Ο George Papandreou είναι επικίνδυνος

καί για τον ελληνικό λαό καί για την ελληνική δημοκρατία.

 

Ο Γιωργάκης κι αυτοί που κρύβονται πίσω από αυτόν ήδη έχουν αρχίσει να δείχνουν το πόσο επικίνδυνοι είναι. Έχουν "υπνωτίσει" τον ελληνικό λαό και απειλούν την ίδια τη δημοκρατία. Απειλούν ευθέως το ίδιο το Σύνταγμα και το πολίτευμά μας. Γιατί; Γιατί απλούστατα απειλούν τις θεμελιώδεις διατάξεις του. Το Σύνταγμα έχει "αποφασίσει" για τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος εξουσίας και βέβαια για την ιδεολογία του. Σε τι ακριβώς αναφερόμαστε; Στη θέληση του Γιωργάκη να εφαρμόσει την εμετική "συμμετοχική δημοκρατία". Στη θέλησή του —για λόγους δημοκρατικής "ευαισθησίας"— να ψηφιστεί —εκτός από τα στελέχη του κόμματος— και από τους απλούς πολίτες ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Να "ψηφιστεί" —βέβαια τρόπος του λέγειν—, εφόσον από τους πολίτες θα ζητηθεί να επικυρώσουν αποφάσεις οι οποίες πάρθηκαν ερήμην τους και βέβαια σε γραφεία εκτός της χώρας μας. Όμως, αυτό, πέρα από την αθλιότητά του, είναι και παράνομο. Γιατί; Γιατί παραβιάζει το "πνεύμα" του Συντάγ­ματος. Το Σύνταγμα έχει "αποφασίσει" για την ιδεολογία του ελληνικού συστήματος κι αυτό σημαίνει ότι δεν δέχεται την έννοια της "ιδεολογικής παράταξης".

Για το υπάρχον Σύνταγμα όλοι οι Έλληνες ανήκουν στην ίδια παράταξη. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, ευνόητο είναι ότι και τα κόμματα, τα οποία συμμετέχουν στις εκλογές, έχουν συγκεκριμένη λογική λειτουργίας. Τα κόμματα για το Σύνταγμα είναι αυτοτελείς μηχανισμοί, που "παράγουν" πολιτική. Μηχανισμοί, που προτείνουν προγράμματα διακυ­βέρ­νησης και εκλέγονται ως επιλογές ενός λαού ο οποίος ανήκει στην ίδια παράταξη. Μηχανισμοί, που μπορούν να λειτουρ­γούν ακόμα και ως ιδιόκτητες εταιρείες, εφόσον ανταγωνίζονται μεταξύ τους με στόχο την απλή διαχείριση. Κόμμα μπορεί να συνθέσει ο κάθε Έλληνας μέσα στα πλαίσια που προβλέπει το Σύνταγμα. Αυτό το κόμμα έχει μια ηγεσία, που αφορά μόνο τον μηχανισμό του και κανέναν άλλο. Όταν ο πονηρός Γιωργάκης αναζητεί την "ψήφο" των πολιτών για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, παραβιάζει το πνεύμα του Συντάγματος. Γιατί; Γιατί εμφανίζεται σαν αρχηγός και αντιπρόσωπος μερίδας του λαού και άρα σαν αρχηγός παράταξης. Αυτό είναι παράνομο. Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ είναι αρχηγός και αντιπρόσωπος μόνον των στελεχών του κόμματος. Του κόμματος, το οποίο ως σύνολο αποτελεί απλή επιλογή μερίδας του ελληνικού λαού και όχι του κόμματος-παράταξη, που αντιπροσωπεύει ιδεολογικά και άρα μόνιμα τους Έλληνες σοσιαλιστές. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και από αυτό ξεκινούν όλα τα προβλήματα.

Είναι ακριβώς ίδια περίπτωση με τον τρόπο εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το πολίτευμα της χώρας μας είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Κυρίαρχος του ελληνικού συστήματος εξουσίας είναι η Βουλή. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο τον Πρόεδρο τον επιλέγει η Βουλή των Ελλήνων. Τον επιλέγει η Βουλή στο σύνολό της, εφόσον μόνον αυτή επιτρέπεται από το Σύνταγμα να αντιπροσωπεύει τον λαό. Αν για τον οποιονδήποτε λόγο ο Πρόεδρος εκλεγεί από τον ίδιο τον λαό, στην πραγματικότητα αλλάζει το πολίτευμά μας. Γιατί; Γιατί ο Πρόεδρος στην περίπτωση αυτήν αποτελεί επιλογή της πλειοψηφίας του λαού κι αυτό αυξάνει την ισχύ του σε βαθμό που δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα. Στην περίπτωση αυτήν το πολίτευμά μας γίνεται Προεδρική Δημοκρατία, εφόσον θεωρητικά ο Πρόεδρος απολαμβάνει της εμπιστοσύνης μερίδας του λαού μεγαλύτερης ακόμα και από αυτήν την οποία απολαμβάνει το κόμμα που κυβερνά. Κάτι ανάλογο γίνεται σήμερα και με τη "συμμετοχική δημοκρατία" των ηλιθίων.

Τι επιδιώκουν αυτοί οι οποίοι κρύβονται πίσω από τον Γιωργάκη; Επιδιώκουν να ελέγξουν το μελλοντικό πολιτικό σκηνικό της χώρας. Να ελέγξουν τόσο τα κόμματα τα οποία θα μονοπωλούν την εξουσία στην Ελλάδα όσο και τα πρόσωπα που θα ηγούνται των κομμάτων αυτών. Με τη μέθοδο αυτήν εξασφαλίζουν καί τα δύο πράγματα ταυτόχρονα. Σ' ό,τι αφορά το πρώτο συμβαίνει το εξής: Με το τέλος της εποχής των ιδεολογιών όλοι αυτοί οι οποίοι ελέγχουν την εξουσία στην Ελλάδα κατάλαβαν ότι πλησιάζει το τέλος των κομματικών "δεινοσαύρων". Τα κόμματα, που εντελώς παράνομα μέχρι σήμερα παρίσταναν τα "ιερατεία" των ιδεολογικών παρατάξεων, άρχισαν να έχουν πρόβλημα επιβίωσης. Με την κατάρ­ρευση των ιδεολογιών θα έπρεπε υποχρεωτικά να συμβιβαστούν με το πνεύμα του Συντάγματος και άρα να περιοριστούν στον ρόλο της απλής διαχειριστικής επιλογής. Θα έπρεπε ν' ανταγωνιστούν τα μικρά και ευέλικτα κόμματα κι αυτό θα ήταν μεγάλο πρόβλημα. Θα ήταν μεγάλο πρόβλημα, γιατί θα είχαν πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Τα μικρά κόμματα δεν έχουν τις δεσμεύσεις απέναντι σε στρατιές "κηφήνων", που αντιλαμβάνονται το κράτος σαν ιδιοκτησία τους και περιορίζουν τις επιλογές των κομμάτων στα οποία ανήκουν.

Αυτό, όπως αντιλαμβανόμαστε, δεν συνέφερε τους χρηματοδότες τους κι αυτούς που επενδύουν σ' αυτά, για να ελέγχουν τα πάντα στην Ελλάδα. Τι έκαναν λοιπόν; Εφεύραν τη "συμμετοχική δημοκρατία". Τα κόμματα, δηλαδή, από τη στιγμή που δεν μπορούν να εμφανιστούν σαν φορείς των ιδεολογιών, που διαχωρίζουν τις παρατάξεις μεταξύ τους, θα επιχειρήσουν να εμφανιστούν σαν φορείς των απόψεων των νέων παρατάξεων, τις οποίες αυτές οι απόψεις θα δημιουρ­γήσουν. "Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει". Μόνα τους τα δύο μεγάλα κόμματα θα δημιουργούν απόψεις και μόνα τους θα εισπράττουν τους διχασμούς που θα προκαλούν οι απόψεις αυτές μέσω των ταυτίσεων και των διλημμάτων. Τον πλουραλισμό της δημοκρατίας, που αντιπρο­σωπεύει το σύνολο των ισότιμων κομμάτων, θα τον εξουδετερώσουν με την "πολυσυλλεκτικότητα" των δύο μεγάλων κομμάτων. Με τον τρόπο αυτόν θα μονιμοποιηθούν στην κορυφή ενός πλήρως αμερικανοποιημένου συστήματος. Ενός συστήματος, που θ' ακολουθεί μόνιμα τη φιλελεύθερη πολιτική που συμφέρει τους Αμερικανούς. Ο λαός απλά θα διαλέγει ανάμεσα στις διαχειριστικές "αποχρώσεις" της ίδιας —σκληρής ακροδεξιάς και εκτός της λογικής του σοσιαλίζοντος ελληνικού συντάγματος— ιδεολογίας. 

Με τον απλό αυτόν τρόπο και με "οδηγό" το ΠΑΣΟΚ ελπίζουν να σώσουν τους "δεινοσαύρους" των παλαιότερων εποχών. Το ΠΑΣΟΚ θα μετατραπεί σταδιακά σε ένα αμερικανικού τύπου "δημοκρατικό" κόμμα και θα παρασύρει τη ΝΔ στη μετατροπή της σε ένα αντίστοιχο ρεπουμπλικανικό. Θα "κατασπαράξουν" όλα τα μικρά κόμματα και θα μονοπωλούν τα πάντα. Θα μοιρά­ζονται τους ίδιους "λευκούς", τους ίδιους "Ινδιάνους" και τους ίδιους "μαύρους", ανάλογα με τις συγκυρίες της εποχής. Αυτό το "παιχνιδάκι" παίζεται τώρα με τις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ. Στο όνομα της "συμμετοχικής δημοκρατίας" το ΠΑΣΟΚ θα παίξει με τις εντυπώσεις. Θα διατηρήσει την προηγούμενη δύναμή του και θα την εμφανίσει ψευδώς πιο μεγάλη. Από τη στιγμή που δεν αποτελεί προϋπόθεση γι' αυτές τις "εκλογές" το να είναι ο ψηφοφόρος μέλος του κόμματος, ευνόητο είναι ότι θα υπάρξει κάποια διαφορά. Όλοι οι αφελείς, οι καιροσκόποι και οι πονηροί, που θα το εκλάβουν σαν ευκαιρία να "παίξουν" στο θέμα της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, θα πάνε να ψηφίσουν. Αυτό όμως είναι "παγίδα". Γιατί; Γιατί η επιλογή του Γιωργάκη έχει προαποφασιστεί και όλοι αυτοί οι ψηφοφόροι δεν θα έχουν δυνατότητα επιλογής, εφόσον δεν θα υπάρχει συνυποψήφιος. Ενώ όμως δεν θα μπορούν ν' αλλάξουν τίποτε με την ψήφο τους, θα καταμε­τρη­θούν και θα τοποθετηθούν σε μια νέα "παράταξη" ευρύτερη του παραδοσιακού ΠΑΣΟΚ. Το "νέο" ΠΑΣΟΚ, το οποίο ονειρεύεται ο Γιωργάκης και τα αφεντικά του. Το "δημοκρατικό" ΠΑΣΟΚ, που "ψαρεύει" από παντού.

Το δεύτερο το οποίο επιδιώκεται μ' αυτήν την πρακτική είναι και η μονιμότητα του ίδιου του Γιωργάκη στην ηγεσία του κόμματος. Γιατί; Γιατί γνωρίζουν ότι είναι καθ' όλα ανεπαρκής. Είναι ανίκανος να επιβιώσει ως αρχηγός χωρίς προστασία. Είναι θέμα χρόνου —και στα πρώτα προβλήματα που δεν θα μπορεί ν' αντιμετωπίσει— να γίνει στόχος ανατροπής. Ποιος όμως θα τον ανατρέψει; Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορούν να τον ανατρέψουν, εφόσον δεν είναι εκείνα που τον όρισαν ως αρχηγό. Ο μόνος ο οποίος θα μπορεί να τον ανατρέψει θα είναι ο ίδιος ο κόσμος που τον ψήφισε. Θα πρέπει δηλαδή με τις ίδιες διαδικασίες να χάσει σε αναμέτρηση από έναν αντίπαλό του. Αυτό όμως είναι πρακτικά αδύνατον να συμβεί, γιατί αυτού του είδους και μεγέθους οι διαδικασίες δεν μπορούν να κινηθούν χωρίς πρόβλημα. Θα είναι "κίνηση" προς τον λαό, που θα μοιάζει με κομματική εκστρατεία. Όποιο στέλεχος θα ξεκινάει να δρομολογεί διαδικασίες ανατρο­πής, θα εμφανίζεται σαν εχθρός του κόμματος και άρα πολύ εύκολα θα τίθεται εκτός. Με τον τρόπο αυτόν θα ξεκαθαρίζει το τοπίο υπέρ των ιδιοκτητών, που, αφού διορίστηκαν ελέω πατέρα, πήραν και τη λαϊκή "βούλα".

Γι' αυτόν τον λόγο το περιβάλλον του Γιωργάκη βιάζεται ν' αλλάξει το καταστατικό του κόμματος και τα στελέχη του κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Τα μεγάλα "αφεντικά", έχοντας πρόσβαση στα ΜΜΕ και μπορώντας να παρασύρουν τον κόσμο στις δικές τους επιλογές, θεωρούν απίθανο ν' ανατραπεί ο Γιωργάκης παρά τη θέλησή τους. Κανένας δεν θα μπορεί χωρίς τη βοήθειά τους να κινηθεί σ' αυτά τα επίπεδα. Γι' αυτόν τον λόγο θέλουν σήμερα να εμπλέξουν τον ίδιο τον ελληνικό λαό σε θέματα που αφορούν τη διοίκηση μια ιδιόκτητης εταιρείας —όπως το ΠΑΣΟΚ— και δεν θα βγάζουμε άκρη. Σε λίγες μέρες θα γίνει ό,τι γίνεται στις ΗΠΑ, όπου τον υποψήφιο του κάθε κόμματος για την προεδρεία τον βγάζουν με ανάλογες διαδικασίες. Με μία διαφορά όμως. Αυτό στην Ελλάδα θα γίνει μία μόνον φορά σε "προαποφασι­σμένη" επιλογή και από εκεί και πέρα θα διατηρηθούν οι πάγιες ελληνικές συνήθειες των μόνιμων αρχηγών. Στις ΗΠΑ η "επιλογή" του λαού πάει σπίτι της, όταν αποτύχει στο στόχο της. Εδώ θα παραμένει αρχηγός της αντιπολίτευσης και θα περιμένει ξανά τη σειρά του. Ακόμα και το καινοφανές ερώτημα, που αφορά τον καταλληλότερο υποψήφιο για την πρωθυπουργία, είναι μέρος της τακτικής που εφαρμόζεται στις ΗΠΑ. Αυτό το ερώτημα έχει πραγματικό νόημα μόνον στις ΗΠΑ, όπου είναι δυνατόν ο Πρόεδρος να μην ανήκει στο ίδιο κόμμα μ' αυτό που πλειοψηφεί στη βουλή. Είναι ένα ερώτημα που αφορά άλλο πολίτευμα και στην Ελλάδα γίνεται εκ του πονηρού.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι γίνεται; Κάποιοι δεν μας αντιλαμβάνονται απλά σαν αφελείς. Μας αντιλαμβάνονται καθαρά σαν βλάκες. Θα βάλουν τον ελληνικό λαό να σκοτώνεται γύρω από την ιδιοκτησία της οικογένειας Παπανδρέου. Θα βολέψουν τα "βλαστάρια" τους για ακόμα μία γενιά και οι Έλληνες απλά θα παρακολουθούν τους ιδιοκτήτες του ελληνι­κού κράτους. Έβαλαν τον ελληνικό λαό ν' αποφασίσει για την ηγεσία της Pepsi. Γιατί να το κάνουν αυτό; Γιατί να βάλουν έναν λαό να ψηφίσει γι' αυτά που αφορούν μόνον τους μετόχους μιας εταιρείας; Για να μετατρέψουν μια ιδιόκτητη εταιρεία σε θεσμικό φορέα της κοινωνίας. Για να μετατρέψουν μια ιδιόκτητη εταιρεία σε μέρος του κράτους και να κληρονομήσουν το ίδιο το κράτος. Απλά πράγματα. Είναι πραγματικά κρίμα για έναν λαό, όπως ο ελληνικός, να τον "δουλεύουν" τα Αμερικανάκια, που κηδεμονεύουν τον γιο της Τσαντ. Το μόνο παρήγορο είναι ότι, βλέποντας "πίσω" στην ιστορία αυτού του λαού, διαπιστώνουμε ότι ποτέ δεν είχαν καλό τέλος όλοι όσοι τόλμησαν να παίξουν με τη δημοκρατία του και τα δικαιώματά του. Μπορεί ο ελληνικός λαός να δείχνει πολλές φορές αδράνεια, αλλά στο τέλος πάντα "ξυπνά". Τρεις ημέρες διαρκούν τα θαύματα στην Ελλάδα.

 

             Παναγιώτης Τραϊανού

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ

           Internet: www.ydrohoos.gr