Το φαινόμενο "Μητσοτάκης".

Η μεγαλύτερη απειλή για την ελληνική δημοκρατία.

Μια μόνιμα ανοικτή "πληγή"

στην καρδιά του πολιτικού μας συστήματος.

Το φαινόμενο "πιλότος" της Νέας Τάξης στην Ελλάδα.

 

 

"Ζήτησα ένα θωρακισμένο αμάξι, αλλά δεν μου το έδωσαν και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί". Αυτή είναι μια φράση, που θα μπορούσε να ειπωθεί από έναν γιο εφοπλιστή σε μια αναφορά για τον πατέρα του και τη συμπεριφορά του απέναντι στον ίδιο και βέβαια στις απαιτήσεις του. Μια ίδια περίπου φράση ειπώθηκε από τον Μητσοτάκη και αναφερόταν στον υπουργό δημοσίας τάξεως, που δεν ικανοποίησε το αίτημά του να προσφέρει θωρακισμένο όχημα και στην κόρη του Ντόρα. Μόνον ο Μητσοτάκης μπορεί να εκφράσει τέτοιου είδους απαίτηση. Κανένας άλλος. Γιατί; Γιατί μόνον αυτός αντιλαμβάνεται το ελληνικό κράτος σαν οικογενειακή του περιουσία και άρα μπορεί να ζητάει ό,τι θέλει και όποτε θέλει. Μόνον αυτός τολμάει να εκφράζει δημόσια απαιτήσεις, που σε μια ευνομούμενη πολιτεία θα έθεταν ζήτημα αντισυνταγματικότητας. Καμία δημοκρατία δεν ανέχεται "Μητσοτάκηδες" πιο ίσους από όλους τους υπόλοιπους πολίτες, όποιοι κι αν είναι αυτοί.

Ακόμα και ένας εν ενεργεία υπουργός, που διαχειρίζεται κρίσιμα εθνικά ζητήματα και έχει δικαιολογία για απαίτηση υψηλής ασφάλειας, δεν έχει το θράσος ν' απαιτήσει αυτού του είδους τις παροχές σε προσωπικό επίπεδο. Κρύβει τις απαιτήσεις του πίσω από τις ανάγκες της θέσης του. Κρύβει τις προσωπικές του απαιτήσεις πίσω κάποιο θεσμό ή κάποιο "θώκο", για να τις ικανοποιήσει. Δεν ζητάει δηλαδή για τον εαυτό του ως πρόσωπο κάποια παροχή, αλλά ζητάει την παροχή για τη θέση του, ως κυβερνητικό αξίωμα με "ειδικές" ανάγκες. Ζητάει κάτι, που θα πάψει να το απολαμβάνει, όταν εγκαταλείψει το πόστο του. Ακόμα και ο ίδιος ο σημερινός πρωθυ­πουργός δεν αντιλαμβάνεται τα πράγματα με τη "μητσοτάκειο" λογική, παρ' όλη την εξουσία του.

Με βάση τις πληροφορίες μας, η πρωθυπουργική οικογένεια ζει μια σχεδόν απόλυτα φυσιολογική ζωή. Τα μέλη της —έστω και με κάποια διακριτική προστασία— πηγαίνουν στις δουλειές τους, αντιμετωπίζουν τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους με τους δικούς τους τρόπους και έχουν τη συνήθη κοινωνική ζωή τους. Ζουν δηλαδή μια φυσιολογική ζωή. Μια ζωή χωρίς "φρουρές", χωρίς προγράμματα "προστασίας", χωρίς εναλλακτικές λύσεις διαφυγής κλπ.. Το ίδιο περίπου συμβαίνει και σε όλα τα ευνομούμενα κράτη της Δύσης. Όλοι εκείνοι, οι οποίοι συνδέονται με την εξουσία, ζουν ή τουλάχιστον προσπαθούν να ζουν απλά και όχι ακολουθώντας ένα μοντέλο ζωής που ταιριάζει στον Πάπα ή σε βασιλείς ή σε προέδρους κρατών, όπως οι ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ.

Μόνον ο Μητσοτάκης ζητάει ειδική προστασία για τον εαυτό του, για τα παιδιά του και από τούδε κι εξής και για τα εγγόνια του. Μόνον ο Μητσοτάκης ζητάει απευθείας και ξεδιάντροπα προνόμια, που δεν μπορεί ν' απολαύσει ένας μέσος πολίτης. Δέχτηκε απειλητικά τηλεφωνήματα η κόρη του και ζήτησε θωρακισμένο αυτοκίνητο. Μπορεί να φανταστεί κάποιος πόσοι Έλληνες δέχονται για τον οποιονδήποτε λόγο απειλητικά τηλεφωνήματα κάθε μέρα; Όλοι αυτοί όμως είναι απλοί πολίτες. Δεν είναι "Μητσοτάκηδες". Όλοι αυτοί περιμένουν να κάνει η πολιτεία το καθήκον της και να τους προστατεύσει. Κανένας απ' αυτούς δεν εξέλαβε την απειλή ως ευκαιρία να ζητήσει θωρακισμένο αυτοκίνητο. Μόνον ο Μητσοτάκης μπορεί να το κάνει αυτό.

Συνελήφθη ο δράστης της απόπειρας της κόρης του κι αποδείχθηκε ότι ήταν ένας κοινός ψυχοπαθής. Η απόπειρα δηλαδή ήταν ένα καθαρά ατυχηματικό γεγονός, που θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα από εμάς. Δεν αποτελούσε μέρος κάποιας τρομοκρατικής επιχείρησης και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι θα είχε συνέχεια. Παρ' όλη την απλοϊκότητα των δεδομένων το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Δεν άλλαξε δηλαδή τίποτε στις απαιτήσεις του, επειδή αποδείχθηκε ότι οι αιτιάσεις του ήταν λάθος. Όμως, λάθος-ξελάθος οι απαιτήσεις παρέμειναν σταθερές. Η κόρη του Μητσοτάκη τελικά έλαβε το θωρακισμένο αυτοκίνητο, που ζήτησε ο πατέρας της. Το δεύτερο θωρακισμένο όχημα της οικογένειας μετά το δικό του. Η βολή ενός τρελού κόστισε στον ελληνικό λαό τουλάχιστον εκατόν πενήντα εκατομμύρια δραχμές. Τόσο κάνει μια θωρακισμένη BMW 750.

Τι είναι ο Μητσοτάκης, που ζητάει όλα αυτά; Τίποτε τόσο σημαντικό, ώστε ως πρόσωπο να έχει το δικαίωμα από το Σύνταγμα να εκφράζει τέτοιου είδους απαιτήσεις. Ένας πρώην πρωθυ­πουργός είναι, όπως ήταν ο Τζανετάκης ή ο Ράλλης, τους οποίους ούτε καν θυμόμαστε κι ούτε καν μας ενδιαφέρει αν υπάρχουν. Ένας κοινός βουλευτής. Ένας βουλευτής ανάμεσα στους τριακόσιους, που μπορούν να περάσουν από δίπλα μας και να μην τους αναγνωρίσουμε. Συνάδελφος και ομοβάθμιος του Φασούλα, της Κούρκουλα, του Καρρά, του Ασκητή και άλλων "επιφανών" μας συμπολιτών. Κι όμως αυτός ο κοινός βουλευτής ζει βασιλικότερα του βασιλέως με δικά μας έξοδα. Διαθέτει φρουρά δεκάδων αστυνομικών, κρατικό θωρακισμένο αυτοκίνητο κλπ.. Τα ίδια, όπως είπαμε, απαίτησε και τελικά κατάφερε ν' αποσπάσει και για την κόρη του επίσης βουλευτή. Τα ίδια θα καταφέρει και για τα εγγόνια του, τα οποία —υπομονή να έχουμε— θα τα δούμε κι αυτά στη βουλή. Ο νεποτισμός σε όλο του το μεγαλείο. Ο νεποτισμός με την υπογραφή του πιο ειδικού στην Ελλάδα.

Όλα αυτά όμως, πέρα από την κοινωνική τους διάσταση, έχουν και την αντίστοιχη οικονομική. Είναι πράγματα που κοστίζουν και κοστίζουν μάλιστα ακριβά. Ένας αστυνομικός, για παράδειγμα, κοστίζει στο ελληνικό κράτος μαζί με την ασφάλειά του, τα δώρα του και τους δεκατέσσερις μισθούς του, σχεδόν ένα εκατομμύριο το μήνα. Φρουρά δεκαοκτώ αστυνομικών λέγεται ότι έχει η κόρη του. Να μην έχει άλλους τόσους ο ίδιος; Να μην έχει καμιά πεντάδα ο γιος του; Να μην πάρουν μια δεκάδα και τα εγγόνια του στο σύνολό τους; Με βάση πρόχειρους λογαριασμούς μιλάμε για κάποια πενήντα εκατομμύρια τον μήνα έξοδα μόνον σε μισθούς της φρουράς της "αγίας οικογένειας". Ξεχωριστά τα αυτοκίνητα που χρησιμοποιεί η φρουρά αυτή, ξεχωριστά τα έξοδα κίνησης και συντήρησης των αυτοκινήτων αυτών, ξεχωριστά οι εργατοώρες άλλων αστυνομικών, προκειμένου να συντονιστεί όλος αυτός ο μηχανοκίνητος στρατός. Ένας στρατός, που έχει τρομερά έξοδα, εφόσον μετακινείται μαζί με τους "στόχους" που προστατεύει και απαιτεί τεράστια κονδύλια για να μπορεί να καλύψει τις ανάγκες αυτές. Τροφή, κατάλυμα, οδοιπορικά, υπερωρίες, επιδόματα επικίνδυνης εργασίας, εκτός έδρας κλπ.. Μιλάμε για τεράστια ποσά.

Και πού το μεμπτό… θ' αναρωτηθεί ο ανυποψίαστος αναγνώστης; Όλοι αυτοί είναι αποσπασμένοι αστυνομικοί. Είναι αστυνομικοί, που έτσι κι αλλιώς τους πληρώνει ο ελληνικός λαός. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Ο λαός όλους αυτούς δεν τους πληρώνει, ούτε για να μειώσει την ανεργία ούτε επειδή του "περισσεύουν" χρήματα. Τους πληρώνει για τη δική του ασφάλεια. Τους πληρώνει, για να έχει αστυνομική προστασία, την οποία προφανώς —λόγω της απόσπασής τους— δεν απολαμβάνει. Υπάρχει λέει ελλιπής αστυνόμευση στην Αττική. Ελλιπής αστυνόμευση, τη στιγμή που υπάρχουν χιλιάδες αστυνομικών στην περιοχή. Πώς όμως δεν θα υπάρχει τέτοια έλλειψη; Όταν μόνον η οικογένεια Μητσοτάκη απασχολεί περισσότερους αστυνομικούς από ένα ολόκληρο αστυνομικό τμήμα μιας επαρχιακής πόλης, πώς θα περισσέψουν αστυνομικοί, για να προστατεύσουν τους υπόλοιπους πολίτες;

Όλα αυτά όμως, εκτός από την έλλειψη δημόσιας ασφάλειας, αντιπροσωπεύουν τεράστια ποσά. Ποσά, που προστίθενται σε άλλα ποσά τα οποία πληρώνει ο κόσμος για τις ανάγκες του Μητσοτακαίικου. Όλοι είδαμε πρόσφατα πώς κατάφεραν και βόλεψαν στον κρατικό μηχανισμό τους υπαλλήλους των πολιτικών τους γραφείων. Μέχρι και εκπρόσωπο τύπου του πολιτικού της γραφείου συντηρεί η Ντόρα. Γιατί να έχει ένας κοινός βουλευτής τέτοιου είδους υπάλληλο και ποιος τον πληρώνει; Όλα αυτά αντιλαμβανόμαστε ότι χρεώνονται στον ελληνικό λαό. Δημιουργείται μια τεράστια οικονομική υποχρέωση, την οποία καλείται να πληρώσει ο λαός, για να προστατεύσει έναν κοινό βουλευτή, που μαζί με την οικογένειά του έχει γίνει κάτι σαν συνέταιρος με τον λαό στην κρατική περιουσία. Πού τους χάνεις πού τους βρίσκεις όλους τους συγγενείς του, όλο και κάπου θα έχουν "τρυπώσει" στον κρατικό μηχανισμό. Έχουν πιάσει από μια "ρώγα" και βυζαίνουν όλοι από τα κρατικά "μαστάρια".

Αν τώρα στα έξοδα προστασίας και λειτουργίας της "αγίας οικογένειας" προσθέσουμε και τους δικούς της μισθούς, τις ασφάλειες, τα δώρα και τα οδοιπορικά της, αντιλαμβανόμαστε ότι μιλάμε τουλάχιστον για κάποια εκατό εκατομμύρια το μήνα. Ο αναγνώστης γνωρίζει πολλές επιχειρήσεις στην Ελλάδα που ν' αποδίδουν τόσα κέρδη κάθε μήνα; Κέρδη, που πάντα υπερφαλαγγίζουν τον πληθωρισμό, δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα με τον ανταγωνισμό και τα οποία διπλασιάζονται στις γιορτές και σχόλες. Μια παραγωγική επιχείρηση, για να βγάλει εκατό εκατομμύρια κέρδος τον μήνα, θα πρέπει να έχει εξοπλισμό δισεκατομμυρίων και να τζιράρει δισεκατομμύρια. Ν' απασχολεί εκατοντάδες εργάτες και να επεξεργάζεται εκατοντάδες τόνους πρώτης ύλης. Όταν λέμε ότι οι "Μητσοτάκηδες" έχουν μετατρέψει το κράτος σε ιδιοκτησία τους, αυτό ακριβώς εννοούμε. Πρέπει το κράτος να "παράγει" αυτό το χρήμα, για να τους συντηρήσει. Πρέπει το κράτος να εξασφαλίσει τα δισεκατομμύρια που χρειάζεται η "αγία οικογένεια", για να "λειτουργήσει" με ασφάλεια. Για ν' απολαύσει όλα εκείνα, τα οποία οι λίγοι πλούσιοι συμπολίτες μας που τα απολαμβάνουν, τα πληρώνουν από την τσέπη τους.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι αυτό είναι πράγματι ένα "φαινόμενο", το οποίο χρήζει αναλύσεως. Ένα "φαινόμενο", το οποίο θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε στη συνέχεια. Το κύριο ερώτημα που προκύπτει δηλαδή είναι το εξής: Πώς κατορθώνει ο Μητσοτάκης —ένας κοινός υπερήλικας βουλευτάκος— κι απολαμβάνει αυτές τις πρωτοφανούς αντισυνταγματικότητας και προκλητικότητας κρατικές "υπηρεσίες"; Από πού ορμώμενος καταφέρνει και παίρνει πάντα αυτά τα οποία ζητάει από το κράτος; Γιατί δηλαδή η δημοκρατία είναι τόσο πρόθυμη να εξυπηρετεί τις αντιδημοκρατικές του απαιτήσεις; Για να τα καταλάβει αυτά ο αναγνώστης, θα πρέπει να γνωρίζει μερικά πολύ βασικά πράγματα, τόσο για τη δημοκρατία όσο και για τον ίδιο τον Μητσοτάκη. Τα πάντα δηλαδή ξεκινάνε από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η δημοκρατία και από τον τρόπο με τον οποίο ο Μητσοτάκης την εκμεταλλεύεται.

Ποιο είναι το βασικό πράγμα που εκμεταλλεύεται; Την υποχρέωση της δημοκρατίας να προστατεύει τον πολίτη. Το πρόβλημα σ' αυτό το σημείο βρίσκεται. Αν κάποιος πονηρός, όπως ο Μητσοτάκης, γνωρίζει πώς λειτουργεί η δημοκρατία, μπορεί να την εκμεταλλεύεται μόνιμα. Μπορεί δηλαδή να λειτουργεί με τέτοιον τρόπο, ώστε να την υποχρεώνει μόνιμα να εστιάζει το ενδιαφέρον της επάνω του. Όμως, για να γίνουν όλα αυτά αντιληπτά, θα πρέπει να γνωρίζουμε τις ιδιομορφίες του κάθε δημοκρατικού συστήματος. Από αυτό θα ξεκινήσουμε, γιατί σε άλλη περί­πτωση δεν θα καταλάβει κάποιος πώς μπορεί και ζει εις βάρος της ο διαβόητος Μητσοτάκης.

Η δημοκρατία είναι ένα πολιτικό σύστημα. Ένα σύστημα, που, όταν εφαρμόζεται σε έναν χώρο, τον κάνει να μοιάζει με μια κλειστή αυλή. Μέσα σ' αυτήν λοιπόν την "αυλή" αναπτύσσονται όλα τα έννομα συμφέροντα της κοινωνίας. Μέσα από αυτήν την αυλή, με τις διαδικασίες που προβλέπονται από το Σύνταγμα, προκύπτουν και οι εξουσιαστές ως πρόσωπα, που διαχειρίζονται τη δημοκρατία αυτήν. Όταν όλα αυτά γίνονται με τον τρόπο που προβλέπει το Σύνταγμα, τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Οι εξουσιαστές εναλλάσσονται μεταξύ τους στις κυβερνητικές θέσεις, χωρίς να ξεφεύγουν ποτέ από τα όρια ανοχής της κοινωνίας. Ως πρόσωπα εύκολα παίρνουν την εξουσία κι εξίσου εύκολα —αν όχι ευκολότερα— τη χάνουν. Αυτό όμως σημαίνει ότι κανένα πρόσωπο, που κινείται μέσα στα νόμιμα δημοκρατικά πλαίσια, δεν μπορεί να προκαλέσει πάθη σ' εκείνον τον βαθμό, που θα γίνουν θανατηφόρα για τον ίδιο. Κανένα πρόσωπο δηλαδή δεν μπορεί να εξαναγκάσει το σύστημά της να τον προστατεύει μόνιμα και μέχρι το τέλος της ζωής του. Τα πρόσωπα εναλλάσσονται στην εξουσία κι απλά, μόλις την εγκαταλείπουν, παύουν να υφίστανται τα πάθη που αυτοί προκαλούσαν ως κυβερνη­τικοί.

Η δημοκρατία όμως δεν είναι μόνη σ' αυτόν τον κόσμο. Γύρω από την "αυλή" της υπάρχουν οι εχθροί της, που τείνουν να μπουν μέσα σ' αυτήν και να την καταλύσουν. Γύρω από την "αυλή" της υπάρχουν όλοι οι αντιδημοκρατικοί φορείς, που σφετερίζονται τον ίδιο χώρο. Φορείς, που αντιπροσωπεύουν συμφέροντα συστημάτων, τα οποία είναι αντίπαλα της δημοκρατίας. Συστήματα όπως ο κομμουνισμός, ο φασισμός ή η μοναρχία. Εδώ όμως τα πράγματα δεν είναι απλά. Η δημοκρατία μπορεί να είναι ανεκτική, αλλά δεν είναι αφελής. Γνωρίζει τους εχθρούς της και τους αποκλείει από τις διαδικασίες που προβλέπονται για την "αυλή" της και για τους δημοκράτες. Σέβεται τους πολίτες ανεξάρτητα από την ιδεολογία που πρεσβεύουν, αλλά δεν τους επιτρέπει να την απειλούν με τα δικά της μέσα.

Δεν επιτρέπει, για παράδειγμα, σε ένα τυχόν σφάλμα της πλειοψηφικής αρχής —που την εκφράζει— ν' αλλάξει το πολίτευμα. Το ίδιο το Σύνταγμα, που διασφαλίζει τη δημοκρατία, είναι απόλυτα σαφές. Άρθρo 110. 1. Oι διατάξεις τoυ Συντάγματoς υπόκεινται σε αναθεώρηση, εκτός από εκείνες πoυ καθoρίζoυν τη βάση και τη μoρφή τoυ πoλιτεύματoς, ως Πρoεδρευόμενης Koινoβoυλευτικής Δημoκρατίας…. Τι σημαίνει αυτό; Ότι το πολίτευμα αλλάζει μόνον με αίμα και με κανέναν άλλο τρόπο. Αλλάζει, είτε με επανάσταση είτε με πραξικόπημα. Τι σημαίνει αυτό και γιατί το αναφέρουμε; Σημαίνει το εξής: Ενώ στην "αυλή" τα πάντα είναι ελεγχόμενα και ήπια, δεν συμβαίνει το ίδιο και στην "περίφραξή" της. Δεν συμβαίνει το ίδιο στη "ζώνη" που, αν "ανοιχθεί", θα βάλει τους εχθρούς της δημοκρατίας μέσα στην "αυλή". Εκεί τίποτε δεν είναι ελεγχόμενο και ήπιο.

Σ' αυτήν τη "ζώνη" αναπτύσσονται τα πιο άγρια κι ανθρωποκτόνα μίση μεταξύ των συστη­μάτων. Εκεί τα πάθη και τα μίση εύκολα μετατρέπονται σε "ανωμαλίες". Εκεί οι μαζικές διαφορές γίνονται εμφύλιοι πόλεμοι. Εκεί οι ατομικές διαφορές γίνονται δολοφονίες. Όποιος απειλεί τη "ζώνη" άμυνας της δημοκρατίας, κινδυνεύει με θάνατο. Κινδυνεύει με έναν βίαιο θάνατο, που εκφράζεται με τον πιο σαφή και κατηγορηματικό τρόπο στο τελευταίο άρθρο του Συντάγματος. Με βία επιβλήθηκε η δημοκρατία και μόνον με βία ανατρέπεται. Η δημοκρατία δεν χαρίστηκε στους ανθρώπους. Τη δημοκρατία την κέρδισαν με αίμα οι άνθρωποι και γι' αυτό είναι έτοιμοι ν' αγωνιστούν μέχρι θανάτου για να την προστατεύσουν. Όταν τη δημοκρατία την κερδίζεις με θανάτους, βασανισμούς, εκτοπίσεις και εξορίες αγωνιστών πολιτών, ευνόητο είναι ότι γίνεσαι βίαιος, όταν αυτή απειλείται. Είναι λογικό να γίνεις βίαιος, εφόσον σε περίπτωση απώλειάς της θα χρειαστείς ακόμα περισσότερη βία για να την ξαναποκτήσεις.

Στο σημείο αυτό εμφανίζεται και ο διαβόητος Μητσοτάκης. Ο Μητσοτάκης, έχοντας γνώση του συστήματος, περιφέρεται μόνιμα στην "περίφραξη" από την μέσα πλευρά της "αυλής". Παριστάνει τον δημοκράτη, ώστε να έχει τη νομιμότητα που χρειάζεται για να παραμένει στην "αυλή", αλλά πάντα "βλέπει" έξω από αυτήν, ώστε με την εκμετάλλευση των ενστίκτων των εχθρών της να επωφελείται εις βάρος της. Γιατί βρίσκεται μόνιμα πάνω σ' αυτήν την "περίφραξη"; Γιατί από την "περίφραξη" εκμεταλλεύεται τη δημοκρατία υπέρ των προσωπικών του συμφερόντων. Από την "περίφραξη" την απειλεί και —επειδή αυτό εγείρει το μίσος— κινδυνεύει από τους απλούς πολίτες, οι οποίοι από ένστικτο επιθυμούν να προστατεύσουν τη δημοκρατία. Αυτός ο μόνιμος κίνδυνος, εξαιτίας της μόνιμης απειλής που εκφράζει ο ίδιος, "παγιδεύει" τη δημοκρατία στη θέλησή του.

Ποιος κοινός βουλευτής, για παράδειγμα, θα μπορούσε σήμερα να κινδυνεύσει με δολοφονία; Γιατί να κινδυνεύσει; Επειδή δεν κατάφερε να πάρει την επιδότηση για το βαμβάκι, που ζήτησαν οι ψηφοφόροι του; Επειδή δεν κατάφερε να πάρει αποζημιώσεις για τους σεισμόπληκτους; Επειδή δεν κατάφερε να διορίσει το παιδί κάποιου, του οποίου ήταν εις γνώση ότι, αν ποτέ γινόταν αυτό, θα γινόταν παράτυπα; Όλα αυτά δεν γίνονται ποτέ αιτία βίαιης αντίδρασης των πολιτών εις βάρος ενός βουλευτή. Αν αυτός δεν τα καταφέρνει σ' αυτά που του ζητάνε οι ψηφοφόροι του, δεν τον ξαναψηφίζουν και τον στέλνουν σπίτι του. Γιατί να τον σκοτώσουν; Του "κόβουν" την καλημέρα και το πολύ-πολύ να τον φτύσουν. Αντίθετα όμως μ' αυτού του είδους τους βουλευτές, ο Μητσοτάκης κινδυνεύει κάθε ώρα και κάθε στιγμή. Είναι στην κυριολεξία θέμα επιβίωσης γι' αυτόν να διατηρεί τη βουλευτική του ιδιότητα. Την ιδιότητα, που του επιτρέπει νομότυπα —έστω και οριακά— να διατηρεί φρουρά.

Γιατί; Γιατί "εγκληματεί" στο επίπεδο της "περίφραξης", όπου υπάρχει βία και πάθος. Γιατί η "ανικανότητά" του απειλεί ζωές πολιτών και κοινωνικές κατακτήσεις. Γιατί, ενώ είναι βουλευτής και πληρώνεται σαν προστάτης της δημοκρατίας και άρα σαν "ακρίτας" της "περίφραξής" της, αυτός "παίζει" μ' αυτήν. Ενώ πληρώνεται "χρυσάφι", για να είναι απλά αξιόπιστος φύλακας της δημοκρατίας, αυτός "παίζει" μ' αυτήν. Ανοίγει και κλείνει "πόρτες" σύμφωνα με τα δικά του προσωπικά συμφέροντα και όχι σύμφωνα με τα συμφέροντα της δημοκρατίας και βέβαια του λαού που τον ψήφισε. Αυτό έκανε για παράδειγμα στον καιρό της αποστασίας. Όταν παρίστανε τον βουλευτή και άρα τον προστάτη της δημοκρατίας, την πρόδωσε. Έγινε αποστάτης και μας οδήγησε στη Χούντα.

Αυτό όμως δεν είναι απλό, γιατί τις συνέπειες της πράξης του κάποιοι τις πλήρωσαν πολύ ακριβά. Στη διάρκεια της Χούντας πάρα πολλοί πολίτες σκοτώθηκαν, βασανίστηκαν κι εκτοπίστηκαν στα ξερονήσια. Όλοι αυτοί όμως δεν είναι σαν τους βαμβακοπαραγωγούς, που απλά δεν πήραν ένα πρόσθετο επίδομα, εξαιτίας της ανικανότητας ενός βουλευτή. Δεν είναι σαν τους πολίτες που δεν κατάφεραν να βολέψουν κάποιο παιδί τους στο δημόσιο. Όλοι αυτοί διέλυσαν τις ζωές τους και τις οικογένειές τους εξ αιτίας του. Αυτά όλα δεν μπορούσαν να τα αλλάξουν με διαφορετική επιλογή σε κάποιες επόμενες εκλογές. Εξαιτίας του Μητσοτάκη όλοι εκείνοι οι πολίτες όχι απλά δεν είχαν δικαίωμα επιλογής, αλλά δεν είχαν καν δικαίωμα ύπαρξης. Όλοι αυτοί οι πολίτες —ακόμα και σήμερα— να του πιουν το αίμα δεν χορταίνουν. Να τον κατακρεουργήσουν και να πετάξουν τις σάρκες του στα σκυλιά και πάλι δεν θα ικανοποιηθούν. Γιατί; Γιατί έχασαν παιδιά εξαιτίας του. Έχασαν γονείς εξαιτίας του. Αυτοί οι νεκροί δεν ξαναγυρίζουν πίσω ό,τι και να κάνουν οι συγγενείς τους εις βάρος του Μητσοτάκη.

Αυτό το μίσος αντιλαμβανόμαστε ότι δεν προκύπτει από τη δημοκρατία και την απλή άσκηση εξουσίας. Αυτό προκύπτει από την προδοσία και ο Μητσοτάκης είναι ο πιο διαβόητος προδότης της ελληνικής δημοκρατίας. Εξαιτίας αυτού του μίσους κινδυνεύει διαρκώς τόσο ο ίδιος όσο και τα παιδιά του. Εξαιτίας αυτού του διαφορετικού μίσους και του κινδύνου που αυτό συνεπάγεται προκύπτουν οι διαφορετικές απαιτήσεις του. Το θέμα εδώ είναι γιατί θα έπρεπε να είναι υποχρεωμένη η δημοκρατία να πληρώνει την προστασία ενός ανθρώπου, που μόνος του δημιούργησε τις συνθήκες κινδύνου του, προδίδοντάς την. Δεν θα ήταν πιο εύκολο, πιο ανθρωπινό και πιο φτηνό για την ελληνική κοινωνία να τον εξορίσει για πάντα από την Ελλάδα; Πιο ανθρωπινό όχι για τον ίδιο, που δεν αξίζει αντιμετώπιση με βάση την ανθρώπινη ευαισθησία, αλλά για τον λαό, που δεν του αξίζει να βασανίζεται από μίση και πάθη. Γιατί να δημιουργεί η δημοκρατία τις συνθήκες να υποφέρουν πολλοί συμπολίτες μας, απλά και μόνον αντικρίζοντάς τον; Γιατί να δημιουργεί συνθήκες μίσους, όταν μπορεί να τον διώξει με τις "κλωτσιές" από τη χώρα;

Εδώ βέβαια βρίσκεται και η ειρωνεία. Η δημοκρατία, όταν αποφάσιζε για την τύχη του, δεν χρειαζόταν καν να μπει στη διαδικασία να σκεφτεί πώς θα τον διώξει. Αρκούσε να τον τρομάξει και όλα θα έπαιρναν τον δρόμο τους. Αρκούσε απλά να τον φέρει αντιμέτωπο με την κατάσταση που ο ίδιος δημιούργησε. Αρκούσε μια ανακοίνωση στο ραδιόφωνο και θα έφευγε μόνος του ο Μητσοτάκης. Αρκούσε μια ανακοίνωση του τύπου: "Ελληνίδες, Έλληνες… δυνάμεθα να σας ενημερώσουμε ότι ο διαβόητος Μητσοτάκης βρίσκεται εν Ελλάδι και κατοικεί στην τάδε διεύθυνση. Ο αποστάτης επέστρεψε στον τόπο όπου διέπραξε τα εγκλήματά του.". Ήταν θέμα χρόνου να πυκνώσουν οι "περίεργες" παρουσίες γύρω από αυτήν τη διεύθυνση. Ήταν θέμα χρόνου οι Μητσοτάκηδες να τα "μαζέψουν" και να φύγουν για πάντα από την Ελλάδα. Αυτό έπρεπε να γίνει τότε και για κάποιους λόγους δεν έγινε.

Η δημοκρατία έπρεπε να τον διώξει και να τον αφήσει να ψοφήσει στην "αγκαλιά" των προστατών του. Όλα τότε ήταν εύκολα. Ο Μητσοτάκης είχε ήδη χάσει την επαφή του με την ελληνική κοινωνία. Γιατί; Γιατί ο αποστάτης, μόλις πραγματοποίησε το έγκλημά του, αυτοεξορίστηκε. Θεωρητικά, γιατί δεν "άντεχε" τη Χούντα που ο ίδιος προκάλεσε, πρακτικά, για να σώσει το τομάρι του σε εποχές που τα πράγματα δεν ήταν και τόσο εύκολα. Λέμε θεωρητικά, γιατί δεν ήταν δυνατόν να κινδυνεύει από τη αμερικανόπνευστη Χούντα αυτός ο οποίος έκανε το θέλημα των Αμερικανών.

Τότε ήταν ευκαιρία ν' απαλλαγεί η δημοκρατία από αυτόν μια για πάντα. Πώς; Με το να μην του παρέχει ασφάλεια. Με την παλινόρθωση της δημοκρατίας ο Μητσοτάκης δεν μπορούσε να κατοικήσει έτσι απλά στην Ελλάδα. Φοβόταν —και δικαίως— ότι ο πρώτος Έλληνας που θα τον έβλεπε μπροστά του θα τον σκότωνε. Φοβόταν και γι' αυτό ήταν βέβαιο ότι θα ζητούσε εγγυήσεις για την ασφάλειά του. Όταν ένα "τίποτε", όπως ο Μάλλιος, εκτελέστηκε για τα "έργα" του στη διάρκεια της Χούντας, ευνόητο είναι ότι κινδύνευε ακόμα περισσότερο αυτός ο οποίος την προκάλεσε. Όταν ο κόσμος είδε με συμπάθεια τη 17 Νοέμβρη, που σκότωσε τον άθλιο Μάλλιο, θα μετέτρεπε σε ήρωα αυτόν που θα εκτελούσε τον αποστάτη και προδότη της δημοκρατίας Μητσοτάκη.

Για λόγους που θα δούμε παρακάτω η κυβέρνηση εκείνης της εποχής δεν έκανε το καθήκον της. Ποιο ήταν αυτό το καθήκον; Να μην του προσφέρει τις εγγυήσεις αυτές. Να του εξηγήσει ότι απλά δεν μπορούσε να τον προστατεύσει σε περίπτωση που θα επέμενε να κατοικήσει στην Ελλάδα. Δεν μπορούσε, γιατί απλούστατα δεν της το επέτρεπε το ίδιο το Σύνταγμα. Αν μπορούσε ο ίδιος —και κάτω από την ασφάλεια που παρέχεται για τον κάθε πολίτη— να ζήσει ως απλός πολίτης, ας το έκανε με δική του ευθύνη. Απαιτούσε θράσος, για να ζητήσει εγγυήσεις από τη δημοκρατία που ο ίδιος πρόδωσε. Αυτό το οποίο λέμε δεν είναι κάτι το πρωτοφανές για το ελληνικό κράτος. Το να μην παρέχει το ελληνικό κράτος τις εγγυήσεις ή το να μην επιτρέπει σε κάποιον Έλληνα την παλιννόστησή του για κοινωνικούς, εθνικούς ή άλλους λόγους, δεν είναι κάτι το πρωτοφανές. Δεν αφορά μόνον περιπτώσεις σαν του Μητσοτάκη. Ακόμα και οι πολιτικοί πρόσφυγες στην πρώην ανατολική Ευρώπη μ' αυτήν τη λογική και αιτιολογία παραμένουν ακόμα μακριά από τις πατρίδες τους.

Θεωρήθηκαν προδότες της δημοκρατίας κι εκτοπίστηκαν. Δεν τους επιτρέπεται να επιστρέ­ψουν, γιατί υπάρχει κίνδυνος ανάφλεξης των παλιών παθών, που δεν συμφέρουν την κοινωνία. Αυτά δηλαδή τα οποία προκαλεί με την ύπαρξή του και μόνον ο αποστάτης Μητσοτάκης. Ειδικά γι' αυτόν –για να μην συγχέουμε τον προδότη με τους πολιτικούς πρόσφυγες, που στην συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν φουκαράδες, οι οποίοι απλά αγωνίστηκαν γι' αυτό που πίστευαν– τα πράγματα ήταν πολύ εύκολα. Είναι ανάγκη να μην συγχέουμε έναν αργυρώνητο προδότη με ιδεολόγους ή ακόμα και αφελείς κομμουνιστές αγωνιστές. Στην περίπτωσή του λοιπόν μπορούσε το ελληνικό κράτος να του απαγορεύσει παντελώς την επιστροφή του. Πώς; Με βάση το Σύνταγμα. Με βάση το Άρθρo 4.3. το οποίο λέει το εξής απλό και σαφές: Έλληνες πoλίτες είναι όσoι έχoυν τα πρoσόντα πoυ oρίζει o νόμoς. Eπιτρέπεται να αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια μόνo σε περίπτωση πoυ κάπoιoς απέκτησε εκoύσια άλλη ιθαγένεια ή πoυ ανέλαβε σε ξένη χώρα υπηρεσία αντίθετη πρoς τα εθνικά συμφέρoντα, με τις πρoϋπoθέσεις και τη διαδικασία πoυ πρoβλέπει ειδικότερα o νόμoς.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να ζούσε εκείνη την εποχή και να μην γνώριζε ότι η "αποστασία" χρηματοδοτήθηκε από την ίδια τη CIA. Όταν οι Αμερικανοί διαπίστωσαν ότι δεν φτάνουν οι ψήφοι των δένδρων και των θάμνων, για ν' ανακόψουν την πορεία της δημοκρατικής παράταξης, άρχισαν ν' αναζητούν άλλους τρόπους για να το επιτύχουν. Έδωσαν εντολή σε στρατιωτικούς να "ζεσταίνουν" τις μηχανές από τα τανκς, ώστε να υπάρχει πλήρης ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο και την ίδια στιγμή έψαχναν και την πολιτική "λύση" για την πρόκληση της ανωμαλίας. Εκεί μπερδεύτηκε βέβαια και το παλάτι και στο τέλος την "πάτησε". Μέχρι ο βασιλιάς να "ζεστάνει" τα δικά του τανκς, τον πρόλαβαν οι συνταγματάρχες, που είχαν τα δικά τους ήδη "ζεστά". Το δεδομένο δηλαδή ήταν ότι μετά τη νίκη της Ένωσης Κέντρου πηγαίναμε για δικτατορία, άσχετα με το ποιος θα την επέβαλε. Και οι "πέτρες" γνώριζαν τότε ότι οι Αμερικανοί έψαχναν απεγνωσμένα τρόπο να εμποδίσουν την Ένωση Κέντρου να πάρει την εξουσία. Από σπίτι σε σπίτι έτρεχαν νυχτιάτικα, πληρώνοντας όσο-όσο μια αποστασία.

Σήμερα, και μετά τριάντα και πλέον χρόνια, απλά δημοσιοποιήθηκαν και τα επίσημα στοιχεία εκείνης της αγωνίας τους από τα αρχεία της ίδιας της CIA. Θα ήταν αφέλεια να πιστεύει κάποιος ότι ο Μητσοτάκης έκανε "τζάμπα" κάτι, που εκείνον τον καιρό πληρωνόταν σε "χρυσάφι". Όλα αυτά όμως τα γνώριζαν τότε πολλοί και ήταν υποχρεωμένο το ελληνικό κράτος να το διερευνήσει. Αν το διερευνούσε, εύκολα θα κατέληγε στη δεύτερη προϋπόθεση αφαίρεσης της ιθαγένειας για την περίπτωση Μητσοτάκη. Ακόμα κι αν δεν κατέληγε σε κάποιο ασφαλές αποτέλεσμα, θα μπορούσε να επιτύχει το ζητούμενο και με άλλο τρόπο. Ας του ζητούσε τις αποδείξεις για το πώς επιβίωνε στο εξωτερικό την περίοδο της Χούντας. Εύκολα θα έβρισκε ποιοι τον "τάιζαν" και θα καταλάβαινε γιατί. Από εκεί και πέρα μπορούσε να τον κατηγορήσει για αντεθνική δραστηριότητα, που έγινε επί πληρωμή και υπέρ των συμφερόντων κάποιας τρίτης χώρας. Της χώρας που κηδεμόνευε τη Χούντα και ήταν οι ΗΠΑ. Αρκούσε λοιπόν το ελληνικό κράτος να διέδιδε για το ποιες ήταν οι προθέσεις του και ο Μητσοτάκης θα έφευγε μόνος του και νύχτα από τη χώρα. Θα ψοφούσε στο εξωτερικό και δεν θα μας ξανααπασχολούσε ποτέ. Θα γλιτώναμε και τα δισεκατομμύρια που μας έχει κοστίσει το να τον διατηρούμε αρτιμελή.

Γιατί δεν έγινε ποτέ αυτό; Γιατί απλούστατα η Ελλάδα είναι "Μπανανία". Γιατί αυτοί οι οποίοι ήταν οι προστάτες του Μητσοτάκη έκαναν κι εξακολουθούν να κάνουν ό,τι θέλουν στη "Μπανανία". Μας αντιλαμβάνονται σαν ημιάγριους "Μάο-Μάο". Ούτε καν μπαίνουν στον κόπο ν' αναζητήσουν νέα πρόσωπα, προκειμένου να ελέγξουν τη χώρα. Με τα "παιχνίδια" του Ανδρέα Παπανδρέου και του Μητσοτάκη έλεγχαν τη χώρα προς της Χούντας και με τα ίδια πρόσωπα αποφάσισαν να ελέγξουν και την περίοδο της μεταπολίτευσης. Μιλάμε για την απόλυτη ξεφτίλα και υποτίμηση της νοημοσύνης του ελληνικού λαού.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το πρόβλημα με τον Μητσοτάκη. Όλα αυτά τα επικίνδυνα παιχνίδια δεν θα μπορούσε να τα "παίξει" μόνος του. Προφανώς απολαμβάνει κάποιας υψηλής προστασίας και γι' αυτό εξακολουθεί να τα "παίζει". Απολαμβάνει κάποιας υψηλής προστασίας, που "κληρονόμησε" από τον Βενιζέλο και την οποία "καλλιέργησε" κατά τη διάρκεια της "αντίστασής" του στη γερμανική κατοχή. Είναι τόσο απόλυτη η ταύτιση συμφερόντων και οι σχέσεις αλληλεξάρτησης μεταξύ Μητσοτάκη και Αγγλοσαξόνων, που, ακόμα και τα προφανή τα οποία τον αφορούν, πρέπει ν' αναλυθούν, γιατί δεν είναι τέτοια. Για παράδειγμα, ο γράφων πιστεύει ότι ο Μητσοτάκης κατά τη διάρκεια της αντίστασης αγωνίστηκε περισσότερο ως δούλος των Αγγλοσαξόνων, που θίγονταν τα συμφέροντά τους από την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Γερμανούς, παρά ως Έλληνας, που κατακτήθηκε η πατρίδα του.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι "επιλογές" του πάντα γίνονταν σε συνεννόηση με το Λονδίνο και άρα επί τη βάση των συμφερόντων των Αγγλοσαξόνων. Αν αυτές οι "επιλογές" κατά τύχη συνέπλεαν με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, υπήρχε κέρδος γι' αυτόν τον λαό. Αν όχι, δεν υπήρχε περίπτωση ν' ακολουθηθούν φιλελληνικές επιλογές από τον Μητσοτάκη. Πρέπει, για παράδειγμα, να γνωρίζουμε αν συνέ­φερε τους Αγγλοσάξονες ένας εμφύλιος στην Κρήτη, ώστε να καταλάβουμε γιατί πρωταγωνίστησε στην αποτροπή του ο Μητσοτάκης. Πρέπει δηλαδή να γνωρίζουμε αν το καλό για τους Κρητικούς ήταν ταυτόχρονα καλό και για τους Αγγλοσάξονες. Γιατί; Γιατί, για παράδειγμα, το ίδιο καλό για τον ελληνικό λαό δεν συνέφερε τους Αγγλοσάξονες στην ηπειρωτική Ελλάδα. Το καλό για τους Αγγλοσάξονες ήταν άλλο στην ηπειρωτική Ελλάδα και γι' αυτόν τον λόγο οι ίδιοι προκάλεσαν τον εμφύλιο. Πρέπει δηλαδή να δούμε τα αρχεία του "φόρεϊν όφις", για να καταλάβουμε τι επεδίωκαν στην Κρήτη και τι εντολές έδιναν στους ανθρώπους που υπηρετούσαν τα συμφέροντά τους. Ανθρώπους σαν τον Μητσοτάκη. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι για τα συμφέροντά τους κατα­δικάστηκε σε θάνατο από τους Γερμανούς και χάρη στις δικές τους "πλάτες" τον απέφυγε.

Το δεδομένο δηλαδή είναι ότι τους Αγγλοσάξονες υπηρετεί πάντα και με όλους τους τρόπους. Προφανώς αυτοί οι άνθρωποι, που τον "έπεισαν" να κάνει την αποστασία, ήταν οι ίδιοι που τον διαβεβαίωσαν για την επιστροφή του στην Ελλάδα και βέβαια για την ασφάλειά του. Είναι θέμα λογικής να καταλάβουμε τι ακριβώς γινόταν στην Ελλάδα με την επιστροφή του. Σε μια Ελλάδα, όπου ο μισός πληθυσμός τον μισούσε ως προδότη της παράταξής του και ο άλλος μισός τον αντιπαθούσε ως αντιδεξιό, δεν ήταν εύκολα τα πράγματα. Κινδύνευε από όλους, χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος εχθρός του. Ούτε στον μπακάλη της γειτονιάς του δεν μπορούσε να πάει με ασφάλεια. Ταυτόχρονα η δημοκρατία της Ελλάδας είχε "αλλεργία" απέναντί του και δεν μπορούσε να καλύψει τότε τις απαιτήσεις του για ασφάλεια.

Γι' αυτόν τον λόγο θεωρούμε ότι ήταν εύκολο να τον "ξεφορτωθεί" μετά την πτώση της Χούντας. Η ασφάλεια ενός τέτοιου προσώπου δεν μπορεί να διασφαλιστεί με τους συμβατικούς αστυνομικούς τρόπους. Απαιτείται άλλου τύπου ασφάλεια, που είναι στην ευχέρεια της πολιτείας ν' αρνηθεί να την παράσχει σε απλό πολίτη. Στην περίπτωση αυτήν απαιτείται ασφάλεια "υψηλών" προσώπων. Μια ασφάλεια, που στη λειτουργία της μοιάζει με την ασφάλεια που απολαμβάνουν και οι μαφιόζοι.

Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Η κοινή αστυνομική ασφάλεια ελέγχει άμεσα το περιβάλλον και προστατεύει έμμεσα το πρόσωπο. Η αστυνόμευση αφορά τους σεσημασμένους κακοποιούς κι εξαιτίας αυτής της αστυνόμευσης το κοινωνικό σύνολο "εισπράττει" ασφάλεια. Είναι ασφαλές το κοινωνικό σύνολο και άρα είναι ασφαλής και ο κάθε πολίτης που ζητάει ασφάλεια, όταν η αστυνομία επιβλέπει τα κακοποιά στοιχεία. Αυτού του είδους η ασφάλεια είναι παθητική ασφάλεια. Εισπράττεις ασφάλεια, χωρίς να είσαι ο κύριος πυρήνας της αστυ­νομικής προστασίας. Είσαι ασφαλής, επειδή η αστυνομία προσέχει αυτούς που ενδεχομένως θα απειλούσαν την ασφάλειά σου και όχι εσένα τον ίδιο.

Όμως, αυτού του είδους η ασφάλεια καλύπτει μόνον τους κοινούς πολίτες. Αυτούς, δηλαδή, που δεν έχουν απέναντί τους ένα γενικά απειλητικό περιβάλλον. Αυτούς, που δεν έχουν ειδικούς εχθρούς, οι οποίοι να ξεφεύγουν από τα όρια δυνατοτήτων των απλών κακοποιών και άρα του κοινού εγκλήματος. Προσωπικοί εχθροί, που είτε είναι πάρα πολλοί στον αριθμό είτε είναι υπέρ του δέοντος επικίνδυνοι. Όταν συμβαίνει αυτό, δεν υπάρχει ασφάλεια από την απλή αστυ­νόμευση, γιατί δεν μπορεί το σύστημα να φυλάγει όλους τους πολίτες, εφόσον όλοι είναι δυνάμει απειλή για τον κινδυνεύοντα. Στην περίπτωση αυτήν υπάρχει αλλαγή προσανατολισμού των μηχανισμών ασφαλείας. Στην περίπτωση αυτήν η ασφάλεια παύει ν' ασχολείται γενικά με το περιβάλλον κι ασχολείται ειδικά με το πρόσωπο που θέλει να προστατεύσει.

Αυτή είναι η ασφάλεια "υψηλών" προσώπων, που είναι το ακριβώς αντίθετο από την ασφάλεια των κοινών πολιτών. Αυτή είναι ενεργητική ασφάλεια. Πλαισιώνεις το πρόσωπο με μια οπλισμένη φρουρά, που είναι έτοιμη για όλα και αδιαφορείς για το περιβάλλον. Αυτού του τύπου την ασφάλεια την απολαμβάνουν πολύ συγκεκριμένοι άνθρωποι μέσα σε μια ευνομούμενη κοινωνία. Την απολαμβάνει για παράδειγμα ένας άνθρωπος, που είναι υπερπολύτιμος για την κοινωνία. Ένας άνθρωπος, που η απώλειά του θα είναι απώλεια για την κοινωνία. Ένας άνθρωπος, που κατέχει ένα αξίωμα, το οποίο αν "χηρέψει" ως θέση, θα δημιουργήσει προβλή­ματα δυσλειτουργίας στο σύστημα και άρα θα γεννήσει μεγάλα κοινωνικά ή εθνικά προβλήματα. Ένας άνθρωπος, που μπορεί να είναι αγαπητός στο σύνολο της κοινωνίας, αλλά που η τεράστια αξία του μπορεί να την τρομάζει, όταν αφήνεται στην τύχη της. Το σύστημα, δηλαδή, για να εξαλείψει ακόμα και τη θεωρητική περίπτωση απώλειας, τον "φρουρεί". Μετατρέπει όργανα, που πληρώνονται για την υπηρεσία του δημοσίου συμφέροντος, σε όργανα που προστατεύουν ιδιωτικά συμφέροντα. Αυτό δεν είναι παράνομο, γιατί υπάρχει σύμπλευση συμφερόντων. Όταν τα ιδιωτικά συμφέροντα του σημαντικού προσώπου προστίθενται στα δημόσια συμφέροντα, υπάρχει ανάγκη να προστατεύονται.

Ίδιου τύπου ασφάλεια όμως απολαμβάνουν και οι εχθροί της κοινωνίας, οι οποίοι έχουν ανάγκη προστασίας από τον απλό κόσμο ή από τους πανίσχυρους εχθρούς τους. Απλά αυτοί αναγκάζονται και την πληρώνουν μόνοι τους. Ένας μαφιόζος, για παράδειγμα, έχει ανάγκη αυτού του είδους την ενεργητική προστασία, γιατί σε άλλη περίπτωση κινδυνεύει. Αυτού του τύπου την ασφάλεια απολαμβάνει εντελώς παράνομα ο Μητσοτάκης. Μέσα σε ένα άγνωστο κι εχθρικό γι' αυτόν περιβάλλον περιφέρεται με "κουμπουροφόρους" σαν αρχιμαφιόζος. Αντί να φοβάται από το περιβάλλον —που δεν γνωρίζει τις προθέσεις του—, τρομάζει ο ίδιος το περιβάλλον με τη φρουρά του.

Το πρόβλημα εδώ όμως είναι το εξής: Ο Μητσοτάκης, την εποχή που απαίτησε ασφάλεια "υψηλού" προσώπου, δεν μπορούσε να ισχυριστεί ότι αποτελεί πολύτιμο κεφάλαιο της δημοκρατίας, που είναι καθήκον της να το προστατεύσει. Δεν κατείχε κάποιο αξίωμα, που να δικαιολογεί αυτού του είδους την ασφάλεια. Γύρισε από το εξωτερικό σαν "βρεγμένη γάτα" και για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα δεν μπορούσε να εκφράσει απαιτήσεις. Γιατί; Γιατί δεν έχει καθήκον η δημοκρατία να προστατεύσει αυτόν που την πρόδωσε. Ο Μητσοτάκης όμως είχε την ανάγκη αυτής της ενεργητικής ασφάλειας. Είχε πολλούς εχθρούς και άρα, από τη στιγμή που δεν αποτελεί "υψηλό" πρόσωπο για την ελληνική κοινωνία, μπαίνει στην κατηγορία αυτών οι οποίοι πρέπει από μόνοι τους να πληρώσουν την ακριβή αυτήν ασφάλεια. Ήταν υποχρεωμένος να το κάνει, γιατί ήταν όμοιος με τους μαφιόζους, οι οποίοι επιβιώνουν μόνον με προσωπική ασφάλεια. Όμως, οι μαφιόζοι πληρώνουν οι ίδιοι την ασφάλειά τους, ενώ την ασφάλεια του Μητσοτάκη την πληρώνει ο λαός. Ο λαός πληρώνει την ασφάλεια του Μητσοτάκη, που τον προστατεύει από τον ίδιο τον λαό.

Όμως, από τη στιγμή που του είναι απαραίτητη η ασφάλεια αυτή κι εσύ του την παρέχεις, αυτό σημαίνει μερικά πράγματα. Ο μισθός του δεν είναι ο μισθός του βουλευτή. Ο μισθός του είναι το άθροισμα των μισθών των σωματοφυλάκων του, της κρατικοδίαιτης κουστωδίας του και του δικού του μισθού. Απλά, αντί από τον δικό του μισθό να πληρώνει τους σωματοφύλακες και τους λοιπούς παρατρεχάμενους, εισπράττει μόνον το δικό του μερίδιο και το υπόλοιπο το αναλαμβάνει το κράτος. Το σύνολο όμως του ποσού στο οποίο αναφερόμαστε δεν παύει ν' αφορά τον ίδιο και τις ανάγκες του. Αν δεν υπήρχε δηλαδή ο Μητσοτάκης, δεν θα εκταμίευε το κράτος αυτό το ποσό, για να καλύπτει τις συγκεκριμένες αυτές ανάγκες; Πρακτικά δηλαδή ο μισθός του Μητσοτάκη είναι δεκάδες —αν όχι εκατοντάδες— φορές πιο υψηλός από τον ανώτατο μισθό που προβλέπει το ίδιο το Σύνταγμα. Όταν δηλαδή λέμε ότι όλη η λειτουργία της οικογένειας Μητσοτάκη απαιτεί κάποια εκατό εκατομμύρια τον μήνα, αυτό ακριβώς εννοούμε. Μιλάμε για τουλάχιστον ένα δισεκατομ­μύριο τον χρόνο. Τόσο κοστίζει στον λαό ο Μητσοτάκης και η οικογένειά του κάθε χρόνο.

Αυτό όμως, εκτός από λάθος για την περίπτωσή του, είναι πέρα για πέρα προνομιακή μεταχείριση, που δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα για κοινούς πολίτες, ακόμα κι αν αυτοί είναι πολιτικοί. Είναι προνομιακή μεταχείριση, η οποία έχει και άλλες πολλές συνέπειες που δεν είναι εύκολα αντιληπτές. Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι ιδιαίτερα πονηρός για να το καταλάβει. Ζούμε στην εποχή της εικόνας και των εύκολων εντυπώσεων. Ζούμε στη εποχή όπου η επωνυμία είναι το διαβατήριο για την επιτυχία. Τι σημασία έχει αυτό στην περίπτωσή μας; Την εξής απλή. Η προσωπική ασφάλεια είναι πολλές φορές από μόνη της ικανή να δώσει την επωνυμία. Πολλοί συμπολίτες μας πληρώνουν ασφάλεια για λόγους εντυπώσεων, άσχετα αν δεν έχουν εχθρούς τέτοιους, που να την κάνουν απαραίτητη. Γιατί; Γιατί το ζητούμενο είναι οι εντυπώσεις οι οποίες δημιουργούνται.

Όταν όμως ένας πολίτης πληρώνει από την τσέπη του για ν' απολαύσει κάποιες συνθήκες, αποτελεί προνόμιο ν' απολαμβάνεις το ίδιο πράγμα με έξοδα του κράτους. Τέτοιες συνθήκες είναι και η επωνυμία. Η επωνυμία εύκολα επιτυγχάνεται μέσω της εμφανούς φρουράς. Αυτό είναι κάτι το οποίο προκύπτει από έναν απλοϊκό συνειρμό σκέψης. Ένα σπουδαίο πρόσωπο είναι λογικό να έχει προσωπική ασφάλεια. Ένα πρόσωπο που έχει προσωπική ασφάλεια είναι λογικό να είναι σπουδαίο. Το μητσοτακαίιο αυτόν τον συνειρμό τον εκμεταλλεύεται. Απολαμβάνει προσωπική ασφάλεια και δημιουργεί εντυπώσεις. Εντυπώσεις όμως, που για τον χώρο της πολιτικής είναι άκρως εκμεταλλεύσιμες. Ακόμα και τα εγγόνια του "περνάνε" για σπουδαία στη γενιά τους. Είναι ήδη επώνυμα. Ποιος εικοσάχρονος έχει προσωπική ασφάλεια; Είτε ο γιος κάποιου σπουδαίου είτε κάποιος σπουδαίος ο ίδιος. Μόνον στην περίπτωση του Μητσοτάκη δεν συμβαίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Η προσωπική ασφάλεια δηλαδή μοιάζει με το ακριβό δαχτυλίδι που περιβάλει ένα πολύτιμο πετράδι. Το πετράδι όμως είναι αυτό το οποίο δίνει την πραγματική αξία στο δαχτυλίδι. Στην περίπτωση του Μητσοτάκη έχουμε πανάκριβο δαχτυλίδι, αλλά στη θέση του πετραδιού έχουμε ένα κοινό χαλίκι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι εκμεταλλεύσιμο στο επίπεδο των εντυπώσεων. Είπαμε ότι τόσο ο Μητσοτάκης όσο και η κόρη του είναι απλοί βουλευτές. Πόσο απλοί όμως είναι, όταν φτάνουν στη βουλή με φρουρά; Πόσο απλοί είναι, όταν για να τους πλησιάσεις πρέπει να υποστείς έλεγχο; Πόσο απλοί είναι, όταν ενημερώνονται για όλα τα θέματα από ειδικούς συνεργάτες, οι οποίοι είναι κρατικοδίαιτοι και φροντίζουν για όλα τα θέματα πριν από αυτούς γι' αυτούς; Υπό αυτές τις συνθήκες ποιος συνάδερφός τους θα τους δει ως ίσους; Ποιος δεν θα θεωρήσει ότι δικαιούνται όχι μόνον την αρχηγεία της ΝΔ, αλλά και την πρωθυπουργία; Όλα αυτά γιατί; Γιατί πέφτουν θύματα της εικόνας που δημιουργείται με χρήματα του λαού. "Δεν μπορεί"…σου λέει ο επαρχιώτης βουλευτής, "για να έχουν φρουρά, θα είναι σπουδαίοι. Για να τους τη δίνει το κράτος, κάτι θα ξέρει".

Αυτά όλα αντιλαμβανόμαστε ότι είναι προνόμια, που απειλούν την ισονομία και την ισοπολι­τεία μεταξύ των πολιτών. Προνόμια, που ήδη τα απολαμβάνουν και τα εγγόνια του. Όλοι είδαμε τα εγγόνια του να "συγκινούν" τον κόσμο με τους "πύρρειους" λόγους τους κατά της τρομοκρατίας. Το θέμα είναι ότι όλα τα παιδιά των Ελλήνων λένε ό,τι σκέφτονται τα ίδια, ενώ τα εγγόνια του Μητσοτάκη "δανείζονται" έτοιμους λόγους ειδικών, είτε πάνω στο θέμα της τρομοκρατίας είτε πάνω στο θέμα της ψυχολογίας της μάζας. Φερόμενοι απλά, ως ηθοποιοί, κερδίζουν εντυπώσεις, που είναι θέμα χρόνου να γίνουν αίτιο είσπραξης πολιτικού κέρδους. Είσπραξης, που τους δίνει προβάδισμα. Είσπραξη, που επεκτείνεται και σε όλα τα δευτερεύοντα.

Όλα τα παιδιά, για παράδειγμα, προσπαθούν με την αξία τους να δηλώσουν την ύπαρξή τους στο περιβάλλον όπου κινούνται, ενώ τα εγγόνια του Μητσοτάκη αρκεί να κάνουν μια εμφάνιση με τη σωματοφυλακή τους. Υπάρχει ισονομία και ισοπολιτεία; Ποιος θα τα ανταγωνιστεί αυτά στο μέλλον, όταν θα έχουν κάποιον κοινό στόχο; Γαϊδούρι να βάλεις να περιφέρεται στην Αθήνα με αστυνομική συνοδεία, θα γίνει επώνυμο. Γαϊδούρι να βάλεις να εκφωνήσει λόγο φτιαγμένο από ειδικούς, θα κερδίσει τις εντυπώσεις και θα συγκινήσει τον κόσμο. Το θέμα είναι ποιος πληρώνει τους φρουρούς και τους ειδικούς αναλυτές. Αν τους πληρώνει κάποιος μόνος του, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν τους πληρώνει το κράτος, υπάρχει πρόβλημα και μάλιστα μεγάλο.

Αντιλαμβανόμαστε ότι και μόνον η ύπαρξη του Μητσοτάκη αποτελεί μια ανοικτή "πληγή" για τη δημοκρατία. Γι' αυτόν τον λόγο είπαμε ότι ήταν εύκολο για το ελληνικό κράτος να τον "ξεφορτω­θεί" στην αυγή της μεταπολίτευσης. Τα πράγματα δηλαδή στις περιπτώσεις αυτές είναι απλά. Έπρεπε να του θέσει τα δεδομένα όπως πραγματικά ήταν. Έπρεπε να του πει: "Ως κράτος θα κάνουμε το "κορόιδο" και έστω για λόγους κοινωνικής ειρήνης δεν θα σε εξευτελίσουμε για τις ύποπτες συναλλαγές σου με τους ιμπεριαλιστές. Από εκεί και πέρα όμως, είτε παραμένεις στο εσωτερικό λαμβάνοντας ο ίδιος το ρίσκο της παραμονής σου στη χώρα είτε φεύγεις "οικειοθελώς" στο εξωτερικό, όπου θα είσαι ασφαλής".

Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι το εξής: Σε μια εποχή που η Ελλάδα δεν τον "συμπαθούσε", από πού προέκυψε η ασφάλειά του στην πρώτη και κρισιμότερη φάση; Όταν καί το μίσος του κόσμου ήταν "νωπό" καί το ελληνικό κράτος δεν ρίσκαρε να του φερθεί προνομιακά; Μα φυσικά από τα "αφεντικά" του. Είναι μαθηματικά βέβαιον ότι οι Αμερικανοί είχαν αναλάβει την ασφάλεια του, μέχρι να "πείσουν" την ελληνική δημοκρατία ν' αναλάβει η ίδια την προστασία του. Είχαν αναλάβει όχι μόνον την ασφάλειά του, αλλά και τη δημιουργία μιας νέας "εικόνας" του, που θα του έδινε το απαραίτητο "συγχωροχάρτι". Εδώ βέβαια αποδεικνύεται για άλλη μια φορά η αξία και η ποιότητα της υψηλής προστασίας που απολαμβάνει.

Γιατί το λέμε αυτό με τόση σιγουριά; Γιατί αυτό δείχνει η ιστορία. Γιατί ο Μητσοτάκης εντελώς "συμπτωματικά" γύρισε στην Ελλάδα, ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε. Ούτε μια μέρα νωρίτερα ούτε μια μέρα αργότερα. Κάθισε έξι χρόνια στο Παρίσι και γύρισε όταν είχαν δρομολογηθεί οι εξελίξεις, που θα οδηγούσαν μέσω Κύπρου στη μεταπολίτευση. Αυτά όλα δεν γίνονται χωρίς πληροφορίες. Γιατί δεν γύρισε άκαιρα έναν χρόνο πριν ή γιατί δεν γύρισε επίσης άκαιρα λίγους μήνες μετά; Γιατί θα ήταν άκαιρα; Γιατί αν γύριζε πριν, θα κινδύνευε, εφόσον εξακολουθούσαν να υφίστανται οι συνθήκες που τον οδήγησαν στην αυτοεξορία. Από την άλλη, αν γύριζε μερικούς μήνες μετά, θα τον "προλάβαιναν" τα γεγονότα. Η μεταπολίτευση θα τον έβρισκε στο εξωτερικό και θα ήταν δύσκολο να επιστρέψει χωρίς αντιδράσεις. Έπρεπε να γυρίσει σε συνθήκες, που, λόγω Χούντας, δεν θα υπήρχαν αντιδράσεις και θα έμενε εκτεθειμένος στον κίνδυνο για το ελάχιστο δυνατό διάστημα, μέχρι να τον βρει η μεταπολίτευση μέσα στην Ελλάδα.

Προφανώς, αυτοί οι οποίοι δρομολογούσαν τις εξελίξεις ήταν οι ίδιοι που ενημέρωσαν τον Μητσοτάκη για το τι πρέπει να κάνει. Τον έκλεισε στη φυλακή ο Ιωαννίδης, όταν επέστρεψε. Γιατί; Για να τον τιμωρήσει ή μήπως για να τον προστατεύσει στο κρίσιμο διάστημα και ταυτόχρονα να του δώσει το "σωτήριο" γι' αυτόν αντιστασιακό ένσημο; Ο λακές των Αμερικανών έκλεισε στη φυλακή τον αρχιδούλο τους στην Ελλάδα; Είναι λογικά πράγματα αυτά; Ούτε καν τα προσχήματα δεν σεβάστηκαν. Πού τον έκλεισε φυλακή; Πού εξέτισε την ποινή του ο διαβόητος Χανιώτης αποστάτης; Στην Αλεξανδρούπολη; Στην Κέρκυρα; Στη Θεσσαλονίκη; Στη Λάρισα; Όχι βέβαια. Εκεί κινδύνευε. Εκεί κινδύνευε να είναι ο υψηλότερος βιασθής έγκλειστος των φυλακών. Τον Μητσοτάκη τον "φυλάκισαν" στα Χανιά. Δεν ξέρουμε βέβαια αν του έδωσαν και κλειδιά από το κελί του, για να μπαινοβγαίνει όποτε τον βόλευε.

Αντιλαμβανόμαστε ότι ο στόχος της φυλάκισής του ήταν πολύ συγκεκριμένος. Ο Ιωαννίδης προφανώς τον "φυλάκισε" κατόπιν άνωθεν εντολής, πρώτον για να τον προστατεύσει και δεύτερον για να του προσφέρει εκ του ασφαλούς κάποιες στοιχειώδεις αντιστασιακές "δάφνες". Τον "φυλάκισε" εκεί όπου βρίσκονταν οι φανατικοί οπαδοί του, που θα τον προστάτευαν και θα τον υπηρετούσαν τους λίγους μήνες που το απαιτούσε η ανάγκη. Με τη μεταπολίτευση βγήκαν οι κακόμοιροι οι αντιστασιακοί από τις φυλακές και ανάμεσά τους κρύφτηκε κι ο Μητσοτάκης. Μέσα σ' ένα πλήθος ανθρώπων, που στην κυριολεξία "σάπισαν" στις φυλακές. κρύφτηκε κι αυτός που επί έξι χρόνια "ξυνόταν" στη Σανς Ελιζέ. Φώναζαν για δικαιοσύνη οι φυλακισμένοι και μαζί τους φώναζε κι ο Μητσοτάκης. Είναι γνωστό άλλωστε ότι του "φτουράει" η κλάψα. Από εκεί και πέρα ήξερε τι να κάνει. Θα ξεσκόνισε και τα παλιά του ρούχα και θα παρίστανε τον κακομοίρη.

Όλοι βοήθησαν στη δημιουργία μιας θετικής εικόνας για τον Μητσοτάκη, γιατί την είχε ανάγκη. Δεν γινόταν να επιβιώσει αλλιώς μέσα στην ελληνική κοινωνία ανάμεσα στα θύματά του. Μέχρι και οι "τυφλοί" έβαλαν το "χεράκι" τους για να εξωραΐσουν λεπτομερώς την εικόνα του. Ο τυφλός έρωτας για παράδειγμα ένωσε τη νεαρή κόρη του αποστάτη με τον γνωστό για τον αντιδικτατορικό αγώνα του και μεσόκοπο Μπακογιάννη. Ωραίος ο "τυφλός". Πέτυχε όλους τους στόχους ταυτόχρονα. Βρήκε άντρα στη Ντόρα και ταυτόχρονα εξασφάλισε αντιδικτατορική "ασπίδα" στον μπαμπά της και βέβαια το καλύτερο "διαβατήριο" για τη διείσδυσή του στη δεξιά. Αν παρ' όλη την "τύφλα" του ο έρωτας βοήθησε τόσο πολύ τον Μητσοτάκη, φανταστείτε τι βοήθεια θα του πρόσφερε αν ήταν "ανοιχτομάτης". Αντιλαμβανόμαστε ότι όλα αυτά δεν θα γινόταν, αν ο Μητσοτάκης δεν τύγχανε "υψηλής" προστασίας. Τη ζωή του και όχι μόνον την καριέρα του χρωστάει στους Αμερικανούς.

Όμως, αυτός ο οποίος σε προστατεύει ή που αναγκάζει άλλους να σε προστατεύσουν, σε ελέγχει απόλυτα. Άρα λογικό είναι να έχει απαιτήσεις από εσένα. Αυτός είναι κι ο λόγος που ο Μητσοτάκης είναι αυτός ο οποίος αναλαμβάνει να "παίζει" με τις "πόρτες" του Συντάγματος. Από τη στιγμή που κάποιοι θέλουν την ελληνική δημοκρατία υπό ομηρία, ευνόητο είναι ότι στις "πόρτες" της "περίφραξής" της θα "παίζουν" τα παιχνίδια της. Εκεί θα εστιάζουν το ενδιαφέρον τους, γιατί εκεί μπορούν να "παίξουν" με τις ανάγκες του λαού, που τον διατηρούν υπό καθεστώς ομηρίας. Εκεί υπάρχει πάντα η μόνιμη απειλή ενός εμφυλίου ή μιας "ανωμαλίας" που τρομάζει τον λαό και τον υποτάσσει στις βουλές της οποιασδήποτε ιμπεριαλιστικής εξουσίας. Άρα είναι δεδομένο ότι οι Αμερικανοί, ως ιμπεριαλιστές, θα πρέπει να ελέγχουν αυτούς οι οποίοι θα κάθονται στις "πόρτες" και οι οποίοι θα λειτουργούν με βάση τις εντολές τους.

Αν παρατηρήσει κάποιος την πολιτική πορεία του Μητσοτάκη, θα διαπιστώσει ότι όλη του η πολιτική δραστηριότητα, είτε φέρει εξουσία είτε όχι, περιορίζεται στις "πόρτες" του Συντάγματος. Το θέμα όμως είναι ότι, για να καταλάβεις τι ακριβώς κάνει, θα πρέπει να γνωρίζεις ποιανού τα συμφέροντα υπερασπίζεται. Εκεί είναι το δύσκολο με τον Μητσοτάκη. Αν δεν το καταλάβεις αυτό, δεν μπορείς να καταλάβεις ούτε τι κάνει ούτε πώς το κάνει. Αν δεν το καταλάβεις, νομίζεις ότι ακολουθεί απλά μια αλλοπρόσαλλη πολιτική καριέρα, η οποία δεν έχει συνέχεια και συνέπεια. Το πολύ-πολύ δηλαδή να τον χαρακτηρίσεις ασυνεπή και ψεύτη. Αυτό όμως είναι κάτι που δεν συμβαίνει. Ο Μητσοτάκης είναι φοβερά συνεπής και ειλικρινής και απλά πρέπει να ξέρεις έναντι ποιου είναι τέτοιος. Παλαιότερα παρίστανε τον κεντρώο, μετά τον δεξιό και πάντα με τον φανατικότερο τρόπο. Εδώ βρίσκεται το μυστικό. Ο Μητσοτάκης δεν ήταν ποτέ τίποτε από αυτά. Η πολιτική του υπόσταση δεν έχει δεσμεύσεις, είτε πολιτικές είτε ιδεολογικές. Ο Μητσοτάκης είναι απλά ο άνθρωπος των Αμερικανών στην Ελλάδα. Ο πιστός σκύλος των συμφερόντων τους. Το ελληνικό "βέλος" στην ιμπεριαλιστική τους "φαρέτρα".

Αρέσκονται οι Έλληνες να γελάνε με τις "καμπούρες" άλλων λαών, αλλά δεν κοιτάνε σχεδόν ποτέ τη δική τους. Γελάνε, για παράδειγμα, όταν μαθαίνουν ότι οι Ιορδανοί είχαν ως βασιλιά τους έναν έμμισθο πράκτορα της CIA. Γελάνε, όταν μαθαίνουν ότι οι Παναμέζοι είχαν επί χρόνια ως αρχηγό του κράτους τους έναν επίσης έμμισθο πράκτορα της ίδιας υπηρεσίας. Το γεγονός ότι και η Ελλάδα ανήκει στο ίδιο κλαμπ των "Μπανανιών", που ελέγχονται από τους Αμερικανούς, δεν τους προβληματίζει για να ψάξουν να βρουν ποιος είναι ο Έλληνας τρόφιμος της ίδιας υπηρεσίας. Αν το έψαχναν, εύκολα θα έβρισκαν τον Μητσοτάκη. Αν το έψαχναν, θα έκλαιγαν για τη δική τους "καμπούρα" και δεν θα γελούσαν με τις "καμπούρες" των άλλων.

Αυτή είναι η αλήθεια με το συγκεκριμένο πρόσωπο. Μια αλήθεια, που δεν χρειάζεται στοιχεία για ν' αποδειχθεί. Μια αλήθεια, που την επιβεβαιώνει διαρκώς η λογική των πραγμάτων. Δεν χρειάζεται δηλαδή να έχεις στοιχεία για να το καταλάβεις. Δεν χρειάζεται να έχεις αποδείξεις πληρωμών. Αρκεί η λογική. Αν καταλάβεις ποιος "βοηθάει" μόνιμα τον Μητσοτάκη και την οικογένειά του, μπορείς να καταλάβεις ποιους υπηρετεί. Ο Μητσοτάκης υπηρετεί μόνιμα κι αποκλειστικά τα αγγλοσαξονικά συμφέροντα στην Ελλάδα. Επειδή αυτό είναι προδοτικό και άρα επικίνδυνο, ευνόητο είναι ότι δεν γίνεται "τζάμπα". Θα υπάρχει είσπραξη, είτε σε χρήμα είτε σε είδος. Το σίγουρο είναι ότι υπηρετεί μόνιμα και πιστά τα συμφέροντα αυτά και η απόδειξη είναι το μόνιμο κέρδος που εισπράττει ο ίδιος από αυτούς που υπηρετεί. Αν τώρα αυτά τα συμφέροντα εξυπηρετούνται από έναν "δεξιό" Μητσοτάκη, αυτός θα γίνει "δεξιός". Αν εξυπηρε­τούνται από έναν "σοσιαλιστή" Μητσοτάκη, αυτός θα γίνει "σοσιαλιστής".

Αυτό εννοούμε όταν λέμε ότι ως πρόσωπο δεν έχει δέσμευση ιδεολογική ή άλλη. Μόνον τους Αγγλοσάξονες εμπιστεύεται κι αυτό φαίνεται στο σύνολο των ενεργειών του. Ακόμα και τις φιλοδοξίες των οικείων του μέσα από τα δικά τους "κανάλια" τις προωθεί. Από τους Αγγλοσάξονες σήμερα περιμένει να διαμορφώσουν το "προφίλ" της κόρης του. Οι Αγγλοσάξονες πρόσφατα με δημοσίευμα σε μεγάλο περιοδικό διεθνούς εμβέλειας υπέδειξαν στους "Μάο-Μάο" ποιος αξίζει να τους κυβερνήσει. Οι Αγγλοσάξονες ανέλαβαν να φτιάξουν την "αγιογραφία" της ανεπάγγελτης κόρης του και να μας την προσφέρουν προς κατανάλωση. Όλα αυτά όμως κάτι θα "κοστίζουν" και άρα κάτι θα ελπίζουν να εισπράξουν ως αντισταθμιστικό όφελος.

Δεν είναι δυνατόν να μην "κοστίζει" τίποτε η πρωτοφανής και εκτενής αναφορά στην νεοεκλεγείσα δήμαρχο Αθηναίων. Δεν είναι δυνατόν να μην "κοστίζει" τίποτε να καλούν την ανεπάγγελτη να βγάζει λόγους σε μεγάλα αμερικανικά πανεπιστήμια. Τι μπορούν να μάθουν από αυτήν οι φοιτητές των αμερικανικών πανεπιστημίων. Το πολύ-πολύ να "εισπράξουν" τη διαβεβαίωση ότι, αν είναι "καλά" παιδιά, θα βολευτούν από το σύστημα, όπως βολεύτηκε και η Ντόρα. Αντιλαμβανόμαστε ότι όλη αυτή η πρωτοφανής προβολή που απολαμβάνει είναι προφανώς για εσωτερική κατανάλωση. Είναι για να πείσουν τους "Μάο-Μάο" για την αξία αυτών που επιθυμούν να τους κυβερνούν, που στην προκειμένη περίπτωση είναι οι Μητσοτάκηδες.

Ακόμα και στην πρόσφατη περιπέτεια της υγείας του ο Μητσοτάκης αυτό έδειξε. Ότι δεν εμπιστεύεται τους Έλληνες, παρά μόνον τους Αμερικανούς. Τους Έλληνες τους φοβάται κι έχει σοβαρούς λόγους να το κάνει αυτό. Δεν γνωρίζει για παράδειγμα αν ο χειρουργός ή ο αναισθησιολόγος που θα του "τύχει" είναι ή δεν είναι παιδί κάποιου αγωνιστή, που πέθανε στα ξερονήσια. Πώς θα δεχθεί να ξαπλώσει σε ελληνικό χειρουργικό τραπέζι; Πώς θα δεχθεί να υποβληθεί σε ολική αναισθησία, όταν θα φοβάται μήπως δεν ξυπνήσει ποτέ και μάλιστα σήμερα, που τα οικογενειακά του συμφέ­ροντα βρίσκονται στην πιο κρίσιμή τους καμπή;

Εδώ θ' αναρωτηθεί κάποιος αν είναι ή δεν είναι δίκαιοι οι φόβοι του. Σαφώς και δεν είναι, γιατί οι Έλληνες γιατροί δεν είναι δολοφόνοι και σίγουρα δεν αναζητούν την εκδίκησή τους μέσα από το λειτούργημά τους. Το θέμα είναι ότι όταν είσαι Μητσοτάκης, δεν μπορείς να είσαι βέβαιος γι' αυτό. Όταν είσαι προδότης, δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι κανέναν. Τους αντιμετωπίζεις όλους σαν να είναι όμοιοί σου. Όταν εσύ προδίδεις τη δημοκρατία, που είναι ιερή, δεν έχεις λόγο να πιστεύεις ότι κάποιος γιατρός είναι αδύνατον να προδώσει τον επίσης ιερό όρκο του Ιπποκράτη.

Γι' αυτόν τον λόγο πήγε πρόσφατα για θεραπεία στις ΗΠΑ. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Πήγε και, παρ' όλο που γνώριζε ότι δεν ήταν ενδεδειγμένη η στάση του, την πραγματοποίησε χωρίς δεύτερη σκέψη. Γιατί δεν ήταν η ενδεδειγμένη; Γιατί ήταν πέρα για πέρα προσβλητική και προς πάσα κατεύθυνση. Προσέβαλε το εθνικό σύστημα υγείας ένας πρώην πρωθυπουργός με τη μετάβασή του για μια απλή χειρουργική επέμβαση στις ΗΠΑ. Προσέβαλε τον ελληνικό λαό, που εμπιστεύεται αυτό το σύστημα και το οποίο κάποτε του το εμπιστεύτηκε να το διαχειριστεί. Προσέβαλε τους Έλληνες γιατρούς. Όταν η Ελλάδα είναι μια χώρα που καταλαμβάνει μια από τις υψηλότερες θέσεις στην παγκόσμια κλίμακα σε θέματα που αφορούν την υγεία, δεν έχεις λόγο να την αμφισβητείς. Όταν στην Ελλάδα υπάρχουν μερικά από τα καλύτερα νοσοκομεία και μερικοί από τους καλύτερους γιατρούς στον κόσμο, είναι τουλάχιστον ύποπτο να μεταβαίνεις για θεραπεία στο εξωτερικό. Πόσο μάλλον όταν διετέλεσες πρωθυπουργός αυτής της χώρας και υποτίθεται γνωρίζεις τα πράγματα καλύτερα από τον καθένα.

Πώς λοιπόν μπορεί η λογική να εξηγήσει αυτήν την ενέργειά του; Γιατί πήγε στις ΗΠΑ για κάτι που στην Ελλάδα είναι ρουτίνα; Η ειρωνεία είναι ότι με χρήματα δικά μας έκανε αυτά τα οποία συνήθως κάνουν οι μεγιστάνες. Πλήρωσε τα πανάκριβα νοσήλια, που σίγουρα θα ανέρχονται σε αρκετά εκατομμύρια και δεν ήταν μόνον αυτά τα έξοδα στην όλη υπόθεση. Μόνον τα αεροπορικά εισιτήρια και τα ξενοδοχεία των οικείων του που τον επισκέφτηκαν κόστισαν εκατομμύρια. Ποιος τα πλήρωσε όλα αυτά; Εδώ δηλαδή προκύπτει το εξής ερώτημα. Έχει ο Μητσοτάκης τις αποδείξεις ότι εκταμίευσε χρήματα από τους λογαριασμούς του για τη θεραπεία στην οποία υποβλήθηκε; Έχει τις αποδείξεις ότι ρευστοποίησε μετοχές του, για να εξασφαλίσει αυτά τα χρήματα; Πού τα βρήκε τα χρήματα γι' αυτήν την ενέργεια, όταν στο "πόθεν έσχες" του δηλώνει καταθέσεις οι οποίες δεν ξεπερνούν κάποια λίγα εκατομμύρια; Λογικό δεν είναι ν' αναρωτιόμαστε αν τα έξοδα νοσηλείας του αποτελούν μια "ευγενική" χορηγία του διάσημου "ευαγούς" ιδρύματος που ονομάζεται CIA;

Το θέμα, για να συνεχίσουμε την ανάλυσή μας, είναι ότι αποδεδειγμένα μέσα στο "βάθος" του χρόνου κάνει πάντα ό,τι του επιβάλουν οι Αγγλοσάξονες. Ενεργεί με τον τρόπο αυτόν, γιατί απλούστατα τον ελέγχουν και τον απειλούν με παύση της προστασίας, που τον διατηρεί στη ζωή και βέβαια στην Ελλάδα. Τον χρησιμοποιούν πάντα με τον ίδιο τρόπο και πάντα στην ίδια βάση συμφερόντων. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Οι Αγγλοσάξονες ασκούν ιμπεριαλισμό στην Ελλάδα κι αυτό σημαίνει ότι θίγονται κάθε φορά που ο λαός αντιδρά. Αυτό σημαίνει ότι είναι βασικό γι' αυτούς να ελέγχουν τη δημοκρατία που τους απειλεί. Όμως, για να ελέγξεις τη δημοκρατία, θα πρέπει να μπορείς όποτε θέλεις να παραβιάζεις το Σύνταγμα εις βάρος του λαού. Σ' αυτό το σημείο βρίσκεται ο ρόλος του Μητσοτάκη. Κάθε φορά που υπάρχει απειλή για τα αγγλοσαξονικά συμφέροντα, υπάρχει επέμβασή του, που συνήθως στρέφεται εναντίον βασικών διατάξεων του Συντάγματος.

Απλά, για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει πάντα ποια είναι τα συμφέ­ροντα των Αγγλοσαξόνων στην Ελλάδα και ποια η μεθοδολογία του Μητσοτάκη. Ο Μητσοτάκης έχει προδώσει τρεις φορές τη δημοκρατία και από σύμπτωση ο ελληνικός λαός καί τις τρεις φορές δεν βουτήχτηκε στο αίμα εξαιτίας του. Βουτήχτηκε μόνον μία φορά —επί Χούντας— κι αυτό ήταν αρκετό. Το Σύνταγμα το παραβιάζει μόνον όταν αυτό συμφέρει τους Αγγλοσάξονες και κανέναν άλλον.

Την πρώτη φορά το έκανε τον καιρό της αποστασίας. Τους Αγγλοσάξονες τους συνέφερε στη δεκαετία του '60 να περιορίζουν τη δημοκρατική παράταξη. Όταν η απειλή αυτής της παράταξης έγινε η μέγιστη, επιστράτευσαν τον Μητσοτάκη και μας οδήγησε στη Χούντα. Παραβίασε το Σύνταγμα κι αυτό οδήγησε στην εκτροπή, εφόσον άνοιξε τις "πόρτες" σε δυνάμεις που καταλύουν τη δημοκρατία. Πώς παραβίασε το Σύνταγμα; Παραβιάζοντας τη βασική αρχή του Συντάγματος, που θέλει τους εκπροσώπους της πλειοψηφίας να κυβερνούν. Όταν σχημάτισε κυβέρνηση με εντολή του βασιλιά, στην ουσία ακύρωσε την εντολή του λαού. Αυτός ο οποίος παρίστανε τον βουλευτή με λίγες χιλιάδες ψήφων, ακύρωσε την ισχύ εκατομμυρίων ψήφων. Παραβίασε το Σύνταγμα κι αυτό άνοιξε την "πόρτα" για τη Χούντα, που το κατέλυσε. Όσο παράνομη ήταν η Χούντα, που αποφάσισε μόνη της να "σώσει" τον λαό, άλλο τόσο ήταν και ο Μητσοτάκης, που επίσης μόνος του αποφάσισε τι συμφέρει τον λαό. Όσο νόμιμα ήταν οι χουντικοί μέσα στη φυλακή, άλλο τόσο παράνομα ήταν ο Μητσοτάκης έξω από αυτήν. Αυτός άνοιξε το "ρήγμα" στην "αυλή" της δημοκρατίας και μετά δεν σταματούσε η "πλημμύρα" του φασισμού. Ένας ηλίθιος άνθρωπος έγινε η αιτία να βουτηχτεί ένας ολόκληρος λαός στην επτάχρονη δικτατορία.

Η δεύτερη φορά που παραβίασε το Σύνταγμα ήταν όταν έγινε κυβέρνηση με τη ΝΔ. Στην περίπτωση αυτήν έγινε όργιο συνταγματικών παραβιάσεων. Τότε είχαν συμφέρον οι Αγγλο­σάξονες ν' αλλάξουν ορισμένα δεδομένα στην ελληνική δημοκρατία κι επιστράτευσαν και πάλι τον άνθρωπό τους. Τι ήθελαν; Να βάλουν τα "θεμέλια" της Νέας Τάξης στην Ελλάδα. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Καταλεηλάτηση του δημόσιου κεφαλαίου, περιστολή των ατομικών δικαιωμάτων, δημιουργία εστιών "ανωμαλίας", για να βαστούν υπό ομηρία τον λαό και τέλος συνθήκες συνενοχής του ελληνικού κράτους σε εγκλήματα κατά κρατών. Όλα αυτά τα κατάφεραν με τον Μητσοτάκη, εκμεταλλευόμενοι τη γνωστή του συνήθεια να μην σέβεται το ελληνικό Σύνταγμα και βέβαια τη δημοκρατία.

Ο Μητσοτάκης "ξεκίνησε" πολύ γρήγορα το "παιχνίδι" των Αγγλοσαξόνων. Βιαζόταν, μήπως και δεν προλάβει. Το πρώτο που έκανε —κι αποτελεί κατάφορη παραβίαση του Συντάγματος— ήταν ο συνεταιρισμός του στην εξουσία με το ΚΚΕ. Η συγκυβέρνηση της χώρας από ένα αστικό κόμμα και τον επίσημο κομμουνιστικό πολιτικό φορέα, εκτός του ότι ήταν αντισυνταγματική, ήταν πέρα για πέρα επικίνδυνη. Χωρίς να εμβαθύνουμε, θα πούμε απλά ότι το ΚΚΕ είναι συνταγματικά παράνομο, ακόμα και να υπάρχει στη βουλή ως κόμμα. Γιατί; Γιατί το "λειτουργικό" του δεν είναι συμβατό με τη δημοκρατία. Αντιπροσωπεύει –και καλά κάνει, εφόσον το επιθυμεί– τα συμφέροντα ενός συστήματος, που όχι μόνον δεν συμπλέει με την αστική δημοκρατία, αλλά αντίθετα την απειλεί.

Για λόγους που άπτονται της κοινωνικής ειρήνης μπήκε στη βουλή, ώστε να ελέγχεται. Αυτήν η είσοδός του όμως δεν σημαίνει ότι θα του επιτρεπόταν ποτέ να διεκδικήσει την εξουσία υπό τους όρους της δημοκρατίας. Η είσοδός του απλά το περιόριζε σε μια μειοψηφική παρουσία, που, κάθε φορά που θα διεκδικούσε την εξουσία, θα έβρισκε απέναντί του ένα ισχυρό μπλοκ αστικών κομμάτων. Σε γενικές γραμμές η ύπαρξή του ως πολιτικού σχηματισμού συμφέρει τη δημοκρατία, γιατί απλούστατα προσφέρει υπηρεσίες με την κριτική του πάνω στα θέματα των πολιτικών εφαρμογών των αστικών κομμάτων. Ενώ όμως η κριτική του συμφέρει την κοινωνία και τη δημοκρατία, είναι επικίνδυνο όταν έρχεται σε επαφή με την εξουσία. Όταν λοιπόν κάποιος, για να γίνει κυβέρνηση, το κάνει συνέταιρο της εξουσίας, απειλεί τη δημοκρατία. Από τη στιγμή που ο κομμουνισμός έχει δικό του "Σύνταγμα", ευνόητο είναι ότι η επαφή του με την εξουσία μιας αστικής δημοκρατίας το καθιστά επικίνδυνο.

Πόσο επικίνδυνο; Όσο ένα μπετόνι με βενζίνη σε ένα μηχανουργείο. Το γεγονός ότι ένα τέτοιο μπετόνι είναι χρήσιμο κι ακίνδυνο μέσα στο μηχανουργείο, δεν σημαίνει ότι δεν έχει περιορισμούς. Είναι χρήσιμο κι ακίνδυνο μόνον για όσο διάστημα σέβεσαι τους κανόνες αποθήκευσής του. Αν αυτό το μπετόνι το πάρει κάποιος και το βάλει στη φωτιά, θ' απειλήσει τα πάντα με καταστροφή. Αυτό συμβαίνει και με το ΚΚΕ. Για όσο διάστημα είναι "αποθηκευμένο" μέσα στη βουλή, είναι χρήσιμο κι ακίνδυνο. Όταν όμως το βάζεις σε θέση εξουσίας, είναι σαν να το βάζεις στη φωτιά. Δεν γνωρίζεις πώς θ' αντιδράσει και ποιες συνέπειες θα έχει αυτή η αντίδραση.

Ευνόητο είναι ότι δεν το βάζεις σε συνθήκες στις οποίες δεν γνωρίζεις πώς θα αντιδράσει και αν θα είναι αναστρέψιμες οι συνέπειες της αντίδρασής του. Το ΚΚΕ, με βάση τη λογική, αν του επιτραπεί να "διαβρώσει" τους μηχανισμούς ασφάλειας της αστικής δημοκρατίας, θα προσπαθήσει να επωφεληθεί εις βάρος της. Όταν στη βασική του φιλοσοφία κυριαρχεί η έννοια της "επανάστασης", προκειμένου να πάρει την εξουσία, είναι τουλάχιστον βλακώδες να του την προσφέρεις στο "πιάτο". Σε άλλες εποχές —και αν οι κομμουνιστές ήταν πιο αδίστακτοι και ο λαός πιο "καθυστερημένος"— αυτό θα μας είχε κοστίσει έναν εμφύλιο. Ο ελληνικός λαός πρέπει να ευγνωμονεί τους ηγέτες του ΚΚΕ, που, παρ' όλο που τους δόθηκε η ευκαιρία, δεν τον έβαλαν σε περιπέτειες. Αυτό ήταν το πρώτο μεταπολιτευτικό συνταγματικό έγκλημα του Μητσοτάκη, που το έκανε και πάλι στις "πλάτες" του λαού και της δημοκρατίας.

Τα εγκλήματά του συνεχίστηκαν την εποχή της κυβέρνησης της ΝΔ. Ο Μητσοτάκης ήταν αυτός ο οποίος έθεσε τα θεμέλια της ιδιωτικοποίησης του δημοσίου κεφαλαίου και άρα του "ξεπουλήματος" της περιουσίας του λαού. Χωρίς και πάλι να εμβαθύνουμε, θα πούμε μόνον ότι αυτό το "ξεπούλημα" είναι πέρα για πέρα αντισυνταγματικό. Η δημόσια περιουσία καταστρέφεται, διαλύεται, αλλά δεν πουλιέται. Γιατί; Γιατί όταν η δημόσια περιουσία έχει αναπτυχθεί στο σύνολό της πάνω στην αρχή της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης ιδιωτικών περιουσιών, δεν μπορείς να την ιδιωτικοποιήσεις, γιατί παραβιάζεις την αρχή της ισονομίας και της ισοπολιτείας. Όταν για να δημιουργήσεις τη ΔΕΗ επικαλείσαι την εθνική ανάγκη, προκειμένου ν' απαλλοτριώσεις τα χωράφια των ιδιωτών που αυτήν έχει ανάγκη για την ανάπτυξή της, δεν μπορείς στη συνέχεια να την πουλήσεις σε ιδιώτες. Δεν μπορείς έμμεσα ν' αποσπάς τζάμπα ιδιωτική περιουσία και στη συνέχεια να την προσφέρεις με προνομιακό τρόπο σε άλλους ιδιώτες.

Άλλο συνταγματικό έγκλημα του Μητσοτάκη ήταν η θέσπιση και η εφαρμογή του γνωστού "τρομονόμου". Εκτελώντας τις εντολές των "προστατών" του, μετέφερε στην ελληνική νομολογία έναν νόμο αγγλοσαξονικής "εμπνεύσεως" και ο οποίος δεν σέβεται θεμελιώδη δικαιώματα του πολίτη. Δικαιώματα, που περιγράφονται σαφώς μέσα από τις διατάξεις του Συντάγματος και που έχουν απαιτήσει τόνους αίματος προκειμένου να συμπεριληφθούν μέσα σ' αυτό. Τόνους αίματος έχει απαιτήσει η θέσπιση των νόμων που αφορούν τη διαδικασία σύλληψης ενός πολίτη. Τόνους αίματος απαίτησε η θέσπιση των κανόνων εκδίκασης των "ανώτερων" τύπων εγκλημάτων. Έπρεπε να σκοτωθούν άνθρωποι, για να προβλεφθεί μέσα στο Σύνταγμα ο όρος του να υπάρχουν ορκωτοί δικαστές για τις πολιτικές δίκες. Να υπάρχουν τα μέσα ενημέρωσης και να μην γίνονται "κλειστές" δίκες. Όλα αυτά ο Μητσοτάκης τα πέταξε στα "σκουπίδια", για να εξυπηρετήσει τα αφεντικά του.

Συνταγματικό έγκλημα αποτελούσε και η εκ νέου διαπραγμάτευση της κυβέρνησης Μητσο­τάκη με τον τέως βασιλιά. Είναι συνταγματικό έγκλημα, γιατί δεν έχει δικαίωμα η κάθε κυβέρνηση να διαπραγματεύεται μ' αυτόν. Για τον "τέως" έχει αποφασίσει άπαξ το Σύνταγμα. Για το Σύνταγμα δεν υπάρχει ον με τα χαρακτηριστικά του "τέως" και άρα δεν μπορεί μια συνταγματικά νόμιμη κυβέρνηση να διαπραγματεύεται οτιδήποτε με ένα ανύπαρκτο ον. Γιατί το έκανε αυτό; Γιατί οι Αγγλοσάξονες αγωνιούν για τις εξελίξεις στην Ελλάδα κι επιθυμούν διακαώς να την ελέγχουν. Ο "τέως" είναι ένας "μοχλός" ελέγχου του ελληνικού λαού, γιατί η επιστροφή του θα δημιουργήσει μια εστία "ανωμαλίας", που θα μπορούν οι Αγγλοσάξονες να την ελέγχουν. Θα μπορούν, κάθε φορά που ο ελληνικός λαός αντιδρά στα συμφέροντά τους, να τον βάζουν να σκοτώνεται για το πολιτειακό ζήτημα.

Ο δούλος όμως των Αγγλοσαξόνων δεν σταμάτησε μόνον σε θέματα που αφορούν την εσωτερική διαχείριση. Αυτός ήταν ο οποίος έθεσε υπό απειλή όχι μόνον τα γενικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, αλλά κι αυτά ενός γειτονικού λαού. Παραβίασε το άρθρο 2.2. του Συντάγματος, που λέει το εξής: H Eλλάδα, ακoλoυθώντας τoυς γενικά αναγνωρισμένoυς κανόνες τoυ διεθνoύς δικαίoυ, επιδιώκει την εμπέδωση της ειρήνης, της δικαιoσύνης, καθώς και την ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ των λαών και των κρατών. Με τον όρο "επιδιώκει" εννοεί ότι η κυβέρνησή της, με βάση την κρίση της, αποφεύγει να συμπράξει σε καταστάσεις που θέτουν σε κίνδυνο τη γενικότερη ειρήνη και την ευημερία όχι μόνον του ελληνικού λαού αλλά και του οποιοδήποτε άλλου λαού.

Ο Μητσοτάκης αυτό το άρθρο δεν το σεβάστηκε. Ακολουθώντας τις εντολές των ιμπερια­λιστών, έγινε ένας καθοριστικός παράγοντας στην "ανωμαλία" που έπληξε τα Βαλκάνια και ειδικά τον σερβικό λαό. Αυτός συνυπέγραψε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, που ήταν εκ των προτέρων γνωστό πού θα οδηγήσει. Ήταν γνωστό ότι θα οδηγήσει στον εμφύλιο και άρα στη στρατιωτική επέμβαση των ιμπεριαλιστών. Ήταν γνωστό ότι θα ετίθετο σε δοκιμασία η ελληνοσερβική φιλία. Ήταν όμως επίσης γνωστό ότι αυτή η πράξη, πέρα από το ότι ήταν αντίθετη προς τη γενική έννοια της ειρήνης, δεν συνέφερε και τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας. Δεν συνέφερε την Ελλάδα η διάλυση αυτή. Γιατί; Γιατί ο πόλεμος θα ερχόταν στην "γειτονιά" μας κι αυτό θα είχε άμεσες συνέπειες τόσο σε θέματα ασφαλείας όσο και σε θέματα οικονομίας. Ήταν βέβαιο ότι θα δημιουργούνταν πρόβλημα με την οικονομία και ήταν βέβαιο ότι θα δημιουργούνταν πρόβλημα με τους πρόσφυγες του εμφυλίου. Το χειρότερο όμως ήταν ότι θα προέκυπτε και μείζον εθνικό ζήτημα, εφόσον η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας θα επανέφερε στην επιφάνεια το "μακεδονικό ζήτημα". Στον Μητσοτάκη "χρωστάμε" το μακεδονικό ζήτημα.

Μέσα σε τρία χρόνια διακυβέρνησης του Μητσοτάκη καταστράφηκαν τα πάντα. Για ό,τι κατηγορείται σήμερα το ΠΑΣΟΚ τα θεμέλια του υπάρχουν στην πολιτική του Μητσοτάκη. Το νεοταξικό "εκσυγχρονιστικό" ΠΑΣΟΚ, που ενοχλεί ακόμα και τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του, στην πραγματικότητα "χτίζει" πάνω σε "σχέδια" του Μητσοτάκη. Ακόμα και το πρόβλημα με τους Αλβανούς λαθρομετανάστες σ' αυτόν το οφείλουμε. Γι' αυτούς που ξέρουν τι έγινε και πότε έγινε, τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Ο Μητσοτάκης εκμεταλλεύτηκε τα εθνικιστικά ένστικτα της δεξιάς και έπαιξε μ' αυτά. Παρέσυρε κάποιους σε ένα εθνικιστικό παιχνίδι εις βάρος υποτίθεται της Αλβανίας. Το αποτέλεσμα; Αυτό που ευνοεί τους Αγγλοσάξονες, οι οποίοι επιθυμούσαν να υπάρχουν μέσα στην Ελλάδα μαζικά συμφέροντα, εχθρικά προς τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Οι εθνικιστικοί σχεδιασμοί του αυτοδίδακτου "αυτοκράτορα" Μητσοτάκη "απέτυχαν" και η Ελλάδα "φορτώθηκε" εκατομμύρια Αλβανών λαθρομεταναστών, που η ίδια προκάλεσε την είσοδο τους στη χώρα.

Η τρίτη φορά που αυτός ο εφιάλτης πρόδωσε τη δημοκρατία ήταν με τις πρόσφατες δηλώσεις του και πάλι υπέρ του "τέως" και των δικαιωμάτων του. Και πάλι, υπερασπιζόμενος τα αγγλοσαξονικά συμφέροντα, κινήθηκε εκτός των πλαισίων του Συντάγματος. Η σημερινή δυναμική επανεμφάνιση του "τέως" στο προσκήνιο της Ελλάδας δεν είναι τυχαία. Δεν είναι τυχαία η απροκάλυπτη επίθεσή του εις βάρος της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησής της. Αποτελεί μέρος μιας πολιτικής, που οι Αγγλοσάξονες προσπαθούν να εφαρμόσουν εις βάρος του ελληνικού λαού. Ο "τέως" είναι η κορυφή ενός παγόβουνου, που σήμερα δεν φαίνεται σε όλο του το μέγεθος. Ο "τέως" υπηρετεί τα αγγλοσαξονικά συμφέροντα μέσα στη Νέα Τάξη. Ο δειλός και άσχετος "τέως" απειλεί με επιστροφή στην Ελλάδα, γιατί κάποιοι τον έχουν διαβεβαιώσει ότι θα τον προστατεύσουν.

Ο "Κοκός" δεν έγινε ξαφνικά ο γενναίος βασιλιάς, που θα τολμούσε να ξαναδιεκδικήσει το θρόνο του. Ο "Κοκός" απλά πήρε τη διαβεβαίωση ότι θα τον προστατεύσουν οι ίδιοι άνθρωποι και με τον ίδιο τρόπο που προστάτευσαν τον Μητσοτάκη. Τα δεδομένα είναι ακριβώς ίδια. Ο "Κοκός" επιθυμεί την επιστροφή του στην Ελλάδα ως απλός πολίτης, ενώ γνωρίζει ότι αυτό δεν είναι δυνατόν. Δεν είναι δυνατόν, γιατί, όπως και στην περίπτωση του Μητσοτάκη, απαιτείται εκτός όλων των άλλων να προστατεύεται μονίμως ως "υψηλό" πρόσωπο. Να προστατεύεται, γιατί χιλιάδες συμπολιτών μας θα ήθελαν του σκίσουν το λαρύγγι για τα όσα υπέφεραν εξαιτίας του την εποχή της παντοδυναμίας του. Θα ανοίξει δηλαδή ακόμα μια "πληγή" για την ελληνική κοινωνία. Ο "Κοκός", ως "απλός" πολίτης, θ' απολαμβάνει προνόμια, που θα τον διατηρούν ες αεί και παράνομα στην κορυφή της ελληνικής κοινωνίας. Τα ίδια προνόμια θα μεταβιβαστούν και στα παιδιά του και δεν θα μπορεί να ξεμπλέξει η ελληνική κοινωνία μ' αυτούς ούτε σε χίλια χρόνια. Το μίσος που τρέφουν άπειροι Έλληνες εναντίον του θα του προσφέρει προνομιακή μεταχείριση και η μεταχείριση αυτή θα συντηρεί το μίσος.

Όλα αυτά τα γνωρίζουν οι "προστάτες" του και γι' αυτό μεθοδεύουν την επιστροφή του. Για λόγους που δεν είναι του παρόντος, θα πούμε ότι η Νέα Τάξη φοβάται την Ελλάδα. Φοβάται την Ελλάδα, γιατί ο ρόλος της είναι πολύ καθοριστικός σε θέματα που αφορούν την ίδια την επιβίωση της Νέας Τάξης. Η επιβίωσή της περνά μέσα από το θέμα της Κύπρου και γι' αυτό η μεθόδευση του προβλήματος του "τέως" έγινε τη συγκεκριμένη στιγμή. Η Ελλάδα πρέπει να ελεγχθεί από αυτούς, γιατί στην αντίθετη περίπτωση απειλείται με δυσλειτουργία το σύνολο της Νέας Τάξης. Από τη στιγμή που η Ελλάδα επηρεάζει το κυπριακό πρόβλημα, είναι καθοριστικό να ελέγχεται απ' αυτούς οι οποίοι θέλουν να ελέγχουν τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής. Είναι επίσης καθοριστικό να ελέγχεται, γιατί ως κοινωνία με ιδιομορφίες απειλεί τον κοινωνικό "κιμά" της Νέας Τάξης.

Εξαιτίας αυτού του φόβου η Νέα Τάξη προσπαθεί να δημιουργήσει "μοχλούς", που θα της επιτρέψουν να ελέγχει την Ελλάδα μέσω των απειλών και των εκβιασμών. Ένας τέτοιος "μοχλός" είναι και ο "Κοκός". Με την ύπαρξή του, κάθε φορά που μια δημοκρατική κυβέρνηση θα έχει αντιρρήσεις στις μεθοδεύσεις της Νέας Τάξης, θα μας απειλούν με "ανωμαλίες". Θα μας απειλούν με εμφύλιους. Αυτός είναι κι ο λόγος που τους είναι χρήσιμος ο "Κοκός". Αυτοί οι οποίοι μας έβαλαν να κάνουμε εμφύλιο όταν τους συνέφερε, επαναφέρουν το ένα μέλος του διδύμου που τον προκάλεσε.

Τα "σύννεφα" γύρω από τα Βαλκάνια άρχισαν να γίνονται απειλητικά. Τα κολοσσιαία συμφέροντα των Αγγλοσαξόνων άρχισαν ν' αντιλαμβάνονται απειλή στα Βαλκάνια και είναι βέβαιο ότι δεν θα παραιτηθούν χωρίς μάχη. Γύρω από το θέμα ελέγχου των Βαλκανίων και ειδικότερα της Ελλάδας συμβαίνουν τρομερές εξελίξεις. Κάποιοι φοβούνται την Ελλάδα της νέας χιλιετίας και προσπαθούν ν' "αναστήσουν" όλους τους εφιάλτες της, προκειμένου να την τρομάξουν και να την καθηλώσουν στην ανυπαρξία. Γι' αυτόν τον λόγο ανασυστήνονται όλα τα βασιλικά καθεστώτα στην περιοχή της βαλκανικής. Οι Αγγλοσάξονες προσπαθούν να περάσουν σταδιακά τις εξουσίες των κρατών της περιοχής στα χέρια των δούλων τους. Δεν τους τάιζαν "τζάμπα" επί χρόνια στη Βρετανία. Δεν ήταν τυχαίο που η Βρετανία ήταν μόνιμα το "κηφηνοστάσιο" όλων των "πρώην" των Βαλκανίων. Προφανώς έφτασε η ώρα που όλοι αυτοί οι ευεργετηθέντες από τους Αγγλοσάξονες θα πρέπει ν' ανταποδώσουν την εξυπηρέτηση που έλαβαν.

Ο στόχος είναι πλέον προφανής. Σταδιακά θ' αρχίσουν όλοι αυτοί, κάτω από την επίβλεψη των Αγγλοσαξόνων, πολιτική των Αγγλοσαξόνων. Αυτή η διαρκής απειλητικότητα θα σπρώξει στην ομηρία των Αγγλοσαξόνων την κάθε δημοκρατική κυβέρνηση. Αν στην ομηρία αυτήν προστεθεί κι ένας παράγοντας που μπορεί να προκαλέσει ανωμαλία εκ των έσω —όπως ο "Κοκός"—, αντιλαμβανόμαστε ότι τα πράγματα εύκολα γίνονται επικίνδυνα. Όταν δηλαδή θα υπάρχουν έντονα εθνικά προβλήματα και ταυτόχρονα θα υπάρχει εσωτερικός διχαστικός παράγοντας, εύκολα θα υποτάσσονται οι κυβερνήσεις σ' αυτούς οι οποίοι ελέγχουν τα δεδομένα του προβλήματος. Εύκολα θα υποτάσσονται σ' αυτούς οι οποίοι μπορούν να περιο­ρίσουν τους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά και τους εσωτερικούς διχαστικούς παράγοντες. Μ' αυτούς τους "μοχλούς" πίεσης είναι βέβαιον ότι θα "λυθεί" το κυπριακό με τον τρόπο που συμφέρει τους Αγγλοσάξονες και είναι βέβαιον ότι η τρομερή σήμερα ελληνική κοινωνία θα αυτοπεριοριστεί.

Όλα αυτά όμως τα παιχνίδια, που έχουν ως στόχο να χειραγωγήσουν την ελληνική δημοκρατία, δεν μπορούν να "παιχτούν" μόνον από εξωτερικούς παράγοντες. Η δημοκρατία είναι ισχυρή και για να χάσει το "παιχνίδι" θα πρέπει να προδοθεί εκ των έσω. Δεν μπορεί δηλαδή καμία εξωτερική ιμπεριαλιστική παρέμβαση να την νικήσει χωρίς βοήθεια. Αν η δημοκρατία και οι δημοκράτες Έλληνες είναι συσπειρωμένοι, κανένας δεν μπορεί να τους νικήσει και να τους επιβάλει τίποτε. Άρα και πάλι τους χρειάζεται ο Μητσοτάκης. Αυτός ο οποίος θ' αφήσει ανοικτή την "Κερκόπορτα" του δημοκρατικού μας συστήματος.

Εδώ βέβαια είναι και η μεγάλη "πλάκα" της υπόθεσης. Αυτός ο οποίος επέστρεψε κατα­χρηστικά στην Ελλάδα κι εκμεταλλεύεται την αφέλεια του λαού, ανέλαβε να μας πείσει πόσο δίκαιο είναι να επιστέψει ο "τέως". Να του δώσουν του "απλού" πολίτη και χίλια πεντακόσια στρέμματα, για να μην τον αδικήσουν. Να του δώσουν και μια στρατιά αστυνομικών να τον φυλάγει, για να μην τον χάσουμε από "πελάτη". Τι είναι για τη "μητσοτάκειο" λογική χίλια τόσα στρέμματα και κάποια δις για προστασία; Η ειρωνεία είναι ότι ταυτόχρονα κατηγορεί την κυβέρνηση για διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, εξαιτίας των 4,7 δις που θα πρέπει να πληρώσει στον "τέως" γι' αποζημίωση. Την κατηγορεί για διασπάθιση αυτός ο οποίος τα ίδια χρήματα τα καταναλώνει σε τρία τέσσερα χρόνια. Κλείνει πονηρά και το "μάτι" στον λαό, λέγοντας ότι πρέπει να πάρει κι επίθετο ο "τέως". Αν πάρει επίθετο, τα λύσαμε όλα τα προβλήματα, σύμφωνα με τη λογική του. Αυτός είναι ο Μητσοτάκης.

Αντιλαμβανόμαστε ότι η αρχική δήλωση στήριξης του Μητσοτάκη προς τον "τέως" ήταν το άνοιγμα αυτής της "Κερκόπορτας". Η δήλωση υπέρ του "τέως" ήταν πονηρή και δεν ήταν ασήμαντη. Ήταν τρομερά προδοτική. Γιατί; Γιατί εισάγει έναν εξωδημοκρατικό παράγοντα στα εσωτερικά της δημοκρατίας. Ανοίγει και "πόρτα" στους εχθρούς της δημοκρατίας. Ο έμπειρος προδότης ήξερε τι έκανε και γι' αυτό έπαιξε με τα ένστικτα των πολιτικών παρατάξεων. Για το θέμα του "Κοκού" δεν αμφισβήτησε το Σύνταγμα —πράγμα επικίνδυνο για τον ίδιο—, αλλά κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ. Με τη δήλωσή του παρέσυρε κάποιους στο παιχνίδι του. Παρέσυρε τους αφελείς στο να επενδύσουν στον "Κοκό", προκειμένου να εισπράξουν πολιτικά κέρδη. Προσέφερε συμπάθειες στον "Κοκό", ο οποίος δεν διαθέτει πλέον οπαδούς στη χώρα. Πώς; Με τον πιο απλό τρόπο. Όλοι όσοι για πολιτικούς λόγους αντιπαθούν την κυβέρνηση, είδαν με συμπάθεια έναν άνθρωπο ο οποίος θα μπορούσε να της κάνει ζημιά. Το πόσο τελικά θα κοστίσει αυτή η "ζημιά" για τη δημοκρατία, κανένας δεν μπορεί να υπολογίσει. Το πόσο θα κοστίζουν οι δεξιές συμπάθειες δεν γνωρίζουμε. Αυτή είναι η αφέλεια όλων όσων "συμπάθησαν" τον "Κοκό", εξαιτίας του αντιπασοκικού τους μένους.

Αυτά όλα τα γνωρίζει ο πρώην "κεντρώος" Μητσοτάκης και γι' αυτό έπαιξε με τα ένστικτα των "δεξιών", που τους "δουλεύει" συστηματικά εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Τοποθετήθηκε με πολιτικά επιχειρήματα σε ένα θέμα όπου δεν έχουν θέση τα επιχειρήματα αυτά. Σε ένα θέμα, που έχει προαποφασίσει με τον πιο απόλυτο τρόπο το ίδιο το Σύνταγμα, το οποίο αντιπροσωπεύει τον ελληνικό λαό. Σε ένα θέμα, που πρέπει να υπάρχει ομοψυχία μεταξύ των Ελλήνων, ανεξάρτητα με το ποιος διαχειρίζεται την εξουσία. Δεν κρίνεται ούτε η ελληνική δημοκρατία ούτε η εκάστοτε κυβέρνησή της για τη συμπεριφορά της απέναντι στον "Κοκό". Για αυτά έχει αποφασίσει το Σύνταγμα, που επιβάλει στην εκάστοτε κυβέρνηση τη συμπεριφορά που πρέπει ν' ακολουθήσει. Όποιος θέλει να κρίνει αυτήν τη συμπεριφορά, αμφισβητεί στην ουσία το Σύνταγμα. Όποιος τολμά ν' αμφισβητήσει το Σύνταγμα, αμφισβητεί τον ίδιο τον ελληνικό λαό. Αυτή είναι η προδοσία της δημοκρατίας. Αυτή είναι η νέα προδοσία του Μητσοτάκη.

Όλα αυτά είναι συνταγματικά εγκλήματα και τα οποία θα μπορούσαμε ως λαός να τα "πληρώσουμε" με αίμα. Από σύμπτωση δηλαδή δεν βυθιστήκαμε στο χάος. Από σύμπτωση δεν ξέσπασαν κοινωνικές συγκρούσεις ανάμεσα σε φιλοβασιλικούς και δημοκράτες. Από σύμπτωση δεν σκοτώθηκαν πολίτες μεταξύ τους. Για το κάθε έγκλημα του Μητσοτάκη θα μπορούσε να χυθεί αίμα. Θα μπορούσαν δηλαδή να σκοτωθούν πολίτες για τις ιδιωτικοποιήσεις, για τον "τρομονόμο" ή για τη μεθόδευση της επιστροφής του "τέως" στην Ελλάδα. Όλα αυτά αντιλαμβανόμαστε οδηγούν στην "ανωμαλία", γιατί απλούστατα δεν έχουν σχέση με την απλή διαχείριση. Όλα αυτά μετατρέπουν σε μισητό "στόχο" αυτόν που τα πραγματοποιεί. Όλα αυτά μετατρέπουν σε "στόχο" τον Μητσοτάκη. Το ακόμα χειρότερο όμως είναι ότι όλα αυτά δημιουργούν ένα ανθρώπινο δυναμικό, που μπορεί να μην πάρει τα όπλα στα χέρια, αλλά είναι βέβαιον ότι θα χαρεί αν κάποιος "φυτέψει" μια σφαίρα στο κεφάλι αυτού που απειλεί την ίδια τη δημοκρατία.

Από τη στιγμή λοιπόν που όλα αυτά τα συνταγματικά εγκλήματα οδηγούν στη "ανωμαλία", είναι μαθηματικά βέβαιον ότι θα οδηγήσουν στα μεμονωμένα φαινόμενα της τρομοκρατίας. Κάποιοι συμπολίτες μας προφανώς, μην αντέχοντας τα συνταγματικά εγκλήματα των εξουσιαστών, είναι δεδομένο ότι θα καταφύγουν στη βία, προκειμένου να σταματήσουν αυτό το οποίο αντιλαμβάνονται ως "λαίλαπα". Είναι δεδομένο ότι θ' αποφασίσουν να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους. Αυτό ακριβώς είναι η τρομοκρατία. Είναι οι πρώτοι "ατμοί" που ξεφεύγουν από μια κοινωνική "χύτρα" που βράζει και είναι έτοιμη να εκραγεί. Είναι ο προπομπός της λαϊκής αντίδρασης. Η τρομοκρατία γεννιέται από αυτού του είδους τις συμπεριφορές της εξουσίας. Η τρομοκρατία γεννιέται, όταν κάποιοι δεν σέβονται τις κατακτήσεις του λαού.

Αν προσέξει κάποιος τα θύματα της τρομοκρατικής δράσης, θα δει συγκεκριμένα πράγματα. Θύματά της δεν είναι κοινοί πολιτικοί ή κοινοί πλούσιοι ή κοινοί εκδότες ή κοινοί δικαστές. Δεν είναι πολιτικοί, που είναι απλά ανίκανοι ή τεμπέληδες. Δεν είναι πλούσιοι, που απλά πλουτίζουν. Δεν είναι κοινοί εκδότες, που πλασάρουν "σκουπίδια" στην κοινωνία. Δεν είναι κοινοί δικαστές, που απλά είναι κουτοί κι αναξιόπιστοι κριτές. Τα θύματα της τρομοκρατίας είναι πολύ συγκεκριμένα. Άσχετα με το αν έχουν δίκιο ή όχι στην κρίση τους ή στις ενέργειές τους οι τρομοκράτες, η αιτιολογία των πράξεών τους είναι αυτή που μας ενδιαφέρει. Μας ενδιαφέρει να μάθουμε με πιο αιτιολογικό τους σκοτώνουν και όχι αν πράγματι έχουν δίκιο γι' αυτά που κάνουν ή γι' αυτά που ισχυρίζονται εις βάρος συγκεκριμένων προσώπων.

Τα θύματά τους είναι πολιτικοί, που εμπλέκονται σε θέματα αλλοίωσης του πολιτεύματος, διαφθοράς ή ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Είναι πλούσιοι, που συμμετείχαν στο "πλιάτσικο" της δημόσιας περιουσίας. Είναι εκδότες, που "υπνώτιζαν" τον λαό ή διαμόρφωναν την κοινή γνώμη με τον τρόπο που συνέφερε στους ιμπεριαλιστές ή τους εχθρούς της δημοκρατίας. Είναι δικαστικοί, που δεν έκαναν το καθήκον και άρα δεν σταμάτησαν ούτε τα συνταγματικά εγκλήματα ούτε αυτό το "πλιάτσικο". Γι' αυτόν τον λόγο ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να έχει την ανάγκη ασφάλειας, παρ' όλο που δεν είναι σοβαρός κυβερνητικός παράγοντας. Γι' αυτόν τον λόγο διαφέρει από τον Ράλλη ή τον Τζανετάκη, που υπήρξαν επίσης πρωθυπουργοί και οι οποίοι δεν έχουν κανέναν λόγο να φοβούνται να περπατούν ανάμεσα στον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο κινδυνεύει και η οικογένειά του και γι' αυτόν τον λόγο μας κοστίζει δισεκατομμύρια η προστασία τους. Γι' αυτόν τον λόγο κατοικεί μόνιμα στην πιο καλά αστυνομευμένη περιοχή της πρωτεύουσας.

Αντιλαμβανόμαστε ότι με το θέμα της τρομοκρατίας δημιουργείται μια κατάσταση, που για κάποιον ο οποίος έχει γνώσεις είναι εκμεταλλεύσιμη. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η τρομοκρατία, πέρα από την "εικόνα" του σπουδαίου, που προσφέρει σε κάποιους εξαιτίας της φρούρησής τους, δημιουργεί κάποιες συνθήκες. Αυτές οι συνθήκες είναι εκμεταλλεύσιμες. Γιατί; Γιατί η τρομοκρατία δημιουργεί και διαμορφώνει τις συλλογικές συμπεριφορές αυτών που αποτελούν στόχους της. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Το εξής απλό. Κάποιοι πολιτικοί, είτε εξ αιτίας επιλογής είτε εξαιτίας σφάλματος, πραγματοποιούν συνταγματικά εγκλήματα, τα οποία εξοργίζουν τον λαό. Αυτά τα εγκλήματα προκαλούν το φαινόμενο της τρομοκρατίας κι αυτό το φαινόμενο με τη σειρά του εγκλωβίζει τους εγκληματίες σε μια κατάσταση ομηρίας απέναντι σ' αυτόν που μπορεί να τους προστατεύσει. Κάποιοι παρανομούν δηλαδή και στη συνέχεια, επειδή φοβούνται την τρομοκρατία, συνεχίζουν να παρανομούν επί τη παραγγελία αυτού που τους προστατεύει.

Αυτές οι συλλογικές συμπεριφορές είναι εκμεταλλεύσιμες για κάποιον έμπειρο, όπως είναι ο Μητσοτάκης. Είναι εκμεταλλεύσιμες, γιατί από τη μία γίνονται το αίτιο να εξασφαλίζονται μόνιμοι και πιστοί συνεργάτες και από την άλλη γίνονται το αίτιο για να εκδηλωθούν χωρίς αντίδραση τα φαινόμενα του νεποτισμού. Πώς λειτουργούν όλα αυτά; Με τον εξής απλό τρόπο. Αυτός ο οποίος έχει την εξουσία τη μοιράζει σ' εκείνους τους ανθρώπους που σε άλλη περίπτωση δεν θα την καταλάμβαναν. Ασήμαντοι ή διεφθαρμένοι πολιτικοί αναλαμβάνουν εξαιτίας της εύνοιας του "αφεντικού" σημαντικά κυβερνητικά "πόστα". Άσημοι άνθρωποι γίνονται μέσα σε μια νύχτα —κι εξαιτίας μιας θέσης— σημαντικοί και επώνυμοι παράγοντες της κοινωνίας. Όμως, αυτή η ανέλπιστη "επιτυχία" δημιουργεί δέσμευση σ' αυτούς. Άρα είναι εύκολο να τους ζητηθεί μια "εξυπηρέτηση" από αυτόν ο οποίος τους "ευεργετεί". Η "εξυπηρέτηση" αυτή όμως είναι η παρανομία στην οποία αναφερόμαστε. Η παρανομία και ο φόβος της τιμωρίας είναι τα θεμέλια στοιχεία της κατάστασης που αναλύουμε.

Αυτά τα δύο στοιχεία είναι σημαντικά, γιατί αλλάζουν θεμελιώδη δεδομένα στο χώρο της πολιτικής. Μεταφέρουν μέσα σ' αυτήν την παθολογία του υποκόσμου. Οι ομάδες των πολιτικών παύουν να είναι ομάδες συντρόφων και ιδεολογικών συνοδοιπόρων. Ανθρώπων δηλαδή που πορεύονται μαζί χωρίς καμία μεταξύ τους δέσμευση και με μόνο αιτιολογικό την κοινή ιδεολογική άποψη. Δεδομένα δηλαδή, που, μόλις πάψουν να υφίστανται, τους διαλύουν με τον ίδιο εύκολο τρόπο που προηγουμένως τους ένωσαν. Η παρανομία και ο φόβος αυτές τις ομάδες τις μετατρέπει σε "σφικτές" συμμορίες. Συμμορίες αλληλοεκβιαζόμενων και αλληλοεξαρτώμενων ανθρώπων. Συμμορίες, που ο φόβος απέναντι στους εξωτερικούς εχθρούς τούς κάνει ν' ανέχονται τα οποιαδήποτε εσωτερικά "καταστατικά" της ομάδας. Συμμορίες, που ο φόβος απέναντι στην τρομοκρατία τις διατηρεί "ακμαίες".

Αυτό ακριβώς είναι και το ζητούμενο. Γιατί; Γιατί αυτός ο οποίος τις δημιούργησε μπορεί να τις εκμεταλλεύεται μόνιμα. Κανένας δεν εγκαταλείπει το "αφεντικό", γιατί το φοβάται. Το φοβάται για πολλούς λόγους. Το φοβάται, για παράδειγμα, γιατί μπορεί να πέσει θύμα του εκβιασμού του. Είναι αυτός που γνωρίζει και έχει στοιχεία για την παρανομία τους. Είναι αυτός που μπορεί να τους βάλει στο "στόχαστρο" των τρομοκρατών ή των εισαγγελέων. Αυτός ο φόβος τούς διατηρεί υπό την ομηρία του. Όταν όμως είσαι όμηρος κάποιου, δεν αντιδράς σε ό,τι κι αν κάνει. Δεν αντιδράς, όταν για παράδειγμα σου "φορτώνει" την κόρη του ή τον γιο του στη συμμορία. Είναι σύνηθες στις συμμορίες ο "figlio di Capo" (γιος του αφεντικού) να είναι ταυτόχρονα καί δεξί του "χέρι" καί υπαρχηγός.

Σ' αυτές τις σχέσεις αλληλεξάρτησης αναζητάς τα αίτια του νεποτισμού και πουθενά αλλού. Στις σχέσεις που μετατρέπουν τις πολιτικές φιλίες σε συνενοχές. Πώς αλλιώς μπορούμε να εξηγήσουμε τη δύναμη της Ντόρας μέσα στη Νέα Δημοκρατία, όταν πρωτοεμφανίστηκε στην πολιτική; Πώς μπορούμε να εξηγήσουμε την "επιτυχία" και την αποδοχή της Ντόρας μέσα στους "κόλπους" των συνεργατών του πατέρα της; Τι εκτίμησαν όλοι αυτοί; Το κληρονομικό της "χάρισμα"; Αυτοί δεν έχουν παιδιά να τους κληροδοτήσουν "χάρισμα"; Πώς δηλαδή ξαφνικά έμπειροι και ηλικιωμένοι πολιτικοί βρέθηκαν να "σέρνονται" πίσω από τα φουστάνια τής αρχικά άσχετης κι ανεπάγγελτης Ντόρας; Πώς την ανέχτηκαν στο διάστημα της ασχετοσύνης της και της επέτρεψαν ν' αποκτήσει την εμπειρία που χρειαζόταν για να τους "καπελώσει" στη συνέχεια; Αυτό το φαινόμενο μόνον μία λογική εξήγηση μπορεί να έχει. Την ανέχτηκαν, όπως ανέχονται οι μαφιόζοι τον άσχετο και κακομαθημένο γιο του Capo.

Δεν υπάρχει άλλη λογική εξήγηση. Τι ήταν η Ντόρα, για να "λύνει" και να "δένει" στο κόμμα; Τι ήταν, για να της ανοίξουν τον "δρόμο" τόσοι πολιτικοί, που καί φιλόδοξοι καί αδίστακτοι ήταν; Μια κοινή νοικοκυρά, που, αν ζούσε ο Μπακογιάννης, ακόμα θα ήταν στην κουζίνα της. Μια νοικοκυρά, που το φυσιολογικό της όριο θα ήταν μια βουλευτική θέση ένεκα κάποιας συμπάθειας του αφελούς κόσμου, λόγω της χηρείας της. Από την απλή βουλευτική έδρα όμως, μέχρι του σημείου ν' αναλαμβάνει καίρια κομματικά πόστα, υπάρχει το χάος. Από τη θέση που έχουν κατά καιρούς καταλάβει ακόμα και οι πιο απίθανοι συμπολίτες μας, μέχρι το να θεωρείται εκ των ουκ άνευ ν' αναλάβει τον τομέα της εξωτερικής πολιτικής της δεξιάς, υπάρχει το χάος. Από πού έμαθε τα περί εξωτερικής πολιτικής μια νοικοκυρά; Μήπως τηγάνιζε ψάρια εισαγωγής και έγινε ειδική επί των εξωτερικών θεμάτων; Τα πράγματα δηλαδή είναι απλά. Κάποιος ήθελε να της δώσει εκείνο το στρατηγικό για τη συμμορία πόστο και τα μέλη της πριμοδότησαν την επιλογή του.

Είναι μερικά πράγματα, δηλαδή, που, όσο και να προσπαθήσει κάποιος, δεν μπορεί να τους δώσει κάποια άλλη λογική εξήγηση. Δεν υπάρχει δηλαδή λογική εξήγηση, όταν βλέπει κάποιος μια άσχετη κι ανεπάγγελτη νοικοκυρά να μετατρέπεται ξαφνικά σε "φαινόμενο" της διπλωματίας και πρωταγωνιστή της διεθνούς πολιτικής σκηνής. Δεν υπάρχει λογική εξήγηση γι' αυτήν την εξέλιξη. Είτε θα πρέπει να δεχθούμε ότι υπήρξε "επιφοίτηση" είτε κάτι άλλο, που είναι ύποπτο. Ξαφνικά δηλαδή κι εκεί που ήσουν ειδική στο σοτάρισμα της ντομάτας και των κρεμμυδιών, παίρνεις το αεροπλάνο και πας στην Ουάσιγκτον, για να προτείνεις λύσεις στο κυπριακό; "Ξεσκόνισες" το πτυχιάκι που πήρες, όταν έτρωγες τα λεφτά του μπαμπά και ξαφνικά τα "θυμήθηκες" όλα; Τα "θυμήθηκες" στον βαθμό που να προσπεράσεις τους επαγγελματίες διπλωμάτες; Και καλά εσύ το κάνεις, εφόσον σου το προτείνουν και τόσο σου "κόβει". Οι άλλοι πώς σε ανέχονται, όταν σε ακούνε; Γιατί δεν παίρνουν μια βρεγμένη "σανίδα", για να σε λιανίσουν;

Όλα αυτά δηλαδή δεν έχουν κάποια λογική εξήγηση. Εξηγούνται μόνον με τη λογική των συμμοριών. Ο Capo, ως πατέρας, σε βάζει σε ένα πόστο και στη συνέχεια σε στέλνει στον Αρχιcapo να σου δώσει το "χρίσμα" και βέβαια τη νομιμοποίηση. Ο αρχηγός της συμμορίας της γειτονιάς σε στέλνει στον αρχηγό της συνοικίας, για να σου δώσει το προβάδισμα στη διαδοχή. Αν δηλαδή υποθέσουμε ότι ο Μητσοτάκης είναι ο εκλεκτός των ΗΠΑ στην Ελλάδα, δεν είναι παράξενο που οι ΗΠΑ αναγνώρισαν πρώτες το κληρονομικό "χάρισμα" της κόρης του. Στον άξονα Αθήνα-Ουάσιγκτον έγινε η "μεταμόρφωση" της Ντόρας. Στο πατρικό της στα Χανιά κρίθηκε για την επάρκειά της, όταν φιλοξενούσαν τον πρώην "πλανητάρχη". Όταν πρόσφερε τα "ξεροτήγανα" στον Μπους senior, κατάλαβαν οι Αμερικανοί το ταλέντο της να προσφέρει στην ανθρωπότητα. Πρόβλημα αξιοκρατίας δεν υπάρχει, εφόσον αυτοί οι οποίοι πραγματικά κυβερνάνε δεν είναι αυτοί οι οποίοι φαίνονται. Μόνον μέσον και μια λαμπερή οδοντοστοιχία χρειάζεται η "βιτρίνα" της εξουσίας. Όταν ο senior έκανε "πλανητάρχη" τον κόπανο τον γιο του, θα είχε πρόβλημα να δώσει προβάδισμα στη Ντόρα, για να διαχειριστεί το μέλλον της "Μπανανίας";

Όλα αυτά είναι αποτελέσματα της ανοχής της κοινωνίας. Όταν αυτήν την ανοχή την εξασφαλίζει η έννοια της "τρομοκρατίας", ευνόητα είναι μερικά πράγματα. Ευνόητο είναι για παράδειγμα ότι η τρομοκρατία είναι πολύ σημαντικό πράγμα, για ν' αφεθεί στην "τύχη" της και στην "καλή" διάθεση των τρομοκρατών. Η τρομοκρατία δηλαδή για πολλούς λόγους θα έπρεπε να ελεγχθεί από την εξουσία. Ο κυριότερος λόγος για τον οποίο δεν αφήνεται στην τύχη της είναι για να μην μετεξελιχθεί σε μαζικό κίνημα, πράγμα ιδιαίτερα επικίνδυνο. Είπαμε πιο πάνω ότι η τρομοκρατία, όπως την γνωρίζουμε, είναι ο προπομπός μιας κατάστασης. Είναι η πρώτη βίαιη μεμονωμένη αντίδραση, που δίνει το έναυσμα για μια εκτεταμένη συλλογική αντίδραση. Η τρομοκρατία δηλαδή με την εκδήλωσή της τρομάζει το σύστημα, όχι επειδή τα θύματά της είναι πολλά, αλλά επειδή μπορεί εύκολα να μετεξελιχθεί σε ανεξέλεγκτο βίαιο μαζικό αντιεξουσιαστικό κίνημα.

Το σύστημα, έχοντας αυτήν τη γνώση, προσπαθεί να την ελέγξει εν τη γενέσει της. Πώς γίνεται αυτό; Με τον εξής απλό τρόπο. Δεν της επιτρέπει ν' αλλάξει κλίμακες και να μετεξελιχθεί σε λαϊκό κίνημα. Μόνο του δημιουργεί τρομοκρατικές οργανώσεις, ώστε να τις βαστά "κλειστές", όπως είναι οι μυστικές υπηρεσίες. Με τον τρόπο αυτόν "εκτονώνει" τον κίνδυνο από τη γέννηση της αυθεντικής τρομοκρατίας, που πρωτογεννήθηκε ως φαινόμενο κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Της τρομοκρατίας δηλαδή που αποτελεί προπομπό συλλογικών φαινομένων και που οδηγεί σε ριζικές ανακατατάξεις. Η εξουσία, με τον έλεγχο της τρομοκρατίας, καταφέρνει, και αρχικούς τυχαίους και άκρως επικίνδυνους "ατμούς" βίας τους "παροχετεύει" από δικά της "κανάλια". Δημιουργεί δηλαδή βαλβίδα ασφαλείας, που αποτρέπει την έκρηξη της "χύτρας".

Πώς γίνεται αυτό; Με την εξής απλή μεθόδευση. Η φυσική τρομοκρατία δεν είναι ποτέ μακροχρόνια, επεμβατική και μυστική. Επειδή αποτελεί μια στιγμιαία ενστικτώδη αντίδραση τής κοινωνίας, δεν μπορεί να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Συνήθως ξεκινάει και τελειώνει σε ένα βίαιο γεγονός, που απλά γίνεται η αιτία να τεθούν τα πράγματα επί τάπητος. Η απελπισία δηλαδή κάποιων δημιουργεί τη βία και αυτή στη συνέχεια δημιουργεί συνθήκες για πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Οι προς στιγμήν τρομοκράτες μπαίνουν στον πολιτικό στίβο, για να διεκδικήσουν αυτά τα οποία θέλουν, έχοντας τη "διαφήμιση" και βέβαια το διαπραγματευτικό "ατού" της βίας. Η βία είναι "ατού", γιατί αυτός ο οποίος αντιδρά στην εξουσία έχει τα μέσα να αντιπαραβάλει απέναντι στη βία των μηχανισμών της εξουσίας τη βία των δικών του μηχανισμών. Αυτό το "ατού" μπαίνει στην άκρη και από εκεί και πέρα γίνεται πολιτική. Αυτό έγινε για παράδειγμα και κατά τη διάρκεια της Χούντας. Έγινε μια απόπειρα κατά του δικτάτορα, αλλά αυτή η απειλή έγινε "ατού" στα χέρια του λαϊκού κινήματος. Έγινε "ατού" και όχι αυτοσκοπός των αντιδρώντων απέναντι στη Χούντα. Δεν γίνονταν καθημερινές εκτελέσεις χουντικών, ώστε η ίδια η τρομοκρατία να παράγει πολιτική.

Η τεχνητή τρομοκρατία δεν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Αυτή η τρομοκρατία είναι μυστική, μόνιμη και πάντα έχει παρεμβατικό χαρακτήρα. Πού ωφελεί το σύστημα με αυτά της τα χαρακτηριστικά; Στο εξής απλό. Με την μόνιμα μυστική παρουσία της μετατρέπεται εύκολα σε μια συμμορία πληρωμένων δολοφόνων, που όχι μόνον δεν ενθαρρύνει τους πολίτες ν' αντιδράσουν, αλλά αντίθετα τους τρομάζει. Με τις λανθασμένες επιλογές της κρίνεται και καταδικάζεται. Με την πολιτική της τοποθέτηση μπαίνει στο χώρο του υποκειμενικού κι αποκτά αντιπάθειες, εφόσον αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της πολιτικής. Όλα αυτά είναι επιθυμητά από το σύστημα, γιατί ταυτόχρονα καί εκμεταλλεύεται την τρομοκρατία καί την "εκτονώνει" ως φαινόμενο.

Την εκμεταλλεύεται με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Απέναντι στη μαζικότητα αυτών που θέλουν ν' αντιδράσουν στην εξουσία βάζει μια μάζα, που, επειδή μισεί τη δολοφονικότητα τής τρομοκρατίας. ευθυγραμμίζεται με την εξουσία. Για να το καταφέρει αυτό, απλά διατηρεί μια μεθοδολογία που την ευνοεί. Ποια είναι αυτή; Εκμεταλλεύεται τα "λάθη" των τρομοκρατών. Με το "λάθος" εκτονώνει την επιχειρηματολογία. Εκτελεί για παράδειγμα το λάθος πρόσωπο για τους σωστούς λόγους. Αυτό είναι εκμεταλλεύσιμο. Γιατί; Γιατί το σύστημα δεν "λογοκρίνει" την επιχειρηματολογία των τρομοκρατών, πράγμα επικίνδυνο. Την αφήνει ελεύθερη, παρ' όλο που την απειλεί κι απλά την "ακυρώνει" με τον λάθος "στόχο". Αυτό δημιουργεί σύγχυση και διχάζει την κοινωνία. Το χειρότερο όμως είναι ότι τη σωστή επιχειρηματολογία την αποδίδει στους λάθους ανθρώπους. Την αποδίδει σε ανεγκέφαλους δολοφόνους, που δεν τους "ακούει" κανείς. Μετα­τρέπει τους τρομοκράτες σε ακίνδυνες "Κασσάνδρες". Με τον τρόπο αυτόν η εξουσία καταφέρνει κι επιτυγχάνει το σύνολο των στόχων της.

Συνήθως άνθρωποι δικοί της στελεχώνουν τις τρομοκρατικές οργανώσεις κι αυτό είναι κάτι πολύ εύκολο να γίνει, εφόσον κανένας δεν τους γνωρίζει. Μόνη της δολοφονεί όποιους θέλει κι αποδίδει τους φόνους όπου θέλει. Με τις άστοχες και περιττές δολοφονίες οδηγεί τον κόσμο σε αδιέξοδα, "αποδεικνύοντας" ότι η τρομοκρατία δεν αποτελεί διέξοδο στην κοινωνική "πάλη". Τέλος, με τις δολοφονίες αυτές δίνει νόημα ύπαρξης στις άθλιες μυστικές υπηρεσίες, που λειτουργούν ως παρακράτος και βρίσκει κοινωνικούς σύμμαχους, όταν περιστέλλει τα κοινωνικά κι ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πλέον γιατί η τρομοκρατία είναι πολύ χρήσιμη για ν' αφεθεί ανεξέλεγκτη και στα χέρια άσχετων αντιδραστικών ή αναρχικών. Μέσα σ' αυτό το οργανωμένο κι "απειλητικό" σκηνικό επιβιώνουν οι κομματικές "συμμορίες". Οι ίδιοι οι Capo κομμάτων-συμμοριών μπορούν και κάνουν ό,τι θέλουν. Μπορούν να προωθούν όποιον θέλουν και να απειλούν επίσης όποιον θέλουν. Μπορούν να "σπρώχνουν" τα παιδιά τους σε θέσεις που απαιτούν τη μέγιστη αξιοκρατία. Αν υπήρχε αξιοκρατία, θα υπήρχε ο κοιμισμένος ο "Γιωργάκης", να παριστάνει τον υπουργό εξωτερικών ή η ανύπαρκτη Ντόρα, να παριστάνει την ελπίδα του έθνους και της δεξιάς παράταξης; Η τρομοκρατία της εξουσίας τα έχει "μεθοδεύσει" όλα αυτά. Αν δεν σκότωνε τον Πέτρου, θα γινόταν πρωθυπουργός ο Ανδρέας; Αν δεν σκότωνε τον Μπακογιάννη, θα γινόταν πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης; Αν δεν υπήρχαν αυτές οι δολοφονίες, που ωθούν τον κόσμο στα άκρα, θα υπήρχε το δικομματισμός, που επέτρεψε σ' αυτούς να διορίσουν τους συγγενείς διαδόχους τους; Θα υπήρχε δηλαδή εγκλωβισμός των πολιτών μεταξύ των δύο συμμοριών;

Από τη στιγμή που θα συμβεί αυτό, τα πάντα είναι εύκολα. Απλά δεν λειτουργούν με τη γνωστή λογική της πολιτικής, αλλά με τη λογική των συμμοριών. Όποιος πολιτικός αντιδρά στον νεποτισμό απειλείται. Απλά ο Capo δεν σε απειλεί άμεσα με τους δικούς του εκτελεστές, αλλά με την τρομοκρατία. Σε απειλεί με αποκαλύψεις, που θα σε βάλουν στο "στόχαστρο" των μόνιμα υπαρχόντων τρομοκρατικών οργανώσεων. Σε απειλεί να σε "πετάξει" ως "κρέας" στα μόνιμα υπάρχοντα "σκυλιά" της τρομοκρατίας, που περιμένουν "κρέας", για ν' αναμασήσουν τα γνωστά αντιεξουσιαστικά "ποιήματα". Αυτό είναι το μυστικό και γι' αυτό το ζητούμενο είναι η συνενοχή. Τοποθετούν πολιτικούς, είτε "βρόμικους" είτε με πρόθεση να τους κάνουν "βρόμικους", σε καίρια πόστα, για να μπορούν στη συνέχεια να τους εκβιάζουν. Οι εκβιαζόμενοι δεν μπορούν ν' αντιδράσουν, ούτε στον ιμπεριαλισμό ούτε στον νεποτισμό.

Μέσα σ' αυτό το απόλυτα ελεγχόμενα απειλητικό σκηνικό έχουν "στηθεί" οι κομματικές συμμορίες. Οι συμμορίες, που αποτελούν ιδιοκτησίες συγκεκριμένων ιδιωτών, που κατά σύμπτωση είναι οι αντιπρόσωποι των ιμπεριαλιστών στην Ελλάδα. Το γεγονός όμως ότι ελέγχεται η τρομοκρατία δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εκείνα τα δεδομένα για την ανάπτυξη της φυσικής τρομοκρατίας. Τη φυσική τρομοκρατία την γεννούν οι κλοπές και οι αυθαιρεσίες της εξουσίας και άρα αποτελεί μόνιμο κίνδυνο, που δεν εξαλείφεται. Αυτός είναι κι ο λόγος που, ενώ σήμερα θεωρητικά εξαρθρώθηκε η 17 Νοέμβρη, κανένας δεν κάνει λόγο για κατάργηση των προσωπικών φρουρών των πάλαι ποτέ στόχων αυτής της διαβόητης οργάνωσης.

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία περίπου τρεις χιλιάδες αστυνομικοί είναι ο στρατός που αναλαμβάνει τη φύλαξη των "δημοφιλών" πολιτικών μας. Τρεις χιλιάδες κρατικοδίαιτοι υπάλληλοι, που, όσο περισσότερο αυξάνεται το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών, θα έχουν αυξητικές τάσεις. Τάσεις, που δεν θα περιορίζονται μόνον στον "πληθυσμό" τους, αλλά και στο κόστος εκπαίδευσής τους. Τρία δις τον μήνα πληρώνει το "κορόιδο", για να προστατεύονται οι "λαοφιλείς" κλέφτες. Τρία δις πληρώνει ο λαός, για να προστατεύονται οι κλέφτες από τον ίδιο τον λαό. Στρατόπεδα ολόκληρα στήνονται γύρω από σπίτια και βίλες πολιτικών, τη στιγμή που ολόκληρες περιοχές της Αθήνας παραμένουν αφύλακτες και στο έλεος των κακοποιών.

Η πλάκα η μεγάλη όμως έγινε με τον ίδιο τον Μητσοτάκη στην πρόσφατη απόπειρα κατά της κόρης του. Ο αρχιερέας, που τα έλεγχε όλα μέσα σε ένα επαγγελματικά στημένο "σκηνικό", παραλίγο να την "πατήσει" σαν άσχετος. Παραλίγο το "κουφό λιοντάρι" να του την κάνει τη ζημιά. Ολόκληρος ο σχεδιασμός της οικογένειας θα κατέρρεε, εξαιτίας ενός κοινού ψυχοπαθούς. Γιατί; Γιατί το "κλειδί" στην επιβίωση του "μητσοτακισμού" είναι η Ντόρα. Αν σκοτωνόταν η Ντόρα, θα καταστρεφόταν η οικογένεια. Γιατί; Γιατί υπάρχει μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις γενιές των Μητσοτάκηδων. Χάσμα καί ικανοτήτων καί χρόνων. Ο γέρος έχει ήδη "συνομιλίες" με τον Άγιο Πέτρο και είναι πολύ μεγάλος για ν' αναλάβει τον χρόνο μέχρι να προετοιμαστεί ένας νέος διάδοχος. Ο γιος του είναι πανάσχετος κι ανίκανος και ο διάδοχος αναγκαστικά θ' αναζητούνταν από την επόμενη γενιά. Αυτό όμως θα ήταν αδύνατον να επιτευχθεί για φυσικούς και βιολογικούς λόγους.

Εδώ πρέπει να κάνουμε μια ειδική αναφορά στον ρόλο της κόρης του. Ο "μητσοτακισμός" βασίζεται σε ένα "έργο", που δεν μπορεί να επαναληφθεί, γιατί δεν υπάρχουν οι συνθήκες που θα το επέτρεπαν. Δεν είναι τυχαίο δηλαδή που τον "πολύ" Μητσοτάκη τον διαδέχθηκε ένας θηλυκός διάδοχος και όχι ο γιος του. Θα ήταν δύσκολο δηλαδή τον "αρσενικό" Μητσοτάκη να τον διαδεχθεί κάποιος επίσης "αρσενικός" Μητσοτάκης. Γιατί; Γιατί η "αρσενική" πολιτική είναι ενεργητική και προϋποθέτει "κίνηση". Η "κίνηση" όμως πάντα εμπεριέχει την έννοια του ρίσκου. Αυτός ο οποίος "κινείται" κρίνεται και άρα αποτελεί "στόχο" αυτών που τον πολεμούν. Αρσενικός διάδοχος δηλαδή σημαίνει ότι πρέπει να έχει τουλάχιστον τις ίδιες δυνατότητες, αλλά ταυτόχρονα να είναι και εξίσου τυχερός με τον προκάτοχό του, εφόσον τα δεδομένα δεν είναι πάντα τα ίδια.

Αντίθετα με αυτού του είδους την πολιτική, η "θηλυκή" πολιτική είναι σαφώς πιο εύκολη, εφόσον είναι στατική. Η ιδιομορφία αυτής της πολιτικής είναι ότι απλά πρέπει να υπάρχει μια "κληρονομιά" για ν' ασκηθεί. Δεν μπορεί δηλαδή κάποιος να ξεκινήσει την πορεία του με αυτού του είδους την πολιτική. Αυτή η πολιτική προϋποθέτει απλά προσήλωση σε ένα έργο που ήδη έχει επιτευχθεί. Απλά είναι τα πράγματα. Δύσκολο είναι να γεννηθεί ένας αρσενικός Χριστός, που δημιουργεί κληρονομιά μέσω του έργου Του και όχι να βρεις παπάδες, που θα στελεχώσουν μια "θηλυκή" εκκλησία, η οποία θα διατηρήσει το έργο Του απαράλλαχτο μέσα στο χρόνο. Οι γυναίκες, λόγω χαρακτηριστικών, μπορεί να γίνονται δύσκολα "Χριστοί", αλλά γίνονται πολύ εύκολα οι καλύτεροι "παπάδες".

Αν ο αναγνώστης καταλάβει το παράδειγμα, θα καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα με τον "μητσοτακισμό" και ποια θα είναι η πορεία του στο μέλλον. Σήμερα η Ντόρα με ένα χαμόγελο και μερικές τετριμμένες "μητσοτάκειες" ρήσεις κάνει "λαμπρή" καριέρα. Κάνει καριέρα ως "ιερέας" του "μητσοτακισμού". Αυτό δεν απαιτεί κανένα προσόν. Κάνει ό,τι κάνουν οι παπάδες. Δεν σκέφτονται τι θα πουν. Αναζητούν στο "ευαγγέλιο" την άποψη του Χριστού. Αυτό κάνει και η κόρη του Μητσοτάκη. Εμφανίζεται σαν "παντογνώστης", εφόσον δανείζεται από την "παντογνωσία" του πατέρα της. Γι' αυτόν τον λόγο μεριμνά μόνον για το χαμόγελό της. Μόνον αυτό είναι δικό της και έχει γίνει δεύτερη φύση της. Την πυροβόλησαν και το χαμόγελο, ακόμα και σε πλήρη ταραχή, δεν έφευγε από το πρόσωπό της. Δεν έφευγε, όπως δεν φεύγουν τα γένια του παπά, όταν πέφτει θύμα δυστυχήματος.

Γι' αυτόν τον λόγο μπορεί κάποιος, χωρίς να είναι προφήτης, να γνωρίζει τη μελλοντική πορεία της οικογένειας. Από εδώ και στο εξής μόνον τα θηλυκά μέλη της οικογένειας θα διακρίνονται. Γιατί; Γιατί τα αρσενικά μέλη είναι ευάλωτα. Μπορεί να είναι αυτά τα οποία θεωρητικά μπορούν να επεκτείνουν την "κληρονομιά", αλλά αυτό είναι κάτι που σήμερα δεν το έχει ανάγκη η οικογένεια. Το ζητούμενο σήμερα είναι να στηθεί η "εκκλησία" γύρω από την υπάρχουσα κληρονομιά και όχι η επέκτασή της. Το πρόβλημα είναι η διαχείριση της ιδιοκτησίας και όχι η αύξησή της. Γι' αυτόν τον λόγο θα πρωταγωνιστήσουν τα θηλυκά μέλη της οικογένειας και μόνον σε εξαιρετικές περιπτώσεις τα αρσενικά. Γιατί; Γιατί τα θηλυκά μέλη μόνον μπορούν να προσαρμόζονται απόλυτα γύρω από το "γράμμα" της κληρονομιάς. Να θυσιάζονται γι' αυτό που ήδη έχουν και όχι γι' αυτό που θα ήθελαν να δημιουργήσουν, όπως συμβαίνει με τους άνδρες.

Στο σημείο αυτό μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης και τα "γιατί" της πρόσφατης δολο­φονικής απόπειρας εναντίον της Ντόρας. Συνήθως τέτοιοι θηλυκοί διαχειριστές δεν πέφτουν θύματα δολοφονικών επιθέσεων από αντιπάλους τους. Στην πραγματικότητα δεν έχουν αντιπάλους, γιατί δεν αντιπαλεύονται κανέναν. Δεν προκαλούν δηλαδή με την ύπαρξή τους το φαινόμενο του πολιτικού εγκλήματος. Τέτοια εγκλήματα αφορούν άνδρες, που μισούνται μεταξύ τους και "τρίβονται" στην πορεία τους. Η εγκληματική απόπειρα κατά της Ντόρας ανήκει σε άλλο κλάδο της εγκληματολογίας. Ανήκει στις υποθέσεις που αφορούν επιθέσεις εναντίον διάσημων τραγουδιστών, κληρονόμων, αθλητών, αιρετικών, "σωτήρων" κλπ.. Ανήκει στις υποθέσεις που αφορούν διάσημα "τίποτε", τα οποία λαμβάνουν τεράστια σημασία στα μυαλά κάποιων "άρρωστων" ανθρώπων.

Η Ντόρα δηλαδή έπεσε θύμα της αναίτιας διασημότητάς της. Ένα γυαλιστερό "τίποτε" εντυπώθηκε στο θολωμένο μυαλό ενός ψυχοπαθούς και από εκεί και πέρα τα πράγματα εύκολα γίνονται επικίνδυνα. Συνήθως τέτοιοι δολοφόνοι δεν ανήκουν στο χώρο των εχθρών, αλλά στο χώρο των θαυμαστών του "τίποτε". Θαυμαστές, που για κάποιον λόγο —είτε λογικό είτε όχι— απογοητεύτηκαν από το είδωλό τους κι αποφάσισαν να το τιμωρήσουν. Όταν για παράδειγμα ένας τρελός θαυμαστής του Μπέκαμ τον έχει για θεό, δεν θα τον "συγχωρήσει", αν εγκαταλείψει την αγαπημένη του ομάδα ή αν του αρνηθεί ένα χειρόγραφο ή μια χειραψία. Όταν γεμίζεις με αφίσες του "τίποτε" το δωμάτιο σου, δεν το "συγχωρείς" όταν δεν κάνει το "καθήκον" του, είτε απέναντι στη ομάδα είτε απέναντι σ' εσένα, που είσαι ο πιο πιστός οπαδός του.

Αυτό ακριβώς συνέβη και με τη Ντόρα. Όταν εξαιτίας του μέσου και των πολιτικών πιέσεων μπαίνει καθημερινά στα σπίτια μας, για να μας προσφέρει "λύσεις", κάποιοι αφελείς την εμπιστεύονται και κάποιοι λίγοι τρελοί τη βλέπουν σαν παντογνώστη θεό. Όταν ακόμα και για το πρόβλημα της αναπαραγωγής της ασιατικής αρκούδας θα κληθεί η Ντόρα να εκφράσει την άποψή της, υπάρχει αυτό το ρίσκο. Δεν μπορείς να υπόσχεσαι λύσεις σε όλων των ειδών τα προβλήματα και να τις αρνείσαι στους πιστούς σου, πολλοί εκ των οποίων μπορεί να είναι και λίγο "σαλεμένοι". Αυτό βέβαια είναι και το φυσικότερο, γιατί δεν μπορείς να πιστεύεις στη Ντόρα και να είσαι λογικός. Γι' αυτόν τον λόγο υπάρχει και η μεγάλη αντίφαση στην πράξη του παραλίγο δολοφόνου της. Ενώ αυτός είχε "πρόβλημα" με τον Σημίτη, εναντίον της Ντόρας εκδήλωσε την επίθεσή του. Γιατί; Γιατί τον απογοήτευσε. Γιατί δεν τον άκουσε. Γιατί δεν του έλυσε το πρόβλημα αυτή που υπόσχεται καθημερινά μέσα από όλα τα κανάλια λύσεις για όλους και για όλα τα προβλήματα.

Αυτή όμως η αρνητική της στάση είναι επικίνδυνη, όταν υπάρχουν άνθρωποι, που, λόγω κάποιας ψυχικής πάθησης, μπορούν να το εκλάβουν ως υποτίμησή τους ή αθέτησης κάποιας φανταστικής "συμφωνίας". Είναι επικίνδυνο, όταν υπάρχουν άνθρωποι, που αισθάνονται ότι προδίδονται. Αντιλαμβανόμαστε δηλαδή ότι κατά πάσα πιθανότητα ο παραλίγο δολοφόνος τής Ντόρας μάλλον είναι δεξιός και δη μητσοτακικός. Προφανώς η οικογένεια έκανε την "έρευνά" της για το άτομό του και γι' αυτό τον "συγχώρεσε" πολύ γρήγορα, αναγνωρίζοντας ότι επρόκειτο περί ασθενούς. Ο ίδιος άνθρωπος με την ίδια τρέλα αν ήταν οπαδός του ΠΑΣΟΚ, τα πράγματα θα ήταν εξόχως πιο θεαματικά. Θα είχαμε πολιτικό "διωγμό", σκοτεινά παράκεντρα εξουσίας κλπ.. Ο τρελός θα ήταν σήμερα μαζί με τους "Ξηρούς" και οι Μητσοτάκηδες θα έδρεπαν νέες δάφνες για την προσφορά τους στη δημοκρατία. Επειδή όμως αυτό δεν συμβαίνει, οι Μητσοτάκηδες έδειξαν "ανθρωπισμό" και συγχώρεσαν τον δράστη, του οποίου την τρέλα προφανώς οι ίδιοι αν όχι δημιούργησαν τουλάχιστον την καλλιέργησαν.

Αυτός ο κίνδυνος πάντα υπάρχει, όταν το σύστημα λειτουργεί με τον παράδοξο τρόπο που λειτουργεί σήμερα. Όταν υπόσχεται "σωτηρία" σε αφελείς και ανισόρροπους οπαδούς. Όταν "γυαλίζει" μπακίρια και τα προβάλει σαν "σωτήρες". Σ' αυτόν τον κίνδυνο βάζει σήμερα η Ντόρα και τα ίδια της τα παιδιά. Γιατί; Γιατί ο τρόπος που τα παρουσιάζει μπορεί να είναι επικοινωνιακά αποδοτικός, αλλά είναι τρομερά επικίνδυνος. Όταν κάνεις διάσημα κάποια άτομα χωρίς κανένα προσόν, αναπόφευκτα η προς διαφήμιση "εικόνα" θα πάει προς την προσωπικότητά τους. Δεν έχουν έργο να διαφημίσουν και φυσιολογικά θα παρουσιαστούν σαν οι "ιδανικοί" άνθρωποι, που πρέπει να τους αγαπάμε και να τους στηρίζουμε. Δεν έχουν "πραμάτεια" να διαφημίσουν κι αναγκαστικά θα "φλερτάρουν".

Δεν είναι σαν τους διάσημους ανθρώπους, που μπορούν και παραμένουν ερωτικά "ουδέτεροι", επειδή στηρίζονται στο έργο τους. Δεν στέκονται αποκλειστικά στο έργο τους, ώστε να μπορούν να κρατούν μια στάση που δεν θα προκαλεί αρνητικά φαινόμενα. "Φλερτάρουν" κι αυτό είναι επικίνδυνο, γιατί δεν γνωρίζεις πώς θα το εισπράξει αυτός ο οποίος στέκεται απέναντί σου. "Φλερτάρεις" εκατομμύρια ανθρώπων, που ο καθένας από αυτούς αντιδρά διαφορετικά στα διάφορα ερεθίσματα. Αυτό αναγκαστικά το κάνεις, όταν θέλεις να σε βλέπουν όλοι στην τηλεόραση και ταυτόχρονα δεν έχεις τίποτε να τους πεις. Απλά είναι τα πράγματα. Για να έχεις υψηλή τηλεθέαση, είτε θα πρέπει να έχεις να πεις κάτι στο κοινό είτε να κάνεις δημόσιο "στριπτίζ" της οποιασδήποτε μορφής. Τα "τίποτε" αναγκαστικά περιορίζονται στο "στριπτίζ". Είναι αναγκασμένοι να παρουσιάζονται σαν καλοί, ευγενείς, προσιτοί, φιλάνθρωποι, ερωτικοί κλπ.. Η κόρη της Ντόρας έχει ήδη διαμορφώσει αυτήν την εξωτερική εικόνα. Ήδη "φλερτάρει" με το κοινό της. Αν σ' αυτό προστεθεί και η καλή εμφάνισή της, ευνόητο είναι ότι θ' αρχίσει να "γυαλίζει" σε κάποια μυαλά που δεν "στέκουν" καλά.

Κάποιοι θ' αρχίσουν να την ερωτεύονται και να εκλαμβάνουν την τηλεοπτική της συμπεριφορά σαν ένα προσωπικό "μήνυμα", που απευθύνεται αποκλειστικά σ' αυτούς. Ν' αντιλαμβάνονται τα βλέμματά της ή τους μορφασμούς της σαν ερωτικά "κελεύσματα". Αυτοί όλοι οι "ερωτευμένοι" είναι αποφασισμένοι να τη στηρίξουν στην πορεία της και να κάνουν τα πάντα γι' αυτήν. Είναι αποφασισμένοι να την ψηφίσουν αν βάλει υποψηφιότητα και ν' αγοράσουν από το "μαγαζί" της την οποιαδήποτε "πραμάτεια". Αυτό είναι και το ζητούμενο των "image makers", αλλά όχι όταν αυτοί οι υποστηρικτές είναι "περίεργοι". Όταν αυτοί οι "περίεργοι" θα τύχει να την πλησιάσουν και ν' "απογοητευθούν" όπως είναι φυσικό, τότε θ' αρχίσει να υπάρχει ο κίνδυνος. Ο προδομένος έρωτας όπως και η προδομένη πίστη εύκολα γίνονται μονόβολο.

Γι' αυτόν τον λόγο η Ντόρα μετά την επίθεση που δέχθηκε —και λόγω του γυναικείου ενστίκτου της— για την κόρη της ανησύχησε και όχι για τον γιο της. Η κόρη της κινδυνεύει από τη "μητσοτάκειο" απληστία και όχι ο γιος της. Η κόρη της κινδυνεύει, επειδή "φλερτάρει" με το κοινό μπροστά στον τηλεοπτικό φακό και όχι ο γιος της, που δεν ασχολείται κανένας μ' αυτόν. Σ' αυτήν την τρομερή κατάσταση έχουν εντάξει μια μικρή κοπέλα, προκειμένου ν' αποκομίσουν πολιτικό κέρδος και συμπάθειες. Μια μικρή κοπέλα, που δεν ξέρει να χειριστεί ούτε τα μέσα που προσφέρουν δημοσιότητα ούτε κι αυτούς που θα την πλησιάσουν εξαιτίας της αναίτιας δημοσιότητάς της. Μια μικρή κοπέλα, που ήδη έχει μάθει να κλαψουρίζει με γοητευτικό στυλ και πολλοί θα ήθελαν να την "παρηγορήσουν".

Μια κοπέλα, που θ' ακολουθήσει τον βίο της μητέρας της. Γιατί; Γιατί και η μητέρα της έκανε το ίδιο. Όταν ήταν παντελώς άσχετη με την πολιτική, αυτό έκανε κι εκείνη. Ήταν η νεαρή και γοητευτική χήρα, που με βουρκωμένα μάτια "ζητούσε" την παρηγοριά και την κατανόηση. Όταν δεν ήξερε τι έλεγε, "φλέρταρε" με το κοινό, για να την ανέχεται. Όταν απέκτησε την εμπειρία, άλλαξε στάση. Όταν απέκτησε την άνεση να χειρίζεται τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κι απέκτησε εξοικείωση με το αντικείμενο της πολιτικής, άλλαξε στάση. Το "φλερτ" έγινε φιλικό χαμόγελο. Σήμερα η κόρη της βρίσκεται στο κρίσιμο στάδιο του "φλερτ", που είναι και το πιο επικίνδυνο. Μέχρι να φτάσει στο σημείο να μοιράζει φιλικά χαμόγελα και να διατηρεί τις αποστάσεις, θα κινδυνεύει.

Συνεχίζοντας την ανάλυσή μας, αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι η μεθοδολογία του Μητσοτάκη. Η μεθοδολογία, που του επιτρέπει να πραγματοποιεί συνταγματικά εγκλήματα με τρόπο τέτοιο, που να τον βαστά μόνιμο πρωταγωνιστή του στημένου πολιτικού "σκηνικού" στην Ελλάδα. Ο Μητσοτάκης δεν κάνει εύκολα λάθη, γιατί είναι έμπειρος. Γνωρίζει τι πρέπει να κάνει ως φύλακας που θέλει να προδώσει. Τι κάνει ένας έμπειρος φύλακας, που έχει πρόθεση να βάλει τους εχθρούς στην "αυλή"; Μεθοδεύει τα πράγματα με τρόπο τέτοιο που στη χειρότερη περίπτωση να μην χρεωθεί προδοσία, αλλά απλό λάθος. Συνεργάζεται μ' εκείνους τους ανθρώπους, που φαινομενικά δεν έχει καμία σχέση μ' αυτούς κι αυτό το κάνει για να μην κατηγορηθεί ότι λειτούργησε με βάση τα ευρύτερα "οικογενειακά" συμφέροντα της ιδεολογίας που έχει δηλώσει ότι πρεσβεύει. Για να το πετύχει αυτό, κάνει το εξής απλό. Δηλώνει φανατικός προς μια κατεύθυνση και κάνει μια "φασαρία" θεαματική μ' αυτούς που έχει πρόθεση να βάλει μέσα στην "αυλή". Όταν θ' αποκαλυφθεί η παρουσία τους, αυτός θα ισχυρίζεται στη χειρότερη περίπτωση ότι έγινε λάθος, εφόσον θα υπάρχει και η "μαρτυρία" της προηγούμενης "φασαρίας".

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό στην περίπτωση του Μητσοτάκη; Το εξής απλό. Κάθε φορά που προδίδει τη δημοκρατία, συνεργάζεται μ' αυτούς με τους οποίους έχει δηλώσει "θεαματικά" εχθρός τους. Τη δημοκρατία δηλαδή την καταλύουν αυτοί οι οποίοι κινούνται στο αντίθετο άκρο από αυτό το οποίο κινείται ο Μητσοτάκης που τους ευνοεί. Προ της Χούντας δήλωνε φανατικός βενιζελικός και δημοκρατικός. Ποια η σημασία αυτής της "δήλωσης"; Ότι θεωρητικά ήταν "ορκισμένος" εχθρός του παλατιού και των φασιστών του στρατού. Με την αποστασία του όμως ποιους βοηθούσε; Το παλάτι και τους στρατοκράτες. Στη χειρότερη περίπτωση δηλαδή θα κατηγορηθεί για εσφαλμένη εκτίμηση, εφόσον με βάση τη λογική από το σφάλμα του δεν επωφελήθηκαν οι ιδεολογικά "συγγενείς" του, αλλά οι εχθροί του. Γι' αυτόν τον λόγο δεν επιδιώκει την κατάλυση του Συντάγματος από "συγγενείς" του. Τέτοια περίπτωση θα είχαμε αν με την αποστασία του βοηθούσε το κομμουνιστικό κόμμα, το οποίο διατηρούσε "συγγένεια" με την Ένωση Κέντρου. Αυτό όμως δεν έγινε, γιατί δεν εξυπηρετούσε τους Αμερικανούς, οι οποίοι είχαν ως στόχο να παραδώσουν την εξουσία στη δεξιά και στη συνέχεια να την εκβιάζουν.

Τη δεύτερη φορά που πρόδωσε το Σύνταγμα έκανε και πάλι το ίδιο. Αυτήν τη φορά όμως είχε δηλώσει διαφορετική ιδιότητα. Δήλωνε δεξιός. Και σ' αυτήν την περίπτωση άνοιξε την "πόρτα" σε "εχθρούς" του και όχι σε "συγγενείς" του. Ό,τι είναι για τους δεξιούς οι φασίστες, είναι για τους κεντροαριστερούς οι κομμουνιστές. Οι ακραίοι "συγγενείς". Ο "δεξιός" Μητσοτάκης στη δεύτερη προδοσία του άνοιξε την "πόρτα" στους κομμουνιστές. Γιατί; Γιατί αυτό συνέφερε και πάλι τους Αμερικανούς, που ήθελαν να εκβιάζουν τους κομμουνιστές, για να εφαρμόσουν την πολιτική της Νέας Τάξης χωρίς αντίδραση. Μοιράστηκε δήθεν την εξουσία μαζί τους, για να εξασφαλίσει τη σιωπή τους. Γιατί; Γιατί σε άλλη περίπτωση τα συνταγματικά εγκλήματα που πραγματοποίησε θα ήταν το "βούτυρο" στο "ψωμί" των κομμουνιστών. Συμμετέχοντας όμως οι κομμουνιστές στο "βρώμικο '89" δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν με τον πάγιο τρόπο που λειτουργούσαν πάντα. Δεν βγήκαν στους δρόμους να καταγγείλουν ούτε το "ξεπούλημα" της χώρας ούτε την περιστολή των ατομικών δικαιωμάτων. Δεν βγήκαν στους δρόμους να καταγγείλουν τα εγκλήματα κατά των λαών της Βαλκανικής. Ο Μητσοτάκης, χωρίς καμία αντίδραση "έκοβε" και "έραβε" την ελληνική κοινωνία πάνω στο αμερικανικό "πατρόν".

Σήμερα, που επιχειρεί την προδοσία για τρίτη φορά, κάνει και πάλι το ίδιο. Μιμείται τον εαυτό του στο σύνολο των πρακτικών. Σήμερα για παράδειγμα δεν δηλώνει ούτε κεντροαριστερός ούτε δεξιός. Δηλώνει γενικά δημοκράτης. Δηλώνει υπερκομματικός παράγοντας, που το μόνο το οποίο τον ενδιαφέρει είναι η πρόοδος του λαού και η δημοκρατία. Σαν δημοκράτης ανοίγει την "πόρτα" στη μοναρχία. Και πάλι χωρίς κόστος, εφόσον στη χειρότερη περίπτωση και πάλι θα χρεωθεί λάθος εκτίμηση. Αυτό είναι πάντα το ζητούμενο. Γιατί; Γιατί η έννοια του "λάθους" συνδέεται με το υποκειμενικό σε αντίθεση με την προδοσία, που συνδέεται με το αντικειμενικό. Γιατί το λάθος το συγχωρεί η δημοκρατία και γι' αυτό η έννοια του "λάθους" είναι το όριο του Μητσοτάκη. Ο Μητσοτάκης το μόνο το οποίο φοβάται είναι μη τυχών του χρεώσουν προδοσία κι αυτό γίνεται μόνον όταν αυτό το οποίο δηλώνει έχει συγγενική σχέση μ' αυτό που επωφελείται από την προδοσία του.

Το όλο μυστικό δηλαδή είναι το ποιος θα "χρεωθεί" το συνταγματικό έγκλημα. Γιατί; Γιατί όποιος το "χρεώνεται" στη συνέχεια "καίγεται" και βγαίνει από το παιχνίδι, εφόσον εκβιάζεται εύκολα από τους ιμπεριαλιστές. Σε όλες τις περιπτώσεις δηλαδή υπάρχει τόσο η "σωστή" όσο και η "λάθος" εκτέλεση. Στην περίπτωση της αποστασίας το "λάθος" θα ήταν να χρησιμοποιηθούν από τον Μητσοτάκη οι κομμουνιστές. Η εκτροπή και πάλι θα γινόταν, αλλά θα την "χρεώνονταν" αυτοί οι οποίοι δεν έπρεπε. Την εκτροπή θα τη "χρεώνονταν" οι κομμουνιστές και ο Μητσοτάκης. Η δεξιά απλά θα έκανε το καθήκον της να "προστατεύσει" τη δημοκρατία. Το "σωστό" όμως για τους Αμερικανούς ήταν αυτό το οποίο έγινε. Ο "αριστερός" Μητσοτάκης "κινήθηκε" από "δεξιά" και την εκτροπή τη χρεώθηκε η "δεξιά". Στη συνέχεια αυτή η "δεξιά", παρ' όλο που κυβερνούσε χωρίς αντιπολίτευση, έπεφτε θύμα εκβιασμού από τους Αμερικανούς.

Κάτι ανάλογο έγινε και το '89. Θα μπορούσε ο Μητσοτάκης να χρησιμοποιήσει ακροδεξιούς υπουργούς, για να πραγματοποιήσουν τα συνταγματικά εγκλήματα. Αυτό όμως θα ήταν λάθος. Γιατί; Γιατί τα εγκλήματα θα τα "χρεωνόταν" η δεξιά και θα "καιγόταν" και ο ίδιος. Το "σωστό" ήταν αυτό το οποίο έγινε. Ο Μητσοτάκης "κινήθηκε" από τ' αριστερά και την εκτροπή τη χρεώθηκε η "αριστερά". Ο ίδιος πραγματοποίησε τα εγκλήματα, αλλά τα "χρεώθηκε" η αριστερά. Γιατί; Γιατί δεν τα κατήγγειλε. Αυτή στη συνέχεια εκβιαζόταν κάθε φορά που αντιδρούσε. Γιατί εκβιαζόταν; Γιατί συμμετείχε στο "βρώμικο '89" και η ηγεσία της θα έπρεπε να "χρεωθεί" την προδοσία των αγώνων της δημοκρατικής παράταξης. Οι Αμερικανοί αυτούς εκβίαζαν με καταγγελία του εγκληματικού τους ρόλου στο σύνολο των αριστερών ψηφοφόρων.

Σήμερα στην περίπτωση του "τέως" επιχειρείται και πάλι το ίδιο. Ο Μητσοτάκης "κινείται" από το "κέντρο" και το σφάλμα της παλιννόστησής του κάποιοι θα το "χρεωθούν". Αυτοί που θα το "χρεωθούν" θα εκβιάζονται από τους Αμερικανούς. Ποιοι είναι αυτοί; Τα "άκρα" του πολιτικού φάσματος της δημοκρατίας μας. Οι "ακροδεξιοί" θα εκβιάζονται, γιατί οι Αμερικανοί θα είναι αυτοί που τους ικανοποίησαν την επιθυμία. Οι "ακροαριστεροί" θα εκβιάζονται, γιατί οι Αμερικανοί θα ελέγχουν τον παράγοντα της "ανωμαλίας", προκειμένου να μην θεριέψει και γίνει απειλή για τους ίδιους. Αν ελεγχθούν τα "άκρα", ελέγχεται και λαός στο σύνολό του. Γιατί; Γιατί, επιζητώντας την ειρήνη, η μεγάλη μάζα του λαού άλλες φορές θα ευθυγραμμίζεται με τη λογική και την επιχειρηματολογία του ενός άκρου και άλλες φορές μ' αυτά του άλλου άκρου. Ο Μητσοτάκης και πάλι ούτε θα έχει δει ούτε θα έχει μάθει για το "έγκλημα". Πάλι θα παριστάνει την αθώα περιστερά. Τον αθώο, που απλά είδε το ζήτημα του "τέως" από την ανθρώπινη πλευρά και νοιάστηκε γι' αυτόν ως άνθρωπος, έστω κι αν αυτό αποδειχθεί στο μέλλον "λάθος".

Αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι το γιατί υπάρχει τόση ανάγκη για την επαναφορά του "τέως". Θα πρέπει να δούμε τι φοβάται η Νέα Τάξη και πώς μπορεί να την εξυπηρετήσει τόσο ο "τέως" όσο και ο Μητσοτάκης. Θα ξεκινήσουμε από το πρώτο, ώστε να δούμε τα "αντίμετρα" που προσπαθεί να λάβει η Νέα Τάξη. Αυτό το οποίο φοβάται σήμερα η Νέα Τάξη είναι η αντίδραση του ελληνικού λαού. Φοβάται έναν λαό, που έχει καταστραφεί ολοσχερώς σε επίπεδο προσώπων και έχει λεηλατηθεί το κράτος του. Το κράτος σήμερα —και μετά τις ιδιωτικοποιήσεις— είναι κυριολεκτικά "νταντέλα". Είναι κυριολεκτικά "άφραγκο". Ο λαός αργά αλλά σταθερά βυθίζεται σε μια πρωτοφανή φτώχεια και δεν υπάρχει ορατή περίπτωση ανάκαμψης. Το μόνο που απομένει είναι να καθηλωθεί στα όρια της φτώχειας και να συντηρείται με επιδόματα. Είναι τρομερά χρεωμένος με τα καταναλωτικά δάνεια κι έχει χάσει τα αποθέματα ρευστότητάς του μετά από το μεγάλο έγκλημα του χρηματιστηρίου.

Αυτό όμως το οποίο κάνει την κατάσταση τραγική είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει ελπίδα ανάκαμψης. Οι ξένοι έχουν αρπάξει για "ψίχουλα" το δημόσιο κεφάλαιο και ταυτόχρονα έχουν καταλάβει στο σύνολό της την ελληνική αγορά. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να κάνει αυτόνομη πολιτική και να δώσει προτεραιότητα στην πραγματικά αναπτυξιακή πολιτική. Δεν μπορεί να εστιάσει το ενδιαφέρον του στην καταπολέμηση της ανεργίας. Τα πάντα είναι "ανοικτά" στην αγορά και δεν μπορεί να προστατευτεί η αγορά εργασίας. Όμως, χωρίς εργασία τα πάντα υπολειτουργούν. Από τα αναπτυξιακά προγράμματα μέχρι και τα ασφαλιστικά ταμεία. Όλα αυτά αντιλαμβανόμαστε ότι οδηγούν σε ακραίες καταστάσεις. Σε καταστάσεις που θα ωθήσουν τον λαό στην αναζήτηση λύσεων. Λύσεων όμως, που είναι γνωστές και οι οποίες αποτελούν τον εφιάλτη της Νέας Τάξης.

Για κάποιον, που έχει στοιχειώδεις γνώσεις οικονομίας, αυτές οι λύσεις είναι γνωστές. Λύσεις που επιχειρούν από καιρού εις καιρόν να εφαρμόσουν τα κράτη της Λατινικής Αμερικής. Κράτη, που είναι θύματα του ιμπεριαλισμού και οι κυβερνήσεις τους είναι απευθείας "διορισμένες" από τους Αμερικανούς. Αυτά τα κράτη φτάνουν συνήθως πρώτα στα όρια της "ασφυξίας" και προσπαθούν ν' αντιδράσουν με τον σωστό τρόπο. Έναν τρόπο, που έχει ως στόχο την ανακατάληψη μέσω της εθνικοποίησης των πλουτοτοπαραγωγικών τους πηγών και τον έλεγχο των εθνικών τους αγορών. Αυτό συνήθως δεν το καταφέρνουν, γιατί οι ιμπεριαλιστές, μόλις αντιληφθούν τις προθέσεις τους, τους "πνίγουν" στο αίμα, στηρίζοντας δικτάτορες έτοιμους ν' ακυρώσουν την προσπάθεια αντίδρασής τους. Το αποτέλεσμα είναι να βλέπουμε τα παράδοξα της Λατινικής Αμερικής. Βλέπουμε κράτη πάμπλουτα, όπως η Αργεντινή, η Βραζιλία κλπ. να υπολειτουργούν και οι λαοί τους να πλήττονται από λιμούς.

Στις περιπτώσεις αυτές δηλαδή δεν υπάρχει κάποια μυστήρια θαυματουργή λύση. Λύση υπάρχει κι απλά αυτή δεν συμφέρει κάποιους. Τα πράγματα δηλαδή είναι απλά. Αρκεί να εξαλειφθούν οι παράγοντες του ιμπεριαλισμού και εύκολα επανέρχεται μια εθνική οικονομία σε ένα φυσιολογικό επίπεδο. Αρκεί να εξαλειφθούν οι παράγοντες του ιμπεριαλισμού και η ελληνική οικονομία επανέρχεται σε ένα φυσιολογικό επίπεδο. Αυτό όμως θίγει τους ιμπεριαλιστές. Γιατί; Γιατί σημαίνει εθνικοποιήσεις του λεηλατηθέντος δημοσίου κεφαλαίου. Σημαίνει απομάκρυνση ακόμα και δια της βίας όλων των ξένων που άρπαξαν μεγάλα κομμάτια του ελληνικού ιδιωτικού κεφαλαίου. Σημαίνει αποκλεισμό από την αγορά όλων των μεγάλων πολυεθνικών του εμπορίου, που λυμαίνονται τον τομέα της λιανικής. Σημαίνει αποκλεισμό όλων των προϊόντων των πολυ­εθνικών της παραγωγής. Σημαίνει ότι θα ξαναεπιστρέψουμε στην εποχή του "προστατευτισμού" της εθνικής οικονομίας και άρα σε αποκλεισμό της Νέας Τάξης και των εκλεκτών της. Μιλάμε δηλαδή για καταστροφή, που μπορεί να οδηγήσει τη Νέα Τάξη σε πλήρη κατάρρευση, εφόσον το ένα κράτος μπορεί να μιμηθεί μια πετυχημένη πολιτική ενός άλλου κράτους.

Αυτό όμως δεν μπορούν να το επιτρέψουν οι Αμερικανοί και γι' αυτόν τον λόγο λαμβάνουν προληπτικά μέτρα και χρησιμοποιούν ανθρώπους σαν τον Μητσοτάκη. Σε ανεπτυγμένες δημο­κρατίες, όπου δεν μπορούν να στηρίξουν απευθείας δικτάτορες, προσπαθούν να τις παγιδεύσουν με τους ανθρώπους τους. Τι επιδιώκουν; Να ελέγξουν κατ' αρχήν το βασικό νομοθετικό όργανο ενός δημοκρατικού συστήματος. Να ελέγξουν τη βουλή. Γιατί; Γιατί φοβούνται ότι ο λαός, πάνω στην απελπισία του και αναζητώντας επειγόντως λύση, θα παρακάμψει τους δικούς τους ανθρώπους και θα ψηφίσει εκείνους που θα του υποσχεθούν όλα όσα θα διασφαλίσουν την ύπαρξή του και βέβαια δεν συμφέρουν τη Νέα Τάξη. Όλοι είδαμε τι έγινε στην Τουρκία. Μέσα σε μια νύχτα άλλαξε το σύνολο του πολιτικού σκηνικού. Αν συμβεί κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, θα μιλάμε για πλήρη καταστροφή της Νέας Τάξης. Γιατί; Γιατί η Ελλάδα είναι μια δυτική χώρα και ο λαός της λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο από τον τουρκικό. Αυτό το οποίο έγινε στην Τουρκία και είναι ελέγξιμο, στην Ελλάδα θα είναι μη ελέγξιμο.

Εκ των δεδομένων η Νέα Τάξη επιθυμεί να ελέγξει αυτούς που "παράγουν" τους νόμους και μπορούν να τους αλλάξουν κατά βούληση. Αυτό όμως δεν είναι και τόσο απλό. Πώς μπορείς να ελέγξεις τη βουλή ενός κράτους; Μπορείς να το κάνεις μόνον αν μπορείς να εκβιάζεις τους πολιτικούς στο σύνολό τους. Μπορείς να το κάνεις, μόνον αν δημιουργήσεις συνθήκες πλήρους συνενοχής. Μπορείς να το κάνεις, μόνον αν μετατρέψεις την κοινοβουλευτική ολομέλεια σε μια συμμορία με αμιγή συμφέροντα. Αυτό προσπαθούν να κάνουν σήμερα με όλες τις μεθοδεύσεις που βλέπουμε να δρομολογούνται. Η ελληνική οικονομία "βυθίζεται" κι αυτοί οι οποίοι είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για το "ναυάγιο" αυτό αρνούνται να υποστούν τις συνέπειες των πράξεών τους. Σήμερα, κάποιοι που γνωρίζουν τι συμβαίνει με την ελληνική οικονομία, προσπαθούν να σώσουν τα τομάρια τους. Αυτό δημιουργεί συνθήκες συνενοχής. Σε ένα "καράβι" που βυθίζεται, κάποιοι, με όπλο την εξουσία τους, προσπαθούν να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους σωσίβια "λέμβο".

Ποιοι είναι αυτοί; Οι βουλευτές. Αυτοί σήμερα —και αγωνιώντας για τη "σωτηρία" τους— προσπαθούν να σώσουν τα "τομάρια" τους κι αν μπορούν να σώσουν και τα παιδιά τους. Έχουν ξεπουλήσει τα πάντα και γνωρίζουν ότι το κράτος δεν αντέχει πλέον το "φορτίο" του. Γι' αυτόν τον λόγο έχουν επικεντρώσει την προσοχή τους στη δική τους "σωτηρία". Έχουν αναλωθεί σε έναν χορό συνταγματικών εγκλημάτων, που τους δίνει την ομοιογένεια που χρειάζεται μια συμμορία για να λειτουργήσει. Εγκληματούν μαζικά και στηρίζονται στη αλληλοϋποστήριξη, προκειμένου να επιβιώσουν. Λειτουργούν σαν ξεχωριστή συντεχνία, που έχει δικά της συμφέροντα να προστατεύσει και τα οποία είναι διαφορετικά και εχθρικά από αυτά του λαού. Ό,τι νομοθέτημα περνάει στη βουλή σήμερα και αφορά τους ίδιους αποτελεί συνταγματικό έγκλημα. "Βιάζεται" καθημερινά το Σύνταγμα μέσα στο όργανο το οποίο υποτίθεται το προστατεύει από τις απειλές.

Ό,τι ψηφίζουν σήμερα οι βουλευτές, που έχει σχέση με τα δικά τους συμφέροντα, είναι αντισυνταγματικό, εφόσον παραβιάζει κατάφορα το Σύνταγμα, που έχει ως βασικό του μέλημα την προστασία της ισονομίας και της ισοπολιτείας μεταξύ των πολιτών. Όταν για παράδειγμα για το σύνολο των Ελλήνων απαραίτητη προϋπόθεση συνταξιοδότησης είναι η τριαντακονταπενταετία και το χρονικό όριο αυτής της συνταξιοδότησης τα εξηνταπέντε χρόνια ηλικίας, είναι αντισυνταγματικό αυτοί οι οποίοι νομοθετούν να εξασφαλίζουν τα ίδια πράγματα με είκοσι χρόνια εργασίας και τα πενήντα πέντε χρόνια ηλικίας. Είναι αντισυνταγματικό επίσης να παρέχει το κράτος επιδόματα ανεργίας ενός εκατομμυρίου στους μη εκλεγέντες βουλευτές, όταν —ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι πρέπει ν' αντιμετωπιστούν σαν άνεργοι επαγγελματίες— η ανεργία για όλους τους υπόλοιπους Έλληνες χρηματοδοτείται από συγκεκριμένα ταμεία και με συγκεκριμένους όρους.

Ακόμα και η διατήρηση του νόμου περί βουλευτικής ασυλίας είναι συνταγματικά παράνομη. Γιατί; Γιατί σήμερα, που έχουμε προεδρευόμενη δημοκρατία, η ασυλία αποτελεί προνόμιο και όχι ανάγκη. Προνόμια όμως δεν μοιράζει το Σύνταγμα. Κάποτε παραχωρήθηκε στους εκπροσώπους του λαού η ασυλία, γιατί υπήρχε ανάγκη. Τους παραχωρήθηκε η ασυλία, γιατί το Σύνταγμα εκείνης της εποχής είχε προβλήματα. Γιατί; Γιατί συνυπήρχαν μέσα στο ίδιο σύστημα άρχοντες, που κληρονομούσαν την εξουσία από τους γονείς τους και αιρετοί άρχοντες, που έπαιρναν μερίδιο της εξουσίας από την ψήφο του λαού. Μέσα στο ίδιο σύστημα υπήρχαν "ελέω θεού" άρχοντες και "ελέω λαού" άρχοντες. Ακριβώς, επειδή υπήρχε αυτή η δυσαρμονία, υπήρχε πρόβλημα, που η ασυλία επέλυε. Γιατί; Γιατί η σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ εξουσιαστών διαφορετικού τύπου έθιγε τα συμφέροντα του λαού, κάθε φορά που η έκβασή της ευνοούσε τους "ελέω θεού" εξουσιαστές.

Επειδή οι κατεστημένες εξουσίες των κληρονόμων, που προστάτευαν κατεστημένα συμφέ­ροντα, θίγονταν από τη δημοκρατία, προσπαθούσαν να την ελέγξουν. Όταν λοιπόν αντιλαμβά­νονταν ότι κάποιος βουλευτής ήταν υπέρ του δέοντος δημοκράτης και επιθετικός προς αυτούς, επιχειρούσαν να τον σταματήσουν με όλα τα μέσα. Όταν δεν μπορούσαν να το κάνουν άμεσα, επιδίωκαν να τον βάλουν τουλάχιστον σε περιπέτειες, που, αν όχι θα τον σταματούσαν, θα τον τρόμαζαν. Το σύνηθες ήταν να "κατασκευάζουν" κατηγορίες και να τον βάζουν να "τρέχει" στα δικαστήρια. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι από αυτό το "τρέξιμο" στερούνταν ο λαός κάποιες υπηρεσίες ενός άξιου ανθρώπου. Αντί αυτός να εργάζεται για το κοινό καλό, κάθε λίγο και λιγάκι "έτρεχε" στα δικαστήρια ν' αποδείξει την αθωότητά του.

Γι' αυτόν τον λόγο δόθηκε το άσυλο στους βουλευτές. Για να μην στερείται ο κόσμος από τις υπηρεσίες τους και για να τους προστατεύσει από τους ισχυρούς, που απειλούσαν καί τους ίδιους καί τον κόσμο που αυτοί αντιπροσώπευαν. Δεν δόθηκε το άσυλο για να προστατεύει απατεώνες από τον κόσμο. Δεν τους δόθηκε, για να γίνουν "ανώτεροι" πολίτες της χώρας. Αυτό συμβαίνει σήμερα. Το άσυλο προστατεύει "ανώτερους" πολίτες από τους νόμους, που αφορούν "κοινούς" πολίτες. Οι βουλευτές κάνουν χρήση του ασύλου ακόμα και για υποθέσεις του κοινού ποινικού δικαίου. Υποθέσεις, που τους κατατάσσουν στους κοινούς απατεώνες. Αν δει κάποιος τις υποθέσεις στις οποίες ζητήθηκε άρση του ασύλου για κάποιους από αυτούς, θα το καταλάβει αμέσως. Βουλευτές κατηγορούνται για καταπατήσεις δημόσιας γης, παραβάσεις του οικοδομικού κώδικα, τροχαίες παραβάσεις, συκοφαντίες κλπ.. Μιλάμε για κοινούς απατεώνες, που απολαμβά­νουν το προνόμιο της ατιμωρησίας. Αυτό είναι πέρα για πέρα αντισυνταγματικό.

Το ακόμα χειρότερο όμως είναι αυτό το οποίο σύντομα θα περάσει στη βουλή και αφορά το ασυμβίβαστο της εργασίας των βουλευτών με το βουλευτικό αξίωμα. Γιατί είναι το χειρότερο; Γιατί αυτό απειλεί με κατάλυση το σύνολο της δημοκρατίας. Γιατί; Γιατί καταλύονται βασικές αρχές της δημοκρατίας. Η δημοκρατία μας είναι μεν αντιπροσωπευτική, αλλά η βουλή μας είναι βουλή πολιτών και όχι βουλή αντιπροσώπων των πολιτών. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ναι μεν πρόσωπα αντιπροσωπεύουν πρόσωπα, αλλά τα διάφορα κοινωνικά σύνολα μέσα στη βουλή έχουν αυτοπρόσωπη παρουσία. Οι βουλευτές δηλαδή δεν αποτελούν ξεχωριστή κοινωνική μερίδα. Αποτελούν θεωρητικά τα αντιπροσωπευτικότερα "δείγματα" των κοινωνικών τάξεων, των συντεχνιών κλπ., που αναπτύσσονται μέσα στην κοινωνία. Οι βουλευτές, με τις ιδιότητες που φέρουν ως άτομα, "προβάλουν" μέσα στη μικροκλίμακα της βουλής την εικόνα της κοινωνίας. Είναι θεωρητικά όμοιοι μ' αυτούς που αντιπροσωπεύουν κι απλά είναι οι καλύτεροι ή οι ικανότεροι. Το σημαντικό είναι όμως ότι είναι όμοιοι, εφόσον αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα μ' αυτούς που αντιπροσωπεύουν.

Όμως, αυτό σημαίνει ότι οι τάξεις ή οι συντεχνίες έχουν αυτοπρόσωπη παρουσία μέσα στη βουλή. Τα συμφέροντά τους φτάνουν μέσω των ανθρώπων τους αυτούσια μέσα σ' αυτήν. Αν υπάρξει το "ασυμβίβαστο", όλα αυτά αλλάζουν. Γιατί; Γιατί η βουλή των πολιτών θα γίνει βουλή των αντιπροσώπων των πολιτών. Μια ξεχωριστή κοινωνική μερίδα θα διαχειρίζεται τα προβλήματα των υπόλοιπων κοινωνικών μερίδων. Από το "αυτοπρόσωπο" της λαϊκής παρουσίας, θα πάμε στο "ετεροπρόσωπο". Στην πραγματικότητα δηλαδή αλλάζει το πολίτευμα. Είναι θέμα χρόνου από το σημερινό "ασυμβίβαστο" να πάμε κατ' ευθείαν στους εντελώς ανεπάγγελτους βουλευτές. Στους βουλευτές, που θα γίνουν επαγγελματίες εκεί όπου δεν χωράει επαγγελματισμός με βάση το Σύνταγμα. Το Σύνταγμα, που ως γνωστόν δεν προβλέπει μισθό για τους βουλευτές, όπως συμβαίνει με τους επαγγελματίες, αλλά προβλέπει αποζημίωση, επειδή οι πολίτες υποτίθεται εγκαταλείπουν το επάγγελμα τους, για να προσφέρουν υπηρεσίες στον λαό. Αυτοί λοιπόν οι επαγγελματίες θα "κατασκευάζονται" από τα διάφορα κέντρα εξουσιών και θα προσφέρονται από τα ΜΜΕ προς "κατανάλωση".

Αυτοί οι μελλοντικοί ανεπάγγελτοι πολίτες, που θα είναι επαγγελματίες βουλευτές, θα έχουν κοινά συμφέροντα μεταξύ τους και διαφορετικά από αυτών που θεωρητικά αντιπροσωπεύουν. Θα είναι μηχανικοί, αλλά δεν θα εξαρτώνται από τις λύσεις που θ' αφορούν τους μηχανικούς. Θα είναι εργάτες, αλλά δεν θα εξαρτώνται από τις λύσεις που θα αφορούν τους εργάτες. Θα παριστάνουν κάτι και δεν θα το βιώνουν. Στη βουλή θα πάψει να υπάρχει η αυτοπρόσωπη παρουσία των τάξεων και των συντεχνιών, αλλά θα υπάρχει αντιπροσώπευσή τους με τη μορφή που αντιπροσωπεύει συμφέροντα ένας δικηγόρος. Οι βουλευτές θα μετατραπούν σε "δικηγόρους" και οι κοινωνικές τάξεις ή οι επαγγελματικές συντεχνίες σε "πελάτες" τους. Όταν όμως ο "δικηγόρος" έχει συγκρουόμενα με τον "πελάτη", ευνόητο είναι ότι θα υπάρξουν προβλήματα. Όταν η σωτηρία του "δικηγόρου" θα εξαρτάται από την αδυναμία του "πελάτη" να τον ελέγξει, ευνόητο είναι ότι θα υπάρξει κατάλυση της δημοκρατίας.

Αργά αλλά σταθερά θα διχαστεί η κοινωνία σ' αυτούς που θα "σωθούν" και σ' αυτούς που δεν θα "σωθούν". Αυτοί οι οποίοι θ' ανέβουν πρώτοι στη σωσίβια "λέμβο" —και θα είναι οι βουλευ­τές— θ' αναζητήσουν συμμάχους, προκειμένου να μην ανατραπούν. Αργά αλλά σταθερά γύρω από αυτές τις "λέμβους", που επιπλέουν, θα συγκεντρωθούν αυτοί οι οποίοι απλά θα επιβιώσουν έστω και στα όρια. Ποιοι είναι αυτοί; Οι δημόσιοι υπάλληλοι. Το υπόλοιποι "σώμα" των "υπηρετών" του λαού. Οι βουλευτές θα αποσπούν προνόμια για τους εαυτούς τους και μέρος από αυτά τα προνόμια θα μεταβιβάζουν και στους δημόσιους υπάλληλους, για να εξασφαλίσουν κοινωνικούς συμμάχους. Αυτό θα δημιουργήσει μαζικά συμφέροντα, που θα έρχονται αντιμέτωπα με τα λαϊκά συμφέροντα.

Στο σημείο αυτό μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης σε τι ακριβώς είναι χρήσιμος για τη Νέα Τάξη τόσο ο Μητσοτάκης όσο και ο "τέως". Ο Μητσοτάκης είναι χρήσιμος, γιατί μπορεί από τη μία να δρομολογεί αυτήν την "απομόνωση" των βουλευτών και από την άλλη να χειρίζεται το θέμα του "τέως". Τι σημαίνουν αυτά; Σ' ό,τι αφορά το πρώτο συμβαίνει το εξής: Ο Μητσοτάκης έχει τρομερή εμπειρία στη διαμόρφωση συνθηκών συνενοχής μέσα σ' ένα εχθρικό περιβάλλον, που είναι προς εκμετάλλευση. Έχει τρομερή εμπειρία στο να δημιουργεί συμμορίες, που επωφελούνται από το περιβάλλον. Το έκανε στην Ένωση Κέντρου και το έκανε και μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Πάντα το προσωπικό του περιβάλλον λειτουργεί ως συμμορία, ακόμα κι όταν θεωρητικά κινείται μέσα στον δικό του χώρο. Αυτή η "τεχνογνωσία" του Μητσοτάκη χρειάζεται σήμερα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, για να λειτουργήσουν τα πάντα με βάση τον σχεδιασμό της Νέας Τάξης.

Ο Μητσοτάκης δηλαδή αφήνεται από όλους τους βουλευτές να βρίσκεται στο "προσκήνιο", για να δημιουργεί συνθήκες τις οποίες στη συνέχεια θ' απολαύσουν και οι ίδιοι. Παλιότερα αυτές τις συνθήκες τις πρόσφερε στους "μητσοτακικούς" μέσα στην εχθρική Νέα Δημοκρατία και σήμερα αυτές τις συνθήκες θα τις προσφέρει στους βουλευτές μέσα στην εχθρική κοινωνία. Ο Μητσοτάκης δηλαδή σήμερα "οδηγεί" τις εξελίξεις. Δημιουργεί συνθήκες, που θα είναι εκμεταλλεύσιμες. Ό,τι κάνει υπέρ του περιβάλλοντός του —και είναι προφανώς αντισυνταγματικό— σύντομα θα το απολαμβάνουν και οι υπόλοιποι βουλευτές. Αυτοί οι οποίοι σήμερα τον αφήνουν να ζητάει "προνόμια". Τον αφήνουν να εκμεταλλεύεται τη δημόσια περιουσία και τα ΜΜΕ, για να βολέψει τους απογόνους του. Τον αφήνουν να "κατασκευάζει" τους διαδόχους του εις βάρος του κόσμου.

Σ' αυτό το σημείο είναι άκρως απαραίτητος για το σαθρό πολιτικό μας σύστημα. Αυτός σέρνει τον "χορό" των προνομίων και οι υπόλοιποι απλά ακολουθούν, περιμένοντας. Αυτός λεηλατεί τη δημόσια περιουσία και απ' αυτόν περιμένουν να πάρουν σειρά και οι υπόλοιποι πολιτικοί. Αυτός βολεύει τα παιδιά του και από την "επιτυχία" του θα βολευτούν και τα παιδιά των άλλων. Σήμερα ζητάει θωρακισμένο αυτοκίνητο για την κόρη του και αύριο αυτό θα γίνει "απαραίτητο" και για τους υπόλοιπους βουλευτές. Σήμερα προωθεί στην πολιτική σκηνή τα ανεπάγγελτα παιδιά του και αύριο θα το κάνουν και οι υπόλοιποι βουλευτές. Σήμερα αξιώνει φρουρά για τους οικείους του και αύριο αυτό θα γίνει μόνιμη πρακτική για όλους. Η εμπειρία του είναι κολοσσιαία και γι' αυτό σήμερα είναι "περιζήτητος".

Ό,τι κάνει η οικογένεια Μητσοτάκη προβάλλεται στο σύνολο των οικογενειών των πολιτικών. Ό,τι κερδίζει αυτήν, θα επιδιωχθεί να μεταφερθεί και στα άλλα "τζάκια". Από τη στιγμή δηλαδή που θα επιβιώσει ο "μητσοτακισμός", θα επιβιώσει και ο "παπανδρεϊσμός", ο "βαρβιτσιωτισμός", ο "γεννηματισμός", ο "αλευρισμός" κλπ.. Θα επιβιώσει ο "τεμπελχανισμός" στο σύνολό του. Θα επιβιώσουν τα "τζάκια" και θα δημιουργηθεί μια άτυπη πολιτική αριστοκρατία, που δεν θα ανατρέπεται με τίποτε, εφόσον θα είναι ασυναγώνιστη. Εξαιτίας αυτής της ανάγκης κάνουν χρήση όλων των μέσων και βέβαια της τεχνολογίας. Αυτό έχει πολλαπλά θετικά αποτελέσματα, εφόσον αυτά τα μέσα δεν είναι διαθέσιμα για όλους κι επιπλέον είναι ακριβά για να μπορέσει κάποιος να τους συναγωνιστεί.

Μιλώντας για τα μέσα, χρήσιμο εδώ είναι να πούμε το εξής: Σήμερα και για λόγους που αναφέραμε για την περίπτωση των γόνων Μητσοτάκη, είναι πολύ εύκολο να γίνει ακόμα και το "τίποτε" ένα γυαλιστερό "κάτι", έστω και απροσδιόριστο. Η δύναμη της εικόνας και η δυνατότητα που προσφέρει η τηλεόραση ν' ανοίγει τις "πόρτες" των νοικοκυριών την κάνει συντριπτικό πλεονέκτημα για όσους μπορούν να την εκμεταλλεύονται. Από εκεί και πέρα τα πάντα είναι θέμα εκπαίδευσης. Είναι θέμα εκπαίδευσης να μπορείς να έχεις σε μια τηλεοπτική εκπομπή μια αξιοπρεπή παρουσία. Μια παρουσία, που θα σου εξασφαλίσει θετικές εντυπώσεις. Εκπαιδεύεσαι καί γι' αυτά που θα πεις καί για το πώς θα τα πεις. Από τη στιγμή που ο τηλεοπτικός χρόνος δεν επιτρέπει σε κανέναν να σε ελέγξει, είναι εύκολο ακόμα και βλάκας να είσαι να περάσεις το "μήνυμα" που θέλεις. Αρκεί να σέβεσαι τους κανόνες της τηλεόρασης.

Όλοι γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες της "μητσότακειας" τηλεοπτικής επιτυχίας. Τα μέλη αυτής της οικογένειας έχουν γνώμη για όλα κι εμφανίζονται με καταιγιστικούς ρυθμούς στα κανάλια. Τα ξέρουν όλα, αλλά, λόγω του "περιορισμένου" τηλεοπτικού χρόνου, δεν μπορούν να μας τα "εξηγήσουν". Μπορούν να μας "σώσουν", αλλά δεν προλαβαίνουν να μας πουν "πώς". Έχουν δηλαδή γνώση να τοποθετούνται σε όλα τα θέματα της πολιτικής επικαιρότητας, άσχετα αν δεν τα κατέχουν. Αυτό είναι το μυστικό της τηλεόρασης. Δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον άσχετο να κάνει τον σχετικό. Να κερδίζει εντυπώσεις, χωρίς να κρίνεται. Ν' αναμασά τα τετριμμένα και να αφήνει υπονοούμενα ότι γνωρίζει πράγματα που δεν γνωρίζει ο μέσος πολίτης. Δίνει τη δυνατότητα σε κάποιους να φτιάχνουν μια λαμπερή "βιτρίνα", άσχετα αν πίσω από αυτήν δεν υπάρχει περιερχόμενο.

Πάνω σ' αυτά τα χαρακτηριστικά της τηλεόρασης στηρίζονται αυτοί οι οποίοι θέλουν να "κατασκευάσουν" τους κληρονόμους τους στην πολιτική. Περισσότερο τους απασχολεί το χτένισμά τους ή το μακιγιάζ, παρά αυτά που θα πουν. Γιατί; Γιατί η εικόνα αναλαμβάνει να δημιουργήσει τις επιθυμητές εντυπώσεις. Αν η εικόνα "δείχνει" ότι είσαι "καλό" παιδί, αυτό περνάει στον κόσμο. Αν η εικόνα δείχνει ότι είσαι "άνετος", ο κόσμος καταλαβαίνει ότι κατέχεις το θέμα, άσχετα αν δεν μπορεί να σε ελέγξει. Τεράστια είναι η δύναμη της εικόνας. Ο Κένεντυ έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ από την εικόνα και μόνο. Ο γιος του λαθρέμπορου της ποτοαπαγόρευσης —που τον χρηματο­δοτούσε— έγινε πρόεδρος, επειδή ήταν ηλιοκαμένος και άνετος απέναντι σε έναν χλωμό και ιδρωμένο αντίπαλο.

Αυτό το οποίο όμως δεν γνωρίζει ο πολύς κόσμος είναι ότι αυτή η χρήση της τηλεόρασης είναι παντελώς παράνομη. Τόσο παράνομη, που είναι απευθείας αντισυνταγματική. Γιατί; Γιατί το Σύνταγμα, που προβλέπει την ισονομία και την ισοπολιτεία είναι σαφέστατο. Όλοι οι πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα σ' αυτήν τη χώρα. Αυτά τα δικαιώματα παραβιάζονται με την τακτική των πολιτικών να χειρίζονται την τηλεόραση με τον τρόπο που τη χειρίζονται.

Γιατί το λέμε αυτό; Τα κανάλια δεν είναι ιδιωτικά; Δεν έχουν δικαίωμα να παρουσιάζουν όποιον θέλουν, όπως θέλουν και όποτε θέλουν; Όχι βέβαια. Mόνον ο έντυπος τύπος έχει αυτό το δικαίωμα, γιατί είναι τελείως ιδιωτικός. Διαχειρίζεται ως ιδιοκτήτης το σύνολο των μέσων που απαιτεί μια είδηση για να φτάσει ως τον πολίτη, που δεν τον ενοχλεί να την πάρει "φιλτραρισμένη" μέσα από τα συμφέροντα του εκδότη. Εκ των δεδομένων μπορούν αυτοί οι οποίοι είναι ιδιοκτήτες αυτού του είδους του τύπου να προβάλλουν όποιον θέλουν, όπως θέλουν και όποτε θέλουν, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Δεν είναι παράνομη δηλαδή η εφημερίδα, που πρόσφατα μας μετέφερε τις ευχές του "τέως", βάζοντας τη φωτογραφία της οικογένειάς του πρωτοσέλιδο.

Αυτό όμως δεν συμβαίνει με τα "ιδιωτικά" τηλεοπτικά κανάλια. Τα κανάλια είναι διαχειριστές κρατικών συχνοτήτων. Τους επιτρέπεται η οικονομική εκμετάλλευση των συχνοτήτων μόνον για όσο διάστημα σέβονται τους νόμους, που αφορούν τη διαχείριση της κρατικής περιουσίας. Τους επιτρέπεται δηλαδή να δημιουργούν τα προγράμματά τους ελεύθερα και ν' αντλούν έσοδα από τις διαφημίσεις, αλλά μόνον για όσο διάστημα αυτά τα οποία προβάλουν δεν έρχονται σε σύγκρουση με τους νόμους και το Σύνταγμα. Είναι παράνομο, για παράδειγμα, όταν ένα κανάλι μάς μεταδίδει ευχές του "τέως" ή πληροφορίες που αφορούν τη ζωή τη δική του ή αυτή των παιδιών του. Γιατί; Γιατί το Σύνταγμα δεν αναγνωρίζει ότι υπάρχει "τέως" και ως εκ τούτου δεν μπορεί κάποιος να παράσχει σε ένα ανύπαρκτο "όν" τη δημόσια περιουσία προς χρήση.

Το ίδιο παράνομο είναι κι όταν προβάλει απλούς πολίτες, χωρίς να υπάρχουν εκείνες οι αντικειμενικές αποδείξεις, που να τους συνδέουν με τα δημόσια συμφέροντα. Έναν πολίτη, που για παράδειγμα προειδοποιεί τον λαό για μια καταστροφή ή μια αρρώστια, είναι υποχρεωμένο να τον προβάλει. Ένα πολίτη, που με το υπαρκτό του έργο συμβάλει στο γενικό συμφέρον, είναι υποχρεωμένο να τον προβάλει. Όταν όμως προβάλεις χωρίς το κριτήριο του δημοσίου συμφέροντος συγκεκριμένους ανθρώπους, που μπορούν μέσω της τηλεοπτικής παρουσίας να "αυτοδιαφημιστούν" εις βάρος των αντιπάλων τους, σημαίνει ότι παραβαίνεις το Σύνταγμα. Γιατί; Γιατί προσφέρεις την κολοσσιαία δύναμη της δημόσιας περιουσίας υπέρ ιδιωτικών συμφερόντων.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι, όταν καλείς την κόρη του Μητσοτάκη να μας πει την άποψή της ακόμα και για το πώς πέφτει η βροχή, είσαι παράνομος. Γιατί; Γιατί άποψη έχουν όλοι οι Έλληνες. Από τη στιγμή που δεν μπορείς να τους καλέσεις όλους ισότιμα να μας πουν την άποψή τους για τη "βροχή", με βάση το Σύνταγμα δεν πρέπει να καλείς κανέναν. Όπως δεν υπάρχει δημόσια παραλία ή δημόσιο δάσος, που να επιτρέπεται η πρόσβαση μόνον σε συγκεκριμένους Έλληνες, έτσι συμβαίνει και με τα κανάλια, που επίσης ανήκουν στη σφαίρα της δημόσιας περιουσίας. Ο νόμος γι' αυτήν την περιουσία λέει το εξής απλό: Ή την χρησιμοποιούν όλοι ισότιμα ή κανένας. Αντίκειται δηλαδή προς το Σύνταγμα να καλείς στα δελτία ειδήσεων εκδότες να σχολιάζουν την επικαιρότητα και να διαφημίζουν την εφημερίδα τους. Αντίκειται προς το Σύνταγμα να καλείς συγγραφείς να σχολιάζουν την επικαιρότητα και να διαφημίζουν το νέο τους βιβλίο. Αυτό είναι άκρως αντισυνταγματικό. Γιατί; Γιατί νοθεύει κάθε έννοια υγιούς ανταγωνισμού. Γιατί επιτρέπει σε κάποιους ν' αποκομίσουν οφέλη με πλάγια μέσα. Οφέλη, που η δύναμη της δημοσιότητας τα κάνει συντριπτικά.

Αυτά τα οφέλη έχουν να κάνουν με όλα τα επίπεδα δραστηριοποίησης των ανθρώπων. Ακόμα δηλαδή και με τις πιο απλές δραστηριότητες, που έχουν σχέση με την αγορά. Όταν για παράδειγμα καλείς σε μια εκπομπή για συνέντευξη έναν σχεδιαστή μόδας ή έναν τραγουδιστή και του δίνεις τη δυνατότητα να "φλερτάρει" με το κοινό, παραβιάζεις τους νόμους του ελεύθερου εμπορίου. Γιατί; Γιατί τον βαστάς παράνομα στο προσκήνιο, ενώ ο ανταγωνισμός πρέπει να κάνει το ίδιο είτε με τη δουλειά του είτε με τα χρήματά του. Όταν ο άλλος πληρώνει εκατομμύρια για ένα διαφημιστικό σποτάκι λίγων δευτερολέπτων, είναι αντισυνταγματικό να καλείς τον αντίπαλό του για μια ωριαία συνέντευξη και να κερδίζει εντυπώσεις και άρα μερίδιο στην αγορά. Η αντισυνταγ­μα­τικότητα δηλαδή έγκειται στο γεγονός ότι ο πρώτος πληρώνει για να κάνει χρήση της δημόσιας περιουσίας, ενώ ο δεύτερος την απολαμβάνει δωρεάν.

Τα ίδια ισχύουν και στο επίπεδο της πολιτικής. Τα "τζάκια" παραβιάζουν τους κανόνες του ανταγωνισμού, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα. "Κατοικοεδρεύουν" μόνιμα στις τηλεοράσεις κι αποκτούν πλεονέκτημα με τον κοπανιστό "αέρα" της άποψης. Απολαμβάνουν δωρεάν αυτά τα οποία ένας άλλος πολίτης θα πρέπει να τα πληρώσει για να τα απολαύσει. Αυτοδιαφημίζονται δωρεάν, γιατί αυτή είναι η ουσία του ζητήματος των τηλεοπτικών εμφανίσεων. Η άποψη του κάθε κομματόσκυλου δεν αποτελεί ενημέρωση, παρά είναι μια καλή ευκαιρία για αυτοδιαφήμιση. Μόνον η καθαρή είδηση είναι ενημέρωση. Να σκεφτεί κάποιος ότι αντισυνταγματικό είναι ακόμα και το σχόλιο του τηλεπαρουσιαστή πάνω στην είδηση. Δεν είναι δυνατόν ένας αγράμματος, που εκφωνεί ειδήσεις, επειδή είναι εμφανίσιμος και διαθέτει μια κάποια ορθοφωνία, να αγορεύει από τη δημόσια "έδρα" και μάλιστα στο πανελλήνιο ακροατήριο.

Όποιος θέλει να μιλάει από την "έδρα" σε τόσο μεγάλο ακροατήριο, ξεκινάει από αλλού και δεν εκμεταλλεύεται την ιδιομορφία της δουλειάς του, για να "καπελώσει" αυτούς οι οποίοι αγωνίζονται από τις δικές τους ιδιωτικές "έδρες". Αυτούς που αγωνίζονται στην "κόλαση" της κοινωνικής σύγκρουσης και ξεκινούν από τη βάση με τα ελάχιστα μέσα. Όταν θέλεις να το κάνεις αυτό ξεκινάς και πορεύεσαι όπως ο γράφων. Με ελάχιστα μέσα, μηδενική προβολή και από τον έναν αναγνώστη. Από εκεί και πέρα ο ορίζοντας είναι "ανοικτός" και όπου σε βγάλει. Σημασία έχει ότι όποιος θέλει το ακροατήριο αυτού του μεγέθους, το αποκτά μόνον όταν γίνεται εθνικός "θεός" εξαιτίας του έργου του και όχι επειδή προσλήφθηκε σε ένα κανάλι. Όλα αυτά όπως αντιλαμβανόμαστε σημαίνουν κάτι. Τι ακριβώς; Ότι το σύνολο της τηλεόρασης λειτουργεί σήμερα παράνομα. Της επιτρέπεται να λειτουργεί έτσι, γιατί αυτό συμφέρει τα κόμματα, που την εκμεταλλεύονται παράνομα και άρα εις βάρος της κοινωνίας.

Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι συμβαίνει με τα κόμματα, θα πρέπει να γνωρίζει μερικά πολύ βασικά πράγματα. Το κάθε κόμμα ανήκει στη σφαίρα των ιδιωτικών συμφερόντων. Από τη στιγμή που μόνο του δεν αντιπροσωπεύει το σύνολο της κοινωνίας, δεν ξεφεύγει από αυτήν τη σφαίρα. Επειδή λοιπόν οι ραδιοσυχνότητες είναι δημόσιες, απαγορεύεται σε κανονικές συνθήκες ν' ασκούν τα κόμματα προπαγάνδα μέσα από την τηλεόραση. Αν θέλουν να περάσουν την άποψή τους μέσα στην κοινωνία, είναι υποχρεωμένα να το κάνουν με δικά τους μέσα και όχι με τη χρήση της δημόσιας περιουσίας. Κανονικά δηλαδή θα έπρεπε όλα τα νόμιμα κόμματα, επειδή ως σύνολο αφορούν τα δημόσια συμφέροντα, είτε να πάρουν υπό την ιδιοκτησία τους μια τηλεοπτική συχνότητα είτε να παίρνουν ίσο μερίδιο στη γενική τηλεοπτική πίττα. Άσχετα δηλαδή με το μέγεθος του όγκου των ψηφοφόρων που αντιπροσωπεύουν, θα έπρεπε στο θέμα της κατανομής του δωρεάν τηλεοπτικού χρόνου ν' αντιμετωπίζονται ισότιμα. Επιπλέον θα έπρεπε, κάθε φορά που εκφράζουν την άποψή τους, να το δηλώνουν με απόλυτη σαφήνεια.

Η άποψη του κάθε κόμματος θα πρέπει —όταν εκφράζεται— να έχει την απολυτότητα μιας διαφήμισης. Όπως απαγορεύεται σε έναν γιατρό να βγαίνει ως γιατρός και να κάνει γκρίζα διαφήμιση σε προϊόντα του εμπορίου —χωρίς να δηλώνει ότι πληρώνεται γι' αυτό—, έτσι θα έπρεπε ν' απαγορεύεται να κάνουν και οι πολιτικοί "διαφήμιση" στις κομματικές απόψεις. Τα πολιτικά στελέχη πληρώνονται από τα κόμματά τους και θα έπρεπε, όταν μιλάνε στην τηλεόραση, να υπάρχει κάτω από την εικόνα τους ο τίτλος κομματική "διαφήμιση". Θα έπρεπε να πληρώνουν τον επιπλέον του "δωρεάν" τηλεοπτικό χρόνο που καταναλώνουν, γιατί απλούστατα κάνουν διαφήμιση. Ο κόσμος, επειδή γνωρίζει την έννοια της διαφήμισης, γνωρίζει πώς να την αντιμετω­πίζει. Γνωρίζει ότι πρέπει να είναι καχύποπτος και άρα θα πρέπει να διατηρεί τις άμυνές του. Όταν όμως δεν υπάρχει αυτός ο τίτλος, μπερδεύεται.

Εδώ βρίσκεται όλη η παγίδα και η παραπληροφόρηση, που οδηγεί στην προπαγάνδα και θίγει τα συμφέροντα του λαού. Τα κόμματα, όχι μόνον παρανομούν, αλλά το κάνουν και δωρεάν. Οι έμμισθοι υπάλληλοί τους παριστάνουν τους απλούς πολίτες, που δήθεν προβληματίζονται κι εκφράζουν τις απόψεις τους μπροστά στο τηλεοπτικό κοινό. Στο σημείο αυτό μπερδεύεται ο κόσμος και παγιδεύεται. Ο αναγνώστης αυτό μπορεί να το καταλάβει μόνον με ένα παράδειγμα που αφορά το καθαρό εμπόριο. Εκεί δηλαδή που τα πράγματα είναι πιο καθαρά και υπάρχει η έννοια της απάτης. Αυτό που κάνουν τα κόμματα είναι απάτη. Είναι σαν να υπάρχουν τρεις φαρμακοβιομηχανίες που ελέγχουν μονοπωλιακά την αγορά και να βάζουν υπαλλήλους τους, που είναι γιατροί, να "μάχονται" στην τηλεόραση. Να "μάχονται" όμως, όχι ως υπάλληλοι-αντιπρόσωποι των εταιρειών, αλλά ως "επιστήμονες".

Ο κόσμος θα μάθει τι λέει ο υπάλληλος που πουλάει "ασπιρίνη" και γιατί μαλώνει μ' αυτόν που πουλάει "παναντόλ" ή με τον άλλον που πουλάει "ντεπόν" και θα νομίζει ότι ενημερώνεται. Δεν ενημερώνεται όμως. Απλά μαθαίνει τι λένε οι συγκεκριμένες εταιρείες. Όχι μόνον δεν κερδίζει από αυτήν την ενημέρωση, αλλά αντίθετα πέφτει θύμα εσκεμμένης παραπληροφόρησης. Πέφτει θύμα τριών άπληστων εταιρειών, που μονοπωλούν την αγορά και οι οποίες, παριστάνοντας τους αντιπάλους, διατηρούν αυτό το μονοπώλιο. Πέφτει θύμα της προπαγάνδας των υπαλλήλων των εταιρειών, που δεν δηλώνουν την πραγματική τους ταυτότητα και παριστάνουν τους γιατρούς. Αυτό είναι παράνομο. Είναι παράνομο, γιατί καταστρατηγεί κάθε έννοια ελευθερίας της αγοράς. Οι εταιρείες με την δωρεάν και τεράστια "κρυπτοδιαφήμιση" μοιράζονται μεταξύ τους την αγορά και από εκεί και πέρα κάνουν ό,τι θέλουν. Προσδιορίζουν τις τιμές τους όπως θέλουν, εξοντώνουν τον ανταγωνισμό κλπ..

Αυτή είναι η παρανομία των μεγάλων κομμάτων, που διατηρούν το μονοπώλιο στην πολιτική σκηνή μέσω της τεράστιας τηλεοπτικής παρουσίας τους. Καθημερινά τα στελέχη τους διαφημίζουν τις δυνάμεις του πολιτικού μονοπωλίου και ο λαός πέφτει θύμα της παραπληροφόρησής τους. "Συζητούν" δήθεν οι ευαίσθητοι πολίτες για τα φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα και δεν αποκα­λύ­πτουν ότι μεταφέρουν επί πληρωμή απόψεις που υπηρετούν συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα, έστω κι αν αυτά είναι του μεγέθους του κομματικού συμφέροντος. Σημασία έχει ότι με τον τρόπο αυτόν μονοπωλούν την πολιτική "αγορά" κι αποφασίζουν τα πάντα με βάση τα συμφέροντά τους. Οι συγκρούσεις τους είναι πάντα τέτοιες, που τους επιτρέπουν να διατηρούν ομοιογενή τα "ποίμνια" τους και να μην επιτρέπουν στους αντιπάλους τους να επιβιώσουν ανάμεσά τους. Αλληλο­κατηγορούνται, αλλά μόνον στο επίπεδο στο οποίο δεν θίγονται τα κομματικά ή ιδιωτικά τους συμφέροντα. Είναι αδύνατον δηλαδή ο θεατής ν' ακούσει απ' αυτούς ότι είναι παράνομες οι χρηματοδοτήσεις των κομμάτων ή ότι είναι πρόκληση οι μισθοί τους. Αυτό είναι η απάτη, που οδηγεί στον φασιστικό δικομματισμό.

Εξαιτίας της πονηριάς τους δεν διεκδίκησαν ποτέ τα κόμματα να έχουν υπό την ιδιοκτησία τους τηλεοπτικές συχνότητες. Γιατί; Γιατί, ναι μεν σε μια τέτοια περίπτωση θα απολάμβαναν τις δυνατότητες που παρέχει το ιδιωτικό μέσον, αλλά στην πραγματικότητα θα καταστρέφονταν. Γιατί; Γιατί τα κομματικά κανάλια θα τα παρακολουθούσαν μόνον οι φανατικοί και δεν θα απέδιδε η προπαγάνδα. Γι' αυτόν τον λόγο συμφώνησαν μεταξύ τους να μην πάρουν συχνότητες και να "τρυπώνουν" στα ιδιωτικά κανάλια δημοσίου συμφέροντος, παριστάνοντας τους "σοφούς", που ενημερώνουν τον κόσμο. Εκμεταλλεύονται τη θεαματικότητά τους και παριστάνοντας τους απλούς πολίτες, παρασέρνουν τους πολίτες προς τα "μαντριά" αυτών που τους πληρώνουν. Αντιλήφθηκαν δηλαδή ότι δεν τους συμφέρει ένα ιδιόκτητο τηλεοπτικό "σπίτι" κι αποφάσισαν να περιφέρονται στους δημόσιους "χώρους", που πάντα είναι γεμάτοι από αφελείς πολίτες έτοιμους να πέσουν στα χέρια των επιτήδειων. Αντιλήφθηκαν ότι δεν τους συμφέρει ιδιωτικό "μαγαζί" στην αγορά και μετέτρεψαν σε "μαγαζί" την κρατική "ευάερη" και "ευήλια" Νομαρχία.

Γι' αυτόν τον λόγο μέσα σ' αυτήν την εκτεταμένη παρανομία υπάρχουν φαινόμενα που άπτονται του κοινού ποινικού νόμου. Φαινόμενα, που μετατρέπουν το τηλεοπτικό τοπίο σε μια πραγ­μα­τική ζούγκλα. Δημοσιογράφοι "λαδώνονται" για να παρουσιάσουν συγκεκριμένα πρόσω­πα, συγκεκριμένες απόψεις, συγκεκριμένα βιβλία, συγκεκριμένα τραγούδια κλπ.. Έχουν στήσει ένα μονοπωλιακό σκηνικό σε όλες τις δραστηριότητες και όποιος δεν ανήκει στο "κύκλω­μα" αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να ξεχωρίσει και να διακριθεί. Πρέπει να υποστηρίζεις, να ψηφίζεις, να κοιμάσαι, να "γλείφεις" συγκεκριμένους ανθρώπους, για να εξασφαλίσεις την προβολή.

Όλα αυτά αντιλαμβανόμαστε ότι είναι άκρως παράνομα και ξεκινούν από την κακή διαχείριση της δημόσιας περιουσίας. Από την κακή διαχείριση των αιρετών αρχόντων, που θέλησαν μέσω της τηλεόρασης να γίνουν μόνιμοι άρχοντες. Από την κακή διαχείριση αυτών που πήραν την εξουσία μέσω της δημοκρατίας, αλλά ανατριχιάζουν όταν αντιλαμβάνονται ότι μπορεί να την χάσουν μέσω της ίδιας δημοκρατίας. Αν η τηλεόραση λειτουργούσε με βάση το Σύνταγμα, η "εικόνα" της θα ήταν τελείως διαφορετική. Τις ειδήσεις θα τις εκφωνούσαν οι παρουσιαστές και το κοινό θα σχημάτιζε την άποψή του με βάση αυτές και δεν θα "χειραγωγούνταν" από τους προπαγανδιστές των κομμάτων. Θα αναγκάζονταν οι πολίτες μόνοι τους να επεξεργάζονται τα δεδομένα και άρα να σκέφτονται. Δεν θα αφήνονταν στην καλή διάθεση των κομμάτων και των υπαλλήλων τους. Δεν θα έπαιρναν μασημένη "τροφή", την οποία στη συνέχεια θα διοχέτευαν και οι ίδιοι στην κοινωνία. Θα έμεναν στην είδηση και όχι στο χτένισμα του εκπροσώπου του κόμματος, που σχολιάζει αυτήν την είδηση.

Σε μια τέτοια περίπτωση θα έπρεπε να "ματώσει" η Ντόρα, για να γίνει δημόσιο πρόσωπο και δεν θα αρκούσε μια επίσκεψη στο κομμωτήριο. Θέση στην τηλεόραση εκτός από την ειδησεο­γραφία θα είχαν μόνον τα προγράμματα που θα διοχέτευαν καθαρή γνώση ή θα πρόσφεραν καθαρή διασκέδαση. Μέσα από τα κανάλια θα περνούσαν πνευματικά δημιουργήματα και όχι πρόσωπα. Τα πρόσωπα δηλαδή θ' ακολουθούσαν τα έργα τους και όχι το αντίθετο, όπως συμβαίνει σήμερα. Είδηση θα γινόταν το "φάρμακο" και ο δημιουργός του θα προβαλλόταν όταν δεν θα είχε πλέον την ανάγκη να "φλερτάρει" με το κοινό. Σήμερα γίνεται το ακριβώς αντίθετο. Σήμερα εμφανίζονται οι "δημιουργοί" προτού καν δημιουργήσουν. Εμφανίζονται αυτοί που ΘΑ μας "σώσουν". Αυτοί που ΘΑ μας "θεραπεύσουν". Αυτοί που ΘΑ μας "διασκεδάσουν".

Όμως, όλοι αυτοί οι "ΘΑ" ζουν πλούσια, λαμβάνοντας παράταση για ένα "έργο" που δεν έρχεται ποτέ. Γίνονται πλούσιοι και διάσημοι χωρίς κανένα προσόν και με μόνο πλεονέκτημα την πρόσβαση στο μέσον που διαχειρίζεται την κρατική περιουσία. Γίνονται πλούσιοι εις βάρος των ανταγωνιστών τους. Αντιλαμβανόμαστε δηλαδή ότι όλες οι ειδησεογραφικές εκπομπές με σχολια­στές πολιτικούς, οι εκπομπές "life style" ή οι εκπομπές που παρουσιάζουν προσωπικές συνεν­τεύξεις είναι παράνομες. Συνέντευξη στην τηλεόραση δικαιούται να δώσει μόνον ένας άνθρωπος ο οποίος είναι ευρέως γνωστός από το έργο του και η προσωπική προβολή που απολαμβάνει είναι ένα "δώρο" που δεν αδικεί την κοινωνία, γιατί απλούστατα δεν νοθεύει τον ανταγωνισμό. Προσωπική προβολή δικαιούται ο ήρωας που πολέμησε και παρασημοφορήθηκε και όχι αυτός ο οποίος υπόσχεται ότι σε περίπτωση πολέμου ΘΑ πολεμήσει με αυτοθυσία.

Τηλεοπτική προβολή δικαιούνται μόνον αυτοί των οποίων το έργο έχει "νικήσει" τελεσίδικα τον ανταγωνισμό και η προβολή του δεν θίγει πλέον τον ανταγωνισμό αυτόν. Άτομα δηλαδή πολύ συγκεκριμένα. Αυτοί που νίκησαν στους Ολυμπιακούς. Αυτοί που νίκησαν σε έναν διαγωνισμό εθνικό ή διεθνή. Αυτοί που εφευρίσκουν ή διασφαλίζουν τα αγαθά οποιασδήποτε μορφής έχει ανάγκη η κοινωνία. Η τηλεοπτική προβολή δηλαδή του προσώπου πρέπει να γίνεται μόνον για λόγους επιβράβευσης. Την δικαιούνται άνθρωποι, δηλαδή, που παλαιότερα τους έκαναν αγάλμα­τα στους δρόμους, για να τους βλέπει ο κόσμος και να τους τιμά η πολιτεία, προσφέροντάς τους ειδική χρήση της δημόσιας περιουσίας.

Συνέντευξη γιατί να δώσει η Ντόρα; Για να μας εξηγήσει πως δεν έκανε ακόμα αυτά που έχει σκοπό να κάνει; Για να μας εξηγήσει ότι πρέπει να την ψηφίσουμε για να μας "σώσει"; Αν θέλει να μας "σώσει", ας γράψει τη μεθοδολογία της σε ένα βιβλίο και αφού αυτό κριθεί από τον επιστημονικό κόσμο ή την αγορά και σαρώσει τον ανταγωνισμό, ας πάει στην τηλεόραση για να την τιμήσουμε. Τον Παπανικολάου προβάλλεις στην τηλεόραση και όχι τον "γλείφτη" γιατρου­δά­κο, που μας "υπόσχεται" ότι κάποια μέρα θα γίνει "Παπανικολάου". Τον ολυμπιονίκη προβάλλεις στην τηλεόραση και όχι αυτόν που του αγόρασε ο πατέρας του ακριβά παπούτσια και μας "απειλεί" με παγκόσμιο ρεκόρ. Ο άλλος καθόταν επί χρόνια κάτω από τον παπαγάλο της "ζούγκλας" και έγινε υφυπουργός εξωτερικών.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι γύρω από την τηλεόραση έχει στηθεί μια παράνομη "φάμπρικα", που "κατασκευάζει" ό,τι θέλει το σύστημα. Αυτή είναι η "νεοταξική" πολιτική, για να μπορούν να ελέγχουν οι ισχυροί το σύνολο της κοινωνίας. Αυτοί ελέγχουν το σύνολο των ανθρώπων που θα κερδίσουν την επωνυμία, γιατί φοβούνται αυτούς οι οποίοι γίνονται επώνυμοι με βάση το έργο τους. Φοβούνται αυτούς που ο κόσμος γνωρίζει από το έργο τους, γιατί αυτούς ακούει. Φοβούνται τους αυθεντικούς επώνυμους, που δεν τους έχουν ανάγκη. Αυτό το "στημένο" σκηνικό το εκμεταλλεύτηκαν πρώτοι απ' όλους οι πολιτικοί και σήμερα σαν "γάγγραινα" καταλαμβάνει όλους τους χώρους. Δικηγόροι, μηχανικοί, τραγουδιστές, συγγραφείς, εκδότες, σχεδιαστές, ψυχολόγοι, χαρτορίχτρες κλπ. "σέρνονται" έξω από τα κανάλια, για να κερδίσουν την επωνυμία τους. Διαφημίζονται παράνομα στην τηλεόραση και μονοπωλούν τους χώρους στους οποίους δραστηριοποιούνται. Εξασφαλίζουν "δουλειές" και κοινωνική καταξίωση μέσα από την τηλεόραση. Το μέλλον των "προτύπων" του λαού μας βρίσκεται στα χέρια αγράμματων δημοσιο­γράφων και ανεπάγγελτων "καφετζούδων" της πρωινής ζώνης.

Αυτήν τη στιγμή τα πράγματα είναι τραγικά για την ελληνική κοινωνία. Έχει στηθεί ένα "ατσάλινο" τηλεοπτικό πλέγμα, που δεν την αφήνει ν' "ανασάνει". Μια σάπια "κρούστα", που δεν της επιτρέπει ν' "ανθίσει". Μια "κρούστα", που πολλοί έχουν το θράσος να την ονομάζουν "star system". Σταρ της πλάκας "μολύνουν" καθημερινά τον ελληνικό λαό και του αλλάζουν τα πρότυπα. Αρσενικές και θηλυκές πόρνες, που με μόνο προσόν την πρόσβαση στα ΜΜΕ παριστάνουν τους "πετυχημένους". Σταρ τραγουδιστές της μιας "επιτυχίας" και των τριακοσίων τηλεοπτικών "ανθρώπινων" συνεντεύξεων. Σταρ ηθοποιοί της μιας σαπουνόπερας και των επίσης άπειρων τηλεοπτικών εμφανίσεων. Το ίδιο γίνεται σε όλους τους τομείς. Γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί κλπ. παριστάνουν τους επώνυμους και επιτυχημένους, επειδή τους κάλεσαν μία φορά να μιλήσουν στην τηλεόραση. Με τον τρόπο αυτόν το σύστημα ελέγχει τα πάντα. Όποιον φοβάται ή απλά τον αντιπαθεί δεν τον αφήνει να ξεφύγει από την ανωνυμία.

Ένα τέτοιο σάπιο "star system" έχει στηθεί και στην πολιτική σκηνή. Σταρ πολιτικοί, που εξέφρασαν την πολιτική τους άποψη σε κάποιο "πρωϊνάδικο" μετά από μαθήματα μαγειρικής και πριν από επίδειξη εσωρούχων. Τόσο μεγάλοι σταρ είναι οι περισσότεροι από αυτούς. Παρα­καλάνε την αγράμματη τηλεπαρουσιάστρια να τους καλέσει για "καφέ", για να γίνουν "φίρμες" και μετά παριστάνουν τους επώνυμους παράγοντες. Αυτήν την αθλιότητα στο τηλεοπτικό "τοπίο" εκμεταλλεύονται οι πολιτικοί, απειλώντας άμεσα τη δημοκρατία με μέσον τη δημόσια περιουσία. Με μέσον αυτήν την περιουσία νικούν τον ανταγωνισμό. Με μέσον αυτήν την περιουσία προ­ετοιμάζουν τη διαδοχή τους από τα ίδια τους τα παιδιά. Τα κουτορνίθια θα τα διαδεχθούν τα κουτορνίθια.

Σ' αυτόν τον τομέα είναι πολύτιμη η εμπειρία του Μητσοτάκη, που είναι ο απόλυτα ειδικός στην εκμετάλλευση της δημόσιας περιουσίας. Ο μόνιμος πολιτικός που κληροδοτεί κρατικές θέσεις και αξιώματα στα παιδιά του. Όταν τους "κληροδοτεί" σωματοφυλακή και θωρακισμένα αυτοκίνητα, δεν θα μπορέσει να τους εξασφαλίσει έναν "ταπεινό" δημόσιο μισθό; Σταδιακά με τη χρήση αυτού του μέσου οι πολιτικοί της νέας εποχής θα έχουν τα χαρακτηριστικά που —όπως είπαμε— απειλούν τη δημοκρατία. Σταδιακά θα μετατραπούν όλοι σε "Μητσοτάκηδες". Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Σπουδές στο βασικό επίπεδο, για να μην τους πουν "αγράμματους" και στη συνέχεια με την εξασφάλιση ενός ισχυρού "πατρόνα" —και βέβαια μιας καλής προίκας— μόνιμη εγκατάσταση στην πολιτική σκηνή. Εύκολες σπουδές μέχρι τα τριάντα και μετά βόλεμα μέχρι θανάτου.

Αυτό έκανε και ο ίδιος ο Μητσοτάκης. Με μερικές απολύτως βασικές σπουδές και την προστασία κάποιου μυστηριώδους και σίγουρα πανίσχυρου "πατρόνα", εγκαταστάθηκε μόνιμα στην πολιτική σκηνή. Είχε και την προίκα της η Μαρίκα και όλα πήγαν κατ' ευχήν για τον λιγούρη από την Κρήτη. Η συνέχεια ήταν η γνωστή. Πήρε μια "καρέκλα" και τη βίδωσε απέναντι από το γκισέ του δημόσιου ταμείου. Εδώ και μισόν αιώνα τρώει και πίνει εις βάρος του κορόιδου. Δίπλα στη δική του την "καρέκλα" βίδωσε και μερικά "σκαμνιά" για τους "Μανούσους" που χρησιμοποιεί και όλοι μαζί ζουν εις βάρος του κόσμου. Γι' αυτούς ποτέ δεν υπάρχει ανεργία, πληθωρισμός και οικονομική στενότητα. Ο Μητσοτάκης εδώ και μισό αιώνα εισπράττει μισθό ως επαγγελματίας πολιτικός. Δεν έχει εισπράξει ούτε μία δραχμή ως βουλευτική αποζημίωση. Γιατί; Γιατί δεν είχε ποτέ άλλο επάγγελμα, ώστε ν' αποζημιωθεί για τα διαφυγόντα κέρδη του. Δεν είχε δηλαδή ποτέ τα δεδομένα που προβλέπονται από το Σύνταγμα για την καταβολή αποζημίωσης. "Επάγγελμα" του Μητσοτάκη ήταν πάντα να σώσει τον ελληνικό λαό. Μια ζωή μέσα στις σκευωρίες, τις συνομωσίες και το σκότος. Μια ζωή μας "έσωζε" και το μόνο που κατάφερνε ήταν να βολεύει την οικογένειά του.

Την "πορεία" του Μητσοτάκη επιδιώκουν να επιβάλουν σήμερα όλα τα μεγάλα "τζάκια" της χώρας. Γιατί; Γιατί οι ίδιοι οι γονείς των μελλοντικών πολιτικών θ' αναλαμβάνουν να παριστάνουν τους "πατρόνες" τους. Θα καταλυθεί η δημοκρατία, χωρίς να το καταλάβει κανένας. Θα περά­σουμε από τους ελέω θεού "γαλαζοαίματους" στους ελέω πατέρα και τηλεόρασης πολιτικούς. Αυτό επιδιώκουν σήμερα όλοι αυτοί που "σπρώχνουν" τον έμπειρο Μητσοτάκη να στρώσει τον "δρόμο" στα ανεπάγγελτα παιδιά του. Τον έμπειρο Μητσοτάκη, που προφανώς του περισσεύουν τα "βαρέα" ένσημα και ο οποίος έχει το υποκριτικό θράσος να κατηγορεί τον Καραμανλή ως ανεπάγγελτο. Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ότι αυτός κατευθύνει τις σημερινές μεθοδεύσεις. Σταδιακά όλοι οι πολιτικοί θα μετατραπούν σε επαγγελματίες πολιτικούς που θα είναι κατά κανόνα ανεπάγγελτοι. Πολιτικοί, οι οποίοι θα είναι απόλυτα εξαρτώμενοι από τα κόμματα που θα τους εξασφαλίζουν θέση στην εκλογική λίστα και επίσης εξαρτώμενοι από τους μεγαλοεπιχειρηματίες, που ελέγχουν τα ΜΜΕ και μοιράζουν ψήφους.

Τα πράγματα είναι απλά και σήμερα μεθοδεύονται οι πρακτικές που θα μας οδηγήσουν σε έναν νέο Μεσαίωνα. Ο τηλεοπτικός φασισμός βρίσκεται προ των πυλών. Ο κόσμος σύντομα θα βλέπει μόνον αυτά που θέλει το σύστημα να βλέπει. Ο κόσμος σύντομα θ' ακούει μόνον αυτά που θέλει το σύστημα ν' ακούει. Ο κόσμος σύντομα θ' ακολουθεί μόνον τα πρότυπα που θα του προβάλει το σύστημα. Όποιος θα υπηρετεί την Νέα Τάξη θα προβάλλεται. Όλοι οι υπόλοιποι θα μένουν απ' "έξω". Αρκεί και μόνον να σκεφτεί κάποιος ότι ακόμα και χρήματα να έχει κάποιος δεν μπορεί να εξαγοράσει τον τηλεοπτικό χρόνο που κάποιοι για ύποπτους λόγους εξασφαλίζουν δωρεάν. Ποιος μεγιστάνας της ελληνικής κοινωνίας μπορεί να εξασφαλίσει με τα χρήματά του τον τηλεοπτικό χρόνο που απολαμβάνει η οικογένεια Μητσοτάκη; Έρχονται φορές που νομίζεις ότι χάλασε το τηλεκοντρόλ, βλέποντας τον Μητσοτάκη ή την κόρη του σε όλα τα κανάλια ταυτόχρονα.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και ο μεγάλος κίνδυνος για τη δημοκρατία. Κανένας δεν θα μπορεί ν' ανταγωνιστεί αυτά που ο κόσμος ονομάζει "μεγάλα τζάκια". Στο παιχνίδι αυτό έχουν βάλει και τους σημερινούς άσημους βουλευτές, οι οποίοι, τηρουμένων των αναλογιών, μπορούν να γίνουν κάτι αντίστοιχο για τις "μικροκοινωνίες" στις οποίες εκλέγονται. Όλοι δηλαδή αντιλαμβάνονται ότι χάρη στην παράνομη χρήση της τηλεόρασης μπορούν να γίνουν κατεστημένα, που δεν θα ανατρέπονται. Κατεστημένα, που, αν η "επιτυχία" τους συνοδευτεί από μια μεγάλη μισθολογική αύξηση, θα είναι "ευτυχή". Αυτό δεν είναι ένα φαινόμενο που αφορά μόνον την ελληνική κοινωνία. Είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Η παγκόσμια αγγλοσαξονική κηδεμονία μεθοδεύει αυτήν την κατάσταση, γιατί γνωρίζει πώς να χειρίζεται με ασφάλεια "μειονότητες" εκλεκτών. Μειονότητες, που μπορούν να εκβιάζονται εξαιτίας των προνομίων που απολαμβάνουν.

Αυτός είναι κι ο λόγος που βλέπουμε ένα νέο κύμα νεποτισμού να επεκτείνεται σε όλες τις χώρες και σε όλους τους χώρους. Βλέπουμε δηλαδή να συμβαίνουν τα ίδια φαινόμενα και σε σοβαρές χώρες με μεγάλη δημοκρατική παράδοση. Βλέπουμε πολιτικούς να παραδίδουν τη "σκυτάλη" στα παιδιά τους, χωρίς κανένας ν' αντιδρά. Όλα αυτά ξεκινούν από συγκεκριμένα κέντρα προπαγάνδας των αγγλοσαξονικών "Μπανανιών", που γνωρίζουν να εκμεταλλεύονται τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Κέντρα, που δημιουργούν "Κάμελοτ" τύπου Κένεντυ. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι, αν δεν υπήρχε η τηλεόραση σήμερα, δεν θα υπήρχε η "δυναστεία" των Κένεντυ. Αν δεν υπήρχε η τηλεόραση, δεν θα εκλεγόταν ποτέ ο Κένεντυ πρόεδρος των ΗΠΑ. Δεν θα γινόταν celebrity η γυναίκα του με πέντε φορεματάκια και δεκατρία ζευγάρια παντόφλες. Δεν θα είχαν τη δυνατότητα να κερδίζουν συμπάθειες οι αλήτες της οικογένειας, κάθε φορά που θα παρέβαιναν τον νόμο. Μόνον η τηλεόραση μπορεί να παρουσιάσει μια οικογένεια κλεφτών, βιαστών, παιδεραστών, μοιχών και μεθύστακων σαν την "αγία" οικογένεια των ΗΠΑ.

Κάτι τέτοια βλέπει ο Μητσοτάκης και φιλοδοξεί να μετατρέψει την οικογένεια του σε "αγία" οικογένεια της χώρας. Κάτι τέτοια του δείχνουν τα "αφεντικά" του και τον πείθουν να συνεχίσει την εκμετάλλευση της δημόσιας περιουσίας και βέβαια του δημόσιου αισθήματος. Όλα τα έχει πλέον η "αγία" οικογένεια, που μιμείται απόλυτα τους πρώτους διδάξαντες. Μέχρι και βοήθεια στους πεινασμένους της Αφρικής προσφέρει. Δεν θα "σώσει" μόνον τους Έλληνες αλλά και τους Αφρικανούς. Η άλλη κόρη του Μητσοτάκη "πουλάει" ευαισθησία στο action AID. Τώρα πώς καταφέρνει η ανεπάγγελτη κόρη ενός βουλευτάκου να ζει πλούσια, χωρίς να εργάζεται, μόνον αυτήν ξέρει. Πώς καταφέρνει, χωρίς να εργάζεται, να "πετάγεται" αυθημερόν μέχρι το Παρίσι για μια συναυλία, μόνον αυτήν μπορεί να μας το εξηγήσει. Όταν με τον ίδιο μισθό οι βουλευτές ισχυρίζονται ότι δεν "βγαίνουν", είναι περίεργο να ζουν κάποιοι σαν πραγματικοί μεγιστάνες.

Αυτό το φαινόμενο πλέον δεν περιορίζεται μόνον στον χώρο της πολιτικής, αλλά σε όλους τους χώρους. Βλέπουμε να συμβαίνει ακόμα και στους χώρους όπου το ταλέντο θεωρείται εκ των ουκ άνευ. Αρκεί κάποιος να μην είναι τραυλός και μπορεί να γίνει διάσημος τραγουδιστής, όμοιος με τον πατέρα του. Αρκεί κάποιος να είναι διάσημος και μόλις εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο να γίνει ό,τι θέλει με όποιους όρους θέλει. Γι' αυτούς δηλαδή που για τον οποιοδήποτε λόγο κερδίζουν την "τηλεεπωνυμία" τίποτε δεν είναι αδύνατον. Αρκεί η θέληση και ένας καλός μάνατζερ. Αρκεί η θέληση και θα βρεθούν τα μέσα να παρουσιάσουν ένα "κουτσάλογο" σαν "άλογο" κούρσας. Αυτοί είναι οι "νεοευγενείς" της Νέας Τάξης. Αυτοί θα ελέγχουν μονοπωλιακά το σύνολο των χώρων και θα αλληλοϋπερασπίζονται τα συμφέροντά τους. Η Ντόρα θα έχει "διάσημους" οπαδούς και η ίδια θα είναι "φαν" "διασήμων". Όποιος έχει ανάγκη θα στηρίζεται από την υπόλοιπη συμμορία. Στις εκλογές οι διάσημοι οπαδοί θα προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους για να μαζεύουν κόσμο και στις πρεμιέρες οι διάσημοι πολιτικοί θα προσφέρουν δωρεάν διαφήμιση.

Όλα αυτά είναι αποτελέσματα της παράνομης χρήσης των τηλεοπτικών μέσων, που προσφέρουν την επωνυμία. Όταν ένας ασήμαντος "Τσάκας" γίνεται θέμα συζήτησης που απασχολεί μια χώρα ολόκληρη, αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι δύσκολο για μια Ντόρα, που είναι καλύτερα εκπαιδευμένη και περιβάλλεται από επαγγελματίες προπαγανδιστές, να εκφράσει την οποιαδήποτε φιλοδοξία. Η μεθόδευση αυτή στηρίζεται στη δύναμη της εικόνας, που σήμερα είναι ιδιαίτερα φτηνή με τη χρήση της τεχνολογίας. Παλαιότερα δηλαδή κάτι ανάλογο έκαναν οι πραγματικοί "ευγενείς" με τεράστια έξοδα. Δημιουργούσαν δηλαδή εντυπωσιακές εικόνες, για να "γοητεύουν" τους αγράμματους δουλοπάροικους.

Υπάρχουν ακόμα Ελληνίδες μιας κάποιας ηλικίας που έχουν φιλοβασιλικά αισθήματα, όχι επειδή εκτιμούν τη μοναρχία, αλλά επειδή κάποτε είδαν κι ερωτεύτηκαν τον τότε διάδοχο του ελληνικού θρόνου. Τον είδαν πάνω σ' ένα άσπρο άλογο και τον "ερωτεύτηκαν". Το γεγονός ότι στην πραγματικότητα είδαν ένα "άλογο" πάνω σ' ένα άλλο άλογο δεν τις απασχολεί. Τους αρκεί η εικόνα και δεν κρίνουν τίποτε παραπάνω.

Αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα με την τηλεόραση. Βλέπουν οι Έλληνες τα "άλογα" και δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Είναι τόσο μεγάλη η δύναμη της τηλεοπτικής "πειθούς", που μπορεί να παρασύρει ακόμα και τους ίδιους τους προπαγανδιστές. Όλοι είδαμε τι έγινε στην πρόσφατη εκδήλωση κατά της τρομοκρατίας, που οργάνωσε η οικογένεια Μητσοτάκη στο Σύνταγμα. Αυτοί οι οποίοι μας έπεισαν ότι το 99,99% του ελληνικού λαού είναι εξοργισμένο με την τρομοκρατία, κατάφεραν και έπεισαν και τους ίδιους τους εαυτούς τους. Έπεσαν θύματα της δικής τους προπαγάνδας.

Ήταν τόσο συγκλονιστική η συγκέντρωση και είχε τόσο παλμό, που ήταν κρίμα που οι παρευρισκόμενοι δεν βρήκαν ένα ταξί να την επαναλάβουν και σε πόλεις της επαρχίας. Την "πάτησαν" παταγωδώς. Το πιο "ανοικτό" τηλεοπτικό πλάνο περιλάμβανε ολόκληρο το πέτο του επιτίμου. Ευτυχώς που ήταν και οι πολλοί κακοντυμένοι σωματοφύλακες και η συγκέντρωση είχε μια "γεύση" λαού, γιατί σε άλλη περίπτωση η διαδήλωση θα ήταν σαν τη διαφήμιση "όχι άλλοι πλούσιοι". Πήγαν οι πονηροί να τρυγήσουν και έλειπε το αμπέλι. Ανέβασαν και την εγγονή πάνω σ' ένα κασόνι για να βγάλει λόγο, ώστε να "συγκινήσει" τα πλήθη. Οι μόνοι οι οποίοι την παρακολουθούσαν ήταν οι εύζωνοι και αυτοί προφανώς για σεξουαλικούς λόγους. Έτσι είναι τα πράγματα. Συμβαίνει και στις "καλύτερες" οικογένειες να κάνουν λάθη.

Αρκεί όμως η εμπειρία του να ζητάς και να εκμεταλλεύεσαι και να μην υπάρχει αντίδραση; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί ο λαός δεν είναι κουτός. Ο λαός θυμώνει με τα προνόμια και εύκολα αντιλαμβάνεται ότι η τηλεοπτική διαφήμιση αποτελεί προνόμιο. Ο λαός θυμώνει όταν ζει με τα επιδόματα ανεργίας και οι πολυδιαφημισμένοι βουλευτές επιδιώκουν μισθό των πέντε εκατομ­μυρίων δραχμών τον μήνα. Ο λαός θυμώνει όταν βλέπει τα παιδιά του να "ματώνουν" στα θρανία και να καταλήγουν ανασφάλιστοι σερβιτόροι και την ίδια ώρα οι βουλευτές να παραδίδουν τις θέσεις τους στα ανεπάγγελτα και άσχετα παιδιά τους. Η συμμορία δηλαδή μπορεί να κλέβει για όσο διάστημα έχει την εξουσία, αλλά αυτό δεν είναι κάτι το μόνιμο. Ο λαός αποφασίζει ποιος θα πάρει την εξουσία και άρα ο λαός μπορεί να πετάξει στα σκουπίδια τη συμμορία των βουλευτών.

Τι γίνεται σ' αυτήν την περίπτωση; Πρέπει να υπάρχει ένας ευρύτερος σχεδιασμός, που θα προστατεύει τη συμμορία. Αυτόν τον σχεδιασμό υπηρετεί η παρουσία του "τέως". Όπως όλες οι συμμορίες έτσι και αυτή πρέπει να έχει έναν ρόλο "προστάτη", ώστε θεωρητικά να έχει έναν σημαντικό ρόλο στην κοινωνία. Πρέπει να υπάρχει ένας μεγάλος εχθρός, που θα νομιμοποιεί και θα μονιμοποιεί τη συμμορία. Οι "μητσοτακικοί" για παράδειγμα επιβίωναν στη Νέα Δημοκρατία ως οι φανατικότεροι "αντιπαπανδρεϊκοί". Ήθελαν να "σώσουν" τον τόπο από τον "παπανδρεϊσμό" και αυτό τους νομιμοποιούσε μέσα στη Νέα Δημοκρατία, που απλά κινούνταν στο αντισοσιαλιστικό επίπεδο. Η προσωποπαγής συμμορία δηλαδή, για να επιβιώνει εις βάρος των δεξιών, εφεύρε μια αντίστοιχου τύπου συμμορία του αντιπάλου, ώστε να δημιουργήσει συμπλέοντα συμφέροντα μ' αυτούς που αδικούσε. Σταδιακά οι "μητσοτακικοί" κατέλαβαν όλα τα πόστα στη Νέα Δημοκρατία, γιατί ήταν οι "ειδικοί" στον "παπανδρεϊσμό", που υποτίθεται ήταν η αχίλλειος πτέρνα του ΠΑΣΟΚ.

Κάτι ανάλογο επιδιώκεται να γίνει και σήμερα σε μεγαλύτερη κλίμακα. Οι βουλευτές με τη "μητσοτάκειο" λογική θα γίνουν τα πρόσωπα που θα ταυτιστούν με την ίδια τη δημοκρατία. Θα επιδιώξουν δηλαδή ως συμμορία να δημιουργήσουν συμπλέοντα συμφέροντα με το σύνολο σχεδόν του λαού. Θα "εξειδικευτούν" σε κάτι, που υποτίθεται τους αφορά όλους. Για να δημιουργήσουν όμως τέτοιου είδους συμπλέοντα συμφέροντα, θα πρέπει να υπάρχει ένας ορατός εχθρός, που θα τους νομιμοποιεί. Ένας εχθρός, που με τη σημαντικότητά του θα κάνει τον λαό να παραβλέπει τις κλοπές των πολιτικών. Αυτόν τον εχθρό θα αντιπροσωπεύει ο "τέως". Οι πολίτες θα φοβούνται να καταγγείλουν τις συλλογικές συμπεριφορές των "υπηρετών" της δημοκρατίας, γιατί υποτίθεται δεν θα θέλουν να της κάνουν κακό και μάλιστα όταν δίπλα ο "τέως" καιροφυλακτεί. Δεν θα μπορεί δηλαδή ένας πολίτης να λέει ότι όλοι οι βουλευτές είναι κλέφτες, άσχετα αν θα κλέβουν όλοι, γιατί θα απειλείται η δημοκρατία.

Αυτό κατ' αρχήν είναι λάθος για τον εξής απλό λόγο. Η δημοκρατία έχει το εξής μεγάλο πλεονέκτημα, που δεν το έχουν τα άλλα πολιτικά συστήματα. Δεν εξαρτάται από τα πρόσωπα, αλλά από τους θεσμούς της. Τα πρόσωπα είναι αναλώσιμα και ανά πάσα στιγμή αντικαταστάσιμα. Αν για παράδειγμα όλοι οι βουλευτές είναι κλέφτες, μπορούν να φυλακιστούν σε μία μέρα και να μην αλλάξει τίποτε στη λειτουργία του δημοκρατικού συστήματος. Σε χρόνο μηδέν οι επιλαχόντες θα πάρουν τις θέσεις τους και δεν θα υπάρξει κανένα πρόβλημα. Από τη στιγμή λοιπόν που οι βουλευτές είναι άνθρωποι, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να είναι όλοι κλέφτες. Το να το ισχυριστεί όμως κάποιος αυτό, δεν σημαίνει ότι κατηγορεί τη δημοκρατία. Κατηγορεί συγκεκριμένους ανθρώπους, που, είτε είναι ένας είτε όλοι, είναι το ίδιο πράγμα.

Δεν "επιδοτεί" κάποιος τη μοναρχία, ισχυριζόμενος ότι οι βουλευτές είναι στο σύνολο τους είτε κοινοί κλέφτες είτε κοινά ανθρωπάκια, που δεν μπορούν ν' αντισταθούν στους κακοποιούς συναδέρφους τους. Όλοι αυτοί που είτε για τον ένα είτε για τον άλλο λόγο είναι ανεπαρκείς, θα πρέπει ν' αντικατασταθούν. Αν τέτοιοι είναι όλοι, θα πρέπει ν' αντικατασταθούν όλοι. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχει πρόβλημα η δημοκρατία. Γι' αυτόν τον λόγο είναι πολύτιμη η "μητσοτάκεια" εμπειρία. Είναι πολύτιμη, για να μπορέσουν οι βουλευτές ως πρόσωπα να ταυτιστούν με την ίδια τη δημοκρατία. Να μπορέσουν και εξαιτίας της αγάπης του λαού για τη δημοκρατία, να τον παγιδεύσουν. Γι' αυτό τους είναι απαραίτητος ο "Κοκός".

Σ' ό,τι αφορά το πρόβλημα με τον "τέως" ο αναγνώστης θα πρέπει να είναι σίγουρος ότι ο Μητσοτάκης κρύβεται από πίσω. Αν σκεφτεί κάποιος ότι ο κορυφαίος παράγοντας της φιλο­βασιλικής παράταξης στην Ελλάδα έχει δηλώσει ότι ο Μητσοτάκης είναι ο πνευματικός "πατέρας" του, αντιλαμβανόμαστε τι ακριβώς συμβαίνει. Αν σκεφτεί επίσης κάποιος ότι η ίδια εφημερίδα που μας μετέφερε τις ευχές του "τέως" είναι αυτή η οποία έκανε πρωτοσέλιδο μια μαντινάδα που "συγκίνησε" τον επίτιμο, εύκολα αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει. Τι έλεγε η "συγκινητική" μαντινάδα; Η Ελλάδα θα "προκόψει" με πρόεδρο τον Μητσοτάκη, δήμαρχο Αθηναίων τη Ντόρα και τον Κυριάκο στη βουλή. Πάλι καλά δηλαδή, γιατί υπάρχουν και άλλα σημαντικά αξιώματα, που θα μπορούσαν να τα διεκδικήσουν οι "μητσοτακαίοι" και να "συγκινηθεί" ακόμα πιο πολύ ο πρόεδρος. Μόνον ο "κεντρώος" Μητσοτάκης μπορούσε να εξασφαλίσει τη "συγκίνηση" από μια φιλοβασιλική "φυλλάδα" της πλάκας.

Ο Μητσοτάκης —και γι' αυτές τις ανάγκες— έδωσε στον "τέως" μια τελείως πλασματική δύναμη, που όμως είναι εκμεταλλεύσιμη. Ο Μητσοτάκης δίχασε τον κόσμο της Νέας Δημοκρατίας στις πρόσφατες νομαρχιακές εκλογές και ταυτόχρονα ο ίδιος ενθάρρυνε το "παιδί" του να συμμετάσχει σ' αυτές. Γιατί; Γιατί με τον τρόπο αυτόν θα εκμεταλλευόταν ένα ενδοπαραταξιακό πρόβλημα, για να εξυπηρετήσει και τα συμφέροντα της Νέας Τάξης και τα δικά του ιδιωτικά συμφέροντα. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Πώς υπηρετούνται κατ' αρχήν τα συμφέροντα της Νέας Τάξης; Με τον διχασμό της Νέας Δημοκρατίας —και κάτω από έναν κατάλληλο χειρισμό— εύκολα θα παρουσιαζόταν ένα πολιτειακό ζήτημα, που στην πραγματικότητα δεν υφίσταται. Όπως και στην περίπτωση της φιλοβασιλικής δήλωσής του έτσι και σ' αυτήν την περίπτωση εκμεταλλεύτηκε τα ένστικτα των δημοκρατών, για να δημιουργήσει φόβητρα της δημοκρατίας. Το αποτέλεσμα; Τον διχασμό της Νέας Δημοκρατίας τον μετέτρεψε σε ένα μεγάλο ποσοστό ψήφων, που πήγε στον φιλοβασιλικό υποψήφιο και κατ' επέκταση στον "τέως". Ο "τέως", που δεν αντιπροσωπεύει τίποτε απολύτως, εμφανίστηκε με ένα σημαντικό ποσοστό.

Ποιο ήταν το ζητούμενο; Να βγουν ως σύνολο οι ψεύτες βουλευτές την επομένη των εκλογών και να διαβεβαιώσουν τον κόσμο ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με τη δημοκρατία. Τι υπονοούσαν; Ότι για όσο διάστημα θα είναι αυτοί βουλευτές μας, κανένας δεν θα απειλήσει την "υπέροχη" δημοκρατία του "υπέροχου" λαού. Έκαναν δηλαδή εκβιασμό, δίνοντας έστω και στιγμιαία σάρκα και οστά σε έναν εφιάλτη του παρελθόντος. Έδωσαν τεχνητά μάζα σε ένα φάντασμα. Η "συμ­μορία" της βουλής έκανε το ντεμπούτο της στον νέο της ρόλο, που είναι η προστασία του Συντάγματος και βέβαια της δημοκρατίας. Δεν θα ταυτίζονται πλέον με τον καπιταλισμό ή τον σοσιαλισμό, θεωρώντας ως δεδομένη τη δημοκρατία. Θα είναι αυτοί οι οποίοι θα μας εξασφα­λίζουν τη δημοκρατία.

Όλα αυτά έγιναν, γιατί άλλαξε πλέον ο σχεδιασμός. Δεν θωρακίζονται πλέον οι βουλευτές μέσα στις ιδιωτικές κομματικές τους "μάντρες". Προσπαθούν να μετατρέψουν σε ιδιωτική "μάντρα" την ίδια τη βουλή. Αυτήν τη δυνατότητα τους την προσφέρει η εμπειρία του Μητσοτάκη. Ας ψάξει ο αναγνώστης να δει ποια ήταν η στάση που κράτησε στις νομαρχιακές εκλογές το μητσοτακικό μπλοκ. Η Ντόρα υπονόμευε την επίσημη υποψηφιότητα της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς να έρθει σε απευθείας ρήξη μ' αυτήν και ο πατέρας της ενθάρρυνε τον Καρατζαφέρη να πάει να "εισπράξει". Μοίρασαν τους ρόλους και ο καθένας πήρε τον δικό του. Ο καθένας έκανε ό,τι έπρεπε και όχι όλα, γιατί διαφορετικά δεν θα λειτουργούσαν.

Αν η Ντόρα ερχόταν σε φανερή ρήξη με την ηγεσία του κόμματος για την επιλογή της στις νομαρχιακές εκλογές, θα υπονόμευε τη δική της εκλογή, εφόσον θα έχανε τη στήριξή της για τη δημαρχία. Αν ο ίδιος ο Μητσοτάκης ερχόταν ο ίδιος σε ρήξη και ταυτόχρονα υποστήριζε φανερά τον Καρατζαφέρη, τίποτε δεν θα δρομολογούταν. Γιατί; Γιατί θ' αποκαλυπτόταν από πού προέρχονταν οι ψήφοι και ως εκ τούτου δεν θα πήγαιναν στον "τέως". Θα αποκαλυπτόταν ότι οι ψήφοι ήταν στην πλειονότητά τους ψήφοι διαμαρτυρόμενων δεξιών και φιλομητσοτακικών. Ο Καρατζαφέρης θα ταυτιζόταν με τον Μητσοτάκη και θα "καίγονταν" και οι δύο. Ο "τέως" θα παρέμενε φάντασμα —όπως πραγματικά είναι— και απλά το ποσοστό του Καρατζαφέρη θ' αποκάλυπτε τη δύναμη του Μητσοτάκη στην Αττική. Εχθρός δεν θα δημιουργούνταν και η "συμμορία" δεν θα μπορούσε την επομένη να βγει και να εκβιάσει. Να βγει και να μας εγγυηθεί ότι με τη δική της παρουσία κανένας κίνδυνος για τη δημοκρατία δεν υπάρχει. Λες και υπήρχε κίνδυνος κι αυτοί τον απέτρεψαν.

Γι' αυτόν τον λόγο η Ντόρα παρέμεινε στις "επάλξεις" της Νέας Δημοκρατίας και ο πατέρας της, χωρίς να φύγει επισήμως από αυτές, κατεύθυνε τον φιλοβασιλικό υποψήφιο, προσφέροντας τις δυνάμεις του συνόλου του μητσοτακικού μπλοκ. Το αποτέλεσμα; Το καλύτερο δυνατό. Ο μόνος χαμένος ήταν ο νυν αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Αυτόν δηλαδή τον οποίο στοχεύει το "μητσοτακαίηκο", για να του πάρει τη θέση. Όλοι οι άλλοι κέρδισαν. Κέρδισε το ΠΑΣΟΚ, που σε μια κρίσιμη περίοδο φθοράς διατήρησε μια καλή εικόνα και δεν κατέρρευσε. Κέρδισε το μητσοτακικό μπλοκ μέσα στη Νέα Δημοκρατία, εφόσον έθεσε τον αρχηγό της υπ' ατμόν μετά την ήττα της επιλογής του. Η Ντόρα θριάμβευσε στις δημοτικές εκλογές και περιμένει πλέον με την ιδιότητα της δημάρχου Αθηναίων το τελικό "στραβοπάτημα" του αρχηγού. Αυτός βέβαια ήταν και ο στόχος της. Ν' απομακρυνθεί από τη Νέα Δημοκρατία σε μια εποχή που μεθοδεύεται νέα ήττα της από την Νέα Τάξη. Το μητσοτακικό μπλοκ θα υπονομεύσει το κόμμα στις εκλογές, για ν' ανατραπεί η σημερινή της ηγεσία. Η Ντόρα με τις "δάφνες" του θριάμβου της νωπές, θα έχει τον πρώτο ρόλο στην υπόθεση διαδοχής.

Αυτές οι "δάφνες" είναι το αποκορύφωμα του οργουελικού σκηνικού, που έχει στηθεί. Η απόλυτη φαιδρότητα της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας. Πήρε η Ντόρα λέει το "τιμόνι" της Αθήνας. Να το κάνει τι το "τιμόνι"; Στον φούρνο με πατάτες; Εφόσον η άσχετη το μόνο αποδεδειγμένο προσόν που διαθέτει είναι αυτό της νοικοκυράς. Άρα το μόνο σίγουρο είναι ότι μπορεί να το μαγειρέψει. Όλα τα άλλα είναι υποθέσεις. Υποθέτει η ίδια ότι μπορεί να χειριστεί το "τιμόνι" της Αθήνας και μαζί της υποθέτουν κι αυτοί που την ψήφισαν. Υποθέτει ότι μπορεί να βάλει τάξη στην Αθήνα και οι αφελείς ελπίζουν ν' απολαύσουν τα καλά αυτής της τάξης. Τρομερά πράγματα. Η πιο δημοφιλής ελληνίδα πολιτικός, που κανένας δεν γνωρίζει γιατί ακριβώς είναι δημοφιλής. Που κανένας δεν γνωρίζει —ούτε καν η ίδια— τι ακριβώς είναι σε θέση να κάνει. Δημοφιλής, όπως ένα οποιοδήποτε τηλεοπτικό προϊόν. Δημοφιλής, όπως η φέτα Δωδώνη.

Αυτή λοιπόν η δημοφιλής ντύθηκε στα πλαίσια του τηλεοπτικού της ρόλου με τη στολή του "πιλότου" και όλοι όσοι την ψήφισαν εύχονται να γνωρίζει να "πιλοτάρει". Πήγε στη δημαρχία με όρεξη για δουλειά. Τι δουλειά θα κάνει κάποιος ο οποίος δεν γνωρίζει το αντικείμενο της δουλειάς του, μόνον η Ντόρα το ξέρει. Γιατί άραγε δεν βάζουν στα πιλοτήρια της Ολυμπιακής "φτηνούς" λαθρομετανάστες με όρεξη για δουλειά; Θα μπούνε μέσα στα κοκ-πιτ και θα παίζουν με τα "κουμπάκια" για είκοσι ώρες την ημέρα και όχι για ένα οχτάωρο. Αυτό σημαίνει ασχετοσύνη. Οι Μητσοτάκηδες πάλι με δικά μας χρήματα θα κάνουν τους ξύπνιους. Πάλι στου "κασίδη" το κεφάλι θα εκπαιδευτούν. Αυτή είναι η δουλειά της. Θα βάλει στο κύριο πόστο της δημαρχίας κάποιον ακριβό υπάλληλο, για να κάνει αυτό που είναι η δουλειά του δημάρχου και από εκεί και πέρα η ίδια θα μοιράζει τα χρυσοφόρα δημοτικά πόστα σ' αυτούς που τα έχει υποσχεθεί. Μετά θα δουλεύει όπως ξέρει. Δεξιώσεις, ταξίδια, παράτες, γεύματα, γνωριμίες εις υγεία του κορόιδου. Σχεδόν έτοιμη για πρωθυπουργός.

Σήμερα οι Αθηναίοι εμφανίζονται να έχουν αγωνία για τα χρόνια προβλήματα της πρωτεύ­ουσας που τους "πνίγουν". Έχουν αγωνία για τα πολεοδομικά, συγκοινωνιολογικά και ένα σωρό άλλα προβλήματα που τους βασανίζουν και τους καταστρέφουν στην κάθε βροχή, στον κάθε σεισμό, στην κάθε εκδήλωση που θ' απαιτήσει τη χρήση ενός κεντρικού δρόμου. Δικαίως έχουν αγωνία και την αξίζουν. Γιατί; Γιατί αυτοί φταίνε για ό,τι συμβαίνει. Γιατί όταν είσαι επιβάτης ενός "αεροσκάφους" και καλείσαι να ψηφίσεις για "πιλότο", δεν ψηφίζεις αυτόν που γνωρίζεις, επειδή απλά κάνει τις καλύτερες "τούμπες" στους διαδρόμους και σου έχει υποσχεθεί εξυπηρέτηση. Σκέφτεσαι όταν είναι να ψηφίσεις και δεν ψάχνεις ανάμεσα στα ονόματα των υποψηφίων τους celebrities. Ας μας πει ένας ψηφοφόρος της Ντόρας με βάση ποιες ειδικές γνώσεις της την έκρινε και την ψήφισε. Λογικό δεν είναι τώρα ο μέσος Αθηναίος να αγωνιά και να το αξίζει;

Αυτή είναι η Νέα Τάξη Πραγμάτων της αναξιοκρατίας των "τηλεεπωνύμων". Από εδώ και πέρα τα πάντα θα γίνονται όπως την βολεύουν. Η τηλεόραση θ' αποφασίζει ποιος θα παριστάνει τι και ποιον ρόλο θα πάρει. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ θα διατηρηθούν ακμαίες, εφόσον αυτές θα μας προστατεύουν από τον "τέως". Θα εξακολουθήσουν να χρηματοδοτούνται παράνομα από τον κρατικό προϋπολογισμό και με το τηλεοπτικό μονοπώλιό τους θα "σκεπάζουν" τις φωνές εναντίον της αποικιοκρατίας των Αμερικανών. Οι Μητσοτάκηδες θ' αναλάβουν τη ΝΔ και οι Παπανδρέου το ΠΑΣΟΚ.

Το ίδιο σκηνικό μ' αυτό της μεταπολίτευσης. Και πάλι οι Αμερικανοί, υποτιμώντας τους "Μάο-Μάο", μιμήθηκαν τους εαυτούς τους. Ούτε καν μπήκαν στον κόπο να μας "δουλέψουν" από την αρχή. Γιατί να ψάχνουν για νέα κόμματα και νέα πρόσωπα; Με τους ίδιους τρόπους και για τους ίδιους λόγους που εκβίαζαν τους προηγούμενους, θα εκβιάζουν και τα παιδιά τους. Γι' αυτούς είναι ακριβώς το ίδιο. Ο Γιωργάκης είναι ίδιος με τον πατέρα του, απλά λίγο πιο ατάλαντος στο ζεϊμπέκικο. Η Ντόρα είναι ίδια με τον πατέρα της κι απλά η διαφορά τους "γεφυρώνεται" με μια περούκα.

Ο αναγνώστης εύλογα θ' αναρωτιέται πώς θα μπορούσε κάποιος να νικήσει αυτήν τη μητσοτάκεια "λαίλαπα", που στην κυριολεξία σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της. Η δημοκρατία και πάλι έχει τα μέσα. Μπορεί οι άθλιοι να μεθοδεύουν τα πράγματα όπως τους βολεύει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Υπάρχουν πάντα τα μέσα και βέβαια οι νόμοι που όλους αυτούς όχι μόνον μπορείς να τους "γκρεμίσεις" από τους "θρόνους" τους, αλλά να τους στείλεις κατ' ευθείαν στη φυλακή. Σ' ό,τι αφορά τα μέσα συμβαίνει το εξής: Η εξουσία μέσα στη δημοκρατία μας δεν ασκείται από έναν μόνον φορέα. Μέσα στη δημοκρατία υπάρχει και η δικαστική εξουσία. Αυτή η εξουσία μπορεί να βάλει τέλος στην ασυδοσία και στη διαφθορά. Μπορεί να βάλει τέλος στην παράνομη χρήση της δημόσιας περιουσίας και στην προνομιακή μεταχείριση.

Το θέμα εδώ είναι το εξής: Η δικαστική εξουσία είναι πανίσχυρη, αλώβητη κι αθάνατη, αλλά αυτά τα χαρακτηριστικά δεν τα έχουν οι δικαστές, οι οποίοι είναι άνθρωποι. Τι εννοούμε μ' αυτό; Ότι, όταν ένα σύστημα βρίσκεται στο έλεος τόσο μεγάλων και τόσο πολυσύνθετων συμφερόντων, είναι δύσκολο να σωθεί από συγκεκριμένους ανθρώπους. Άνθρωποι είναι και δικαίως φοβούνται. Δεν μιλάμε δηλαδή για διαφθορά ή για ενδεχόμενη συνενοχή των δικαστικών στην υπάρχουσα αθλιότητα. Μιλάμε για φυσιολογική ανθρώπινη αδυναμία. Μιλάμε για τον φόβο ενός ανθρώπου ν' αντιδράσει απέναντι σε ένα θηρίο. Γιατί θα έπρεπε να έχουν οι δικαστές τη γενναιότητα να νικήσουν τους εχθρούς του λαού; Ο λαός, που είναι ο μεγάλος χαμένος, τι κάνει; Ο λαός, που έχει ως σύνολο τα χαρακτηριστικά που λείπουν από τους δικαστές, τι κάνει; Στο κάτω-κάτω οι δικαστές είναι υπάλληλοι και εισπράττουν έναν μισθό για να κάνουν μια συγκεκριμένη δουλειά και όχι για να "σώσουν" τον κόσμο. Γιατί να έχει ανάγκη ο λαός τους ήρωες, όταν μπορεί από μόνος του να κάνει αυτό που πρέπει; Γιατί να κάνουν οι δικαστές αυτό που είναι καθήκον των πολιτών να κάνουν, γιατί αυτοί θίγονται στον μέγιστο βαθμό;

Σ' αυτό το σημείο καταλήγουμε στις ευθύνες εκείνου που πραγματικά έχει την ευθύνη και τη δυνατότητα να σώσει τη δημοκρατία και είναι ο απλός πολίτης. Ο κυρίαρχος, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα. Αυτή βέβαια είναι και η ειρωνεία της υπόθεσης. Γιατί; Γιατί το μεγαλύτερο θύμα του συστήματος είναι ο απόλυτα πιο ισχυρός παράγοντάς του. Ο απλός πολίτης θα πρέπει να μάθει ότι αυτός είναι ο υπεύθυνος για την ομαλή λειτουργία της δημοκρατίας. Κάποτε θα πρέπει να δράσει "επωνύμως" και να μην ψάχνει να βρει "σωτήρες".

Εδώ ο αναγνώστης εύλογα θ' απορήσει μ' αυτά που λέμε; Τι μπορεί να κάνει ένας απλός πολίτης μπροστά σ' αυτά τα γιγαντιαία φαινόμενα; Μπορεί να κάνει πολλά κι απλά δεν γνωρίζει ποια είναι η δύναμή του. Κάποιοι φρόντισαν να μην τον ενημερώσουν γι' αυτήν τη δύναμη, φοβούμενοι ότι κινδυνεύουν από έναν ενεργό και συνειδητοποιημένο πολίτη. Κάποιοι φροντίζουν να του επισημαίνουν ότι η δύναμή του έχει εφαρμογή μόνον στη διαδικασία των εκλογών.

Ο πολίτης είναι η μέγιστη δύναμη μέσα σ' ένα δημοκρατικό καθεστώς. Αυτός είναι υπεύθυνος για όλα και όχι μόνον επειδή έχει το δικαίωμα της ψήφου. Όσο κι αν αυτό φαίνεται παράξενο σε μερικούς τομείς, ο απλός πολίτης έχει δύναμη πολλαπλάσια και από αυτήν του πρωθυπουργού. Ο πολίτης μπορεί να ρυθμίζει τα πάντα, γιατί αυτό προβλέπεται από την ιδιότητά του. Ο πολίτης μπορεί να "κινεί" τους μηχανισμούς του κράτους κατά βούληση κι απλά δεν το γνωρίζει. Μπορεί να δίνει "εντολές" ακόμα και σε ένα μηχανισμό, όπως είναι το τρομερό σύστημα της δικαιοσύνης. Γιατί; Γιατί αυτό προβλέπει το άρθρο 1 του συντάγματος. 2. Θεμέλιo τoυ πoλιτεύματoς είναι η λαϊκή κυριαρχία. 3. Όλες oι εξoυσίες πηγάζoυν από τo Λαό, υπάρχoυν υπέρ αυτoύ και τoυ Έθνoυς και ασκoύνται όπως oρίζει τo Σύνταγμα.

Πριν δούμε τι είναι μέσα στις δυνατότητες του πολίτη να κάνει, θα δούμε πρώτα τις απαιτήσεις του πολίτη απέναντι στο σύστημα δικαιοσύνης. Από τη στιγμή δηλαδή που θεωρούμε ότι έχει ευθύνες ο πολίτης, θα πρέπει να τις αναζητήσουμε. Πριν όμως ξεκινήσουμε από αυτές τις ευθύνες, θα πρέπει ν' αναζητήσουμε τις ευθύνες των μηχανισμών, που έχουν ως αντικείμενό τους την προστασία του πολίτη και της δημοκρατίας. Θα πρέπει δηλαδή ν' αναζητήσουμε τις όποιες ευθύνες έχει το ίδιο το σύστημα της δικαιοσύνης στα όποια ζητήματα το αφορούν. Εδώ βέβαια βρίσκεται και η μόνη μομφή που έχουμε να εκφράσουμε εναντίον του συστήματος δικαιοσύνης. Ποια είναι αυτή; Η εξής απλή. Αποτελεί υποχρέωση του συστήματος δικαιοσύνης να προστατεύει όπου και όποτε μπορεί την εικόνα της ελληνικής δημοκρατίας.

Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί πρόσφατα και με την άρση του απορρήτου —λόγω της παρέλευσης του χρόνου— το αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών έδωσε στη δημοσιότητα κάποια έγγραφα, που αφορούσαν την ελληνική δημοκρατία. Σύμφωνα με τα έγγραφα αυτά η Ελλάδα παρουσίαζε με τραγική εικόνα "Μπανανίας". Είναι "Μπανανία" η χώρα στην οποία μπορούν οι Αμερικανοί κι ελέγχουν τη δημοκρατία της. Είναι "Μπανανία" και ως τέτοια την υπολογίζουν οι Αμερικανοί, όταν τολμούν και δίνουν στη δημοσιότητα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι επιχείρησαν να χρηματο­δοτήσουν "αποστασία" με στόχο την κατάλυση της δημοκρατίας και την ακύρωση της λαϊκής εντολής. Μπορεί, για παράδειγμα, μέσα στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού τους ρόλου, να κάνουν τα ίδια και σε χώρες σοβαρές όπως η Γαλλία ή η Γερμανία, αλλά ποτέ δεν θα τολμούσαν να δημο­σιο­ποιήσουν τις αποδείξεις αυτών των ενεργειών τους. Το γεγονός δηλαδή ότι δημοσιοποίησαν τα στοιχεία αυτά για την Ελλάδα, είναι άκρως προσβλητικό για τη χώρα μας. Είναι απόδειξη του πόσο την υπολογίζουν και την υπολήπτονται.

Σε το σημείο αυτό βρίσκεται η μομφή μας απέναντι στο σύστημα της ελληνικής δικαιοσύνης. Δικαίωμα των Αμερικανών είναι να μας βλέπουν όπως θέλουν και να μην μας υπολογίζουν. Δικαίωμά μας όμως είναι να προστατεύουμε την εικόνα μας. Την εικόνα που πρόσβαλαν με τον χειρότερο τρόπο, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας. Από τη στιγμή λοιπόν που τολμάνε και δημοσιοποιούν τέτοιου είδους στοιχεία για μια "αποστασία", η οποία και τελικά πραγματοποιήθηκε, έπρεπε εμείς αν μη τι άλλο ν' αποδείξουμε ότι ως πράξη δεν είχε σχέση με τη μεθόδευση των Αμερικανών ιμπεριαλιστών. Έπρεπε ν' αποδείξουμε δηλαδή ότι ακόμα και το λάθος της "αποστασίας" είναι δικό μας λάθος και όχι αποτέλεσμα των αμερικανικών επεμβάσεων. Ως Έλληνες το χρωστάμε στην ιστορία μας και στο μεγάλο "όνομα" που διαθέτουμε ανάμεσα στα έθνη αυτού του κόσμου.

Τι έπρεπε να γίνει; Να διερευνηθεί το ζήτημα των αμερικανικών ισχυρισμών σε θέματα που αφορούν τα μείζονα συμφέροντα της ελληνικής δημοκρατίας. Θα έπρεπε δηλαδή μόλις δημοσιο­ποιή­θηκαν τα αμερικανικά έγγραφα, να σήμανε συναγερμό στο σύστημα της ελληνικής δικαιο­σύνης. Θα έπρεπε ένας ανώτατος δικαστικός λειτουργός, όπως είναι ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, να επιληφθεί της υπόθεσης. Να εξετάσει το ζήτημα της "αποστασίας" όχι στην πολιτική του διάσταση, πράγμα που δεν ανήκει στην αρμοδιότητά του, αλλά στο οικονομικό της μέρος, που σαφώς και ανήκει στην αρμοδιότητά του. Θα έπρεπε δηλαδή να εξετάσει όχι το γεγονός της ίδιας της "αποστασίας", που είναι μια πολιτική πράξη, αλλά να διερευνήσει τα κίνητρα των αποστατών. Θα έπρεπε να εξετάσει αν αυτά τα κίνητρα ήταν μόνον πολικά ή ήταν και οικονομικά.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα ήταν εύκολα. Γιατί; Γιατί οι "αποστάτες", μεταξύ των οποίων και ο "αρχιαποστάτης" Μητσοτάκης, δεν είναι άτομα αγνώστου διαμονής. Θα έπρεπε λοιπόν ο εισαγ­γελέας να καλέσει τον Μητσοτάκη και τους υπόλοιπους "αποστάτες" να δώσουν διευκρινήσεις. Ν' αποδείξουν ότι ναι μεν οι Αμερικανοί ήθελαν να χρηματοδοτήσουν την αποστασία, αλλά ότι η δική τους απόφαση στηριζόταν αποκλειστικά και μόνον σε δικές τους πολιτικές εκτιμήσεις. Η απόδειξη αυτή ήταν εύκολη να γίνει. Θα πρόσφεραν στον εισαγγελέα τις αποδείξεις που χρειαζόταν και από εκεί και πέρα η δικαιοσύνη θ' "αποδείκνυε" στον ελληνικό λαό και στον κόσμο ολόκληρο ότι η ελληνική δημοκρατία λειτουργεί με δικά της κριτήρια, τα οποία δεν έχουν σχέση με τις αμερικα­νικές μεθοδεύσεις κι απλά υπήρχε μια τραγική σύμπτωση.

Όλα αυτά όμως για να γίνουν θα έπρεπε να ανοίξουν τραπεζικοί λογαριασμοί. Θα έπρεπε ο Μητσοτάκης και οι συναποστάτες να επιτρέψουν στη δικαιοσύνη ν' ανοίξει τους λογαριασμούς τους, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Θα έπρεπε ν' αποδείξουν ότι δεν σημειώθηκε καμία αλλαγή στην περιουσιακή τους κατάσταση στο κρίσιμο εκείνο διάστημα. Στο διάστημα δηλαδή που οι Αμερικανοί —όπως ισχυρίζονται— "μοίραζαν" χρήματα, αναζητώντας αποστάτες. Ειδικά ο Μητσοτάκης θα έπρεπε να παραδώσει στη δικαιοσύνη τα πρόσθετα εκείνα στοιχεία που θα απαιτούνταν, για ν' αποδείξει ότι η πλούσια διαβίωσή του στο εξωτερικό την εποχή της "αυτοεξορίας" του δεν συνδεόταν με τον αμερικανικό παράγοντα. Θα έπρεπε να τους προσφέρει τα στοιχεία των περιουσιακών του στοιχείων εκείνης της εποχής. Να τους αποδείξει από πού βρέθηκαν τα χρήματα στο εξωτερικό σε μια εποχή που απαγορευόταν η εξαγωγή συναλλάγματος για τον Έλληνα πολίτη. Να τους αποδείξει πώς ήταν δυνατόν ένας πρώην βουλευτής και στη συνέχεια άνεργος πολίτης να ζει πλούσια στο εξωτερικό. Δούλευε; Αν δούλευε ποιος ήταν ο εργοδότης του; Πώς τον πλήρωνε; Τον είχε ασφαλισμένο; Υπάρχουν τα στοιχεία της ασφάλισής του;

Όλα αυτά ήταν πράγματα που έπρεπε να τα κάνει η δικαιοσύνη αυτεπάγγελτα στο όνομα της προστασίας της εικόνας της ελληνικής δημοκρατίας. Ήταν υποχρεωμένη, εξαιτίας του ρόλου της, να τα κάνει και όχι να περιμένει την "εντολή" κάποιου πολίτη. Έγινε τίποτε από όλα αυτά; Όχι βέβαια. Γέλασε ο πλανήτης με την ελληνική δημοκρατία που έπεσε θύμα μιας "αποστασίας" υπό τη χορηγία της CIA και κανένα "αυτί" δεν ίδρωσε. Ο Μητσοτάκης, αντί να χαθεί από το πρόσωπο της Γης μέχρι να διευκρινιστεί η κατάσταση, συνέχισε να παριστάνει τον κήνσορα της ελληνικής δημοκρατίας. Συνέχισε να κάνει τον γνήσιο αγωνιστή, που, όχι μόνον δεν επωφελείται από τη δημοκρατία, αλλά αντίθετα ζημιώνεται από αυτήν. Απλά είναι τόσο μεγαλόψυχος, που, όσο κι αν τον "πληγώνει" αυτή η δημοκρατία, δεν παύει να ενδιαφέρεται για τη "σωτηρία" της.

Αυτά σ' ό,τι αφορά την υποχρέωση της ελληνικής δικαιοσύνης να προστατεύει τους πολίτες και την εικόνα τους. Σ' ό,τι αφορά τους πολίτες και τις δικές τους υποχρεώσεις τα πράγματα είναι εξίσου απλά. Πρέπει κάποτε ν' αντιδράσουν, για να προστατεύσουν οι ίδιοι τα συμφέροντά τους σε όλα τα επίπεδα. Είτε στα "χαμηλά" επίπεδα ως επαγγελματίες είτε στα "υψηλά" ως πολίτες. Σ' ό,τι αφορά το πρώτο τα πράγματα είναι απλά. Όλοι οι επαγγελματίες, που για τον άλφα ή βήτα λόγο θίγονται από τη σημερινή τηλεοπτική δικτατορία, θα πρέπει να την περιορίσουν. Να τσακίσουν τα κανάλια στις μηνύσεις και τις αγωγές κάθε φορά που θα παρουσιάζουν αυθαίρετα τους ανταγωνιστές τους. Να μαζευτούν συγγραφείς, δικηγόροι, ακόμα και τραγουδιστές και χαρτορίχτρες να πολεμήσουν την αυθαιρεσία της δωρεάν διαφήμισης των ανταγωνιστών τους μέσω της δημόσιας περιουσίας. Είναι θέμα χρόνου αυτή να σταματήσει. Αν περιμένουν από τους εισαγγελείς ή τις επιτροπές δεοντολογίας να "σωθούν", θα πάνε "αδιάβαστοι".

Αν καταφέρουν ως επαγγελματίες να "νικήσουν", είναι εύκολο να κινηθούν με αξιώσεις και στο "ανώτατο" επίπεδο, που είναι αυτό του πολίτη. Πρέπει ως πολίτες να σταματήσουν την αθλιότητα κι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουν το "ιερατείο" αυτής της αθλιότητας. Αυτό δεν είναι και τόσο δύσκολο όσο φαίνεται. Η οικογένεια Μητσοτάκη είναι προκλητική σ' ό,τι αφορά τις συνθήκες διαβίωσής της κι αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να μας προβληματίζει όλους, γιατί αυτή η οικογένεια είναι σχεδόν στο σύνολό της κρατικοδίαιτη. Μέσα στα πλαίσια του Συντάγματος και στο όνομα της ισονομίας και της ισοπολιτείας θα πρέπει κάποτε να αναζητήσουμε το "μυστικό" της ευζωίας της. Πρόβλημα συνταγματικό ή άλλο δεν υπάρχει, γιατί υπάρχει το νομοθετημένο "πόθεν έσχες" για τους κρατικούς λειτουργούς. Η περίπτωση της οικογένειας δηλαδή είναι εύκολη, εφόσον για τη διερεύνηση των οικονομικών της αρκεί η αμφιβολία του πολίτη και μόνον.

Είναι υποχρεωμένο το σύστημα δικαιοσύνης, σε περίπτωση που υπάρχει καταγγελία πολίτη, να ελέγξει το "πόθεν έσχες" του Μητσοτάκη και των δύο παιδιών του, που απλώνουν τα "χεράκια" τους στα κρατικά ταμεία. Ο γράφων λοιπόν, ως κοινός και πανίσχυρος πολίτης, αυτό "παραγ­γέλνει" από τη δικαιοσύνη. Να εξετάσει το "πόθεν έσχες" του Μητσοτάκη. Το "πόθεν έσχες" ενός πολιτικού, που καταφέρνει και με επίσημο μισθό 5000 ευρώ και ζει σαν μεγιστάνας. Τον "πόθεν έσχες" ενός πολιτικού, που όχι μόνον ζει πλούσια με τον μισθό αυτόν, αλλά μπορεί και ιδρύει ίδρυμα με το όνομά του. Να του ζητήσει ν' ανοιχθούν όλοι οι προσωπικοί του λογαριασμοί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Να του ζητήσει ν' αποδείξει με στοιχεία πόσο του κόστισε η πρόσφατη θεραπεία του στο εξωτερικό και ποιος την επιβαρύνθηκε. Έχει τα στοιχεία που χρειάζονται για ν' αποδείξει ότι τα πλήρωσε όλα ο ίδιος από το υστέρημά του;

Τα ίδια περίπου στοιχεία πρέπει να ζητήσουν και από την κόρη του. Είναι κι αυτή μισθο­συντήρητη και προκαλεί με την πλούσια ζωή που κάνει με έναν "ταπεινό" μισθό των 5000 ευρώ. Ζωή που μοιάζει μ' αυτήν των μεγιστάνων. Ζωή που μοιράζεται με τα παιδιά της, τα οποία έχουν τεράστια έξοδα, όχι μόνον λόγω των σπουδών τους σε πανάκριβα πανεπιστήμια του εξωτερικού, αλλά κι εξαιτίας των αναγκών του δημοσίου πλέον ρόλου τους. Μόνον τα εισιτήριά τους από το διαρκές πήγαινε-έλα στις ΗΠΑ κοστίζουν εκατομμύρια. Μόνον τα "επώνυμα" ρούχα τους κοστίζουν εκατομμύρια. Ποιος τα πληρώνει όλα αυτά; Η μισθοσυντήρητη μητέρα τους; Δεν πρέπει να ζητηθεί από αυτήν την "πονεμένη" μητέρα ν' ανοίξουν οι τραπεζικοί λογαριασμοί της, όπου κι αν υπάρχουν; Ούτε καν τα έξοδα των εκλογικών της δαπανών δεν μπορεί να δικαιολογήσει. Όταν αναλογικά "φτωχοί" βουλευτές κατηγορούνται ότι ξοδεύουν δισεκατομμύρια για την εκλογή τους στην Α' Αθηνών, πόσο ξόδεψε αυτήν, που μπροστά της οι πάντες μοιάζουν με φτωχούς συγγενείς; Δεν πρέπει να δώσει εξηγήσεις στους πολίτες;

Τελευταίο αφήσαμε τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τη μοναδική περίπτωση "καριερίστα" επαγ­γελό­μενου της οικογένειας. Όπως όλη η υπόλοιπη οικογένεια έτσι κι αυτός δεν ξέφυγε από τη συνήθειά της να "αρμέγει" τα κρατικά "μαστάρια". Ο "ευφυής" Κυριάκος δεν δραστηριοποιήθηκε στον ιδιωτικό τομέα με στόχο να γίνει πλούσιος. Προτίμησε να προσφέρει κι αυτός "υπηρεσίες" στον λαό από το τραπεζικό του "μετερίζι". Ως γνήσιος Μητσοτάκης "θυσιάστηκε" κι αυτός, για να "προσφέρει" στο κοινό καλό. Δεν πρέπει να εξεταστεί κι αυτού το "πόθεν έσχες"; Δεν πρέπει να εξεταστεί πώς κατάφερε και διορίστηκε σε τόσο μικρή ηλικία σε μια τόσο σημαντική κρατική θέση; Πότε και βάση ποιου διαγωνισμού κατέλαβε τη θέση στην οποία ακριβοπληρώνεται; Ποιοι ήταν οι ανταγωνιστές του και βάση ποιών προσόντων του προτιμήθηκε; Υπό ποιες συνθήκες "εργάζεται"; Βάση ποιου νόμου δημιουργήθηκε η θέση του και ποιος ήταν ο προκάτοχός της; Ποιος είναι ο μισθός του και ποιος τον καθόρισε; Ποιος είναι ο προϊστάμενός του και πώς τον ελέγχει;

Υπάρχουν βέβαια και άλλα σκοτεινά σημεία στην υπόθεση του. Σημεία που δεν δικαιο­λογούνται, ούτε για το "πόθεν έσχες" του αλλά ούτε και για τις γνώσεις του. Πληροφορίες του γράφοντος αναφέρουν ότι συμμετέχει σε διοικητικά συμβούλια μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών. Γνωρίζει τίποτε για την εταιρεία "agris"; Από πού προέκυψε αυτή η συμμετοχή και τι κέρδη του αποφέρει αυτή η θέση, αν υπάρχει τέτοια περίπτωση; "Κληρονόμησε" τίποτε από τον "φτωχό" πατέρα του ή έτυχε δωρεάς της "βιοπαλαίστριας" αδερφής του; Μπήκε μέσα σ' αυτήν εξαιτίας της εθνικής τράπεζας και για ποιον λόγο; Όλα αυτά δεν πρέπει να διερευνηθούν; Δεν πρέπει να διερευνηθεί η "χλιδάτη" ζωή μιας οικογένειας δημοσίων υπαλλήλων; Μέχρι πότε θα τα δικαιολογούν όλα με την "προίκα" της Μαρίκας; Την Οκλαχόμα να κληρονομούσε, κάποτε θα τελείωνε η προίκα της με τόσα έξοδα.

Όλα αυτά ο γράφων τα "παραγγέλλει" στις εισαγγελικές αρχές σαν απλός πολίτης. Ο γράφων όμως, ως υπεύθυνος του υδροχοϊκού κινήματος, σταδιακά θα κινηθεί προς την ανάληψη της εξουσίας. Τότε τα πράγματα θ' αλλάξουν άρδην για πολλούς. Τότε πολλοί διεφθαρμένοι "υπηρέτες" μας θα χάσουν τον ύπνο τους. Πολλοί θα ξανασκεφτούν τη λύση της "αυτο­εξορίας". Κάποτε έφυγαν από τη χώρα με βάρκες και σύντομα θα προσπαθήσουν να φύγουν κολυμπώντας. Το "τσίρκο" της Νέας Τάξης σύντομα θα τελειώσει την παράστασή του και θα κληθεί να πληρώσει τη ζημιά. Θα κληθεί ν' αποζημιώσει τον λαό γι' αυτά που του έκλεψε ή του στέρησε με την αθλιότητά του. Κάποτε πρέπει να κλείσουν οι λογαριασμοί του ελληνικού λαού με τους "εφιάλτες" του και ο γράφων είναι βέβαιος ότι αυτό θα γίνει πολύ σύντομα. Πιο σύντομα απ' όσο πιστεύουν τα "τηλεαπορρυπαντικά" της Νέας Τάξης.

 

 

 

 

                Παναγιώτης Τραϊανού

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ