτική". Ο λαός, εξαιτίας αυτής της "επικαρπίας", τρώει τα "καλύτερα" που παράγει ή δουλεύει στα "καλύτερα" που διαθέτει. Εξαιτίας της "επικαρπίας" οι ξένοι τρώνε ό,τι περισσεύει κι εξαιτίας αυτής οι ξένοι δουλεύουν όταν "περισσεύει" δουλειά και μόνον για το διάστημα που συμβαίνει αυτό.

Την αντικειμενική αξία της "επικαρπίας" αυτής μπορεί να την καταλάβει ευκολότερα κάποιος έμμεσα, παρά αν την υπολογίσει άμεσα σε πραγματικές τιμές. Πώς καταλαβαίνεις έμμεσα την αξία της; Η διαφορά στην ποιότητα ζωής, που χωρίζει έναν πλούσιο άν­θρω­πο από έναν φτωχό, οφείλεται στην αξία της περιουσίας του. Η διαφορά στην ποιότητα ζωής, που χωρίζει την κοινωνική βάση ενός πλούσιου κράτους από την κοινωνική βάση ενός φτωχού κρά­τους, οφείλεται στην αξία της περιουσίας τους, που είναι η "επικαρπία".

Ο αναγνώστης μπορεί λοιπόν να καταλάβει γιατί είπαμε πιο πάνω ότι ακόμα και ο πιο φτωχός πολίτης ενός πλούσιου κράτους στην πραγματικότητα είναι μέτοχος μιας τεράστιας περιουσίας. Είναι φτωχός σε σχέση με τους συμπολίτες του και όχι σε απόλυτα μεγέθη. Είναι λιγότερο πλούσιος σε σχέση με πλούσιους. Είναι όμως πλούσιος σε σχέση με τους φτωχούς, που είναι πολίτες φτω­χών κρατών. Αυτός ο πλούτος του είναι η έμμεση απόδειξη της τρομερής αξίας που μπορεί να φτάσει η "επικαρπία".

Όλοι οι λαοί έχουν "επικαρπία", αλλά δεν είναι όλοι οι λαοί εξίσου πλούσιοι. Οι διαφορές στην "επικαρπία" είναι οι διαφορές στις περιουσίες τους. Οι διαφορές στην "επικαρπία" είναι η διαφο­ρά στην αξία του αποκλειστικού "δικαιώματος" του πολίτη να κάνει χρήση του δημοσίου κεφαλαίου της χώρας του και η δυνατότητά του να αγοράζει κεφάλαιο στη χώρα του. Είναι πολλα­πλάσια πιο σημαντικό στον οικονομικό τομέα να έχεις δικαίωμα ν' αγοράζεις ή ν' αναπτύσσεις κεφάλαιο σε ένα πλούσιο κράτος με μια πλούσια αγορά, από το να κάνεις το ίδιο σε ένα φτωχό κράτος με μια ανύπαρκτη αγορά. Άλλη αξία έχει ένα δικαίωμα που εξασφαλίζει οικόπεδο στο Παρίσι από ένα δικαίωμα που εξασφαλίζει οικόπεδο στην Καμπούλ.

Το κατοχυρωμένο, αδιαμφισβήτητο και πανάκριβο δικαίωμα της "επικαρπίας" δίνει τη δυνατότητα στο κράτος να τιμωρεί σκληρά όποιους δεν τη σέβονται. Να τιμωρεί όποιους με τις ενέργειές τους απειλούν τον πλούτο του λαού. Να τιμωρεί όποιους ομοεθνείς κεφαλαιοκράτες στερούν από τον λαό αγαθά, για ν' αντλήσουν περισσότερα κέρδη από τους ξένους. Να απομακρύνει ακόμα και βιαίως όποιους ξένους εργαζόμενους δεν εννοούν να φύγουν από την ιδιοκτησία του μετά το πέρας της όποιας εργασίας τους.

Με το ίδιο δικαίωμα που ένας αγρότης απομακρύνει τους εποχιακούς εργαζόμενους από το χωράφι του, έτσι και το κάθε κράτος έχει το δικαίωμα ν' απομακρύνει ακόμα και βιαίως τους αντίστοιχους ξένους, που εργάζονται παρανόμως μέσα σ' αυτό. Όπως η εργασία κάποιου σε ένα χωράφι δεν του δίνει ιδιοκτη­σιακό δικαίωμα, έτσι και η πρόσκαιρη παραμονή κάποιου εργαζό­μενου σε ένα κράτος δεν του δίνει προνόμια πολίτη.

 

 

Η ιδιότητα του ιδιοκτήτη εξασφαλίζει

τα δικαιώματα των πολιτών μέσα σε ένα κράτος.

 

Η ιδιότητα του πολίτη είναι προνόμιο του ιδιοκτήτη και ο λαός είναι ο μοναδικός ιδιοκτήτης του κράτους του. Ο λαός αυτός έχει ως πρωτεύουσα ιδιότητα αυτήν του πολίτη-ιδιοκτήτη και δευτε­ρευόντως είναι κεφαλαιοκράτης, εργάτης κλπ.. Είναι πρώτα πολί­της και μετά οτιδήποτε άλλο. Είναι πρώτα αυτός ο οποίος έχει την "ψιλή κυριότητα" και μετά αυτός που έχει μεγάλο ή μικρό ποσοστό στην "επικαρπία". Η "ψιλή κυριότητα" σου δίνει δικαιώματα πολίτη και η "επικαρπία" απλά σε τοποθετεί σε μια κοινωνική τάξη.

Το κάθε μέλος του λαού έχει δικαίωμα λόγου ως εργαζόμενος και διεκδικεί εργατικά δικαιώματα, γιατί πάνω απ' όλα είναι πολίτης του κράτους του. Διεκδικεί αυξήσεις —και άρα καλύτερο ποσοστό "επικαρπίας"— μόνον αν ανήκει στην ομάδα που έχει την "ψιλή κυριότητα". Ο ξένος, που εργάζεται σε μία χώρα, δεν μπορεί να μιλάει ως τέτοιος και να διεκδικεί δικαιώματα εργαζομένου. Μιλάει μόνον ως άνθρωπος, ο οποίος έχει "λαμβάνειν" από μια συμφωνία που έκανε υπό δυσχερείς όρους, οι οποίοι δεν αλλάζουν. Μιλάει μόνον ως άνθρωπος, που πρέπει να του κατα­βλη­θούν τα οφειλόμενα για την εργασία του. Ο νόμος προστατεύει τη συμφωνία του, αλλά δεν του δίνει δικαιώματα.

Όπως ένας οποιοσδήποτε αλλοεθνής έμπορος έχει δικαίωμα να διεκδικεί τα συμφωνηθέντα από έναν Έλληνα παραγωγό, έτσι κι ένας ξένος εργάτης έχει δικαίωμα να διεκδικεί τα συμφωνη­θέντα από τον Έλληνα εργοδότη του. Συμβαίνει δηλαδή αυτό που είπαμε πιο πάνω. Η απλή εργασία δεν δίνει δικαίωμα "επικαρπίας" και άρα την ιδιότητα του πολίτη σε κάποιον ξένο. Η διαφορά του νομίμως εργαζόμενου ξένου σε σχέση με τον γηγενή συνάδερφό του είναι τεράστια. Είναι η διαφορά του ιδιοκτήτη με έναν παντε­λώς άσχετο, που έτυχε να βρίσκεται στο ίδιο μέρος. Η διαφορά τού παρανόμως εργαζόμενου ξένου με τον γηγενή είναι η διαφορά τού κλέφτη μ' αυτήν του νοικοκύρη.

Είναι σαν να πηγαίνεις σπίτι σου και να βρίσκεις έναν ξένο να "καθαρίζει" το δωμάτιο των παιδιών σου. Το γεγονός ότι το καθα­ρίζει και άρα ότι εργάζεται, δεν σημαίνει τίποτε. Είναι παράνομος και μόνον που βρίσκεται εκεί. Πρέπει κάποιος νόμιμος κάτοικος του σπιτιού να δικαιολογήσει την εκεί παρουσία του. Αν μάλιστα όχι μόνον δεν υπάρχει κάποιος νόμιμος να τον δικαιολογεί και ταυτόχρονα αυτός ο ξένος έχει στήσει και την "παράγκα" του σε κάποια γωνιά του δωματίου, έχει προφανή πρόθεση αν όχι να κλέψει να επωφεληθεί παρανόμως από την ιδιοκτησία σου.

Είναι υποχρεωμένος σε μια τέτοια περίπτωση να σου εξηγήσει γιατί βρίσκεται εκεί, πώς μπήκε, γιατί "καθαρίζει" και το πιο σημαντικό ποιος του υποσχέθηκε να τον πληρώσει για την εργασία του. Αν συμφώνησε με κάποιο από τα παιδιά σου —και άρα με κάποιον από τους συνιδιοκτήτες— για να "καθαρίσει" το δωμάτιο και μετά, αφού πληρωθεί, να φύγει, έχει καλώς. Αν δεν έχει κάνει κάτι τέτοιο και "αυτοπληρώνεται" από το οικογενειακό "ψυγείο", φωνάζεις την αστυνομία και τον συλλαμβάνει ως κλέφτη, άσχετα αν αυτός νόμιζε ότι "δούλευε". Άσχετα αν αυτός ήταν φτωχός και δούλευε για να επιβιώσει.

Όπως υπάρχει νόμος και τάξη στην περίπτωση του σπιτιού, έτσι πρέπει να υπάρχει νόμος και τάξη στην περίπτωση του κράτους. Όπως θα ρωτηθεί το παιδί, γιατί έβαλε έναν ξένο μέσα στο σπίτι, έτσι θα ρωτηθεί κι ένας πολίτης, γιατί απασχολεί έναν λαθρο­μετα­νάστη. Όπως θα ρωτηθεί το παιδί, γιατί δεν "καθάρισε" μόνο του το δωμάτιό του ή γιατί δεν πλήρωσε κάποιο από τα αδέρφια του να το "καθαρίσει", έτσι θα ρωτηθεί και ο ομοεθνής κεφαλαιοκράτης για τον λόγο που απασχολεί ξένους εργαζόμενους και δεν αναζήτησε ομοεθνείς του για να του κάνουν τη δουλειά.

Όπως πρέπει ν' αποδείξει το παιδί ότι υπήρχε αντικειμενική δυσκολία και ότι δεν γινόταν διαφορετικά, έτσι θα πρέπει ν' απο­δεί­ξει κάτι ανάλογο και ο ομοεθνής εργοδότης, που απασχολεί ξένους. Πρέπει ν' αποδείξει ότι υπήρχε αντικειμενική δυσκολία για να έρθει σε πέρας η εργασία, γιατί σε άλλη περίπτωση διέπραξε έγκλημα κατά της οικογένειας. Είναι έγκλημα να προσφέρεις χωρίς λόγο σε κάποιον ξένο άνθρωπο πλούτο, ο οποίος παράγεται από το οικογενειακό κεφάλαιο. Είναι έγκλημα να δίνεις δουλειά σε ξένο και την ίδια ώρα κάποιο από τ' αδέρφια σου να είναι άνεργο και να πεινάει.

Όποιος δεν μπορεί να τ' αποδείξει όλα αυτά, τιμωρείται. Τιμω­ρεί­­ται ο ίδιος κι απομακρύνεται ο ξένος που προσπάθησε παρα­νόμως να επωφεληθεί από τη βλακεία ή την πονηριά ενός εκ των συνιδιοκτητών και δεν ακολούθησε τη νόμιμη διαδικασία. Απομα­κρύνεται χωρίς τιμωρία και χωρίς καμία περαιτέρω δικαιολογία και χωρίς βέβαια ν' αδικηθεί. Πληρώνεται τον κόπο του και αυτός ο οποίος τιμωρείται είναι εκείνος που υπέπεσε στο ατόπημα και αυτός είναι εκείνος που τον έβαλε μέσα στο σπίτι.

Οι ιδιοκτήτες είναι αυτοί που τιμωρούνται από τους συνεταίρους τους για τις παραβάσεις τους και όχι οι ξένοι. Οι ξένοι απομα­κρύνονται, έχοντας πληρωθεί τα δεδουλευμένα με βάση τις συμφω­νίες που έχουν κάνει και οι οποίες, αν είναι αποικιο­κρατικού τύπου, αντικαθίστανται με νέες, που είναι ανάλογες μ' αυτές που προβλέπονται για τους νόμιμους εργάτες. Οι ιδιοκτήτες-παραβάτες πληρώνουν αυτούς που απασχολούν παρανόμως και στη συνέχεια πληρώνουν με πρόστιμο υπέρ αυτών που αδίκησαν με τις παράνομες πράξεις τους και είναι οι ομοεθνείς τους.

Ο αναγνώστης, με βάση τα όσα έχουμε περιγράψει μέχρι τώρα, έχει μια εικόνα του τι περίπου συμβαίνει σήμερα και ποιοι είναι τα θύματα της "ανθρωπιστικής" πολιτικής των ηλιθίων. Μπορεί να καταλάβει ότι κάποιοι πονηροί συμπολίτες μας έχουν ανοίξει πραγματική "φάμπρικα", για να μπορούν να παράγουν τα προϊόντα τους με κόστος δούλων. Μπορεί να καταλάβει ότι πάνω σ' αυτούς τους αναξιοπαθούντες ανθρώπους ακόμα και τα πολιτικά κόμματα έχουν στήσει μια ανάλογη "φάμπρικα". Μπορεί όμως πάνω απ' όλα να καταλάβει τι συμβαίνει εις βάρος του λαού ο οποίος πέφτει θύμα ιμπεριαλισμού. Ενός λαό ο οποίος, όταν θα αντιδράσει, θα κατασταλεί η αντίδρασή του με τη δικαιολογία του ρατσισμού.

 

 

Γιατί είναι παράνομα

τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών;

Ποιοι και για ποιους λόγους

τους τα εξασφαλίζουν;

Υπάρχει πρόβλημα ισονομίας και ισοπολιτείας

με τη νομιμοποίηση των μεταναστών.

 

Ό,τι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα και βέβαια και στις άλλες ανεπτυγμένες χώρες είναι εξόχως παράνομο και αντισυνταγματικό. Βλέπουμε λαθρομετανάστες, μετά από κάποια λίγα χρόνια παρά­νομης παραμονής και εργασίας, να διεκδικούν νομιμότητα και βέ­βαια τα δικαιώματα που αυτή συνεπάγεται. Τους βλέπουμε να φωνά­ζουν και να απειλούν τους πάντες με βάση τον νόμο που έχει θεσπιστεί και αφορά τους ιδιοκτήτες-πολίτες και όχι τους ίδιους. Τους βλέπουμε να βγαίνουν με απύθμενο θράσος στα "παράθυρα" των τηλεοράσεων και να κατηγορούν τον λαό για ρατσισμό. Αντί εκείνη την ώρα να συλλαμβάνονται επιτόπου και να απελαύνονται με συνοπτικές διαδικασίες, εξαιτίας του προφανούς της παρανο­μί­ας τους, αφήνονται να παριστάνουν τους "κήνσορες" και τους τιμη­τές των πολιτισμικών αξιών μιας κοινωνίας, η οποία δεν ρωτή­θη­κε αν θέλει να τους "φιλοξενεί" και της "φορτώθηκαν" αυθαίρετα.

Κοντά τους συμπαραστάτες είναι όλοι οι "ευαίσθητοι" πολίτες, οι οποίοι κατά "σύμπτωση" εισπράττουν εκατομμύρια σε μισθούς. Μεγα­λο­αστικά κουτορνίθια, που εισπράττουν εκατομμύρια ως πολυθε­σίτες και αργόμισθοι. Κουτορνίθια, που έχουν κάνει την ανθρώπινη "ευαισθησία" προσωπικό τους κεφάλαιο. Αυτοί είναι που προσπαθούν να πείσουν τον λαό για τον νόμο και το δίκαιο των λαθρομεταναστών. Όλοι αυτοί οι νομικοί της "πλάκας" δεν γνωρίζουν το πλέον βασικό. Ποιο είναι αυτό; Ότι οι νόμοι τους οποίους επικαλούνται αφορούν πολίτες με πληρωμένα δικαιώματα "επικαρπίας".

Αγνοούν το γεγονός ότι η ασφάλιση και η νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών είναι πέρα για πέρα αντισυνταγματική. Γιατί; Γιατί απειλεί την ισονομία και την ισοπολιτεία. Ακόμα δηλαδή κι αν υποθέσουμε ότι αυτοί οι λαθρομετανάστες είναι νόμιμοι πολίτες, υπάρχει πρόβλημα αντισυνταγματικότητας, αν χωρίς κανέναν άλλον όρο "ευθυγραμμιστούν" με τους γηγενείς εργάτες. Γιατί; Γιατί απλούστατα σε μια τέτοια περίπτωση δεν υπάρχει ισονομία και ισοπολιτεία. Δεν υπάρχει ισονομία και ισοπολιτεία, όταν κάποιος πολίτης απολαμβάνει δωρεάν αυτό το οποίο κάποιος άλλος το πλήρωσε και μάλιστα ακριβά.

 

 

Πόσο και με ποιον τρόπο αποτιμάται οικονομικά

η ιδιότητα του Έλληνα πολίτη;

 

Για να το κατανοήσει κάποιος αυτό, ας σκεφτεί το παράδειγμα του ελληνικού ΙΚΑ. Όλοι οι "ευαίσθητοι" υποστηρίζουν ότι πρέπει να ασφαλίζονται οι λαθρομετανάστες. Το αντισυνταγματικό δεν είναι στο δικαίωμα της ασφάλισης των λαθρομεταναστών, αλλά στο δικαίωμά τους να ασφαλίζονται στο ΙΚΑ. Γιατί; Γιατί το ΙΚΑ προσφέρει κάποιου είδους "έξτρα" παροχές στα μέλη του. Παρο­χές όμως που στηρίζονται στην οικονομική του δυνατότητα, την οποία κάποιοι την έχουν πληρώσει και η οποία βέβαια δεν προέ­κυψε ως δια μαγείας. Το ΙΚΑ δηλαδή δεν ξεκίνησε πλούσιο. Το ΙΚΑ έγινε πλούσιο από τον κόπο κάποιων, που επί δεκαετίες πλήρωναν εισφορές.

Για να φτάσει δηλαδή το ΙΚΑ στο σημείο να χρηματοδοτεί τις διακοπές ή τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που θα παρακολουθήσουν τα μέλη του, πρέπει να έχει χρήματα. Ποιανού είναι τα χρήματα αυτά; Αυτών που τα κατέβαλαν. Ποιοι είναι αυτοί; Τα προηγούμενα μέλη του. Οι παππούδες και οι γονείς των σημερινών εργαζο­μένων. Με βάση τη στατιστική το ΙΚΑ έχει "κληρονομήσει" από κάθε γενιά εργαζομένων κάποια είκοσι χρόνια κρατήσεων. Μιλάμε για τρομερά ποσά. Μιλάμε για ένα ποσό που έχει την αξία ενός σπιτιού για τον κάθε ασφαλισμένο.

Όταν λοιπόν ένας γηγενής εργαζόμενος είναι εγγονός και γιος ασφαλισμένου στο ΙΚΑ, απαιτεί από αυτό τη "χρηματοδότησή" του για δευτερεύοντα πράγματα, που έχουν σχέση με την ποιότητα ζωής. Την απαιτεί, γιατί την έχει πληρώσει και μάλιστα ακριβά. Έχει πληρώσει δύο σπίτια στο ΙΚΑ, γιατί αυτά τα χρήματα των προγόνων του, αν δεν τα έπαιρνε το ΙΚΑ, θα γινόταν περιουσία την οποία θα κληρονομούσε ο ίδιος. Ανέχεται λοιπόν αυτός ο εργαζό­μενος το ληστρικό ΙΚΑ και παίρνει από αυτό το ελάχιστο που του δίνει και αυτό είναι οι όποιες παροχές του ταμείου.

Έχει πληρώσει δύο σπίτια, για να πάει μία φορά στα δύο χρόνια διακοπές με χρηματοδότηση ή να παρακολουθήσει δωρεάν μια θεατρική παράσταση. Από την άλλη για τον λαθρομετανάστη όλα αυτά είναι "δώρα". Τους κόπους των προγόνων τους τούς έχουν κληρονομήσει σε σπίτια και χωράφια στην ιδιαίτερη πατρίδα τους. Δεν μπήκαν εκείνοι οι κόποι στο ΙΚΑ. Με την καταβολή εισφορών για ένα-δύο χρόνια εργασίας εξασφαλίζει τα ίδια δικαιώματα μ' αυτούς που δεν κληρονόμησαν τίποτε. Όλα γι' αυτούς είναι δωρεάν και όλα είναι παροχές που οφείλονται σε θυσίες ανθρώπων που δεν ήταν δικοί τους άνθρωποι. Είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να στέκονται στις ίδιες "ουρές" των ίδιων ταμείων για να εξυπηρετηθούν;

Η αντισυνταγματικότητα είναι προφανής. Γιατί; Γιατί, όταν ασφαλίζεις κάποιον ξένο στο ΙΚΑ, αδικείς τον γηγενή. Τον ξένο ή τον ασφαλίζεις σε ένα ταμείο καινούργιο και άρα άδειο ή τον ασφαλίζεις στο ΙΚΑ, δίνοντας όμως πίσω στους γηγενείς ασφαλι­σμένους αυτά τα οποία κατέβαλαν οι πρόγονοί τους. Οι γηγενείς ανέχονται το ΙΚΑ να κληρονομεί τους προγόνους τους και δεν ζητάνε τα παρακρατημένα εκατομμύρια, γιατί όλοι βρίσκονται στον ίδιο "παρονομαστή". Δεν τα ζητάνε, γιατί υποτίθεται θέλουν ν' απο­λαμβάνουν τα όσα προκύπτουν από τα εκατομμύρια αυτά. Θέλουν ν' απολαμβάνουν τα όσα μπορεί να τους εξασφαλίσει ένα πανίσχυρο ασφαλιστικό ίδρυμα.

Αν αρχίσουν αυτές οι παροχές να "μοιράζονται" και σε ξένους, δημιουργείται νομικό πρόβλημα. Γιατί; Γιατί στην περίπτωση αυτήν οι γηγενείς εργάτες έχουν το νόμιμο δικαίωμα να ζητήσουν πίσω τα όσα τους ανήκουν. Μπορεί δηλαδή να πάει ένας εργάτης, που είναι γιος ενός νεκρού εργάτη και να ζητήσει τα όσα δικαιούνταν ο πατέρας του και δεν εισέπραξε ποτέ. Να υπολογίσει το ύψος της σύνταξης του πατέρα του για το διάστημα που την έπαιρνε και να το αφαιρέσει το συνολικό ποσό από τις εισφορές που αυτός είχε καταβάλει ως εργάτης. Αυτήν την τεράστια διαφορά μπορεί να τη διεκδικήσει.

Τι θα κάνουν σε μια τέτοια περίπτωση τα κουτορνίθια, που σήμερα επικαλούνται τον νόμο, για να υπερασπιστούν τα δικαιώ­μα­τα των λαθρομεταναστών; Πώς θα συνεχίσουν να εισπράττουν τα εκατομμύρια ως υψηλόμισθοι κρατικοί υπάλληλοι, αν δεν υπάρ­χει το ληστρικό ΙΚΑ, που "ξεζουμίζει" τους αφελείς και χρηματο­δοτεί το κράτος;

Αν αρχίσουν οι εργάτες να ψάχνουν το δίκιο τους, πολλοί "ευαίσθητοι" αερολόγοι θ' αρχίσουν να το "βουλώνουν". Πολλοί θ' αρχίσουν ν' αναθεωρούν τις απόψεις τους περί του ασφαλιστικού. Γιατί; Γιατί το κράτος, το οποίο τους πληρώνει για να "αερο­λογούν", είναι ο κύριος οφειλέτης του ΙΚΑ. Αν κληθεί το κράτος να πληρώσει τα όσα χρωστάει στο ΙΚΑ, πολλοί "ευαίσθητοι" θα κλάψουν. Το κράτος και οι άνθρωποί του κάνουν τους έξυπνους και τους ευαίσθητους μόνον όταν κάποιο άλλο κοροΐδο είναι "χορηγός" της "ευαισθησίας" τους.

Ο αναγνώστης αρχίζει πλέον κι αντιλαμβάνεται τι ακριβώς είναι η "επικαρπία" και ποια είναι η πραγματική της αξία. Αν το κράτος εξακολουθήσει να μοιράζει δωρεάν και με συνοπτικές διαδικασίες την ιδιότητα του πολίτη σε ξένους, είναι βέβαιον ότι θα "διαλύσει" σε περίπτωση που αντιδράσουν οι γηγενείς. Γιατί; Γιατί θα πρέπει να πληρώσει την "επικαρπία" σ' αυτούς που έχουν πληρώσει με το αίμα τους την ιδιότητα του πολίτη και δεν την πήραν τιμής ένεκεν, περνώντας κρυφά μια νύκτα από τα σύνορα. Θα πρέπει ν' αποζη­μιώ­σει το δικαίωμα σ' αυτούς που το έχουν πληρώσει, για να τους ευθυγραμμίσει με τους νέους συμπολίτες τους. Μόνον έτσι δεν θα υπάρχει συνταγματικό πρόβλημα με την ισονομία και την ισο­πολιτεία.

 

 

Το οικονομικό κόστος

της ισονομίας και της ισοπολιτείας.

 

Αυτό το οποίο πρέπει να μείνει στον αναγνώστη είναι ότι η ισονομία και η ισοπολιτεία δεν είναι δωρεάν. Έχει τεράστιο κόστος και υπολογίζεται σε πραγματικά χρήματα. Γιατί; Γιατί όλα όσα θεωρούμε σήμερα δωρεάν στην πραγματικότητα δεν είναι τέτοια. Θεωρούνται δεδομένα λόγω συνθηκών. Θεωρούνται τέτοια, όπως θεωρείται δεδομένο να φωνάζει κάποιον η οικογένειά του με το μικρό του όνομα.

Όταν φωνάζει αδερφός τον αδερφό, δεν τον φωνάζει με το επίθετό του. Εννοείται το επίθετο, εφόσον είναι κοινό. Κάτι αντί­στοιχο συμβαίνει και με την έννοια του "δωρεάν" μεταξύ των ομο­εθνών ιδιοκτητών. Εννοείται η έννοια του "δωρεάν" στην περί­πτωση της δημόσιας περιουσίας, άσχετα αν δεν είναι. Κόστισε για να γίνει και απλά η κοινή ιδιότητα μεταξύ των πολιτών, που πλήρωσαν από κοινού την υποδομή, έκανε τη χρήση κάποιων αγαθών να φαίνεται δωρεάν.

Τι σημαίνει αυτό; Όταν ανοίγεις μια βρύση, για να πιεις δω­ρεάν νερό, δεν είναι αυτό το οποίο φαίνεται. Δισεκατομμύρια έχει πληρώσει ο λαός, για να φτάνει το αγαθό του νερού "δωρεάν" μέχρι το σπίτι του. Δισεκατομμύρια έχει πληρώσει, για να φτάνει "δωρεάν" το ρεύμα μέχρι το σπίτι του. Δισεκατομμύρια έχει πλη­ρώ­σει, για να γίνουν οι δρόμοι και οι γέφυρες που χρησιμοποιούμε "δωρεάν".

Έχουν φορολογηθεί γενιές επί γενεών, για να μπορεί ένας λαός ν' απολαμβάνει ως ιδιοκτήτης του κράτους του κάποιες παρο­χές, που έχουν σχέση με την ποιότητα ζωής. Είναι αυτό το οποίο λέγαμε σε άλλο σημείο. Όλα τα κράτη είναι "σπίτια" λαών, αλλά δεν είναι όλα τα σπίτια ίδια. Υπάρχουν σπίτια πολυτελείας, που απαίτησαν τρομερές θυσίες για να γίνουν και σπίτια που μοιάζουν με παράγκες και δεν απαίτησαν τίποτε. Όταν την πολυτέλεια ενός σπιτιού αρχίζεις και τη μοιράζεις δωρεάν σε τρίτους, ευνόητο είναι ότι θα πρέπει ν' αποζημιώσεις αυτούς τους οποίους την πλήρωσαν.

Αυτό γίνεται σήμερα με τα κράτη και τους λαούς που πέφτουν θύματα της λαθρομετανάστευσης. Μέσα σε κάθε κράτος —από αυτά που θεωρούμε ανεπτυγμένα στον τομέα των υποδομών— ο κάθε εργαζόμενος κατά μέσον όρο έχει πληρώσει παραπάνω από το μισό των συνολικών του απολαβών, προκειμένου ν' απολαύσει ο ίδιος και τα παιδιά του "δωρεάν" κάποια πράγματα σημαντικά ή ασήμαντα. Από το πανάκριβο δίκτυο, που μεταφέρει το αγαθό του ηλεκτρισμού, μέχρι το πεζοδρόμιο με το πολυτελές και αντι­ολισθητικό πλακάκι, όλα είναι πληρωμένα από τον λαό.

Με ποια λογική προσφέρεις αυτά τα αγαθά σε κάποιον ξένο; Επειδή πληρώνει τους τρέχοντες φόρους και τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ; Αυτά τα πληρώνει κι αυτός ο οποίος πλήρωσε για να κατασκευαστούν αυτές οι πανάκριβες ΔΕΚΟ. Άλλωστε ποιος ζήτη­σε από τον ξένο να τα πληρώνει και από πού εξασφαλίζει τα χρήματα για να τα πληρώσει; Μπορεί κάποιος να μπει παράνομα σε μια ξένη βίλα και να θεωρεί τον εαυτό του καθ’ όλα εντάξει, επειδή πληρώνει το μερίδιό του στους τρέχοντες λογαριασμούς; Ο ιδιοκτήτης της βίλας τι ρόλο παίζει; Αυτός, ο οποίος πλήρωσε για την κατασκευή της υποδομής, πώς ξαφνικά γίνεται ίσα και όμοια με τον "λαθροσυγκάτοικο";

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί με τη σημερινή ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση γίνεται "νόθευση" των πληθυσμών. Αλλάζουν οι πληθυσμιακές συνθέσεις των κρατών. Στους νόμιμους πληθυ­σμούς προστίθενται παράνομοι, που με συνοπτικές και ύποπτες διαδικασίες σταδιακά αποκτούν τα ίδια δικαιώματα. Αυτό όμως σημαίνει ορισμένα πράγματα. Ακόμα κι αν το δεχθούμε αυτό ως ανα­πότρεπτο γεγονός των "καιρών" μας, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα της "επικαρπίας" αυτών που ήδη το έχουν πληρώσει.

Πρακτικά θα πρέπει σε μια τέτοια περίπτωση ν' αλλάξουν ριζικά τα ιδιοκτησιακά θέματα μέσα σε ένα κράτος. Το αρχικό δημόσιο κεφάλαιο θα πρέπει να μετοχοποιηθεί και να μοιραστεί εξίσου σε όλους τους "παλαιούς" πολίτες της κάθε χώρας. Να πάψει να χαρακτηρίζεται δημόσιο, εφόσον στην περίπτωση αυτήν δημόσιο θα είναι μόνον ό,τι προκύπτει από τη γενική θυσία του συνόλου του λαού και άρα και των ξένων.

Αυτό όμως αναγκαστικά θα γίνει το αίτιο τεράστιων αλλαγών. Οι παλαιοί πολίτες θα πρέπει για παράδειγμα —ως ιδιοκτήτες μεγάλων ποσοτήτων κεφαλαίου— ν' απολαμβάνουν διαφορετικές τιμολογήσεις των αγαθών που χρησιμοποιούν και ανήκουν στις "παραγωγές" των δικών τους κεφαλαίων. Οι νέοι πολίτες θα πρέπει να πληρώνουν τα πάντα, εφόσον δεν έχουν χρηματοδοτήσει την κατασκευή τους. Να πληρώνουν ειδικά τέλη, ακόμα και για τους δρόμους και τα πεζοδρόμια που χρησιμοποιούν. Να πληρώνουν αυτοί οι οποίοι τα χρησιμοποιούν και να εξαιρούνται αυτοί που τα πλήρωσαν για να γίνουν.

Το ακόμα πιο τρομερό θα είναι, όταν θα επιχειρεί το κράτος μια ιδιωτικοποίηση του δημοσίου κεφαλαίου. Γιατί; Γιατί στην περί­πτω­ση αυτήν δεν θα μπορεί να εισπράττει το ίδιο το κράτος το τίμημα της πώλησης. Το κράτος, που θα ανήκει από κοινού σε όλους τους πολίτες —παλαιούς και νέους— δεν θα είναι ο ιδιοκτήτης του παλαιού δημοσίου κεφαλαίου. Αν για παράδειγμα πωληθεί η ΔΕΗ στην Ελλάδα, τα χρήματα που θα αποφέρει η πώλησή της δεν θα μπορεί να τα εισπράξει το κράτος. Θα πρέπει να τα εισπράξει το τμήμα του λαού που πλήρωσε για να γίνει η ΔΕΗ.

Σε κάθε τέτοια περίπτωση δηλαδή θα πρέπει το οποιοδήποτε κεφάλαιο ή πλούτος να μοιράζεται σε 10.000.000 μερίδια και ν' αποδίδεται στους δικαιούχους του. Το κράτος δεν θα εισπράττει αυτά τα χρήματα, ώστε να συντηρείται το ίδιο. Το κράτος θα συντη­ρείται από τη φορολογία του συνόλου του πληθυσμού του, εφόσον σ' αυτό το σύνολο θ' ανήκει. Απλά η "επικαρπία", που θα μοιρα­στεί, θα κάνει τους παλαιούς πολίτες συνολικά πιο πλούσιους από τους ξένους.

Αντιλαμβανόμαστε ότι εύκολα κάποιος μπορεί να βάλει τους πάντες σε περιπέτειες με την απαίτηση της "επικαρπίας". Γι' αυτόν τον λόγο θεωρούμε "κουτορνίθια" τους "ευαίσθητους", που συνδέ­ουν την ίδια τους την ύπαρξη με το δημόσιο κεφάλαιο και το ίδιο το κράτος. Δεν γνωρίζουν τι τους γίνεται κι απλά στηρίζονται στο γεγονός ότι και ο λαός δεν γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει και ποια είναι τα δικαιώματά του ως ιδιοκτήτη του κράτους. Εξαιτίας αυτής της άγνοιας μοιράζουν νομιμοποιήσεις και δικαιώματα στον "Χασάν" της διαφήμισης. Εξαιτίας αυτής της άγνοιας υπόσχονται στον "Χασάν" μέχρι και θέση στον κρατικό μηχανισμό. Δεν γνωρίζουν ότι η θέση στον κρατικό μηχανισμό είναι "πληρωμένη" από τον λαό-ιδιοκτήτη και άρα ότι, για να παραδοθεί αυτή σε ξένο, θα πρέπει πρώτα ν' αποζημιωθεί ο ιδιοκτήτης της.

Αναλίσκονται σε ψευδοσυγκινητικά "παραληρήματα" και νομί­ζουν ότι κάνουν φιλάνθρωπη πολιτική. Δεν γνωρίζουν ότι φιλάν­θρω­πη πολιτική κάνει κάποιος με ό,τι ανήκει στον ίδιο και όχι με ό,τι διαχειρίζεται και ανήκει σε άλλους. Αυτό κάνουν αυτοί. Μοιρά­ζουν στους ξένους μετανάστες μερίδιο από αυτά που ανήκουν στον λαό και τα οποία οι ίδιοι απλά πληρώνονται για να τα διαχειρί­ζονται προς το συμφέρον του. Νομίζουν ότι η ψευδοφιλανθρωπία τους δικαιολογεί την κλοπή τους. Δεν γνωρίζουν ότι ένας ληστής τραπέζης φυλακίζεται το ίδιο, είτε κρατάει τα κλοπιμαία για τον εαυτό του είτε τα μοιράζει στους φτωχούς.

 

 

Λαθρομετανάστες και ανθρωπισμός

 

Πριν δούμε ποιοι κρύβονται πίσω από όλα αυτά, θα πούμε μερικά πράγματα περί λαθρομεταναστών και της πραγματικής έννοιας της "φιλανθρωπίας". Θα επαναλάβουμε δηλαδή τα όσα είπαμε περί φιλανθρωπίας και απλού ανθρώπου και θα τα αναγά­γου­με στο επίπεδο των κρατών. Θα δούμε τι ακριβώς είναι πραγμα­τική φιλανθρωπία στο επίπεδο του κράτους και πότε αυτή η φιλανθρωπία μπορεί να είναι απλά η "βιτρίνα" μιας σκληρής ιμπεριαλιστικής πολιτικής.

Κατ’ αρχήν σ' ό,τι αφορά τους λαθρομετανάστες θα πούμε το εξής. Είναι ντροπή για την ανθρωπότητα να υπάρχουν άνθρωποι πάνω στον πλανήτη, που κινδυνεύουν άμεσα να χάσουν τον αγώ­να της επιβίωσης και γι' αυτόν τον λόγο να αναγκάζονται να εγκα­τα­λείψουν τις αγαπημένες τους πατρίδες. Δεν πρέπει κανένας από εμάς να κοιμάται ήσυχος, για όσο διάστημα κάποιοι άνθρωποι πεινάνε και μπροστά στην αγωνία της επιβίωσης δεν διστάζουν να διασχίζουν συνοριακά ναρκοπέδια. Δεν πρέπει να ησυχάζει καμία συνείδηση, για όσο διάστημα πεθαίνουν μωρά παιδιά από την πείνα.

Είναι ντροπή και αίσχος αυτό το οποίο συμβαίνει σήμερα και αυτό είναι κάτι που μας βαραίνει όλους μας και ιδιαίτερα εμάς, που τουλάχιστον στο βασικό επίπεδο έχουμε λύσει το πρόβλημα της βασικής επιβίωσης. Εμάς, που δεν μας "κυνηγάνε" τα μεγάλα προβλήματα και μπορούμε να καθίσουμε να σκεφτούμε πώς θα λύσουμε τα προβλήματα του ανθρώπινου "είδους".

Όλη μας η αγάπη, όλη μας η μέριμνα και όλη μας η αγωνία θα πρέπει καθημερινά να στρέφεται στο πρόβλημα του κάθε "Χασάν" του πλανήτη αυτού. Θα πρέπει να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να βοηθήσουμε όλους τους αναξιοπαθούντες αυτού του κόσμου. Να βοηθήσουμε όλα τα παιδιά του ίδιου Θεού, που είναι αδέρφια μας. Αν ο καθένας από εμάς καθίσει και σκεφτεί έστω και ελά­χιστα, εύκολα θα διαπιστώσει τι συμβαίνει. Αν ο καθένας από εμάς κάνει την αυτοκριτική του, θα δει εύκολα ότι το δικό του το βόλεμα είναι το αίτιο της παγκόσμιας δυστυχίας.

Στο σημείο αυτό εύλογα ο αναγνώστης θα διαπιστώσει μια προφανή αντίφαση. Σε όλο το κείμενο παρουσιάζουμε τους λαθρο­μετανάστες σαν το κύριο αίτιο της αδικίας, που πλήττει τους λαούς των ανεπτυγμένων χωρών. Εδώ διαπιστώνουμε ότι στην πραγματικότητα τους χρωστάμε την "πολυτέλεια" που απολαμβά­νουμε. Τι συμβαίνει; Αφού τους χρωστάμε, γιατί να μην τους ξεπληρώσουμε στο επίπεδο των δικαιωμάτων; Από τη στιγμή που πάνω στη φτώχεια και τη δυστυχία του "Χασάν" έχουν χτιστεί τα πολυτελή μας σπίτια, γιατί να μην του δώσουμε το "μερίδιο" που του αντιστοιχεί;

Τα πράγματα είναι αρκετά περίπλοκα και δεν είναι έτσι όπως εκ πρώτης όψεως φαίνονται. Φαίνονται έτσι, γιατί έτσι μας τα δείχ­νουν αυτοί οι οποίοι παίζουν "παιχνίδια" πάνω στις πλάτες των πάντων. Αν οι λαοί και τα κράτη γνώριζαν τι σημαίνει πραγματική φιλανθρωπία, ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός. Όλοι αυτοί που μας κυβερνάνε, "παίζουν" με την έννοια της "φιλανθρωπίας" για να αδικήσουν τους πάντες. Στο σημείο αυτό θα καταλάβει ο αναγνώστης γιατί επιμείναμε τόσο πολύ στο "δικαίωμα" της "επικαρπίας" και στο δίκιο των ανεπτυγμένων λαών. Θα καταλάβει γιατί επιμείναμε στο δίκιο του ιδιοκτήτη.

Ιδιοκτήτες δεν είναι μόνον οι λαοί των ανεπτυγμένων κρατών. Ιδιοκτήτες είναι και οι υπόλοιποι λαοί. Οι λαοί των κρατών, που κάποιοι δεν τους αφήνουν ν' αναπτυχθούν και τους καταντάνε στο σημείο ν' ανεβαίνουν στον πρώτο "σκυλοπνίχτη" που θα βρουν μπροστά τους, για ν' ανακαλύψουν τη "Γη της επαγγελίας". Κάποιοι μετατρέπουν την ιδιοκτησία του "Χασάν" σε "Μπανανία", για να μπορούν να την εκμεταλλεύονται. Κάποιοι ενθαρρύνουν τον "Χασάν" να μεταναστεύσει, για να μετατρέψει με την παρουσία του και τα άλλα κράτη σε "Μπανανίες".

Κάποιοι δηλαδή χρησιμοποιούν τον "Χασάν" με όλους τους δυνατούς τρόπους. Εκεί όπου δεν τους συμφέρει να υπάρχει ως ιδιοκτήτης, τον "ξεφορτώνονται", για να μην τους δημιουργεί προβλήματα, όταν αναζητεί το δίκιο του ως ιδιοκτήτης. Εκεί όπου τους συμφέρει να υπάρχει ως παράνομος λαθρομετανάστης, τον προστατεύουν. Τον διώχνουν από τη χώρα του, για να μην τους δημιουργεί προβλήματα με τις δίκαιες και νόμιμες απαιτήσεις του και τον στέλνουν σε άλλη χώρα, όπου οι απαιτήσεις του είναι άδικες και παράνομες. Τον στέλνουν όπου τον χρειάζονται, για να τον χρησιμοποιούν ως "όργανό" τους εις βάρος άλλων. Ο έλεγχός του είναι εύκολος, γιατί μπορούν να τον εκβιάζουν, εξαιτίας της προφανούς παρανομίας του.

Αυτή η παρανομία είναι πέρα για πέρα επικίνδυνη, γιατί προκαλεί πλήθος κοινωνικών προβλημάτων, που οι "ευαίσθητοι" μεγαλοαστοί συστηματικά αγνοούν. Γιατί την αγνοούν; Γιατί απλού­στατα η παρανομία τού συνήθως αγράμματου "Χασάν" δεν τους αφορά. Οι μεγαλοαστοί, τον "Χασάν" ούτε τον συναναστρέ­φονται ούτε τον ανταγωνίζονται. Δεν κατοικούν στις ίδιες γειτονιές κι ούτε διεκδικούν τις ίδιες θέσεις από την αγορά εργασίας. Η παρανομία του δημιουργεί προβλήματα στη βάση της κοινωνίας, που είναι οι εργάτες και δεν "αγγίζει" τους υψηλόμισθους και μορφωμένους "ευαίσθητους".

Τι προβλήματα δημιουργεί και ποια είναι η πραγματικά τρομακτική διάστασή τους; Θα εξετάσουμε μόνον τα πλέον βασικά και ο αναγνώστης ας σκεφτεί μόνος του τις υπόλοιπες "παρενέρ­γειες". Τα βασικά προβλήματα που δημιουργούν οι μετανάστες κινούνται σε δύο τελείως διαφορετικά επίπεδα. Δημιουργούν προ­βλή­ματα σ' ό,τι αφορά τόσο τον ψυχολογικό τομέα της κοινωνίας όσο και τον οικονομικό. Θα εξετάσουμε τα πράγματα με τη σειρά, ώστε να έχουμε όσο το δυνατόν μια πιο πλήρη εικόνα της κατάστασης.

 

 

Γιατί οι μετανάστες προκαλούν "νευρικότητα"

στις κοινωνίες που τους φιλοξενούν;

Είναι η "θορυβώδης" εγκληματικότητα

το πραγματικό αίτιο

ή μήπως κάτι άλλο πολύ πιο "βουβό";

 

Είναι δεδομένο ότι οι μετανάστες με την παρουσία τους προκαλούν τον φόβο και τον εκνευρισμό σε μια κοινωνία. Πολλοί "ευαίσθητοι" φιλομετανάστες συνδέουν την έννοια του "φόβου" με την εγκληματικότητα, για ν' αποδείξουν το δήθεν αβάσιμο της κοινω­νικής ανησυχίας. Αυτό είναι λάθος και γίνεται εκ του πονηρού, για να έχουν επιχειρήματα απέναντι στη δικαιολογημένη ανησυχία του κόσμου. Γιατί είναι εκ του πονηρού η χρήση της έννοιας αυτής; Γιατί η εγκληματικότητα είναι ένα συγκεκριμένο κοινωνικό φαινόμενο, που αφορά την κάθε κοινωνία και προκαλεί συγκεκριμένες παρενέργειες.

Η εγκληματικότητα, απ' όπου κι αν προέρχεται, έχει τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα. Όταν υπάρχει ως φαινόμενο, ο κόσμος απαιτεί αυξημένα μέτρα αστυνόμευσης, για να αισθάνεται ασφαλής. Τα σκληρά μέτρα και η συνεχής φύλαξη των πολιτών είναι αρκετά για να εξαλείψουν τον φόβο. Ελάχιστα δηλαδή απασχολεί κάποιον αν αυτός ο οποίος τον απειλεί με το πιστόλι είναι ομοεθνής του ή αλλοδαπός. Τον απασχολεί ο εγκληματίας και όχι η εθνικότητά του. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η εγκληματικότητα είναι ένα φαινόμενο, που ανησυχεί την κοινωνία στο μέτρο που πρέπει να την ανησυχεί κι απλά, όταν είναι αυξημένη, προκαλεί συναγερμό στους πάντα υπάρχοντες μηχανισμούς καταστολής του εγκλήματος.

Ο φόβος και ο εκνευρισμός που προκαλούν οι μετανάστες μέσα στην κοινωνία δεν έχει καμία σχέση με τον φόβο της εγκλη­μα­τικότητας. Έχει σχέση με πάγιες συμπεριφορές, που πρέπει ν' αλλάξουν, γιατί υπάρχει ο φόβος του άγνωστου. Έχει σχέση με "ιδιοσυχνότητες" που πρέπει ν' αλλάξουν, όταν αλλάζει το γενικό­τερο περιβάλλον. Όταν καλείσαι να "συγκατοικήσεις" με κάποιον άγνωστο, πρέπει να περιορίσεις την "ιδιοσυχνότητά" σου, γιατί δεν γνωρίζεις πώς αντιδρά αυτός απέναντι στα φαινόμενα που προκαλεί η "ιδιοσυχνότητα" αυτή.

Είναι περίπτωση όμοια με μια οικογένεια που αναγκάζεται να συγκατοικήσει με έναν άγνωστο προς αυτήν άνθρωπο. Το πρώτο το οποίο θα κληθεί ν' αντιμετωπίσει αυτή η οικογένεια, ως αρνητική συνέπεια της νέας παρουσίας, είναι η αλλαγή της συμπε­ρι­φοράς της. Για όσο διάστημα η οικογένεια κατοικούσε μόνη της στο σπίτι, δεν υπήρχε πρόβλημα, γιατί οι πάντες είχαν την ίδια "ιδιοσυχνότητα". Όλα γίνονταν όταν έπρεπε και όπως έπρεπε με βάση τις συνήθειες της οικογένειας και άρα με βάση την "ιδιοσυχνότητά" της.

Τα παιδιά έπαιζαν όταν επιτρεπόταν να παίξουν. Έκαναν φασαρία όταν επιτρεπόταν να κάνουν. Ο πατέρας φώναζε, όταν προβλεπόταν να φωνάξει. Όλοι γνώριζαν τι έπρεπε να κάνουν, όπως και γνώριζαν τις συνέπειες που θα είχαν, αν δεν έκαναν αυτό που έπρεπε. Κάθε φορά που παράβαιναν τους νόμους του σπιτιού τιμωρούνταν, αλλά δεν αισθάνονταν φόβο. Δεν αισθά­νον­ταν απειλή, ακριβώς γιατί γνώριζαν πότε ήταν ανεκτή η συμπερι­φορά τους και πότε όχι. Όλα ήταν προβλέψιμα και δεν υπήρχε η αγωνία και ο φόβος της καθημερινής κρίσης.

Με την είσοδο ενός ξένου στο σπίτι όλα αυτά αλλάζουν. Γιατί; Γιατί δεν γνωρίζεις την "ιδιοσυχνότητά" του. Γιατί δεν γνωρίζεις τι ακριβώς πρέπει να κάνεις και πότε. Δεν γνωρίζεις πότε να κάνεις φασαρία, γιατί δεν γνωρίζεις πότε κοιμάται ο νέος συγκάτοικος. Δεν γνωρίζεις αν τον ενοχλεί ν' αφήνεις τα παιχνίδια σου στον κοινόχρηστο χώρο. Το κυριότερο όμως είναι ότι δεν γνωρίζεις πώς αντιδρά όταν τον ενοχλείς. Ό,τι κάνεις το κάνεις με αβεβαιότητα και με τρόπο που σε καθηλώνει στην αγωνία μέχρι να δεις τι ακριβώς συμβαίνει και ποιες οι συνέπειες της κάθε πράξης σου.

Αυτή όμως η παρουσία αναγκάζει ακόμα και την εξουσία του σπιτιού ν' αλλάξει συμπεριφορά. Ο πατέρας, επειδή και ο ίδιος δεν γνωρίζει την "ιδιοσυχνότητα" του ξένου, αναγκάζεται να λάβει προληπτικά μέτρα. Πάνω στην αγωνία του να προστατεύσει τα παιδιά του και ταυτόχρονα να μην ενοχλεί τον ξένο, αλλάζει τους νόμους του σπιτιού. Αναγκάζεται να απαγορεύσει τα πάντα, μέχρι να διαπιστώσει τι ακριβώς πρέπει να επιτρέψει. Όμως, όταν οι νόμοι αλλάζουν, δημιουργείται πρόβλημα. Γιατί; Γιατί αρχίζει κι αναπτύσσεται ένας γενικευμένος εκνευρισμός. Κάποιοι αντιδρούν στις απαγορεύσεις, γιατί δεν θέλουν ν' αλλάξουν τη ζωή τους και κάποιοι άλλοι —για τους δικούς τους λόγους— ενθαρρύνουν τις απαγορεύσεις.

Όλα αυτά αλλάζουν την "ιδιοσυχνότητα" του ανθρώπου. Αλλά­ζουν και την "ιδιοσυχνότητα" της ομάδας. Η ομάδα φοβάται να κάνει αυτά που έχει συνηθίσει να κάνει, γιατί απλούστατα δεν γνωρίζει πλέον τις συνέπειές τους. Η εξουσία γίνεται πιο σκληρή, γιατί θέλει να πατάξει την ανυπακοή, που μπορεί να γίνει αίτιο για κάποιο άσχημο φαινόμενο. Αρχίζουν τα μέλη και συγκρούονται μεταξύ τους, γιατί ο καθένας από αυτούς έχει διαφορετική άποψη για το νέο φαινόμενο. Όλα αυτά δημιουργούν τον φόβο που λέγαμε.

Αυτός ο φόβος, όπως αντιλαμβανόμαστε, δεν έχει καμία σχέση με την ποιότητα του ξένου ως ανθρώπου. Δεν είναι φόβος που προκύπτει, επειδή κάποιοι διαπίστωσαν ότι αυτός είναι ένας εγκλη­μα­τίας. Αυτός ο ξένος άνθρωπος μπορεί να είναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου. Να δέχεται τα πάντα και να μην αντιδράει ποτέ. Το θέμα είναι ότι αυτό δεν το γνωρίζει η οικογένεια και τα μέλη της. Η παρουσία του προκαλεί εκνευρισμό και "φόβο" με τη γενικότερη σημασία της έννοιας. Ακόμα και ο φόβος να μην ενοχλήσεις κάποιον, δεν παύει να είναι αγχώδης, πράγμα που σημαίνει ότι σε ενοχλεί και σε κουράζει. Ο αγαπημένος σου παππούς έρχεται να τον φιλοξενήσεις για μια εβδομάδα στο σπίτι σου και αισθάνεσαι ανακούφιση όταν φεύγει.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την κοινωνία. Η κάθε κοινωνία έχει την "ιδιοσυχνότητά" της. Αυτή η "ιδιοσυχνότητα" δεν έχει σχέση με τον πολιτισμό ή την ποιότητα ενός λαού. Έχει σχέση με τις συμπεριφορές των μελών της. Η "ιδιοσυχνότητα" δηλαδή δεν διαφοροποιεί τις κοινωνίες σε "ανώτερες" και "κατώτερες". Αυτός ο διαχωρισμός είναι κάτι το οποίο έχει σχέση με το πολιτισμικό μοντέλο, το οποίο κάθε κοινωνία ακολουθεί. Η "ιδιοσυχνότητα" έχει σχέση με τις συμπεριφορές των ανθρώπων απέναντι στα φαινόμενα που αναπτύσσονται μέσα στην κοινωνία. Είναι δηλαδή δυνατόν δύο "ομοεπίπεδες" πολιτισμικά κοινωνίες να έχουν διαφορετική "ιδιοσυχνότητα".

Αυτό το οποίο τις κάνει "ομοεπίπεδες" είναι το γεγονός ότι ακολουθούν το ίδιο πολιτισμικό μοντέλο. Ότι αντιδρούν στα ίδια φαινόμενα για τους ίδιους λόγους. Τους ενοχλούν και τους ευχα­ριστούν τα ίδια πράγματα. Από εκεί και πέρα η "ιδιο­συχνότητα" έχει σχέση με το πώς αντιδρούν τα μέλη τής κάθε κοινωνίας όταν εκδηλώνονται τα φαινόμενα, που είτε τους ευχαριστούν είτε τους απειλούν. Για τον ίδιο λόγο δηλαδή το μέλος μιας κοινωνίας μπορεί να σε σύρει στα δικαστήρια και το μέλος μιας άλλης κοινωνίας να σε σφάξει. Όλοι είμαστε χριστιανοί και μας ενοχ­λούν τα ίδια πράγματα, αλλά η κάθε οικογένεια τα αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο.

Αυτό που έχει σημασία —για να συνεχίσουμε την ανάλυσή μας— είναι ότι η κάθε κοινωνία, όπως και η κάθε οικογένεια, έχει τη δική της "ιδιοσυχνότητα", που έχει διαμορφωθεί μέσα στους αιώνες από ένα μεγάλο πλήθος παραγόντων. Το κάθε μέλος της γνωρίζει τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει. Όλοι αισθάνονται ασφαλείς, γιατί γνωρίζουν ποια είναι τα όρια που τους εξασφα­λίζουν την ασφάλεια. Ξέρουν πότε ν' αντιδράσουν και πότε όχι. Γνωρίζουν πώς αντιδρά ο διπλανός τους σε συγκεκριμένες ενέργειές τους. Οι προσωπικότητές τους είναι διαμορφωμένες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Για παράδειγμα, υπάρχουν κοινωνίες, που μέσα στις "ιδιοσυχνότητες" των μελών τους είναι να διαπληκτίζονται με μεγάλη ευκολία κάθε φορά που διαφωνούν. Να μαλώνουν συνέχεια και αυτό να μην έχει καμία απολύτως συνέχεια και άρα επικίνδυνη συνέπεια. Να μαλώνουν στη δουλειά, να μαλώνουν στον δρόμο ή να μαλώνουν στο σπίτι. Να μαλώνουν, αλλά ποτέ να μην ξεφεύγει η διαμάχη τους από το λεκτικό επίπεδο. Να φωνάζουν, αλλά να μην εκδηλώνουν ποτέ βίαιη συμπεριφορά. Να μαλώνουν και όχι μόνο να μην αισθάνονται φόβο, αλλά να το ευχαριστιούνται κιόλας ως μέσο εκτόνωσης.

Υπάρχουν όμως άλλες κοινωνίες, που τα μέλη τους έχουν άλλες απόψεις για το μάλωμα. Τα μέλη τους μπορεί να διαπληκτίζονται σπάνια, αλλά, όταν θα συμβεί αυτό, να έχουμε άλλες συνέπειες. Να διαπληκτίζονται σπάνια, αλλά, όταν διαπλη­κτίζονται, να το θεωρούν ζήτημα τιμής και να βγάζουν τα μαχαίρια. Και σ' αυτές τις κοινωνίες η "ιδιοσυχνότητα" και η γνώση της προστατεύει τα μέλη της.

Ακόμα και στην πιο σκληρή κοινωνία κανένα από τα μέλη της δεν αισθάνεται φόβο, γιατί γνωρίζει τι συμβαίνει. Ούτε καν οι πιο αδύναμοι. Γιατί; Γιατί οι αδύναμοι προσαρμόζουν τη ζωή τους πάνω στις δυνατότητές τους. Δεν πειράζουν κανέναν και σπάνια τους πειράζουν. Δεν ξεκινούν να μαλώσουν μόνο και μόνο για να μαλώσουν και να ικανοποιήσουν τον εγωισμό τους. Δεν αντιδρούν κι ούτε φωνάζουν στην πρώτη παρατήρηση που θα τους κάνεις. Όταν όμως αντιδρούν, είναι έτοιμοι για τα χειρότερα, γιατί θα κληθούν ν' αντιμετωπίσουν τα χειρότερα. Γνωρίζουν τι συμβαίνει και ξέρουν πώς να προστατεύονται, εφόσον γνωρίζουν πότε να κάνουν τι. Γνωρίζουν πώς θ' αντιδράσει ο διπλανός τους. Γνωρίζουν ότι, για να τους κάνει παρατήρηση, είναι έτοιμος για όλα σε ενδεχόμενη αντίδρασή τους.

Τι γίνεται όμως, όταν μέλη διαφορετικών κοινωνιών καλούνται να συμβιώσουν μέσα στο ίδιο περιβάλλον; Τι θα γίνει, αν αυτός ο οποίος έχει μάθει να μαλώνει για "ψύλλου πήδημα", στραφεί εναντίον αυτού, που, όταν μαλώσεις μαζί του, προετοιμάζεται για βεντέτα; Τι θα γίνει όταν αυτοί οι άνθρωποι εργάζονται μαζί και η ένταση της δουλειάς τούς παρασέρνει σε συγκρούσεις; Ο ένας φωνάζει μόνον για να φωνάζει και ο άλλος, τις λίγες φορές που φωνάζει, έχει κακό σκοπό.

Τι θα γίνει, αν αυτός ο δεύτερος, που θα τυγχάνει να είναι μετανάστης, περιμένει τον φωνακλά γηγενή έξω από το εργο­στάσιο, για να του ζητήσει εξηγήσεις; Καθόλου να μην τον πειράξει και μόνον που έδειξε αυτήν τη διαφορετική συμπεριφορά, τον τρόμαξε τον άλλον. Αυτός ο φόβος όμως διαχέεται μέσα στο περιβάλλον. Ο ένας το λέει στο άλλο και όλοι μαζί αλλάζουν συμπεριφορά. Χωρίς να συμβεί οτιδήποτε βίαιο, ο φόβος γίνεται το κυρίαρχο συναίσθημα. Ο φόβος αλλάζει συλλογικές συμπερι­φορές, οι οποίες έχουν προκύψει μέσα από "ζυμώσεις" αιώνων. Γιατί; Γιατί όλοι ήρθαν αντιμέτωποι με ένα άγνωστο φαινόμενο, που δεν γνωρίζουν τις συνέπειές του όταν αυτό ενοχλείται.

Αυτή η αλλαγή της συλλογικής συμπεριφοράς, που είναι συνέπεια του φόβου, δημιουργεί εκνευρισμό στην κοινωνία. Γιατί; Γιατί ο άνθρωπος πάντα εκνευρίζεται, όταν δεν μπορεί να είναι ο εαυτός του και μάλιστα μέσα στο ίδιο του το "σπίτι". Γιατί ο άνθρω­πος πάντα εκνευρίζεται, όταν δεν μπορεί να λειτουργήσει με βάση την "ιδιοσυχνότητά" του στο χώρο όπου έχει μάθει να αισθά­νεται ασφαλής. Δεν μπορεί ν' απολαύσει τη ζωή του. Όταν υπάρχουν ξένοι σε μια κοινωνία, φυσικό είναι να υπάρχει αυτός ο φόβος, άσχετα με την ποιότητα των ξένων.

Γι' αυτόν τον λόγο λέμε ότι ο φόβος αυτός συνδέεται εκ του πονηρού με την εγκληματικότητα. Ο φόβος δημιουργείται από συμπεριφορές, που συνήθως δεν άπτονται του ποινικού νόμου και άρα δεν μπορεί να τις αντιμετωπίσει η κοινωνία με τα ανάλογα "όργανά" της. Όταν φτάσουμε στο σημείο να έχουμε εγκληματικές πράξεις, υπάρχει βέβαια η αστυνομία και ο νόμος, αλλά ο φόβος στον οποίο αναφερόμαστε δεν εξαλείφεται, γιατί δεν "παράγεται" από έγκλημα.

Ο φόβος αυτός έχει σχέση με το γεγονός ότι κρίνεσαι για τη συμπεριφορά σου, όταν συνυπάρχεις με έναν ξένο. Έχει σχέση με τον άγνωστο που δουλεύεις δίπλα του και, χωρίς να σου έχει κάνει τίποτε, φοβάσαι να του φερθείς όπως έχεις μάθει να φέρεσαι. Φοβάσαι να τον "πειράξεις", για να "περάσει" η ώρα, γιατί δεν ξέρεις πώς θ' αντιδράσει και αν θα παρεξηγηθεί από το "πείραγμά" σου. Φοβάσαι να του κάνεις "πλάκα", γιατί δεν γνωρίζεις σε ποιους τομείς επιτρέπει την "πλάκα" η θρησκεία του ή η εθνική κουλτούρα του. Φοβάσαι να του κάνεις παρατήρηση, γιατί δεν ξέρεις πώς θα το πάρει.

Όμως, αυτός ο ξένος με αυτήν την άγνωστη ή διαφορετική συμπεριφορά, όταν δουλεύει δίπλα σου, σε κάνει να μην θέλεις να πας στη δουλειά, γιατί δεν αντλείς καμία ευχαρίστηση μέσα σ' αυτήν. Σε κάνει νευρικό κι ευερέθιστο. Μπορεί κι αυτός, ως άνθρωπος, να αισθάνεται το ίδιο για σένα, για τους ίδιους λόγους, αλλά δεν έχει πρόβλημα με την κατάσταση αυτήν, γιατί είναι προε­τοιμασμένος ότι ως ξένος πρέπει ν' αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση. "Πληρώνει", χωρίς να διαμαρτύρεται, το κόστος της αγχώδους συνύπαρξης, γιατί πρώτη προτεραιότητά του είναι να δουλέψει για να επιβιώσει.

Απλά είναι τα πράγματα. Τουρίστας πηγαίνεις κάπου και αλλά­ζεις συνειδητά την πάγια συμπεριφορά σου, γιατί δεν γνωρί­ζεις πώς θ' αντιδράσουν οι ξένοι. Πηγαίνεις σε ένα εστιατόριο και τρως ήσυχα, ενώ στην πατρίδα σου μπορεί να είσαι θορυβώδης. Ψάχνεις να βρεις πού επιτρέπεται το κάπνισμα, ενώ στη πατρίδα σου μπορείς να καπνίζεις όπου σου κάνει κέφι. Κυριολεκτικά αλλάζεις ως άνθρωπος. Αυτή όμως η ψυχοφθόρα αλλαγή συμπερι­φοράς είναι κάτι το οποίο το δέχεσαι και το κάνεις, χωρίς να στο επιβάλουν οι άλλοι, γιατί το επιβάλει όχι τόσο ο σεβασμός σου προς τον ξένο όσο ο φόβος σου προς αυτόν. Για τους ίδιους λόγους δέχεται την οικειοθελή αλλαγή συμπεριφοράς και ο μετανάστης.

Ο γηγενής όμως δεν δέχεται να το αντιμετωπίσει ως φαινόμενο και να πληρώσει το κόστος του, γιατί όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στο δικό του σπίτι. Στο ξένο σπίτι θα κάνεις ό,τι σου πούνε. Μόνον στο δικό σου σπίτι μπορείς να κάνεις ό,τι σου αρέσει. Η επιβολή της δικής σου συμπεριφοράς μέσα στο δικό σου σπίτι είναι η απόδειξη της ιδιοκτησίας σου. Μια απόδειξη πιο ισχυρή ακόμα και από το πιο ισχυρό γραπτό ντοκουμέντο.

Βλέπουμε λοιπόν πως, χωρίς να συμβεί τίποτε εγκληματικό, με την παρουσία των ξένων αρχίζεις και αισθάνεσαι δυστυχής στην καθημερινότητά σου και αυτό είναι ό,τι χειρότερο, γιατί σε βασα­νίζει μέρα και νύχτα. Νοσταλγείς την εποχή που κατοικούσες σε μια γειτονιά, όπου όλοι οι γείτονές σου ήταν παιδικοί σου φίλοι. Νοσταλγείς την εποχή που δεν χρειαζόταν καν να κλειδώσεις το σπίτι σου. Νοσταλγείς την εποχή που δούλευες δίπλα-δίπλα με τον όμοιό σου. Που τον πείραζες, για να γελάσετε μαζί.

Είναι φυσικό κάτω από τέτοιες συνθήκες να καταριέσαι την ώρα και τη στιγμή που οι μετανάστες άλλαξαν τη ζωή σου. Που ο διπλανός σου μετανάστης είναι ένας άγνωστος και με την παρου­σία του σε αναγκάζει να κλειδώνεις το σπίτι σου. Που ο διπλανός σου μετανάστης με τη φτώχεια του "έδιωξε" τους φίλους σου από τη γειτονιά. Που ο διπλανός σου μετανάστης με τη φθηνή του εργασία έγινε το αίτιο ν' απολυθεί ο φίλος σου. Που δεν έχεις με ποιον να μιλάς στο διάλειμμα της δουλειάς σου.

Όλα αυτά, όπως αντιλαμβανόμαστε, δεν έχουν σχέση με τον ρατσισμό και την εγκληματικότητα. Έχουν σχέση με μια γενικό­τε­ρη αλλαγή, που σου "χαλάει" τη διάθεση. Ακόμα και τα πιο ασή­μαντα πράγματα μπορούν να προκαλέσουν μεγάλη ενόχληση. Γιατί; Γιατί πάνω στα πολλά ασήμαντα και καθημερινά πράγματα "χτίζεται" η "ιδιοσυχνότητα" ενός λαού.

Ακόμα και η αισθητική ενός λαού είναι ανάλογη αυτής της "ιδιοσυχνότητας". Όσο κι αν φαίνεται ασήμαντη ως προς την αξία της, ενδεχόμενη απειλή της είναι δυνατόν να προκαλέσει μεγάλο εκνευρισμό. Προκαλεί εκνευρισμό, γιατί εκτός των άλλων "θυμίζει" μόνιμα στον γηγενή την αλλαγή στην κοινωνία του. Βγαίνει ο γη­γε­νής στον δρόμο κι εκνευρίζεται, όταν βλέπει κακοντυμένους φτω­χούς μετανάστες ή αν τους βλέπει με τις εθνικές ή θρησκευ­τικές τους ενδυμασίες.

Σέβεται τη φτώχεια τους ή τη θρησκεία τους, αλλά δεν παύει να ενοχλείται. Γιατί; Γιατί ενοχλείται η αισθητική του. Δεν θέλει να βλέπει τον χώρο, —τον οποίο αντιλαμβάνεται ως σπίτι του—, να μην είναι συντονισμένος με την "ιδιοσυχνότητά" του. Δεν θέλει ν' απειλείται αυτό το οποίο έχει μάθει να βλέπει ως "ωραίο". Αυτό το "ωραίο" δεν έχει σχέση με την αντικειμενικότητα, γιατί δεν υπάρχει αντικειμενικότητα στην αισθητική. "Ωραίο" είναι ό,τι σου αρέσει και ό,τι έχεις μάθει να "βλέπεις" ως τέτοιο.

Μαθαίνει ο άνθρωπος να ξεχωρίζει το δικό του ξεχωριστό "καλό" και το "ωραίο" μέσα από την οικογένειά του. Το μαθαίνει από τη μητέρα του, που κάποτε έλεγε στον "διαφορετικό" φίλο του: "Δεν ξέρω τι κάνετε εσείς στο σπίτι σας, αλλά εμείς εδώ, όταν διαφωνούμε, ούτε φωνάζουμε ούτε κουνάμε τα χέρια μας". Τι έκανε η μητέρα του εκείνη τη στιγμή; Χτύπησε το "σαμάρι" για ν' ακούσει το "γομάρι". Περιόριζε μέσα στο σπίτι της την ενοχλητική "ιδιοσυχνότητα" του ξένου παιδιού και ταυτόχρονα έχτιζε την "ιδιο­συχνότητα" του παιδιού της με τρόπο τέτοιο, που να "συντονίζεται" απόλυτα με τη δική της.

Με αυτόν τον απλό τρόπο είναι χτισμένο το "καλό" και το "ωραίο" του κάθε ανθρώπου. Από εκεί και πέρα "ωραίο" είναι ό,τι ευθυγραμμίζεται με την "ιδιοσυχνότητά" σου. "Ωραίο" είναι το σπίτι σου, όταν το κάνεις όπως θέλεις εσύ. Αν ο οποιοσδήποτε πειράξει κάτι, σε ενοχλεί. Ακόμα κι αντικειμενικά καλύτερο να το κάνει, σε ενοχλεί, γιατί αυτή η αντικειμενική βελτίωση μπορεί ν' απειλεί τη δική σου άποψη περί "ωραίου". Αυτά τα πολλά μικρά παραπλήσια οικογενειακά "ωραία" είναι αυτά τα οποία συνθέτουν το "ωραίο" ενός λαού.

Αυτήν την άποψη του γηγενή περί "ωραίου" μπορεί να την απει­λή­σει η διαφορετική αισθητική του μετανάστη. Τον ενοχλεί όχι τόσο η ίδια η άποψη του μετανάστη περί "ωραίου", αλλά η απειλή του δικού του "ωραίου". Τον ενοχλεί ο "αποσυντονισμός" του. Τον ενοχλεί που με την παρουσία του και με τις επιλογές του ο μετανάστης χαλάει το δικό του "ωραίο". Τον ενοχλεί που αυθαί­ρετα —και χωρίς να ρωτηθεί ο ίδιος— κάποιος ξένος έκανε παρέμβαση και άλλαξε αυτό το οποίο μέχρι τότε είχε μάθει να το βλέπει ως "ωραίο".

Όχι επειδή το "ωραίο" του μετανάστη είναι άσχημο, αλλά επειδή δεν "πάει" με το δικό του "ωραίο". Το "χαλάει", όπως χαλάει έναν μέτριο συνδυασμό ντυσίματος ακόμα και το καλύτερο και πιο ωραίο σακάκι. Όταν νομίζεις ότι δεν "πάει" με τα υπόλοιπα ρούχα σου, σε ενοχλεί αν στο επιβάλουν. Δεν σε ενδιαφέρει από εκεί και πέρα αν είναι όμορφο το ίδιο και αν είναι καλοραμμένο. Δεν το θέλεις και δεν το κρίνεις στα επιμέρους στοιχεία του.

Αυτό κάνουν οι μετανάστες με την ιδιόμορφη παρουσία τους. Οι επιλογές τους και οι συνήθειές τους δεν "πάνε" μ' αυτά που έχει μάθει να βλέπει ο γηγενής. Ακόμα και το πιο ασήμαντο πράγμα μπορεί να τον ενοχλεί, γιατί δεν "πάει" μ' αυτό που έχει μάθει να βλέπει ως "ωραίο". Τον ενοχλεί για παράδειγμα να βουτάει κάποιος ξένος τα πόδια του μέσα στο σιντριβάνι της γειτονιάς του, όταν αυτός έχει μάθει ότι "ωραίο" είναι μόνον να το θαυμάζει στους περιπάτους του.

Γι' αυτόν τον λόγο παρουσιάζονται διαφορετικές συμπεριφορές απέναντι σε ίδια φαινόμενα, όταν εξελίσσονται σε διαφορετικούς χώρους. Ενώ για παράδειγμα αρέσει στον άνθρωπο να βλέπει ως τουρίστας την αισθητική των ξένων στη δική τους πατρίδα, δεν του αρέσει οι ξένοι ν' απειλούν με την ύπαρξή τους την αισθητική της δικής του πατρίδας. Ενώ του αρέσει να βλέπει τις συνολικές αισθη­τικές "προτάσεις" των ξένων, δεν του αρέσει αυτές οι "προτάσεις" να αλλοιώνουν τη δική του.

Είναι λογικό, θ' αναρωτηθεί κάποιος, αυτό το ασήμαντο πράγμα να προκαλεί τόσο εκνευρισμό; Βεβαίως και είναι λογικό και είναι κάτι που αφορά όλους μας. Η απειλή της αισθητικής κάποιου μπορεί να τον εκνευρίσει τρομερά. Σε εκνευρίζει για τους ίδιους λόγους που σε εκνευρίζουν οι δικοί σου άνθρωποι, όταν για κάποιους λόγους δεν σέβονται την κοινή αισθητική. Σε εκνευρίζει, όπως σε εκνευρίζει η μάνα σου, αν περιφέρεται μέσα στο σπίτι με τρύπιες κάλτσες και με την ξεφτισμένη γυμνασιακή της μπλούζα. Αυτός ο εκνευρισμός μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στην σύγκρουση, όταν περιμένεις μέσα στο σπίτι σου να σε επισκεφτούν οι φίλοι σου.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τους περισσότερους μετανάστες, οι οποίοι, αγνοώντας βασικά πράγματα, δεν προσέχουν, ώστε να φροντίζουν να μην διαφοροποιούνται από τους γηγενείς. Έτσι φτάνουμε στο σημείο οι μετανάστες, είτε από αδυναμία και φτώ­χεια είτε από επιλογή, να ενοχλούν τους γηγενείς. Ενοχλούν, όταν εξαιτίας της φτώχειας τους η εμφάνισή τους δεν εναρμο­νίζεται με αυτήν των γηγενών. Ενοχλούν, όταν εξακολουθούν να είναι ευθυγραμμισμένοι με τη δική τους αισθητική, ακόμα και στους χώρους όπου φιλοξενούνται.

Είναι λογικό λοιπόν με αυτήν τους τη συνήθεια να εκνευρίζουν κάποιους. Να εκνευρίζουν τους γηγενείς, οι οποίοι έχουν μια συγκεκριμένη αισθητική και με το δίκιο τους θέλουν να βλέπουν στον χώρο τους τη "βιτρίνα" της αρεσκείας τους, γιατί, εκτός των άλλων, θεωρούν ότι κρίνονται και από τους ξένους οι οποίοι τους επισκέπτονται. Όποιος απειλεί αυτήν τη "βιτρίνα", τους εκνευρίζει. Όποιος χαλάει αυτήν τη "βιτρίνα", υποβαθμίζει τον χώρο κι αναγκάζει τους γηγενείς ακόμα και να μετακινηθούν.

Δεν είναι θέμα ρατσισμού. Είναι κάτι που συνδέεται με την έννοια του "ξένου", όποιος και να είναι αυτός, όποια κι αν είναι η καταγωγή του. Δεν έχει σχέση δηλαδή με το αν είναι αλλοδαπός ή ομοεθνής. Έχει σχέση με την έννοια "ξένος" και τη διαφορετική από την κυρίαρχη "ιδιοσυχνότητα". Η έννοια "ξένος" είναι πολύ γενική και προσαρμόζεται στα διάφορα επίπεδα. Ξένος είναι και ο φυσικός σου αδερφός, όταν έρχεται στο σπίτι σου. Ο φυσικός αδερφός δεν είναι "ξένος" μόνον στο επίπεδο της γειτονιάς ή της πατρίδας. Όταν το επίπεδο αναφοράς είναι το προσωπικό σου σπίτι, είναι ξένος.

Τα προβλήματα δηλαδή τα οποία περιγράφουμε δεν έχουν σχέση με τους Πακιστανούς ή τους Ινδούς μετανάστες, όπου η έννοια "ξένος" είναι σχεδόν απόλυτη. Είναι προβλήματα τα οποία τα έχει αντιμετωπίσει η ελληνική κοινωνία και με την εσωτερική μετα­νάστευση. Προβλήματα, τα οποία τα αντιμετώπισαν για παρά­δειγμα οι Αθηναίοι μερικές δεκαετίες πριν. Πενήντα χρόνια μπορεί να κάθεται ένας άνθρωπος σε μια πόλη και να εξακολουθεί να είναι "χωριάτης" για τους γείτονές του, εάν δεν αλλάζει τη "χωριατο­συχνότητά" του. Να εξακολουθεί να τους ενοχλεί με την αισθητική του και τις συνήθειές του. Να τους κάνει να θέλουν να τον "κρύψουν", κάθε φορά που επισκέπτεται τη γειτονιά κάποιος επίσης ξένος.

Όλοι αυτοί που ενοχλούνται έχουν δίκιο. Αυτός ο οποίος πρέπει να περιορίσει την "ιδιοσυχνότητά" του είναι ο ξένος. Αυτός ενοχλεί, όταν δεν "συντονίζεται" με τους γηγενείς. Γιατί ενοχλεί; Γιατί απλούστατα απειλεί με καταστροφή αυτά τα οποία πληρώνουν οι γηγενείς. Δεν μπορεί για παράδειγμα μια ομάδα ατόμων να πληρώνει ολόκληρες περιουσίες σε δημοτικά τέλη και εσύ να κάνεις ό,τι έκανες στο χωριό σου. Δεν είναι δυνατόν να πληρώ­νουν χρήματα για όμορφα πάρκα και πολυτελή πεζοδρόμια κι εσύ να πηγαίνεις και να βάζεις τη μπουγάδα σου στους κοινόχρηστους χώρους.

Δεν μπορείς δηλαδή να φέρεσαι όπως φερόσουν στο χωριό σου. Όταν είσαι ξένος και έχεις αυτογνωσία, φέρεσαι όπως φέρο­νται αυτοί, που το χωριό στο οποίο κατοικείς τους ανήκει και μόνοι τους έχουν αποφασίσει περί του "ωραίου". Τους παρακο­λουθείς και τους μιμείσαι σ' ό,τι αφορά τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής. Αν το "ωραίο" τους δεν σ’ αρέσει, εσύ το υπομένεις και δεν τους ψυχαναγκάζεις ν' αλλάξουν τις συνήθειές τους.

Αν δεν μπορείς ν' αντέξεις το "ωραίο" τους σε καμία περίπτωση, φεύγεις. Ειδικά όταν είσαι απρόσκλητος επισκέπτης, αυτό είναι δεδομένο. Όταν είσαι λαθρομετανάστης, κάνεις ό,τι μπορείς για να μην ξεχωρίζεις από το σύνολο των ιδιοκτητών. Αντιλαμβανό­μαστε ότι θεωρούμε πέρα για πέρα παρανοϊκή την απαίτηση των μωαμεθανών μεταναστών της Γαλλίας να φορούν τα παιδιά τους μαντίλες στα σχολεία. Δεν μπορείς στο όνομα της ελευθερίας να "ταλαιπωρείς" τον κόσμο με τις επιλογές σου. Όταν ένας λαός έχει ως "βιτρίνα" του τη Γαλλική Επανάσταση —και ό,τι αυτή συνεπάγεται— δεν μπορείς εσύ να απαιτείς να εμφανίζεσαι με "μπούργκα" στους δρόμους του. Δεν μπορείς να τους φέρνεις στα πρόθυρα του εγκεφαλικού, επειδή είσαι ανόητος και δεν γνωρίζεις να εκτιμήσεις τη θέση σου.

Γιατί χρησιμοποιούμε αυτήν την σκληρή έννοια; Γιατί σιγά-σιγά θα "πλησιάσουμε" προς τους δικούς μας ανθρώπους. Όσο πιο δικός μας άνθρωπος είναι ο ξένος, τόσο πιο μεγάλες οι απαιτήσεις μας από αυτόν. Ο αλλοδαπός δεν μας γνωρίζει και δεν έχουμε απαιτήσεις απ' αυτόν. Στη χειρότερη περίπτωση θα του χρεώσουμε άγνοια και θα του κάνουμε μια ευγενική σύσταση. Θα του ζητήσουμε να ευθυγραμμιστεί με αυτά που θεωρούμε "σωστά" και τα οποία δεν γνωρίζει. Όταν όμως ο αδερφός μας είναι ο ξένος που δεν μας σέβεται, είναι βλάκας και είναι για κλωτσιές. Είναι βλάκας για κλωτσιές, γιατί μας γνωρίζει και με τη στάση του όχι απλά δεν μας σέβεται αλλά επιχειρεί να προσβάλει την επιλογή μας.

Αν θέλεις να περιφέρεσαι γυμνός στο σπίτι όταν ξυπνάς, φροντίζεις να κοιμάσαι σπίτι σου. Όταν δεν κοιμάσαι στο σπίτι σου, αυτοπεριορίζεσαι. Όταν είσαι φιλοξενούμενος, κανένας δεν έχει λόγο να σε ανέχεται και κανένας δεν έχει ανάγκη την "άποψή" σου. Απλά είναι τα πράγματα. Όταν γνωρίζεις πώς σκέφτεται ο αδερφός σου, κάνεις μέσα στο σπίτι του αυτό που θέλει αυτός. Υπακούς στο οικογενειακό "σύνταγμα" αυτού που σε φιλοξενεί. Πρώτα ευθυγραμμίζεσαι με αυτό και, αν το φέρει η κουβέντα, μπο­ρείς να αναφέρεις σε ένα θεωρητικό επίπεδο το τι σ’ αρέσει να κάνεις και τι όχι.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται γιατί κάναμε όλη αυτήν την "πορεία" προς τους δικούς μας "ξένους". Γιατί πρέπει να καταλά­βουμε όλοι ότι μερικά πράγματα είναι πολύ βασικά και δεν έχουν σχέση με τον ρατσισμό, όπως θέλουν να μας "πείσουν" οι "ευαί­σθητοι". Ο σεβασμός στη δική του αισθητική είναι δίκαιη απαίτηση αυτού που σε φιλοξενεί. Στην περίπτωση αυτήν δεν μιλάμε για ελευθερία και δικαιώματα. Μιλάμε για σεβασμό αυτού, που στον χώρο του έχει πληρώσει το δικαίωμα της προσωπικής του επιλογής. Δεν τίθεται λοιπόν θέμα κάποιας ειδικής καταγωγής, για να εκδηλωθεί το φαινόμενο της ενόχλησης. Αν ήταν θέμα ρατσισμού, θα μιλούσαμε για παρανοϊκούς που, όχι μόνον τους ξένους, αλλά ακόμα και τη μάνα που τους γέννησε τη θεωρούν "κατώτερη".

Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για γενικό εκνευρισμό, εξαιτίας και μόνον της μόνιμης παρουσίας των ξένων μεταναστών μέσα σε μια χώρα. Μπορεί να εκτιμάς τον μετανάστη και να συμπάσχεις μαζί του για τα προβλήματά του. Μπορεί αυτός να είναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου. Μπορεί να του αναγνωρίζεις ότι στα πάντα είναι καλός ως άνθρωπος, αλλά δεν παύει να μην είναι ο δικός σου άνθρωπος. Ο άνθρωπος, που γνωρίζεις και δεν θα σε αιφνι­διάσει με τη συμπεριφορά του. Ο άνθρωπος, που δεν θα απειλήσει την "ιδιοσυχνότητά" σου. Ο άνθρωπος, που δίνει ποιότητα και γαλήνη στη ζωή σου, όχι επειδή είναι "ανώτερος" από τον ξένο, αλλά επειδή είναι "συντονισμένος" μ' εσένα. Ο άνθρωπος, που δεν θα σε αναγκάσει ν' αλλάξεις τη συμπεριφορά σου. Ο άνθρωπος, που τον αφήνεις να φλερτάρει με την αδερφή σου, γιατί κι αυτός κάνει το ίδιο. Ο άνθρωπος, που τον περιμένεις στο παράθυρο για να τον δεις και να τον πειράξεις για την ομάδα του, για να γελάσετε μαζί.

 

 

Οι "κρύες" πολυπολιτισμικές κοινωνίες.

Γιατί είναι αφιλόξενες;

 

Όλα αυτά τα μικρά κι ασήμαντα συνθέτουν την "ιδιοσυχνότητα" της κοινωνίας, η οποία, όταν είναι κυρίαρχη, την κάνει ευτυχι­σμένη. Όλα αυτά είναι που κάνουν το "σπίτι" τού κάθε λαού ασφαλές, ζεστό και φιλόξενο για τον ίδιο. Δεν θέλουν οι λαοί να κατοικούν σε χώρους που δεν λειτουργούν με βάση την "ιδιο­συχνότητά" τους, με την ίδια λογική που δεν θέλει ο άνθρωπος να κατοικεί σε δημόσιους χώρους.

Κανένας άνθρωπος, για παράδειγμα, δεν αισθάνεται άνετα σε έναν τέτοιο χώρο, γιατί πρέπει να εγκαταλείψει την "ιδιοσυχνότητά" του. Γιατί μέσα σ' έναν τέτοιο χώρο είναι αναγκασμένος να φέρεται όχι όπως του αρέσει, αλλά όπως το απαιτεί ο γενικός μέσος όρος. Γιατί πρέπει να φέρεται όχι με στόχο να ευχαριστιέται ο ίδιος, αλλά με στόχο να μην ενοχλεί τους άλλους. Γιατί φέρεται όπως απαιτεί ο σεβασμός στην "ιδιοσυχνότητα" ξένων προς αυτόν ανθρώπων.

Οι δήθεν σύγχρονες πολυφυλετικές και πολυεθνικές κοινωνίες γι' αυτόν τον λόγο είναι αντιπαθείς και προκαλούν φόβο κι ανασφάλεια στους ανθρώπους που είναι ή πρόκειται να γίνουν μέλη τους. Είναι "δημόσιες" κοινωνίες και όχι "ιδιωτικές". Είναι "δημόσιες", γιατί είναι υποχρεωμένες —για να λειτουργήσουν χωρίς προβλήματα— να εφεύρουν το "politically correct", που σέβεται τις "ιδιοσυχνότητες" των πάντων. Είναι "δημόσιες", γιατί είναι υποχρεωμένες να εφεύρουν τις συμπεριφορές που θα προστατεύουν τους πάντες με γνώμονα τις αντικειμενικές τους ανάγκες και όχι τις ψυχικές. Είναι κοινωνίες φτιαγμένες για "συγκάτοικους" και όχι για "οικογένειες".

Είναι τόσο μεγάλες οι ανάγκες αυτών των κοινωνιών, που αναγκαστικά περιορίζουν τόσο πολύ την ατομική "ιδιοσυχνότητα", που στο τέλος μιλάμε για "μη συχνότητα". Αυτό είναι απόλυτα λογικό. Όταν εκ των δεδομένων δεν αρέσει σε όλους τους συγκάτοικους η ίδια μουσική και ταυτόχρονα δεν είναι δυνατόν όλοι ν' ακούνε ό,τι τους αρέσει, επιλέγεται η "μη μουσική". Επιλέ­γεται ένα υποκατάστατο, το οποίο δεν είναι επιλογή κανενός. Επιλέγεται τελικά όχι αυτό που ευχαριστεί αλλά αυτό το οποίο δεν ενοχλεί. Επιλέγεται όχι αυτό το οποίο ευχαριστεί την πλειοψηφία των γηγενών, αλλά αυτό το οποίο δεν ενοχλεί τη μειοψηφία των ξένων.

 

 

Ποιοι συμπαθούν τις πολυπολιτισμικές κοινωνίες;

 

Στο σημείο αυτό αποκαλύπτεται και το λάθος που συνήθως κάνουν οι "ευαίσθητοι" κοσμοπολίτες, όταν κρίνουν μια κοινωνία πολυπολιτισμική ή πολυεθνική και άρα "άτονη". Την κρίνουν ευνοϊκά και τη βλέπουν θετικά, γιατί την βλέπουν ως ξένοι. Ως ξένοι, που πηγαίνουν εκεί για να διασκεδάσουν ή να τα "κονομήσουν". Ως ξένοι, που έχουν ανάγκη από ασφάλεια, για να κάνουν τα όσα θέλουν να κάνουν. Ως ξένοι, που πηγαίνουν εκεί για να επωφεληθούν εις βάρος των γηγενών και φυσικό είναι να φοβούνται για τις αντιδράσεις που πιθανόν προκαλέσουν με τις πράξεις τους.

Ως ξένοι —και άρα αισθανόμενοι ανασφάλεια μακριά από το σπίτι τους— βλέπουν σαν κάτι θετικό την "ατονία" της κοινωνίας "ξενοδοχειακού" τύπου. Βλέπουν την ανοχή της και αυτό τους βολεύει, γιατί τους κάνει καί να αισθάνονται ασφαλείς καί να ζουν με "χαλαρότητα". Ως ξένοι —και τις περισσότερες φορές ως κάτοικοι εθνικών "σπιτιών"— αιφνιδιάζονται θετικά, όταν είναι προετοιμασμένοι ν’ αντιμετωπίσουν ένα κρύο εθνικό "σπίτι" και βρίσκουν ένα χλιαρό "ξενοδοχείο".

Τους συμφέρει περισσότερο ως πλούσιους περιηγητές ή ως φτωχούς μετανάστες να φιλοξενούνται σε ουδέτερα διεθνή "ξενοδοχεία", παρά σε ιδιόμορφα εθνικά "σπίτια". Τους βολεύει, γιατί καί οι δύο —ο καθένας με τον δικό του τρόπο— πηγαίνουν εκεί για να επωφεληθούν εις βάρος των γηγενών. Τους βολεύει ν’ αντιμετωπίζουν έναν πληθυσμό γηγενών εκπαιδευμένο να "συγκα­τοικεί" με ξένους, παρά έναν πληθυσμό γηγενών, που έχει μάθει να κατοικεί σε ένα "σπίτι" με τα όμοια αδέρφια του. Έναν πληθυ­σμό δηλαδή, που βρίσκεται σε κατάσταση "συναγερμού", όταν θίγονται τα συμφέροντά του ή όταν υπάρχουν παρεμβολές στην "ιδιοσυχνότητά" του. Έναν πληθυσμό, που θέλει να σκοτώσει τους ξένους οι οποίοι με τον πλούτο τους απειλούν το εθιμικό τους δίκαιο ή τους ξένους που με τη φτώχεια τους απειλούν τον δικό τους πλούτο.

Πηγαίνουν οι πλούσιοι "ευαίσθητοι" στη Νέα Υόρκη ή το Λονδίνο, για παράδειγμα, κι επωφελούνται από την "ξενοδο­χειακή" τους χλιαρότητα. Επωφελούνται, που οι γηγενείς τους ανέχονται με όλες τους τις ιδιαιτερότητες. Που κάνουν εκεί αυτά τα οποία δεν τους ανέχονται ούτε τα ίδια τους τ’ αδέρφια να κάνουν στο "σπίτι" τους. Αυτά, που οι ίδιοι δεν ανέχονται να κάνουν οι ξένοι μέσα στο "σπίτι" τους.

Πηγαίνει για παράδειγμα ο πλούσιος Σαουδάραβας στη Νέα Υόρκη και "σέρνει" πίσω του τρεις-τρεις τις Αμερικανίδες πόρνες και κανένας δεν αντιδρά. Όλα του φαίνονται λογικά. Δεν κάνει κανένα έγκλημα, εφόσον είναι "πολιτισμένος". Πληρώνει κι απο­λαμβάνει αυτά τα οποία του προσφέρουν οι πόρνες με τη θέλησή τους. Ο ίδιος όμως άνθρωπος —που στην ξένη πατρίδα παριστάνει τον "κοσμοπολίτη"— αν έβλεπε κάποιον ξένο να κάνει στην πατρίδα του το ίδιο με συμπατριώτισσές του, θα ήθελε να τον λιθοβολήσει. Στων άλλων τα σπίτια χαλαροί και "πολιτισμένοι", γιατί αυτό επιβάλουν τα συμφέροντά μας. Στο δικός μας το σπίτι σκληροί κι "ενάρετοι", γιατί προφανώς τα συμφέροντα αυτά αλλάζουν.

Αυτό είναι το κέρδος των "ευαίσθητων" στις κοινωνίες αυτές και γι’ αυτό τις "επαινούν". Κάνουν ό,τι θέλουν στο όνομα του "πολιτισμού" και της ανοχής. Δίνουν σάρκα και οστά στα πιο τολμηρά τους "όνειρα". Δίνουν αξία στα χρήματά τους, κάνοντας με αυτά πράγματα, τα οποία δεν έπρεπε να σχετίζονται με το χρήμα. Επωφελείται δηλαδή ο ξένος από τον γηγενή, ο οποίος εκπαιδεύεται να μην αντιδρά ό,τι κι αν "βλέπει". Που ανέχεται να του παίρνουν τις γυναίκες και να πηγαίνει χωρίς αντιδράσεις στη δουλειά, την ίδια ώρα που οι πλούσιοι ξένοι διασκεδάζουν με την αδερφή του ή με αυτήν που είναι ερωτευμένος.

Γι’ αυτόν τον λόγο οι "ευαίσθητοι", που συνήθως όλα τα ξέρουν και όλα τα ερμηνεύουν, δεν μας εξηγούν τα παράλληλα φαινόμενα που χαρακτηρίζουν τις "πολιτισμένες" αυτές κοινωνίες. Δεν μας εξηγούν, για παράδειγμα, γιατί σε πόλεις με αυτού του είδους τις κοινωνίες υπάρχουν συγκεντρωμένα πορνεία σε μέγεθος μεγα­λού­πολης. Δεν μας το εξηγούν, γιατί απλούστατα και οι ίδιοι είναι πελάτες των πορνείων αυτών. Μόλις και οι ίδιοι καταφτάσουν στις "αγαπημένες" τους πολύ-πόλεις, το πρώτο πράγμα που θα κάνουν είναι να μάθουν τα "ροζ" τηλέφωνά τους.

Πώς εξηγείται το φαινόμενο αυτό; Πώς εξηγείται το φαινόμενο του τόσου "πολιτισμού" αυτών των πόλεων; Με την απλή λογική. Ποτέ τα "ξενοδοχεία" δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα, όταν κάποιοι από τους "συγκάτοικούς" τους εκπορνεύονται. Πάντα στα λόμπι των ξενοδοχείων υπάρχουν πόρνες. Πόρνες, που εξυπηρετούν τους "συγκάτοικους" και είναι εργαζόμενες των ξενοδοχείων, όπως είναι οι θαλαμηπόλοι, οι ρεσεψιονίστες κλπ.. Κανένας δεν ενοχλεί κανέναν, γιατί όλοι είναι ξένοι μεταξύ τους. Όμως, στα εθνικά "σπίτια" και άρα στα "απολίτιστα" αυτό δεν μπορεί να ισχύει. Γιατί; Γιατί απλούστατα μέσα σ’ αυτά όλοι είναι συγγενείς μεταξύ τους. Η πόρνη εκεί θα είναι ή η αδερφή σου ή η γυναίκα σου κι αυτός που θα περνάει καλά μ’ αυτές θα είναι ξένος.

Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για πονηριά και υποκρισία των "ευαίσθητων" και "πολιτισμένων" αστών. Αν θέλει κάποιος να δει πού βρίσκονται και πού κατοικούν οι επαγγελματίες "πολιτισμένοι", ας ψάξει να βρει τα "ίχνη" τους, ακολουθώντας τα πορνεία. Όπου υπάρχουν τα μεγαλύτερα πορνεία, εκεί υπάρχει ο "πολιτισμός" των αστών. Από τον αρχαίο δρόμο του μεταξιού μέχρι τη σημερινή Νέα Υόρκη όλος ο "πολιτισμός" κρύβεται στα χάνια και στα πορνεία. Εκεί υπάρχουν οι πιο ανεκτικοί και "παινεμένοι" γηγενείς. Εκεί μεταμορφώνονται μέσα σε μια στιγμή αγράμματοι φτωχοί και πραγματικά βάρβαροι ξένοι σε "κοσμοπολίτες" μετανάστες. Εκεί λατρεύουν να κάνουν τουρισμό οι πλούσιοι του "κοσμο­πολι­τισμού".

Όλα αυτά λοιπόν είναι εκ του πονηρού. Γιατί; Γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι πονηροί και θέλουν να βολεύονται εις βάρος των άλλων. Όλοι είναι της λογικής …"τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας πάλι δικά μας". Όλοι θέλουν ν’ απολαμβάνουν τον "κοσμο­πολιτισμό" εις βάρος των άλλων. Δεν θέλουν να τον "πληρώνουν" μόνον όταν είναι εις βάρος των δικών τους συμφερόντων. Αλλιώς θέλουν να λειτουργεί το σπίτι τους και αλλιώς το σπίτι του γείτονα.

Όλοι μας, για παράδειγμα, θέλουμε το δικό μας σπίτι να υπηρετεί τα συμφέροντά μας και να είναι του "γούστου" μας. Θέλου­με να το εκμεταλλευόμαστε μόνοι μας. Θέλουμε τη μάνα μας αξιοπρεπή και την αδερφή μας σοβαρή και ηθική. Θέλουμε στο ψυγείο μας να έχουμε την αποκλειστική πρόσβαση. Όλα αυτά όμως δεν τα θέλουμε για το σπίτι του γείτονα. Θα παινέψουμε εκ του πονηρού τον "κοσμοπολίτη" γείτονά μας. Γιατί; Γιατί μας συμ­φέ­ρει να διατηρεί το "σπίτι" του ξέφραγο "αμπέλι". Μας συμφέρει, γιατί επωφελούμαστε όταν τον επισκεπτόμαστε.

Ανοίγουμε το ψυγείο του και τρώμε ό,τι θέλουμε, χωρίς να μας λέει κανένας τίποτε. Βλέπουμε στην τηλεόρασή του όποτε θέλουμε ό,τι θέλουμε, χωρίς να μας λέει κανένας τίποτε. Κοιμόμαστε με τη γυναίκα του ή την κόρη του, χωρίς και πάλι να μας πει κανένας τίποτε. Γιατί να μην τον παινέψουμε; Για ν’ αρχίσει να πονηρεύεται και ν’ αλλάξει τακτική; Για ν’ αρχίσει να θυμώνει και να υπάρχει πιθανότητα να μας πλακώσει στις "κλωτσιές"; Όχι μόνον θα τον παινέψουμε, αλλά βραβείο "πολιτισμού" θα του δώσουμε.

Το θέμα όμως είναι ότι οι κοινωνίες αυτές, εξαιτίας των αναγκών τους, λειτουργούν μόνιμα "άτονες" και αυτό ισχύει για όλους. Είναι για όλους χλιαρές σαν "ξενοδοχεία", αλλά ποτέ δεν είναι ζεστές σαν "σπίτι" γι’ αυτούς που τις κατοικούν μόνιμα. Είναι χλιαρές ως πόρνες και ποτέ ζεστές ως ερωμένες. Ως ξένος, είτε πας σ’ αυτές για πρώτη φορά είτε για χιλιοστή, αισθάνεσαι ακριβώς τα ίδια πράγματα. Αυτά τα οποία κάνεις την πρώτη φορά, επειδή δεν γνωρίζεις και φοβάσαι, τα κάνεις υποχρεωτικά και τη χιλιοστή, επειδή πλέον τα γνωρίζεις και είναι υποχρεωτικά για να λειτουργήσει ο χώρος —με τον τρόπο που έχει επιλεγεί να λειτουργήσει— και ως εκ τούτου σου επιβάλλονται.

Έτσι λειτουργούν αυτές οι κοινωνίες, για να μην προκαλούνται συγκρούσεις μεταξύ των μελών τους. Αντιμετωπίζεις ευγενική συμπεριφορά στο ξενοδοχείο, αλλά ποτέ αυτή η συμπεριφορά δεν μετατρέπεται σε πραγματική φιλία. Είναι ευγενική συμπεριφορά, που στηρίζεται στο συμφέρον. Όσο πιο πλούσιος είσαι, τόσο μεγα­λύτερη ευγένεια θα συναντάς. Όσο πιο πλούσιος είσαι, τόσο πιο πολύ θα σου χαμογελάει η "πόρνη". Υπάρχει ευγενική συμπερι­φορά για όσο διάστημα "πληρώνεις" τα όσα απολαμβάνεις. Αν δεν μπορείς να τα "πληρώσεις", κάθεσαι στην άκρη και υποχρεώνεσαι να ανέχεσαι να τα απολαμβάνουν αυτοί οι οποίοι μπορούν να τα "πληρώσουν".

Όμως, όταν είσαι γηγενής, αυτό είναι κάτι το τρομερό. Γιατί; Γιατί ποτέ δεν θα νιώσεις το δωρεάν της ιδιοκτησίας. Γιατί ποτέ δεν αισθάνεσαι όπως αισθάνεται κάποιος στο σπίτι του. Γιατί ποτέ δεν θα το ευχαριστηθείς, εφόσον δεν μπορείς να το "ρυθμίσεις" στην "ιδιοσυχνότητά" σου. Πάντα θα είσαι δυστυχής, γιατί πάντα θα είσαι ενοχλημένος με τη λειτουργία του, είτε το παραδέχεσαι είτε όχι. Όταν σου αρέσει ν’ ακούς στο σπίτι σου λαϊκά ή Ροκ στη διαπασών, ενοχλείσαι, όταν η εξουσία —για λόγους κοινωνικής ειρήνης— επιλέγει ν’ ακούγεται κλασική μουσική σε χαμηλή ένταση.

Αισθάνεσαι επί μονίμου βάσεως ότι δεν κατοικείς στο σπίτι σου, αλλά σε ένα ξενοδοχείο. Γεννιέσαι και ζεις σε ένα "σπίτι", που σε υποχρεώνει να φέρεσαι σαν ξένος. Που δεν ανέχεται τις ιδιομορφίες σου, γιατί μπορεί να ενοχλεί τους ξένους "συγκάτοικους". Για όλους αυτούς τους λόγους στα εθνικά "σπίτια" ενοχλούνται οι γηγενείς, όταν ξαφνικά αρχίσουν να αισθάνονται ότι πρέπει ν’ αλλάξουν τη ζωή τους, για να μην έρχονται σε σύγκρουση με τους λαθρομετανάστες. Αρνούνται να δεχθούν ότι στα καλά καθούμενα πρέπει ν’ ανεχθούν "συγκάτοικους". Για όλους αυτούς τους λόγους όλοι εκείνοι, που δεν έχουν κανένα κέρδος από τους ξένους, αντιδρούν στη λαθρομετανάστευση.

 

 

Γιατί οι λαθρομετανάστες δημιουργούν εντάσεις,

που μπορούν να φτάσουν

στο επίπεδο της κοινωνικής "έκρηξης";

 

Αν η γενικότερη δυσφορία που προκαλούν οι λαθρομετανάστες —και μόνον με την παρουσία τους— γίνει πραγματική ενόχληση, τα πράγματα εύκολα ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο. Αν οι συμπεριφορές των μεταναστών άπτονται του ποινικού δικαίου ή απειλούν άμεσα το εθιμικό δίκαιο κλπ., εύκολα η δυσφορία αυτή γίνεται μίσος. Αυτό δεν είναι δύσκολο να συμβεί και συμβαίνει σχεδόν πάντα. Γιατί; Γιατί οι μετανάστες δεν είναι όλοι τους ζωντανοί "άγγελοι". Όπως υπάρχουν μεταξύ των αδερφών μας καραγκιόζηδες, απατεώνες ή κακοποιοί, έτσι υπάρχουν τέτοιοι κι ανάμεσα στους μετανάστες.

Επειδή οι μετανάστες είναι άνθρωποι με ένστικτα και ως τέτοιοι είναι πονηροί, είναι συχνό φαινόμενο να δημιουργούν προβλή­ματα, που ενισχύουν τον γενικότερο εκνευρισμό. Είναι συχνό φαινόμενο να φέρονται πονηρά, όταν πρέπει να προστατεύσουν ή να επεκτείνουν τα συμφέροντά τους. Είναι συχνό το φαινόμενο, όχι επειδή είναι μετανάστες και άρα "κατώτεροι", αλλά επειδή είναι άνθρωποι. Είναι άνθρωποι με ένστικτα και άρα μπορούν να σκέφτονται πονηρά.

Τι σημαίνει πονηρά στην περίπτωσή μας; Να εκμεταλλεύονται τη διαφορά των "ιδιοσυχνοτήτων", για να υπηρετούν τα συμφέ­ροντά τους εις βάρος των γηγενών. Όταν υπερασπίζονται τα συμφέ­ροντά τους, να το κάνουν με τον άγριο τρόπο που προβλέπει η "ιδιοσυχνότητά" τους και, όταν απειλούν τα συμφέροντα των άλλων, να εκμεταλλεύονται τη χαλαρότητα της κοσμοπολίτικης "ιδιοσυχνότητας" των γηγενών. Να μετατρέπονται δηλαδή σε "βάρβα­ρους" ή "κοσμοπολίτες" ανάλογα με τα τρέχοντα συμφέ­ροντά τους.

Τέτοιου είδους "ειδική" συμπεριφορά είναι να παριστάνεις τον ελεύθερο κι ωραίο εραστή με το δικαίωμα του πολιτισμένου και την ίδια ώρα να θέλεις να προστατεύσεις την "τιμή" της αδερφής σου με το μαχαίρι. Να ωρύεσαι για τον ρατσισμό, όταν επεκτείνεις τα συμφέροντά σου, αλλά να είσαι ρατσιστής, που πρέπει να προστατεύσεις ακόμα και με τη βία την "κληρονομιά" σου, όταν θεωρείς ότι απειλούνται τα συμφέροντά σου.

Αυτή η διπλή συμπεριφορά των μεταναστών είναι σχετικά συχνό φαινόμενο, γιατί αυτό είναι κάτι που συνήθως τους συμφέ­ρει. Συμβαίνει συχνά ένας μετανάστης, που προέρχεται από μια σκληρή κοινωνία, να εκμεταλλεύεται τη πολιτισμική "χαλαρό­τητα" της κοινωνίας που τον φιλοξενεί. Να κάνει σ' αυτήν ό,τι δεν θα έκανε ποτέ στην πατρίδα του. Στην πατρίδα του, για παρά­δειγμα, αν ήταν άνεργος, δεν θα έπιανε ποτέ έναν εργοδότη, για να του κάνει μια αντιπρόταση εις βάρος κάποιου εργάτη του. Δεν θα το έκανε, γιατί θα φοβόταν ότι, αν το μάθαινε το θύμα του, θα τον περίμενε στον δρόμο για να τον σφάξει.

Όμως, αυτό το οποίο δεν θα τολμούσε να το κάνει στην πατρίδα του, το τολμάει στις νέες συνθήκες εις βάρος του γηγενή. Το τολμάει, γιατί, γνωρίζοντας την "ιδιοσυχνότητά" του, δεν φοβάται την αντίδρασή του. Όταν γνωρίζει ότι ο γηγενής δεν θα του κάνει τίποτε και το πολύ-πολύ να τον προπηλακίσει, εύκολα μπορεί να επιχειρήσει να τον αδικήσει. Αν το κέρδος της εξεύρεσης μιας θέσης εργασίας έχει το κόστος ενός απλού καυγά, δεν διστάζει να το πληρώσει.

Αυτό είναι κάτι το οποίο μπορεί να γίνεται σε πλήθος περι­πτώ­σεων που πραγματικά ενοχλούν την κοινωνία. Οι Σαουδάραβες, για παράδειγμα, παριστάνουν τους εραστές όταν βρίσκονται στη Δύση. Φλερτάρουν με οποιαδήποτε γυναίκα βρεθεί μπροστά τους, είτε αυτή είναι ελεύθερη είτε είναι παντρεμένη. Στη Σαουδική Αραβία όμως δεν κάνουν τα ίδια. Εκεί είναι "κοτούλες", γιατί εκεί "κόβουν" τα μέρη του σώματος που γίνονται αίτια προβλημάτων για τους κατόχους τους.

Αυτές οι διαφορές στην αντιμετώπιση κοινών προβλημάτων είναι που προκαλούν τις διπλές συμπεριφορές στους μετανάστες. Αν το κέρδος μιας ερωτικής νύκτας έχει το κόστος της απώλειας μιας "καλημέρας" από την πλευρά του γηγενή "κερατά", ένας σεξουαλικά στερημένος μετανάστης δεν διστάζει να το πληρώσει. Αν το κέρδος μιας θέσης εργασίας έχει το κόστος ενός λεκτικού καυγά με τον γηγενή "νεόπτωχο", ένας πεινασμένος μετανάστης δεν διστάζει να το πληρώσει.

Αν τώρα αυτήν τη μεμονωμένη συμπεριφορά των λίγων πονηρών μεταναστών την αντιληφθεί η κοινωνία, εύκολα αρχίζει κι ανεβάζει "πυρετό". Έναν "πυρετό", που από ένα σημείο και πέρα "αυτοτροφοδοτείται" από τα φαινόμενα. Έναν "πυρετό", που έχει ανοδικές τάσεις και όχι το αντίθετο. Πώς "αυτοτροφοδοτείται" το φαινόμενο αυτό; Με τον εξής απλό τρόπο. Αντιδρά η κοινωνία στην παρουσία των ξένων, γιατί αισθάνεται ανασφαλής και αυτή η ενόχληση πολλαπλασιάζεται από τις συμπεριφορές εκείνων που καλούνται να διασφαλίσουν την ασφάλεια αυτήν.

 

 

Πώς αυτοτροφοδοτείται η λαϊκή δυσφορία

εναντίον των μεταναστών;

Ο ρόλος της αστυνομίας.

 

Η αστυνομία, για παράδειγμα, μέσα σε κάθε χώρο είναι απόλυτα "συντονισμένη" με την "ιδιοσυχνότητα" εκείνων που προστατεύει και αυτών που αστυνομεύει. Η αστυνομία όμως δεν είναι ένα άψυχο όργανο. Στελεχώνεται από άτομα τα οποία αντλεί μέσα από την ίδια την κοινωνία την οποία αστυνομεύει. Η συμπεριφορά της αντανακλά τη συμπεριφορά των στελεχών της. Μια κοινωνία πολιτισμένη και ευγενική έχει μια πολιτισμένη και ευγενική αστυνομία. Αντίθετα μια κοινωνία σκληρή και βίαιη έχει κι αυτή την αντίστοιχη αστυνομία.

Όταν μέσα στην ίδια κοινωνία καλούνται να συνυπάρξουν άνθρωποι διαφορετικής παιδείας και νοοτροπίας, είναι θέμα χρόνου τα προβλήματα. Η αστυνομία, αντιμέτωπη με το άγνωστο και το απρόβλεπτο, θ’ αναγκαστεί ν’ αλλάξει συμπεριφορά. Μια φορά να "πληρώσει" τη χαλαρότητά της και την ευγένειά της, θα την κάνει να επανεξετάσει τη θέση της.

Όλοι είδαμε τι συνέβη στο αιματηρό περιστατικό με τον Ρώσο δραπέτη. Ένας εγκληματίας, προκειμένου να δραπετεύσει, δεν δίστασε να σκοτώσει δύο αστυνομικούς. Πώς μπόρεσε και τους σκότωσε; Τους βρήκε "χαλαρούς". Γιατί; Γιατί οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί ήταν διαφορετικής "ιδιοσυχνότητας" από αυτόν που κλήθηκαν να φυλάξουν.

Τι σημαίνει αυτό; Βαρύ έγκλημα υπάρχει και στην Ελλάδα. Δεν το έφεραν μαζί τους οι μετανάστες. Υπάρχουν εγκλήματα πάθους, όπως υπάρχουν και εγκλήματα τα οποία προκύπτουν ως ατυχείς εκβάσεις άλλων κατώτερων εγκληματικών δραστηριοτήτων. Από εκεί και πέρα όμως παίζει ρόλο η "ιδιοσυχνότητα" του κάθε λαού. Τον εγκληματία η κάθε κοινωνία τον αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο. Όσο πιο μεγάλη και όσο πιο ανομοιογενής είναι μια κοινωνία, τόσο πιο σκληρή είναι η συμπεριφορά των αστυνομικών αρχών απέναντι στο έγκλημα και στους εγκληματίες.

Στις ΗΠΑ τους εγκληματίες τους "σέρνουν" δεμένους σαν τα ζώα. Το αντίστοιχο συμβαίνει και στη Ρωσία. Γιατί; Γιατί σ' εκείνες τις χώρες οι εγκληματίες συνεχίζουν την εγκληματική τους συμπεριφορά ακόμα και μετά τη σύλληψή τους. Αυτό συμβαίνει, γιατί το επιτρέπουν οι κοινωνίες τους. Σε μεγάλες κοινωνίες, όπου ο θεσμός της οικογένειας υπολειτουργεί, η κοινωνική αλληλεγγύη είναι ανύπαρκτη και όλοι είναι μεταξύ τους άγνωστοι, μπορεί το έγκλημα και ο εγκληματίας να "απορροφηθούν".

Αν δραπετεύσει ο εγκληματίας, μπορεί να "χαθεί" μέσα σ' αυτήν τη χαώδη κοινωνία και να γλιτώσει την τιμωρία του. Μπορεί να ξεκινήσει ξανά τη ζωή του σαν να μην συνέβη τίποτε, εφόσον αυτήν την νέα αρχή θα την κάνει σε ένα περιβάλλον αγνώστων. Αυτό τον κάνει επικίνδυνο για όλους εκείνους που καλούνται είτε να τον συλλάβουν είτε να τον φυλάξουν. Αυτή η επικινδυνότητά τους είναι εκείνη που καθορίζει τη συμπεριφορά αυτών που αστυ­νο­μεύουν τις κοινωνίες αυτού του είδους και φυλάσσουν εγκλημα­τίες. Η επικινδυνότητα των κακοποιών κάνει βίαιη και τη συμπερι­φορά των αστυνομικών.

Σε μικρές κοινωνίες, όπως η ελληνική, αυτό δεν συμβαίνει. Ο εγκληματίας είναι τέτοιος μέχρι να συλληφθεί. Η παιδεία του και η μορφή της κοινωνίας δεν του επιτρέπουν να ελπίζει ότι θα "χαθεί" μέσα στο χάος των αγνώστων. Δεν ελπίζει ότι θα κάνει εύκολα μια καινούργια αρχή σε ένα περιβάλλον όπου λίγο ή πολύ όλοι είναι γνωστοί. Ως εκ τούτου δεν ελπίζει ότι μια δραπέτευση τον σώζει. Δεν μπορεί να ελπίζει ότι θ' "απορροφηθεί" από την κοινωνία. Ο δραπέτης στην Ελλάδα θα είναι φυγάς μέχρι να πεθάνει.

Ως εκ τούτου υπάρχουν άγραφοι κανόνες συμπεριφοράς μεταξύ των εμπλεκομένων. Από τη στιγμή που ο εγκληματίας συλλαμβάνεται, περιμένει την τιμωρία του. Δεν έχει λόγο να σκοτώσει τον φύλακά του, γιατί η δραπέτευσή του δεν τον σώζει. Δεν θέλει να σκοτώσει τον φύλακά του γιατί —ως παιδί μιας κοινωνίας με ισχυρό τον θεσμό της οικογένειας— κατανοεί ότι ο αστυνομικός είναι ένας κοινός εργαζόμενος, ο οποίος μπορεί να είναι και οικογενειάρχης.

Αυτό ακριβώς δίνει την "ιδιοσυχνότητα" στην ελληνική αστυ­νομία και τη διαφοροποιεί από κάποιες άλλες. Η αμερικανική αστυνομία σε σταματάει για τροχαία παράβαση και ο αστυνομικός σε πλησιάζει με το όπλο στο χέρι του. Σε πυροβολεί με την πρώτη κίνηση που θα θεωρήσει ύποπτη. Η ελληνική αστυνομία ανέχεται μέχρι και τον διαπληκτισμό με τους πολίτες. Η ελληνική αστυνομία κάνει μεταγωγές εγκληματιών με ταξί, θυμίζοντας εκδρομή φίλων. Φύλακες και φυλασσόμενοι πίνουν καφέ στα αναψυκτήρια των δικαστηρίων μέχρι να τους ειδοποιήσουν να παρουσιαστούν. Όταν λοιπόν αυτοί οι φύλακες βρεθούν αντιμέτωποι με ένα θηρίο, όπως ήταν ο Ρώσος εγκληματίας, φυσικό είναι να αιφνιδιαστούν.

Αυτός ο αιφνιδιασμός ήταν το αίτιο του μακελειού. Δεν μπορείς να κάνεις μεταγωγή τέτοιου είδους κακοποιών με δύο αστυ­φύλακες με ακατάλληλη νοοτροπία και ανεκπαίδευτους. Δεν μπορείς με τους αστυνομικούς "σκύλους", που γεννά η "ιδιο­συχνότητά" σου, να φυλάσσεις "λιοντάρια" του εγκλήματος. Η ακατάλληλη νοοτροπία, σε συνδυασμό με την ακατάλληλη εκπαί­δευση, ήταν τα αίτια του θανάτου τους. Η νοοτροπία τους ήταν αυτή η οποία σταμάτησε το αστυνομικό βαν σε ένα τυχαίο σημείο της διαδρομής και η έλλειψη εκπαίδευσης ήταν αυτή που στη συνέχεια τους σκότωσε.

Αν τον συγκεκριμένο κακοποιό τον μετέφεραν Αμερικανοί ή Ρώσοι αστυνομικοί, τίποτε απ' όλα αυτά τα τραγικά δεν θα γινόταν. Δεν θα είχαμε καν συμβάν. Λόγω νοοτροπίας, δεν θα σταμα­τούσαν το όχημα της μεταγωγής για κανέναν λόγο. Ακόμα όμως κι αν γινόταν αυτό, λόγω της εκπαίδευσής τους, θα σκότωναν με την πρώτη ευκαιρία τον κακοποιό πριν τους σκοτώσει.

Το χειρότερο στην περίπτωση αυτήν είναι ότι το κακό δεν περιορίζεται στον θάνατο των δύο αστυνομικών. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι ο συγκεκριμένος Ρώσος με τη συμπεριφορά του απειλεί ν' αλλάξει τη συμπεριφορά της ελληνικής αστυνομίας. Απειλεί ν' αλλάξει την "ιδιοσυχνότητά" της και αυτό η κοινωνία το "χρεώνει" στους μετανάστες. Αυτό όμως επιβαρύνει την όλη κατάσταση, γιατί μια διαφορετική συμπεριφορά της αστυνομίας ενοχλεί την κοινωνία.

Η ανασφαλής κοινωνία θ’ αρχίσει να αισθάνεται ακόμα πιο ανασφαλής, όταν θα αντιμετωπίζεται από την αστυνομία της σαν ξένη. Οι γηγενείς ξαφνικά θα αισθάνονται ότι δεν "ελέγχουν" ένα δικό τους όργανο, όπως η αστυνομία. Θα αισθάνονται ότι αυτό το όργανο, το οποίο το πληρώνουν οι ίδιοι, δεν τους "αναγνωρίζει" ως πολίτες-αφεντικά της. Θα αισθάνονται ότι υπηρετεί καθαρά τα συμφέροντα εκείνων που ασκούν την εξουσία και οι οποίοι ευνοούν τους ξένους. Όταν ένας έλεγχος ρουτίνας αρχίζει και παίρνει τη μορφή πολεμικής πράξης, αρχίζει ο φόβος. Αυτός ο φόβος, τόσο των πολιτών όσο και των στελεχών της αστυνομίας, είναι που δίνει αυξητικές τάσεις στον "πυρετό".

 

 

Ο "πυρετός" της ξενοφοβίας

ανεβαίνει απρόβλεπτα κι ανεξέλεγκτα

στα ανεπτυγμένα κράτη.

 

Το παράδοξο στην περίπτωση αυτήν είναι το εξής. Τον ξενο­φοβικό και πολλές φορές ρατσιστικό "πυρετό" τον ανεβάζουν και μάλιστα απότομα οι μορφωμένες και πολιτισμένες κοινωνίες και όχι οι αγράμματες βάρβαρες κοινωνίες, που είναι υπέρ του δέοντος σκληρές. Γιατί; Γιατί οι πολιτισμένες κοινωνίες "νοσούν". Οι βάρβαρες κοινωνίες δεν "νοσούν". Δεν υπάρχει δηλαδή περίπτωση σε τέτοιου είδους κοινωνίες ν' αναπτυχθεί ρατσισμός, εξαιτίας των ξένων και των συμφερόντων τους.

Αυτές οι κοινωνίες, οι οποίες αδικούν με τον πιο σκληρό και βίαιο τρόπο τους δικούς τους ανθρώπους, δεν κινδυνεύουν από τους ξένους. Οι ξένοι στις κοινωνίες αυτές ούτε καν επιβιώνουν. Δεν τις πλησιάζουν καν. Οι λίγοι ξένοι μέσα στις κοινωνίες αυτές δεν επηρεάζουν καθόλου τη λειτουργία τους. Οι μουσουλμάνοι είδαμε ότι επιχείρησαν να "αλλοιώσουν" τη λειτουργία της κοινωνίας της Γαλλίας με τις απαιτήσεις τους. Δεν είδαμε όμως ν' αναπτύσσονται και να γίνονται αποδεκτές απαιτήσεις χριστιανών μέσα στη Σαουδική Αραβία. Ας τολμήσουν εκεί οι χριστιανοί να ζητήσουν την "ελευθεριότητα" των κοινωνιών τους και θα κλάψουν.

Γι' αυτόν τον λόγο οι βάρβαρες κοινωνίες δεν "νοσούν". Τα "αντισώματά" τους δρουν σκληρά και προκαταβολικά. Αντίθετα με αυτές, οι πολιτισμένες κοινωνίες πραγματικά "νοσούν". Αυτό είναι απόλυτα λογικό, αν σκεφτεί κάποιος την "πεμπτουσία" αυτού του οποίου ονομάζουμε "πολιτισμό". Ο πολιτισμός "αμβλύνει" τα ένστικτα των ανθρώπων. Τους κάνει ανεκτικούς, διαλλακτικούς και ειρηνόφιλους. Όταν όμως κάποιος βάρβαρος μπει ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους, αντιλαμβάνεται τη δική του συμπεριφορά σαν ένα κεφάλαιο, που μπορεί να γίνει οικονομικά αποδοτικό.

Επειδή αυτό γίνεται σχεδόν πάντα, ευνόητο είναι ότι αρχίζει κι αναπτύσσεται η "νόσος", εφόσον αδικείται η τοπική κοινωνία. Είναι μια κατάσταση όμοια με την κατάσταση όπου ένας πολιτισμένος άνθρωπος εκπαιδεύει τα παιδιά του να είναι ελεήμονες και την ίδια ώρα ο γείτονας, επειδή τον έχει αντιληφθεί, εκπαιδεύει τα δικά του παιδιά να γίνονται ζητιάνοι. Είναι θέμα χρόνου τα παιδιά του δεύτερου να "φορτωθούν" στα παιδιά του πρώτου.

Κάτι ανάλογο γίνεται και στην κοινωνία, όταν συνυπάρχουν μέσα της άνθρωποι με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Αυτοί οι οποίοι θα "χάσουν" είναι πάντα οι πολιτισμένοι. Δεν χρειάζεται να τους αδικούν με τις συμπεριφορές τους όλοι οι μετανάστες μαζί. Λίγοι να το κάνουν, αρχίζει κι εμφανίζεται η "νόσος". Όταν η "νόσος" γίνει μια γενική κατάσταση, αρχίζει κι εμφανίζεται ο "πυρετός".

Η κατάσταση συνήθως γενικεύεται, όταν υπάρχει μεγάλη οικο­νομική κρίση. Μια άσχημη κατάσταση όπου ο καθένας, πάνω στην αγωνία του να επιβιώσει, θα χρησιμοποιήσει το οποιοδήποτε χαρακτηριστικό προκειμένου να το πετύχει. Πολλοί μετανάστες, για να επιβιώσουν, θα "θυμηθούν" τη βαρβαρότητά τους και πολλοί γηγενείς για τον ίδιο λόγο θα "θυμηθούν" ότι οι μετανάστες είναι ξένοι. Αυτή η γενική αγωνία για την επιβίωση γεννά τον "πυρετό".

Αυτόν τον "πυρετό" θα εκμεταλλευτούν στη συνέχεια οι πάντα υπάρχοντες μέσα στον χριστιανισμό ρατσιστές, για να ενισχύσουν τον φόβο και τον εκνευρισμό της κοινωνίας. Αυτοί θ’ αρχίσουν τις ηλιθιότητες περί "ανώτερων", που είναι πολιτισμένοι και "κατώ­τερων", που είναι βάρβαροι. Αυτό είναι λάθος. Δεν υπάρχουν άνθρωποι που να είναι εκ γενετής ανώτεροι και κάποιοι άλλοι που να είναι το αντίθετο. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι κι απλά εκπαι­δεύονται για να είναι πολιτισμένοι ή βάρβαροι.

Κάποιοι επενδύουν στον πολιτισμό, για να ζήσουν μια καλή ζωή και κάποιοι άλλοι για τον ίδιο ακριβώς λόγο μπορεί να επενδύουν στη βαρβαρότητα. Είναι απλά θέμα επιλογής και παιδείας και όχι θέμα DNA. Κάποιος εκπαιδεύεται να γίνει τορναδόρος για να επιβιώσει και κάποιος άλλος μπορεί να εκπαιδεύεται να γίνει σαλταδόρος. Και τα δύο απαιτούν εκπαίδευση και γίνονται για τον ίδιο λόγο. Για τους περισσότερους ανθρώπους είναι καθαρά θέμα τύχης ο "προσανατολισμός" τους. Δεν επιλέγει κανένας από μόνος του ποιον θα έχει πατέρα.

Από αυτό το σημείο ξεκινά το πρόβλημα, γιατί τον πατέρα δεν μπορείς να τον ξεπεράσεις εύκολα. Αν ο πατέρας σου είναι τορναδόρος, θα σε εκπαιδεύσει στον τόρνο. Αν ο πατέρας σου είναι διαρρήκτης, θα σου μάθει την τέχνη της διάρρηξης. Θα σου περάσει τη δική του "επιλογή" σαν την καλύτερη. Τα ανάλογα συμβαίνουν και με τις κοινωνίες. Έχουν κι αυτές τους "πατέρες" τους, που τους περνούν τις επιλογές τους. Διαφορετική είναι μια κοινωνία που έχει τον Οδυσσέα ως "πατέρα" της από μία που έχει τον Μωυσή ως τέτοιον.

Απλά είναι τα πράγματα. Το θέμα όμως είναι να μπορείς όλα αυτά να τα ερμηνεύεις πάνω στη σωστή τους βάση. Αν τα αποδίδεις στο DNA και φέρεσαι ρατσιστικά, δημιουργείς προβλή­ματα. Γιατί; Γιατί όλες αυτές οι ρατσιστικές ηλιθιότητες θα δώσουν στη συνέχεια τη "λαβή" στους "ευαίσθητους" να πουν κι αυτοί τις δικές τους, για να "πουλήσουν" την ανθρωπιστική "πραμάτεια" τους. Γιατί; Γιατί, αν δεν υπήρχαν οι ρατσιστές με τις ηλιθιότητές τους, δεν θα έβρισκαν χώρο οι ηλιθιότητες των "ευαίσθητων".

 

 

Οι ηλιθιότητες

των "πολιτισμένων" και "ευαίσθητων" διεθνιστών.

 

Γιατί τις λέμε ηλιθιότητες; Γιατί τα όσα λένε είναι πάντα εκτός θέματος. Γιατί στο θέμα της μετανάστευσης δεν τίθεται θέμα "ανώτερων" και "κατώτερων". Τίθεται θέμα ιδιοκτησίας και κατ’ επέκτασιν το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να ζήσει όπως θέλει μέσα στο σπίτι του. Τι λένε όλοι αυτοί οι "ευαίσθητοι"; Αυτά τα οποία γνωρίζουν και τ' αποδέχονται όλοι, πλην όμως δεν έχουν σχέση με το όλο πρόβλημα.

Αυτοί θα βγουν και θα πουν ότι ο φόβος ή η δυσφορία εξαιτίας των μεταναστών είναι αναίτια κι αδικαιολόγητη. Αυτοί θα προσπα­θή­σουν να πείσουν τους πάντες ότι η εγκληματικότητα ή η διαφο­ρετική καταγωγή των μεταναστών δεν πρέπει να γίνει το αίτιο που θα τους διαχωρίζει από τους γηγενείς. Για να το αποδείξουν μάλιστα, θα φέρουν ως παράδειγμα κακών συμπολιτών τους ομοεθνείς μας εγκληματίες ή ως παράδειγμα επιθυμητών ξένων τους τουρίστες.

Αυτοί θα μας πουν ότι δεν είναι δυνατόν να κρίνουμε με δύο μέτρα και δύο σταθμά ίδιες καταστάσεις. Γιατί να διαμαρτυρόμαστε για την εγκληματικότητα των μεταναστών, όταν η εγκληματικότητα των ομοεθνών μας είναι μεγαλύτερη; Γιατί να διαμαρτυρόμαστε για την παρουσία ξένων στην πατρίδα μας, τη στιγμή που τους τουρίστες τους παρακαλάμε να έρθουν να μας επισκεφθούν; Μήπως είμαστε ρατσιστές; Μήπως κάνουμε τα στραβά "μάτια" στους "ανώτερους" τουρίστες, επειδή είναι πλούσιοι και κατηγο­ρού­με τους "κατώτερους" μετανάστες, επειδή είναι φτωχοί; Γι' αυτόν τον λόγο μιλήσαμε για ηλιθιότητες. Τα επιχειρήματά τους είναι εκτός θέματος.

Κανένας δεν διαφωνεί μαζί τους. Όλα όσα λένε είναι σωστά. Οι μετανάστες μπορεί να είναι χίλιες φορές καλύτεροι άνθρωποι από τους γηγενείς και οι "ευαίσθητοι" να μπορούν να το αποδείξουν με χίλιους τρόπους. Ο γηγενής, αν πάει στην πατρίδα τους, μπορεί να είναι χίλιες φορές χειρότερος απ' αυτούς ως μετανάστης. Το θέμα είναι ότι δεν ενδιαφέρουν κανέναν όλα αυτά που λένε, γιατί απλούστατα δεν έχουν καμία σχέση με το όλο πρόβλημα. Για τους ίδιους λόγους, που όλοι αυτοί είναι ανήσυχοι, όταν ένας άγνωστος ξένος βρίσκεται ανάμεσα στα παιδιά τους, έτσι δεν θέλει και ο άλλος να έχει γείτονά του έναν άγνωστο ξένο.

Η μεγαλύτερη ειρωνεία μάλιστα είναι ότι αυτοί —οι κατά βάση πλούσιοι αστοί— οι οποίοι κάνουν τα αντιρατσιστικά τους κη­ρύγμα­τα είναι αυτοί που αλλάζουν σπίτια, όταν "υποβαθμίζεται" η περιοχή τους, εξαιτίας της παρουσίας φτωχών. Αυτοί είναι που αλλάζουν σπίτια, για να μην κατοικούν δίπλα σε "χωριάτες". Αυτοί είναι που ανατριχιάζουν και μόνον στην ιδέα ότι η Φιλιππινέζα, που τους καθαρίζει το σπίτι, θα μπορούσε να είναι γειτόνισσά τους. Ο "πολιτισμός" τους εξαντλείται στην ανάλυση των προβλημάτων της συνύπαρξης των "άλλων". Στην Εκάλη να μην πατήσουν οι Αλβανοί για να "κρίνουμε" τους Κυψελιώτες. Ο "σκύλος" να συνυ­πάρχει με τη "γάτα" στην αυλή, αλλά για το σπίτι δεν γίνεται καν λόγος.

Το πρόβλημά τους είναι ότι, όταν κάνουν κηρύγματα, συγκρί­νουν ανόμοια πράγματα μεταξύ τους. Σε όλες τις περιπτώσεις, που προαναφέραμε, κάνουν το ίδιο σφάλμα. Είναι ανόμοιος ο γηγενής με τον ξένο σε όλα τα επίπεδα. Τον γηγενή εγκληματία τον ανέχεσαι, γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή. Τι θα κάνεις; Θα τον σκοτώσεις; Τον ανέχεσαι, γιατί είναι ένα αναγκαίο κακό, που δεν μπορείς να το "ξεφορτωθείς" από την κοινωνία σου. Είναι γέννημα της δικής σου κοινωνίας και ως εκ τούτου το "λούζεσαι" υπο­χρεωτικά. Την εγκληματικότητα του μετανάστη δεν την ανέχεσαι, γιατί δεν έχεις λόγο να την ανέχεσαι. Μπορείς να την απαλείψεις, αν "απαλλαγείς" από τους ξένους.

Ο αδερφός σου μπορεί να σε χτυπάει και να σε κλέβει κάθε μέρα μέσα στο σπίτι σου και να μην αντιδράσεις ποτέ. Ένα απειλητικό βλέμμα του ξένου όμως, μπορεί να σε εκνευρίσει θανά­σιμα. Γιατί όμως υπάρχει αυτή η διαφορά; Γιατί δεν αποφάσισες εσύ για την συνύπαρξη με τον αδερφό σου, που σε αδικεί. Σου "έτυχε" και ό,τι και να είναι ως άνθρωπος, έχει τα ίδια με σένα δικαιώματα. Αντίθετα ο μετανάστης με δική σου απόφαση βρίσκε­ται στο σημείο όπου δεν πρέπει. Μετά από δική σου απόφαση ένιωσες άσχημα εξαιτίας του.

Για ανάλογους λόγους αντιμετωπίζονται διαφορετικά και οι τουρίστες. Είναι ανόμοιος ο τουρίστας με τον οικονομικό μετα­νά­στη και γι' αυτό δεν συγκρίνονται μεταξύ τους. Ο τουρίστας μπορεί να είναι κι αυτός ξένος και άρα διαφορετικός, αλλά αυτή η διαφορετικότητά του σπάνια δημιουργεί πρόβλημα. Μπορεί ως άνθρωπος να είναι χίλιες φορές χειρότερος από τον οικονομικό μετανάστη και να μην σου δημιουργεί πρόβλημα.

Γιατί; Γιατί ο χρόνος παραμονής του μέσα στην κοινωνία σου είναι ελάχιστος και, όταν αυτό συμβαίνει, ο ίδιος "κινείται" σε απόλυτα συγκεκριμένα μέρη, που έχουν τουριστικό ενδιαφέρον. Σε μέρη τα οποία οι κάτοικοί τους είναι προετοιμασμένοι ν' αντιμετωπίσουν την παρουσία του. Δεν προλαβαίνει να δημιουρ­γήσει κοινωνικό πρόβλημα με την "ιδιοσυχνότητά" του και ταυτό­χρονα "κινείται" σε ένα περιβάλλον, που είναι προετοιμασμένο ν' "απορροφήσει" τη "διαφορετικότητά" του.

Επιπλέον, τον τουρίστα τον ανέχεσαι εύκολα, γιατί κατά πρώτον κερδίζεις από αυτόν και κατά δεύτερον δεν έχεις μαζί του ανταγωνιστική σχέση σε ένα κοινό περιβάλλον, το οποίο θεωρείς ότι σου ανήκει. Δεν μπαίνει ως αντίπαλος παράγοντας στην οικονομία σου. Είναι ένας επιπλέον πόρος σε μια οικονομία, η οποία λειτουργεί με τον δικό της τρόπο. Δεν εμπλέκεται στην περιουσία σου κι ούτε γίνεται με τον άλφα ή βήτα τρόπο απειλητικός γι' αυτήν. Αυξάνει την απόδοση της περιουσίας σου και δεν διεκδικεί μερίδιο από αυτήν.

Εδώ είναι το όλο θέμα. Ο οικονομικός μετανάστης εμπλέκεται στο θέμα της ιδιοκτησίας ενός λαού και γι' αυτό δεν του συγχωρείται τίποτε. Αλλοιώνει τη λειτουργία της ίδιας της οικο­νο­μίας. Δεν αποτελεί πόρο της εθνικής κοινωνίας, παρά συντηρείται από τους πόρους της. Διεκδικεί θέση εργασίας. Διεκδικεί παροχές από τα ασφαλιστικά ταμεία. Εδώ είναι η μεγάλη διαφορά. Ο τουρίστας πληρώνει και κάθεται στον "ξενώνα" ενός σπιτιού, χωρίς να επηρεάζει τη φύση του ή τη λειτουργία του.

Ο τουρίστας τρώει στο "τραπέζι" που στήθηκε γι' αυτόν και κοιμάται στο "κρεβάτι" που δημιουργήθηκε γι' αυτόν. Παραμένει στον "ξενώνα" και δεν αλλοιώνει τον χαρακτήρα του "σπιτιού". Αντίθετα ο μετανάστης διεκδικεί "καρέκλα" στο οικογενειακό τραπέζι. Διεκδικεί "κρεβάτι" στα "υπνοδωμάτια" των μελών της οικογένειας. Με την παρουσία του μετατρέπει αυθαίρετα —και χωρίς να πληρώσει— το ιδιωτικό σπίτι σε δημόσιας χρήσης ξενοδοχείο και γι' αυτό ενοχλεί.

Αυτό είναι που δεν μπορούν να καταλάβουν οι "ευαίσθητοι", με όλη τη μόρφωση που υποτίθεται θα έπρεπε να τους διακρίνει. Αυτό καταλαβαίνουν οι αγράμματοι φτωχοί με το ένστικτό τους κι ενοχλούνται. Ο ξένος ενεργοποιεί ένστικτα και αυτά δεν έχουν σχέση ούτε με τη γνώση ούτε με την κρίση. Όπως ένα ζώο είναι ανήσυχο, όταν κάποιος άγνωστος πλησιάζει τα "βλαστάρια" του, έτσι είναι ανήσυχος και ο άνθρωπος σε μια ανάλογη κατάσταση.

Όπως ένα ζώο είναι επιθετικό, όταν ένα όμοιό του μπαίνει στην "περιοχή" του, έτσι είναι επιθετικός και ο άνθρωπος, όταν βλέπει κάποιοι άλλον άνθρωπο να εισβάλει εκεί όπου θεωρεί ότι δεν έχει δικαίωμα να το κάνει. Είναι ανήσυχος και απειλητικός, γιατί ενστικτωδώς γνωρίζει ότι κάθε νέα παρουσία μπορεί να του δημιουργήσει πρόβλημα επιβίωσης, αν "κυνηγά" στην ίδια περιο­χή. Είναι ανήσυχος, αλλά όχι απειλητικός, μόνον για ό,τι γνωρίζει ότι δεν τον απειλεί.

Είναι ανήσυχος και όχι απειλητικός με τον τουρίστα, για παράδειγμα, γιατί γνωρίζει ότι η είσοδός του μέσα στο περιβάλλον του θα του αποφέρει κέρδος και όχι ζημιά. Δεν είναι απειλητικός, γιατί η νέα παρουσία όχι μόνον δεν θα απειλήσει την επιβίωσή του, αλλά θα φέρει και νέα πολύτιμα "αποφάγια". Αντίθετα με τον οικονομικό μετανάστη είναι ανήσυχος και ταυτόχρονα απειλητικός, γιατί γνωρίζει ότι, όχι μόνο δεν θα του προσφέρει κέρδος, αλλά αντίθετα θα τον ζημιώσει. Είναι ενστικτωδώς απειλητικός, γιατί γνωρίζει ότι θα πρέπει να μοιραστεί τη δική του "πίτα" με κάποιον ο οποίος δεν είναι δικός του άνθρωπος.

 

 

Πού οφείλεται η αυξημένη εχθρότητα

των φτωχών συμπολιτών μας

απέναντι στους μετανάστες;

 

Οι φτωχοί γηγενείς εργάτες είναι οι πιο εχθρικοί απ' όλους με τους μετανάστες, όχι γιατί είναι πιο αγράμματοι και πιο απολίτιστοι από τους "ευαίσθητους", αλλά γιατί ανήκουν στη μερίδα της κοινωνίας που θα "πληρώσει" πρώτη το κόστος τής κάθε νέας παρουσίας. Τα λίγα που παίρνουν, εξαιτίας των μεταναστών, θα μειωθούν ακόμα πιο πολύ.

Είναι ανήσυχοι κι επιθετικοί γιατί είναι οι πρώτοι που θα χάσουν από τους μετανάστες. Κινούνται στα χαμηλότερα όρια της οικονομίας και η απειλή του μετανάστη εύκολα φτάνει έξω από την πόρτα τους. Έχουν περίπου τα ίδια χαρακτηριστικά με τον μετα­νάστη και στοχεύουν στην ίδια αγορά εργασίας. Εύκολα μπορεί ο μετανάστης —και μόνον με την ύπαρξή του— να τους κάνει φτωχότερους.

Από εκεί και πέρα το μίσος δεν είναι μακριά. Για την περιουσία, που εξασφαλίζει την επιβίωση, σκοτώνονται τα αδέρφια μεταξύ τους. Ο ίδιος ο Χριστός αναφέρει για δίκαιους σκοτωμούς ανθρώ­πων, οι οποίοι προσπάθησαν ν' αρπάξουν περιουσία που δεν τους ανήκε εις βάρος του ιδιοκτήτη και του κληρονόμου του.

Τον μετανάστη για όλους αυτούς τους λόγους δεν μπορείς να τον ανεχθείς, όταν αρχίζεις κι ενοχλείσαι από την παρουσία του. Όταν αρχίζεις και γίνεσαι φτωχότερος εξαιτίας του. Δεν έχει λόγο κάποιος να ζήσει με την "αγωνία" ν' ανακαλύψει αν ο μετανάστης είναι ή δεν είναι καλός άνθρωπος. Δεν έχει λόγο να πληρώσει αυτό το κόστος για έναν ξένο άνθρωπο, που, όχι μόνο δεν τον συμφέρει η παρουσία του, αλλά αντίθετα του κοστίζει και οικο­νομικά.

 

 

Η ύπαρξη των μεταναστών

μπορεί να καταστρέψει μια κοινωνία.

Μπορεί να της προκαλέσει

ανεπανόρθωτη "αναπηρία".

 

Στο σημείο αυτό θα δούμε και την άλλη βασική παράμετρο του όλου προβλήματος. Μέχρι τώρα είδαμε πώς η ύπαρξη του μετα­νάστη μέσα σε μία χώρα προκαλεί προβλήματα στην "ψυχολογία" του πληθυσμού της. Αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι ποια είναι τα προβλήματα που δημιουργεί στον οικονομικό τομέα. Όπως είπαμε πιο πάνω, ένα κράτος "ομοιογενές" σ' ό,τι αφορά τον πληθυσμό του, είναι σχεδιασμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορεί να αυτοσυντηρείται. Πρέπει ο πληθυσμός του να εκπαιδευτεί να σέβεται την έννοια της "εργασίας", γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να επιβιώσει με διαφορετικό τρόπο.

Μέσα σε μια ομοιογενή κοινωνία αναπτύσσονται οι κοινωνικές τάξεις με τρόπο τέτοιο, ώστε να πάρουν τους ρόλους τους και να εξασφαλίσουν την επιβίωσή της. Δεν είναι δυνατόν ολόκληρος ο πληθυσμός ενός κράτους να εργάζεται στον τομέα παροχής υπηρεσιών, γιατί δεν θα επιβιώσει. Δεν είναι δυνατόν όλοι μας να δουλεύουμε με ένα κομπιούτερ μέσα στο σπίτι μας. Ό,τι τρως, ό,τι πίνεις, ό,τι φοράς και ό,τι υλικό αγαθό χρησιμοποιείς για να εξυπηρετείς τις ανάγκες σου, έχει μέσα του χειρονακτική εργασία και άρα κάποιος θα πρέπει να τα κατασκευάσει για να τα χρησιμοποιήσεις.

Ο "Χασάν" στο σημείο αυτό παίζει άθελά του τον ολέθριο ρόλο του. Ως λαθρομετανάστης και πάνω στην αγωνία του να επιβιώσει, προκαλεί "αναπηρία" στην κοινωνία που τον "φιλοξενεί". Γιατί συμβαίνει αυτό; Εξαιτίας της παράνομης δραστηριότητάς του, έχει μηδενική διαπραγματευτική ικανότητα. Δουλεύει για ένα "κομμάτι" ψωμί" κι αυτό είναι τραγικό για όλους. Πέφτει ο ίδιος θύμα της πιο απάνθρωπης εκμετάλλευσης, αλλά μαζί του παίρνει στο "λαιμό" του και τους νόμιμους εργαζόμενους. Ο κάθε στυγνός εκμεταλ­λευτής τον χρησιμοποιεί ως μοχλό πίεσης έναντι των τοπικών εργατών. Ακόμα κι όταν δεν τον προσλαμβάνει στη δουλειά του εις βάρος των γηγενών, τον χρησιμοποιεί έμμεσα εις βάρος τους.

Αυτό όμως έχει τραγικά αποτελέσματα για μία κοινωνία. Γιατί; Γιατί η αδυναμία των εργατών να διαπραγματευτούν την αξία της εργασίας τους εξευτελίζει την ίδια την έννοια της "εργασίας". Ένας "Χασάν" μόνος του μπορεί να καταστρέψει όλες τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Γιατί; Γιατί θα χρησιμοποιείται ως "φόβητρο" για τους νόμιμους εργάτες, κάθε φορά που αυτοί θ' αναζητούν το δίκιο τους. Γιατί θα γίνεται το αίτιο να μην τους καταβάλουν τα συμφωνηθέντα. Η δυστυχία του είναι εκμεταλλεύσιμη από τους πονηρούς και εύκολα "σκορπίζεται" στο σύνολο της κοινωνίας που τον "φιλοξενεί".

Όμως, αυτό είναι η αρχή των δεινών και όχι το τέλος τους. Γιατί; Γιατί μια κοινωνία, όπου η έννοια της "εργασίας" έχει εξευτε­λι­στεί, αρχίζει και γίνεται "τεμπέλικη". Όταν ο μισθός του νόμιμου εργάτη αρχίζει κι ευθυγραμμίζεται με αυτόν του παρά­νομου λα­θρο­μετανάστη, αρχίζουν τα προβλήματα. Γιατί; Γιατί, όταν ο μισθός που προσφέρεται στην αγορά εργασίας φτάνει σε σημείο να είναι ίσος με το νόμιμο επίδομα ανεργίας, κανένας δεν θέλει να δου­λέψει και το χειρότερο είναι ότι υπό αυτές τις συνθήκες κανένας δεν θέλει να γίνει εργάτης.

Αυτό όμως είναι ό,τι χειρότερο για μια κοινωνία, που για να επιβιώσει πρέπει να αυτοσυντηρείται. Σταδιακά η κοινωνία "παρα­λύει" και γίνεται όλο και πιο εξαρτώμενη από την εργασία του "Χασάν". Σταδιακά ο ίδιος ο λαός, που έχει αρχίσει να γίνεται τεμπέλης —και να σκέφτεται με τον αστικό υποκριτικό τρόπο της "λούφας"— αναζητά και ο ίδιος τα αδέρφια του "Χασάν". Αναζητά αυτούς που θα δουλεύουν και δεν θα πληρώνονται αυτά τα οποία προβλέπονται για τους εργάτες. Γιατί; Γιατί οι πιο πονηροί από τους γηγενείς θα θέλουν ν' αλλάξουν ρόλο και να ξεφύγουν από την εργατική ιδιότητα. Θ' αναζητούν τους λαθρομετανάστες για να παράγουν και από τη δική τους τη δουλειά να επιβιώνουν και οι ίδιοι, χωρίς να δουλεύουν. Θα αναζητούν την περίφημη "υπεραξία".

Ξαφνικά δηλαδή, εξαιτίας του ενός "Χασάν", μια κοινωνία "παραλύει" κι αναζητά φτηνούς δούλους, για να καλύψουν τις ανάγκες της. Θ' αναζητά δούλους, για να κάνουν αυτά που έκαναν μέχρι τότε οι εργάτες της. Το αποτέλεσμα; Μια "παράλυτη" κοινω­νία, που παύει να στηρίζεται στις δυνάμεις της και, μπαίνοντας στη λογική της "ψευδοευαισθησίας" των πονηρών, περιμένει να φάει από τον κόπο του "Χασάν". Ο "Χασάν" θα δουλεύει και ο γηγενής θα παριστάνει τον μάνατζέρ του. Ο πρώην υδραυλικός θα εκπαιδεύσει τον "Χασάν" και ο ίδιος θα γίνει ο επιχειρηματίας, που θα προσφέρει υδραυλικές "υπηρεσίες". Θα βγάλει τη φόρμα εργασίας του και θα φορέσει το κοστούμι του μάνατζερ.

Όλα αυτά για κάποιο χρονικό διάστημα θα λειτουργούν ιδανικά για τους κουτοπόνηρους γηγενείς, μέχρι να φτάσουμε στα αναπόφευκτα όρια. Γιατί; Γιατί ο "Χασάν" δεν είναι κουτός. Θα κάνει το "κοροΐδο" μέχρι να εκπαιδευτεί και ν' αποκτήσει γνωριμίες και μετά θα "ξεφορτωθεί" τον πονηρό γηγενή, που παριστάνει τον "νταβατζή" του και θέλει να ζει από τον κόπο του. Θα του πάρει την πελατεία και κατόπιν, ακόμη και να θέλει να δουλέψει ο γηγενής, δεν θα μπορεί, γιατί στο μεταξύ ο διψασμένος για δουλειά "Χασάν" θα είναι ασυναγώνιστος και πολύ πιο φτηνός. Τότε θ' αρχίσουν να εμφανίζονται τα όρια. Τα όρια, στα οποία θ' αρχίσουν οι τοπικοί εργαζόμενοι να μην μπορούν να επιβιώσουν. Τότε θ' αρχίσουν τα δύσκολα.

Γιατί; Γιατί οι ίδιοι άνθρωποι, που στο όνομα του ανθρωπισμού "ξεζούμιζαν" τον "Χασάν", θ' αρχίσουν να τον ζηλεύουν. Θ' αρχίσει να "φαίνεται" η απόδοση του κόπου του κι αυτό δεν θα το ανέχεται κανένας από τους πονηρούς, που μέχρι τότε τον εκμεταλλεύονταν. Θα αρχίσουν να σκέφτονται όλοι αυτά τα οποία είπαμε εμείς στην αρχή του κειμένου και φάνταζαν σκληρά. Η διαφορά όμως είναι ότι εμείς τα λέμε προκαταβολικά και με στόχο ν' αποτρέψουμε μια άσχημη κατάσταση, ενώ οι άλλοι τα λένε εκ των υστέρων, για να εκμεταλλευτούν μια κατάσταση.

Τότε θ' αρχίσουν όλοι αυτοί οι κουτοπόνηροι πρώην εργοδότες του "Χασάν" να τον διαβάλουν. Θα παρασύρουν εύκολα και τους άνεργους εργάτες και όλοι μαζί θα τον κυνηγάνε για να τον σκοτώσουν. Για όσο διάστημα ο φουκαράς δούλευε και τους βόλευε όλους, οι πάντες έκαναν τους ανθρωπιστές. Όταν θα πάψει να τους βολεύει, θα θέλουν να τον σκοτώσουν.

Σήμερα, που τα κόμματα αντλούν πολιτικά οφέλη από τη δουλειά του "Χασάν", παριστάνουν τους "ανθρωπιστές". Σήμερα, που οι "δείκτες" της οικονομίας είναι ακμαίοι, εξαιτίας του ιδρώτα του κακοπληρωμένου "Χασάν", όλοι είναι "ευαίσθητοι". Όλοι είναι "ευαίσθητοι", όταν ο πληθωρισμός σταθεροποιείται σε χαμηλά επίπεδα, εξαιτίας των χαμηλών ημερομισθίων και άρα εξαιτίας της φτώχειας του "Χασάν". Αύριο, που θ' αρχίσουν τα δύσκολα και οι ψηφοφόροι τους θα αγωνιούν για την επιβίωσή τους, οι ίδιοι άνθρωποι θα κάνουν τους φασίστες και θα εισπράττουν πολιτικά κέρδη από τον ρατσισμό. Ο "Χασάν" θα γίνει το "λάστιχο", που θα εξυπηρετεί τους πάντες σε όλες τις καταστάσεις.

 

 

Η παγκόσμια ανάπτυξη και δικαιοσύνη

μπορεί να βοηθήσει τους μετανάστες.

Στην ανάπτυξη υπάρχει ο ανθρωπισμός.

 

Αντιλαμβάνεται πλέον ο αναγνώστης, γιατί εμείς ξεκινήσαμε την ανάλυσή μας με δεδομένο ότι δεν πρέπει να επιτρέπεται σε καμία περίπτωση η οικονομική μετανάστευση. Εμείς δεν είμαστε ρατσι­στές κι ούτε στρεφόμαστε εναντίον των φτωχών μεταναστών, εξαι­τίας κάποιου μίσους και εμπάθειας. Εμείς αγαπάμε πραγματικά τον "Χασάν", γιατί αγαπάμε τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο, που όμως, για να είναι ευτυχισμένος, θα πρέπει ν' απολαμβάνει κάποιες συνθήκες. Ανάμεσα στις συνθήκες αυτές είναι καί η ιδιοκτησία καί το δικαίωμα του ανθρώπου να ζει όπως θέλει ο ίδιος μέσα σ' αυτήν.

Τον "Χασάν" τον θέλουμε να είναι ένας ευτυχισμένος άνθρω­πος. Τον θέλουμε πλούσιο κυρίαρχο ιδιοκτήτη μιας πλούσιας πατρίδας. Τον θέλουμε πλούσιο ιδιοκτήτη ενός πλούσιου σπιτιού σε μια πλούσια πατρίδα. Τον θέλουμε να μας επισκέπτεται και να τον επισκεπτόμαστε επί ίσοις όροις. Δεν τον παραδίδουμε στον πρώτο πονηρό ελαιοχρωματιστή, που θα τον χαϊδεύει καθησυχα­στικά στο κεφάλι, σαν να είναι ένα τρομαγμένο "κουτάβι". Δεν τον θέλουμε να κατοικεί τρομοκρατημένος στις υπόγειες τρώγλες της Δύσης.

Ο "Χασάν" πρέπει να μείνει στην πατρίδα του, γιατί αυτό συμφέρει τους πάντες. Για όσο διάστημα παραμένει στην πατρίδα του, εμείς, οι υποτίθεται ανεπτυγμένοι λαοί, δεν "παραλύουμε" και με πλήρη ισχύ μπορούμε να τον βοηθήσουμε να ζήσει ανθρωπινά στη χώρα που τον γέννησε και να μην ζει στα υπόγεια της Δύσης σαν τρομαγμένο ζώο. Για όσο διάστημα παραμένει ο "Χασάν" στην πατρίδα του, μπορούμε να κάνουμε πραγματική φιλανθρωπική πολιτική για να τον βοηθήσουμε.

 

 

Τι σημαίνει φιλανθρωπία

στο επίπεδο των κρατών;

 

Στο σημείο αυτό θ' ανοίξουμε το κεφάλαιο "φιλανθρωπία". Θα δούμε τι σημαίνει αυτή η έννοια στο επίπεδο του κράτους. Ένα κράτος και ένας λαός, που θέλει να βοηθήσει έναν άλλο λαό, πρέπει να κάνει συγκεκριμένα πράγματα για να χαρακτηριστεί φιλάνθρωπος. Τα πράγματα κινούνται σε ένα συγκεκριμένο επί­πεδο και όποτε ξεφεύγουν από αυτό προκαλούν τα αντίθετα αποτελέσματα.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό που λέμε; Ένα κράτος βοηθάει ένα άλλο κράτος μόνον στο επίπεδο που η βοήθεια αυτή έχει πραγμα­τική απόδοση κι οδηγεί στην ανάπτυξή του. Ένας λαός βοηθάει έναν άλλο λαό μόνον στο επίπεδο που η βοήθεια αυτή έχει πραγματική απόδοση και βοηθάει τον λαό να επιλύσει τα προβλή­ματά του. Όταν ένα κράτος βοηθάει συγκεκριμένους πολίτες ξένου κράτους, κάνει ζημιά και όχι φιλανθρωπία.

Έστω για παράδειγμα ότι ο ελληνικός λαός —και κατά συνέπεια το επίσημο ελληνικό κράτος— αγαπάνε τον λαό του Ιράκ και θέλουν να τον βοηθήσουν. Τι πρέπει να κάνουν; Ποια είναι η ενδεδειγμένη πολιτική σε μια τέτοια περίπτωση; Είναι φιλανθρωπία στο επίπεδο αυτό να δώσεις πράσινη κάρτα σε μερικούς φουκα­ράδες Ιρακινούς, που μπήκαν παράνομα στην Ελλάδα;

Σε μια τέτοια περίπτωση όχι μόνο δεν βοηθάς τον ιρακινό λαό αλλά του κάνεις ζημιά. Το λίγο κέρδος, που προκύπτει εξαιτίας αυτής της πολιτικής, είναι παντελώς ασήμαντο στο επίπεδο του λαού, που υποτίθεται θέλεις να βοηθήσεις. Με αυτού του είδους την πολιτική βοηθάς συγκεκριμένα άτομα και όχι τον λαό. Βοηθάς ένα παντελώς ασήμαντο ποσοστό του και όχι το σύνολο. Στην πραγ­ματικότητα αδικείς άτομα, για να ευνοήσεις άτομα. Αυτό, εκτός του ότι είναι ανεπαρκές, είναι ταυτόχρονα και άδικο. Ένα κράτος απαγορεύεται να βοηθάει άτομα με την περιουσία του, γιατί αυτό το κάνει εις βάρος άλλων ατόμων, που είναι οι πολίτες του.

Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Γιατί; Γιατί η πράξη αυτή κάνει πραγματική ζημιά και στον λαό που υποτίθεται θέλεις να βοηθή­σεις. Πέρα από το γεγονός ότι δεν τον βοηθάς, ταυτόχρονα του κάνεις και ζημιά. Για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει μερικά πολύ βασικά πράγματα για τη λειτουργία του παγκόσμιου συστήματος. Σε κανονικές συνθήκες δεν θα έπρεπε κανένα κράτος και κανένας λαός να έχουν ανάγκη βοηθείας. Όλοι οι λαοί είναι εξίσου περήφανοι, εξίσου εργατικοί και εξίσου έξυπνοι. Όλες οι χώρες είναι αρκετά πλούσιες για να θρέψουν τους πληθυσμούς τους. Όλοι οι λαοί μπορούν ν' αναπτύξουν πλούσια κράτη, αν αφεθούν ελεύθεροι να το κάνουν.

Όμως, οι λαοί δεν έχουν τα κράτη που τους αντιστοιχούν, γιατί δεν το επιτρέπουν τα ζώα, που είναι οι ιμπεριαλιστές. Τι κάνουν αυτά τα ζώα; Για να μπορούν να εκμεταλλεύονται τις ιδιοκτησίες των λαών, στηρίζουν φασιστικά καθεστώτα. Γιατί; Γιατί, ελέγχοντας αυτά τα καθεστώτα, μπορούν και λεηλατούν τα κράτη. Ελέγχοντας αυτά τα καθεστώτα, μπορούν και ελέγχουν την ανάπτυξή τους, με αποτέλεσμα να ελέγχουν τις αντιδράσεις τους.

Οι ιμπεριαλιστές καταδικάζουν τα κράτη στην υπανάπτυξη και καταδικάζουν τους λαούς στη φτώχεια και την αγραμματοσιά, για να μπορούν να κλέβουν με ασφάλεια ό,τι τους ενδιαφέρει. Οι ιμπεριαλιστές κλέβουν τα πολλά, οι λακέδες τους τα όσα απομέ­νουν και για τον λαό δεν περισσεύει τίποτε. Ο "Χασάν", που εκ των δεδομένων ανήκει σ' αυτήν την άμοιρη μερίδα του λαού του, αρχίζει και δεν μπορεί να επιβιώσει. Αρχίζει και σκέφτεται να μεταναστεύσει.

Στη μετανάστευση, που τελειώνει το δράμα του "Χασάν", αρχίζει το δράμα του λαού του. Γιατί; Γιατί ο "Χασάν" είναι απώλεια για τον λαό του, όταν εγκαταλείπει τη χώρα του. Είναι μάλιστα σημαντική απώλεια, εφόσον και μόνον το γεγονός ότι καταφέρνει να "δραπε­τεύ­σει" από την κόλαση, αποδεικνύει ότι είναι από τους πιο ικανούς ανθρώπους του λαού του. Γιατί; Γιατί εκ των δεδομένων είναι έξυπνος, τολμηρός και αδίστακτος και αυτό το αποδεικνύει με τη "δραπέτευσή" του, την επιτυχή πορεία του μέσα σε εχθρικές "ερήμους" και την τελική εγκατάστασή του στη "Γη της επαγγελίας" που ονειρευόταν.

Με αυτήν του την πράξη όμως στερεί από τον λαό του τη δική του ισχυρή παρουσία. Στερεί από τον λαό του τη δυνατότητά να εκμεταλλευτεί τα ισχυρά παιδιά του και κάποτε να μπορέσει ν' αντιδράσει. Γιατί; Γιατί με τη μαζική μετανάστευση τα φασιστικά συστήματα των "Μπανανιών" εκτονώνονται και στην ουσία "ξεφορ­τώ­νονται" όλους εκείνους τους τολμηρούς ανθρώπους, οι οποίοι θα μπορούσαν ν' αντιδράσουν με σημαντικές πιθανότητες επιτυχίας.

Με την ψευδοφιλανθρωπική δράση τους τα κράτη που τους δέχονται και τους νομιμοποιούν στην επικράτειά τους, επιδει­νώ­νουν ακόμα πιο πολύ την κατάσταση. Γιατί; Γιατί, δίνοντας το δικαίωμα στον "Χασάν" να δουλέψει νόμιμα και να πάρει χρήματα, βοηθούν ακόμα πιο πολύ το σύστημα και τους ιμπεριαλιστές. Ο "Χασάν" θ' αρχίσει με τον κόπο του να συντηρεί τους ανθρώπους που αγαπά στην πατρίδα του.

Οι πολλοί "Χασάν" θα δημιουργήσουν μια κοινωνική μερίδα στην πατρίδα, που δεν θα αντιδρά, γιατί θα βολεύεται από τα εμβάσματα που θα καταφτάνουν από τους "Χασάν". Αυτή η κοινωνική μερίδα δεν θα αντιδρά, γιατί το καθεστώς θα απειλεί την επιβίωσή της με ενδεχόμενη κατάσχεση των εμβασμάτων. Αυτή η κοινωνική μερίδα θ' αρχίσει να γίνεται φιλική με το καθεστώς, γιατί θα επιβιώνει από τη συμπεριφορά του. Αυτό γίνεται πάντα. Αυτό έγινε στην Ελλάδα επί Χούντας και αυτό γίνεται σήμερα σε όλες τις χώρες που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα.

Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης θα είναι τραγικό, γιατί αδικούνται οι πάντες και οι μόνοι οι οποίοι ευνοούνται θα είναι οι ιμπεριαλιστές και οι λακέδες τους. Οι ιμπεριαλιστές θα κλέβουν τα πάντα με τους λακέδες τους και ο λαός δεν θα μπορεί ν' αντι­δράσει, γιατί εύκολα θα διχάζεται. Δεν θα μπορεί ν' αντιδράσει, γιατί ένα μεγάλο μέρος του θα "ψευδοσυντηρείται" με "ξένα" χρήματα. Θα συντηρείται με χρήματα που προκύπτουν από ξένο κεφάλαιο και άρα εις βάρος των λαών που θα "φιλοξενούν" τον "Χασάν". Με τα "κλοπιμαία" από την Ελλάδα, τη Γαλλία ή την Ιταλία θα συντηρείται το φασιστικό καθεστώς του Ιράκ και άρα ο ιμπεριαλισμός των Αμερικανών, που διόρισαν αυτό το καθεστώς, για να λεηλατούν τα πετρέλαιά του.

Με μια τέτοια πολιτική όλοι θα αδικούνται, όλοι θα νομίζουν ότι κάνουν φιλάνθρωπη πολιτική, ενώ στην πραγματικότητα θα ρίχνουν "νερό" στον "μύλο" των ιμπεριαλιστών. Στην πραγματι­κότητα, δηλαδή, με το να δίνει ένα κράτος "πράσινη κάρτα" στους λαθρομετανάστες, είναι σαν να "χρηματοδοτεί" τους ιμπεριαλιστές. Τους βοηθάει με τα δικά του χρήματά να λεηλατούν με τον πιο εύκολο κι ανώδυνο τρόπο τις πατρίδες των λαθρομεταναστών.

Συντηρεί οικονομικά τον ιμπεριαλισμό και στην πραγματικότητα "ευνουχίζει" τους ορκισμένους εχθρούς των ιμπεριαλιστών και των φασιστικών καθεστώτων. Αυτοί οι "ευνουχισμένοι" εχθροί, από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, όχι μόνον δεν τους δημιουργούν προβλήματα, αλλά αντίθετα με τα εμβάσματά τους δημιουργούν κοινωνικούς συμμάχους των καθεστώτων μέσα στην πατρίδα τους.

 

 

Το παράδειγμα της Αλβανίας.

 

Αυτά όλα μπορεί να τα δει κάποιος να συμβαίνουν σε όλη τους την ένταση στην Αλβανία. Οι Αλβανοί μετανάστες και μεγάλη μερίδα της αλβανικής κοινωνίας ζει από την ελληνική οικονομία και άρα εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας. Με τη δραστηριότητά τους καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό της Ελλάδας, εφόσον δημιουρ­γούν συνθήκες ανεργίας στην ελληνική κοινωνία κι επι­πλέον καταστρέφουν τις σταθερές της ελληνικής αγοράς εργασίας.

Όμως, την ίδια ώρα αυτό το κέρδος των Αλβανών οικονομικών μεταναστών "εξανεμίζεται" από την τρομερή ζημιά που παθαίνει ο αλβανικός λαός μέσα στην Αλβανία. Την ώρα που ο Αλβανός με την παρουσία του επιβαρύνει τους φτωχούς της ελληνικής κοινωνίας, πέφτει ο ίδιος θύμα μιας τρομερής λεηλασίας. Οι πολυ­εθνικές σήμερα λεηλατούν το αλβανικό κεφάλαιο. Οι αλβανικές πετρελαιοπηγές, τα αλβανικά ορυχεία και ό,τι έχει αξία μέσα στην Αλβανία αλλάζει "χέρια" μέσα σε μια "νύχτα". Το καθεστώς παίρνει τις προμήθειές του σε ελβετικές τράπεζες και οι άνθρωποί του γίνονται πλούσιοι κι αγοράζουν για λογαριασμό τους ό,τι πολύτιμο απομένει στη λεηλατημένη χώρα.

Σήμερα, εξαιτίας της διαφθοράς και του ξεπουλήματος του αλβανικού εθνικού κεφαλαίου, δημιουργούνται τα νέα αλβανικά "τζάκια", που θα κυβερνούν την Αλβανία για τον επόμενο αιώνα. Κοντά σ' αυτούς τρέχουν να επωφεληθούν και οι όπου Γης πονηροί. Οι Ιταλοί, για παράδειγμα, έχουν πέσει σαν τις "ακρίδες" κι αγοράζουν για "ψίχουλα" τα αλβανικά παράλια. Αγοράζουν οικόπεδα σε μαγευτικές τοποθεσίες για πενταροδεκάρες. Με χρήματα, που δεν φτάνουν για να φας σε ένα καλό εστιατόριο στη Φλωρεντία, μπορείς ν' αγοράσεις παραλιακό χωράφι στην Αλβανία.

Όταν θα αναπτυχθεί η Αλβανία και θα μπορεί ν' αποδίδει κέρδος το κεφάλαιό της, αυτό το κεφάλαιο δεν θα ανήκει πλέον στους Αλβανούς. Γιατί; Γιατί, όταν οι ιμπεριαλιστές λεηλατούσαν την Αλβανία, οι Αλβανοί μάζευαν πατάτες κάπου έξω από τα Τρίκαλα. Όταν τους έκλεβαν τα "φιλέτα" στην Αλβανία, αυτοί χαίρονταν με τα "ψίχουλα" στην Ελλάδα. Σε λίγο καιρό τα εκατομμύρια των Αλβανών λαθρομεταναστών, που θα νομίζουν ότι κάτι έκαναν στη ζωή τους με το "πουγκί" που γέμισαν στην Ελλάδα, θα γυρίσουν σε μια πατρίδα που δεν θα τους ανήκει. Θα τη βλέπουν ν' αναπτύσσεται και οι ίδιοι δεν θα έχουν το μερίδιο τους από αυτήν την ανάπτυξη.

Οι Έλληνες, εξαιτίας τους, θα χάσουν κάποια μεροκάματα, αλλά οι ίδιοι θα χάσουν μια πατρίδα. Οι Έλληνες θα χάσουν ασήμαντης αξίας χρήμα, ενώ οι Αλβανοί θα χάσουν την "ψυχή" τους. Αυτό θα είναι το τελικό αποτέλεσμα της σημερινής ψευδο­ανθρωπιστικής ελληνικής φιλοαλβανικής πολιτικής. Της πολιτικής, που βοηθά τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό, εφόσον τον "χρηματο­δοτεί". Της πολικής, που δίνει στους Αλβανούς ψίχουλα της ελληνικής "επικαρπίας", την ίδια ώρα που ξένοι λεηλατούν την αλβανική "επικαρπία".

Αυτό θα είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής που ζητάνε οι ίδιοι οι Αλβανοί μετανάστες να εφαρμοστεί στην Ελλάδα και η οποία πολιτική βολεύει και το αλβανικό καθεστώς, που λεηλατεί τον αλβανικό λαό χωρίς αντιδράσεις. Θα τους "ξεζουμίσουν" οι πονηροί Έλληνες στη δουλειά ως ξένους και, όταν επιστρέψουν στην πατρίδα τους, πάλι ξένοι θα είναι.

 

 

Μόνον τα κράτη μπορούν να βοηθήσουν κράτη

και να εξαλείψουν το πρόβλημα

της μαζικής μετανάστευσης.

 

Αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι αυτή η ψευδοανθρωπιστική πολιτική είναι ό,τι χειρότερο για τους πάντες. Απειλεί τα ζωτικά συμφέροντα των λαών. Απειλεί τα συμφέροντα τόσο των ευεργε­τών όσο και των ευεργετημένων. Ο ένας φτωχός "χρηματοδοτεί" τον άλλο, για να μπορούν οι πονηροί να κλέβουν τους πάντες "τζάμπα". Γι' αυτόν τον λόγο είπαμε εξ αρχής ότι πρέπει να απαγο­ρεύεται ρητά η φιλανθρωπική πολιτική των κρατικών μηχανισμών υπέρ προσώπων. Τα κράτη, που θέλουν να βοηθήσουν και βοη­θούν πραγματικά, κάνουν άλλα πράγματα, που καί σημαντικά είναι καί ριψοκίνδυνα για τα ίδια.

Το να κάνεις ψευδοφιλανθρωπική πολιτική, που όχι μόνον δεν σε φέρνει σε σύγκρουση, αλλά αντίθετα ευνοεί τους ιμπεριαλιστές, είναι εύκολο. Το να "απορροφάς" όλους τους αντικαθεστωτικούς μιας "Μπανανίας", βολεύει τους ιμπεριαλιστές. Το να κάνεις εις βάρος των φτωχών συμπολιτών σου δωρεές σε αναξιοπαθούντες λαθρομετανάστες, είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να βοηθήσεις πραγματικά μια χώρα, γιατί αυτό θα σε φέρει σε σύγκρουση με αυτούς που πραγματικά την αδικούν.

Τι θα έπρεπε να κάνει η Ελλάδα ως κράτος, αν πραγματικά αγαπούσε έναν λαό όπως τον αλβανικό ή τον ιρακινό κλπ.; Να μην διευκολύνει το καθεστώς, που βασανίζει και κλέβει αυτόν τον λαό, να "εκτονώνει" το κράτος από τις εσωτερικές τάσεις αντίδρασης. Να μην δίνει στον ιδιώτη "Χασάν" τη δυνατότητα να φεύγει από την πατρίδα του. Γιατί; Για να οδηγήσει την κατάσταση στην κοινωνική "έκρηξη", που πραγματικά μπορεί να γκρεμίσει το καθεστώς το οποίο βασανίζει τον λαό, για να εξυπηρετήσει τους ιμπεριαλιστές.

Από εκεί και πέρα η Ελλάδα, ως κράτος, θα έπρεπε να ευνοεί και να ενθαρρύνει ό,τι ενοχλεί τους ιμπεριαλιστές και τους συνενόχους τους. Θα έπρεπε με τις πράξεις της να προκαλεί τα αντίθετα φαινόμενα από αυτά που τους ευνοούν. Τι θα μπορούσε να ήταν αυτό; Να στηρίζει με όλα τα μέσα τον επαναστάτη "Χασάν". Τον λαμπρό αντικαθεστωτικό ήρωα "Χασάν" και όχι τον φουκαρά λαθρομετανάστη ελαιοχρωματιστή. Να του προσφέρει άσυλο και προστασία, όταν θα καταδιώκεται από τους φασίστες. Να του προσφέρει το "βήμα" της στα διεθνή φόρουμ, για να κοινοποιήσει στους λαούς το πρόβλημα του λαού του. Να του προσφέρει τα υλικοτεχνικά μέσα, να κάνει απρόσκοπτα τον αγώνα του.

Αν το καταφέρει αυτό, πραγματικά βοηθάει έναν λαό. Αν επιπλέον ως κράτος έχει τα μέσα και τις οικονομικές δυνατότητες μπορεί να βοηθήσει ακόμα περισσότερο. Πώς; Με ένα μεγάλο πρόγραμμα υποτροφιών. Να μορφώσει δωρεάν αυτούς που στη συνέχεια θα επιστρέψουν στην πατρίδα τους, για να μορφώσουν τον λαό τους. Να τους προσφέρει γνώση ν' αναπτυχθούν. Να τους χρηματοδοτήσει να χτίσουν την υποδομή, που θα τους επιτρέψει ν' αναπτύξουν την παραγωγή τους. Να εκπαιδεύσει στα εργοστάσιά του τους εξειδικευμένους τεχνίτες που απαιτεί η παραγωγή. Να διδάξει αυτούς που στη συνέχεια θα διδάξουν τους εργάτες στην πατρίδα τους.

Όλα αυτά όμως χωρίς κρυφοϊμπεριαλιστικούς στόχους, γιατί κάτι τέτοιες "βοήθειες" προσφέρουν τον τελευταίο αιώνα και οι ιμπεριαλιστές. Με τα χρήματά τους και τον "ανθρωπισμό" τους μπαί­νουν στο κεφάλαιο των λαών εις βάρος των συμφερόντων τους. Με τα χρήματά τους αγοράζουν κεφάλαιο, που δεν δικαι­ούνται ν' αγοράσουν. Εμείς μιλάμε για κοινό δανεισμό-διευκό­λυνση και όχι για "επένδυση". Για χρήματα, που δίνονται, για να επιστραφούν σε χρήματα. Όχι για χρήματα, που στη συνέχεια θα μεταφραστούν σε μερίδιο από πετρελαιοπηγές ή από ορυχεία. Όχι για χρήματα, που θα στηρίξουν φασιστικά καθεστώτα για να μην χαθεί η "επένδυση", εξαιτίας της αντίδρασης του λαού, ο οποίος αδικείται από τη λεηλασία του κεφαλαίου του.

Αυτό κάνει εκείνος που αγαπάει έναν λαό. Αυτό κάνει εκείνος που στη συνέχεια θα εισπράξει την ευγνωμοσύνη του ευεργετού­μενου. Αυτό όμως είναι δύσκολο να το κάνει ένα κράτος, γιατί αυτόματα θα γίνει εχθρός των ιμπεριαλιστών. Δεν είναι δυνατόν να επενδύουν οι ιμπεριαλιστές στους φασίστες, που διατηρούν έναν λαό στη φτώχεια και την αγραμματοσιά κι εσύ να κάνεις χωρίς κίνδυνο τα αντίθετα. Οι εχθροί των φασιστικών καθεστώτων είναι εχθροί και των ιμπεριαλιστών. Είναι θέμα χρόνου δηλαδή ν' αντιμετωπίσεις ως κράτος προβλήματα από τους ιμπεριαλιστές.

 

 

Η υποκρισία των αστών.

Η περίπτωση της Γερμανίας.

 

Το θέμα είναι ότι όλα αυτά τα πράγματα είναι πραγματική βοήθεια και χαρακτηρίζουν έναν φιλάνθρωπο λαό, που είναι ιδιοκτήτης ενός πολιτισμένου κράτους. Αν έχεις "γερό στομάχι" και μεγάλη αγάπη, αυτά κάνεις. Αν δεν το έχεις, κάθεσαι στη "γωνία" σου και τουλάχιστον δεν παριστάνεις τον φιλάνθρωπο. Δεν είναι κακό να φοβάσαι. Κακό είναι να είσαι καραγκιόζης. Το να δίνεις μερικές πράσινες κάρτες σε φτωχούς μετανάστες και να κάνεις τον ανθρωπιστή και τον φίλο των λαών εκ του ασφαλούς, σε κάνει καραγκιόζη.

Καραγκιόζης είναι ο κοινωνικά "παχύσαρκος", που ζει όλη του τη ζωή παρασιτικά εις βάρος των άλλων και ταυτόχρονα "πουλάει" ανθρωπισμό. Καραγκιόζηδες είναι όλοι αυτοί που έχουν λύσει τα προβλήματά τους μέσα από μια υψηλόμισθη κρατική θέση και προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα των ξένων φτωχών εις βάρος των συμφερόντων των επίσης φτωχών συμπολιτών τους. Το ίδιο συμβαίνει και στο επίπεδο των κρατών. Κράτος-καραγκιόζης είναι ένα κράτος, που με τη στάση του διευκολύνει τους ιμπερια­λιστές να καταληστεύσουν τα άλλα κράτη. Γιατί; Γιατί, ενώ δεν προσφέρεις τίποτε ουσιαστικό σε κανέναν, προκαλείς τρομερή ζημιά σε όλους. Αυτό είναι μια ηλιθιότητα και τίποτε άλλο.

Επειδή όμως τόσο μεγάλοι ηλίθιοι δεν υπάρχουν, ευνόητο είναι ότι όλοι αυτοί οι "ευαίσθητοι" που μας κυβερνούν "παίζουν" παιχνί­δια εις βάρος όλων μας. Γιατί θεωρούμε δεδομένο ότι γνωρίζουν τι συμβαίνει και ότι "παίζουν" παιχνίδια εις βάρος μας; Γιατί όλα αυτά που είπαμε παραπάνω τα γνωρίζουν. Γνωρίζουν ότι η οικονομική μετανάστευση είναι εις βάρος των συμφερόντων των λαών που τη χρεώνονται και υπέρ των ιμπεριαλιστών.

Πώς είμαστε σίγουροι ότι τα γνωρίζουν; Αυτοί δεν είναι που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ούτε καν συζητούσαν για νομιμο­ποίηση των μεταναστών; Τι έγινε; Μέσα σε λίγα χρόνια εκπολιτί­στηκαν κι απέκτησαν ευαισθησίες; Αυτοί δεν είναι που —ως νικητές των νικητών του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και άρα ως κυρίαρχοι ιμπεριαλιστές— ανάγκασαν την ηττημένη Γερμανία να "ανοίξει" τα σύνορά της στους δικούς τους μετανάστες, ως αντισταθμιστικό όφελος για τις καταστροφές που αυτή προκάλεσε; Αυτοί δεν ήταν που με τους μετανάστες προσπάθησαν να "γονατίσουν" τη Γερμανία, για να μην τους απειλεί;

Αν ήταν δίκαιο να δεχθεί η Γερμανία μετανάστες, ως "τιμωρία" για τις καταστροφές που προκάλεσε, γιατί "τιμωρούνται" σήμερα τα υπόλοιπα κράτη με μια ανάλογη πρακτική; Αν στόχος εκείνης της πολιτικής ήταν να "γονατίσει" η Γερμανία —για να μην απειλεί τα γειτονικά της έθνη—, τι συμβαίνει σήμερα με τα υπόλοιπα κράτη; Γιατί θέλουν κάποιοι να τα "γονατίσουν" και με ποιο στόχο; Εναντίον ποιου φοβούνται ότι θ' αντιδράσουν όλα αυτά τα κράτη;

Δεν είναι δυνατόν το ίδιο πράγμα από τη μία να το θεωρείς "τιμωρία" και άρα να το αντιλαμβάνεσαι ως αρνητικό φαινόμενο και από την άλλη να το "διαφημίζεις" σαν θετικό. Πρέπει κάποτε ν' αποφασίσουν τι θα μας πουν. Συμφέρει ή δεν συμφέρει έναν λαό να δέχεται μετανάστες; …Η Ελλάδα κέρδισε από τους μετανάστες, είπε ο Έλληνας πρώην πρωθυπουργός. Η Γερμανία γιατί έχασε; Γιατί εξαναγκάσθηκε να τους δεχθεί ως μέτρο τιμωρίας; Αν οι Έλληνες πολιτικοί, που αποφάσισαν υπέρ των μεταναστών, ήταν ευεργέτες της Ελλάδας, γιατί οι Δυτικοί σύμμαχοι, που αποφά­σισαν υπέρ των μεταναστών, ήταν τιμωροί της Γερμανίας; Μπορεί να μας εξηγήσει κάποιος αυτά τα ανεξήγητα παράδοξα;

 

 

Ποιοι κρύβονται πίσω από τις "ευαισθησίες"

υπέρ των μεταναστών;

Τι επιδιώκουν οι Αγγλοσάξονες και οι Εβραίοι

από τις πολιτικές αυτές;

 

Επειδή δεν υπάρχει λογική εξήγηση σε όλα αυτά που περιγρά­φουμε, ευνόητο είναι ότι κάτι άλλο συμβαίνει. Όλοι αυτοί που μας κυβερνούν ξέρουν τι κάνουν, γιατί εκτελούν άνωθεν εντολές. Ποιοι τους δίνουν εντολές; Αυτοί, που τους τελευταίους αιώνες είναι οι "συνήθεις ύποπτοι" του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού. Αυτοί, που έχουν τις πιο λαμπρές ανθρωπιστικές "βιτρίνες". Αυτοί, που φονεύουν τους λαούς και μετά εκμεταλλεύονται τα "παιδιά" τους, για να παριστάνουν τους "φιλάνθρωπους". Αυτοί, που ανήκουν στην κατηγορία των ανθρώπων, οι οποίοι —όπως είπαμε σε άλλο σημείο— παριστάνουν τους ευεργέτες, φονεύοντας και κατα­ληστεύοντας τους γείτονές τους.

Αυτοί, που "φιλοξενούν" μερικά από τα παιδιά των θυμάτων τους, για να τους διατηρούν υπό καθεστώς ομηρίας. Αυτοί, που νομίζουν ότι είναι "ανώτεροι" και ότι σαν τέτοιοι δικαιούνται να διαχειρίζονται το κεφάλαιο όλων των λαών. Αυτοί, που "πουλάνε" πολιτισμό και "εισπράττουν" κεφάλαιο σε πετρελαιοπηγές και ορυ­χεία. Αυτοί, που γίνονται πλούσιοι, "πουλώντας" δημοκρατία και είναι οι ίδιοι που διορίζουν τους δικτάτορες αυτού του κόσμου.

 

 

Οι Αγγλοσάξονες "gentlemen"

 

Σε ποιους αναφερόμαστε; Στους Αγγλοσάξονες και τους Εβραίους, που ελέγχουν τις ΗΠΑ και σήμερα χαράσσουν την αμερικανική ιμπεριαλιστική πολιτική. Οι πρώτοι είναι τα γνήσια παιδιά αυτών που "εφεύραν" τις δήθεν "ανοικτές" κοινωνίες. Τις πολυπολιτισμικές και πολυεθνικές κοινωνίες, που παριστάνουν την πλέον "σύγχρονη" άποψη περί κοινωνίας. Αυτοί που έχουν αναγά­γει σε θρησκεία τους την έννοια της "ανοχής" και της "συγκα­τοίκησης".

Γιατί όλα αυτά τα θεωρούμε δήθεν; Γιατί απλούστατα όλα είναι εκ του πονηρού. Γιατί οι Αγγλοσάξονες στηρίχθηκαν στο πολυ­πολιτισμικό και πολυεθνικό μοντέλο, για να προστατεύσουν τα κλοπιμαία τους και να επεκτείνουν τις αποικίες τους. Ήταν πολύ μεγάλες οι εθνικές τους κατακτήσεις, για να διαμορφώσουν ένα φυσιολογικό κράτος-σπίτι για το έθνος τους. Ήταν πολύ μεγάλα τα χωράφια τους, για να μπορούν να τα δουλεύουν μόνοι τους. Μέσα στην αυτοκρατορία τους ήταν οι ίδιοι μειονότητα κι επιπλέον ήταν τόσο λίγοι, που δεν μπορούσαν να εκμεταλλευτούν μόνοι τους το κεφάλαιο το οποίο κατακτούσαν. Χρειάζονταν "συγκάτοικους" να δουλεύουν, για να τους εκμεταλλεύονται.

Γι' αυτόν τον λόγο υπάρχει και το παράδοξο, που χαρακτηρίζει την περίφημη βρετανική αυτοκρατορία. Ποιο είναι το παράδοξο; Ότι παρ' όλη την κοινή εθνική ταυτότητα των κεφαλαιοκρατών της, λειτουργούσε με αυτοκρατορικό τρόπο. Παρ' όλη την εθνική της "φύση", είχε υπερεθνικά χαρακτηριστικά. Ενώ δηλαδή στον ιδιοκτησιακό τομέα είχε τη μορφή εθνικού "οίκου", στη λειτουργία της μιμούνταν τα αυτοκρατορικά "ξενοδοχεία". Οι Αγγλοσάξονες της Βρετανίας είναι οι πραγματικοί εφευρέτες της "μη ιδιο­συχνό­τητας" που επιβάλει ο κυρίαρχος "συγκάτοικος" στους υπόλοιπους. Αυτοί εφεύραν πρώτοι το "politically correct" και όχι οι παντελώς άσχετοι και αφελείς Αμερικανοί.

Απλά οι Αγγλοσάξονες αυτό το ονόμαζαν με άλλο τρόπο. Δεν ονομάτιζαν την ίδια τη συμπεριφορά, όπως κάνουν οι Αμερικανοί, αλλά ονομάτιζαν το πρόσωπο, που είχε τη συμπεριφορά αυτή. Ονό­μαζαν, τον μη έχοντα εθνική ή άλλη "ιδιοσυχνότητα", "Gentle­man". Αυτός είχε μια συμπεριφορά που ήταν μελετημένη, ώστε να μην προκαλεί τους γηγενείς, που έπεφταν θύματα του ιμπερια­λισμού. Υπό την κάλυψη κάποιων ψευδοπολιτισμένων συμπερι­φορών, έκρυβαν την αρπακτικότητά τους. Εκπαιδεύονταν οι Αγγλοσάξονες να φέρονται ως gentlemen, για να μην αντιδρούν τα θύματά τους.

Από αυτήν την σκληρή εκπαίδευση προέκυπτε και η αφύσικα υψηλή εμφάνιση του φαινομένου της ομοφυλοφιλίας, που πάντα χαρακτήριζε την αγγλοσαξονική κοινωνία. Αυτή η ομοφυλοφιλία εξυπηρετούσε τον ιμπεριαλισμό για πολλούς λόγους. Εκτός όλων των άλλων προσέδιδε μια εικόνα "ακίνδυνου" άνδρα στους κατακτητές. Αυτό ήταν επιθυμητό φαινόμενο γι' αυτούς. Γιατί; Γιατί οι λαοί ερεθίζονται πολύ πιο εύκολα, όταν οι κατακτητές εκτός των άλλων εκμεταλλεύονται την ισχύ τους εις βάρος του ανδρικού πληθυσμού τους. Ερεθίζονται, όταν οι πλούσιοι και ισχυροί ξένοι "συγκάτοικοί" τους αρπάζουν τις γυναίκες του λαού τους.

Μια βρετανική αυτοκρατορία φανατικών εραστών θα κατέρρεε πολύ νωρίτερα απ' ό,τι κατέρρευσε. Θα κατέρρεε πριν την ώρα της, αν οι μορφωμένοι και πλούσιοι αστοί της πήγαιναν στις αποικίες και φέρονταν σαν λιγούρια πεινασμένα για "sex". Οι ακίνδυνοι και όχι ανταγωνιστικοί για τους κατακτημένους άνδρες Άγγλοι gentle­men, της έδωσαν μεγάλη παράταση ζωής. Περιορίζονταν στην κλοπή κεφαλαίου και σπάνια έμπαιναν στις "κρεβατοκάμαρες" των θυμάτων τους.

Την "επιτυχία" των Αγγλοσαξόνων της Βρετανίας ζήλεψαν οι αδερφοί τους Αγγλοσάξονες των ΗΠΑ και τους αντέγραψαν σε όλα. Και αυτοί, παρ' όλο που στο επίπεδο της ιδιοκτησίας του εθνικού τους κεφαλαίου έχουν θεωρητικά ένα εθνικό κράτος, υπερασπίζονται το ίδιο "ξενοδοχειακό" μοντέλο αυτοκρατορικού τύπου. Γιατί; Γιατί, ως ξένοι κατακτητές στην κοινωνία που τους φιλοξενούσε, είχαν ανάγκη προστασίας από τους γηγενείς Ινδιά­νους και τους μαύρους σκλάβους, όταν τους έκλεβαν. Ήταν και οι ίδιοι μειονότητα στις ΗΠΑ κι αναζήτησαν έναν "συγκάτοικο", που θα έκανε τον "μπράβο" τους εις βάρος των υπολοίπων. Αυτόν τον ρόλο του "μπράβου" κλήθηκαν να παίξουν οι μετανάστες. Η πολυ­τι­μότητα του πολυεθνικού "μπράβου" τούς έκανε "κοσμο­πολίτες".

Αυτοί οι δύο πονηροί λαοί σήμερα καταγγέλλουν τη "βαρβα­ρό­τητα" των λαών, που αντιδρούν στην πονηρή ιμπεριαλιστική πολι­τική, η οποία στηρίζεται στον "ψευδοπολιτισμό" τής πολυπολιτισμι­κής "ξενοδοχειακού" τύπου κοινωνίας. Είναι πονηρός αυτός ο ιμπεριαλισμός, γιατί στηρίζεται πάνω σε "πονηράδες" οι οποίες επιτρέπουν στους ιμπεριαλιστές να "πουλάνε" πολιτισμό και να εισπράττουν κεφάλαιο.

Πράγματι είναι πολιτισμός να υπάρχει ανοχή μέσα στην κοινωνία. Να μπορεί να επιβιώνει μέσα σ' αυτήν οτιδήποτε υπάρ­χει και δεν ζει παρασιτικά εις βάρος των άλλων. Επί αιώνες μάτωναν οι ανθρώπινες κοινωνίες, επειδή δεν ανέχονταν τίποτε άλλο εκτός από αυτό που πρέσβευαν οι κυρίαρχοί τους. Πράγματι πολιτισμός και σύγχρονη κοινωνία είναι να ανέχεσαι τον διπλανό σου και τις επιλογές του.

Όμως, πολιτισμός δεν είναι να εισάγεις "διαφορετικούς", τους οποίους θα κληθείς στη συνέχεια ν' ανεχθείς σχεδόν καταναγκα­στικά. Πολιτισμός δεν είναι να εισάγεις έναν "διαφορετικό" διπλανό, για να παραστήσεις τον πολιτισμένο. Πολιτισμός είναι οι Έλληνες να ανέχονται Συνέλληνες, όποια κι αν είναι η ιδεολογική ή θρησκευτική ή όποια άλλη επιλογή τους. Τους Συνέλληνες, που είναι μωαμεθανοί, άθεοι, ινδουιστές, κομμουνιστές ή ακόμα και ομοφυλόφιλοι. Να κάνουν αυτό το οποίο δεν έκαναν όταν ήταν απολίτιστοι και δεν ανέχονταν κανέναν διαφορετικό ανάμεσά τους.

Όταν, ως βάρβαροι κι απολίτιστοι, έστελναν τους Έλληνες κομμουνιστές στα ξερονήσια, τους Έλληνες αιρετικούς στην πυρά, τους Έλληνες μωαμεθανούς τους θεωρούσαν πράκτορες των Τούρκων και τους Έλληνες ομοφυλόφιλους τούς έκαναν του κόσμου τον περίγελο. Όταν, σαν "εκπολιτιστές", "επιμόρφωναν" τους "διαφορετικούς" με όλους τους τρόπους και επ’ αμοιβή, εφόσον ποτέ δεν παρέβλεπαν να τους αρπάξουν και τα χωράφια τους. Έχουν γίνει πλούσιοι κάποιοι Έλληνες, "εξαργυρώνοντας" την πίστη τους, τον πατριωτισμό τους ή την ιδεολογία τους εις βάρος ομοεθνών τους.

Πολιτισμός δεν είναι να ανέχονται οι Έλληνες "κύματα" ξένων μωαμεθανών, άθεων ή ινδουιστών. Αυτήν τη λογική της αναγκα­στικής "συγκατοίκησης" ξένων μέσα σε μια ενιαία κοινωνία την "εφεύραν" οι "πολιτισμένοι" Αγγλοσάξονες, για να υπηρετήσουν τα εθνικά τους συμφέροντα. Ως γνήσιοι απολίτιστοι άρπαγες, δεν ανέχονταν τη διαφορετικότητα των δικών τους φυσικών γειτόνων, που ήταν οι Ινδιάνοι και οι μαύροι. Ως "πολιτισμένοι", κουβάλησαν ξένους μετανάστες απ' όλα τα μήκη και πλάτη του Πλανήτη, για να ελέγξουν τα θύματά τους. Ανάγκασαν τους "απολίτιστους" Ινδιά­νους και μαύρους να τους ανεχθούν αυτούς τους ξένους, εφόσον είχαν ζημιά από αυτούς. Οι θύτες με τον τρόπο αυτόν παρουσιά­ζονταν σαν "πολιτισμένοι" και τα θύματα σαν "απολίτιστοι".

Αυτή η διαφορά των Αγγλοσαξόνων με τα άλλα έθνη υπάρχει, γιατί ήταν έθνος κατακτητών. Ενώ δηλαδή όλα τα έθνη προστα­τεύουν τα συμφέροντά τους με "κλειστές" κοινωνίες, οι Αγγλο­σά­ξονες τα προστάτευαν με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο. "Ανέχονταν" ως κοινωνία τους "διαφορετικούς", όχι επειδή ήταν πολιτισμένοι, αλλά γιατί έκλεβαν και λεηλατούσαν τους πάντες. Ενθάρρυναν τους πολίτες τους να ανέχονται μια πολυφυλετική κοινωνία, γιατί εκμεταλλεύονταν πολλές φυλές. Τους ενθάρρυναν να ανέχονται μια πολυπολιτισμική κοινωνία, γιατί εκμεταλλεύονταν πολλούς πολιτισμούς.

Είχαν συμφέρον να διατηρούν και να εκπαιδεύουν μέσα στη Βρετανία κάποιους Ινδούς, για παράδειγμα, γιατί εξαιτίας τους εκμεταλλεύονταν την τεράστια Ινδία. Στη Βρετανία εκπαιδεύονταν οι Ινδοί, που παρίσταναν τους λακέδες των Βρετανών και οι οποίοι υπηρετούσαν σταθερά τα βρετανικά συμφέροντα στην Ινδία. Στη Βρετανία έστελναν οι Βρετανοί τους "ανήσυχους" Ινδούς, για να "εκτονώσουν" την αντίδραση στην Ινδία.

Εκεί εξουδετέρωναν τους ισχυρότερους από τους Ινδούς, που, ως έξυπνοι άνθρωποι, ήθελαν ανάπτυξη και ανθρώπινη διαβίωση. Εκεί τους αστικοποιούσαν και με έναν μισθό στα εργοστάσια τούς έκλειναν τα "στόματα". Όλοι εκείνοι ήταν νόμιμοι μετανάστες στη Βρετανία. Γιατί; Γιατί οι πρώτοι, ως αστοί, ήταν γνήσιοι υπηρέτες των βρετανικών συμφερόντων και οι δεύτεροι, ως κοινοί εργάτες, ήταν από τους λίγους Ινδούς που εισέπρατταν με τους μισθούς τους στα εργοστάσια της Βρετανίας αντισταθμιστικά οφέλη από τη λεηλασία της Ινδίας.

Το ίδιο έκαναν και οι Αμερικανοί. Ενθάρρυναν τη μετανά­στευ­ση προς το κράτος τους, γιατί είχαν συμφέρον από τους μετανά­στες. Δημιούργησαν μια πολυφυλετική και πολυεθνική κοινωνία, γιατί "έκλεψαν" από όλες τις φυλές και από όλα τα έθνη το ανθρώπινο δυναμικό που τους χρειάζονταν, για να υπηρε­τήσουν τα εθνικά τους συμφέροντα. Αυτοί ζητούσαν μετανάστες, γιατί αυτό τους βόλευε στην άμυνα τους έναντι των κατακτημένων. Αλληλο­εξυπηρετούνταν Αμερικανοί και μετανάστες εις βάρος ενός κοινού εχθρού, που ήταν οι γηγενείς Ινδιάνοι και οι μαύροι, οι οποίοι ήταν τα παιδιά των σκλάβων.

Ακριβώς, επειδή οι Αγγλοσάξονες των ΗΠΑ ήταν μειονότητα στον χώρο που κατέκτησαν, ζήτησαν για την άμυνά τους μετανάστες. Οι μετανάστες έφαγαν ένα κομμάτι "ψωμί" κι έγιναν η "ασπίδα" των προστατών και συνενόχων τους. Από την "επικαρπία" των Ινδιάνων και των μαύρων τρώει άδικα και παράνομα "παντε­σπάνι" ο Έλληνας μετανάστης των ΗΠΑ. Όλα αυτά όμως οι Αμερικανοί δεν τα έκαναν επειδή ήταν πολιτισμένοι. Τα έκαναν, επειδή τους συνέφερε. Τα έκαναν, για να διαιωνιστεί μια αδικία, που, χωρίς την παρουσία και τη βοήθεια των μεταναστών, θα τελείωνε με τον πιο βίαιο τρόπο. Πριν τους ξεκοιλιάσουν οι Ινδιάνοι και οι μαύροι, έβαλαν ανάμεσά τους εκατομμύρια πεινα­σμένων μεταναστών για να προστατευτούν.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι καί στις δύο αυτές περιπτώσεις το "μοντέρνο" της κοινωνικής ανοχής έγινε, για να εξυπηρετηθούν συμφέροντα. Οι λαοί αυτών των κρατών, που θεωρητικά θίγονταν από αυτήν την πολιτική, πείθονταν εύκολα ότι τους συνέφερε να γίνουν ανεκτικοί. Αυξάνονταν η "επικαρπία" των Αγγλοσαξόνων, εξαιτίας της παρουσίας των ξένων και δεν συνέβαινε το αντίθετο. Αυξάνονταν ή διατηρούνταν το ήδη υπερβολικό εθνικό κεφάλαιο που κατείχαν εξαιτίας των ξένων.

Ο "κοσμοπολιτισμός" των λαών τους, δηλαδή, ήταν ανάλογος της πορείας των συμφερόντων τους. Ήταν "κοσμοπολίτες", μόνον όταν αυξανόταν η εθνική "επικαρπία" τους. Γιατί το λέμε αυτό με τόσο απόλυτο τρόπο; Γιατί απλούστατα τόσο οι Αγγλοσάξονες όσο και οι Εβραίοι αποδεδειγμένα φέρονται με τον χειρότερο τρόπο στους ξένους, όταν αυτοί απειλούν την "επικαρπία" τους. Φέρονται χειρότερα και από τον χειρότερο βάρβαρο. Χτίζουν πραγματικά τείχη, για να χωρίσουν τους ανθρώπους μεταξύ τους. Σκοτώνουν και βασανίζουν όποιον τους απειλεί. Οι Αγγλοσάξονες στη Βόρεια Ιρλανδία και στις Νότιες Πολιτείες των ΗΠΑ και οι Εβραίοι στην Παλαιστίνη.

Το θέμα είναι —για να συνεχίσουμε την ανάλυση— ότι όλοι αυτοί οι "ευαίσθητοι" λαοί παρίσταναν τους κοσμοπολίτες και επιδείκνυαν την απαιτούμενη ανοχή απέναντι στους ξένους μόνον όταν είχαν κέρδος από αυτούς. Πείθονταν εύκολα ο Βρετανός γηγενής να ανέχεται τον Πακιστανό γείτονά του, που χρησιμο­ποιούσε δωρεάν τις βρετανικές υποδομές, γιατί αυτός με την παρουσία του εξασφάλιζε στη Βρετανία τον έλεγχο του Πακιστάν. Πείθονταν εύκολα ο Αμερικανός Αγγλοσάξονας να ανέχεται τον Έλληνα γείτονά του, που χρησιμοποιούσε δωρεάν τις αμερικα­νικές υποδομές, γιατί αυτός εξασφάλιζε με την παρουσία του τον έλεγχο των γηγενών και των μαύρων.

 

 

Οι Εβραίοι "κοσμοπολίτες".

 

Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τους Εβραίους. Οι Εβραίοι αύξαναν σταθερά την "επικαρπία" τους με τον ψευδοκοσμο­πολιτισμό τους. Γι' αυτόν τον λόγο αυτοί οι οποίοι συνθέτουν το "εκλεκτό" έθνος δεν θέλησαν ποτέ να κάνουν το ανάλογο πολιτισμένο "εκλεκτό" κράτος. Γι' αυτόν τον λόγο ο "εκλεκτός" λαός επί αιώνες δεν έκανε εθνικό "οίκο" και περιφερόταν σαν τον γύφτο μέσα σε ξένους "οίκους". Οι Εβραίοι εκπαίδευαν εκ του πονηρού τον λαό τους να μην αναζητά πατρίδα και να αρκείται στην ιδιότητα του ξένου μετανάστη.

Τον εκπαίδευαν να υποστηρίζει τα "ανοικτά" κοινωνικά μοντέλα, γιατί αυτό υπηρετούσε καλύτερα τα εβραϊκά συμφέροντα. Τον εκπαίδευαν ν' αναπτύσσει μέσω της μίμησης μια συμπερι­φο­ρά, που να μην έχει δική της εθνική "ιδιοσυχνότητα". Εκπαίδευαν τους Εβραίους να φέρονται με ταξικές "ιδιοσυχνότητες" και όχι με εθνικές. Να αναμιγνύονται με τους πληθυσμούς και να μην ξεχωρίζουν. Να διατηρούν την εθνική τους ταυτότητα για λόγους συμφέροντος, αλλά να μην προκαλούν μ' αυτήν. Γι' αυτόν τον λόγο το σύγχρονο Ισραήλ, παρ' όλο το μικρό του μέγεθος είναι μια πραγματική "Βαβέλ" από απόψεως συμπεριφορών. Εξαιτίας αυτών των συμφερόντων οι Εβραίοι εκπαίδευαν τον λαό τους να επιδιώκει να μετατρέψει όλα τα εθνικά κράτη όπου "λαθροβιούσε" σε ανοικτά "ξενοδοχεία".

Όπως αντιλαμβανόμαστε αυτό το έκαναν, όχι επειδή ήταν πολιτισμένοι, αλλά γιατί έτσι τους συνέφερε. Είχαν μάθει την τέχνη να εκμεταλλεύονται "συγκάτοικους" και δεν τους συνέφερε το εθνικό μοντέλο. Δεν τους συνέφερε να κατοικούν σε εθνικά ομοιο­γενείς κοινωνίες, που ο "συγκάτοικός" τους ήταν ένας και μοναδικός και ταυτόχρονα ιδιοκτήτης. Δεν τους συνέφερε, γιατί γνώριζαν ότι με τις κλοπές τους μπορεί να τον θύμωναν και να τους έδιωχνε από το "σπίτι" του.

Δεν τους συνέφερε μια πατρίδα ομοιογενώς εβραϊκή και δεν τους συνέφερε επίσης να είναι εθνικώς ομοιογενής η κοινωνία που τους φιλοξενούσε. Τους συνέφερε, για λόγους οικονομικούς, να ζουν ως μειονότητες ξένων σε διάφορα κράτη, γιατί, κλέβοντας, αύξαναν διαρκώς την εθνική τους "επικαρπία". Τους συνέφερε για λόγους ασφαλείας να ζουν ως μειονότητες ανάμεσα σε πολλές μειονότητες. Τους συνέφερε το "ξενοδοχειακό" μοντέλο, γιατί γνώριζαν πώς να κινούνται στα "λόμπι" των "ξενοδοχείων".

Εξαιτίας αυτής της επιλογής ήταν αναγκασμένοι να μάθουν να ζουν όσο το δυνατόν πιο καλά μέσα στα "ξενοδοχεία" αυτά. Να μάθουν να εξασφαλίζουν τόσο την ασφάλεια τους όσο και την "επιτυχία" τους. Ήταν προς το συμφέρον τους δηλαδή να παριστάνουν τους "κοσμοπολίτες" και να υποστηρίζουν τα ανοικτά και "μοντέρνα" κοινωνικά μοντέλα. Μισούσαν τα αμιγή εθνικά κράτη και γι' αυτόν τον λόγο επιθυμούσαν ανοικτά σύνορα, αναζητώντας συνενόχους. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Εβραίοι "προοδεύουν" σε πολυεθνικά αυτοκρατορικά μοντέλα. "Προό­δευ­σαν" ως έθνος μέσα στη βαβυλωνιακή, τη ρωμαϊκή, τη χριστιανική, την οθωμανική και τη βρετανική αυτοκρατορία. Σήμερα "προοδεύ­ουν" στην αμερικανική και φιλοδοξούν να "προοδεύ­σουν" και στη Νέα Τάξη.

Αυτός είναι κι λόγος που Εβραίοι ήταν οι "ιδρυτές" των μεγαλύτερων "ξενοδοχείων" στον κόσμο. Εβραίοι ίδρυσαν τον χριστιανισμό και τον κομμουνισμό. Αν θέλει ν’ αναζητήσει κάποιος τους "πολιτισμένους" Εβραίους, θα τους βρει ακολουθώντας τα πορνεία. Οι μεγαλύτερες εβραϊκές κοινότητες βρίσκονται εκεί όπου "ανθεί" ο ξενοδοχειακός "πολιτισμός". Εκεί όπου υπάρχουν τα μεγαλύτερα πορνεία. Εκεί όπου μπορεί ο καθένας να πάει να διασκεδάσει όπως θέλει ή να πλουτίσει, χωρίς κανένας από τους γηγενείς να του πει τίποτε.

Συμβαίνει αυτό το οποίο σε άλλο σημείο λέγαμε, για το πώς θέλει ο καθένας το σπίτι του και το σπίτι του γείτονά του. Οι "ηθικοί" Εβραίοι, που προστατεύουν ακόμα και με τη βία την "τιμή" των γυναικών τους, είναι οι μεγαλύτεροι μαστροποί και οι καλύ­τεροι πελάτες των πορνείων στον κόσμο. Αυτοί, που θέλουν σαν "κοσμοπολίτες" ν’ ανοίγουν όποτε θέλουν τα ξένα "ψυγεία", δεν αφήνουν τους Παλαιστίνιους να επωφελούνται από το "ψυγείο" του Ισραήλ. Αυτοί, που θέλουν να ανέχονται οι άλλοι την οικονομική "επιτυχία" τους στο όνομα του "πολιτισμού", πηγαίνουν και κόβουν τα λιγοστά ελαιόδενδρα των φτωχών Παλαιστινίων. Αυτοί, που νομίζουν ότι δικαιούνται ν' αγοράζουν ακίνητα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Πλανήτη, θέλουν να "φάνε" την περιουσία του Πατριαρχείου της Ιερουσαλήμ, γιατί βρίσκεται στη "γη" τους.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι το να παρουσιάζει κάποιος αυτήν την αποικιοκρατική μεθοδολογία σαν σύγχρονη μορφή κοινωνίας, είναι πέρα για πέρα υποκρισία. Είναι πέρα για πέρα υποκρισία να παρουσιάζονται σαν "κοσμοπολίτες" οι πλέον εθνικιστές ανάμεσα στους λαούς. Αυτοί οι οποίοι δεν ανέχονται ως ίσους ούτε τους ομοίους τους. Οι "γαλαζοαίματοι" της βασίλισσας και οι "εκλεκτοί" του Θεού. Αυτοί, που γεννιούνται και πεθαίνουν με την πεποίθηση ότι η Βρετανία πρέπει να κυβερνάει τα "κύματα" και αυτοί που, σαν "κολλητοί" του Θεού, θέλουν να ζουν πλούσια εις βάρος όλων, χω­ρίς να εργάζονται. Οι πρώτοι, επειδή θεωρούν ότι όλα τους "ανή­κουν" και οι δεύτεροι, επειδή θεωρούν ότι όλοι τους "χρωστάνε".

Τα πράγματα είναι απλά. Τα εθνικά συμφέροντα των Αγγλοσαξόνων των ΗΠΑ —επειδή αυτοί είχαν ανάγκη τη βοήθεια πολλών λαών στην άμυνά τους κατά των γηγενών και των μαύρων— τους ανάγκασαν και άνοιξαν τα σύνορά τους. Τα εθνικά συμφέροντα των Αγγλοσαξόνων της Βρετανίας —οι οποίοι εκμε­ταλ­λεύονταν πολλά κράτη— τους ανάγκασαν και άνοιξαν τα σύνορά τους. Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και οι Εβραίοι. Οι Εβραίοι ήθελαν να εκμεταλλευτούν όλα τα κράτη και άρα και πάλι για λόγους εθνικού συμφέροντος υποστήριζαν πάντα τα "ανοικτά" κοινωνικά σύνολα.

Όλα τα υπόλοιπα κράτη, που κατοικούνται από εθνικά ομοιο­γενείς κοινωνίες, δεν έχουν τέτοιου είδους συμφέροντα. "Χάνουν" και δεν "κερδίζουν" από τέτοιου είδους "κοσμοπολίτικες" πρακτι­κές. Οι σημερινοί Γερμανοί, οι Έλληνες, οι Αυστριακοί, οι Δανοί, οι Σουηδοί, οι Ιταλοί, οι Ισπανοί κλπ., που δεν έχουν αποικίες, που δεν έχουν εσωτερικούς εθνικούς εχθρούς και που δεν έχουν στόχο να "σκορπιστούν" στον κόσμο, γιατί να υποστηρίξουν τα "ανοικτά" σύνορα;

Γιατί ν' "ανοίξουν" οι Έλληνες τα σύνορά τους στους Ιρακινούς; Γιατί να νομιμοποιήσουν στα κράτη τους τούς ήδη υπάρχοντες Ιρακι­νούς; Γιατί δηλαδή να βάλουν μέσα στο "σπίτι" τους "συγκάτοικο" με πλήρη δικαιώματα; Μήπως με τον τρόπο αυτόν υπηρετούν τα εθνικά συμφέροντά τους; Μήπως με την εισαγωγή των Ιρακινών θα εξασφαλίσουν συμμάχους, για να ελέγξουν τους κατακτημένους "Προέλληνες" όπως κάνουν οι Αμερικανοί; Μήπως με την εισαγωγή Ιρακινών εξασφαλίζουν τα πετρέλαια του Ιράκ, όπως κάνουν οι Βρετανοί; Μήπως με την εισαγωγή Ιρακινών στην πατρίδα τους εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη "εξαγωγή" Ελλήνων σε άλλες χώρες, όπως κάνουν οι Εβραίοι;

 

 

Γιατί οι ιμπεριαλιστές "επενδύουν"

στα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα;

Ποιοι είναι οι στόχοι τους

και πώς αυτοί εξυπηρετούνται

από τους φτωχούς μετανάστες;

 

Αν καταλάβει ο αναγνώστης τη μεθοδολογία που ακολουθούν οι ιμπεριαλιστές, για να υπηρετήσουν τα εθνικά τους συμφέροντα, εύκολα μπορεί να καταλάβει και τους στόχους τους σήμερα. Εύκο­λα μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς επιδιώκουν από τα κολοσσιαία σήμερα μεταναστευτικά ρεύματα. Εύκολα μπορεί να καταλάβει γιατί ξοδεύουν δισεκατομμύρια δολάρια στην προπαγάνδα των "ανοικτών" κοινωνιών. Εύκολα δηλαδή μπορεί να καταλάβει, γιατί Αγγλοσάξονες κι Εβραίοι είναι οι ιδρυτές και οι κύριοι χρηματο­δότες των μη κυβερνητικών οργανώσεων, που προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και ειδικά αυτά των μεταναστών.

Τα φασιστικά καθεστώτα, που διορίζουν οι ίδιοι κάθε μέρα, παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κάθε μέρα βασανίζουν και σκοτώνουν τους πολιτικούς αντιπάλους τους, χωρίς ν' ασχο­λείται κανένας με αυτά. Αρκεί όμως ένα δημοκρατικό κράτος να μην νομοθετήσει υπέρ των μεταναστών και θα το στείλουν στην "πυρά". Αντιλαμβανόμαστε, ότι όλα αυτά κάπου δεν "κολλάνε" μεταξύ τους. Γιατί οι μεγαλύτεροι αποικιοκράτες και εκμεταλλευτές που γνώρισε ποτέ ο κόσμος είναι τόσο "ευαίσθητοι" απέναντι στους αναξιοπαθούντες οικονομικούς μετανάστες;

Αυτό το οποίο πρέπει να κάνουμε τώρα είναι να δούμε πώς εξυπη­ρετούν αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι τους στόχους των ιμπερια­λι­­στών. Αν εντοπίσουμε αυτούς τους στόχους, εύκολα —από τις δυσκολίες που μπορεί να υπάρχουν στην επίτευξή τους— μπορού­με να καταλάβουμε πώς ακριβώς υπηρετούν τους πανίσχυρους ιμπεριαλιστές οι θεόφτωχοι μετανάστες. Θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε πώς είναι δυνατόν να "συμπλέουν" τα συμφέροντα ανθρώπων, που είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους.

Στόχος των ιμπεριαλιστών της Νέας Τάξης είναι ο προφανής. Προσπαθούν να επεκτείνουν τον ιμπεριαλισμό τους στο σύνολο του πλανήτη. Προσπαθούν να τον επεκτείνουν πέρα από τα όρια που τον επέκτειναν μέχρι σήμερα. Προσπαθούν, είτε ν' αρπάξουν είτε να εκμεταλλευτούν με τους δικούς τους όρους το σύνολο του παγκοσμίου κεφαλαίου. Μέχρι τώρα τα κατάφερναν καλά στα φτωχά τριτοκοσμικά κράτη και δεν επιχειρούσαν να κάνουν το ίδιο στα ανεπτυγμένα, γιατί θα αντιδρούσαν. Τους αρκούσε μέχρι τώρα να ελέγχουν αυτά τα ανεπτυγμένα κράτη με διακριτικό τρόπο, γιατί δεν ήταν ικανά να τους απειλήσουν άμεσα.

Η πολιτική τους ήταν διπλή. Στα ανεπτυγμένα κράτη δεν μπορούσαν να φερθούν με τον πάγιο αρπακτικό τρόπο, παρά φρόντιζαν να τα παγιδεύσουν. Τους αρκούσε ν' αρπάζουν από τους λαούς τους ένα σημαντικό μέρος της τεράστιας "επικαρπίας" τους και να τους αφήνουν να ζουν με την ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Η κομμουνιστική απειλή τρόμαζε τους πάντες και εύκολα τους μετέτρεπε σε συμμάχους των ιμπεριαλιστών. Το μερίδιο από την "επικαρπία" τους, που προσέφεραν στους Αμερικανούς, φάνταζε σαν ένα εύλογο τίμημα για την προστασία που τους παρείχαν από τους επικίνδυνους προλετάριους. Πόσο σημαντικό μπορεί να ήταν ένα μερίδιο στις εθνικές τους αγορές μπροστά στον κίνδυνο της κόκκινης "αρκούδας";

Σήμερα όμως τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Ο κομμουνισμός έχει πάψει να υφίσταται σαν απειλή και τα ανεπτυγμένα κράτη δεν έχουν λόγο να μην αντιδρούν στους "πλανητάρχες". Δεν έχουν λόγο να προσφέρουν σ' αυτούς ένα τόσο σημαντικό μέρος της "επικαρπίας" τους. Από τη στιγμή που υπάρχει αυτή η σύγκρουση συμφερόντων, φυσικό είναι ότι οι Αγγλοσάξονες ιμπεριαλιστές φο­βού­νται τους λαούς που μέχρι τώρα λεηλατούσαν εκ του ασφαλούς.

Γι' αυτόν τον λόγο έχουν βάλει στο στόχαστρό τους και τα κράτη αυτά. Γιατί; Γιατί, αν δεν ελεγχθούν εγκαίρως, είναι πιθανόν ν' αντιδράσουν και να οδηγήσουν τη Νέα Τάξη στην κατάρρευση. Είναι πιθανόν, πάνω στην αγωνία τους να προστατεύσουν την "επικαρπία" τους, να πάψουν να υπακούουν στις "άνωθεν" εντολές. Είναι δηλαδή ζωτικός στόχος των ιμπεριαλιστών να ελέγξουν τα ισχυρότερα των Δυτικών κρατών, γιατί στην αντίθετη περίπτωση με την αντιλαϊκή πολιτική, που αναγκαστικά θα πρέπει να επιβάλουν για να λειτουργήσει η Νέα Τάξη, είναι δυνατόν να υπάρξει αντίδραση.

Στην περίπτωση αυτήν δηλαδή δεν είναι στόχος μόνον το κεφάλαιο των φτωχών λαών, που έτσι κι αλλιώς έλεγχαν μέχρι τώρα. Στόχος είναι το κεφάλαιο των πλούσιων λαών, που, βλέ­ποντας τη φτώχεια να τους απειλεί, πιθανόν ν' αντιδράσουν με καταστροφικά αποτελέσματα για τη Νέα Τάξη. Στόχος τους είναι το εθνικό κεφάλαιο των ανεπτυγμένων βιομηχανικά χωρών. Αυτό το κεφάλαιο τους ενοχλεί, γιατί, αν "ενεργοποιηθεί", θα καταστρέψει τον σχεδιασμό τους. Το εθνικό κεφάλαιο των ισχυρών κρατών, που, είτε δημόσιο είτε ιδιωτικό, μπορεί να στραφεί εναντίον τους.

Οι αγγλοσαξονικών κυρίως συμφερόντων πολυεθνικές, δηλα­δή, που σήμερα ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος του παγκο­σμίου κεφαλαίου, απειλούνται από το ίδιο τους το μέγεθος και είναι υποχρεωμένες να λάβουν προληπτικά μέτρα. Παρασυρμένες από την απληστία τους, μετακίνησαν την παραγωγή και έπαψαν να έχουν σχέση με τους λαούς των ανεπτυγμένων κρατών. Έπαψαν ν' απολαμβάνουν την υποστήριξή τους, γιατί έπαψαν ν' αποτελούν σημαντικό μέρος της εθνικής "επικαρπίας" των λαών στα κράτη όπου δραστηριοποιούνται. Έπαψαν ν' αποτελούν μέρος της "επικαρπίας" ακόμα και των ίδιων των λαών που θεωρητικά τις ίδρυσαν.

Οι σημερινές πολυεθνικές υπηρετούν καθαρά ατομικά συμφέ­ροντα. Συμφέροντα ατόμων, οι οποίοι ναι μεν ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο έθνος, αλλά που δεν μπορούν να ταυτιστούν με τα εθνικά συμφέροντα του λαού τους. Έχουν μάλιστα πάρει τέτοιες κολοσσιαίες διαστάσεις, που, αν δεν εξασφαλίσουν πρόσβαση στις πλούσιες εθνικές αγορές της Δύσης, κινδυνεύουν να καταρ­ρεύσουν από το "ίδιον βάρος" τους. Ακριβώς, επειδή —για να μεγιστοποιήσουν το μέγεθός τους— κατέστρεψαν τις εθνικές παραγωγές, φοβούνται τώρα μήπως αποκλειστούν από τις εθνικές αγορές και καταρρεύσουν.

 

 

 

Πώς βοηθούν οι μετανάστες τους Αμερικανούς

να "κατακτήσουν" τα κράτη που τους απειλούν;

 

Όταν έχεις ως στόχο να οικειοποιηθείς ή να καταστρέψεις το κεφάλαιο που σε απειλεί, πρέπει να νικήσεις τον ιδιοκτήτη του. Πρέπει να κάνεις ό,τι έκαναν πάντα οι κατακτητές. Να κατακτήσεις ένα κράτος και στη συνέχεια να εξασφαλίσεις τις συνθήκες που θα προστατεύουν μέσα σ' αυτό τους ανθρώπους οι οποίοι σε υπηρε­τούν. Η μόνη ιδιομορφία που υπάρχει στη σημερινή υποτίθεται περίπλοκη κατάσταση είναι ότι δεν χρειάζεται αυτή η κατάκτηση να είναι πραγματική. Δεν χρειάζεται οι άνθρωποί σου να είναι σκληροί κι οπλισμένοι έποικοι.

Η άυλη μορφή του κεφαλαίου σήμερα επιτρέπει την "εικονική" κατάκτηση. Αρκεί να εξασφαλίσεις πρόσβαση σε μια εθνική αγορά και εύκολα κατατροπώνεις τους αντιπάλους σου, αν είσαι πιο ισχυρός απ' αυτούς. Δεν χρειάζεται να βομβαρδίσεις τα εργοστά­σιά τους ή να καταστρέψεις τις σοδειές τους. Δεν χρειάζεται να στείλεις έποικους με όπλα. Αρκεί η παραγωγή σου να είναι καλύτερη και να στείλεις καλούς αντιπρόσωπους με ακριβά κουστούμια για να κάνουν την ίδια δουλειά.

Ο πόλεμος έχει αλλάξει σήμερα και το ίδιο συμβαίνει και με τους "στρατιώτες" του. Αρκεί σήμερα να έχεις καλύτερα προϊόντα και καλύτερες τιμές και καταφέρνεις το ίδιο αποτέλεσμα με τον πόλεμο. Καταστρέφεις το κεφάλαιο και την παραγωγή του αντιπά­λου. Μειώνεις κατακόρυφα την αξία της "επικαρπίας" του "ηττη­μένου" λαού. Το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι να έχεις πρόσβαση στην αγορά και άρα όλη σου η μέριμνα στρέφεται στο να τη διατηρείς "ανοικτή".

Το μόνο που φοβάσαι στην περίπτωση αυτήν είναι η αντίδραση εκείνων που θίγονται από τη νίκη σου αυτήν. Φοβάσαι την αντίδραση των τοπικών κεφαλαιοκρατών, που θ' αναγκαστούν είτε να πετάξουν στα σκουπίδια τη σοδειά τους είτε να βάλουν "λουκέτο" στα εργοστάσιά τους. Φοβάσαι την αντίδραση των τοπι­κών εργατών, που, αν συμβούν τα παραπάνω, θα χάσουν τις δουλειές τους και θ' αρχίσουν ν' αντιδρούν στην ανεργία. Φοβά­σαι δηλαδή την αντίδραση αυτών που θα θελήσουν να προστα­τεύσουν με όλα τα μέσα την αξία της εθνικής τους "επικαρπίας".

Φοβάσαι δηλαδή την αντίδραση του κεφαλαίου και των εργαζο­μένων σε μία χώρα που πέφτει θύμα του ιμπεριαλισμού σου. Όταν όμως σ' ένα κράτος το κεφάλαιο που σε απειλεί ανήκει σε ολόκληρο τον λαό, ποιος είναι ο κυριότερος αντίπαλός σου; Ο ίδιος ο λαός. Ο απλός λαός ιδιοκτήτης, που έχει την "ψιλή κυριότητα" του κεφαλαίου αυτού και μέρος της "επικαρπίας" του.

Γιατί είναι αυτός ο κυριότερος αντίπαλός; Γιατί η κεφαλαιο­κρατική τάξη εύκολα μπορεί ν' ακολουθήσει τα συμφέροντά της και να ευθυγραμμιστεί με τους ισχυρούς. Εύκολα μπορεί να πουλήσει τον "συνέταιρό" της. Εύκολα δηλαδή κάποιος μπορεί να παραδώσει το χωράφι του σε μια πολυεθνική, λαμβάνοντας ως αντίτιμο μετοχές της. Εύκολα μπορεί για το ίδιο αντίτιμο να παραδώσει το εργοστάσιό του στην πολυεθνική, για να του βάλει "λουκέτο". Ακόμα και στην περίπτωση που αρνηθεί να ευθυγραμ­μιστεί με τους ισχυρούς, είναι εύκολο να βγει από τη μέση, γιατί εύκολα μπορεί να ηττηθεί από αυτούς στη μάχη της αγοράς. Μιας αγοράς, που διατηρούν μόνιμα ανοιχτή για τις πολυεθνικές οι προδότες, οι οποίοι κυβερνούν τις χώρες που πέφτουν θύματα του ιμπεριαλισμού.

Ο μόνος, που δεν είναι εύκολος αντίπαλος σε μια τέτοια περί­πτωση, είναι ο απλός λαός-ιδιοκτήτης, που θα μείνει άνεργος και θα απειλείται από τη φτώχεια, εξαιτίας της ήττας τού εθνικού του κεφαλαίου. Αυτός είναι ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος. Γιατί; Γιατί η "επικαρπία" του είναι τόσο ακριβή, που δεν μπορούν να του την πληρώσουν οι πολυεθνικές. Η εξουσία του είναι τόσο ισχυρή, που μπορεί —τουλάχιστον στη δική του αγορά— να νικήσει τις πολυεθνικές μέσα σε μια στιγμή.

Πώς; Με τον πιο απλό τρόπο. Αποκλείοντάς τες από αυτήν. "Κλείνοντας" την αγορά. Παρ' όλο δηλαδή που ο απλός λαός δεν έχει πραγματικό κεφάλαιο ή πραγματική εξουσία στα χέρια του, είναι τόσο "ακριβό" το μερίδιο του από το εθνικό του κεφάλαιο και τόσο μεγάλη η εξουσία του, που δεν είναι δυνατόν ν' αποζημιωθεί, για να φύγει από τη "μέση". Δεν μπορούν οι πολυεθνικές να τον "ταΐζουν" για να κάθεται και δεν μπορούν οι πολυεθνικές να του στερήσουν τα νομικά του όπλα, προκειμένου αυτός να μην αντι­δρά. Δεν μπορούν δηλαδή να τον "διαφθείρουν" με τον τρόπο που το κάνουν στις μεμονωμένες περιπτώσεις των ιδιωτών κεφαλαιοκρατών.

Εδώ μπορεί πλέον να καταλάβει ο αναγνώστης γιατί αναλύσαμε τόσο πολύ το δικαίωμα της "επικαρπίας". Αυτό το πληρωμένο και ακριβό "δικαίωμα" είναι που δίνει στον κάθε λαό τη δυνατότητα να νικήσει τις πολυεθνικές της Νέας Τάξης. Γιατί; Γιατί αυτό το "δικαίωμα" μπορεί να "ακυρώσει" όλες τις αποφάσεις που οι πολυεθνικές επέβαλαν στους τοπικούς κεφαλαιοκράτες, πληρώ­νοντάς τους δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό το "δικαίωμα" του λαού μπορεί να ακυρώσει την απόφαση του γαιοκτήμονα να παραδώσει το φέουδό του στην πολυεθνική. Αυτό το "δικαίωμα" μπορεί να ακυρώσει την απόφαση του βιομηχάνου να βάλει "λουκέτο" στο εργοστάσιό του.

Οι πολυεθνικές επιβλήθηκαν παγκοσμίως, γιατί εξασφάλισαν συνενόχους μέσα στις εθνικές κοινωνίες. Επιβλήθηκαν, επειδή κάποιοι ιδιώτες κεφαλαιοκράτες "έριξαν" τον συνέταιρο λαό. Υπηρέτησαν τα ιδιωτικά τους συμφέροντα και άλλαξαν τον σχεδιασμό της εθνικής παραγωγής, αγνοώντας τον βασικότερο συνέταιρό τους. Αυτό όμως είναι προφανώς παράνομο και αυτό φοβούνται οι ιμπεριαλιστές. Φοβούνται τον πρώτο λαό που θα "θυμώσει" και θα απαιτήσει να κλείσει η αγορά του για τις πολυεθνικές και να ξαναμπούν σε λειτουργία τα εθνικά του εργοστάσια.

Αν συμβεί αυτό, θ' ακολουθήσει μια τεράστια αλυσιδωτή αντίδραση. Με τη λογική του ντόμινο το ένα κράτος μετά το άλλο θα κάνει το ίδιο. Θα αναγκάζουν οι λαοί την κεφαλαιοκρατία τους ν' αλλάξει τακτική, γιατί θα την απειλούν με γενική κατάσχεση του κεφαλαίου της. Θα απειλούν αυτούς τους οποίους οι πολυεθνικές εκβιάζουν. Σε μια τέτοια περίπτωση διπλού εκβιασμού ποιος νικάει; Ο πιο ισχυρός από τους εκβιαστές. Αυτός, που η απειλή του είναι η πιο σημαντική και αυτός είναι ο λαός. Ο λαός, όταν απειλεί, τρομοκρατεί τους πάντες. Γιατί; Γιατί η απειλή του είναι πραγματικά καταστροφική και όχι θεωρητική. Είναι πραγματική, γιατί ο λαός είναι πραγματικός συνέταιρος και συνιδιοκτήτης του εθνικού ιδιωτικού κεφαλαίου.

Μπορεί ανά πάσα στιγμή να εθνικοποιήσει το οποιοδήποτε κεφάλαιο θεωρεί ότι είναι χρήσιμο για την επιβίωσή του. Μπορεί να "ενεργοποιήσει" το οποιοδήποτε κεφάλαιο θεωρεί χρήσιμο για την επιβίωσή του, αγνοώντας τη βούληση του ιδιώτη ιδιοκτήτη του. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να θεωρήσει τον ιδιώτη "συνέταιρό" του επικίνδυνο για τα συλλογικά συμφέροντα του λαού και να του κατα­σχέσει την περιουσία. Μπορεί ακόμα και να τον θεωρήσει εθνι­κό προδότη και να τον "κρεμάσει" στην πλατεία. Αυτό το δικαίωμα του λαού το εξασφαλίζει η "επικαρπία".

 

 

Στόχος των ιμπεριαλιστών

το δημόσιο κεφάλαιο των κρατών.

Ο επικίνδυνος ρόλος των μεταναστών-εποίκων.

 

Αυτό ακριβώς προσπαθούν σήμερα ν' αποφύγουν οι ιμπερια­λιστές. Προσπαθούν ν' αποφύγουν τη σύγκρουση με έναν πανί­σχυρο λαό, που θα τους απειλήσει. Ακριβώς, επειδή δεν θέλουν ισχυρούς αντιπάλους απέναντί τους, προσπαθούν να "εξανεμί­σουν" την αξία της "επικαρπίας", που δίνει δύναμη στους λαούς. Προσπαθούν να του αφαιρέσουν με "πλάγιους" τρόπους την ιδιοκτησία του κολοσσιαίας αξίας δημοσίου κεφαλαίου. Προσπα­θούν ν' αγοράσουν αυτό το οποίο για τους λαούς είναι "ταμπού" ακόμα και να συζητάνε την πιθανότητα πώλησής του.

Πώς προσπαθούν να το καταφέρουν; Με τη χρήση των λαθρο­μεταναστών. Με τους μετανάστες προσπαθούν ν' αλλάξουν τις πληθυσμιακές συνθέσεις των κρατών στο βαθμό που θα τους επιτρέπουν να τα ελέγχουν. Προσπαθούν να κάνουν αυτό που λέγαμε σε άλλο σημείο. Προσπαθούν να μετατρέψουν ένα ιδιωτικό "σπίτι", που εξυπηρετεί καθαρά "οικογενειακά" συμφέ­ροντα, σε ένα απρόσωπο και αμφιβόλου ιδιοκτησιακού καθεστώ­τος "ξενοδοχείο", που εξυπηρετεί συμφέροντα τρίτων.

Ένα ξενοδοχείο, που θ’ αναγκάσει τους κατοίκους του ν’ αποκτήσουν μια "παθητική" κι "ανεκτική" νοοτροπία απέναντι σ’ αυτούς που το εκμεταλλεύονται. Ένα "ξενοδοχείο", όπου θα κυριαρχεί η politically correct συμπεριφορά του αμερικανισμού. Πώς όμως μπορούσαν να καταφέρουν τον περιορισμό της "ιδιοσυχνότητας" του ιδιοκτήτη; Τον περιορισμό της "ιδιο­συχνό­τητας" που τους ενώνει, όταν προσπαθούν να υπερασπίσουν τα συμφέροντά τους; Με τον εξής απλό τρόπο. Εγκαθιστούν —σχεδόν εκβιαστικά— μέσα σ’ αυτό έναν αυθαίρετο "συγκάτοικο", που θα έχει συγκρουόμενα συμφέροντα με τον ιδιοκτήτη.

Έναν "συγκάτοικο", που θα τους έχει απόλυτη ανάγκη για την ασφαλή παραμονή του μέσα στο ξένο "σπίτι". Έναν "συγκάτοικο", που και με την παρουσία του και μόνον θα επηρεάζει τη λειτουργία του σπιτιού. Ένα "συγκάτοικο", που, πάνω στην αγωνία του να επιβιώσει, θα εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα. Έναν συγκά­τοικο, που, εξαιτίας της αναγκαστικής και μαζικής παρουσίας του, θ’ αρχίσει να κόβει "συχνότητες" από την εθνική "ιδιοσυχνότητα".

Αυτός είναι κι ο λόγος που όλοι αυτοί είναι "ευαίσθητοι" για τους οικονομικούς μετανάστες. Αυτοί οι μετανάστες τούς εξασφα­λίζουν τη μαζικότητα που χρειάζονται, για να ελέγχουν τη μάζα των γηγενών, που έχουν ως στόχο να αδικήσουν. Προσπαθούν να δημιουργήσουν μέσα στην κάθε κοινωνία δύο μεγάλες κοινωνικές μερίδες με διαφορετικά δικαιώματα και διαφορετική περιουσία. Μία κοινωνική μερίδα που θα έχει δικαίωμα "επικαρπίας" και μία άλλη, που αυτή η "επικαρπία" όχι απλά δεν την συμφέρει, αλλά αντίθετα την απειλεί. Επιδιώκουν να δημιουργήσουν συγκρουό­μενα μαζικά συμφέροντα, ώστε να ελέγχουν την κατάσταση. Επιδιώκουν να ελέγχουν κάποιους πολλούς με μέσον τις ανάγκες κάποιων άλλων επίσης πολλών.

Πώς γίνεται αυτό; Ας σκεφτεί ο αναγνώστης το παράδειγμα της Ελλάδας. Σε μια χώρα 10.000.000 πολιτών σήμερα υπάρχουν πάνω από 3.000.000 μετανάστες. Μετανάστες, που, για να νομιμο­ποιηθούν και βέβαια να επιβιώσουν μέσα στη χώρα μας, έχουν ανάγκη τους ιμπεριαλιστές και βέβαια την προστασία τους. Αν αυτοί νομιμοποιηθούν, ταυτόχρονα θα μονιμοποιηθούν τα εκ των δεδομένων συγκρουόμενα συμφέροντα τους με αυτά των γηγενών. Αν αυτοί νομιμοποιηθούν, θ’ αλλάξει η ελληνική εθνική "ιδιοσυχνότητα" και άρα θ’ αλλάξει και η "πλατφόρμα" των κοινών εθνικών συμφερόντων, που απειλεί τα συμφέροντα των ιμπερια­λιστών.

Αν οι ιμπεριαλιστές ελέγχουν ένα τόσο μεγάλο ποσοστό των κατοίκων της Ελλάδας, εύκολα ελέγχουν τις επιλογές του λαού της. Αυτό δεν είναι κάτι που το εφεύρε το ευφάνταστο μυαλό μας ή είναι κάτι που αφορά μόνον αδύναμα κράτη όπως η Ελλάδα. Ακόμα και τα ισχυρότερα των κρατών κινδυνεύουν. Κινδυνεύουν ακόμα και οι ισχυρότεροι λαοί με "νόθευση" της βούλησής τους. Όλοι είδαμε τι έγινε στην κατ’ όνομα μόνον ελεύθερη και πανίσχυρη Γερμανία. Οι Γερμανοί είχαν πρόβλημα με την φιλο­αμερικανική πολιτική του νεοταξίτη Σρέντερ. Κινδύνεψαν όμως να μην μπορέσουν να τον "καταδικάσουν" με την ψήφο τους. Γιατί; Γιατί οι μετανάστες της Γερμανίας, που είναι πολλά εκατομμύρια, πήραν "γραμμή" να τον στηρίξουν.

Αυτό είναι το ζητούμενο για τους ιμπεριαλιστές Αμερικανούς. Γύρω από τους δικούς τους ανθρώπους να έχουν μια "αυλή" εκατομμυρίων ψηφοφόρων, που θα τους στηρίζουν εις βάρος των υπολοίπων. Σήμερα, για παράδειγμα, έλεγχος υπάρχει, αλλά είναι αδύναμος χωρίς τον "μοχλό" των μεταναστών. Οι ιμπεριαλιστές ελέγχουν τις κυβερνήσεις, ελέγχουν τις μεγαλοαστικές τάξεις, όπως και ελέγχουν τον ολοένα διογκούμενο δημόσιο τομέα μέσα σε όλα τα ανεπτυγμένα κράτη. Αυτούς όλους μπορούν να τους ελέγχουν απόλυτα, γιατί εύκολα τους εκβιάζουν. Εύκολα τους απειλούν με περικοπή των προνομίων τους, τα οποία προκύπτουν από τις επιλογές των πολυεθνικών.

Όλοι αυτοί όμως δεν αρκούν ως μέγεθος για να "καπελώσουν" έναν ολόκληρο λαό. Γι' αυτόν τον λόγο είναι χρήσιμοι οι νομιμοποιημένοι λαθρομετανάστες. Είναι χρήσιμοι, γιατί με τη μαζικότητά τους στηρίζουν τις επιλογές των "προδοτών" του λαού. Παρ' όλη τη διαφορετικότητα που τους διακρίνει, έχουν συμπλέο­ντα συμφέροντα μεταξύ τους. Πλούσιοι αστοί και φτωχοί μετα­νάστες συμπλέουν απόλυτα. Οι πρώτοι διαφθείρονται, για να ξεπουλήσουν το κεφάλαιο πάνω στο οποίο έχει "επικαρπία" ο λαός και οι δεύτεροι, επειδή φοβούνται την αντίδραση ενός ισχυρού λαού, τους στηρίζουν στο "ξεδόντιασμά" του. Δεν συμφέρει τους μετανάστες ένας γηγενής λαός με μεγάλη περιουσία, γιατί έχει ισχύ ακόμα και να τους διώξει. Αυτός είναι που επιβάλει την επίσημη πολιτική ενός κράτους και αυτό είναι κάτι το οποίο συνδέεται με τα συμφέροντά του.

Αυτή η στρατηγική επιλογή των μεταναστών δεν είναι καθόλου ζημιογόνα γι' αυτούς. Ως ξένοι που είναι και οι ίδιοι, δεν τους συμφέ­ρει να υπάρχει το δημόσιο κεφάλαιο αλλά και δεν τους ενδια­φέρει η τύχη του. Σε καθαρά οικονομικό επίπεδο τους συμ­φέρει να ξεπουληθεί. Ελάχιστα απασχολεί για παράδειγμα έναν λαθρομετανάστη στην Ελλάδα η τύχη μιας πανάκριβης ΔΕΗ ή ενός πανάκριβου ΟΤΕ. Ελάχιστα τον απασχολεί αν το μεγα­λύτερο αεροδρόμιο της χώρας ανήκει σε Γερμανούς. Δεν το πλήρωσαν και δεν τους ενδιαφέρει.

Επειδή μάλιστα όπως είπαμε είναι ξένοι, όχι απλά δεν τους ενδιαφέρει αν θα παραμείνει στη σφαίρα του δημοσίου συμφέ­ροντος το κεφάλαιο αυτό, αλλά τους συμφέρει το "ξεπού­λημα". Γιατί; Γιατί αυτοί είναι ξένοι και στο μόνο που εισφέρουν στο κράτος που τους φιλοξενεί είναι η τρέχουσα φορολογία τους. Το "ξεπούλημα" τους συμφέρει, γιατί θα γεμίσει τα ταμεία του κράτους και αυτό θα είναι θετικό γι' αυτούς ως φορολογούμενους. Λιγότεροι φόροι γι' αυτούς σημαίνει μεγαλύτερη αποταμίευση και άρα κέρδος, το οποίο μπορεί να μεταφραστεί σε περιουσία στην ιδιαίτερη πατρίδα τους.

Σταδιακά, δηλαδή, με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας θα χάσει ο λαός το μεγαλύτερο μέρος της αξίας της "επικαρπίας" του. Αυτή η "επικαρπία" θα μπει είτε στις "τσέπες" των ιμπερια­λιστών είτε στα μικρά "πουγκιά" των φτωχών μεταναστών. Το ακόμα χειρότερο όμως θα είναι η συνέπεια αυτής της απώλειας. Χωρίς αυτήν την ιδιοκτησία στην πραγματικότητα ο λαός θα χάσει τη δυνατότητα να ελέγχει το ιδιωτικό κεφάλαιο. Θα χάσει τη δυνατότητα να απειλεί με καταστροφή τους ιδιώτες κεφαλαιο­κράτες, κάθε φορά που αυτοί με τις πράξεις τους θα απειλούν τα συλλογικά συμφέροντά του.

Για όσο διάστημα υπάρχει το δημόσιο κεφάλαιο, μπορεί ο λαός, χωρίς καθόλου βία, να επιβάλει τις απόψεις του. Μπορεί να εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες που του παρέχει η δημοκρατία και να επιβάλει με την ψήφο του τις επιλογές του. Μπορεί να δίνει την εξουσία σε εκείνους, που με τη χρήση του δημοσίου κεφαλαίου θα επιβάλουν στην κεφαλαιοκρατία τις επιλογές που συμφέρουν τον λαό. Ελέγχοντας ο λαός την ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες κλπ., μπορεί εύκολα ν' απειλεί όποιον ιδιώτη κεφαλαιοκράτη δεν σέβεται τα συμφέροντά του.

Αν χαθεί το δημόσιο κεφάλαιο, χάνει "ισχύ" η ψήφος του λαού και αποδυναμώνεται η άμυνα του λαού απέναντι στον ιμπερια­λισμό των ξένων. Γιατί; Γιατί κάτω από αυτές τις συνθήκες η κάθε εκλεγμένη κυβέρνηση, μη έχοντας τη δυνατότητα να ελέγξει μεγάλες ποσότητες στρατηγικού κεφαλαίου, θα χάσει την παρεμβατική ισχύ της. Ο ρόλος της θα είναι συμβουλευτικός και σπάνια θα εισακούγεται, εφόσον σπάνια θα υπάρχουν συμπλέοντα συμφέροντα μεταξύ των λαών και των πολυεθνικών, που θα ελέγχουν το σύνολο του πρώην εθνικού κεφαλαίου.

Με το "ξεπούλημα" αυτό του δημοσίου κεφαλαίου μέσα σε λίγα χρόνια γηγενείς και ξένοι θα "ευθυγραμμιστούν" πλήρως μεταξύ τους. Θα αποκτήσουν μια ουδέτερη "ιδιοσυχνότητα", που θα τους επιτρέπει να "συγκατοικούν" και στα υπόλοιπα θα είναι πλήρως ευθυγραμμισμένοι. Θα αποκτήσουν τα ίδια οικονομικά, κοινωνικά, και πολιτισμικά χαρακτηριστικά, πράγμα που είναι και το ζητούμενο για τους ιμπεριαλιστές. Θα είναι δύο κοινωνικές μερί­δες με την ίδια νοοτροπία, χωρίς καθόλου κεφάλαιο και χωρίς καθόλου "επικαρπία" μέσα στο ίδιο τους το "σπίτι". Θα γίνουν δύο όμοιοι "συγκάτοικοι" στο ίδιο "ξενοδοχείο". Το πρώην εθνικό "σπίτι" των Ελλήνων θα γίνει "ξενοδοχείο"-ιδιοκτησία των πολυ­εθνικών και αυτοί θα έχουν τον περιορισμένο ρόλο των εφήμερων "ενοίκων" του. Οι πολυεθνικές θα αποκτήσουν τον έλεγχο των πάντων μέσα στο κάθε κράτος και θα ελέγχουν τους πάντες.

Ποιος θα τολμήσει ν' αντιδράσει σε μια τέτοια περίπτωση; Ποιος θα τολμήσει ν' αντιδράσει, όταν οι πολυεθνικές μόνες τους θα αποφασίζουν ποιος θα επιβιώσει μέσα στο "ξενοδοχείο" τους και ποιος όχι; Όταν θα έχουν τις δυνατότητες όχι μόνον να προστατεύουν, αλλά και να ευνοούν τους μετανάστες, "επιδο­τώντας" τους ως εποίκους; Μιλάμε για τόλμη, γιατί υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να λειτουργήσει η δημοκρατία. Δεν μπορεί ο λαός με την ψήφο του ν' αλλάξει την πολιτική. Δεν μπορεί να την αλλάξει, γιατί απλούστατα δεν έχει δικαιώματα και ισχύ ιδιοκτήτη.

 

 

Η Ελλάδα είναι μια κατακτημένη χώρα

με εκατομμύρια ξένων εποίκων,

που προστατεύουν τους κατακτητές.

 

Αυτήν τη στιγμή δεν έμεινε τίποτε όρθιο. Δεν ανήκει τίποτε στον ελληνικό λαό. Ο υπερατλαντικός "Χίτλερ" κατέλαβε τα πάντα, χωρίς ν' ανοίξει "ρουθούνι". Πέντε ξένοι αρκούν πλέον, για να διώξουν στην κυριολεξία τον ελληνικό λαό από την πατρίδα του. Αρκεί οι νέοι ιδιοκτήτες ν' αλλάξουν τιμολογιακή πολιτική —στις πρώην ΔΕΚΟ, τις οποίες πλέον διαχειρίζονται— και είμαστε όλοι έτοιμοι να μπούμε στα τραίνα και να πάμε στη "φτηνή" Γερμανία.

Εκεί φτάσαμε. Οι προδότες, έναντι κάποιου "δώρου", ξεπού­λησαν τα πάντα. Άλλος για να γίνει βουλευτής, άλλος για να πάρει μια προαγωγή στο δημόσιο, όλοι "πλειοδότησαν" στους ιμπερια­λιστές. Βρήκαν "επενδυτές". Τους ίδιους "επενδυτές" που βρήκαν κάποτε και κάποιοι μεθύστακες Ινδιάνοι κι αντάλλασσαν το μέλλον του λαού τους για μερικές κάσες ουίσκι.

Αυτά όλα για την κατανόησή τους δεν απαιτούν στοιχεία μυστικών υπηρεσιών για να τα γνωρίζει κάποιος. Όλοι τα γνωρί­ζουν. Απλά δεν έχουν όλοι τη γνώση να τα αξιολογήσουν κατάλ­ληλα. Ποια είναι αυτά τα κοινώς γνωστά στοιχεία; Στοιχεία τα οποία αφορούν τόσο το δημόσιο κεφάλαιο όσο και τις επικρα­τούσες κοινωνικές συνθήκες; Το σύνολο του δημοσίου κεφαλαίου έχει περιέλθει στα χέρια των ξένων ιμπεριαλιστών. Λιμάνια, αεροδρόμια, τηλεπικοινωνίες, καύσιμα, ενέργεια κλπ., ελέγχονται απόλυτα από ξένους. Το λίγο δημόσιο έγγειο κεφάλαιο που απέμεινε σήμερα, το "καταμετρούν", για να το δώσουν σε "επενδυ­τές". Νησιά ολόκληρα θ' αρχίσουν να πουλάνε.

Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν και στο κοινωνικό επίπεδο. Σε έναν λαό δέκα εκατομμυρίων "φόρτωσαν" οι νεοταξίτες έναν πληθυσμό τριών εκατομμυρίων ξένων. Νόθευσαν την πληθυσμια­κή του σύνθεση. Αυτός ο πληθυσμός όμως των ξένων, όσο δυστυχής κι αθώος κι αν είναι, δεν παύει να είναι ένας "μοχλός" των κατακτητών. Γιατί; Γιατί παραμένουν στη χώρα χάρη στους νόμους της Νέας Τάξης και όχι χάρη στους εθνικούς νόμους. Άρα; Άρα, αν επιχειρήσει ν' αντιδράσει ο ελληνικός λαός στις μεθο­δεύσεις των ιμπεριαλιστών, θα έχει απέναντί του έναν πληθυσμό εχθρικό. Έναν πληθυσμό εποίκων, οι οποίοι θα δρουν υπέρ των συμφερόντων αυτών που τους προστατεύουν και άρα υπέρ των ξένων.

Αυτή η αρνητική κατάσταση δεν σταθεροποιείται, αλλά διαρκώς επιβαρύνεται. Γιατί; Γιατί ο πληθυσμός αυτός έχει ακμαιότερα χαρακτηριστικά από τον ελληνικό. Είναι ένας πληθυσμός νεαρό­τερος και με έντονα αναπαραγωγικά χαρακτηριστικά. Από την άλλη πλευρά ο ελληνικός λαός διαρκώς γερνά και μαστίζεται από την υπογεννητικότητα. Έχει τάση συρρίκνωσης. Αυτή η συρρίκνω­ση δεν είναι μόνον πληθυσμιακή αλλά και ταξική.

Αυτή η δεύτερη συρρίκνωση είναι ακόμα χειρότερη, γιατί σταδιακά ο ελληνικός λαός χάνει τις "ρίζες" του στην ίδια του την πατρίδα. Δεν είναι μόνον ότι οι Έλληνες γίνονται λιγότεροι, αλλά ότι χάνουν την "επαφή" με τις αυθεντικά ισχυρές κοινωνικές τάξεις. Στο άμεσο μέλλον οι αγρότες και άρα μεγάλο μέρος της κεφαλαιο­κρατίας θα είναι ξένοι. Στο άμεσο μέλλον εργάτες και άρα άνθρωποι οι οποίοι θα μπορούν να επιβιώνουν με τα χέρια τους θα είναι μόνον ξένοι.

Όμως, οι αγρότες και οι εργάτες είναι αυτοί οι οποίοι δίνουν "ρίζες" στον λαό τους. Είναι αυτοί οι οποίοι έχουν "ρίζες" στην πατρίδα τους. Ο αστός, που περιμένει να "διοριστεί" για να φάει, είναι στον "αέρα". Ο αστός, που περιμένει να επιβιώσει σε μια ευμετάβλητη οικονομία, είναι ευάλωτος. Οι αστικοί πληθυσμοί δεν έχουν αντιστάσεις. Μπορούν να εκδιωχθούν από έναν χώρο ανά πάσα στιγμή. Αστοί ήταν οι Εβραίοι, που περιοδικά έκαναν "τουρισμό" στην Ευρώπη. Αστοί ήταν οι Έλληνες της Κωνσταντι­νούπολης, που εκδιώχθηκαν με μια βαλίτσα στο χέρι.

Ο "ανάπηρος" αστικοποιημένος πλέον ελληνικός πληθυσμός —λόγω της νεοταξικής προπαγάνδας και της φτηνής εργασίας του "Χασάν"— δεν έχει πλέον περιθώρια αντίστασης. Έχει αρχίσει να χάνει την "επαφή" με την πατρίδα του. Έχει αρχίσει να χάνει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του και άρα μεγάλο μερίδιο της ιδιοκτησίας της πατρίδας του. Λόγω ταξικών χαρακτηριστικών έχει αρχίσει ν' αντιλαμβάνεται τα πράγματα διαφορετικά. Πουλάει για παράδειγμα το χωράφι που κληρονόμησε, γιατί δεν το δουλεύει και δεν υπάρχει πιθανότητα να το δουλέψει και το παιδί του.

Τα ελληνικά χωράφια σταδιακά μετατρέπονται σε αυτοκίνητα, παιχνίδια, ταξίδια των αστών και στην καλύτερη περίπτωση σε σπουδές των παιδιών τους. Ποιος θα τα πάρει αυτά τα χωράφια; Αυτός ο οποίος μπορεί να τους δώσει αξία και να επιβιώσει εξαιτίας τους. Αυτός ο οποίος μπορεί να τα δουλέψει και είναι οι ξένοι, που σήμερα κάνουν μεροκάματα στη γεωργία. Φτωχοί μετανάστες, που μπορούν να κάνουν με τον κόπο τους αποδοτικό ένα κεφάλαιο, το οποίο είναι άχρηστο πλέον για τους αστικο­ποιημένους Έλληνες.

Είναι όμως μόνον αυτοί οι φτωχοί ξένοι που αρπάζουν ιδιωτικό κεφάλαιο; Όχι βέβαια. Η Ελλάδα είναι ένα από τα ομορφότερα μέρη του Πλανήτη. Αποτελεί στόχο "επένδυσης" για εκατομμύρια πλούσιων ξένων. Πεντακόσιες χιλιάδες τέτοιες ιδιοκτησίες έχουν κατα­γραφεί μέχρι σήμερα και αυτό είναι μόνον η αρχή. Τα πράγ­μα­τα, όσο επιβαρύνεται η οικονομική κατάσταση των Ελλήνων, θα γίνονται χειρότερα. Αντιλαμβανόμαστε ότι οι ξένοι, εκτός από το δημόσιο κεφάλαιο, έχουν ήδη πάρει το μεγαλύτερο μέρος του ιδιωτικού κεφαλαίου. Άλλος για να εργαστεί και άλλος για να κάνει διακοπές, όλοι έχουν πάρει κεφάλαιο στην Ελλάδα.

Ποιος Χίτλερ θα τολμούσε να κατακτήσει την Ελλάδα και να φέρει δύο εκατομμύρια εποίκων από άλλες κατακτημένες περιο­χές; Εποίκων, με αυξητικές τάσεις, που θα "συρρίκνωναν" τους γηγενείς και θα τους περιόριζαν στην αστική ιδιότητα; Ποιος Χίτλερ θα έφερνε επιπλέον πεντακόσιες χιλιάδες Γερμανών ν' αποκτήσουν ιδιοκτησία στην Ελλάδα; Κανένας. Κανένας κατακτη­τής, όσο ισχυρός και να είναι, δεν προκαλεί τα θύματά του σ' αυτόν τον βαθμό. Η Νέα Τάξη αυτό το κατάφερε. Κατάφερε και "υπνώτισε" έναν ολόκληρο λαό.

Εκατομμύρια ξένων παραμένουν στην Ελλάδα, είτε για λόγους "ανθρωπιστικούς" είτε για λόγους "επενδυτικούς". Αυτό το οποίο κάποτε θ' αποτελούσε αιτία πολέμου, έγινε μια φυσιολογική εξέλιξη. Έγινε υπό την ανοχή του κράτους. Ενός κράτους-"απα­τεώνα", όπου ακόμα και στο συμβολικό επίπεδο παίζει με τη λογική μας. Ενός κράτους που επιμένει να βαπτίζει το κρέας "ψάρι", για να μας δουλεύει. Τέτοια "βαπτίσια" χρειάζονταν, για να εμφανιστεί το υπουργείο Εμπορίου σαν υπουργείο Ανάπτυξης. Τέτοια "βαπτίσια" χρειάζονταν, για να εμφανιστούν οι άρπαγες σαν επενδυτές.

 

 

Χωρίς δημόσιο κεφάλαιο είναι αδύνατον

ν' αντιδράσουν οι λαοί στον ιμπεριαλισμό.

Ακόμα και η βίαιη αντίδρασή τους

καθίσταται προβληματική.

 

Στην περίπτωση που ένας λαός απολέσει το κεφάλαιό του, δεν έχει άλλη επιλογή, εκτός από τη βίαιη αντίδραση. Θα πρέπει να πάρει τα όπλα και τότε τα πράγματα θα είναι διαφορετικά απ' ό,τι έχουμε δει μέχρι σήμερα. Γιατί; Γιατί ο λαός δεν θα έχει το δίκιο του νόμου με το μέρος του ως ιδιοκτήτης. Θα έχει απέναντί του ιδιοκτήτες, που με την υποστήριξη του νόμου θα βγάλουν τα όπλα και θ' αρχίσουν να τον πυροβολούν. Ιδιοκτήτες, που, έχοντας τον απόλυτο έλεγχο του κεφαλαίου, θα "ρυθμίζουν" τις συμπεριφορές των μαζών κατά βούληση. Ιδιοκτήτες, που, ελέγχοντας το "ξενοδοχείο", θα "ρυθμίζουν" τις συμπεριφορές των "συγκατοίκων" κατά τον τρόπο που τους ευνοεί.

Αυτό είναι το ζητούμενο για τις πολυεθνικές και γι' αυτόν τον λόγο "επενδύουν" στους μετανάστες. Στόχος τους είναι να κρατούν υπό ομηρία και άρα να εκβιάζουν τις θεσμικά πιο ευάλωτες μάζες και να τις στρέφουν εναντίον των δικών τους εχθρών, που θα είναι πλέον κοινοί. Θα οπλίζουν τους σκληρότερους μετανάστες και θα χρηματοδοτούν τις παραστρατιωτικές τους οργανώσεις, που θα έχουν ως στόχο να προστατεύουν τις πανικοβλημένες κοινότητές τους. Θα τους ελέγχουν εύκολα, γιατί είναι αδύνατον να μην δημιουργήσουν συμπλέοντα συμφέροντα.

Γι' αυτόν τον λόγο έχουν αρχίσει από σήμερα να "οπλίζουν" νομικά τους μετανάστες. Διασφαλίζουν νομικά τους ξένους, για να μπορούν και οι ίδιοι ως ξένοι να επιβιώσουν μέσα στα κράτη. Γνωρίζουν ότι, αν ξεσηκωθούν οι λαοί, θα στραφούν εναντίον των ξένων και με τον τρόπο αυτόν επιθυμούν να "κρυφτούν" πίσω από τους φτωχούς μετανάστες, που είναι επίσης ξένοι. Γνωρίζουν ότι αυτοί οι άνθρωποι, πάνω στην απελπισία τους, θα πολεμήσουν αναγκαστικά για την επιβίωσή τους. Με τον τρόπο αυτόν φιλο­δο­ξούν να μπλοκάρουν το σύνολο της αντιδραστικότητας των λαών. Δεν θα μπορούν ν' αντιδράσουν οι λαοί εναντίον της εξουσίας των πολυεθνικών, όταν το κόστος αυτής της αντίδρασης θα έχει το μέγεθος ενός εμφυλίου πολέμου.

Ήδη σε μερικά κράτη άρχισαν ν' αποκαλύπτονται οι πραγματικές τους διαθέσεις. Ήδη μερικά κράτη "δεύτερης" κατη­γορίας άρχισαν να λειτουργούν ως "οδηγοί", για να μπορέ­σουν οι πολυεθνικές ν' αποκτήσουν την εμπειρία να ελέγχουν λαούς στα πρόθυρα της απόγνωσης. Εκπαιδεύονται οι ιμπερια­λιστές στις "Μπανανίες", για να ελέγξουν στη συνέχεια τα πιο ανεπτυγμένα κράτη. Ό,τι "μαθήματα" παίρνουν εκεί, σύντομα θα τα εφαρμό­σουν και στους υπόλοιπους.

Τι κάνουν σ' εκείνα τα κράτη; Αρπάζουν τα πάντα. Ακόμα κι αυτά που είναι ανεπίτρεπτο να βρίσκονται σε χέρια κοινών ιδιωτών. Οι κυβερνήσεις των υπαλλήλων των πολυεθνικών άρχι­σαν να τους παραδίδουν τα πάντα. Όχι μόνον τα ορυχεία ή τις πετρελαιοπηγές, όπως έκαναν μέχρι σήμερα. Άρχισαν να τους παραδίδουν τον έλεγχο των πλέον στρατηγικών ΔΕΚΟ. Τον έλεγχο του κεφαλαίου, που παράγει αγαθά τόσο ζωτικά για την επιβίωση των ανθρώπων, που τους δίνουν εξουσία ζωής και θανάτου πάνω στους λαούς. Άρχισαν να τους παραδίδουν μέχρι και τον έλεγχο των πηγών του νερού.

Στα κράτη αυτά ήδη άρχισαν οι πολυεθνικές να εκβιάζουν άμεσα τους λαούς με ένα αγαθό που η στέρησή του ή η κακή του ποιότητα μπορεί να στείλει στον άλλο "κόσμο" —και μέσα σε λίγες μέρες— ολόκληρους λαούς. Πιο εύκολα πειθαρχείς έναν λαό με τον έλεγχο του νερού, παρά με τα κλομπ των δυνάμεων καταστολής.

Οι άνθρωποι σήμερα, παγιδευμένοι μέσα στα μικροσυμφέ­ροντά τους και στις εσωτερικές τους αντιπαλότητες, δείχνουν πιο αδύναμοι ν' αντιδράσουν ακόμα και από το πιο αφελές ζώο. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί ακόμα και το πιο αφελές και αδύναμο ζώο θα επιτεθεί με αυτοθυσία ακόμα και σε ένα λιοντάρι, αν αυτό του στερήσει την πρόσβαση στο νερό. Θα επιχειρήσει να το σκοτώσει, αν διαπιστώσει ότι πρόθεσή του είναι να μετατρέψει την πηγή τού νερού σε ιδιοκτησία του. Θα ρισκάρει τον θάνατο, γιατί έτσι κι αλλιώς αυτή είναι η προοπτική του, σε περίπτωση που δεν αντι­μετωπιστεί εγκαίρως ο εχθρός του.

Οι άνθρωποι ούτε σ' αυτό το βασικό επίπεδο δεν κινούνται. Κάθονται και βλέπουν τις πολυεθνικές να ρημάζουν τα πάντα και δεν αντιδρούν. Κάθονται και τις βλέπουν να μετατρέπουν σε ιδιοκτησία τους πράγματα θεμελιώδη για την ίδια την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Η ανθρωπότητα βαδίζει ολοταχώς προς τον απόλυτο εφιάλτη. Ό,τι μέχρι τώρα βλέπαμε στους κινηματο­γράφους και θεωρούσαμε απίθανο να συμβεί, συμβαίνει πλέον στην πραγματικότητα.

Ελάχιστες χιλιάδες ανθρώπων θα πάρουν υπό τον έλεγχό τους ολόκληρο τον πλανήτη. Οι ελάχιστοι μεγαλομέτοχοι των πολυ­εθνικών θα πάρουν υπό τον έλεγχό τους το κεφάλαιο που έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν δισεκατομμύρια άνθρωποι. Θα μπούμε σε έναν Μεσαίωνα ακόμα πιο σκληρό και πιο απάνθρωπο από τον προηγούμενο. Έναν Μεσαίωνα, όπου οι φεουδάρχες θα είναι εφιαλτικά πιο ισχυροί από τους προηγούμενους συναδέρφους τους. Ένα Μεσαίωνα, όπου οι "δουλοπάροικοι" θα πεθαίνουν από λιμούς, γιατί απλούστατα δεν θα είναι απαραίτητοι για την παρα­γωγή των φεουδαρχών.

Ό,τι κέρδισε η ανθρωπότητα τους τελευταίους πιο σημαντικούς αιώνες της πορείας της, το πέταξαν στα "σκουπίδια" μερικά αστικά ζώα, για ν' αποκτήσουν μια βίλα και ένα πολυτελές αυτοκίνητο. Ανθρωπόμορφα κτήνη ξεπουλάνε τα πάντα για μία "μίζα", που θα τους εξασφαλίσει μερικές εφήμερες και ανούσιες χλιδές. Αυτά τα κτήνη παριστάνουν τους "ευαίσθητους" ανθρωπιστές και προστα­τεύουν τους μετανάστες. Γιατί; Γιατί μόνον η μαζική παρουσία των απελπισμένων μεταναστών μπορεί να τους προστατεύσει από τη μήνη των λαών, τους οποίους αποφάσισαν να προδώσουν στις πολυεθνικές. Μόνον η απελπισία των μεταναστών μπορεί ν' αντιμετωπίσει την απελπισία των γηγενών.

 

 

Το σύνολο των νόμων,

που προβλέπονται για τους φτωχούς μετανάστες,

αποβλέπει στην προστασία

των λακέδων του ιμπεριαλισμού.

 

Αυτοί οι "ευαίσθητοι" προδότες προσφέρουν στην κυριολεξία "γη και ύδωρ" στους ιμπεριαλιστές. Αυτοί τους προσέφεραν έναντι "πινακίου φακής" τους κόπους αιώνων ολόκληρων λαών. Αυτοί νομοθέτησαν με τέτοιον τρόπο, ώστε να μπορούν οι ιμπεριαλιστές να προσφέρουν την απαραίτητη ασφάλεια στους πραγματικούς "εποίκους" τους. Ποιοι είναι αυτοί οι μυστηριώδεις "έποικοί" τους; Οι τοπικές εβραϊκές κοινότητες μέσα στο κάθε κράτος καθώς και οι κοινότητες των Αγγλοσαξόνων, που παριστάνουν τους διευ­θυντές και τα στελέχη των κατά τόπους παραρτημάτων των πολυεθνικών.

Αν δηλαδή η "ευαισθησία" των κυβερνήσεων απέναντι στους ξένους εκδηλώθηκε σε πρώτη φάση για να προστατευτούν οι ίδιες όταν θα πρόδιδαν τους λαούς τους στις πολυεθνικές, στη συνέχεια η ίδια "ευαισθησία" τούς "ενέπνευσε" να θεσμοθετήσουν τους νόμους που απαιτούσαν οι πραγματικοί δούλοι των ιμπεριαλιστών. Γιατί; Γιατί πίσω από τον προστατευτικό νόμο, που έδινε πλήρη δικαιώματα στον φουκαρά "Χασάν", κρυβόταν και τα δικαιώματα που έπαιρναν οι Αγγλοσάξονες και οι Εβραίοι αντιπρόσωποι των πολυεθνικών στην Ελλάδα.

Πίσω από τα μειονοτικά δικαιώματα, που εξασφάλισαν οι ξένοι μέσα στην κάθε χώρα, κρύβεται η αγωνία των μειονοτικών Εβραί­ων να διαιωνίσουν την παρασιτική παρουσία τους μέσα στις χώρες όπου δραστηριοποιούνται ως δούλοι των ιμπεριαλιστών. Πίσω από το δικαίωμα του μετανάστη να φάει ένα κομμάτι "ψωμί", κρύβονται αυτοί οι οποίοι στερούν το "ψωμί" από τους γηγενείς. Απαγο­ρεύεται να πειράξεις τον φουκαρά "Χασάν", αλλά κοντά σ' αυτόν απαγορεύεται —με βάση τον ίδιο νόμο— να πειράξεις και τον εβραϊκό "σκύλο" των ιμπεριαλιστών.

Πίσω από το δικαίωμα του φουκαρά "Χασάν" ν' αποκτήσει κι αυτός το δικό του σπίτι στη νέα του πατρίδα, κρύβονταν οι ιμπεριαλιστές, που με το ίδιο δικαίωμα θα εξασφάλιζαν τεράστιες ακίνητες ιδιοκτησίες στη νέα τους αποικία. Αυτήν τη στιγμή λεηλατούνται στην κυριολεξία ολόκληρες χώρες. Κεφάλαιο, το οποίο απαίτησε τόνους αίματος από τους λαούς που το κατέχουν, αλλάζει "χέρια" για λίγα δολάρια. Εξανεμίζεται η ιδιοκτησία των λαών και υποθηκεύεται το μέλλον τους. Ένα μέλλον, που προβλέπεται γεμάτο αρρώστιες και καρκίνους.

 

 

Ακόμα και η διατροφή

του ανθρώπινου πληθυσμού πρόκειται ν' αλλάξει,

εξαιτίας των επιλογών των πολυεθνικών.

 

Σύντομα και λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Νέα Τάξη στην εφαρμογή της, θα υπάρξουν αλλαγές σε θεμελιώδεις τομείς. Οι ιμπεριαλιστές προβληματίζονται για το πώς θα καταφέρουν να εξασφαλίσουν την επιβίωση στους άκληρους λαούς. Σε λαούς, τους οποίους δεν έχουν ανάγκη για την παραγωγή τους. Ήδη μιλάνε για το πρόβλημα του υπερπλη­θυσμού κι αναζητούν τρόπους να τον καταπολεμήσουν. Να το καταπολεμήσουν, γιατί τους κοστίζει. Πρέπει να συντηρηθούν οι πληθυσμοί, που έχουν χάσει τη δυνατότητα να αυτοσυντηρούνται. Χάνοντας λοιπόν οι λαοί την "επικαρπία" του κεφαλαίου τους, θα χάσουν εκτός των άλλων και τον έλεγχο της ποιότητας τροφής που καταναλώνουν. Όταν θα καταφέρνουν να τρώνε, θα τρώνε σκουπίδια.

Αν μέχρι τώρα έτρωγαν ό,τι καλύτερο μπορούσαν να παράγουν οι χώρες τους, στο μέλλον θα τρώνε ό,τι προβλέπεται να τρώνε οι φτωχοί. Θα τρώνε ό,τι "σκουπίδια" παράγονται στο σύνολο του πλανήτη. Αν μέχρι τώρα είχαν την ισχύ να ελέγχουν με την πολι­τική εξουσία τους μηχανισμούς παραγωγής, στο μέλλον για τα ίδια πράγματα θα αποφασίζουν οι πολυεθνικές. Αυτές, με βάση τα συμφέροντά τους, θα αποφασίζουν ποιος θα φάει τι. Αυτές, με βάση το "πορτοφόλι" μας, θα αποφασίζουν για την ποιότητα της υγείας μας.

Η τροφή δηλαδή θα είναι ανάλογη της οικονομικής στάθμης του καταναλωτή. Οι πλούσιοι θα τρώνε τα καλύτερα και άρα τα φυσικά προϊόντα και οι φτωχοί τα μεταλλαγμένα σκουπίδια. Για φρούτα θα τρώνε μεταλλαγμένα πεπόνια, τα οποία θα παράγονται από βελανιδιές που θα αντέχουν σε συνθήκες Βορείου Πόλου. Για κρέας θα τρώνε αγελάδες, που θα τις παχαίνουν με ορυκτέλαια. Για γαλακτοκομικά θα τρώνε σκευάσματα, που —για λόγους κόστους— δεν θα φτιάχνονται από γάλα. Για δημητριακά θα τρώνε "σπόρους", που θα συντηρούνται για δεκαετίες στα σιλό και θα τους αποφεύγουν ακόμα και τα τρωκτικά.

Ήδη σήμερα οι καταναλωτές αγοράζουν τα προϊόντα των πολυεθνικών από τα σούπερ μάρκετ των πολυεθνικών. Αγοράζουν προϊόντα που μοιάζουν με αυτά που έχουν ανάγκη να κατανα­λώσουν και κανένας δεν γνωρίζει τι πραγματικά είναι. Κανένας δεν γνωρίζει τι τρώει και πού παράχθηκε αυτό το οποίο θα δώσει και στα παιδιά του να φάνε. Το μόνο που γνωρίζουν όλοι είναι η τιμή, την οποία πάντα οι πολυεθνικές φροντίζουν να κάνουν δελεαστική.

Στο μεταξύ και για όσο διάστημα οι λαοί τρώνε τα φθηνά "σκουπίδια", οι ιμπεριαλιστές λεηλατούν το εναπομείναν κεφάλαιό τους. Το κεφάλαιο, που θα τους έδινε μια στοιχειώδη δύναμη ν' αντιδράσουν. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, που ανακαλύπτει τη "φθήνια" των σούπερ μάρκετ των πολυεθνικών, ο λαός γίνεται κάθε μέρα φτωχότερος. Ό,τι έχει αξία σήμερα στην Ελλάδα ανήκει σχεδόν εξ’ ολοκλήρου σε ξένους. Χάνεται με συνοπτικές διαδικα­σίες το δημόσιο κεφάλαιο και μαζί μ' αυτό και το αντίστοιχο ιδιωτικό.

Οι ξένοι "θεσμικοί" δεν περιορίζονται μόνον στις μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις. "Εποφθαλμιούν" και το ιδιωτικό κεφάλαιο των Ελλήνων μικροϊδιοκτητών. Εκατομμύρια στρεμμάτων γης, κατάλληλης για τουριστική υποδομή, έχουν περιέλθει στα χέρια ξένων. Πιο πολλά στρέμματα γης έχουν οι πλούσιοι Εβραίοι στην Κρήτη, παρά οι ομοεθνείς τους έποικοι στα κατεχόμενα της Παλαιστίνης. Αυτοί αρπάζουν για λίγα δολάρια —στο όνομα του "πολιτισμού"— αυτό που επί αιώνες απαιτούσε πόλεμο και θυσία για να πραγματοποιηθεί.

Εδώ βέβαια είναι και η ειρωνεία του όλου πράγματος. Οι αγράμματοι —και υποτίθεται απολίτιστοι πρόγονοί μας— ήταν έτοιμοι να σε σκοτώσουν, όταν έμπαινες στο σπίτι τους και επιχει­ρούσες να το κλέψεις. Οι σημερινοί "πολιτισμένοι" Νεοέλληνες βοηθούν τους ιμπεριαλιστές να πάρουν ό,τι θέλουν. Τους βοηθούν στο "κουβάλημα" των κλοπιμαίων και δεν κάνουν φασαρία, για να μην "πληγώσουν" τον εσωτερικό κόσμο των ιμπεριαλιστών. Εξειδικεύονται στις υπηρεσίες και τέτοια υπηρεσία είναι το "κουβάλημα". Μιλάμε για τρομερά πράγματα.

Επειδή όμως, όπως λέει και ο λαός, …"ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται", είναι βέβαιον ότι δεν θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα. Είναι βέβαιον ότι, αν ζορίσουν ακόμα λίγο τα πράγματα, πολλοί θα χάσουν τον "ύπνο" τους. Δεν είναι δυνατόν να ελπίζεις ότι θα διατηρηθεί επί μακρόν ένας σχεδιασμός, όπου κλέφτες και θύματα θα συνυπάρχουν.

Οι πετυχημένοι κλέφτες κλέβουν και φεύγουν. Οι κλέφτες που μας κυβερνούν δεν δείχνουν να σέβονται το μυστικό της επιτυχίας των πετυχημένων συναδέρφων τους. Έχουν την ψευδαίσθηση ότι θα καταφέρουν να παραμείνουν στον χώρο όπου συντελέστηκε το έγκλημά τους, ανάμεσα στα θύματά τους. Θέλουν να "φάνε" τα κλοπιμαία μέσα στο σπίτι το οποίο λεηλάτησαν.

Μιλάμε για πρωτοφανή πράγματα. Μιλάμε για λάθη, που δεν τα κάνουν ούτε τα μικρά παιδιά. Θέλουν να ζήσουν πλούσια ανάμεσα σε θεόφτωχους ανθρώπους, γηγενείς και ξένους. Ανάμεσα σε ανθρώπους, τους οποίους οι ίδιοι κατάντησαν φτωχούς. Ακόμα κι ένας σκύλος έχει την κρίση να μην το κάνει αυτό. Όταν αρπάζει την τροφή από τους ομοίους του, τρέχει να εξαφανιστεί μαζί μ' αυτήν και δεν την τρώει ανάμεσά τους, γιατί δεν θέλει να τους προκαλεί.

 

 

Προκαλούν οι λακέδες των ιμπεριαλιστών

που μας κυβερνούν.

 

Αυτό ακριβώς κάνουν αυτοί οι οποίοι μας κυβερνούν. Προκαλούν. Προκαλούν οι ψωριάρηδες, όταν μετά από λίγο καιρό στην εξουσία αντιλαμβάνονται τη Μύκονο σαν το χωριό τους. Όταν μετά από λίγα χρόνια εξουσίας θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμά τους να κατοικούν σε ιδιόκτητο σπίτι στα βόρεια προάστια της Αθήνας. Όταν μετά από λίγα χρόνια εξουσίας η γραβάτα που φορούν είναι πιο ακριβή από τον μισθό ενός εργάτη. Αγνοούν όλα αυτά τα κουτορνίθια τι ακριβώς σημαίνει να προκαλείς έναν λαό. Το αγνοούν, όπως το αγνοούσαν κάποιοι Γάλλοι "ευγενείς" παρα­μονή της Γαλλικής Επανάστασης. Όπως το αγνοούσαν κάποιοι Ρώσοι "ευγενείς", παραμονή της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Όταν το έμαθαν όλοι αυτοί, ήταν πολύ αργά. Το μόνο που κατάφεραν να διασώσουν από τα προηγούμενα μεγαλεία τους ήταν το "αφ’ υψηλού" αγνάντεμα του λαού. Αυτό τους το εξασφά­λισαν οι ίδιοι οι λαοί, ανεβάζοντάς τους στις κρεμάλες. Ας σκεφτούν όλοι αυτοί τι έκαναν και τι εξακολουθούν να κάνουν εις βάρος του λαού και θα δουν ότι δεν είμαστε καθόλου υπερβολικοί στα όσα αφήνουμε να υπονοηθούν. Δεν είμαστε καθόλου υπερβολικοί, όταν μιλάμε με απόλυτη βεβαιότητα για μια βίαιη συμπεριφορά εναντίον τους. Δεν είμαστε καθόλου υπερβολικοί, όταν πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά στο ενδεχόμενο μιας λαϊκής εξέγερσης με άγνωστες συνέπειες.

Θεωρούμε δεδομένο ότι θα υπάρχει αντίδραση και μάλιστα βίαιη. Δεν υπάρχει πολιτισμός, όταν υπάρχει έγκλημα. Τον πολιτισμό τον προδίδει ο εγκληματίας και όχι ο τιμωρός του. Άλλωστε ποιος μπορεί να μας κατηγορήσει για βαρβαρότητα, όταν μιλάμε για ξέσπασμα βίας; Αυτοί οι οποίοι παριστάνουν τους "ευαίσθητους" είναι αυτοί που πρώτοι χρησιμοποιούν τη βία όταν απειλούνται.

Όταν ο κλέφτης των ασφαλιστικών ταμείων βγάζει τα ΜΑΤ να χτυπήσουν συνταξιούχους κι εργαζόμενους, γνωρίζει τις συνέπειες της πράξης του. Γνωρίζει ότι ο νοικοκύρης θα τον κρεμάσει ανά­ποδα, αν αντιδράσει. Όταν ο άδικος, για να υπερασπιστεί την αδικία του, χρησιμοποιεί βία, ο δίκαιος νομιμοποιείται να του φάει το λαρύγγι. Όταν ο άδικος είναι βίαιος, γνωρίζει ότι ανοίγει τους "ασκούς του Αιόλου".

 

 

Έρχονται δύσκολες ώρες γι' αυτούς, που

πρόδωσαν τους λαούς που τους εμπιστεύτηκαν.

 

Ας ψάξουν όλοι αυτοί οι προδότες να δουν πού ακριβώς ήταν ο αρνητικός τους ο ρόλος και πού οδήγησαν τον κόσμο. Ας ψάξουν να δουν τι έκαναν ως υπηρέτες των συμφερόντων του ιδιοκτήτη λαού. Ας ψάξουν να βρουν τι έκαναν με την περιουσία που τους εμπιστεύτηκε να διαχειριστούν. Τότε θα δουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τους ανεχτούμε και να τους συγχωρήσουμε, ούτε ως χριστιανοί ούτε ως Έλληνες. Ας ψάξουν στις γραφές να βρουν το μέλλον τους. Να δουν τι κάνει ο Χριστός με τους κακούς δούλους του και τι κάνει ο Οδυσσέας με τους δικούς του.

Εμείς, ως γηγενείς ιδιοκτήτες, δεν έχουμε καμία ιδιαίτερη βιασύνη για το πότε και βέβαια για το πώς θα πρέπει να τιμωρή­σουμε τους άχρηστους δούλους μας. Αρκούμαστε προς το παρόν στην προσπάθεια για την κατανόηση των όσων συμβαίνουν και βέβαια στη βεβαιότητα ότι μπορούμε κάποτε να τους τιμωρήσουμε.

Το πότε θα γίνει αυτό είναι δική μας δουλειά και όχι δική τους. Ο χρόνος λειτουργεί υπέρ μας και όχι το αντίθετο. Δεν πρόκειται να πέσουμε στην παγίδα να συγκρουστούμε με την ανθρώπινη ασπίδα που έχουν δημιουργήσει. Δεν πρόκειται να συγκρου­στούμε με τους μετανάστες και να δώσουμε την ευκαιρία σε κάποιους να μας αντιμετωπίσουν σαν ρατσιστές.

Θα τα "βρούμε" με τον φίλο μας τον "Χασάν". Ό,τι και ν' αποφα­σίσει να κάνει, εμείς θα τον στηρίξουμε. Δικαιούται στήριξης στο όνομα της συμμαχίας και της συνεργασίας. Ακόμα και να θελήσει να παραμείνει στην Ελλάδα, θα το δικαιούται. Γιατί; Γιατί, αν συνεργαστεί με τους γηγενείς στην μάχη εναντίον των ιμπεριαλιστών και των δούλων τους, αποκτά δικαίωμα "επικαρ­πίας". Αποκτά πρόσβαση σε ένα κεφάλαιο, που ήταν χαμένο και το οποίο με τη δική του βοήθεια επέστρεψε στα χέρια των ιδιοκτητών του. Αποκτά το δικαίωμα να βάλει και τη δική του "συχνότητα" στη νέα "ιδιοσυχνότητα" του ελληνικού κράτους. Ας βοηθήσουν τα 3.000.000 μεταναστών στον αγώνα των γηγενών και θα τα "βρούμε" στο μερίδιο τους.

 

 

Ο ελληνικός κόσμος

μπορεί να γίνει "οδηγός"

για τους υπόλοιπους λαούς.

Ο πόλεμος των κόσμων

είναι θέμα χρόνου να εκδηλωθεί.

Είναι θέμα χρόνου η σύγκρουση των λαών

με τον βάρβαρο χριστιανικό ιμπεριαλισμό

των διαφόρων "Μπους", που παριστάνουν

τους προνομιακούς συνομιλητές του Θεού.

 

Στο σημείο αυτό μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης και τη δική μας τη νοοτροπία και βέβαια τη δική μας τακτική στην αντίδραση. Το πρόβλημά μας δεν είναι οι ξένοι. Το πρόβλημά μας είναι οι δικοί μας άνθρωποι. Δεν είμαστε χριστιανοί ρατσιστές, για να "φορτώ­νουμε" τα πάντα στους ξένους. Εμείς ανήκουμε καθαρά στον ελληνικό κόσμο. Ως εκ τούτου μπορείς πιο εύκολα να μας χαρακτηρίσεις ως ανάδερφους, παρά ως ρατσιστές.

Ανήκουμε σε έναν κόσμο εξωστρεφή, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τον ιουδαϊκό και κατ’ επέκτασιν με τον χριστιανικό κόσμο, το οποίο είναι το πνευματικό και βέβαια το πιο διάσημο "παιδί" του. Ανήκουμε σε έναν κόσμο "φωτεινό", που λατρεύει τον άνθρωπο και τον υπηρετεί και όχι σε έναν κόσμο "σκοτεινό", που μισεί τον άνθρωπο και τον βασανίζει, όπως ο χριστιανισμός των ιερών εξετάσεων, των σταυροφοριών και της αποικιοκρατίας.

Ο ελληνικός κόσμος έχει δώσει πάρα πολλά στην ανθρω­πότητα, αλλά δεν ξεχνάει ποτέ τα πάρα πολλά που έχει πάρει και ο ίδιος από αυτήν. Έχει φιλοξενήσει πολλές φορές πολλούς λαούς και φιλοξενήθηκε επίσης πολλές φορές από πολλούς λαούς. Είναι ένας κόσμος που ήταν γενναιόδωρος όταν ήταν οικοδεσπότης και ταπεινός όταν φιλοξενούνταν. Είναι ένας κόσμος που έγινε αμύ­θητα πλούσιος και διάσημος, ακριβώς επειδή έδινε και όχι επειδή άρπαζε. Που "επένδυσε" στους ανθρώπους και οι άνθρωποι τού έδωσαν τα πάντα από αγάπη. Που εκτίμησαν τη διάθεσή του να προσφέρει και τον γέμισαν με ανεκτίμητης αξίας "δώρα". Του "άνοιξαν" την ψυχή τους και του έδωσαν ακόμα πιο πολλά μέσα για να παράγει.

Δεν υπάρχει στην ιστορία της ανθρωπότητας πολιτισμικό μοντέ­λο, που να μπορεί να συναγωνιστεί το ελληνικό σε "λάμψη" και αποδοχή. Δεν υπάρχει λαός αρχαίος και σύγχρονος, που να απείλησε με "λάσπη" αυτήν τη "λάμψη". Όχι επειδή δεν μπορούσε να το κάνει, αλλά επειδή δεν ήθελε. Δεν υπάρχει είτε λαός είτε άνθρωπος, που να γνωρίζει την ανθρώπινη ιστορία και να μην αγάπησε τους Έλληνες. Γιατί; Γιατί απλούστατα όλοι οι άνθρωποι πήραν από τους Έλληνες. Ό,τι απολαμβάνουν —ακόμα και οι σύγχρονοι λαοί— σε επίπεδο θεσμών και δικαιωμάτων είναι αποτέλεσμα ελληνικής δωρεάς. Είναι αποτέλεσμα του κόπου των Ελλήνων, που τον "μοίρασαν" με όλη τους την αγάπη στον κόσμο.

Η ελληνική δωρεά βοήθησε τον κόσμο να βγει από τον Μεσαίωνα. Η ελληνική γνώση πήρε τα παιδιά των λαών από τα χέρια των ανώμαλων παπάδων, που είχαν απαίτηση, όταν δεν τα σκότωναν στους πολέμους, να τα βιάζουν "πνευματικά". Η ελλη­νική γνώση περιόρισε την τυραννία της βαβυλωνιακής εκκλησίας και επέστρεψε στους ανθρώπους τη ζωή που τους είχαν "αρπάξει" οι παπάδες. Οι λαοί πήραν από τους Έλληνες γνώση και τους έδωσαν αγάπη και ευγνωμοσύνη, που είναι και η υπέρτατη αμοιβή για έναν πολιτισμένο άνθρωπο.

Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από τον ιουδοχριστιανισμό. Έναν κόσμο, που έγινε πλούσιος, αρπάζοντας ό,τι έβρισκε μπροστά του. Έναν κόσμο, που δεν αγάπησε ποτέ κανέναν και δεν αγαπήθηκε από κανέναν. Που δεν αγάπησε όχι μόνο τους ξένους, αλλά ούτε καν τα δικά του παιδιά. Τα ίδια του τα παιδιά τα βασάνισε ο ίδιος πιο πολύ από τον οποιονδήποτε ξένο βάρβαρο. Όταν δεν τα σκότωνε στους πολέμους, τα τυραννούσε στις γειτονιές τους. Αυτός ο κόσμος, κατάφερε μέσα στην ιστορική του πορεία να γίνει μισητός από όλους.

Ο χριστιανισμός είναι ένας κόσμος, που ποτέ δεν έκανε καμία δωρεά. Ακόμα και τον Λόγο του Χριστού τον "πουλούσε" και δεν τον χάριζε. Τον αντάλλασσε με χωράφια και χρυσό. Με αυτήν την απάνθρωπη συναλλαγή χτίστηκε το πλούσιο Βατικανό των φτωχών πιστών. Ένας κόσμος, που από την απληστία του εξανδραπόδισε ολόκληρους πολιτισμούς, για να τους πάρει τις περιουσίες. Που ισο­πέδωσε τον άνθρωπο, για να τον παραδώσει στην εξουσία. Που τον "ευνούχισε", για να μπορούν οι ανώμαλοι επαγγελματίες "ευνού­χοι" να παριστάνουν τους θεούς των ανθρώπων.

Αυτός είναι ο χριστιανισμός. Ένας κόσμος καθόλου γενναιό­δω­ρος ως οικοδεσπότης και καθόλου ταπεινός ως φιλοξενού­μενος. Ένας κόσμος, που, όπου "πατούσε", στην κυριολεξία δεν "φύτρωνε" τίποτε. Που σκότωνε κι "έσπρωχνε" τους λαούς τους οποίους έβρισκε μπροστά του, για να οικειοποιηθεί τις περιουσίες τους. Τις ελάχιστες φορές που φιλοξενούσε ξένους, το έκανε, είτε επειδή δεν μπορούσε να τους "ξεφορτωθεί" είτε εκ του πονηρού, για να εκμεταλλευτεί και ν' αρπάξει ανταλλάγματα. Για τον πρώτο λόγο "φιλοξένησε" σε απάνθρωπες συνθήκες λαούς, όπως οι Ινδιάνοι της Αμερικής ή οι Αβοριγίνες της Αυστραλίας και για τον δεύτερο λόγο ανάγκασε σε "φιλοξενία" ανθρώπους, όπως οι μαύροι των ΗΠΑ.

Ο χριστιανισμός όμως δεν ήταν μόνον απάνθρωπος οικο­δε­σπό­της. Ήταν ταυτόχρονα και άθλιος φιλοξενούμενος. Όπου φιλοξενήθηκε κατέστρεψε αυτούς που έκαναν το σφάλμα να του ανοίξουν την "πόρτα" τους. Πάντα, όταν φιλοξενούνταν, το εκ­λάμβα­νε σαν ευκαιρία, για ν' αρπάξει την ιδιοκτησία ή τα κέρδη των ιδιοκτησιών αυτών που τον φιλοξενούσαν. Όπου πήγε έκανε ζημιά και έφερε σε δύσκολη θέση τους "οικοδεσπότες" που συνάντησε. Από την Κίνα και την Ινδία μέχρι και την Ιαπωνία η ζημιά που έχει κάνει είναι ανυπολόγιστη για τους λαούς τους.

Αυτός είναι ο χριστιανισμός στην ιστορική του "πορεία". Ένας κόσμος, που ακόμα και τον "παράδεισο" θα μπορούσε να τον μετατρέψει σε "κρανίου τόπο". Ένας κόσμος, που, ό,τι έδινε στους ανθρώπους, ήταν "δηλητηριασμένο". Που εκχριστιάνιζε με τη βία τους λαούς, ώστε να μπορεί να εξασφαλίζει "αγορά" για να πουλάει "σωτηρία". Που "σκότωνε", για να "πουλάει" ελπίδες ανά­στασης. Που τους μισητούς εχθρούς του τους σκότωνε και αυτούς που συμπαθούσε τους εκμεταλλευόταν, παραδίδοντάς τους στους αποικιοκράτες.

Το πόσο αντιδιαμετρικοί είναι αυτοί οι δύο κόσμοι, μπορεί να το καταλάβει κάποιος και από τα δευτερεύοντα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις αυτοκρατορίες. Οι Έλληνες, ακόμα κι όταν "έχτιζαν" την αυτοκρατορία τους, δεν ήταν μισητοί από τους λαούς. Η ελληνική αυτοκρατορία ήταν η μοναδική περίπτωση αυτο­κρατορίας στην ανθρώπινη ιστορία, που δεν βρήκε αντιστάσεις όταν επιβαλλόταν στις κοινωνίες. Γιατί; Γιατί δεν στέρησε από τους λαούς που κατέκτησε την "επικαρπία" του κεφαλαίου τους.

Δεν διέθεταν "επικαρπία", εφόσον ήταν δούλοι των κεφαλαιο­κρατών. Οι Έλληνες, δίνοντάς τους δικαιώματα πολίτη, στην ουσία τους έδωσαν τη βάση της "επικαρπίας". Δίνοντάς τους δικαιώματα πολίτη, δέσμευαν το κράτος και το κεφάλαιο στην υποχρέωση να τους συντηρεί. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Γιατί; Γιατί ο πολίτης δεν είναι όμοιος με τον δούλο. Ο πολίτης, όταν κινδυνεύει η επιβίωσή του, αναγκάζει την εξουσία να του προσφέρει το μέρος της "επικαρπίας" που δικαιούται. Αναγκάζει την εξουσία ν’ ανοίξει τις κρατικές αποθήκες για να τον ταΐσει. Αναγκάζει την εξουσία να πάρει ακόμα και με τη βία από τους κεφαλαιοκράτες αυτά τα οποία χρειάζονται ο πολίτες για να επιβιώσουν.

Αντίθετα με τους πολίτες οι δούλοι δεν έχουν τα ίδια δικαιώ­ματα. Οι δούλοι έχουν τον ρόλο και τα δικαιώματα των "κατοικί­διων". Η επιβίωση τους επαφίεται στην καλή θέληση και το έλεος των κυρίων τους. Αν οι κύριοί τους είναι καλοί και ελεήμονες, θα επιβιώσουν. Αν συμβαίνει το αντίθετο, δεν θα επιβιώσουν. Αυτού του είδους την κοινωνία βρήκαν οι Έλληνες στην Ασία. Γι’ αυτόν τον λόγο οι διαχειριστές τής αυτοκρατορίας εκείνης δεν πλήρωναν υψηλό "κόστος" για τη διαχείριση της.

Δεν αναγκάζονταν δηλαδή να περιορίσουν την "ιδιοσυχνότητά" τους, για να μην προκαλούν τους λαούς, που θεωρητικά τους αφαίρεσαν το κεφάλαιο. Έκαναν το ακριβώς αντίθετο. "Κωδικο­ποίησαν" την "ιδιοσυχνότητά" τους και την έκαναν "δωρεά" στους λαούς, για να ζήσουν αυτοί καλύτερα απ’ ό,τι ζούσαν. Έδωσαν στην "ιδιοσυχνότητά" τους πλήρη ισχύ και οι λαοί όχι μόνον δεν ενοχλούνταν από αυτήν, αλλά αντίθετα αισθάνονταν ευτυχείς όταν τους μιμούνταν. Είχαν κέρδος όταν μιμούνταν τους Έλληνες, γιατί φέρονταν ως πολίτες.

Οι λαοί αισθάνονταν ευτυχείς εξαιτίας των Ελλήνων. Οι Έλλη­νες, ως κατακτητές, μπορεί να αδικούσαν τις τοπικές και ολιγο­μελείς κεφαλαιοκρατικές τάξεις, αλλά ευνοούσαν τους λαούς, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν άκληροι. Η ιδιομορφία δηλαδή της εποχής εκείνης ήταν ότι οι λαοί δεν είχαν καθόλου "επικαρπία", παρά ήταν δούλοι των κεφαλαιοκρατών. Η επιβίωσή τους δεν αποτελούσε δέσμευση τους κράτους τους. Τα κύρια προβλήματά τους ήταν εσωτερικά και είχαν σχέση με τις συμπερι­φορές των ισχυρών απέναντί τους και όχι εξωτερικά, σχετιζόμενα με την εμφάνιση ενός κατακτητή.

Για τους λόγους αυτούς συνέφερε τους λαούς, όταν τη σκληρή εξουσία των βάρβαρων ομοεθνών κεφαλαιοκρατών τους τη διαχει­ρί­ζονταν οι Έλληνες. Συνέφερε τον άκληρο δούλο της Ασίας να τον αντιμετωπίζει η ελληνική εξουσία ως Έλληνα πολίτη. Ακόμη και το κεφάλαιο που έχαναν εξαιτίας των Ελλήνων, φαινόταν λογικό αντίτιμο για μια τόσο τεράστια κοινωνική αλλαγή.

Αντίθετα η χριστιανική αυτοκρατορία, λόγω της αθλιότητάς της, για να επιβιώσει έκανε τα ακριβώς αντίθετα. Επειδή άρπαζε τα πάντα και δεν έδινε τίποτε, ήταν μισητή από όλους. Επειδή άρπαζε διαρκώς κεφάλαιο, η εκκλησία ενίσχυε διαρκώς τους ιδιώτες κεφαλαιοκράτες συνενόχους της. Υποδούλωνε ακόμα πιο πολύ τους άκληρους πληθυσμούς, που τους μετέτρεπε σε πραγματικούς δούλους. Οι λαοί δεν την ανέχονταν για κανέναν λόγο, γιατί απλούστατα μόνον έχαναν από αυτήν. Ελέω εκκλησίας τους βασά­νι­ζαν οι πάντες και αυτή παρουσίαζε τον βασανισμό σαν "δοξο­λογία" προς τον Θεό. Δεν τους δίνονταν δικαιώματα πολίτη και η επιβίωσή τους ήταν στο έλεος των φεουδαρχών.

Ο χριστιανισμός δηλαδή στο "διάβα" του αφαιρούσε δικαιώματα και δεν πολλαπλασίαζε. Κατέστρεφε πολιτισμούς, που τα μέλη τους είχαν περισσότερα δικαιώματα απ’ ό,τι πρόσφερε ο ίδιος στα δικά του μέλη. Μετέτρεπε πολίτες σε δούλους και ποτέ το αντίθετο. Έπρεπε να φτάσουμε στη Γαλλική Επανάσταση και με τη βία να εξαναγκαστούν οι χριστιανοί ιερείς και κεφαλαιοκράτες να δεχθούν το αυτονόητο. Ότι δηλαδή οι άνθρωποι δεν είναι ζώα, για να τους αντιμετωπίζεις σαν ζώα. Ότι δεν μπορείς να παίζεις με την επιβίωσή τους. Ότι δεν μπορείς να κοιμάσαι με τη γυναίκα ενός ανθρώπου την πρώτη νύχτα του γάμου του.

Αντιλαμβανόμαστε ότι, για να επιβιώσει αυτή η σκληρή και άθλια αυτοκρατορία, θα έπρεπε ν’ ακολουθεί διαφορετική πολιτική από την αντίστοιχη ελληνική. Για να μην είναι λοιπόν προκλητικοί οι διαχειριστές τής πιο άθλιας αυτοκρατορίας που γέννησε ποτέ ο κόσμος, η εξουσία της επέλεξε όχι απλά τον περιορισμό των "ιδιοσυχνοτήτων" των "Εβραίων" ιερέων της, αλλά την καταστροφή κάθε ίχνους ανθρώπινης "ιδιοσυχνότητας". Την καταστροφή κάθε "ίχνους" ζωής επάνω τους. Τους "σκότωσε" στην κυριολεξία. Μόνον οι νεκροί δεν έχουν "ιδιοσυχνότητα" και τέτοιοι ήταν κι εξακολουθούν να είναι οι ιερείς του χριστιανισμού.

Η λογική της πρακτικής αυτής είναι απλή. Πρέπει το θύμα να είναι σε καλύτερη κατάσταση από τον θύτη, για να μην αντιδρά. Πρέπει το τίμημα για τον πλούτο και την εξουσία να είναι τόσο υψηλό, που ο μέσος άνθρωπος να μην είναι διατεθειμένος να το πληρώσει, ακόμα κι αν του δίνεται μια τέτοια ευκαιρία. Μόνον οι νεκροί άνδρες δεν προκαλούν τους ζωντανούς και τέτοιοι ήταν οι άγαμοι ιερείς του χριστιανισμού. Μόνον τους νεκρούς δεν ζηλεύει ο άνθρωπος όταν αυτοί κλέβουν και γι’ αυτό δεν αντιδρούσαν οι άνθρωποι στην κλοπή των "νεκρών" ανθρωποειδών, που παρί­σταναν τους ιερείς του χριστιανισμού.

Αυτοί οι ιερείς του χριστιανισμού "πλήρωσαν" το υψηλότερο "τίμημα" που πλήρωσε ποτέ άνθρωπος για την εξουσία. Ενώ οι Έλληνες εξουσιαστές ήταν οι μόνοι οι οποίοι δεν "πλήρωσαν" σχεδόν τίποτε για την εξουσία που έλαβαν, οι χριστιανοί —για τον ίδιο ακριβώς στόχο— αναγκάστηκαν κι "αυτοκτόνησαν". "Παιδιά" αυτών των "νεκρών" είναι οι "ανάπηροι" που κυβερνούν τον κόσμο. "Παιδιά" τους είναι οι χαμηλής "ιδιοσυχνότητας" Βρετανοί gentlemen διαχειριστές της βρετανικής αυτοκρατορίας και οι σημερινοί politically correct Αμερικανοί διαχειριστές της Νέας Τάξης. Λίγο ομοφυλόφιλοι, λίγο ανώμαλοι, λίγο δούλοι, πάντως όχι αξιοζήλευτοι ως άνθρωποι, παρ’ όλη την ισχύ τους και τον πλούτο τους.

Από αυτήν του την αθλιότητα και τη μιζέρια, που χαρακτηρίζει τους διαχειριστές τής χριστιανικής αυτοκρατορίας και των εθνικών "παραφυάδων" της, προκύπτει το σύνολο της κακοδαιμονίας του. Στρέφει τους χριστιανούς εναντίον των ξένων και μέσα του "αλω­νίζουν" τα άθλια σκουπίδια. Κάνει τους ανθρώπους να μισούν ξένους ανθρώπους, τους οποίους δεν γνωρίζουν, για να μην "βλέπουν" ότι αυτοί που τους ματώνουν καθημερινά είναι οι δικοί τους άνθρωποι. Με το μίσος "τυφλώνουν" τα παιδιά τους, για να μην βλέπουν ότι οι ίδιοι τους οι πατέρες τούς βιάζουν και τους κλέβουν.

Από αυτήν την αθλιότητα γεννιέται το άσβεστο εσωτερικό του μίσος και αυτό στη συνέχεια το "εξάγει" σε όλο τον κόσμο. Το "εξάγει", για να εκτονώνονται οι εσωτερικές του τάσεις και να μην καταρρέει. Το "εξάγει" προς εκείνη την κατεύθυνση που θα έχει οικονομική απόδοση. Με τον πονηρό αυτόν τρόπο επιβιώνει ο πανάθλιος ιουδαιοχριστιανισμός της Βαβυλώνας. Αυτοί που "τυφλώ­νουν" τους ανθρώπους, τους στέλνουν να κλέψουν τους ξένους. Όχι μόνον δεν κινδυνεύουν από τα θύματά τους, αλλά αντίθετα ισχυροποιούνται από αυτά.

Αυτός είναι κι ο λόγος που οι μονίμως δυστυχισμένοι χριστιανοί δεν στρέφονται ποτέ εναντίον αυτών που προκαλούν τη δυστυχία τους. Μισούν επί μονίμου βάσεως τους άθεους, τους μουσουλ­μά­νους κλπ., γιατί απλούστατα δεν βλέπουν ότι οι ίδιοι οι "σωτήρες" τους είναι οι υπεύθυνοι για την αθλιότητα της ζωής τους. Μισούν τον μουσουλμάνο, τον οποίο δεν γνωρίζουν ως άνθρωπο και ο οποίος δεν επηρεάζει τη ζωή τους και φιλάνε τα χέρια του ιερέα, που τους βιάζει την ψυχή.

Αυτοί οι δυστυχείς άνθρωποι συνθέτουν έναν κόσμο, που εκπαιδεύεται να "φορτώνει" τις κακοδαιμονίες του στους ξένους, δίνοντας —στο όνομα των θρησκευτικών ή εθνικών συμφε­ρόντων— πιστοποιητικά "αθωότητας" στα αδέρφια του, που είναι κτήνη. Το ακριβώς αντίθετο από τον ελληνικό κόσμο. Έναν κόσμο, που είναι λαμπρός, γιατί απλούστατα η γνώση του τον κάνει "ανάδελφο". Έναν κόσμο, που όλες οι μεγάλες νίκες του ήρθαν, όταν τιμώρησε τους αδερφούς του, που τον εκμεταλ­λεύονταν. Έναν κόσμο που λατρεύει τους ξένους και τους θεωρεί καλούς και άρα φίλους, μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή του ιουδαϊκού μοντέλου, που αντιλαμβά­νεται τους ξένους σαν ντε φάκτο κακούς και άρα σαν εχθρούς, μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Ο ιουδαϊσμός και ο χριστιανισμός, που έχουν μεταξύ τους τον ίδιο "συντονισμό", υποφέρουν μονίμως, γιατί απλούστατα δεν μπο­ρούν να σκεφτούν "ελληνικά". Νομίζουν ότι όλοι οι ξένοι είναι εχθροί και υπεύθυνοι για τα πάντα. Νομίζουν ότι, όταν σκοτώνεις ξένο, δεν είναι έγκλημα, αλλά πατριωτική πράξη, που πρέπει να διδα­χθεί στα σχολεία τους. Οι "εκλεκτοί" λαοί, όταν σφάζουν, εκτελούν "θεάρεστη" πράξη. Δεν μπορούν να καταλάβουν τα μέλη αυτών των λαών ότι οι ξένοι δεν μπορούν ποτέ από μόνοι τους να είναι το αίτιο μεγάλης δυστυχίας.

Αυτός είναι ο λόγος που πιο πάνω μιλήσαμε για ρατσιστές και ανάδερφους. Αυτός είναι ο λόγος που αναφερθήκαμε στα κοινω­νικά μοντέλα. Με τον τρόπο που περιγράφουμε αντιλαμβάνονται τα πράγματα οι Έλληνες. Για τους Έλληνες οι ξένοι δεν είναι τόσο επικίνδυνοι όσο είναι οι ίδιοι οι αδερφοί τους. Γι' αυτόν τον λόγο δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να μισήσουμε κανέναν φτωχό "Χασάν". Αυτό λέει η παιδεία μας και αυτό το σεβόμαστε. Τη μεγαλύτερη δυστυχία στον Οδυσσέα δεν του την προσέφεραν οι ξένοι Τρώες, αλλά οι ομοεθνείς του μνηστήρες.

Οι ξένοι το χειρότερο που μπορούν να κάνουν εις βάρος κάποιου είναι να τον κάνουν φτωχό. Η φτώχεια όμως δεν ταυτί­ζεται απαραίτητα με τη δυστυχία. Η μεγάλη δυστυχία "γεννιέται" μέσα στα σπίτια και όχι έξω από αυτά. Η μεγάλη δυστυχία για έναν άνθρωπο γεννιέται μέσα στο σπίτι του κι εξαιτίας της οικογένειάς του. Η μεγάλη δυστυχία για έναν λαό γεννιέται μέσα στο κράτος του κι εξαιτίας της δικής του εξουσίας. Η απόλυτη δυστυχία για τον άνθρωπο υπάρχει, όταν ίδιος ο πατέρας του τον βιάζει και τον κλέβει. Η απόλυτη δυστυχία για τον λαό υπάρχει, όταν οι δημο­κρατικά εκλεγμένοι άρχοντές του είναι αυτοί οι οποίοι τον προδίδουν και τον κλέβουν.

Οι ξένοι δεν έχουν μεγάλη συμμετοχή σ' αυτήν τη δυστυχία, γιατί απλούστατα δεν μπορούν να έχουν. Δεν το επιτρέπει η ιδιό­τητά τους να έχουν. Ό,τι και να σου κάνουν, δεν είναι ικανό να σε βυθίσει στη δυστυχία, γιατί δεν σου καταστρέφει την ψυχή. Την ψυχή μπορούν να στην καταστρέψουν μόνον αυτοί που αγαπάς κι εμπιστεύεσαι. Μόνον αυτοί που μπορούν να την "πιάσουν" με τα χέρια τους και αυτοί είναι οι δικοί σου άνθρωποι.

Οι ξένοι απλά μπορούν, υπηρετώντας τα συμφέροντα τους, να δημιουργήσουν συνθήκες, που ευνοούν τη δυστυχία να "ευδοκι­μή­σει". Συνθήκες όμως οι οποίες πρέπει να βρουν εσωτερική υπο­στή­ριξη, για να παράγουν δυστυχία. Συνθήκες, που ενεργοποιούν ένστικτα και καταστρέφουν τις σχέσεις μεταξύ των ομοίων. Μέχρι αυτό το σημείο φτάνουν οι ξένοι. Κάνουν απλά τη "δουλειά" τους χωρίς καμία αναστολή, γιατί αυτοί οι οποίοι αδικούνται από τις πράξεις τους είναι ξένοι και όχι δικοί τους άνθρωποι. Μια "δουλειά" όμως που θα την κάνουν —αν βρουν την ευκαιρία— και αυτοί που σήμερα είναι θύματα των ξένων.

Η δυστυχία στην οποία αναφερόμαστε είναι πάντα αποτέλεσμα εσωτερικών προδοσιών. Τα αδέρφια και οι συγκάτοικοι προδίδουν τους λαούς. Αυτοί τους καθηλώνουν στη δυστυχία. Αυτοί τους βασανίζουν από τη στιγμή που γεννιούνται μέχρι να πεθάνουν. Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί, αν ο αναγνώστης τα συνδυάσει με τα όσα είπαμε —και φαίνονταν αδικαιολόγητα μακροσκελή και ως εκ τούτου περιττά— όταν αναφερόμασταν σ' αυτούς που απειλούν την αισθητική των λαών, θα καταλάβει πώς περίπου θα εξελιχθεί και εναντίον ποιων η αντίδρασή μας.

Με τους ξένους ιμπεριαλιστές δεν έχουμε πρόβλημα. Ξένοι ήταν και ξένοι θα παραμείνουν. Εμείς απλά θέλουμε να εγκατα­λείψουν την πατρίδα μας. Δεν μισούμε τους Αμερικανούς, τους Άγγλους, τους Γάλλους ή τους Γερμανούς. Ως Έλληνες θα θεω­ρή­σουμε ότι ενήργησαν όπως ενήργησαν, γιατί απλά δεν γνώριζαν τις συνέπειες των πράξεών τους. Υπηρετώντας τα οικονομικά τους συμφέροντα και όχι κάποιου είδους σαδιστικότητα ή ανθελληνικό­τητά τους, δεν γνώριζαν υποτίθεται τι έκαναν και εμείς θα τους ενημερώσουμε για τα συμβαίνοντα.

Από εκεί και πέρα η αντιμετώπισή τους είναι πολύ συγκε­κρι­μένη. Θα πρέπει να τους κάνουμε την προειδοποιητική "ευγενική σύσταση", που δικαιούται ο ξένος ο οποίος ασχημονεί εν αγνοία του και να τους ζητήσουμε ν' αποχωρήσουν ησύχως από τη χώρα. Να θεωρηθεί η δραστηριότητά τους μια ατυχής πράξη και να τους συγχωρεθεί για λόγους άγνοιας. Να φύγουν και να θεωρηθεί λήξαν το μεταξύ μας πρόβλημα.

Αν αυτήν την ευγενική μας σύσταση δεν την αποδεχθούν, τότε μόνον μπορούν να ακυρώσουν αυτό το οποίο εμείς χαριστικά το θεωρούμε ως απαλλακτικό στοιχείο και είναι η άγνοια. Μόνον τότε θα θεωρήσουμε ότι ξέρουν τι κάνουν και εις βάρος ποιου. Αυτό όμως σημαίνει ότι με τη δική τους θέληση θα πάψουν να είναι αδιάφοροι ξένοι και θα γίνουν για εμάς μισητοί εχθροί. Αυτό όμως θα οδηγήσει σε μια σύγκρουση, η οποία δεν τους συμφέρει σε καμία περίπτωση. Δεν έχουν λόγο να συγκρουστούν μαζί μας, γιατί δεν αξίζει τον κόπο να ρισκάρεις σύγκρουση, όταν δεν υπάρχει περίπτωση νίκης. Ποτέ οι ολιγάριθμοι ξένοι ιμπεριαλιστές δεν μπορούν να νικήσουν τους γηγενείς, όταν αυτοί ξεσηκώνονται.

Εδώ ίσως αναρωτηθεί κάποιος για το πόσο εφικτό είναι να τεθεί κάτι τέτοιο ως στόχος. Είναι δυνατόν να ξεφορτωθεί κάποιος τόσο εύκολα τα "σκυλιά" των ιμπεριαλιστών; Είναι δυνατόν να ξεφορτω­θεί κάποιος αυτούς που υπηρετούν δυνάμεις με τεράστια πολιτική επιρροή και πυρηνικά όπλα; Είναι δυνατόν, γιατί στην περίπτωση αυτήν δεν μιλάμε για απλή εθνική πολιτική. Είναι δύσκολο να τους νικήσεις μόνον εάν κινείσαι στο εθνικό επίπεδο και η πολεμική σου περιορίζεται εντός των χριστιανικών πλαισίων.

Στην περίπτωσή μας μιλάμε για νέα ιδεολογία. Ο Υδροχοϊσμός θα προσπαθήσει να καταστρέψει τα χριστιανικά πλαίσια, που περιορίζουν τους λαούς και τους παραδίδουν "αλυσοδέσμιους" στα συμφέροντα των πολυεθνικών. Αυτήν του τη δυνατότητα την επιτρέπει μια σωρεία λαθών που πραγματοποίησαν οι ισχυροί κατά τον σχεδιασμό της Νέας Τάξης. Το κύριο σφάλμα τους ήταν ότι, υπηρετώντας τα ιδιωτικά συμφέροντα των πολυεθνικών, τα αποσύνδεσαν από τα αντίστοιχα εθνικά. Καμία πολυεθνική σήμερα δεν ανήκει στην "επικαρπία" κάποιου συγκεκριμένου λαού. Όλες ανεξαιρέτως ανήκουν αποκλειστικά στην "επικαρπία" των ιδιωτών μετόχων τους. Ανήκουν σε ένα πολυεθνικό αλλά ολιγομελές "board" ιδιωτών μετόχων.

Έτσι φτάσαμε σε μια κατάσταση, όπου δεν μπορούν να δημιουργηθούν συμπλέοντα συμφέροντα μεταξύ των ιδιοκτητών των πολυεθνικών και των λαών στους οποίους αυτοί ανήκουν. Φτάσαμε στο σημείο ο αμερικανικός λαός —που είναι ο φαινομε­νικά κυρίαρχος λαός του πλανήτη— να είναι εξίσου θύμα των κατ’ όνομα μόνον αμερικανικών πολυεθνικών με τον λαό μιας "Μπανανίας". Είναι εξίσου άνεργος με τους πολίτες των κρατών-θυμάτων της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Είναι φτωχό­τερος από ποτέ και το κοινωνικό του "περιθώριο" διαρκώς "κατα­πίνει" και νέα μέλη.

Οι διαχειριστές των πολυεθνικών, αναζητώντας το μέγιστο κέρδος, αφαίρεσαν από όλους τους λαούς την "επικαρπία" τους. Έχασαν τους στρατηγικούς συμμάχους τους και σήμερα θα κληθούν ν’ αντιμετωπίσουν μια ιδεολογία μόνοι τους. Μια νέα ιδεολογία, που συμφέρει τους λαούς. Μια ιδεολογία που έχει ως στόχο να παραδώσει στους λαούς τις ιδιοκτησίες τους. Μια ιδεολογία, που είναι ένθερμος υποστηρικτής της παγκοσμιο­ποίησης της ειρήνης και όχι της παγκοσμιοποίησης της αγοράς.

Είναι τελείως διαφορετική η παγκοσμιοποίηση των ιδεών μέσα σε ένα περιβάλλον κυρίαρχων λαών, από την παγκοσμιοποίηση της εκμετάλλευσης μέσα σε ένα περιβάλλον κυρίαρχων ιδιωτικών πολυεθνικών. Μισούμε την παγκοσμιοποίηση των πολυεθνικών, που απογυμνώνουν τους λαούς από τις περιουσίες τους και σε τελική ανάλυση από την αξιοπρέπειά τους. Εμείς θέλουμε τους λαούς στατικούς, κυρίαρχους και πλούσιους και μόνον τις ιδέες να "διαπερνούν" τα σύνορα. Δεν θέλουμε τους λαούς δούλους, που θα περιμένουν τις "εκπτώσεις" των ισχυρών, για να φάνε ένα κομμάτι ψωμί. Αυτός είναι κι ο λόγος που πιστεύουμε ότι δεν θ’ αντιμετωπίσουμε ιδιαίτερα προβλήματα στην αντιμετώπιση των ξένων.

 

 

Εβραίοι.

Οι άθλιοι "συγκάτοικοι" των λαών.

Η πολιτική του Ισραήλ

στο θέμα των μεταναστών και των μειονοτήτων

μπορεί να μας βοηθήσει

στην επιτυχή αντιμετώπισή τους.

 

Μόλις επιλύσουμε τις διαφορές μας με τους ξένους ιμπερια­λιστές, σειρά έχουν εκείνοι που πραγματικά έχουμε λόγους να τους μισούμε. Ποιοι είναι αυτοί; Οι "δικοί" μας άνθρωποι. Οι σχεδόν "συγγενείς" μας και επί αιώνες "συγκάτοικοί" μας Εβραίοι και βέβαια οι ομοεθνείς μας "προδότες".

Αυτοί δικαιούνται το μίσος μας, γιατί είναι οι άνθρωποι με τους οποίους γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε δίπλα-δίπλα και θα έπρεπε να είναι οι τελευταίοι που θα είχαν λόγο να μας εκμεταλλευτούν. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πραγματικά αποτελούν το αίτιο της δυστυχίας μας και δικαιούνται τιμωρία. Οι άνθρωποι που μας γνώριζαν και δεν μας σεβάστηκαν. Οι άνθρωποι που εκμεταλ­λεύτηκαν τη γνώση των χαρακτηριστικών μας και μας παρέδωσαν στους ξένους σαν πρόβατα για σφαγή.

Σ' ό,τι αφορά τους Εβραίους συμβαίνει το εξής: Ο Εβραίος είναι ο απόλυτα χειρότερος ανθρωπότυπος, που έχει ποτέ συγκατοική­σει με ανθρώπους σε μια κοινωνία ανθρώπων. Ο εβραϊκός λαός είναι ο απόλυτα χειρότερος λαότυπος, που έχει ποτέ υπάρξει ανά­μεσα στους λαούς του κόσμου. Είναι ο απόλυτος αντίποδας των Ελλήνων και του ελληνικού λαού. Είναι ο λαός που δεν έχει φιλοξενήσει ποτέ κανέναν λαό και έχει φιλοξενηθεί σχεδόν από όλους τους λαούς του κόσμου. Είναι ο λαός που δεν έχει δώσει ποτέ τίποτε σε κανέναν και έχει πάρει από όλους τους λαούς.

Ο λαός "κοσμοπολίτης", που όχι μόνον επιβιώνει, αλλά πλου­τίζει στο όνομα του κοσμοπολιτισμού και της ανοχής. Ο "κοσμο­πολίτης", που ανέχεται τους υπόλοιπους, επειδή απλούστατα τον συμφέρει να τους εκμεταλλεύεται. Άλλωστε δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι και ο ίδιος ο χριστιανισμός είναι αποτέλεσμα του εβραϊκού "κοσμοπολιτισμού". Του "κοσμοπολιτισμού", που δεν ανέχεται ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν ανέχτηκαν οι Εβραίοι Τον αδερφό τους Χριστό να περιφέρεται ανάμεσά τους και να επηρεά­ζει τον λαό τους και τον σκότωσαν. Δεν ανέχτηκαν όχι τη διαφορετικότητα ενός ξένου, αλλά τη διαφορετικότητα ενός δικού τους "παιδιού". Δεν Τον ανέχτηκαν και Τον σταύρωσαν.

Αυτό ήταν το αίτιο της γέννησης του χριστιανισμού. Η "μη ανοχή" του εβραϊσμού γέννησε τον χριστιανισμό. Ο εθνικισμός των "κοσμοπολιτών" έφερε στον πλανήτη τον Μεσαίωνα. Η κλοπή των Εβραίων έφερε την ανθρωπότητα σ' αυτήν τη δεινή θέση. Ο Εβραίος πατέρας τους έκλεψε τον Θεό, για να κάνει τη δική του "ιδιό­κτητη" θρησκεία και αιώνες μετά τον μιμήθηκε ο Εβραίος Πέτρος, για να κλέψει τον Χριστό και να δημιουργήσει τον χριστιανισμό.

Αυτοί είναι οι βάρβαροι και απολίτιστοι Εβραίοι, που επιβιώ­νουν, χρησιμοποιώντας την έννοια του "πολιτισμού". Ο λαός "κοσμοπολίτης", που, μόλις απέκτησε δική του πατρίδα, όχι μόνον δεν φιλοξένησε σ' αυτήν κανέναν ξένο λαό, αλλά δεν ανέχεται ούτε τον καθ’ όλα νόμιμο "συγκάτοικό" του, που είναι οι γηγενείς της Παλαιστίνης. Αυτοί, που έκλεψαν από τους Παλαιστίνιους μια πατρίδα, δεν δέχονται ούτε την απλή συνύπαρξη μαζί τους. Καθημερινά, χύνοντας παλαιστινιακό αίμα, επιβεβαιώνουν αυτό το οποίο ισχυριζόμαστε.

Οι Εβραίοι είναι ο "κοσμοπολίτης", που από θέση ισχύος ποτέ στην ιστορία του δεν ανέχτηκε το "διαφορετικό". Που σκοτώνει τους νόμιμους Παλαιστίνιους "συγκάτοικούς" του και την ίδια ώρα όχι απλά ζητάει αλλά απαιτεί από τους λαούς να τον "φιλο­ξενήσουν". Που εξαργυρώνει το "ολοκαύτωμα" με όλους τους δυνατούς τρόπους και καθημερινά εγκληματεί στην επικράτειά του. Που βομβαρδίζει με αεροπλάνα πολίτες. Που έχει το απύθμενο θράσος όχι απλά να ζητάει ισονομία και ισοπολιτεία για την κοινότητά του μέσα στην κάθε χώρα όπου κατοικεί, αλλά που ζητάει προνόμια. Κανένας Εβραίος σε καμία χώρα όπου κατοικεί δεν είναι ισότιμος με τον γηγενή. "Υπερέχει" έναντι του γηγενή, εφόσον απολαμβάνει προνόμια.

Αυτός λοιπόν ο λαός του "πολιτισμού", ο οποίος μπορεί να σε στείλει στα δικαστήρια αν τον κοιτάξεις "στραβά", είναι αυτός που στο δικό του κράτος δεν σέβεται κανέναν νόμο. Που φυλακίζει όχι μόνον αυτούς που έκαναν κάτι εναντίον του, αλλά κι αυτούς που αυθαίρετα υποθέτει ότι θα μπορούσαν να κάνουν κάτι εις βάρος του. Το Ισραήλ είναι το μοναδικό κράτος στον κόσμο που φυλακίζει επ’ αόριστον τους ξένους, όχι για κάτι που έκαναν, αλλά για κάτι που υποθέτουν οι υπηρεσίες του Ισραήλ ότι θα μπορούσαν να κάνουν. Πρώτο το Ισραήλ και μετά οι ΗΠΑ υιοθέτησαν την "προληπτική" πολιτική κατά της τρομοκρατίας. Πρώτο το Ισραήλ βομβάρδισε "προληπτικά" ελεύθερα κράτη και μετά οι ΗΠΑ. Πρώτο το Ισραήλ απήγαγε και δολοφόνησε ξένους πολίτες στις πατρίδες τους και μετά οι ΗΠΑ.

Αυτήν την απαράδεκτη από όλες τις απόψεις συμπεριφορά την ακολουθεί, γιατί ακριβώς οι "κοσμοπολίτες" Εβραίοι θεωρούν τον ξένο εκ των δεδομένων εχθρό. Αυτοί, που επί αιώνες ζούσαν ως ξένοι σε διάφορες χώρες και απαιτούσαν ν' αντιμετωπίζονται ως φιλοξενούμενοι φίλοι, κάνουν τα ακριβώς αντίθετα στη δική τους χώρα. Οι ρατσιστές επιβίωναν εξαιτίας του αντιρατσισμού. Συμβαί­νει αυτό που είπαμε σε άλλο σημείο για τους ξένους μετανάστες. Οι πιο πονηροί από αυτούς εκμεταλλεύονται την "ιδιοσυχνότητα" των άλλων, για να μεγιστοποιούν την οικονομική απόδοση της δικής τους.

Αν εμείς θεωρούμε εγκληματίες τους φτωχούς μετανάστες, που ακολουθούν αυτήν την υποκριτική τακτική σε προσωπικό επίπεδο για να βρουν μια δουλειά ή για να προστατεύσουν μια "τιμή", αντιλαμβανόμαστε την αθλιότητα των Εβραίων. Αντιλαμβανόμαστε την αθλιότητα αυτών, που σε επίπεδο εθνικής κοινότητας κάνουν το ίδιο. Που το κάνουν όχι για να επιβιώσουν, αλλά για να πλουτίσουν. Που περνάνε τους άλλους για κορόιδα που δουλεύ­ουν, για να τους κλέβουν οι ίδιοι. Που λειτουργούν ως συμμορίες μέσα σε κοινωνίες, οι οποίες αναγνωρίζουν μόνον τον ανταγω­νισμό μεταξύ προσώπων.

Όλα αυτά οι λαοί —και μεταξύ αυτών και οι Έλληνες— τα γνώριζαν. Επί αιώνες όμως τους ανέχονταν οι Έλληνες στον ελλαδικό χώρο, γιατί απλούστατα "συγκατοικούσαν" σχεδόν ανα­γκα­στικά μαζί τους. "Συγκατοικούσαν", γιατί απλούστατα δεν μπορούσαν να τους "ξεφορτωθούν". Έτσι έφτασαν μέχρι σήμερα να τους ενοχλούν. Οι σύγχρονοι Έλληνες τους "κληρονόμησαν" από τους Οθωμανούς και δεν μπορούσαν να βρουν τη "λύση" στο εβραϊκό πρόβλημα. Δεν ήταν "πολιτισμένοι", για να τους εξοντώ­σουν μέχρι του τελευταίου, όπως επιχειρούν να κάνουν οι Ισραηλινοί εναντίον των Παλαιστινίων, όπως και δεν μπορούσαν να τους διώξουν, γιατί απλούστατα δεν τους δέχονταν κανένας λαός και ταυτόχρονα δεν είχαν πατρίδα.

Γιατί δεν τους δέχονταν κανένας; Για τους ίδιους λόγους που δεν τους ήθελαν και οι Έλληνες. Γιατί είναι οι αθλιότεροι των φιλοξενουμένων και αυτό το γνωρίζουν όλοι οι λαοί-ιδιοκτήτες. Είναι ελεεινοί κλέφτες, των οποίων ο μόνιμος προσανατολισμός τους είναι να εκμεταλλεύονται τους γηγενείς. Επειδή είναι άπληστοι κι αδίστακτοι, είναι ένας μόνιμος κίνδυνος για το κράτος που τους φιλοξενεί. Είναι επικίνδυνοι για τους λαούς που τους φιλοξενούν. Όποιος λαός τους φιλοξενεί, κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή από τους ξένους ιμπεριαλιστές. Γιατί; Γιατί οι Εβραίοι είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να τους "πουλήσουν" σε οποιονδήποτε τους πληρώσει για τις "υπηρεσίες" τους. Είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να βάλουν τους ιμπεριαλιστές μέσα στα "σπίτια" των λαών.

Το πλεονέκτημά τους είναι ότι, ως "συγκάτοικοι" των λαών, τους γνωρίζουν καλά σαν να ήταν αδέρφια τους. Τους γνωρίζουν σαν αδέρφια και τους κλέβουν ως ξένοι. Κατοικούν μέσα σ' ένα σπίτι που δεν είναι δικό τους και δεν έχουν πρόβλημα ν' ανοίξουν τις πίσω "πόρτες" για να μπούνε οι κλέφτες. Αρκεί αυτοί οι κλέφτες να τους υποσχεθούν αμοιβή για τη βοήθειά τους. Αυτό, για κάποιον που έχει γνώσεις, είναι απόλυτα φυσιολογικό για τους Εβραίους.

Το παράξενο γι' αυτούς θα ήταν να μην πρόδιδαν τους ευεργέτες τους, τους οποίους αντιλαμβάνονται ως ξένους. Το παράξενο θα ήταν να μην σεβαστούν την ίδια τους την παράδοση. Όταν η ίδια η θρησκεία τους θεωρεί τους ξένους σαν εχθρούς, ευνόητο είναι ότι οι Εβραίοι δεν έχουν καμία αναστολή, ούτε όταν προδίδουν τους λαούς που τους φιλοξενούν ούτε όταν απλά τους κλέβουν. Όταν δεν διστάζεις να κλέψεις τον ίδιο τον Θεό και τον Υιό Του, δεν θα δοκιμάσεις να κάνεις το ίδιο σε απλούς ανθρώ­πους; Όταν δεν φοβάσαι τον Θεό, ποιον θα φοβηθείς;

Αυτοί λοιπόν οι ελεεινοί και τρισάθλιοι ξένοι ήταν που άνοιξαν πρώτοι την "κερκόπορτα" του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Ας ψάξει κάποιος τον ρόλο τους στις κρίσιμες δεκαετίες του '70 και του '80. Γιατί ήταν κρίσιμες εκείνες οι δεκαετίες; Γιατί η Ελλάδα για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία της θα επωφελούνταν από την παγκόσμια αλλαγή, που προέκυψε μετά τον δεύτερο παγκό­σμιο πόλεμο. Είχε τη δυνατότητα να εκβιομηχανιστεί και ν' αυξήσει ο λαός της την αξία της "επικαρπίας" του. Αυτό όμως δεν συνέφερε τους Εβραίους, γιατί ήταν έμποροι. Δεν τους συνέφερε ν' αναπτυ­χθεί η κεφαλαιοκρατία στην Ελλάδα.

Ακριβώς, επειδή δεν τους συνέφερε, αποφάσισαν να σταματή­σουν την ανάπτυξή τους. Πώς; Βάζοντας στην αγορά τα προϊόντα των πολυεθνικών, που τότε ξεκινούσαν την πραγματική τους παγκόσμια "πορεία". Εκείνες τις κρίσιμες δεκαετίες οι πολυεθνικές έπαιρναν τη σημερινή τους μορφή. Εβραίοι τις διαχειρίζονταν στις ΗΠΑ και Εβραίοι ήταν οι αντιπρόσωποί τους σε όλα τα κράτη. Οι Εβραίοι λοιπόν αποκάλυψαν στους ιμπεριαλιστές τις αδυναμίες του ελληνικού κεφαλαίου και άνοιξαν διάπλατα τις "πόρτες" της ελληνικής αγοράς. Αυτοί έφεραν τις πολυεθνικές στην Ελλάδα και οι ίδιοι —για λόγους συμφέροντος— έγιναν οι "δικοί" τους άνθρωποι. Δεν σεβάστηκαν ούτε τη φιλοξενία που τους πρόσφε­ραν οι Έλληνες κι ούτε τους άγγιξε το δράμα τους. Μόνοι τους σχεδίασαν την "κόλαση" όπου θα τους έβαζαν μέσα να πεθάνουν.

Ας ψάξει ο οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται να δει —ακόμα και σήμερα— ποια είναι η σχέση της τοπικής εβραϊκής κοινότητας με τις πολυεθνικές. Ας ψάξει να βρει τι καταγωγής είναι οι "Έλληνες", που αυτήν τη στιγμή αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα των πολυεθνικών στην Ελλάδα. Να βρει δηλαδή ποιοι καταστρέφουν το ιδιωτικό ελληνικό κεφάλαιο και ποιοι βγάζουν στο "σφυρί" το δημόσιο. Όπου υπάρχει ιδιωτικοποίηση κρατικού γίγαντα, υπάρ­χουν Εβραίοι που μεθοδεύουν τη λεηλασία. Τα ονόματα Μανασής, Μωυσής, Μιζάν κλπ. σας λένε τίποτε; Εμάς μας λένε πολλά.

Οι Εβραίοι της Ελλάδας για όλους αυτούς τους λόγους δικαιούνται της τιμωρίας. Κατά την άποψή μας είναι οι μόνοι ξένοι που με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις θα πρέπει να φύγουν από τη χώρα με τις κλωτσιές. Μπορεί ο μέσος Έλληνας να μην γνωρίζει γιατί πρέπει να φύγουν, αλλά αρκεί που το γνωρίζουν οι ίδιοι. Δεν απειλείται η επιβίωσή τους μόνο και μόνο επειδή ο ελληνικός πολιτισμός ακόμα και τον πιο άθλιο ξένο δεν τον σκοτώνει. Τον διώχνει και αυτό είναι αρκετό. Πρέπει όμως να "πληρώσουν" την αθλιότητά τους και να φύγουν μόνον με τα ρούχα που φορούν. Να φύγουν, γιατί σήμερα δεν υπάρχει και το πάγιο επιχείρημά τους, που στηρίζεται στην έλλειψη πατρίδας. Σήμερα έχουν πατρίδα και ως εκ τούτου δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την περαιτέρω παραμονή τους στην Ελλάδα.

Πρέπει να φύγουν όλοι, εκτός από αυτούς που είχαν τη φαεινή ιδέα ν' ασχοληθούν με τα "κοινά" στην Ελλάδα. Εκείνοι που ανέλαβαν κυβερνητικά και άλλα πόστα σε κρατικούς οργανισμούς και ΔΕΚΟ, για να "σώσουν" τους φουκαράδες τους Έλληνες. Η "ειλικρίνεια" των προθέσεων τους μάλιστα αποκαλύπτεται από το γεγονός ότι, παρ' όλη την περηφάνια τους για την εβραϊκή τους καταγωγή, συστηματικά την αποκρύπτουν. Γιατί; Μήπως εκτελούν αποστολή και διαισθάνονται ότι κινδυνεύουν; Αυτοί κατά τη γνώμη μας δεν πρέπει να φύγουν ποτέ από την Ελλάδα. Έτσι, επειδή τους αγαπάμε και τους ευγνωμονούμε για την "προσφορά" τους, θα πρέπει να τους κρατήσουμε αιωνίως κοντά μας.

Επιπλέον ο ελληνικός λαός θα πρέπει ν' αγωνιστεί να πάρει πίσω τα κλοπιμαία στο σύνολό τους. Να διεκδικήσει με όλα τα νόμιμα μέσα τον πλούτο που παράχθηκε εξαιτίας του ελληνικού κεφαλαίου και κλάπηκε από τους Εβραίους. Να πάρει πίσω τον "ιδρώτα" του ελληνικού λαού, που έγινε εβραϊκές καταθέσεις σε ελβετικές τράπεζες. Πρέπει ο ελληνικός λαός να τους διώξει από την Ελλάδα χωρίς καθόλου περιουσία και ταυτόχρονα να τους κατάσχει τις περιουσίες τους όπου κι αν αυτές βρίσκονται και είναι προϊόντα της κλοπής τους από τις δραστηριότητές τους στην Ελλάδα.

 

 

Έλληνες είναι αυτοί

οι οποίοι πρόδωσαν τον ελληνικό λαό

και τον παρέδωσαν στις πολυεθνικές.

 

Μόλις τελειώσουμε μ' αυτούς, θα πρέπει να ασχοληθούμε με τα "λαμπρά" αδέρφια μας. Τους "εκσυγχρονιστές", τους "τεχνοκράτες" και τους "ευαίσθητους". Θα πρέπει ν' ασχοληθούμε δηλαδή με τα δικά μας "παιδιά" και όχι με τους ξένους. Με αυτούς τα πράγματα δεν πρέπει να είναι καθόλου πολιτισμένα και καθόλου ήρεμα. Γιατί; Γιατί ο ελληνικός πολιτισμός ανέχεται να σκοτώνεις τα συγγενικά κτήνη, που εκμεταλλεύονται την έννοια της "οικογέ­νειας", για να κλέψουν, να βιάσουν και να σκοτώσουν αυτούς τους οποίους τους εμπιστεύονται. Ο Οδυσσέας, που πολλές φορές έδειξε έλεος όταν πολεμούσε ξένους, ήταν ανηλεής με τους μνηστήρες. Κανέναν μνηστήρα δεν συγχώρεσε με το αιτιολογικό ότι ήταν συμπατριώτης του και κοντοχωριανός του. Όλοι πλήρωσαν αυτό που έπρεπε.

Αντιλαμβανόμαστε ότι το όλο πρόβλημά μας είναι να τα βρούμε πρώτα με τους ξένους. Να τα "βρούμε" πολιτισμένα με όλους τους ξένους, είτε αυτοί είναι ισχυροί ιμπεριαλιστές είτε αδύναμοι μετανάστες. Αυτό θεωρούμε ότι είναι εύκολο να γίνει, γιατί πάντα τα "βρίσκουν" οι άνθρωποι μεταξύ τους, όταν εξαλείφονται οι επαγγελματίες "σωτήρες". Αυτοί, που, ως ενδιάμεσοι, κερδίζουν από τα προβλήματα. Αυτοί, που θέλουν με το καθημερινό μεροκάματο του "σωτήρα" να χτίσουν βίλα με πισίνα στα βόρεια προάστια.

Αν το καταφέρουμε αυτό, δεν έχουμε τίποτε να φοβόμαστε. Δεν έχουμε κανέναν λόγο ν' ανησυχούμε για το μέλλον μας, γιατί έχουμε ως λαός περιουσία να μοιράσουμε. Το ίδιο δεν θα πρέπει ν' ανησυχεί και ο "Χασάν", γιατί κι αυτός έχει περιουσία στην πατρίδα του και μερίδιο στη δική μας. Ένα μερίδιο, που εύκολα —αν το θελήσει— μπορεί να το "ρευστοποιήσει" με άυλο κεφάλαιο τεχνογνωσίας, ανώτατη εκπαίδευση και χρηματοδότηση για δικές του επενδύσεις στην πατρίδα του.

Κανένας από εμάς δεν πρέπει ν' ανησυχεί για το μέλλον του. Αυτοί που πρέπει ν' αρχίσουν ν' ανησυχούν είναι οι Έλληνες αδερφοί μας οι κλέφτες, που δεν είχαν περιουσία να επιδείξουν στην αρχή της "σωτήριας" αποστολής τους και δεν θα μπορούν —σε περίπτωση που θα κριθούν— να δικαιολογήσουν τον πλούτο που έχουν συσσωρεύσει τα τελευταία χρόνια στους ανά τον κόσμο φορολογικούς "παράδεισους". 27 τρισεκατομμύρια δραχμές λέγεται ότι έχουν τα "αδέρφια" μας στην Ελβετία και στους υπόλοιπους "κουμπαράδες" της Νέας Τάξης. Πάνω από 100 τρισε­κατομ­μύρια δραχμές εκτιμά ο γράφων ότι είναι η αξία των κλεμμένων περιουσιών, που "κρύβονται" πίσω από τις ιδιοκτησίες κάποιων εταιριών "offshore".

Εμείς ως Έλληνες, όταν θα έρθει η ώρα, θα πρέπει να ψάξουμε να βρούμε σε ποιους ανήκουν αυτά τα χρήματα και αυτές οι εταιρείες κι αν έχουν περιέλθει στα χέρια των κατόχων τους με νόμιμο τρόπο. Αλίμονο στους "ευαίσθητους" που αυτοανταμεί­φθη­καν για το κοινωνικό τους "έργο". Θα κλάψουν. Θα λαχταρήσουν την εποχή που ήταν νεοφερμένα λιγούρια στην Αθήνα. Που κατέφθαναν στα πανεπιστήμιά της σαν αγέλες πεινασμένων σκύ­λων με τα στρατιωτικά αμπέχονα και τις αρβύλες. Που, ως γνήσιοι "χωριάτες", νόμιζαν ότι με την κλοπή και την αμπελοφιλοσοφία θα "κατακτούσαν" το αιώνιο σύμβολο του ελληνισμού.

Το μίσος μας γι' αυτούς τους Έλληνες "αβράκωτους" είναι άσβεστο, γιατί τέτοιου είδους προδότες είναι οι μόνιμοι και πιο επικίνδυνοι εχθροί των λαών. Πιο μισητοί και πιο επικίνδυνοι και από τον απεχθέστερο τύραννο. Γιατί; Γιατί, ό,τι κερδίζουν οι λαοί με τους αγώνες τους, το οικειοποιούνται οι "αβράκωτοι", που παριστάνουν τους "έξυπνους" αδερφούς τους. Αυτών την αθλιότητα και τη φτώχεια εκμεταλλεύονται οι ισχυροί ιμπεριαλιστές και ακυρώνουν τις κατακτήσεις των λαών. Αυτοί "πουλάνε" στους ιμπεριαλιστές τα αδέρφια τους, για να λαδώσουν το θεόστεγνο "έντερό" τους.

Οι πονηροί "sanscilot" δεν εξέλειψαν ποτέ από την ανθρώπινη κοινωνία. Αυτοί είναι το αίτιο της παγκόσμιας δυστυχίας. Αυτοί "καπέλωσαν" τη Γαλλική Επανάσταση, για να ζουν οι ίδιοι σαν πλούσιοι στα ανάκτορα των εκτελεσθέντων "ευγενών". Αυτοί "καπέλωσαν" την Οκτωβριανή Επανάσταση, για να ζουν οι ίδιοι σαν πλούσιοι στις "ντάτσες" της κομμουνιστικής νομενκλατούρας. Αυτοί "καπέλωσαν" τους κοινωνικούς αγώνες του συνόλου των λαών στο σύνολο των κρατών.

Αυτό έκαναν και στην Ελλάδα καθ’ όλη την ιστορική πορεία της στα νεότερα χρόνια. Ό,τι κέρδιζε ο ελληνικός λαός με τις θυσίες του σε όλες τις φάσεις της ιστορίας του, το έκλεβαν οι "αβράκωτοι", που αντιλαμβάνονταν τα κέρδη του λαού σαν προσωπική τους περιουσία. "Τρόμαξαν" οι Έλληνες να τους "χορτάσουν" αυτούς που τους "απελευθέρωσαν" από τους Τούρκους. Για πάνω από έναν αιώνα "τάιζαν" τους "αβράκωτους" της χριστιανικής δεξιάς, που είχαν αποκτήσει τα πνευματικά δικαιώματα της εθνικής "απελευθέρωσης" και "πουλούσαν" πατριωτισμό.

Όταν ο λαός άρχισε πλέον να στέκεται γερά στα "πόδια" του και ήταν έτοιμος να "λιώσει" τους επαγγελματίες "πατριώτες", εμφανί­στηκαν οι "σοσιαληστές". Αυτοί οι οποίοι θα "καπέλωναν" μετά τον εθνικό αγώνα των Ελλήνων και τον ταξικό τους αγώνα. Οι νέοι "αβράκωτοι", που θα αποκτούσαν τα πνευματικά δικαιώματα της κοινωνικής "απελευθέρωσης". Αυτοί, που έχουν απαίτηση να τους "ταΐζει" ο λαός, γιατί τον "έσωσαν" από τους ταξικούς του εχθρούς. Αυτοί, που πουλάνε "κοινωνική ευαισθησία".

Οι "αδερφοί" μας "sanscilot" του σοσιαλισμού αποδείχθηκαν κλέφτες εφάμιλλοι —αν όχι ανώτεροι— των χριστιανοδημοκρα­τών. Οι νέοι φορείς της νέας "αλλαγής" στην Ελλάδα αποδείχθη­καν και πάλι φορείς "αρρώστιας". Από το εθνικιστικό "AIDS", που εξουθένωνε με τις μισαλλοδοξίες του τον ελληνικό κορμό, πήγαμε στο σοσιαλιστικό "AIDS", που εξουθενώνει τις κοινωνικές τάξεις. Από τους φορείς, που γίνονταν πλούσιοι εις βάρος του λαού σαν "τουρκοφάγοι", πήγαμε στους φορείς που γίνονταν και πάλι πλούσιοι σαν "βιομηχανοφάγοι". Τα μεγάλα συμφέροντα, που αναπτύχθηκαν σαν "φονείς" των μεγάλων συμφερόντων.

Δισεκατομμυριούχοι πλέον οι περισσότεροι από αυτούς τους σοσιαλιστές κλέφτες, εξακολουθούν, λόγω ιδεολογικής "ιδιοκτη­σίας" να "παίζουν" με τη φτώχεια του λαού. Υπόσχονται σαν "μεσσίες" συντάξεις των εκατόν πενήντα χιλιάδων δραχμών, που αντιπροσωπεύουν την αξία των πούρων που αυτοί καπνίζουν σε μια εβδομάδα. Αυτοί, που κοιμούνταν και ξυπνούσαν στα χώματα, έμαθαν με χρήματα του λαού την "ωτ κουτύρ". Αυτοί, που στα παιδικά τους χρόνια δεν πετούσαν τα παπούτσια τους, αν δεν μπορούσαν να μετράνε όλα τα δάχτυλά τους μέσα από αυτά, έμαθαν να θεωρούν την "S-class" της Μερσεντές σαν ένα "must" της ζωής τους.

Αυτοί όλοι, όταν θα έρθει η ευλογημένη ώρα, θα κληθούν να δώσουν εξηγήσεις για την πρωτοφανή "επιτυχία" τους. Όχι τίποτε άλλο, αλλά είναι ευκαιρία να δούμε την οικονομική απόδοση του κεφαλαίου που λέγεται "πολιτισμός". Θα δούμε επιτέλους πόσο κέρδος απέφερε στους "ευαίσθητους" η υπεράσπιση των φτωχών μεταναστών. Θα δούμε πόσο κέρδος απέφερε στους "αρχιτέκτονες" το χτίσιμο μιας "μοντέρνας" κοινωνίας. Θα δούμε πόσο κέρδος απέφερε η τεχνοκρατική διαχείριση της οικονομίας, που, παρ' όλη τη φτώχεια που προκαλεί, έχει πολύ καλούς "δείκτες". Μετά θα τους βάλουμε όλους τους "σωτήρες-τεχνοκράτες" κάπου "ψηλά", για να τους "καμαρώνουμε".

 

 

 

 

­­­­­­­________________________

________________________