Ο George Papandreou

ήδη έδειξε τα δείγματα "γραφής" του.

Πολύ πριν αναλάβει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ

έχει ήδη πραγματοποιήσει δύο μεγάλα

συνταγματικά εγκλήματα.

Εγκλήματα,

που σε άλλες εποχές

θα "έβλαπταν" σοβαρά την υγεία του.

 

Ο Γιωργάκης κι αυτοί που κρύβονται πίσω από αυτόν ήδη έχουν αρχίσει να δείχνουν το πόσο επικίνδυνοι είναι. Με το "καλημέρα" έχουν μετατρέψει το Σύνταγμα σε κενό γράμμα. Σε ένα "κουρελόχαρτο", που δεν δεσμεύει κανέναν και σε τίποτε. Προκειμένου ν' αναλάβουν την εξουσία, δείχνουν ότι είναι έτοιμοι να κάνουν τα πάντα. Δείχνουν ότι δεν πρό­κειται να σταματήσουν μπροστά σε τίποτε, προκειμένου να επιτύχουν τον στόχο τους. Έχουν "υπνωτίσει" τον ελληνικό λαό και απειλούν την ίδια τη δημοκρατία. Απειλούν ευθέως το ίδιο το Σύνταγμα και το πολίτευμά μας. Γιατί; Γιατί απλούστατα απειλούν τις πιο θεμελιώδεις και μη αναθεωρήσιμες διατάξεις του. Διατάξεις, που συμπεριλήφθηκαν μέσα σ' αυτό μετά από άπειρους αγώνες και αιματοχυσίες —κυριολεκτικά και μεταφορικά—.

Το Σύνταγμα είναι αυτό το οποίο περιγράφει το πολίτευμα της χώρας και το Σύνταγμα είναι εκείνο που διασφαλίζει την ακεραιότητα της χώρας. Στο Σύνταγμα δηλαδή "αποτυπώνεται" ο πολιτισμός της πατρίδας μας και στο Σύνταγμα περιγράφονται οι δεσμεύσεις της χώρας αυτής απέναντι στη διεθνή κοινωνία. Δεσμεύσεις, που προκύπτουν από τις διεθνείς συμφωνίες και συνθήκες που αυτή έχει υπογράψει. Αναφερόμαστε σε δύο πολύ βασικά πράγματα, που για τον αμερικανό υπήκοο George Papandreou είναι μάλλον "ψιλά" γράμματα. Αναφερόμαστε στο θέμα του πολιτεύματος και στο θέμα των όποιων μειονοτήτων υπάρχουν στην Ελλάδα.

Σ' ό,τι αφορά το πρώτο συμβαίνει το εξής: Το Σύνταγμα έχει "αποφασίσει" για τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος εξουσίας και βέβαια για την ιδεολογία του. Έχει αποφασίσει άπαξ και δεν επαφίεται στην πολιτική φαντασία αυτών που μας κυβερνούν ή θέλουν να μας κυβερνήσουν. Το Σύνταγμα είναι αυτό το οποίο έχει αποφασίσει για το πόσο καπιταλιστικό θα είναι το ελληνικό σύστημα και όχι οι ηγέτες της ΝΔ. Το σύνταγμα είναι αυτό το οποίο έχει αποφασίσει για το πόσο σοσιαλιστικό θα είναι το ελληνικό σύστημα και όχι οι ηγέτες του ΠΑΣΟΚ.

Γιατί ακριβώς κατηγορούμε τον Γιωργάκη; Για τη θέληση του να εφαρμόσει την εμετική "συμμετοχική δημοκρατία". Αναφερόμαστε στη θέλησή του —για λόγους δημοκρατικής "ευαισθησίας"— να ψηφιστεί —εκτός από τα στελέχη του κόμματος— και από τους απλούς πολίτες ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Να "ψηφιστεί" —βέβαια τρόπος του λέγειν—, εφόσον από τους πολίτες θα ζητηθεί να επικυρώσουν αποφάσεις οι οποίες πάρθηκαν ερήμην τους και βέβαια σε γραφεία εκτός της χώρας μας. Όμως, αυτό, πέρα από την αθλιότητά του, είναι και παράνομο. Γιατί; Γιατί παραβιάζει το "πνεύμα" του Συντάγ­ματος. Το Σύνταγμα έχει "αποφασίσει" για την ιδεολογία του ελληνικού συστήματος κι αυτό σημαίνει ότι δεν δέχεται την έννοια της "ιδεολογικής παράταξης".

Για το υπάρχον Σύνταγμα όλοι οι Έλληνες ανήκουν στην ίδια παράταξη. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, ευνόητο είναι ότι και τα κόμματα, τα οποία συμμετέχουν στις εκλογές, έχουν συγκεκριμένη λογική λειτουργίας. Τα κόμματα για το Σύνταγμα είναι αυτοτελείς μηχανισμοί, που "παράγουν" πολιτική διαχείρισης. Μηχανισμοί, που προτείνουν προγράμματα διακυ­βέρ­νησης και εκλέγονται ως επιλογές ενός λαού ο οποίος ανήκει στην ίδια παράταξη. Μηχανισμοί, που μπο­ρούν να λειτουρ­γούν ακόμα και ως ιδιόκτητες εταιρείες, εφόσον ανταγωνίζονται μεταξύ τους με στόχο την απλή διαχείριση. Κόμμα μπορεί να συνθέσει ο κάθε Έλληνας μέσα στα πλαίσια που προβλέπει το Σύνταγμα. Αυτό το κόμμα έχει μια ηγεσία, που αφορά μόνον τον μηχανισμό του και κανέναν άλλο.

Όταν ο πονηρός Γιωργάκης αναζητεί την "ψήφο" των πολιτών για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, παραβιάζει το πνεύμα του Συντάγματος. Γιατί; Γιατί εμφανίζεται σαν αρχηγός και αντιπρόσωπος μερίδας του λαού και άρα σαν αρχηγός παράταξης. Αυτό είναι παράνομο. Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ είναι αρχηγός και αντιπρόσωπος μόνον των στελεχών του κόμματος. Του κόμματος, το οποίο ως σύνολο αποτελεί απλή επιλογή τυχαίας και απροσδιόριστης μερίδας του ελληνικού λαού και όχι του κόμματος-παράταξη, που αντιπροσωπεύει ιδεολογικά μια συγκεκριμένη και απόλυτα προσδιο­ρισμένη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας. Μια μερίδα, όπως ήταν για παράδειγμα οι Έλληνες σοσιαλιστές. Αυτή η μερίδα —όταν πραγματικά υπήρχε— αντιπροσωπεύτηκε όταν έπρεπε από εκείνους που συνέθεσαν το Σύνταγμα και έβαλαν τη σοσιαλιστική "πινελιά" μέσα σ' αυτό. Από τη στιγμή που οι Έλληνες σοσιαλιστές ικανοποιήθηκαν στα αιτήματά τους, δεν έχουν λόγο να υφί­στανται ως παράταξη, γιατί δεν έχουν αντικείμενο διεκδίκησης σε συλλογικό επίπεδο. Από τη στιγμή που δεν έχουν τέτοιο αντικείμενο, δεν έχουν ανάγκη ηγεσίας, που θα εκφράσει τις διεκδικήσεις αυτές. Στην εποχή των ιδεολογιών και των παρατάξεων αυτός ο οποίος δήλωνε σοσιαλιστής ήθελε πραγματικά ν' αλλάξει τον κόσμο. Στην εποχή των αστικών κομμάτων και της απλής διαχείρισης αυτός ο οποίος δηλώνει σοσιαλιστής το κάνει εκ του πονηρού και για να "τρυπώσει" κάπου. Εκμεταλλεύεται την πόλωση των προηγούμενων εποχών, για να εξυπηρετήσει τα ιδιοτελή του συμφέροντα.

Με βάση το Σύνταγμα ο αρχηγός ενός κόμματος είναι αρχηγός μόνον των κομματικών στελε­χών, ενώ για τους υπόλοιπους Έλληνες είναι μια απλή επιλογή, που έχει σχέση με την έννοια του συμφέροντος και τίποτε άλλο. Από την κοινωνία το κόμμα ψηφίζεται ως η πιο συμφέρουσα διαχει­ριστική άποψη και μόνον για το διάστημα που ισχύει η συνθήκη αυτή. Το κόμμα δεν έχει μονιμότητα, γιατί δεν αντιπροσωπεύει μόνιμη ιδεολογία. Μόνον οι παρατάξεις αντιπροσωπεύουν ιδεολογία, έχουν μόνιμους ψηφοφόρους, οι οποίοι έχουν μόνιμους στόχους, που σχετίζονται με τη γενική αλλαγή του τρόπου λειτουργίας του συστήματος και όχι με την απλή διαχείριση ενός δεδομένου και απόλυτα ορισμένου συστήματος. Μόνον οι παρατάξεις έχουν μέλη και φίλους, που συμμετέχουν από κοινού σε διαδικασίες που αφορούν την επιλογή των ηγεσιών τους. Μόνον οι παρατάξεις διαχωρίζουν τα μέλη και τους φίλους τους από την υπόλοιπη κοινωνία. Μόνον οι παρατάξεις είναι έτοιμες ακόμα και για εμφύλιο πόλεμο μέσα στην κοινωνία. Τα αιτήματα των παρατάξεων ικανοποιήθηκαν, γιατί απλούστατα οι συγκρούσεις τους μπορούσαν ν' απειλήσουν την κοινωνική ειρήνη και ήταν πολλές φορές αιματηρές. Από την ικανοποίηση των αιτημάτων αυτών προέκυψε το σημερινό Σύνταγμα, που προβλέπει απλά τον προγραμματικό "διαγω­νισμό" μεταξύ των κομμάτων, που συνυπάρχουν μέσα στην ίδια συνταγματικώς νόμιμη παράταξη.

Για ν' αντιληφθεί ο αναγνώστης την ουσία αυτών των "λεπτών" διαφορών, θα χρησιμο­ποιή­σουμε όρους της αγοράς, ώστε να σχηματοποιήσει μια εικόνα. Για τα κόμματα οι ψηφοφόροι είναι "πελάτες", ενώ για τις παρατάξεις οι ψηφοφόροι είναι "μέτοχοι". Οι "πελάτες" επιλέγουν την εταιρεία της αρεσκείας τους με βάση τα συμφέροντά τους. Οι "μέτοχοι" είναι ιδιοκτήτες της εταιρείας και συνδέονται απόλυτα μ' αυτήν. Οι "πελάτες" ποτέ δεν ψηφίζουν τη διοίκηση μιας εταιρείας της αρεσκείας τους, γιατί θεωρητικά έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα μεταξύ τους. Όταν συμβαίνει αυτό, τότε γίνεται εκ του πονηρού και υπάρχουν άλλες επιδιώξεις. Αυτή η διαφο­ρά μεταξύ κομμάτων και παρατάξεων είναι πολύ σημαντική και από αυτήν ξεκινούν όλα τα προβλήματα. Υπάρχει πρόβλημα, όταν ο Γιωργάκης ζητάει την ψήφο του λαού για την εκλογή του στην ηγεσία του κόμ­ματος του ΠΑΣΟΚ.

Είναι ακριβώς ίδια περίπτωση με τον τρόπο εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το πολίτευμα της χώρας μας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Κυρίαρχος του ελληνικού συστήματος εξουσίας είναι η Βουλή. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο τον Πρόεδρο τον επιλέγει η Βουλή των Ελλήνων. Τον επιλέγει η Βουλή στο σύνολό της, εφόσον μόνον αυτή επιτρέ­πεται από το Σύνταγμα να αντιπροσωπεύει τον λαό. Αν για τον οποιονδήποτε λόγο ο Πρόεδρος εκλεγεί από τον ίδιο τον λαό, στην πραγματικότητα αλλάζει το πολίτευμά μας. Γιατί; Γιατί ο Πρόεδρος στην περίπτωση αυτήν αποτελεί επιλογή της πλειοψηφίας του λαού κι αυτό αυξάνει την ισχύ του σε βαθμό που δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα. Στην περίπτωση αυτήν το πολίτευμά μας γίνεται Προεδρική Δημοκρατία, εφόσον θεωρητικά ο Πρόεδρος απολαμβάνει της εμπιστο­σύνης μερίδας του λαού μεγαλύτερης ακόμα και από αυτήν την οποία απολαμβάνει το κόμμα που κυβερνά. Κάτι ανάλογο γίνεται σήμερα και με τη "συμμετοχική δημοκρατία" των ηλιθίων. Αλλάζει το πολίτευμα με αυτήν την επιλογή.

Τι επιδιώκουν αυτοί οι οποίοι κρύβονται πίσω από τον Γιωργάκη; Επιδιώκουν να ελέγξουν το μελλοντικό πολιτικό σκηνικό της χώρας. Να ελέγξουν τόσο τα κόμματα τα οποία θα μονοπωλούν την εξουσία στην Ελλάδα όσο και τα πρόσωπα που θα ηγούνται των κομμάτων αυτών. Με τη μέθοδο αυτήν εξασφαλίζουν καί τα δύο πράγματα ταυτόχρονα. Σ' ό,τι αφορά το πρώτο συμβαίνει το εξής: Με το τέλος της εποχής των ιδεολογιών όλοι αυτοί οι οποίοι ελέγχουν την εξουσία στην Ελλάδα κατάλαβαν ότι πλησιάζει το τέλος των κομματικών "δεινοσαύρων". Τα μεγάλα κόμματα, που εντελώς παράνομα μέχρι σήμερα παρίσταναν τα "ιερατεία" των ιδεολογικών παρατάξεων, άρχισαν να έχουν πρόβλημα επιβίωσης. Με την κατάρ­ρευση των ιδεολογιών θα έπρεπε υποχρεω­τικά να συμβιβαστούν με το πνεύμα του Συντάγματος και άρα να περιοριστούν στο ρόλο της απλής διαχει­ριστικής επιλογής. Όμως, αυτό δεν ήταν ούτε απλό ούτε εύκολο γι' αυτά. Θα έπρεπε ν' ανταγω­νιστούν τα μικρά και ευέλικτα κόμματα κι αυτό θα ήταν μεγάλο πρόβλημα. Θα ήταν μεγάλο πρό­βλημα, γιατί θα είχαν πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Τα μικρά κόμματα δεν έχουν τις δεσμεύσεις απέναντι σε στρατιές "κηφήνων", που αντιλαμβάνονται το κράτος σαν ιδιοκτησία τους και περιορίζουν τις επιλογές των κομμάτων στα οποία ανήκουν. Τα μικρά κόμματα δεν έχουν τους μεγάλους και πολυδάπανους οργανισμούς, οι οποίοι τα κάνουν εκβιάσιμα από τους οικονομικούς παράγοντες που τα ευεργετούν.

Αυτό, όπως αντιλαμβανόμαστε, δεν συνέφερε τους χρηματοδότες τους κι αυτούς που επεν­δύουν σ' αυτά για να ελέγχουν τα πάντα στην Ελλάδα. Τι έκαναν λοιπόν; Εφεύραν τη "συμμετο­χική δημοκρατία". Τα κόμματα, δηλαδή, από τη στιγμή που δεν μπορούν να εμφανιστούν σαν φορείς των ιδεολογιών, που διαχωρίζουν τις παρατάξεις μεταξύ τους, θα επιχειρήσουν να εμφανιστούν σαν φορείς των απόψεων των νέων παρατάξεων που αυτές οι απόψεις θα δημιουρ­γήσουν. "Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει". Μόνα τους τα δύο μεγάλα κόμματα θα δημιουργούν απόψεις μέσα στην κοινωνία και μόνα τους θα εισπράττουν τους διχασμούς που θα προκαλούν οι απόψεις αυτές μέσω των ταυτίσεων και των διλημμάτων. Τον πλουραλισμό της δημοκρατίας, που αντιπρο­σωπεύει το σύνολο των ισότιμων κομμάτων, θα τον εξουδετερώσουν με την "πολυσυλ­λεκτικότητα" των δύο μεγάλων κομμάτων. Με τον τρόπο αυτόν θα μονιμοποιηθούν στην κορυφή ενός πλήρως αμερικανοποιημένου συστήματος.

 Ενός συστήματος, το οποίο θ' ακολουθεί μόνιμα τη φιλελεύθερη πολιτική που συμφέρει τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές. Ενός συστήματος, που θα μιμείται στη λειτουργία του το από τη φύση του ολιγαρχικό σύστημα των ΗΠΑ. Ο λαός απλά θα διαλέγει ανάμεσα στις διαχειριστικές "αποχρώσεις" της ίδιας —σκληρής ακροδεξιάς και εκτός της λογικής του σοσιαλίζοντος ελληνικού Συντάγματος— ιδεολογίας. Μιλάμε για ακροδεξιά ιδεολογία, γιατί δεν προβλέπεται στη Νέα Τάξη συλλογική ιδιοκτησία. Δεν προβλέπεται δημόσια ιδιοκτησία. Τα πάντα θα παραδοθούν στα ισχυρά ιδιωτικά συμφέροντα, από το έλεος των οποίων θα εξαρτάται η επιβίωση των λαών. Αυτό μετα­τρέπει το πολίτευμά μας από δημοκρατικό σε ολιγαρχικό. Υπάρχει ολιγαρχία, όταν τα λίγα και μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα αποφασίζουν ερήμην του λαού για τον λαό. Υπάρχει ολιγαρχία, όταν αυτά τα συμφέροντα αποφασίζουν μόνα τους για έννοιες του τύπου "ελάχιστος εγγυημένος μισθός". Υπάρχει ολιγαρχία, όταν αυτά τα συμφέροντα αποφασίζουν μόνα τους για το ποιο θα είναι το ανεκτό "όριο" για την επιβίωση του λαού. Μόνον τα αφεντικά των σκύλων αποφασίζουν για τέτοια θέματα μόνοι τους.

Με τον απλό αυτόν τρόπο —και με "οδηγό" το ΠΑΣΟΚ— ελπίζουν, όχι απλά να σώσουν τους "δεινοσαύρους" των παλαιότερων εποχών, αλλά να τους κάνουν χρήσιμα "εργαλεία" για την Νέα Εποχή. Το ΠΑΣΟΚ θα μετατραπεί σταδιακά σε ένα αμερικανικού τύπου "δημοκρατικό" κόμμα και θα παρασύρει τη ΝΔ στη μετατροπή της σε ένα αντίστοιχο ρεπουμπλικανικό. Είναι θέμα χρόνου ν' αντιγράψει και η ΝΔ την ίδια πρακτική, για να μιμηθεί τη "δημοκρατική" λειτουργία του μεγάλου αντιπάλου της. Ο μόνος "μικρός" ο οποίος προβλέπεται να επιβιώσει είναι το ΚΚΕ, το οποίο τους βολεύει, γιατί από τη φύση του λειτουργεί ως παράταξη και θα μπορούσε να είναι χρήσιμο ως "διαπασών", που θα δίνει τον "τόνο" στον σχεδιασμό τους. Είναι χρήσιμο, γιατί αντιπροσωπεύει καθαρά παραταξιακά συμφέροντα, που είναι συγκρουόμενα με το υπάρχον Σύνταγμα και ως εκ τούτου μπορεί να τους δίνει το άλλοθι να το μιμούνται. Να το μιμούνται, παραβιάζοντας το Σύνταγμα —υποτίθεται για να μην παραβιαστεί—. Αυτοί οι "δεινόσαυροι" αν επιβιώσουν στην κρίσιμη φάση, θα "κατασπαράξουν" όλα τα μικρά κόμματα και θα μονοπωλούν τα πάντα. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση θα μοιρά­ζονται μεταξύ τους τούς ίδιους "λευκούς", τους ίδιους "Ινδιάνους" και τους ίδιους "μαύρους", ανάλογα με τις συγκυρίες της εποχής.

Αυτό το "παιχνιδάκι" παίζεται τώρα με τις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ. Στο όνομα της "συμμετοχικής δημοκρατίας" το ΠΑΣΟΚ θα μονιμοποιηθεί ως πολιτική "παρουσία" και θα μπορέ­σει να παίξει με τις εντυπώσεις. Θα διατηρήσει την προηγού­μενη δύναμή του —με εκβιασμούς των "φακελωμένων" ψηφοφόρων του— και θα την εμφανίσει ψευδώς πιο μεγάλη. Αυτό δεν είναι δύσκολο να συμβεί. Από τη στιγμή που δεν αποτελεί προϋπό­θεση γι' αυτές τις "εκλογές" το να είναι ο ψηφοφόρος μέλος του κόμματος, ευνόητο είναι ότι θα υπάρξει κάποια διαφορά, η οποία μπορεί να είναι και αρκετά μεγάλη. Όλοι οι αφελείς, οι καιροσκόποι και οι πονηροί, που θα το εκλάβουν σαν ευκαιρία να "παίξουν" στο θέμα της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, θα πάνε να ψηφίσουν. Αυτό όμως είναι "παγίδα". Γιατί; Γιατί η επιλογή του Γιωργάκη έχει προαποφασιστεί και όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι δεν θα έχουν δυνατότητα επιλογής, εφόσον δεν θα υπάρχει συνυποψήφιος. Ενώ όμως δεν θα μπορούν ν' αλλάξουν τίποτε με την ψήφο τους, θα καταμε­τρη­θούν και θα τοποθετηθούν σε μια νέα "παράταξη" ευρύτερη του παραδοσιακού ΠΑΣΟΚ. Μια "παράταξη", που θα συνδεθεί μόνιμα με έναν παράνομο τρόπο με την ελληνική κοινωνία. Μια "παράταξη", που μέχρι να επαναληφθεί —αν επαναληφθεί ποτέ— μια τέτοια εκλογική "παρωδία", θα αντιπροσω­πεύει με τον πιο απόλυτο τρόπο μια συγκεκριμένη μερίδα του ελληνικού λαού. Αυτό θα είναι το ΝΕΟ ΠΑΣΟΚ, το οποίο ονειρεύεται ο Γιωργάκης και τα αφεντικά του. Το "δημο­κρατικό" ΠΑΣΟΚ, που με τη σημερινή παράνομη διαδικασία θα εμφανίζεται σαν μόνιμος "αντιπρόσωπος" κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων και από εκεί και πέρα θα "ψαρεύει" οπαδούς απ' όλους τους χώρους.

Το δεύτερο το οποίο επιδιώκεται μ' αυτήν την πρακτική είναι και η μονιμότητα του ίδιου του Γιωργάκη στην ηγεσία του κόμματος. Γιατί; Γιατί γνωρίζουν ότι είναι καθ' όλα ανεπαρκής. Είναι ανίκανος να επιβιώσει ως αρχηγός χωρίς προστασία. Είναι θέμα χρόνου —και στα πρώτα προβλή­ματα τα οποία δεν θα μπορεί ν' αντιμετωπίσει— να γίνει στόχος ανατροπής. Ποιος όμως θα τον ανατρέψει; Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούν να τον ανατρέψουν, εφόσον δεν είναι εκείνα που τον όρισαν ως αρχηγό. Ο μόνος ο οποίος θα μπορεί να τον ανατρέψει θα είναι ο ίδιος ο κόσμος που τον ψήφισε. Ο κόσμος, που αποφάσισε με την "ψήφο" του να τον αναγνωρίσει ως αρχηγό του. Θα πρέπει δηλαδή με τις ίδιες διαδικασίες που ακολουθούνται σήμερα να χάσει σε αναμέτρηση από έναν αντίπαλό του. Αυτό όμως είναι πρακτικά αδύνατον να συμβεί, γιατί αυτού του είδους και μεγέθους οι διαδικασίες δεν μπορούν να κινηθούν χωρίς πρόβλημα. Δεν μπορεί ένα απλό στέλεχος, ακόμα και με την υποστήριξη των οργάνων του κόμματος, να κινήσει διαδι­κασίες που απαιτούν άπειρα χρήματα και την απόλυτη υποστήριξη των ΜΜΕ.

Αυτού του είδους η "κίνηση" είναι μια "κίνηση" προς τον λαό, που μοιάζει με κομματική εκστρατεία. Όποιο στέλεχος θα ξεκινάει να δρομολογεί διαδικασίες ανατρο­πής, θα εμφανίζεται σαν εχθρός του κόμματος και άρα πολύ εύκολα θα τίθεται εκτός του κορμού του. Με τον τρόπο αυτόν θα ξεκαθαρίζει το τοπίο υπέρ των ιδιοκτητών, που, αφού διορίστηκαν ελέω πατέρα, στη συνέχεια αναζήτησαν μέσω της "συμμετοχικής δημοκρατίας" και τη λαϊκή "βούλα".

Μιλάμε για μεγάλη αγάπη προς τη δημοκρατία. Αγάπη που θα τη ζήλευε ακόμα και ο Τσαουσέσκου. Μόνον αυτού του είδους οι άνθρωποι θέτουν τους εαυτούς τους στη βάσανο της ψηφοφορίας, όντας οι μοναδικοί υποψήφιοι. Μόνον υπό αυτές τις συνθήκες ο Γιωργάκης —που με βάση τις ικανότητές του και χωρίς το όνομά του θα αντιμετώπιζε πρόβλημα επιβίωσης— μπορεί να "προκαλεί" τον ανταγωνισμό. Όλοι είναι βλάκες και ο Γιωργάκης το "φαινόμενο". Το "φαινό­μενο" της δημοκρατίας και της ευφυΐας, που είπε στους εργαζόμενους της ΔΕΗ στην Κοζάνη την "πατάτα" του αιώνα. Τους είπε: "ευχαριστώ που με στηρίζετε και με ευγνωμονείτε". Κακό πράγμα καί να μην σκέφτεσαι καθόλου καί να μην γνωρίζεις καλά ελληνικά, έστω κι αν στην περίπτωση αυτήν ο Γιωργάκης έχει κάποιο δίκιο. Γιατί; Γιατί ο λαός πρέπει να τον ευγνωμονεί, επειδή του δίνει "ελπίδα". Δίνει ελπίδα σε όλους τους Έλληνες ο Γιωργάκης. Όταν ένας άνθρωπος σαν αυτόν μπορεί και διεκδικεί την πρωθυπουργία, ο μέσος Έλληνας έχει δικαίωμα να διεκδικεί την θέωση.

Αυτά "βλέπει" το περιβάλλον του Γιωργάκη και βιάζεται ν' αλλάξει το καταστατικό του κόμ­ματος, για να τον προστατεύσει. Τα μεγάλα "αφεντικά", έχοντας πρόσβαση στα ΜΜΕ και μπορώντας να παρασύρουν τον κόσμο στις δικές τους επιλογές, θεωρούν ότι με την αλλαγή στο καταστατικό θα είναι απίθανο ν' ανατραπεί ακόμα και ένας "Γιωργάκης" παρά τη θέλησή τους. Κανένας δεν θα μπορεί χωρίς τη βοήθειά τους να κινηθεί σ' αυτά τα επίπεδα. Γι' αυτόν τον λόγο θέλουν σήμερα να εμπλέξουν τον ίδιο τον ελληνικό λαό σε θέματα που αφορούν τη διοίκηση μιας ιδιόκτητης εταιρείας —όπως το ΠΑΣΟΚ— και δεν θα βγάζουμε άκρη. Σε λίγες μέρες θα γίνει ό,τι γίνεται στις ΗΠΑ, όπου τον υποψήφιο του κάθε κόμματος για την προεδρεία τον βγάζουν με ανάλογες διαδικασίες. Με μία διαφορά όμως. Αυτό στην Ελλάδα θα γίνει μία μόνον φορά σε "προαποφασι­σμένη" επιλογή και από εκεί και πέρα θα διατηρηθούν οι πάγιες ελληνικές συνήθειες των μόνιμων αρχηγών. Στις ΗΠΑ η "επιλογή" του λαού πάει σπίτι της, όταν αποτύχει στο στόχο της. Εδώ θα παραμένει αρχηγός της αντιπολίτευσης και θα περιμένει ξανά τη σειρά του για να διεκδικήσει εκ νέου την εξουσία.

Ακόμα και το καινοφανές ερώτημα, που αφορά τον καταλληλότερο υποψήφιο για την πρωθυ­πουργία, είναι μέρος της τακτικής που εφαρμόζεται στις ΗΠΑ. Αυτό το ερώτημα έχει πραγματικό νόημα μόνον στις ΗΠΑ, όπου είναι δυνατόν ο Πρόεδρος να μην ανήκει στο ίδιο κόμμα μ' αυτό το οποίο πλειοψηφεί στη βουλή. Είναι ένα ερώτημα που αφορά άλλο πολίτευμα και στην Ελλάδα γίνεται εκ του πονηρού.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι γίνεται; Κάποιοι δεν μας αντιλαμβάνονται απλά σαν αφελείς. Μας αντιλαμβάνονται καθαρά σαν βλάκες. Θα βάλουν τον ελληνικό λαό να σκοτώνεται γύρω από την ιδιοκτησία της οικογένειας Παπανδρέου. Θα βολέψουν τα "βλαστάρια" τους για ακόμα μία γενιά και οι Έλληνες απλά θα παρακολουθούν τους ιδιοκτήτες του ελληνι­κού κράτους. Έβαλαν τον ελληνικό λαό ν' αποφασίσει για την ηγεσία της ιδιωτικής "Pepsi". Γιατί να το κάνουν αυτό; Γιατί να βάλουν έναν λαό να ψηφίσει γι' αυτά που αφορούν μόνον τους μετόχους μιας ιδιωτικής εταιρείας; Για να μετατρέψουν μια ιδιόκτητη εταιρεία σε μόνιμο θεσμικό φορέα της κοινωνίας. Για να μετατρέψουν μια ιδιόκτητη εταιρεία σε μέρος του κράτους, πράγμα το οποίο θα τους επιτρέψει —λόγω ταυτίσεων— να κληρονομήσουν το ίδιο το κράτος. Ο κληρονόμος λόγω πατέρα του ιδιόκτητου ΠΑΣΟΚ θα κληρονομήσει μεγάλο μέρος και του ελληνικού κράτος. Απλά πράγματα. Όταν χρησιμοποιείς τις κρατικές υποδομές, για να υποστηρίξεις τις λειτουργίες μιας ιδιωτικής επιχείρησης, "καλλιεργείς" την ταύτιση. Όταν θα επιτρέψεις στους δημόσιους υπάλληλους να εγκαταλείψουν την εργασία τους, είτε για να δρομολογήσουν τις διαδικασίες είτε για να ψηφίσουν σ' αυτές τις "εκλογές", ευνόητα είναι μερικά πράγματα.

Τέτοιου είδους πρακτικές είναι παντελώς παράνομες για το Σύνταγμά μας. Τέτοιες πρακτικές ακολουθούσε το "κόμμα" των ναζιστών στην προπολεμική Γερμανία, το "κόμμα" των κομμουνι­στών στην ΕΣΣΔ, το "κόμμα" του Τσαουσέσκου στη Ρουμανία ή το "κόμμα" του Μεταξά στη φασιστική Ελλάδα. Μόνον σ' εκείνες τις περιπτώσεις το "κόμμα" και το κράτος ταυτίζονταν. Μόνον σ' εκείνες τις περιπτώσεις τα κομματικά στελέχη και τα στελέχη του δημοσίου ταυτίζονταν. Μόνον σ' εκείνες τις περιπτώσεις οι "φίλοι" ήλπιζαν σε βολέματα. Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Ακόμα και ένα φαξ με κομματικές οδηγίες να φύγει από μια δημόσια υπηρεσία, θεωρείται πραξικοπημα­τική πράξη. Ακόμα και ένας δημόσιος υπάλληλος να εγκαταλείψει τη θέση εργασίας του χωρίς άδεια, για να εκτελέσει τα κομματικά του καθήκοντα, θεωρείται πραξικοπηματική πράξη.

Εδώ μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης και μια άλλη λεπτομέρεια του σχεδιασμού. Ακριβώς, επειδή υπήρχε η μεθόδευση να βάλουν εκ του πονηρού στον νέο σχεδιασμό και τον ελληνικό λαό, υπήρχε ρίσκο. Ρίσκο, που δεν τους επέτρεπε ούτε για τα προσχήματα να χρησιμοποιήσουν έναν "λαγό"-αντίπαλο, ώστε να φανεί ο Γιωργάκης νικητής των εσωκομματικών εκλογών. Γιατί υπήρχε το ρίσκο; Γιατί θα υπήρχε κίνδυνος η αχανής ελληνική κοινωνία να το εκμεταλλευτεί αυτό εις βάρος του σχεδιασμού. Θα υπήρχε κίνδυνος να σπεύσει να ψηφίσει μαζικά εκτός κομματικής "γραμμής". Θα μπορούσε ακόμα και άλογο να ψηφίσει, προκειμένου να μην περάσει η μεθόδευ­ση του ΠΑΣΟΚ. Ακόμα και από τοστιέρα θα μπορούσε να νικηθεί ο "χαρισματικός" Γιωργάκης.

Αυτή η μαζικότητα ήταν ανεπιθύμητη, γιατί θα μπορούσε να καταστρέψει τα πάντα. Γιατί; Γιατί κατά πρώτον θα έκανε οφθαλμοφανές ότι όλοι όσοι θα ψήφιζαν δεν θα ήταν "φίλοι" του ΠΑΣΟΚ —και άρα δεν θα αποτελούσαν εκμεταλλεύσιμο μέγεθος, το οποίο θα το πιστωνόταν το ΝΕΟ ΠΑΣΟΚ— και κατά δεύτερον θα υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να καταψήφιζαν τον Γιωργάκη και άρα να ακύρωναν την επιλογή των ιμπεριαλιστών. Γι' αυτόν τον λόγο κατεβαίνει μόνος και εντελώς ξεδιάντροπα ο Γιωργάκης. Ο "πορθητής" κατεβαίνει, για ν' ανοίξει μόνος του τα ανοικτά "τείχη". Αν υπήρχε αντίπαλος —ο οποιοσδήποτε κι αν ήταν αυτός— θα μπορούσε να νικηθεί ο George. Θα πήγαιναν να ψηφίσουν οι πάντες μόνο και μόνο για να μην βγει ο Γιωργάκης και άρα για να μην περάσει η "γραμμή" των αφεντικών του. Όλοι αυτοί ήθελαν "διάλογο" με τον λαό, αλλά μόνον στο επίπεδο που ήθελαν και υπό τους όρους που ήθελαν. Όλοι αυτοί ήθελαν "ενεργή συμμετοχή" του λαού μόνον για να επικυρώνει τις αποφάσεις τους και όχι βέβαια για να συναπο­φασίζει. Η "ενεργή συμμετοχή" του λαού έχει ως ανώτατο όριο το να επικυρώνει "χρίσματα", που δίνονται από την άλλη άκρη του ωκεανού.

Όλη αυτή η περίπλοκη μεθόδευση έγινε με μοναδικό στόχο τη μονιμοποίηση και την απόλυτη προστασία του George από τους όποιους αντιπάλους του. Ο Γιωργάκης γι' αυτόν τον λόγο είναι επικίνδυνος για τη χώρα και για τους Έλληνες. "Χρωστάει" πολλά σε πολύ συγκεκριμένους παράγοντες. Παράγοντες, που φρόντισαν ν' "απολύσουν" τον Σημίτη, όταν πλέον δεν τον χρειάζονταν. Παράγοντες, που φρόντισαν να "δέσουν" όποιους "περ­πα­τούσαν" στοιχειωδώς μέσα στο ΠΑΣΟΚ, για να μην απειλείται το καλπάζον "άτι". Παράγοντες, που φρόντισαν να "δέσουν" στελέχη του επιπέδου Βενιζέλου ή Πάγκαλου ή Παπαντωνίου, οι οποίοι είχαν εκφράσει τη φιλο­δοξία να ηγηθούν του ΠΑΣΟΚ. Παράγοντες, που ποιος ξέρει κάτω από ποιους εκβιασμούς και ποιες απειλές τους έβαλαν όλους αυτούς να "θαυμάζουν" και να "λιβανίζουν" τον εξ Αμερικής ορμώμενο "σωτήρα".

Παράγοντες, που φροντίζουν —μέσω των ΜΜΕ, που ελέγχουν— ακόμα και για την ποιότητα της μελλοντικής βουλής, στην οποία θα πρωταγωνιστεί ο Γιωργάκης. Της βουλής, η οποία θα ελέγχεται απόλυτα από τον Γιωργάκη και τους "κολλητούς" του. Αυτή δεν θα είναι βουλή ελεύθερης και δημοκρατικής χώρας. Το Circo Medrano θα είναι. Μέλη της θα είναι όλοι οι "γόνοι", οι αποτυχημένοι και οι απόμαχοι της ελληνικής κοινωνίας. "Γόνοι" ανεπάγγελτοι, που ζουν ως κηφήνες μέχρι να πάρουν ελέω πατέρα ένα βουλευτικό έδρανο, το οποίο το αντι­λαμ­βάνονται σαν οικογενειακό "δικαίωμα". Αποτυχημένοι γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, ηθο­ποιοί, δημοσιογράφοι, που θα παρατάνε την επαγγελματική τους "επιτυχία" για τον μισθό του βουλευτή. Απόμαχοι αθλητές, που, μόλις κρεμάσουν τα "σώβρακα" και τα "παπούτσια" τους, θα προσπαθούν να "ρευστοποιήσουν" σε ψήφους την όποια φήμη τους. Με μια βουλευτική θητεία σύνταξη και κατόπιν αιώνιο άραγμα εις υγείαν του κορόιδου. Σ' αυτό το τσίρκο των αστοιχείωτων, των αγραμ­μάτων, των τεμπέληδων και των αποτυχημένων θα πρωταγωνιστεί ο "μέγας" Γιωργάκης.

 Ήδη άρχισε να δείχνει ότι, μπροστά στα συμφέροντα αυτών των παραγόντων και στα προσωπικά του οφέλη, είναι έτοιμος να ρισκάρει ακόμα και την ακεραιότητα της χώρας. Αναφε­ρόμαστε στο δεύτερο συνταγματικό έγκλημα για το οποίο τον κατηγορούμε και το οποίο βέβαια δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε προϊόν άγνοιας. Ο Γιωργάκης δεν έφτασε σ' αυτήν τη θέση τυχαία κι ούτε βέβαια τον ώθησε ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ για ν' αναλάβει τις "ευθύνες" του. Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ τον είχε "ξεχάσει" προ πολλού, γιατί απλούστατα δεν είχε κανέναν λόγο να τον "θυμάται". Τον γιο της κυρίας Τσαντ τον "θύμισαν" στον κόσμο τα ΜΜΕ, που έπ' αμοιβή μπορούν να εκτελούν υπηρε­σίες "αφύπνισης". Αυτό έγινε στην περίπτωση του Γιωργάκη. Τα ΜΜΕ ανέλαβαν ως σύγχρονοι οιωνο­σκόποι να "μεταφράσουν" τα αλαμπουρνέζικα του Γιωργάκη. Αυτά ανέλαβαν να μεθερμη­νεύσουν το "χασμουρητό" του σε απόφαση ανάληψης των "ευθυνών" του.

Αυτά δεν ήταν τυχαία. Ήταν αποτέλεσμα μεθόδευσης. Τα πάντα ήταν προσχεδιασμένα από εξωθεσμικούς παράγοντες, για την ταυτότητα των οποίων ο γράφων έχει άποψη, αλλά δεν είναι του παρόντος να αναφερθεί εκτενέστερα σ' αυτούς. Το θέμα είναι να καταλάβει απλώς ο αναγνώ­στης ότι ο Γιωργάκης ήταν "καταδικασμένος" να γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Ήταν προϊόν αποφά­σεων, οι οποίες είχαν παρθεί ακόμα και πριν πεθάνει ο πατέρας του. Από την εποχή που με παρακάλια τον έβαλε η μάνα του στη θέση του αναπληρωτή υπουργού εξωτερικών —για να μην "πεινάσει" το παιδί— μέχρι την εποχή που κάποιοι δημιούργησαν το ζήτημα "Οτσαλάν", το οποίο αποτέλεσε το εφαλτήριο για τη θέση του υπουργού και από εκεί για ακόμα "ψηλότερα". Συνέφερε σε κάποιους να γίνει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και γι' αυτό τον υποστήριξαν με όλες αυτές τις μεθο­δεύσεις. Από εκεί και πέρα ο Γιωργάκης "δούλεψε" για να γίνει αρχηγός και προφανώς έκανε όλες εκείνες τις εξυπηρετήσεις σ' αυτούς που θα τον έκαναν τέτοιο. Χρησιμοποίησε όσο ήταν δυνατόν τις υπηρεσίες του υπουργείου εξωτερικών, για να μπορέσει να φέρει εις πέρας τόσο τις προσωπικές του φιλοδοξίες όσο και τις "εκκρεμότητες" των αφεντικών του.

Δεν είναι τυχαίο, για παράδειγμα, που ξεκίνησε την "πορεία" του προς τον λαό από τη Θράκη. Πήγε να εισπράξει το κέρδος από αυτούς τους οποίους σκανδαλωδώς ευνόησε ως υπουργός εξωτερικών και ήταν η μειονότητα των μουσουλ­μάνων. Πήγε να εισπράξει αυτά που στο τέλος θα πληρώσουν οι Έλληνες. Από πού προκύπτει αυτή η διαπίστωσή μας; Στην προσφώνησή του ο δήμαρχος μιας μειονοτικής πόλης ζήτησε —χωρίς κανένας ν' αντιδράσει— προσλήψεις στο δημόσιο με τη λογική της ποσόστωσης. Αυτό είναι ένα δίκαιο αίτημα μιας νόμιμης εθνικής μειονότητας. Μπροστά στον καθ' ύλην αρμόδιο υπουργό και υποψήφιο πρωθυπουργό ο εν λόγω δήμαρ­χος παρουσιάστηκε σαν αντιπρόσωπος εθνικής μειονότητας. Κανένας δεν θύμισε σ' αυτό το θρασίμι ότι στη Θράκη δεν υπάρχει καμία νόμιμη εθνική μειονότητα. Στη Θράκη υπάρχει μόνον θρησκευτική μειονότητα και τέτοια μειονότητα δεν δικαιούται αυτού του είδους τα προ­νόμια. Οι μουσουλμάνοι της Θράκης είναι με βάση τον νόμο Έλληνες διαφορετικού θρησκεύ­ματος και στον κρατικό μηχανισμό θα προσλαμβάνονται με τις διαδικασίες που προβλέπονται για όλους τους υπόλοιπους. Έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται μόνον όταν ως μειονότητα πέφτουν θύματα αποκλεισμού για λόγους που άπτονται της θρησκευτικής τους ιδιαιτερότητας. Δεν έχουν δικαίωμα να ζητήσουν μειονοτικά προνόμια.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι έγινε στη Θράκη; Για να γίνει πρωθυπουργός ο Γιωργάκης, αναγνώρισε εθνική μειονότητα. Παραβίασε το Σύνταγμα. Το Σύνταγμα, που, όπως είπαμε στην αρχή, είναι το μόνο αρμόδιο να περιγράφει τις δεσμεύσεις της πατρίδας μας απέναντι στη διεθνή κοινωνία με βάση τις συνθήκες που αυτή έχει υπογράψει. Μια τέτοια συνθήκη είναι αυτή της Λοζάννης, που περιγράφει με απόλυτο τρόπο τη φύση της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Η Ελλάδα δεν "ξεγέλασε" κανέναν, προκειμένου να οριστεί η συγκεκριμένη μειονότητα με τον τρόπο αυτόν. "Πλήρωσε" τα όσα της αντιστοιχούσαν, για να επιβάλει τους όρους της και αυτοί οι οποίοι "εισέπραξαν" το καταβληθέν τίμημα αποδέχθηκαν τους όρους αυτούς. Σε μια εποχή που γίνονταν ανταλλαγές πληθυσμών και κεφαλαίου με την Τουρκία, η εν λόγω μειονότητα δέχθηκε να κρατήσει το κεφάλαιό της υπό την προϋπόθεση ότι θα ενταχθεί στον ελληνικό κορμό ως θρησκευτική μειονότητα. Όποιος από τα μέλη της δεν αποδεχόταν αυτούς τους όρους, έφευγε από τη χώρα και έμπαινε σε διαδικασίες που αφορούσαν αποζημιώσεις στην Τουρκία. Κανένας μουσουλμάνος δεν παρέμεινε στη Θράκη με τη βία. Κανένας δεν παρέμεινε εκεί, γιατί δεν είχε πού να πάει. Απλά πράγματα. Δεν είναι δυνατόν μετά από ογδόντα χρόνια να αμφισβητείς μια συμφωνία και μάλιστα χωρίς να δείχνεις διατεθειμένος να δώσεις πίσω το τίμημά της.

Αυτά όλα ήταν ξεκαθαρισμένα και κανένας δεν τα αμφισβητούσε. Ούτε τα μέλη της μειο­νότητας ούτε η Άγκυρα. Μέχρι πρόσφατα αποτελούσε ταμπού για το υπουργείο εξωτερικών και μόνον να "συζητήσει" ένα τέτοιο θέμα. Δεν υπήρχε ζήτημα εθνικής μειονότητας. Το μειονοτικό στη Θράκη ήταν ένα καθαρά εσωτερικό θέμα της Ελλάδας. Ζήτημα εθνικής μειονότητας θα μπορούσε να θέσει μόνον η Ελλάδα. Κανένας όμως δεν ήταν τόσο χαζός, ώστε να πιστεύει ότι η Ελλάδα μονομερώς θα μπορούσε ν' αποφασίσει εις βάρος των συμφε­ρόν­των της. Να πιστεύει ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να βγάλει τα "μάτια" της μόνη της. Μόνον αυτή η πιθανότητα υπήρχε, γιατί απλούστατα επρόκειτο για ένα εσωτερικό ζήτημα της χώρας. Η Τουρκία δεν μπορούσε να επέμβει και να προκαλέσει ζήτημα. Είχε "αποζημιωθεί", ώστε να μην έχει τον παραμικρό λόγο στη Θράκη. Απλά, ως μουσουλμανική χώρα, θα μπορούσε να θέσει θέμα μόνον στο επίπεδο του σεβασμού των θρησκευτικών δικαιωμάτων της ομόθρησκης μ' αυτήν μειονότητας. Ως μουσουλμανική χώρα όμως θα είχε λόγο στη Θράκη λιγότερο απ' όσο έχει η Σαουδική Αραβία ή η Συρία. Γιατί; Γιατί η Τουρκία είχε "λερώσει" τη φωλιά της. Η Τουρκία δεν σεβάστηκε τη μειονότητα της Κωνσταντι­νούπολης η οποία υπό τους ίδιους όρους και για τους ίδιους λόγους παρέμεινε στην Τουρκία. Η Τουρκία δηλαδή δεν θα τολμούσε ποτέ ν' ανακινήσει ένα θέμα που θα την έφερνε σε δυσχερή θέση απέναντι στη διεθνή κοινότητα, η οποία απαιτεί θρησκευτική προσήλωση στην τήρηση των όρων των διεθνών συνθηκών.

Μέχρι που "διορίστηκε" από τη Μοσάντ ως υπουργός εξωτερικών ο Γιωργάκης. Χωρίς κανέ­ναν λόγο και χωρίς καμία πίεση αναγνώρισε μονομερώς εθνική μειονότητα. Την άφησε να ελπίζει σε προνομιακές προσλήψεις στο δημόσιο και της επέτρεψε να καλλιεργεί την τουρκική γλώσσα υπό την "πνευματική" καθοδήγηση της Άγκυρας και με χρήματα του ελληνικού κράτους. Απεμπό­λησε εθνικά κεκτημένα και εθνικά δικαιώματα. Χάρισε προνόμια, που είχε πληρώσει ο ελληνικός λαός για να τα εξαγοράσει. Αυτό δεν το έκανε επειδή ήταν βλάκας. Αυτό το έκανε, επειδή συνέφερε τα αφεντικά του, που θέλουν να εκβιάζουν και να ελέγχουν τα κράτη με "μοχλούς" τις εθνικές μειονότητες. Αυτό το έκανε, επειδή συνέφερε τον ίδιο. Από τη στιγμή που στόχος του είναι η εξουσία, δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να κάνει τις "εξυπηρετήσεις" που θα τον βοηθούσαν να την καταλάβει. Χάρισε ελληνική "περιουσία", για να πιστωθεί ο ίδιος τα ανταλλάγματα που θα προέκυπταν από τους ευεργετηθέντες.

Δεν δίστασε ούτε μία στιγμή, γιατί μας αντιλαμβάνεται σαν χαχόλους. Τον συνέφερε στην πορεία του προς την πρωθυπουργία να υπάρχει εθνική μειονότητα στη Θράκη και γι' αυτό την "εφεύρε". Σε μια κατεστραμμένη οικονομία —εξαιτίας του ΠΑΣΟΚ— ο πασόκος Γιωργάκης ξεκινάει την πορεία του προς την εξουσία με προεκλογικό οικονομικό ατού τη συμφωνία για μείωση των εξοπλισμών με την Τουρκία. Για να εξασφαλίσει μια σίγουρη θετική ανταπόκριση από την πλευρά της Τουρκίας, της "χάρισε" μια εθνική μειονότητα. Δημιούργησε ένα προηγούμενο αιτημάτων, που άγνωστο πόσο θα κοστίσει μελλοντικά στον ελληνικό λαό. Αυτό ήταν σίγουρα προμελετημένο, γιατί η αδυναμία σήμερα στην επιχειρηματολογία του ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στο θέμα της οικονομίας. Ο κόσμος έχει κουραστεί με τις προεκλογικές υποσχέσεις και είναι αδιάφορος με τους πολιτικούς. Είναι αδύνατον να τον βγάλεις από τα σπίτια του, επειδή βολεύει τον Γιωργάκη να παρουσιάζεσαι σαν "μεσσίας", που θ' αλλάξει τα πάντα, επειδή ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος.

Δίδοντας ο Γιωργάκης αυτό το "δώρο" στη μειονότητα, γνώριζε ότι θα μπορούσε να τη βγάλει στον δρόμο, για να φωνάζει "ωσαννά" μπροστά στον "ερχόμενο". Με τον τρόπο αυτόν ήλπιζε να δημιουργήσει τηλεοπτικές "εντυπώσεις", οι οποίες θα παρέσυραν τους υπολοίπους και θ' άλλαζαν την ψυχολογία του κόσμου. Γι' αυτόν τον λόγο ξεκίνησε από τη Θράκη και όχι από τη Θεσσαλία για παράδειγμα, όπου ήταν σίγουρο ότι θα του γυρνούσε την "πλάτη". Στους μειονοτικούς είχε να δώσει, ενώ στους Θεσσαλούς όχι. Μ' αυτήν τη "φωτοβολίδα" και υπό τις ευλογίες της Άγκυρας φιλοδοξεί να "δουλέψει" κάποιους αφελείς και να ελπίζει σε νίκη. Ήδη κάποιοι αφελείς άρχισαν να κάνουν υπολογισμούς και να "υμνούν" στα κανάλια τον Forest Gump της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Πώς το σκέφτηκε αυτό η διάνοια; Όπως σκέφτηκε και ο αυθεντι­κός Forest να επενδύσει στα φρούτα–apple. Έτσι του είπαν, έτσι έκανε.

Όποιος τολμήσει ν' αντιδράσει στις μεθοδεύσεις του θα την "πατήσει", γιατί πρόκειται περί παγίδας. Σε μια τέτοια περίπτωση το θέμα θα μετακινηθεί από την οικονομία στα ανθρώπινα δικαιώματα και αυτό είναι "βούτυρο" στο "ψωμί" του. Θα του δοθεί η ευκαιρία να παρουσιαστεί εκτός από οικονομική αυθεντία και σαν ανθρωπιστής. Θα του δοθεί η ευκαιρία να παρουσιαστεί σαν γνήσιος ηγέτης της "δημοκρατικής" παράταξης, που θα πρέπει ν' αγωνιστεί εναντίον των συντηρητικών. Των συντηρητικών, που δεν αναγνωρίζουν δικαιώματα και δεν σέβονται τον άνθρωπο. Των συντηρητικών, που δεν είναι "ευαίσθητοι" όπως είναι ο ίδιος και οι σιωνιστές που τον βοηθούν, όπως το κτήνος η Ολντμπράιτ. Θα του δοθεί η ευκαιρία να βάλει στο παιχνίδι και όλες εκείνες τις "μη κυβερνητικές" οργανώσεις που "ταΐζονται" από το υπουργείο εξωτερικών. Όλες εκείνες τις οργανώσεις που με χρήματα του ελληνικού λαού "διαφημίζουν" τον Γιωργάκη και τους "κολλητούς" του.

Εδώ μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης και τον λόγο της βιασύνης των "αφεντικών" και των "λακέδων" να λύσουν υπό τη μορφή του επείγοντος το θέμα της τρομοκρατίας. Βιάστηκαν να επιβάλουν τους "τρομονόμους", γιατί απλούστατα ήθελαν τουλάχιστον στο νομικό επίπεδο να "αλυσοδέσουν" τον ελληνικό λαό. Να τον "αλυσοδέσουν" πριν επιχειρήσουν να αλλοιώσουν το πολίτευμά του και απειλήσουν τη δημοκρατία του. Γιατί έπρεπε να το κάνουν αυτό; Γιατί είχαν ανάγκη τη σκληρή καταστολή, αυτοί οι οποίοι θα επιχειρούσαν να καταλύσουν το ελληνικό Σύνταγμα. Το ελληνικό Σύνταγμα, το οποίο είναι εξαιρετικά βίαιο, όταν αντιλαμβάνεται απειλή. Το Σύνταγμα, που "υποχρεώνει" τους Έλληνες να γίνονται βίαιοι, όταν αντιλαμβάνονται ότι κάποιος πάει να το καταλύσει.

Σε άλλες εποχές, που οι Έλληνες δεν ήταν τόσο αδιάφοροι, θα είχαν πρόβλημα οι ιμπερια­λιστές σε ένα τέτοιοι εγχείρημα. Ο Γιωργάκης σε μια τέτοια περίπτωση θα γινόταν το αίτιο να εμφανιστεί το φαινόμενο της τρομοκρατίας. Θα γινόταν το αίτιο μιας ανεξέλεγκτης έκρηξης της λαϊκής τρομοκρατίας. Μέσα σε λίγες ώρες θα αποτελούσε στόχο κοινωνικής βίας. Μέσα σε λίγες ώρες θα είχαν γεννηθεί "Παναγούληδες", που θ' αναλάμβαναν το προσωπικό ρίσκο της προστα­σίας της δημοκρατίας και της χώρας. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα έφταναν για την προστασία του Γιωργάκη ούτε οι πράκτορες της CIA ούτε αυτοί της Μοσάντ, που έχουν αναλάβει την προστασία του ως επικεφαλείς των κατ' όνομα μόνον ελληνικών υπηρεσιών ασφαλείας. Θα έφευγε από τη χώρα όπως ήρθε. Με το αμερικανικό διαβατήριο του, τα αθλητικά βρακιά του και τη μάνα του.

Δυστυχώς η σημερινή νέα γενιά των Ελλήνων —που πάνω στους ώμους της πέφτει το "φορτίο" της αντίδρασης— είναι εύκολη στον έλεγχό της, γιατί δεν έχει αγωνιστεί ποτέ και για τίποτε. Μόνον σε πανελλήνιες εξετάσεις έχει διαγωνιστεί και αυτές μάλιστα με φροντιστήρια και "σκονάκια". Σε όλα τα άλλα εμφανίζεται μαλθακή και πολιτικά απαίδευτη. Υιοθετεί τον αμερικα­νικό τρόπο σκέψης και λειτουρ­γεί με τον ανάλογο τρόπο. Έχει υποστεί "πλύση" εγκεφάλου και έχει εκπαιδευτεί να στέκεται απέναντι στα γεγονότα ως απλός παρατηρητής. Το χειρότερο όμως που την χαρακτηρίζει είναι κάτι άλλο. Το χειρότερο είναι ότι θεωρεί σαν δεδομένα, πράγματα τα οποία δεν είναι δεδομένα. Θεωρεί σαν δεδομένα τα δικαιώματα των πολιτών, ενώ αυτά έχουν κοστίσει σε αίμα. Θεωρεί σαν δεδομένα τα δικαιώματα των εργαζομένων, ενώ αυτά έχουν κοστί­σει σε αίμα. Τα θεωρεί δεδομένα και άρα φτηνά και γι' αυτό τα δίνει αντιπαροχή για μια θεσούλα στο δημόσιο. Γι' αυτόν τον λόγο δεν αντιδρά στον αντισυνταγματικό "τρομονόμο". Γι' αυτόν τον λόγο δεν αντιδρά στην αντισυνταγ­ματική ανασφάλιστη εργασία.

Σκέφτεται καθαρά αμερικανικά. Φοβάται τα "αφεντικά" της ελληνικής κοινωνίας και τα "γλείφει", για να μην θυμώσουν. Έχει υποταχθεί σ' αυτά όπως οι μετανάστες των ΗΠΑ, που παρα­κα­λάνε για "πράσινη" κάρτα ή όπως οι μαύροι, που είναι ικανοποιημένοι με την "απελευ­θέρωσή" τους. Κανένας δεν διαμαρτύρεται, γιατί κανένας δεν θέλει να εμφανιστεί ως το "κακό" παιδί που θα ρισκάρει σε μια τέτοια περίπτωση να τιμωρηθεί με αποκλεισμό από το βόλεμα. Το Σύνταγμα καθημερινά παραβιάζεται και κανένας δεν αντιδρά. Αν προκηρυχθούν θέσεις στο δημόσιο, όλοι θα σπεύσουν να ενημερωθούν. Αν αλλάξουν κάποιοι φορολογικοί συντελεστές, όλοι θα σπεύσουν να διαμαρτυρηθούν. Μέχρι και με τα ΜΑΤ είναι σε θέση να συγκρουστούν για τα "ψίχουλα" του ιδιοτελούς συμφέροντος. Για όλα τα άλλα επαφίενται στην "καλή" θέληση των κρατούντων. Στην καλή θέληση των "Αγγλοσαξόνων" της διαπλοκής και των "Γιωργάκηδων", που αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντά τους.

Είναι πραγματικά κρίμα για έναν λαό με τεράστια αγωνιστική ιστορία, όπως ο ελληνικός, να τον "δουλεύουν" τα Αμερικανάκια, που κηδεμονεύουν τον γιο της Τσαντ. Το μόνο παρήγορο είναι ότι, βλέποντας "πίσω" στην ιστορία αυτού του λαού, διαπιστώνουμε ότι ποτέ δεν είχαν καλό τέλος όλοι όσοι τόλμησαν να παίξουν με τη δημοκρατία του και τα δικαιώματά του. Μπορεί ο ελληνικός λαός να δείχνει πολλές φορές "υπνωτισμένος", αλλά στο τέλος πάντα "ξυπνά". Μπορεί ο ελληνικός λαός πολλές φορές να δείχνει "μαλθακός" αλλά στο τέλος πάντα δείχνει ένα απίστευτο "σφρίγος" και μια απερίγραπτη "ρώμη". Τρεις ημέρες διαρκούν τα θαύματα στην Ελλάδα. Ένα είναι βέβαιο. Δεν θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα και αυτό μπορεί να το υπογράψει από τώρα ο γράφων.

 

 

 

                Παναγιώτης Τραϊανού

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ

           Internet: www.ydrohoos.gr

 

 

 

Υ.Γ.1

Υπάρχει σύστημα δικαιοσύνης σ' αυτήν τη χώρα; Υπάρχουν φύλακες του Συντάγματος; Γιατί πληρώνονται όλοι αυτοί οι οποίοι έχουν ως λειτούργημά τους την προστασία του Συντάγματος; Πρέπει δηλαδή να φτάσουμε στα όρια, για ν' αρπάξουν κάποιους από το "αυτί" και να τους κλείσουν στη φυλακή ως πραξικοπηματίες; Πώς θα λειτουργήσει η δημοκρατία κάτω από αυτές τις συνθήκες; Πώς θα ελέγξεις —κι αν χρειαστεί να κατηγορήσεις—έναν άνθρωπο που αντιπρο­σω­πεύει την επιλογή εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών; Κάθε φορά που θα τον κρίνουμε για τις όποιες παρανομίες του, θα αντιμετωπίζουμε εμφυλιοπολεμικές συνθήκες; Για ποιον λόγο αφέθηκε ένας άνθρωπος να ταυτιστεί με μια μεγάλη μερίδα των Ελλήνων; Σε τι εξυπηρετεί τη δημοκρατία και γιατί παρακάμφθηκε το Σύνταγμα; Πρέπει να δημιουργήσουμε δολοφόνους ανάμεσα στους πολίτες, για να κινητοποιηθούν οι μηχανισμοί της δικαιοσύνης; Πρέπει να δημιουργήσουμε τρομοκράτες και μετά να "τρέχουμε" να ψάχνουμε χαφιέδες, για να τους ανακαλύψουμε και να τους δικάσουμε; Αν οι λειτουργοί του συστήματος δικαιοσύνης δεν μπορούν ή δεν αφήνονται να φέρουν εις πέρας το λειτούργημά τους, ας παραιτηθούν. Ακόμα κι αυτό είναι θετικό, γιατί θα "δείξει" ορισμένα πράγματα στον λαό. Η σημε­ρινή τους στάση όμως είναι απαράδεκτη και εγκληματική. Κανένας "Γιωργάκης" δεν θα τολμούσε να κάνει τίποτε απ' όλα αυτά, αν ήταν "ξύπνιοι" οι φύλακες.

 

Υ.Γ.2

Από τη στιγμή που κάποιοι αποφάσισαν ότι δεν είναι παράνομο να διατηρούνται αρχεία με τα ονόματα των "φίλων" του ΠΑΣΟΚ, ας τα επεξεργαστούν. Ας το κάνουν αυτό για να δούμε πόσοι από αυτούς τους "φίλους" του ΠΑΣΟΚ είναι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι παιδιά δημοσίων υπαλλήλων ή έχουν καταθέσει τα χαρτιά τους για διορισμό στο δημόσιο. Να δούμε επιτέλους ποιοι είναι αυτοί οι "αυθόρμητοι" δημοκράτες και να δούμε αν έχουν ιδιοτελή συμφέροντα από το ΠΑΣΟΚ. Στο ΠΑΣΟΚ, που επί είκοσι χρόνια δεν έχει σταματήσει να τους ευνοεί και να τους υπόσχεται ακόμα και σήμερα εύνοια. Στο ΠΑΣΟΚ, που έχει μετατρέψει τους δημοσίους υπαλλήλους σε έμμισθους οπαδούς του. Να δούμε επιτέλους αν κάποιοι ευνοημένοι Έλληνες έχουν συμφέρον να "παρασύρουν" και τους υπόλοιπους Έλληνες στην επιλογή που συμφέρει μόνον τους ίδιους και κανέναν άλλο. Να δούμε επιτέλους αν κάποιοι έχουν συμφέρον να δημιουργήσουν εντυπώ­σεις με την πράξη τους. Να δούμε επιτέλους ποιοι "χορεύουν" κάθε φορά που βαράνε τα "όργανα" των ιμπεριαλιστών.

Κατά την άποψή μας αυτό το οποίο βλέπουμε σήμερα είναι η μεγαλύτερη ταξική συνομωσία που έχει συμβεί στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Η συνομωσία της αστικής τάξης. Αμερικανοί, διαπλεκόμενοι, ΜΜΕ και δημόσιοι υπάλληλοι προσπαθούν να παρασύρουν τον ελληνικό λαό εκεί όπου συμφέρει μόνον τους ίδιους και κανέναν άλλον. Οι ίδιοι δημόσιοι υπάλληλοι παριστάνουν τους αγρότες, τους εργάτες, τους μειονοτικούς κλπ.. Παριστάνουν ό,τι χρειάζεται, όπου χρειάζεται, για να δημιουργηθούν οι "εντυπώσεις που μεταφέρουν τα ΜΜΕ μέσα στα σπίτια μας. Στη συνομωσία αυτήν θα μπει σταδιακά και η ΝΔ. Αυτός είναι ο σχεδιασμός που δρομολογείται εδώ και μία δεκαετία. Απλά δεν θα είναι η ΝΔ του Καραμανλή. Σε περίπτωση νίκης του ΠΑΣΟΚ θα αναλάβει η Ντόρα. Η Ντόρα θα φέρει τα νέα "δημοκρατικά" ήθη στη δεξιά παράταξη. Θα παρασύρει κι αυτή τον κόσμο της ΝΔ σε μια ανάλογη συμπεριφορά. Δεν μπορεί το "κορίτσι" να είναι εκλεγμένο από μερικές δεκάδες κομματικών στελεχών και ο αντίπαλός της να είναι αντιπρόσωπος εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών. Αυτή θα είναι η "ταφόπλακα" της δημοκρατίας μας.