Ποιοι κρύβονται

πίσω από την ανεπίκαιρη "προεδρολογία"

και τι επιδιώκουν;

Η εκλογή Προέδρου αποτελεί σοβαρό λόγο

για να πάμε στις πανάκριβες εκλογές;

Πού βρίσκεται η μητσοτάκεια "παγίδα;

Τι συμφέρει τον ελληνικό λαό;

 

 

 

Ο ελληνικός λαός παρακολουθεί τα διάφορα σενάρια περί της προεδρικής εκλογής, χωρίς να γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει. Παρακολουθεί μια άκαιρη προεδρολογία, χωρίς να γνωρίζει από ποια κέντρα εξουσίας "διαρρέουν" τα διάφορα σενάρια και ποιους εξυπηρετούν. Αποτελεί τραγικό γεγονός η άγνοιά του, γιατί επιτρέπει στους πονηρούς να παίζουν παιχνίδια πίσω από την πλάτη του. Ένα από τα μεγαλύτερα και πιο επικίνδυνα "παιχνίδια" είναι κι αυτό που σήμερα "παίζεται" και αφορά την εκλογή του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Αποδεικνύεται καθη­μερινά ότι κάποιοι απειλούν το Σύνταγμα της χώρας και ο πραγματικός θεματοφύλακας αυτού του Συντάγματος —που είναι ο λαός— τελεί σε πλήρη άγνοια.

Το σύνολο των προβλημάτων, τόσο της ελληνικής πολιτικής σκηνής όσο και της ίδιας της κοινωνίας μας, εμφανίζεται σήμερα με αφορμή την εκλογή του ανώτατου πολιτειακού άρχοντα. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί εξαιτίας αυτής της εκλογής αποκαλύπτεται ότι η ελληνική δημοκρατία δεν λειτουργεί όπως επιβάλει το Σύνταγμα. Αποκαλύπτεται ότι ο πολιτικός κόσμος —που με ευλάβεια τηρεί τα κομματικά καταστατικά— δεν σέβεται —για να μην πούμε ότι αγνοεί παντελώς— το Σύνταγμα. Αποκαλύπτεται ότι κάποιοι πολιτικοί στον όνομα των ιδιοτελών τους συμφερόντων μπορούν να "παίζουν" άφοβα με το Σύνταγμα. Αποκαλύπτεται ότι το σύνολο των πολιτικών, λει­τουρ­γώντας συντεχνιακά, έχει "καπελώσει" τους πάντες μέσα στην κοινωνία. Το χειρότερο όμως απ' όλα είναι ότι αποκαλύπτεται —με τον τραγικότερο τρόπο— πως ο λαός δεν μπορεί να προστα­τεύσει το Σύνταγμα. Δεν έχει δυνάμεις για ν' αντιδράσει δυναμικά κι αφήνεται άβουλο έρμα στις διαθέσεις των πονηρών.

Αν καταλάβει ο αναγνώστης τις τραγικές συνέπειες όλων αυτών, θα καταλάβει ότι σήμερα πρέπει να βρισκόμαστε σε απόλυτο συναγερμό, γιατί κινδυνεύουμε τόσο όσο ως λαός όσο και ως άτομα. Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να δει ο αναγνώστης τι ακριβώς συμβαίνει. Κατηγορούμε τον πολιτικό κόσμο τόσο για άγνοια όσο και για προσπάθεια κατάλυσης του Συντάγματος. Κατηγορούμε τον πολιτικό κόσμο για το "μάντρωμά" του μέσα στις κομματικές "στάνες", αποτέλεσμα του οποίου είναι να μην λειτουργεί η δημοκρατία στη χώρα μας. Γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό; Γιατί οι πονηροί ιδιοκτήτες των "ανωνύμων εταιρειών", που ονομά­ζονται "κόμματα", έχουν "βραχυκυκλώσει" τα πάντα.

Για όλα δηλαδή τα άσχημα που συμβαίνουν στη χώρα μας φταίει ο κομματισμός. Φταίνε τα μεγάλα κόμματα της βουλής, τα οποία αντιλαμβάνονται την ελληνική δημοκρατία σαν ιδιοκτησία τους και πολλές φορές προσπαθούν να κάνουν το ίδιο και με το υπόλοιπο κράτος. Γιατί φταίει ο κομματισμός; Γιατί απλούστατα επιτρέπει σε μερικές οικογένειες στην Ελλάδα να ελέγχουν το σύνολο της χώρας. Ο ιδιώτης, που ελέγχει την "παραγωγή" βουλευτών, μπορεί να έχει μερίδιο ελέγχου σε δύο από τις τρεις κυρίαρχες εξουσίες. Μπορεί να ελέγχει την εκτελεστική εξουσία που κυβερνά και μπορεί να ελέγχει και τη νομοθετική εξουσία —η οποία είναι ο ισχυρότερος από τους ελεγκτές της εκτελεστικής—. Όταν μια τυχαία κι αστοιχείωτη Μαργαρίτα Τσαντ μπορεί κι αποφα­σίζει μόνη της για το ποιος θα είναι υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και ποιος όχι, σημαίνει αυτόματα ότι έχει ένα μεγάλο μερίδιο ελέγχου των δύο κυρίαρχων εξουσιών. Όταν ανάλογο μερίδιο έχουν και κάποιοι άλλοι ιδιώτες, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι μπορούν να συνθέσουν "συνεταιρισμό".

Όλα αυτά προκαλούνται από την παραβίαση θεμελιωδών αρχών του Συντάγματος. Αρχών, που καθορίζουν τον τρόπο λειτουργίας τόσο των κομμάτων όσο και των εξουσιών. Παριστάνοντας τα κόμματα τις ιδεολογικές παρατάξεις, μετατρέπουν τις απλές ψήφους επιλογής των Ελλήνων πολιτών σε ιδιόκτητες ψήφους-μετοχές του ελληνικού κράτους. Αυτοί, οι οποίοι αποτελούν απλή επιλογή των πολιτών, μετατρέπονται σε ιδιοκτήτες του κράτους. Αγνοώντας παντελώς την ουσία του Συντάγματος, μετατρέπουν ένα απλό κόμμα σε ιερατείο μιας παράταξης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να "βραχυκυκλώνεται" η δημοκρατική λειτουργία. Με τον τρόπο αυτόν η "παρέα" της Μαργαρίτας, η "παρέα" του Μητσοτάκη —και κάποιων άλλων— αναλαμβάνουν εφ' όρου ζωής τη διαχείριση του ελληνικού κράτους.

Από τη στιγμή που αυτές οι "παρέες-συμμορίες" ελέγχουν την πολιτική κατάσταση στη χώρα ευνόητα είναι μερικά πράγματα. Ευνόητο είναι, για παράδειγμα, ότι σε θέματα που αφορούν τον "συμμοριτισμό" —ο οποίος έχει ως μόνιμο στόχο τη "λεία"— έχουν ταυτόσημες απόψεις. Ευνόητο είναι επίσης ότι σε θέματα που έχουν σχέση με το μοίρασμα αυτής της "λείας", θα πολεμάνε μεταξύ τους. Φίλοι μεταξύ τους, όταν έχουν ν' αντιμετωπίσουν τον λαό που στέκεται απέναντί τους και θίγεται από τις πρακτικές τους και εχθροί, όταν έχουν να μοιράσουν τα "τρόπαια" των νικών τους. Η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι μια καλή ευκαιρία για να καταλάβει κάποιος πώς λειτουργούν αυτές οι "συμμορίες". Είναι μια καλή ευκαιρία να καταλάβει κάποιος τις σχέσεις του συνόλου του πολιτικού κόσμου μ' αυτές.

Γιατί είναι καλή ευκαιρία; Γιατί ο ανώτατος πολιτειακός άρχων αποτελεί μια ασφα­λιστική "δικλείδα" του Συντάγματος και ως εκ τούτου από τη φύση του στέκεται εχθρικά απέναντι στα συμφέροντα των κομματικών ιδιόκτητων "συμμοριών". Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ως "φύλακας" του Συντάγματος, απειλεί τη "διαπλοκή" των εξουσιών. Απειλεί την κομματικοποίηση του κράτους. Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε δημιουργήθηκε και ως θεσμός. Αυτός ακριβώς ο ρόλος του είναι που τον καθιστά επικίνδυνο γι' αυτές τις "συμμορίες" και γι' αυτόν τον λόγο η εκλογή Προέδρου μπορεί να γίνει αποκαλυπτική. Μπορεί εξαιτίας της να καταλάβει κάποιος —από τα σημεία στα οποία συμφωνούν οι "συμμορίτες"— τι τους βολεύει στο γενικό επίπεδο και μπορεί επίσης να καταλάβει πού διαφωνούν και άρα τι δεν τους βολεύει στο ειδικό επίπεδο της νομής της "λείας". Αυτόν τον κίνδυνο τον είχαν εντοπίσει από την αρχή οι ιδιοκτήτες των κομμάτων και γι' αυτόν τον λόγο φρόντισαν από πολύ νωρίς να "καπελώσουν" το προεδρικό αξίωμα. Αυτό το "καπέλωμα" έγινε από τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πρεσβύτερο.

Αυτοί οι δύο άνθρωποι, για να προστατεύσουν αρχικά και στη συνέχεια να ενισχύσουν τις ιδιοκτησίες τους, "καπέλωσαν" τον θεσμό. Έδωσαν πολιτικό "χρώμα" σ' έναν θεσμό ο οποίος δεν προβλέπεται να έχει την οποιαδήποτε "απόχρωση". Στηριζόμενοι στο οδυνηρό παρελθόν της Χούντας και στα ένστικτα των παρατάξεων, μετέτρεψαν την Προεδρεία της Δημοκρατίας σε πολι­τικό όργανο. Γιατί; Για να μην εκτελεί το συνταγματικό καθήκον της. Για να μην "συγκρίνει" τις πρακτικές των κυρίαρχων κομμάτων με τον συνταγματικό νόμο. Για να μην αποτρέπει τη διά­βρωση του κρατικού μηχανισμού από τα κομματικά "τρωκτικά". Για να μην αποτρέπει τις άνομες σχέσεις μεταξύ των εξουσιών. Για να μην αποτρέπει την παράνομη και παράλογη κρατική χρημα­το­δότηση των κομμάτων. Αυτά είναι τα καθήκοντα του Προέδρου της Δημοκρατίας και όχι η παραγωγή πολιτικής.

Αυτό ήταν εύκολο να συμβεί εκείνη την εποχή, γιατί το επέτρεπαν οι συνθήκες. Ο κόσμος μέσα στη "νεογέννητη" ελληνική δημοκρατία φοβόταν ν' αντιδράσει και οι ηγέτες-ιδιοκτήτες των κομμάτων ήταν πολύ ισχυροί για ν' ανεχθούν την οποιαδήποτε αντίρρηση. Χώρισαν τα αξιώματα και τις θέσεις σαν να επρόκειτο για ιδιοκτησίες και έβαλαν τον αφελή κόσμο σε μια κουτοπόνηρη λογική. Το ΠΑΣΟΚ θα μονοπωλούσε την εκτελεστική εξουσία και η "δεξιά" θα το έλεγχε μέσω της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Θα το έλεγχε όμως μέσω των ιδεολογικών και κομματικών "φίλ­τρων" και όχι μέσω του Συντάγματος. Αυτό ήταν το μέγα έγκλημα της μεταπολίτευσης. Γιατί; Γιατί αρκούσε πλέον στο ΠΑΣΟΚ ό,τι έπαιρνε για τον εαυτό του να το πρόσφερε και στη ΝΔ και εκεί θα τελείωναν οι αντιδράσεις της προεδρίας. Αρκούσε στο ΠΑΣΟΚ να βγάλει τον παράνομο κρατικό "μισθό" του και να κάνει το ίδιο και για τη ΝΔ στο ποσοστό που της αντιστοιχούσε. Αρκούσε στο ΠΑΣΟΚ να διορίζει τους εγκάθετούς του και να κάνει το ίδιο και για τη ΝΔ στο ποσοστό που της αντιστοιχούσε. Αυτό ήταν το ζητούμενο για τους ιδιοκτήτες των δύο μεγάλων κομμάτων. Να καταπατείται το Σύνταγμα, αλλά να μην παραβλέπεται η μοιρασιά. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής προεδρίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Με τον τρόπο αυτόν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έγιναν ανεξέλεγκτα "καρκινώματα" της ελληνικής δημο­κρατίας. Έγιναν πανίσχυροι και κρατικοδίαιτοι μηχανισμοί, που έλεγχαν τα πάντα. Μπήκαν μέσα στον κρατικό μηχανισμό και από εκεί και πέρα δεν απειλούνταν από κανέναν. Διέλυαν τον ανταγωνισμό και "κατάπιναν" εχθρούς και φίλους. Μπορούσαν να ταΐζουν τα κομματόσκυλα με κρατικούς μισθούς και να εξαλείφουν τις απειλές. Με χρήματα του κράτους έβαζαν οι Καραμαν­λήδες και οι Παπανδρέου τις φωτεινές "ρεκλάμες" στα "μαγαζάκια" τους. Με χρήματα του κράτους έγιναν μονοπώλια στην πολιτική σκηνή του τόπου. Αυτό το κατάφεραν εύκολα, γιατί μπόρεσαν και παρέσυραν στη λογική τους και τους ψηφοφόρους τους.

Οι πασόκοι, σκεπτόμενοι πονηρά, δεν αντέδρασαν, γιατί ήλπιζαν σε βόλεμα για όσο διάστημα διατηρούσαν την εξουσία. Νόμιζαν ότι τους συνέφερε να μην λειτουργεί η Προεδρία της Δημο­κρατίας με βάση το Σύνταγμα, έστω κι αν το τίμημα ήταν ένας δεξιός Πρόεδρος. Οι δεξιοί, σκεπτόμενοι επίσης πονηρά, νόμισαν ότι κι αυτούς τους συνέφερε μια τέτοια κατάσταση. Νόμισαν ότι τους συνέφερε η "νοθεία" του ρόλου της προεδρίας. Γιατί; Γιατί εξασφάλιζαν έναν νέο πόλο παραγωγής πολιτικής, που, έστω και παράνομα, θα προστάτευε τα ιδεολογικά τους συμφέροντα. Οι πιο φιλόδοξοι μάλιστα από αυτούς νόμιζαν ότι, αν επανέλθουν στην εξουσία, θα έχουν και τη βοήθεια της προεδρίας να τους κάνει "πλάτες".

Βγήκε η γνωστή "συμμορίτισσα" Ντόρα και μας είπε —χωρίς καθόλου ντροπή— ότι ο μελλο­ντικός Πρόεδρος θα πρέπει να έχει "άποψη" και "θέση". Αυτό, αν το έλεγε ένας άσχετος πολίτης, θα ήταν μέγα ατόπημα. Όταν όμως αυτό το δηλώνει —και μάλιστα δημοσίως— ένα πολιτικό πρόσωπο, έχουμε να κάνουμε με ένα πολιτικό έγκλημα. Γιατί; Γιατί αυτός ο οποίος το δηλώνει δεν σέβεται το Σύνταγμα. Το ίδιο το Σύνταγμα που τον "ταΐζει". Με βάση αυτό το Σύνταγμα ο Πρό­εδρος όχι απλά δεν έχει δικαίωμα, αλλά απαγορεύεται να έχει "θέση" και "άποψη". Ο Πρόεδρος έχει υποχρέωση να εκτελεί τα καθήκοντά του. Καθήκοντα, που περιγράφονται με απόλυτη σαφήνεια στον συνταγματικό νόμο.

"Θέση" και "άποψη" μπορούν να έχουν αυτοί οι οποίοι κρίνονται για τις "θέσεις" και τις "απόψεις" τους από τον λαό. Αυτοί οι οποίοι παράγουν πολιτική και είναι οι πολιτικοί. Ο Πρό­εδρος δεν παράγει πολιτική. Απαγορεύεται να παράγει πολιτική, γιατί δεν ψηφίζεται από τον λαό γι' αυτήν τη δουλειά. Ο Πρόεδρος ψηφίζεται από τους βουλευτές, για να προστατεύει το Σύνταγμα από τις εξουσίες οι οποίες θα μπορούσαν να το παραβιάζουν. Αυτός ο οποίος παράγει πολιτική "ταξιδεύει". Μέσα στο "ταξίδι" του πειραματίζεται και δοκιμάζει. Ο Πρόεδρος είναι "φύλακας" και οι φύλακες δεν ταξιδεύουν. Οι φύλακες ούτε πειραματίζονται ούτε δοκιμάζουν. Τους προσφέρεται κάτι να το φυλάσσουν και αυτό είναι το καθήκον τους. Ούτε κρίνουν ούτε προσπαθούν να βελτιώσουν αυτό το οποίο τους παραδίδεται προς φύλαξη. Αυτά όλα είναι πράξεις πολιτικές και ως τέτοιες αφορούν τους πολιτικούς.

Έχει αναρωτηθεί κανένας γιατί οι πάντες εκθειάζουν τον σημερινό Πρόεδρο; Γιατί τόσο τα κόμματα όσο και τα ΜΜΕ συμφωνούν για την "ποιότητά" του; Και μόνον πονηρά να σκεφτεί κάποιος, μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του. Από τη στιγμή που είναι "καλός" για τα κόμματα ή τα ΜΜΕ, είναι "κακός" για τον κόσμο που λεηλατείται από αυτά. Απλά πράγματα. Ο Στεφα­νόπουλος ήταν ένας κακός Πρόεδρος των Ελλήνων και γι' αυτόν τον λόγο είναι αγαπητός τόσο στα κόμματα όσο και στα ΜΜΕ. Επί των ημερών του έγιναν συνταγματικά εγκλήματα και αυτός, που έπρεπε να είναι "ξύπνιος" στις "πύλες" του Συντάγματος, "κοιμόταν". Όταν άνοιγαν οι "κερκόπορτες" του ελληνικού κράτους, αυτός έβγαζε πατριωτικά λογύδρια στις γριές και στους ανάπηρους πολέμου.

Επί των ημερών του καταλύθηκε το Σύνταγμα με τους "τρομονόμους" και τις παράνομες δίκες των "τρομοκρατών". Επί των ημερών του έγινε το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Επί των ημερών του άνοιξαν τα κομματικά "τρωκτικά" τα δημόσια ταμεία. Επί των ημερών του είχαμε παρεμβάσεις της εξουσίας στην οικονομία και οδηγηθήκαμε στο έγκλημα του χρηματιστηρίου. Επί των ημερών του δεν ελέγχθηκαν τα ΜΜΕ και δημιούργησαν το σημερινό άθλιο μονοπώλιο εταιρειών και προσώπων, που λυμαίνεται τα πάντα. Επί των ημερών του φτάσαμε στο σημείο να μην καταλαβαίνουμε πότε τα δελτία ειδήσεων είναι τέτοια και πότε είναι απλά διαφημιστικά σποτ. Επί των ημερών του δημιουργήθηκε η "διαπλοκή", που μονοπωλεί τα πάντα. Γι' αυτόν τον λόγο είναι "αγαπητός" τόσο στα κόμματα όσο και στα ΜΜΕ. Μπορούμε να συντάξουμε μια ολόκληρη λίστα συνταγματικών εγκλημάτων τα οποία διαπράχθηκαν στη θητεία του. Εγκλήματα, τα οποία διαπράχθηκαν την ώρα που αυτός έκανε προπόσεις στις λέσχες αξιωματικών ανά την επικράτεια.

"Αγαπητός" όμως είναι και για μια άλλη ιδιότητά του. Είναι παλαιός πολιτικός γνωστού κομματικού "μαγαζιού". Αυτό από μόνο του είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο συμφέρει. Συμ­φέρει το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Συμφέρει τόσο τους ιδιοκτήτες των κομμάτων όσο και τους κοινούς πολιτικούς. Γιατί; Γιατί γίνεται αυτό το οποίο είπαμε στην αρχή. Οι πολιτικοί, ενεργώντας ως "συντεχνία", μπορούν να "καπελώνουν" τους πάντες. Η θέση της Προεδρίας της Δημοκρατίας μπαίνει στην "περιουσία" αυτού του ιδιαίτερου  "χώρου" και αυτό είναι παράνομο.

Ο "χώρος" της πολιτικής είναι ένας από τους πολλούς "χώρους" στους οποίους μπορούν να δραστηριοποιούνται οι Έλληνες πολίτες. Ένας "χώρος" ανάλογος του επιστημονικού, του καλλιτεχνικού ή του οικονομικού "χώρου". Γιατί θα έπρεπε ένα αξίωμα, το οποίο προβλέπει καθαρά "καθήκοντα", να μονοπωλείται από τους πολιτικούς; Μόνον σ' αυτόν τον "χώρο" δραστη­ριοποιούνται οι "άριστοι"; Ένας καλός επιστήμονας δεν μπορεί να εκτελέσει αυτά τα απλά καθήκοντα; Μπορεί να διαπρέπει στην επιστήμη του και δεν μπορεί να μάθει τα απλά προεδρικά καθήκοντα;

Γι' αυτόν τον λόγο μιλήσαμε για συντεχνιακά συμφέροντα των πολιτικών. Ο πολιτικός "χώρος" είναι ένας χώρος όπως πολλοί άλλοι. Έχει τους άριστούς του, όπως έχει και τους τενεκέδες του. Είναι μάλιστα εύκολος χώρος. Σχεδόν ο πιο εύκολος χώρος απ' όλους τους υπόλοιπους για μια εκ του ασφαλούς επιτυχία. Αυτό είναι απόλυτα λογικό. Ένας χώρος, όπου "διαπρέπουν" οι Ντόρες, οι Γιωργάκηδες, οι Κυριάκοι και οι Νάσοι "ελέω" πατέρων, είναι εύκολος χώρος. Μέχρι και η τηλεοπτική "Σελήνη" διέπρεψε σ' αυτόν τον χώρο. Είναι εύκολος ο χώρος, εφόσον έχει αποδειχθεί ότι αρκεί να είσαι γλείφτης ή κομματόσκυλο για να "πετύχεις". Δύσκολο είναι να γίνεις "άριστος" στους χώρους όπου ο πατέρας σου ή ο τοπικός κομματάρχης δεν μπορεί να σε βοηθήσει.

Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι λέμε; Η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν είναι πολιτική θέση. Είναι μια θέση που απλά απαιτεί από τον κάτοχό της μια στοιχειώδη ανθρώπινη ευφυΐα και μια τεράστια ακεραιότητα. Αυτό το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι το ζητούμενο για έναν καλό Πρόεδρο. Αυτό είναι το δύσκολο να βρεθεί και γι' αυτό υπάρχουν μέθοδοι για να εξασφαλιστεί. Τι είδους μέθοδοι; Αυτή η θέση λειτουργεί τέλεια, όταν αυτός ο οποίος την κατέχει είναι "άριστος" ως πολίτης. Όταν αυτός ο πολίτης έχει διακριθεί στο χώρο όπου έχει δώσει τον αγώνα της ζωής του. Γιατί; Γιατί, όταν έχεις ένα μεγάλο όνομα, εξαιτίας της προηγούμενης δραστηριότητάς σου, δεν "παίζεις" με τα κόμματα. Δεν τα έχεις ανάγκη. Δεν εκβιάζεσαι. Έχεις να προστατεύσεις τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής και δεν κάθεσαι ν' ασχολείσαι με τα "νούμερα" της πολιτικής.

Φαντάζεται κάποιος Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας έναν "τεράστιο" επιστήμονα και άνθρωπο, όπως ήταν ο γιατρός Παπανικολάου; Θα "έπαιζε" αυτός με τα κόμματα, διακινδυ­νεύοντας την παγκόσμια φήμη του; Θα έμπαινε στα "παζάρια" των τυχάρπαστων, οι οποίοι μπορεί να εκλέχθηκαν είτε παριστάνοντας τα "νούμερα" στα καφενεία είτε επειδή είναι "γόνοι" διασήμων είτε επειδή μοίραζαν τενεκέδες με "τυρί" —κι αυτό έχει γίνει— σε αντάλλαγμα ψήφων; Θα μπο­ρούσε ο κάθε "Κούλης" να τον πιέζει ή να τον εκβιάζει, κάθε φορά που θα ήθελε δημόσια περιουσία για να κάνει τζάμπα ιδιωτικό ίδρυμα στον πατέρα του; Θα μπορούσε να τον απειλεί με αποκαλύψεις για το προηγούμενο κομματικό "παρελθόν" του;

Ένας τέτοιος τεράστιος άνθρωπος θα εκτελούσε στον απόλυτο βαθμό τα καθήκοντά του. Θα σεβόταν το "γράμμα" του νόμου, για να μην βρεθεί ποτέ αντιμέτωπος με τη φθορά. Αν δια­πίστωνε ότι "πιεζόταν" σε σημείο ώστε να "τρωθεί" το προσωπικό και το επιστημονικό του κύρος, θα απειλούσε με παραίτηση. Θα αποκάλυπτε τα άνομα συμφέροντα και τους φορείς τους. Αυτή είναι η χρησιμότητα του θεσμού της Προεδρίας. Γι' αυτόν τον λόγο ως θέση αφορά τους άριστους και όχι τους τυχαίους. Γι' αυτόν τον λόγο αναζητάμε τον υποψήφιο ανάμεσα στους πετυχημένους πολίτες της κοινωνίας και δεν κάνουμε κλήρωση ανάμεσα στους τυχαίους. Αυτή η θέση αφορά μόνον αυτούς οι οποίοι έχουν να προστατεύσουν μεγαλύτερα προσωπικά συμφέροντα από αυτά τα οποία μπορούν ν' αποκτήσουν εξαιτίας της μικροπολιτικής. Αφορά αυτούς οι οποίοι έχουν να προστατεύσουν μεγαλύτερη φήμη από αυτήν που προσφέρει εφήμερα ένας απλός κρατικός θώκος.

Ο "καλός" Στεφανόπουλος τι σχέση μπορεί να έχει με όλα αυτά; Ένας πολιτικός δεύτερης σειράς ήταν, που η φήμη του ήταν περιορισμένη και μάλιστα κηλιδωμένη από μια μεγάλη και παταγώδη ήττα και μια εξίσου μεγάλη αποτυχία ίδρυσης κόμματος. Ήταν αυτός o οποίος έχασε —και μάλιστα ως "φαβορί"— τη θέση του αρχηγού της ΝΔ από τον αποστάτη. Ήταν αυτός που ίδρυσε ένα κόμμα, το οποίο μπορούσε να κάνει κομματική εκδήλωση μέσα σε ένα ταξί. Ήταν αυτός ο οποίος κατέληξε μετά από αποτυχίες στο σπίτι του και τον βρήκαν με τις "πιτζάμες", όταν του ανακοίνωσαν τη θέλησή τους να τον ψηφίσουν για πρόεδρο. Διεκδίκησε φήμη από την κρατική του θέση και αυτήν την φήμη την προσφέρουν τα κόμματα και τα ΜΜΕ. Αυτό όμως σημαίνει κάτι. Για να είναι "καλός", θα πρέπει να κάνει "καλά" πράγματα για εκείνους που έχει ανάγκη και είναι αυτοί οι οποίοι θα τον βοηθήσουν για να πετύχει τους προσωπικούς του στόχους. Στόχους, τους οποίους δεν κατάφερε στον αγώνα της ζωής του και προσπαθεί να ρεφάρει στην προεδρική θητεία.

Εξαιτίας των ιδιομορφιών αυτών του προσώπου του οποίου θα καταλάβει τον προεδρικό θώκο, το Σύνταγμα "αποφάσισε" να εκλέγει τον Πρόεδρο η Βουλή των Ελλήνων και όχι ο ελληνι­κός λαός. Ο μέσος πολίτης μπορεί να μην γνωρίζει τι γίνεται στην κορυφή των διάφορων υπο­χώρων της κοινωνικής δραστηριότητας. Τα κόμματα γνωρίζουν και γι' αυτό καλούνται να επι­λέξουν τα υποψήφια πρόσωπα. Επιπλέον, το Σύνταγμα, για να προστατεύσει αυτούς τους άριστους από τη "φθορά" της εκλογικής μάχης, δεν τους αφήνει να διεκδικούν απευθείας την ψήφο του λαού. Δεν τους αφήνει να εκτεθούν εξαιτίας της απειρίας τους κι εξαιτίας της λαχτάρας τους να καταλάβουν μια θέση ως ηθική "ανταμοιβή" για τους κόπους τους, αλλά πολύτιμη για τη δημο­κρατική λειτουργία.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται σήμερα τι περίπου γίνεται γύρω από το πρόσωπο αυτού του οποίου θα καταλάβει τον προεδρικό θώκο. Οι πολιτικοί, μέσα στα πλαίσια της συντεχνιακής συνομωσίας, δεν αντιδρούν σε ό,τι συμβαίνει και οι ιδιοκτήτες ή οι σφετεριστές των κομμάτων, στηριζόμενοι σ' αυτήν τη συνωμοτική συμπεριφορά, "παίζουν" για τα δικά τους ειδικά συμφέ­ρο­ντα. Γι' αυτόν τον λόγο καλλιεργούν στον κόσμο την άποψη ότι είναι δεδομένο πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα είναι πολιτικό πρόσωπο. Γι' αυτόν τον λόγο ξεκινάνε τα "παιχνίδια", θεωρώντας σαν δεδομένο αυτό το χαρακτηριστικό του μελλοντικού προέδρου.

Αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι γιατί ξεκίνησε τόσο νωρίς η "προεδρολογία" και γιατί σέρνει τον "χορό" η πιο άθλια συμμορία της χώρας …οι διαβόητοι Μητσοτάκηδες. Γιατί οι Μητσοτάκηδες παίζουν το "χαρτί" του Προέδρου; Γιατί είναι το τελευταίο τους "χαρτί". Γιατί, ως σφετεριστές του "μαγαζιού" της ΝΔ, θέλουν να "φάνε" τον Καραμανλή και δεν έχουν μπροστά τους πολλά περιθώρια. Η παραμονή του Καραμανλή στην εξουσία τους φθείρει καθημερινά. Καθημερινά "κλαδεύονται" τα ερείσματά τους μέσα στο κόμμα. Η ανέλπιστη γι' αυτούς στιβαρότητα της παρουσίας του, σε συνδυασμό με την αποσύνθεση του ΠΑΣΟΚ —εξαιτίας του ατάλαντου Γιωργάκη—, τους πανικοβάλει. Θεωρούν ότι χωρίς αντίπαλο θα τους "καθαρίσει" ο Καραμανλής και γι' αυτόν τον λόγο αποφάσισαν να τον παγιδεύσουν με την ευκαιρία της προεδρικής εκλογής.

Για να καταλάβει κάποιος τη μεθόδευση, θα πρέπει να γνωρίζει τα δεδομένα της κατάστασης. Τα δεδομένα που αφορούν τον Καραμανλή ως πρόσωπο, αλλά και τα δεδομένα που τον έφεραν στην εξουσία. Σ' ό,τι αφορά το πρώτο συμβαίνει το εξής: Ο Καραμανλής δεν είναι ένα τυχαίο πρό­σωπο. Δεν είναι κάποιος αυτοδημιούργητος πολιτικός. Είναι ο ανιψιός του ιδρυτή και ιδιοκτήτη της ΝΔ. Εκ των δεδομένων δηλαδή έχει ανεπτυγμένα τα ένστικτα της ιδιοκτησίας του κόμματος και ως εκ τούτου έχει την προδιάθεση να υπηρετήσει τα συμφέροντα της ιδιοκτησίας του και άρα "κλίνει" προς την επιλογή ενός πολιτικού προσώπου ως υποψηφίου. Ενός προσώπου, που το ιδανικό γι' αυτόν θα ήταν να το ελέγχει, για να μπορεί να ασκεί την εξουσία χωρίς τον έλεγχο της προεδρίας. Αυτό είναι το ένα δεδομένο.

Το δεύτερο δεδομένο που αναζητάμε είναι αυτό το οποίο αφορά τον Καραμανλή ως πρωθυ­πουργό. Ο Καραμανλής κέρδισε τις εκλογές ως μετριοπαθής πολιτικός, που υποσχέθηκε στον κόσμο δικαιοσύνη, νοικοκυροσύνη και τιμιότητα. Εκμεταλλευόμενος την τρομερή φθορά που υπέ­στη το διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ, μπόρεσε και κέρδισε τις εκλογές, εφόσον κατόρθωσε και διείσδυσε στην κουρασμένη και δυσαρεστημένη εκλογική του βάση. Την νίκη δηλαδή δεν του την έδωσε η "δεξιά". Η "δεξιά" δεν μπορεί να κερδίσει μόνη της στις εκλογές. Δεν μπορεί μόνη της να συγκεντρώσει πάνω από ένα 30–35% του εκλογικού σώματος και άρα δεν την συμφέρει ποτέ η πόλωση. Ακόμα όμως κι αυτό το ποσοστό που της αποδίδουμε δεν είναι ποιοτικά ομοιογενές. Αυτό το οποίο ονομάζουμε "δεξιά" στην Ελλάδα δεν αντιπροσωπεύει πάνω από ένα 10-15% του εκλογικού σώματος. Το υπόλοιπο ποσοστό που την συμπληρώνει είναι ένα σύνολο μετριοπαθών πολιτών, οι οποίοι έχουν δεξιόστροφη αντίληψη των πραγμάτων κι απλά δεν επιθυμούν τους "άλλους" στην εξουσία. Τους "άλλους", που, μετά από προπαγάνδα δεκαετιών, έχουν μάθει να τους θεωρούν "κρυπτοκομμουνιστές".

Εκ των δεδομένων δηλαδή την εκλογική νίκη στον Καραμανλή την έδωσε ο χώρος του Κέντρου. Ο χώρος τον οποίο ο Μητσοτάκης νομίζει ότι είναι ιδιοκτησία του. Ο χώρος που νομίζει ότι είναι η "προίκα" του, που τον ενέταξε στη ΝΔ. Λέμε νομίζει, γιατί ποτέ δεν αποδείχθηκε αυτό. Εικάζουμε μάλιστα ότι συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Πιστεύουμε ότι πιο πολύ τον σιχαίνονται οι πρώην "σύντροφοί" του, παρά οι φανατικοί "δεξιοί". Αυτό βέβαια αποδεικνύεται και από την ιστορία. Τη μία φορά που έγινε πρωθυπουργός έγινε με το αίμα του Μπακογιάννη και όχι με την "προίκα" του. Αυτόν τον χώρο ο μόνος δεξιός πολιτικός που τον διεκδίκησε και τον κέρδισε στον βαθμό που του ήταν απαραίτητος είναι ο σημερινός πρωθυπουργός.

Αν όλα αυτά τα βάλει κάποιος στη σειρά, μπορεί να καταλάβει τη μεθόδευση Μητσοτάκη. Μπορεί να καταλάβει πώς λειτουργεί ο μητσοτάκειος "βρόγχος" γύρω από τον λαιμό του Καρα­μανλή. Ο Μητσοτάκης βλέπει ότι χάνεται η "περιουσία" του και το "μέσο" για να σφετεριστεί την περιουσία των Καραμανλήδων. Βλέπει ότι ο Καραμανλής πήρε αυτό το οποίο ήθελε χωρίς τη "βοήθειά" του. Επιπλέον βλέπει ότι ο χρόνος κυλά εις βάρος του, γιατί συνεχώς μειώνεται η κομματική του ισχύς.

Η κορούλα του είναι εκτός κυβερνητικών "οφίτσιων" και κυνηγάει τα σκουπιδιάρικα του δήμου της Αθήνας. Ο γιος του είναι ανέτοιμος και όπως δείχνουν τα πράγματα ανίκανος να παίξει σοβαρό ρόλο. Τα εγγόνια του μοιάζουν περισσότερο με νεόπλουτους celebrities, παρά με μελλοντικούς διαδόχους του. Ο ίδιος ήδη έχει αρχίσει τον "διάλογο" με τον Ύψιστο, εφόσον έχει ξεπεράσει τα ογδόντα πέντε του χρόνια. Ο χρόνος δηλαδή τον πιέζει. Αν δεν καταφέρει τίποτε μέχρι τις προεδρικές εκλογές, θα πρέπει να περιμένει τρία χρόνια κι αυτά είναι πάρα πολλά για την ηλικία του. Αν δεν καταφέρει τίποτε όσο είναι ζωντανός, δεν υπάρχει περίπτωση η "συνέχειά" του να επιβιώσει.

Η προεδρική εκλογή του 2005 είναι ίσως η τελευταία του ευκαιρία. Η μεθόδευση που ακολου­θεί είναι σχετικά περίπλοκη και στηρίζεται στις ειδικές γνώσεις που έχει για τον χώρο του Κέντρου —ως παλιό μέλος του— και στη μεγάλη του εμπειρία. Τι σημαίνει αυτό; Στόχος του είναι να "ρίξει" τον Καραμανλή, για να μπορέσει η "Ντορούλα" να διεκδικήσει την ηγεσία του κόμματος. Για να το καταφέρει αυτό, θα πρέπει ν' αναγκάσει τον Καραμανλή να μπει σε μια νέα εκλογική αναμέτρηση χωρίς τα ατού του. Χωρίς τη δυνατότητα να έλκει τους μετριοπαθείς του Κέντρου. Στόχος του είναι να διασπάσει τη σχέση του Καραμανλή με τους νέους ψηφοφόρους του. Στόχος του είναι να μετατρέψει την κυβερνητική του θητεία σε φθορά, για να τον περιορίσει στη "δεξιά" και να τον οδηγήσει στην ήττα.

Ο Μητσοτάκης ελπίζει ότι, αν οδηγήσει την κατάσταση στα δεξιά "άκρα", θα ενεργοποιήσει τα ένστικτα των κεντρώων και θα τους απομακρύνει από τη ΝΔ. Γι' αυτόν τον λόγο η επιχειρη­ματολογία του έχει μια κλιμάκωση, που πάντα αποβλέπει στο να ερεθίσει τους κεντρώους και να "χαϊδεύει" του δεξιούς. Ο υποτίθεται "κεντρώος" Μητσοτάκης μιλάει δηλαδή "δεξιά" και στα όρια ξεφεύγει από τα νόμιμα "όρια" του Συντάγματος. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, ως "δεξιός", εμφανίζεται υπερασπιστής των ισχυρών ιδιωτικών συμφερόντων. Εμφανίζεται ν' αμφισβητεί το κοινωνικό κράτος και αυτό ερεθίζει τους κεντρώους, οι οποίοι αγωνίστηκαν γι' αυτό. Προτείνοντας τη χωρίς όρια ιδιωτικοποίηση του δημόσιου κεφαλαίου, επιχειρεί να κάνει το ίδιο.

Με αυτές τις "δεξιές" απόψεις δημιουργεί ένα αντιδέξιο "κλίμα". Αυτό το "κλίμα" στη συνέχεια το επιβαρύνει, "υπερβαίνοντας" τα όρια του Συντάγματος μόνον στα θέματα που ενοχλούν τους κεντρώους. Γνωρίζει για παράδειγμα ότι οι προσωποπαγείς εξουσίες εκνευ­ρίζουν τους κεντρώους. Από τον καιρό των "ελέω θεού" βασιλιάδων και των "φωτισμένων" ηγετών αυτοί αντιδρούν. Γνωρίζει επίσης ότι το σημερινό Σύνταγμα είναι επίτευγμα του γιγαντιαίου μεσαίου χώρου της ελληνικής κοινωνίας. Του χώρου των μετριοπαθών δημοκρατών. Των δημοκρατών, που ποτέ δεν ταυτίστηκαν με τη δεξιά, αλλά και ταυτόχρονα δεν ήταν κομμουνιστές. Αυτόν τον χώρο και τα χαρακτηριστικά του τα γνωρίζει από τον καιρό που ήταν μέλος της Ε.Κ.. Από τον καιρό της μεγάλης νίκης του Κέντρου.

Γνωρίζει όμως τα ανάλογα και για τους παραδοσιακούς δεξιούς. Και σ' αυτήν την περίπτωση υπερβαίνει τα "όρια" του Συντάγματος, αλλά για τους αντίθετους λόγους. Τα υπερβαίνει, για να τους "χαϊδέψει". Γνωρίζει τον θυμό τους για την αδικία και την ασυδοσία που επικράτησαν στα χρόνια του ΠΑΣΟΚ. Γνωρίζει ότι για ένα μέρος της δεξιάς υπάρχει λαχτάρα να το διαδεχθούν, όχι μόνον στην εξουσία αλλά και στα βολέματα. Γνωρίζει ότι όλοι αυτοί περίμεναν επί χρόνια τη σειρά τους για να κάνουν τα ίδια. Περίμεναν να πέσει το ΠΑΣΟΚ, όχι για να αποκατασταθεί η κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά για να αποκατα­σταθούν οι ίδιοι μέσα από ανάλογα άδικες συνθήκες. Περίμεναν να πέσει το ΠΑΣΟΚ, όχι για λόγους ιδεολογίας, αλλά για να εκμεταλλευτούν την "υποδομή" που αυτό δημιούργησε. Επειδή είναι άνθρωπος της συνομωσίας, μπορεί να συνεργάζεται με ανθρώπους των άκρων. Αυτός είναι ο λόγος που ο "κεντρώος" Μητσοτάκης είναι πνευματικός "πατέρας" ανθρώπων όπως ο Καρα­τζα­φέ­ρης κλπ.. Αυτός είναι ο λόγος που ο "αριστερός" Μητσο­τάκης είναι κολλητός με τον Χριστό­δουλο. Είναι "κολλητός" με όλους όσους ενοχλούν τους κεντρώους. Με αυτήν την υποδομή προσπαθεί ν' ανατρέψει τον Καραμανλή.

Ο Μητσοτάκης ελπίζει ότι, αν οδηγήσει την κατάσταση στα "άκρα", θα ενεργοποιήσει τα ένστικτα των κεντρώων και θα τους απομακρύνει από τη ΝΔ. Αυτή του η φιλοδοξία έχει και την "άνωθεν" υποστήριξη. Έχει δηλαδή "πλάτες" και επιχειρεί ένα παιχνίδι αυτής της κλίμακας. Ποια είναι αυτή η "άνωθεν" υποστήριξη; Η αμερικανική πρεσβεία. Είναι γνωστό ότι διακαής πόθος των Αμερικανών είναι να γίνει κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον γιο της Αμερικανίδας Μαργαρίτας Τσαντ και αδερφό του —σύμφωνα με τα δικά του γραφόμενα— μεταμφιεσμένου σε Έλληνα Αμερικανού Nicolas Papandreou. Οι Αμερικανοί την κυβέρνηση Καραμανλή δεν την συμπαθούν. Δεν την συμπαθούν, γιατί απλούστατα, ως κυρίαρχοι της διεθνιστικής Νέας Τάξης, φοβούνται τα δεξιά ένστικτα των κοινωνιών. Ένστικτα, τα οποία στην Ελλάδα εκφράστηκαν με ψήφους υπέρ της ΝΔ.

Από τη στιγμή λοιπόν που τόσο οι Αμερικανοί όσο και ο Μητσοτάκης δεν συμπαθούν την συγκεκριμένη κυβέρνηση, ευνόητο είναι ότι δημιουργούνται συμπλέοντα συμφέροντα. Οι Αμερι­κανοί αγωνίζονται να ρίξουν την ΝΔ, για να επιβάλουν στην κυβέρνηση το αγαπημένο τους ΠΑΣΟΚ και ο Μητσοτάκης αγωνίζεται να ρίξει την ΝΔ, για να επιβάλει μέσα σ' αυτήν την κόρη του. Αν σκεφτεί κάποιος την ισχύ αυτού του μπλοκ, μπορεί εύκολα —αν αφήσει τη φαντασία του να "καλπάσει"— να υποθέσει το οτιδήποτε. Για παράδειγμα, όλοι είδαμε τις περίεργες συμπερι­φορές πολιτικών παραγόντων πριν αλλά και μετά τον ποδοσφαιρικό αγώνα της Ελλάδας με την Αλβανία. Ποιος ήταν αυτός ο οποίος "πλήρωσε" το μεγαλύτερο κόστος των ακραίων αντιδράσεων; Η κυβέρνηση.

Αν σκεφτούμε πως οτιδήποτε θίγει τη σημερινή κυβέρνηση συμφέρει τόσο τους Αμερικανούς όσο και τον Μητσοτάκη, γιατί να μην το διερευνήσουμε; Γιατί να μην ψάξουμε από ποιους και γιατί ξεκίνησαν όλα αυτά; Στην πρόσφατη ελληνοαλβανική κρίση τα πάντα ξεκίνησαν από την ανεξήγητα παθιασμένη εθνικιστική συμπεριφορά του Φάτος Νάνο. Αν όμως θυμόμαστε καλά, ο Φάτος Νάνο είναι "κολλητός" του Μητσοτάκη. Μέχρι να έρθει σε επαφή μαζί του, ήταν ένας από τους πολλούς φοβισμένους κρατούμενους των αλβανικών φυλακών. Ένας φτωχός ανάμεσα στους φτωχούς. Σαν να ήταν χθες τον θυμόμαστε να βγαίνει από τις φυλακές, φορώντας ένα κολεγιακού τύπου αθλητικό μπλουζάκι. Σήμερα είναι πλούσιος, φοράει κοστούμια και κατηγορείται για διαφθορά.

Αν δεν μας απατά η μνήμη μας, τον Φεβρουάριο του 1991 έγινε για πρώτη φορά πρωθυ­πουργός ο Νάνο και άρα όταν στην Ελλάδα κυβερνούσε ο Μητσοτάκης. Όλοι θυμούνται εκείνη την εποχή ότι ο Μητσοτάκης ήταν αυτός ο οποίος αρχικά τον "περιέθαλψε" και στη συνέχεια τον ανέδειξε σε πολιτικό παράγοντα της γειτονικής χώρας. Ο Φάτος Νάνο όχι μόνον την καριέρα του, αλλά και τη ζωή του τη "χρωστά" στον Μητσοτάκη. Ο Φάτος Νάνο ακόμα και τα παιδιά του τα σπούδασε με ελληνικά χρήματα χάρη στον Μητσοτάκη. Αν σ' αυτό το "χρέος" προστεθούν και οι ευλογίες της αμερικανικής κυβέρνησης, εύκολα εξηγούνται οι περίεργες συμπεριφορές.

Εύκολα προκύπτουν ορισμένα ερωτήματα, που χρίζουν απάντησης. Πού βρήκε τα χρήματα —και μάλιστα σε δολάρια— ο Νάνο για το μεγάλο πριμ της εθνικής Αλβανίας και μάλιστα για έναν ασήμαντο γι' αυτήν αγώνα μέσα στο πλαίσιο των τακτικών αγωνιστικών υποχρεώσεών της; Μήπως ήταν μια "ευγενική" χορηγία της αμερικανικής πρεσβείας; Ποιοι ήταν οι Αλβανοί επιχειρηματίες οι οποίοι θα συμπλή­ρωναν αυτό το πριμ; Μήπως ήταν αυτοί οι οποίοι "κατασκευάστηκαν" με ελληνικά χρήματα επί κυβέρνησης Μητσοτάκη; Αν πράγματι υπήρχαν εθνικιστικές αντιδράσεις στην Αλβανία —και δεν ήταν μόνον για τις εντυπώσεις— γιατί δεν υπήρχε κλιμάκωση; Γιατί δεν υπήρχε κλιμάκωση, εφόσον η αντίδραση των Ελλήνων από την άλλη πλευρά των συνόρων ήταν σκληρή και άμεση και δικαιολογούσε μέχρι και πράξεις αντιποίνων;

Οι εθνικιστές Αλβανοί "ενοχλούν" την εθνική μειονότητα όταν δεν υπάρχει λόγος. Στην Ελλάδα μαχαιρώθηκαν Αλβανοί και οι εθνικιστές της Αλβανίας έδειξαν "ανωτερότητα" και γι' αυτό δεν επιχείρησαν αντίποινα; Στην πραγματικότητα —και σ' αυτό συνηγορούν και οι πληροφορίες μας— η εθνικιστική ένταση δεν καλλιεργήθηκε μέσα στην Αλβανία. Ο μέσος Αλβανός πολίτης δηλαδή δεν κατάλαβε τι έγινε. Η ένταση, που εμείς οι Έλληνες είδαμε στις τηλεοράσεις μας, ήταν "εισαγωγής" ακόμα και για την ίδια την Αλβανία. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, για σκηνοθετικούς λόγους και για την ανάγκη της δημιουργίας στιγμιαίων εντυπώσεων, μετέφεραν στην Αλβανία ήδη φανατι­σμένους Αλβανούς από το Κόσσοβο και τους έβαλαν μέσα και γύρω από το γήπεδο. Αλβανούς, οι οποίοι είναι φανατισμένοι εναντίον των Ελλήνων από τη φιλοσερβική τους στάση στον γιουγκο­σλαβικό εμφύλιο.

Αυτών την εικόνα είδαμε. Αυτών η εικόνα δόθηκε προς "κατανάλωση" στους Έλληνες και όχι στους Αλβανούς. Όταν τελείωσε ο ποδοσφαιρικός αγώνας, έφυγαν οι Κοσσοβάροι από την Αλβανία και μαζί μ' αυτούς "έφυγε" και ο φανατισμός. Γιατί λοιπόν να μην υποθέσουμε ότι με μερικά λεωφορεία φανατικών ο Νάνο κατόρθωσε και έκανε μια χάρη στον ευεργέτη του και βέβαια στους Αμερικανούς; Γιατί να μην υποθέσουμε ότι οι "πανηγυρίζοντες" προκλητικά στην Αθήνα ήταν πληρωμένοι προβοκάτορες, οι οποίοι έφτασαν στην Ελλάδα μόνο και μόνο γι' αυτόν τον λόγο; Αν εξετάσουμε τα βίντεο των επεισοδίων, θα βρούμε τα ονόματα και τις διευθύνσεις των Αλβανών που τα προκάλεσαν; Ποιος Αλβανός μετανάστης, που κατοικεί και εργάζεται στην Ελλάδα, θα τολμούσε να πάει στην Ομόνοια με την εθνική του σημαία, για να κάνει "καζούρα" σε χιλιάδες συγκεντρωμένους Έλληνες;

Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι θέλουμε να πούμε; Ότι η "πορεία" της εθνικιστικής έντασης στα πρόσφατα γεγονότα δεν δικαιολογείται με βάση την απλή λογική. Δεν δικαιολογούνται τα πρό­σωπα που την προκάλεσαν. Δεν δικαιολογείται ο τρόπος που καλλιεργήθηκε. Δεν δικαιολογείται η ατονία που την διαδέχθηκε. Άρα είναι εύκολο να συμπεράνουμε ότι ήταν τεχνητή και έγινε για τη δημιουργία στιγμιαίων εντυπώσεων. Κάποιος έβαλε κάποιους Αλβανούς να προκαλέσουν τα εθνικιστικά και άρα τα δεξιά ένστικτα των Ελλήνων. Όταν όμως ο Νάνο από την Αλβανία προκα­λεί, ποιοι θ' αντιδράσουν στην Ελλάδα; Η δεξιοί της ΝΔ. Όταν όμως αυτοί οι δεξιοί είναι ταυτόχρονα και στελέχη της κυβέρνησης, ευνόητο είναι ότι θα προκαλέσουν τους κεντρώους ψηφοφόρους της. Θα "προβληματίσουν" τους νέους ψηφοφόρους της, που της έδωσαν τη νίκη. Θα τους κάνουν να ξανασκεφτούν την επιλογή τους. Ποιον ψήφισαν τελικά; Τον νοικοκύρη και μετριοπαθή Καραμανλή, ο οποίος θα τους βοηθήσει να λύσουν τα προβλήματά τους ή μήπως τον φανατικό εθνικιστή Ψωμιάδη, ο οποίος θα τους βάλει σε νέες περιπέτειες;

Με βάση αυτές τις "πλάτες" κι αυτές τις γνώσεις η "συμμορία" του Μητσοτάκη προσπαθεί να ρίξει τον Καραμανλή. Χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του. Εντός της χώρας η τακτική του είναι εύκολα αντιληπτή. Ο πατέρας "τραβάει" και η κόρη "σπρώχνει". Ποια η διαφορά στις ενέργειες μεταξύ πατέρα και κόρης; Ο Μητσοτάκης, για να παρασύρει τον Καραμανλή και να δημιουργήσει φθορά στην κυβέρνηση της ΝΔ, "βγαίνει" εκτός Συντάγματος. Προκαλεί το ίδιο το Σύνταγμα.

Όταν μιλάει για Πρόεδρο εκλεγμένο από τον λαό, στην πραγματικότητα μιλάει για άλλο πολίτευμα. Μιλάει για προεδρική δημοκρατία και άρα αμφισβητεί ευθέως το υπάρχον Σύνταγμα. Αυτό όμως ερεθίζει το Κέντρο, που όπως είπαμε μισεί τα προσωποπαγή συστήματα των "φωτι­σμένων" και των "εκλεκτών". Ερεθίζει το Κέντρο, εφόσον αυτού η θέληση αποτυπώθηκε στο σημερινό Σύνταγμα, όταν μέρος της Δεξιάς έχει ψηφίσει μέχρι και τον βασιλιά για βασιλευόμενη δημοκρατία. Όταν ενθαρ­ρύνει την αντικατάσταση των στελεχών του δημοσίου τομέα με κομματικά κριτήρια, πετυχαίνει δύο πράγματα ταυτόχρονα. Από τη μία εξαγριώνει το μετριοπαθές Κέντρο και από την άλλη "χαϊδεύει" την παραδοσιακή Δεξιά. Εξαγριώνει το Κέντρο, γιατί δημιουργεί τις ίδιες συνθήκες μ' αυτές που το έκαναν να εγκαταλείψει το ΠΑΣΟΚ. Τα βολέματα των "πρασινοφρουρών" έδιωξαν αυτούς τους ψηφοφόρους από το ΠΑΣΟΚ. Αν αρχίσουν τα βολέματα των δεξιών, αυτοί θα είναι και πάλι απ' "έξω" και άρα θα ξαναψάξουν για νέα κομματική "στέγη".

Αυτές οι ακραίες και κραυγαλέα αντισυνταγματικές θέσεις του επιτίμου θίγουν ευθέως τον Καραμανλή, γιατί "χρεώνονται" στη ΝΔ. Ο Μητσοτάκης μπορεί να μιλάει ως πολίτης πλέον, αλλά δεν παύει να είναι ο επίτιμος αρχηγός της ΝΔ. Αυτό θ' αναγκάσει τον Καραμανλή να πάρει δημόσια θέση και εκεί θα πάθει τη ζημιά. Θα αναγκαστεί είτε να "χαϊδέψει" τη δεξιά βάση του κόμματός του είτε να τη δυσαρεστήσει, για να μην χάσει το Κέντρο. Αυτό εννοούμε με την έννοια "τράβηγμα" του Καραμανλή. Για όσο διάστημα ο επίτιμος "θορυβεί", η ΝΔ θα φθείρεται. Θα απειλείται η κεντρώα πτέρυγά της.

Ταυτόχρονα όμως ο Καραμανλής "σπρώχνεται" και από μέσα. Η Ντόρα υποτίθεται διατηρεί διαφορετική στάση από τον πατέρα της. Σχεδόν "σκοτώθηκαν" μεταξύ τους. Γιατί βάζουμε τη λέξη σκοτώθηκαν μέσα σε εισαγωγικά; Γιατί η Ντόρα δεν μπορούσε να συμφωνήσει με τον πατέρα της. Είναι εν ενεργεία στέλεχος της ΝΔ. Αν υιοθετήσει τις θέσεις του πατέρα της, ο Καραμανλής μπορεί να την "σχολάσει" με συνοπτικές διαδικασίες. Εμφανίζεται σαν διαφωνούσα μ' αυτόν για την ασφάλειά της. Την ασφάλεια τη δική της, αλλά και του αδερφού της. Ταυτόχρονα όμως "σπρώχνει". Γιατί; Για ν' αποκλείσει την επιλογή του Καραμανλή να κάνει την "έκπληξη" στις εκλογές του Προέδρου και να επιλέξει πρόσωπο με βάση τα δεδομένα που περιγράψαμε στην αρχή του κειμένου. Με βάση δεδομένα, τα οποία θα φέρουν σε δύσκολη θέση το ΠΑΣΟΚ, σε περίπτωση που θα θελήσει να εκμεταλλευτεί το θέμα της εκλογής του Προέδρου, για να ξανα­δοκιμάσει την τύχη του στις εκλογές.

Γι' αυτόν τον λόγο "διαφώνησε" με τον πατέρα της, αλλά υπογράμμισε ότι ο μελλοντικός Πρόεδρος πρέπει να έχει "θέση" και "άποψη". Με τον τρόπο αυτόν προσπαθεί να κατευθύνει τον Καραμανλή εκεί όπου συμφέρει τη "συμμορία" της και όχι τον ίδιο. "Διαφωνεί" με τον πατέρα της, αλλά αυτήν τη "διαφωνία" την προσφέρει στον Καραμανλή εν είδη "αντιπαροχής". Το ζητούμενο δηλαδή είναι να οδηγήσουν τον Καραμανλή σε επιλογή πολιτικού προσώπου και στη συνέχεια να πάμε σε κλίμα πόλωσης. Ένα κλίμα το οποίο θα ευνοήσει το "πεθαμένο" ΠΑΣΟΚ και θα δια­σπάσει τη σημερινή διευρυμένη εκλογική βάση της ΝΔ. Ένα κλίμα το οποίο θα καθηλώσει τη ΝΔ στο δεξιό της ποσοστό και άρα στην ήττα.

Η μεθόδευση δηλαδή έχει ως στόχο να δημιουργηθεί πόλωση και η κλιμάκωση να ξεκινήσει από τώρα. Πώς θα γίνει αυτή η κλιμάκωση; Με τη βοήθεια του Καραμανλή. Εξαιτίας όλων αυτών των δηλώσεων και αντιδηλώσεων, ο Καραμανλής θ' αναγκαστεί να πάρει θέση και από εκεί και πέρα τα πάντα θα είναι αρνητικά γι' αυτόν. Γιατί; Γιατί θ' αρχίσουν να "παίζουν" ονόματα υπο­ψηφίων. Αυτό είναι το ζητούμενο. Θα αναφέρονται ονόματα δεξιάς "καταγωγής" κι αυτό θα επιτρέπει σε κάποιους να "χτυπάνε το σαμάρι, για ν' ακούσει το γομάρι". Θα αναλύουν το σκοτεινό δεξιό παρελθόν των υποψηφίων, για να κάνουν αρνητική κριτική στη δεξιά. Αυτό θα οδηγήσει στην κλιμάκωση, εφόσον θα δημιουργήσει κλίμα πόλωσης.

Το κλίμα αυτό είναι εύκολο να ευνοήσει το ΠΑΣΟΚ, εφόσον η αντιδεξιά ρητορεία είναι το "ψωμί" του. Μέχρι και ο παντελώς ανίκανος Γιωργάκης έδειξε πως γνωρίζει να "πιπιλάει" τα συνθήματα του πατέρα του. Ο "hi tech" και "διαδικτυωμένος" Γιωργάκης τις τελευταίες μέρες των προηγούμενων εκλογών έδειξε ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί το κλίμα πόλωσης. "Ξέχασε" τον "κυβερνοπολιτισμό" του κι άρχισε να απευθύνεται στα ένστικτα των πρωτόγονων. Όμως, για να γίνει αυτό σήμερα, θα πρέπει να το επιτρέψουν οι συνθήκες. Θα πρέπει να το επιτρέψει ο Καραμανλής να γίνει. Αν ο Καραμανλής επιλέξει υποψήφιο για τον προεδρικό θώκο ένα μη πολιτικό πρόσωπο του επιστημονικού ή του καλλιτεχνικού κόσμου, ακυρώνει τα "ατού" του ΠΑΣΟΚ. Γι' αυτόν τον λόγο υπάρχει μεθόδευση. Το όλο θέμα είναι να παρασυρθεί ο Καραμανλής σε μια επιλογή, η οποία θα επιτρέψει στον αποστάτη να "ρυθμίζει" την κατάσταση από έξω από το κόμμα, χωρίς να εκτίθεται η κόρη και ο γιος μέσα σ' αυτό.

Τον πιο ύποπτο ρόλο σ' αυτήν τη μεθόδευση τον παίζει ο Μεϊμαράκης. Ποια είναι η δουλειά του; Να χρησιμοποιεί τον κομματικό μηχανισμό, για να δημιουργεί προβλήματα στην κυβέρνηση. Να εμφανίζεται ως φορέας του παλαιοκομματισμού και με τη συμπεριφορά του να ευνοεί τις επιλογές του επίτιμου. Να επιβεβαιώνει με πράξεις αυτά τα οποία ο επίτιμος προτείνει με λόγια. Δουλειά του είναι να "χαϊδεύει" τους δεξιούς και να "εκνευρίζει" τους κεντρώους ψηφοφόρους της ΝΔ. Δουλειά του είναι να δημιουργεί κομματικά "κιτάπια", τα οποία αφορούν αιτήσεις για βολέ­ματα δεξιών και στη συνέχεια να τα "διαρρέει", ώστε να προκαλούνται προβλήματα στην κυβέρνη­ση. Δουλειά του είναι να σέρνει την κυβέρνηση στο να δίνει εξηγήσεις, είτε στους δεξιούς, που στήριξαν τη ΝΔ στα "πέτρινα χρόνια", είτε στους κεντρώους, που την ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές.

Αυτός ήταν προφανώς κι ο λόγος που, παρά τη μεγάλη προβολή του προεκλογικά, δεν διεκδίκησε κυβερνητικό πόστο, παρά περιορίστηκε στα δώματα της Ρηγίλλης. Ακόμα και η προ­κλητική όσο και αδικαιολόγητη "παρέλασή" του στην ορκωμοσία της κυβέρνησης ήταν κατόπιν εντολής κάποιου. Ποιου; Του επίτιμου. Ο Μεϊμαράκης είναι καθαρά υποχείριο του Μητσοτάκη. Στην ορκωμοσία της κυβέρνησης πήγε για να προκαλέσει. Ακόμα και η έλλειψη κάποιων στοι­χειω­δών επιχειρημάτων για την εκεί παρουσία του είναι απόδειξη ότι πήγε για προβοκάτσια. Ακόμα και το ειρωνικό χαμόγελό του —με υποψία ηλιθιότητας—, όταν δεν απαντούσε στις επί­μονες ερωτήσεις των δημοσιογράφων, είναι για εμάς απόδειξη ότι η παρουσία του εκεί ήταν προσχεδιασμένη και για τη δημιουργία εντυπώσεων. Εκεί πήγε για να δηλώσει δύο πράγματα. Ότι πρώτον, το κόμμα θα είναι παρόν στην νέα κατάσταση και δεύτερον ότι αυτό το κόμμα είναι η Δεξιά. Με την αλαζονεία του και την ειρωνεία του προσπάθησε να "θυμίσει" σ' αυτούς που "ξέχασαν" και ψήφισαν τη ΝΔ τι σημαίνει "Δεξιά". Αυτό το έκανε, γιατί ο Μητσοτάκης ήθελε να ερεθίσει τους κεντρώους. Ήθελε να χαλάσει τη "βιτρίνα" που με πολύ κόπο και μεγάλη μεθοδικότητα έφτιαξε ο Καραμανλής. Αυτή ήταν η αποστολή του Μεϊμαράκη. Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι το μυστήριο. Αρκεί να γνωρίζει κάποιος σε ποιον χρωστάει την καριέρα του και αυτό μπορεί να το καταλάβει.

Η κατάσταση, όσο κι αν φαίνεται δύσκολη, είναι εύκολη για τον Καραμανλή να την "καθα­ρίσει", αν γνωρίζει πώς ενεργούν, πού στοχεύουν οι εχθροί του και πώς κατευθύνουν τα "ενεργού­μενά" τους. Με συνοπτικές διαδικασίες μπορεί να απαλλάξει τον τόπο από τη μάστιγα του Μητσο­τάκη και της συμμορίας του. Πώς; Μπορεί να τον περιμένει στη "γωνία" και να εκμεταλλευτεί τις ανάγκες του. Η στρατηγική του Μητσοτάκη μπορεί να είναι πονηρή, αλλά είναι υψηλού ρίσκου. Είναι βέβαιον ότι θ' αναγκαστεί —για να την φέρει εις πέρας— να κάνει "κίνηση" εκτός Συντάγματος. Είναι βέβαιον ότι, αναζητώντας την "ανωμαλία", θα κάνει την παραπάνω "κίνηση".

Αυτό σημαίνει ότι στην περίπτωση αυτήν ο Καραμανλής μπορεί να του στερήσει την ιδιότητα του επιτίμου και να τον "καθαρίσει". Είναι εύκολο να τον διαγράψει από το κόμμα, με το πρόσχημα της προστασίας του Συντάγματος. Ως πρωθυπουργός και ως αρχηγός ενός δημοκρατικού κόμματος, όπως η ΝΔ, που σέβεται το Σύνταγμα, είναι απόλυτα δικαιολογημένος να μην ανέχεται προκλήσεις απέναντι σ' αυτό, απ' όπου κι αν αυτές προέρχονται. Θα κάνει και λίγο τον "θλιμμένο" για τη σκληρή του απόφαση και εκεί θα τον τελειώσει. Θα του κάνει τον νεοδημοκρατικό "επικήδειο" και θα τον στείλει σπίτι του. Με τον τρόπο αυτόν μπορεί να τον βγάλει από το παιχνίδι και μάλιστα σε μια στιγμή που στερείται της βουλευτικής του ιδιότητας.

Από εκεί και πέρα είναι εύκολο να τον καταστρέψει ολοσχερώς. Στον μόνο τομέα στον οποίο δεν αντέχει πίεση η "συμμορία" Μητσοτάκη είναι σ' ό,τι έχει σχέση με την "τσέπη" της. Οι άνθρωποι είναι βέβαιον ότι έχουν κλέψει και ευνόητο είναι ότι δεν θα μπορούν να τα κρύψουν σε περίπτωση που θα ελεγχθούν. Είναι εύκολο για τον Καραμανλή, μέσω στελεχών που πρόσκεινται σ' αυτόν, να προκαλεί φήμες για τη "μυστηριώδη" περιουσία του επιτίμου και να μεθοδεύσει τη σύνδεσή του με την έννοια της διαφθοράς. Σε μια εποχή μεγάλης φτώχειας, όπου κυρίαρχο είναι το θέμα της διαφθοράς και η ΝΔ έχει υποσχεθεί τιμωρία των ενόχων, είναι εύκολο για τον Καραμανλή να στριμώξει τον Μητσοτάκη. Είναι εύκολο να τον φέρει αντιμέτωπο με το κοινό αίσθημα μιας κοινωνίας που είναι φτωχή και υποπτεύεται τους πάντες. Είναι εύκολο να στριμώξει έναν από τους —ανεξήγητα— πιο πλούσιους Ευρωπαίους πολιτικούς. Είναι εύκολο να του προσφέρει τη μοίρα του Πινοσέτ.

Η ειρωνεία της όλης κατάστασης είναι ότι ο Καραμανλής μπορεί να καταστρέψει τον Μητσο­τάκη και να εξουδετερώσει τους Αμερικανούς προστάτες του με τα δικά τους "όπλα". Σήμερα είναι εύκολο ν' ανοίξουν μυστικοί λογαριασμοί, εξαιτίας των νόμων τύπου "patriot act". Είναι εύκολο, εξαιτίας νόμων που προήλθαν από την αντιτρομοκρατική υστερία των ΗΠΑ. Νόμων, που μπορούν να γίνουν "μπούμερανγκ" για την οικογένεια που επένδυσε το μέλλον της στην "τρομοϋστερία". Στην περίπτωση αυτήν οι Αμερικανοί δεν μπορούν να τη βοηθήσουν, γιατί το κόστος θα είναι μεγάλο. Οι Αμερικανοί δεν έχουν καλή εικόνα στην Ελλάδα και το τελευταίο το οποίο θα ήθελαν αυτήν τη στιγμή θα ήταν να έρθουν αντιμέτωποι με το κοινό αίσθημα του ελληνικού λαού.

Αν ο Μητσοτάκης αποδειχθεί βρόμικος, οι Αμερικανοί θα τον εγκαταλείψουν. Οι Αμερικανοί μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους τους μόνον όταν δεν υπάρχει κίνδυνος για την εικόνα τους. Μπορούν στο παρασκήνιο να κάνουν οτιδήποτε υπέρ ή εναντίον του οποιουδήποτε. Ό,τι δεν φαίνεται, μπορούν να το σκεπάσουν ακόμα πιο πολύ. Στο προσκήνιο όμως αδυνατούν να "καλύψουν" καταστάσεις, εξαιτίας των ιδιαιτεροτήτων του ιμπεριαλισμού τους. Ιδιαίτερα καταστά­σεις που έχουν σχέση με τη διαφθορά και απειλούν την πουριτανικού τύπου "αγία" εικόνα τους. Όταν "πουλάς" ηθική, πατριωτισμό και ειλικρίνεια, είσαι αναγκασμένος να εγκαταλείψεις ακόμα και τους πιο πολύτιμους συνεργάτες σου, όταν αυτοί αποκαλυφθούν.

Εκ των δεδομένων δηλαδή η κατάσταση για τον Καραμανλή είναι σχετικά ευνοϊκή. Αν μπορεί να βρει ατασθαλίες του επίτιμου, μπορεί να τον καταστρέψει. Που μπορεί να τις βρει; Ας ψάξει για παράδειγμα στην περίπτωση της ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ και είναι βέβαιον ότι κάτι θα βρει εκεί εις βάρος του. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει εμπλακεί ο Μητσοτάκης στο σκάνδαλο της συγκεκριμένης ιδιωτικοποίησης. Ο γράφων πιθα­νο­λογεί ότι αυτό ήταν το "colpo grosso" της οικογένειας. Από εκεί και πέρα αρκεί να ελέγξει το "πόθεν έσχες" του και όλη η "συμμορία" θα πάει στο διάβολο. Μέχρι και ο μπούφος ο Κυριάκος πρέπει να έχει κάποιες ύποπτες συναλλαγές από την εποχή της δημόσιας καριέρας του.

Μαζί μ' αυτούς είναι εύκολο να καθαρίσει και τα υποχείρια του μητσοτακισμού. Ο Μεϊμαράκης για παράδειγμα δεν είναι δύσκολο να καθαριστεί. Είναι βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου και υπάγεται στους νόμους που αφορούν τους βουλευτές. Ένα κόμμα, άσχετα με την ιδεολογική του "βιτρίνα", δεν παύει να είναι ένα "μαγαζί". Είναι ένα νομικό πρόσωπο του ιδιωτικού δικαίου. Είναι ένας μηχανισμός, που, άσχετα με το αν δεν είναι κερδοσκοπικός, δεν είναι κοινωφελής και βέβαια δημόσιος. Είναι ένας ιδιωτικός μηχανισμός, ο οποίος υπηρετεί συγκεκριμένα συλλογικά συμφέροντα, που είναι ιδιοτελή. Είναι ένας μηχανισμός, ο οποίος στελεχώνεται από έμμισθους υπαλλήλους, καταθέτει προϋπολογισμό, συνάπτει δάνεια, εκδίδει αποδείξεις πληρωμών κλπ..

Αυτός ο μηχανισμός, από τη στιγμή που διαχειρίζεται δικά του χρήματα, είναι υποχρεωμένος να λειτουργεί όπως λειτουργεί μια απλή επιχείρηση. Αν χρειάζεται διοίκηση, πρέπει να την πληρώσει για να την αποκτήσει. Θέσεις γενικών διευθυντών, οι οποίες καλύπτονται υπό τον τίτλο των γραμματέων, υπάρχουν και υπήρχαν μόνον στα υπουργεία και στους "δεινόσαυρους" του κομμουνισμού, όπου κράτος και κόμμα ταυτίζονταν. Υπάρχει το ασυμβίβαστο, όταν ένας βουλευ­τής, ο οποίος πληρώνεται από τον ελληνικό λαό για να βρίσκεται στη Βουλή, προσφέρει τις υπηρεσίες του σε ιδιωτικές επιχειρήσεις του οποιουδήποτε τύπου. Υπάρχει το ασυμβίβαστο, όταν με χρήματα του λαού κάποιος δεν πατάει το πόδι του ποτέ στη Βουλή κι απασχολείται αποκλει­στικά σε ένα οποιοδήποτε "μαγαζί".

Εκ των δεδομένων λοιπόν, αν ο Καραμανλής αποφασίσει να συγκρουστεί με τον αποστάτη, θα πρέπει να καθαρίσει το κόμμα από τους λακέδες του και κυρίως από τον Μεϊμαράκη. Άρα το πλεονέκτημά του εδώ είναι ότι ο νόμος είναι με το μέρος του. Μπορεί να στραφεί εναντίον του Μεϊμαράκη και να του ζητήσει να κάνει την επιλογή του. Ή να παραμείνει βουλευτής και να εγκαταλείψει τη θέση του στο κόμμα ή να παραιτηθεί της βουλευτικής του ιδιότητας για να παραμείνει στο κόμμα. Ό,τι και να κάνει, είναι χαμένος. Ό,τι και να κάνει, είναι βέβαιον ότι δεν θα δούμε εκείνο το εφιαλτικό χαμόγελό του ξανά στα χείλη του. Ό,τι και να κάνει, είναι βέβαιον ότι δεν θα μπορεί να βοηθήσει το αφεντικό του.

Το ζητούμενο για τον Καραμανλή είναι ν' αποφύγει την πόλωση και από εκεί και πέρα είναι εύκολο να ξεπεράσει τη "σκόπελο" των προεδρικών εκλογών. Είναι εύκολο να κάνει μια μη πολιτική επιλογή και να "βραχυκυκλώσει" το ΠΑΣΟΚ. Να το εμφανίσει ως ανεύθυνο, αν επιχει­ρήσει να δημιουργήσει πρόβλημα, με μοναδικό στόχο τη διενέργεια των πανάκριβων και για τη σημερινή οικονομία δυσβάστακτων βουλευτικών εκλογών.

Στο σημείο αυτό βέβαια εμφανίζεται και μια ακόμα θλιβερή πτυχή της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Ποιον θα επιλέξει ως υποψήφιο ο Καραμανλής; Φτάσαμε στο σημείο να μην υπάρχουν σήμερα διάσημοι σημαντικοί Έλληνες. Υπάρχουν ασήμαντοι διάσημοι της τηλεοπτικής δικτατορίας και υπάρχουν σημαντικοί αλλά άσημοι της κοινωνικής πραγματικότητας. Αυτό είναι ένα άλλο αποτέλεσμα της "επιτυχούς" θητείας του Στεφανόπουλου. Σήμερα στην Ελλάδα διάσημοι είναι όσοι "κατασκηνώνουν" παράνομα στα τηλεοπτικά κανάλια. Όσοι γίνονται διάσημοι με το μόνο πράγμα που έχουν να μας δείξουν και είναι τα "βρακιά" τους. Αυτή είναι η σημερινή κατάσταση του ελληνικού "σταρ σύστεμ" της virtual κοινωνικής τηλεπραγματικόητας. Του "σταρ σύστεμ" των αποτυχημένων, των ανεπάγγελτων και των γραφικών. Των απλών εκφωνητών ειδήσεων, οι οποίοι παριστάνουν τους "προστάτες" της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιο­σύνης. Των ατάλαντων ηθοποιών, οι οποίοι τρώνε ψωμί ως παρουσιαστές τηλεοπτικών παιχνι­διών. Των "άφωνων" τραγουδιστών, οι οποίοι κάνουν καριέρα με τις τεχνητά σκανδαλώδεις ερωτικές τους σχέσεις. Των ανεπάγγελτων "γόνων", οι οποίοι με μέσο τη δημοσιότητα ελπίζουν να μπουν ακόμα και μέσα στη Βουλή. Των πονηρών δικηγόρων, οι οποίοι αναζητούν πελατεία μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές.

Σήμερα στην Ελλάδα ζούμε την απόλυτη κυριαρχία της "σαπουνόφουσκας". Την απόλυτη κυριαρχία των άνευ λόγου και αιτίας "διάσημων". Η Ελλάδα του τίποτε "διαπρέπει". Η Ελλάδα του τίποτε "καλπάζει" προς την επιτυχία μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων τηλεθεατών. Η Ελλάδα των Χατζηνικολάου, των Κούγιων, των Καφετζόπουλων, των Βανδήδων και των Αθερίδιδων. Η Ελλάδα που μπορεί να "σβήσει", πατώντας απλώς ένα κουμπί του τηλεκοντρόλ. Η Ελλάδα που, εκτός από ένα χαμόγελο, λίγο χιούμορ και μερικές καλοδουλεμένες ατάκες, δεν έχει τίποτε άλλο στα χέρια της. "Φορτώστε" τους είπε ο άλλος κι αυτοί ξέχασαν ότι κάποτε έπρεπε να σταματήσουν.

Τους πραγματικά σημαντικούς Έλληνες τους γνωρίζει μόνον η μάνα τους. Το πολύ-πολύ να τους γνωρίζουν οι φίλοι τους και οι λίγοι, που αναγκαστικά ασχολούνται με το έργο τους. Αυτούς δεν τους προβάλουν τα κανάλια, για να μην χαλάει η "πιάτσα". Δεν τους προβάλουν, γιατί αυτό τους επέβαλαν οι πολιτικοί, οι οποίοι επεδίωκαν να "καπελώσουν" τους υπόλοιπους χώρους. Αν δεν υπήρχαν οι αστοιχείωτοι "πετυχημένοι", πώς θα φαίνονταν σαν "θεοί" οι πολιτικοί; Αν προβάλλονταν οι σημαντικοί, ως τι θα "διέπρεπε" ο Τσοχατζόπουλος; Ποιους θα "κατατρόπωνε" ο Νάσος στις επικές τηλεοπτικές μονομαχίες των "τυφλών"; Σε ποιους θα έκανε τον έξυπνο ο Κυριάκος; Ποιους θα "οδηγούσε" η Φώφη;

Φτάσαμε στο σημείο στις τελευταίες εκλογές να στήνονται τηλεοπτικές μονομαχίες μεταξύ πολιτικών και των πιο απίθανων TV celebrities της ελληνικής κοινωνίας. Φτάσαμε στο σημείο να κάνει περίπου διάγγελμα ο ατάλαντος Καφετζόπουλος, προτείνοντας στον λαό να ψηφίσει Παπαν­δρέ­ου. Δεν μας είπε βέβαια αν κι αυτό το διάγγελμα είναι μέσα στα πλαίσια του διαφημιστικού του συμβολαίου με τον γνωστό "αλλοδαπό" εργοδότη του. Το θέμα είναι ότι αυτή η τηλεοπτική "σαβούρα" λειτουργεί ως ασπίδα, για να φαίνεται κυρίαρχος ο πολιτικός κόσμος. Αυτή η "σαβούρα" είναι τα σκληρά "τείχη" τα οποία προστατεύουν τον πολιτικό κόσμο. Για όσο διάστημα όλοι αυτοί τρώνε "ψωμάκι" από την παράνομη και καταχρηστική παρουσία τους στα ΜΜΕ, θα διατηρούν τη "στεγανότητά" του. Θα λειτουργούν σαν συντεχνία, η οποία δεν θα αφήνει κανέναν να έχει πρόσβαση στα ΜΜΕ και άρα στην "αυλή" των πολιτικών.

Η τρομερή ισχύς των ΜΜΕ, σε συνδυασμό με την προστασία των τηλεοπτικών "ηρώων", έκανε πραγματικά απρόσβλητη την κυριαρχία των πολιτικών. Η ειρωνεία όμως εδώ είναι άλλη. Οι απόλυτα κυρίαρχοι του κοινωνικού περιβάλλοντος έπεσαν θύματα της "νόσου" των φεουδαρχών. Μη έχοντας αντίσταση στις όποιες μεθοδεύσεις τους, έπαθαν ό,τι έπαθαν οι φεουδάρχες, οι οποίοι την εποχή της παντοκρατορίας τους —και για να μην χάσουν τα οικογενειακά τους προνόμια— άρχισαν τις αιμομιξίες. Το αποτέλεσμα ήταν ο εκφυλισμός της συντεχνίας τους. Αυτό έπαθε και ο πολιτικός κόσμος. Άρχισε να εκφυλίζεται. Από τη στιγμή που ο πολιτικός κόσμος μπορούσε να κάνει ό,τι θέλει, χωρίς να του αντιστέκεται κανένας, άρχισε να εκφυλίζεται.

Βάζοντας στη Βουλή ο κάθε πολιτικός το παιδί του, άρχισαν να εκφυλίζουν τον πολιτικό κόσμο, γιατί έπαψε να υπάρχει η φυσική επιλογή. Ο πολιτικός κόσμος έγινε ένα κλειστό κλαμπ, το οποίο δεν ανανεώνει τα "γονίδια" του. Έχασε τη δύναμή του κι αρρώστησε όπως αρρωσταίνουν όλοι οι οργανισμοί, που, μη έχοντας φυσικούς εχθρούς, επιδίδονται στην αιμομιξία. Αυτό αποδεικνύεται εύκολα, παρακολουθώντας τα τηλεοπτικά δρώμενα. Οι πολιτικοί κατάφεραν και χωρίς αντίπαλο να μην έχουν τηλεθέαση. Δεν τους παρακολουθεί ο κόσμος, παρ' όλο που δεν έχει εναλλακτικές επιλογές. Κανένας δημοσιογράφος στην εκπομπή του δεν καλεί πολιτικό, γιατί δεν εξασφαλίζει τηλεθέαση. Γίνονται πλέον πολιτικές συζητήσεις ερήμην των πολιτικών. Ο κόσμος μπορεί να τους ψηφίζει, γιατί δεν έχει άλλες επιλογές, αλλά αρνείται πλέον και να τους δει και να τους ακούσει. Προτιμά να βλέπει και ν' ακούει τους "έγκλειστους" των reality παιχνιδιών, γνωρί­ζοντας ότι δεν έχουν να του πούνε τίποτε απολύτως, παρά να βλέπει και ν' ακούει τους πολυδια­φημισμένους "σωτήρες".

Σήμερα φτάσαμε στα όρια αυτής της κατάστασης. Οι απόλυτα διάσημοι Έλληνες να είναι παντελώς ασήμαντοι και το αντίθετο. Οι απόλυτα σημαντικοί είναι τελείως άγνωστοι. Αντιλαμβα­νόμαστε ότι αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα για την ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας. Γιατί; Γιατί η κάθε κοινωνία χρειάζεται τους σημαντικούς και διάσημους πολίτες της, για να στελεχώνει τους όποιους μηχανισμούς απαιτούν αυτά τα χαρακτηριστικά. Αυτό το οποίο —όπως είπαμε πιο πάνω— θεωρήσαμε αναγκαίο και για την προεδρική θέση.

Αν για παράδειγμα ο οποιοσδήποτε σημαντικός αλλά άσημος Έλληνας επιλεγεί για την προεδρία, μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά από τη μεγάλη δημοσιότητα που συνεπάγεται ο προεδρικός θώκος. Μπορεί να μην καταφέρει να τη χειριστεί και να εθιστεί σ' αυτήν. Να γίνει χειρότερος και από ένα λαμόγιο της πολιτικής. Όλοι θυμόμαστε την περίπτωση Σαρτζετάκη, που, από ένα σημείο και πέρα, την "είδε" "Λουδοβίκος ο μεγαλοπρεπής". Μέχρι και τα δώρα τα οποία δέχτηκε ως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας απαίτησε να τα κρατήσει μετά το πέρας της θητείας του. Όλοι θυμόμαστε την περίπτωση της Φρόσως, που, από ένα σημείο και πέρα, την "είδε" "Αντουανέτα" κι απαιτούσε λαχανάκια Βρυξελλών.

Ο Καραμανλής, δηλαδή, ακόμα κι αν επιλέξει αυτήν την τακτική, θα έχει πρόβλημα, γιατί ο κόσμος δεν θα μπορεί σε πρώτη φάση να εκτιμήσει την επιλογή του. Θα νομίσει ότι επέλεξε κάποιον ασήμαντο για να τον ελέγχει, ενώ αυτό δεν θα είναι η πραγματικότητα. Αυτό υπό τις παρούσες συνθήκες είναι και λογικό. Ο κόσμος γνωρίζει μόνον αυτά τα οποία του δείχνει η τηλεόραση των εργολάβων δημοσίων έργων και των αντιπροσώπων των πολυεθνικών. Δεν έχει ενημέρωση γύρω από το γενικότερο κοινωνικό "γίγνεσθαι". Δεν γνωρίζει τα πρόσωπα τα οποία δια­πρέπουν και κυριαρχούν στους χώρους τους. Εξαιτίας αυτής της άγνοιας, προκύπτουν όλα τα λανθασμένα "αυτονόητα" της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας. Όταν για παράδειγμα μιλάει κάποιος για διάσημο πρόσωπο, το οποίο δεν προέρχεται από τον χώρο της πολιτικής και θα μπορούσε να γίνει πρόεδρος, το αμέσως επόμενο ερώτημα που του θέτεται είναι το μήπως αναφέρεται στην περίπτωση Θεοδωράκη.

Αυτό το εκνευριστικό ερώτημα τέθηκε πολλάκις και σ' εμάς και γι' αυτό το απαντάμε. Η άποψή μας για την υποψηφιότητα του Θεοδωράκη είναι όχι και μάλιστα κατηγορηματικά. Αυτό το οποίο πιστεύουμε για τον Θεοδωράκη μπορούμε να το περιγράψουμε με τον εξής απλό τρόπο: Αν θέλαμε να φτιάξουμε ένα άγαλμα, το οποίο θα παρίστανε τον "άγνωστο" ταλαντούχο Έλληνα, ο οποίος έζησε όλη του τη ζωή μέσα στο λάθος, το πρόσωπο του Θεοδωράκη θα του δίναμε. Γιατί; Γιατί, εκτός από το αναμφισβήτητο ταλέντο του στη μουσική, όλα τα άλλα στη ζωή του τα έκανε λάθος. Όπου χρειάστηκε να σκεφτεί, για να διαλέξει, έκανε λάθος. Καλύτερα να έριχνε τα ζάρια, όταν έπαιρνε τις αποφάσεις του. Πιο πολλές πιθανότητες θα είχε να κάνει το σωστό.

Γιατί; Γιατί ήταν κομμουνιστής επί σταλινισμού. Γιατί ήταν αυτός ο οποίος έκανε τον Μητσο­τάκη πρωθυπουργό. Γιατί ήταν ο πρώτος διάσημος αριστερός, που τον "κατάπιε" η Νέα Τάξη. Πρώτα κατάλαβαν και οι πέτρες ότι ο κομμουνισμός είναι ανεφάρμοστος και μετά ο Θεοδωράκης. Πρώτα κατάλαβαν και οι πέτρες ότι ο Στάλιν ήταν δικτάτορας και μετά ο Θεοδωράκης. Πρώτα κατάλαβαν και οι πέτρες ότι ο Μητσοτάκης ήταν ο εφιάλτης της ελληνικής μεταπολίτευσης και μετά ο Θεοδωράκης. Σήμερα, που αρχίζουν και οι πέτρες να καταλαβαίνουν ότι η Νέα Τάξη του "copyright" καταστρέφει τους λαούς, ο Θεοδωράκης ψάχνει τα χαμένα πνευματικά δικαιώματα των έργων του. Ο πολυδιαφημισμένος "φαν" της δημοκρατίας και της ισότητας, έφτασε σήμερα σε σημείο να συναναστρέφεται τους αλητάμπουρες του ποδοσφαίρου, για να βάλει "μέσον" με στόχο να βοηθήσει τον εγγονό του στην ποδοσφαιρική του καριέρα.

Είναι δυνατόν να θέλουμε αυτόν τον άνθρωπο για Πρόεδρο; Είναι δυνατόν να εμπιστευτούμε την κρίση του; Τον αφήνουμε να κάνει για χιλιοστή φορά την τελευταία του εμφάνιση μπροστά στο κοινό του με αντάλλαγμα να μας αφήσει κι αυτός ήσυχους. Ιδανικό για εμάς και τίμιο για τον ίδιο θα ήταν να έβγαινε και να δήλωνε δημοσίως ότι δεν είναι ικανός ν' αναλάβει αυτό το αξίωμα και να παρακαλέσει τους πάντες να πάψουν να τον συμπεριλαμβάνουν στα σενάριά τους.

Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ότι τώρα πραγματικά έφτασε η δύσκολη στιγμή για τον Καραμανλή. Έφτασε η στιγμή που πρέπει να πάρει σημαντικές και δύσκολες αποφάσεις. Έφτασε η στιγμή να επιβεβαιώσει το προεκλογικό σύνθημα που έλεγε …"ήρθε η ώρα του Καραμανλή". Αν θέλει να προσφέρει στον τόπο και στους Έλληνες, πρέπει να καθαρίσει τη λαίλαπα που ακούει στο όνομα "μητσοτακισμός". Τη "Λερναία Ύδρα", που συνεχώς εμφανίζει νέα πρόσωπα και σε νέους χώρους. Είναι ο μόνος ο οποίος μπορεί να το κάνει, γιατί η θέση του τού το επιτρέπει. Αν δεν το κάνει, θα μας "κληροδοτήσει" μια Ελλάδα χειρότερη από αυτήν που παρέλαβε, εφόσον η ήττα του θα τους ισχυροποιήσει. Ήδη έχει στηθεί η "βιομηχανία" του μέλλοντος του "μητσο­τακισμού" και έχει αρχίσει η "παραγωγή". Ετοιμάζονται με ταχείς ρυθμούς να μπουν στη δημόσια ζωή γαμπροί, γιοι, κόρες, εγγόνια κλπ..

Είναι απείρως καλύτερο για τον Καραμανλή να έχει ως έργο του την καταστροφή του "μητσοτακισμού", παρά να μας αφήσει μερικά "φραγκοδίφραγκα" παραπάνω από μια νοικο­κυρεμένη διακυβέρνηση. Ο "μητσοτακισμός" είναι επικίνδυνος για την Ελλάδα. Πιο επικίνδυνος και από τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση. Πιο καταστροφικός και από τη μεγαλύτερη διαφθορά. Όταν φτάνουμε στο σημείο να υποπτευόμαστε συνεργασία του με ξένα κέντρα εξουσίας, προκειμένου να ευνοηθεί, αυτό σημαίνει ορισμένα πράγματα. Οι άνθρωποι αυτοί κατά τη γνώμη μας είναι επικίνδυνοι. Το έχουν αποδείξει στο παρελθόν, το αποδεικνύουν στο παρόν και αν αφεθούν θα το κάνουν και στο μέλλον.

Ο Μητσοτάκης, για τα ιδιοτελή του συμφέροντα, "βύθισε" στο παρελθόν τη χώρα στην επταετία της Χούντας. Για τα ίδια συμφέροντα "έπαιξε" πρόσφατα με το εκκλησιαστικό ζήτημα, απειλώντας να βυθίσει στο εμφυλιοπολεμικό χάος το σύνολο του ελληνικού βορρά. Για τα ίδια συμφέροντα προσπάθησε στην κυριολεξία να "σπρώξει" την Κύπρο στην καταστροφή του σχεδίου Ανάν. Ο άνθρωπος είναι αδίστακτος. Είναι άρρωστος. Πιθανολογούμε ότι μέχρι και τα παιδιά του μπορεί να τα μπλέκει σε παρανομίες, προκειμένου να τα εκβιάζει και να τα ελέγχει απόλυτα. Είναι σε θέση να κάνει τα πάντα, για να υπηρετήσει τα συμφέροντά του. Δεν υπολογίζει καθόλου τον ελληνικό λαό και δεν έχει ενδοιασμούς μπροστά σε τίποτε. Αν του υποσχεθούν θέση λόρδου, είναι σε θέση να παραδώσει ολόκληρη τη χώρα σε ξένους κατακτητές.

Αν δεν τελειώσουμε τώρα μ' αυτόν και τη "συμμορία" του, θα μπούμε σίγουρα σε περιπέτειες στο μέλλον. Θα μπούμε σε περιπέτειες, γιατί πάντα υπάρχουν περιπέτειες, όταν κάποιοι ιδιώτες ευνοούν τα συμφέροντά τους εις βάρος των εθνικών και κρατικών συμφερόντων. Σήμερα ο "μητσοτακισμός" είναι ο υπ' αριθμόν ένα εχθρός των Ελλήνων, γιατί είναι ο βασικός "πυλώνας" που στηρίζει όλους τους οικογενειακούς "-ισμούς" στης χώρας. Αυτός είναι σήμερα, που στηρίζει ακόμα και τον "παπανδρεϊσμό". Είναι ευκαιρία σήμερα να τελειώνουμε μ' αυτούς. Η απουσία του Ανδρέα Παπανδρέου και η ανικανότητα του διαδόχου του είναι βέβαιον ότι θα οδηγήσει και τον δικό τους "-ισμό" σε παρακμή, εφόσον σε περίπτωση ήττας του Μητσοτάκη δεν θα μπορεί ν' αντιδράσει. Ακόμα και τα "απόνερα" μιας ήττας του Μητσοτάκη είναι δυνατόν να πνίξουν την "ιδιοκτησία" της κυρίας Τσαντ.

Εδώ βέβαια κάποιος θ' αναρωτηθεί, αν αυτά όλα τα οποία λέμε έχουν δυνατότητα να συμβούν. Θα αναρωτηθεί αν μπορεί και βέβαια αν θέλει ο Καραμανλής να γκρεμίσει τους οικογενειακούς "-ισμούς" που μαστίζουν τη χώρα. Ποιος μπορεί να αγνοήσει ότι κι αυτός είναι γόνος κάποιου ανάλογου "-ισμού". Κι αυτός είναι άλλος ένας από τους Έλληνες που "έκοψαν" δρόμο, προκειμένου να φτάσουν στην κορυφή. Και γι' αυτόν η "αναρρίχησή" του στους οικογε­νεια­κούς κλάδους είχε την προβολή της στον δημόσιο βίο. Πιθανόν γι' αυτόν να ήταν πιο δύσκολο να παρακάμψει μέσα στην οικογένεια έναν ξάδερφο, παρά τους εξωτερικούς αντιπά­λους, που μπορεί να ήταν χιλιάδες. Αυτό είναι μια αλήθεια, που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Η δική μας εντύπωση είναι ότι θα μπορούσε να στραφεί εναντίον των οικογενειακών "-ισμών", γιατί σ' αυτό μας οδηγούν κάποια δεδομένα.

Κρίνοντας τις επιλογές στην ιδιωτική ζωή του Καραμανλή, μπορούμε να καταλήξουμε σ' αυτό το συμπέρασμα. Αν ενδιαφερόταν για "ιδιοκτησίες" και "δυναστείες", θ' ακολουθούσε διαφορετικό τρόπο ζωής. Θ' ακολουθούσε το παράδειγμα των Παπανδρέου ή των Μητσοτάκηδων. Θ' ακολου­θούσε το παράδειγμα των γνωστών "πάντρε" των μεγάλων "φαμιλιών". Θα παντρευόταν νεότατος και θα "έσπερνε" παιδιά. Παιδιά, που στο στάδιο της "ωριμότητάς" του θα τα χρησιμοποιούσε για να εξασφαλίσει διαδοχή. Όταν στο ζενίθ της πορείας σου τα παιδιά σου είναι βρέφη, είναι βέβαιον ότι δεν ελπίζεις σε "συνέχεια". Δεν επένδυσες και άρα δεν ελπίζεις σε τέτοιου είδους κέρδη. Εκ των δεδομένων δηλαδή για το μόνο που μπορείς να ενδιαφέρεσαι είναι η προσωπική σου επιτυχία και η υστεροφημία. Αυτό πιστεύουμε για τον Καραμανλή. Πιστεύουμε ότι, άσχετα με το πώς του δόθηκε η ευκαιρία να το κάνει, αγωνίζεται πραγματικά για να γίνει ένας καλός πρωθυπουργός για όλους τους Έλληνες.

Ας "καθαρίσει" τώρα τον Μητσοτάκη και θα είναι σίγουρα ο πιο καλός πρωθυπουργός που γνώρισε η Ελλάδα στη σύγχρονη ιστορία της. Θα είναι ο πρωθυπουργός που έκανε την αρχή για να καθαρίσει ο τόπος από τους λακέδες των ιμπεριαλιστών. Αυτούς, που από τον Όθωνα κι εντεύθεν κάνουν καριέρες ανάμεσα στην ελληνική Βουλή και τις πρεσβείες των εκάστοτε ισχυρών της Γης. Θα είναι ο πρωθυπουργός ο οποίος νίκησε τα "παιδιά" αυτών, που δεν μπόρεσαν να τα νικήσουν οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί. Τα "παιδιά" αυτών, που κατ' εντολή των ξένων μας οδήγησαν σε "ατυχείς" πολέμους, σε εθνικές καταστροφές, σε εμφύλιους και σε χούντες.

 

 

 

 

               Παναγιώτης Τραϊανού

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ

                 www.ydrohoos.gr