300 καραγκιόζηδες

άλωσαν την ελληνική βουλή

και με πραξικοπηματική πράξη αλλοίωσαν το πολίτευμα.

Στην Ελλάδα του 2003 έγινε ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

και κανένας δεν ενδιαφέρεται..

…Η απόλυτη παρακμή του ελληνικού λαού.

Αν "παιζόταν" καμιά θεσούλα στο δημόσιο,

θα είχαμε νέες εποποιίες και νέα "Πολυτεχνεία".

 

 

Ξεκινάμε το κείμενο με αυτόν τον εντυπωσιακό τίτλο, όχι εξαιτίας κάποιας εμπάθειας προς τα πρόσωπα των βουλευτών, αλλά αντίθετα εξαιτίας συμπάθειας. Γιατί; Γιατί, αν γνωρίζει κάποιος τι συνέβη πρόσφατα στην ελληνική βουλή, θα έπρεπε στη θέση της λέξης "καραγκιόζηδες" να ήταν λέξεις πολύ χειρότερες. Λέξεις όπως πραξικοπηματίες, προδότες, εγκληματίες, επίορκοι κλπ.. Εμείς πιστεύ­ουμε ότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι κοινοί καραγκιόζηδες, που απλά δεν γνωρίζουν τι κάνουν. Ανθρωπάκια της πλάκας, που συνεργούν σε έναν εγκληματικό παγκόσμιο σχεδιασμό, που ξεφεύγει από τα όποια "μέτρα" τους, είτε αυτά έχουν σχέση με την αντίληψή τους είτε με την ευφυΐα είτε με τις γνώσεις τους. Ανθρωπάκια, που οι δυνατότητές τους έφταναν μέχρι τη βουλή και ούτε έναν πόντο παραπάνω. Ανθρωπάκια, που κατέλαβαν τις θέσεις τους "σερνό­μενοι" μέσα σε άθλιους και δογματικούς κομματικούς μηχανισμούς. Κοινοί βλάκες, που ποτέ δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν από τη μίζερη και ελεεινή ζωή του κομματόσκυλου. Του κομματόσκυλου, που τα "αφεντικά" του τον παίρνουν τηλέφωνο ό,τι ώρα θέλουν, για να εξασφαλίσουν σίγουρο και "κουφό" χειροκροτητή ή ενθουσιώδη υποδοχέα.

Όλοι αυτοί οι "σερνόμενοι" καριερίστες, μπροστά στην "υποχρέωση" την οποία έχουν απέναντι σ' αυτούς που τους στήριξαν, "ψηφίζουν" νόμους, των οποίων την ουσία στην πραγμα­τικότητα αγνοούν. Ψηφίζουν νόμους που υπηρετούν ιμπεριαλιστικά σχέδια και οι οποίοι τους δίνονται ως "ραβασάκια", τα οποία δεν μπορούν να ελέγξουν. Νόμους, οι οποίοι απαιτούν τερά­στιες γνώσεις για να γίνουν αντιληπτές οι συνέπειές τους. Νόμους, που στοχεύουν στο να αδικήσουν ολόκληρα κράτη και λαούς υπέρ των συμφερόντων των πολυεθνικών και των ιδιο­κτητών τους. Θα ήμασταν άδικοι αν σ' αυτούς τους ανθρώπους δεν δίναμε το ελαφρυντικό της βλακείας. Θα ήμασταν άδικοι με τους φουκαράδες, οι οποίοι ξεκίνησαν απλά από φιλοδοξία να είναι οι "πρώτοι" στο χωριό τους και ξαφνικά μπλέχτηκαν στα "γρανάζια" του παγκόσμιου ιμπερια­λισμού.

Μέσα στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσουμε ν' αποδείξουμε ότι όλοι αυτοί οι απίθανοι άνθρω­ποι συμμετείχαν σε ένα συνταγματικό έγκλημα άνευ προηγουμένου. Πραγματοποίησαν, εξαιτίας της άγνοιας τους, ένα πραξικόπημα, που ούτε καν μπορούν να φανταστούν τις συνέπειές του. Κατέλυσαν το Σύνταγμα και οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια τον λαό σε επικίνδυνους "δρόμους". "Δρόμους", που θα τον οδηγήσουν στην υποτέλεια και σταδιακά σε μια ασφυξία, που είναι αδύνατον να μην οδηγήσει στη βία. Η επερχόμενη κοινωνική ασφυξία θα οδηγήσει στη μαζική αντίδραση —η οποία συνήθως είναι "τυφλή"— και αυτή με τη σειρά της θα προκαλέσει την κρατική καταστολή. Η κλίμακα τα μεγεθών είναι τόσο μεγάλη, που θα βιώσουμε εμφυλιοπολε­μικές συνθήκες με άγνωστες συνέπειες. Συνέπειες εθνικές, κοινωνικές και ατομικές.

Υπό αυτές τις συνθήκες αντιλαμβανόμαστε ότι όλους αυτούς τους συμφέρει να τους χαρακτη­ρίσουμε καραγκιόζηδες ή βλάκες, γιατί στην αντίθετη περίπτωση τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα γι' αυτούς. Στην αντίθετη περίπτωση θα χαρακτηριστούν πραξικοπηματίες και αυτό είναι κάτι το οποίο μπορεί να βλάψει σοβαρά την υγεία τους. Με τη βλακεία τους ενεργοποιούν τα ένστικτα αυτοσυντήρησης του λαού και αυτό σημαίνει συνήθως "ποτάμι" αίματος γι' αυτούς που τα προκαλούν.

Όταν λοιπόν εμείς πιστεύουμε ότι όλα αυτά τα τραγικά για τον λαό θα προκύψουν από τις "ατυχείς" επιλογές των βουλευτών, ευνόητο είναι ότι ο όρος "καραγκιόζης" είναι προσδιορισμός συμπάθειας απέναντι στα πρόσωπά τους και όχι τίποτε άλλο. Πιστεύουμε ότι οι περισσότεροι ψηφίζουν, χωρίς να γνωρίζουν τι ακριβώς ψηφίζουν. Όμως, κάποιοι λίγοι ανάμεσά τους γνωρί­ζουν τι ακριβώς συμβαίνει —και θα πούμε παρακάτω ποιοι είναι αυτοί και υπό τις εντολές ποιων ενεργούν—. Αυτοί οι λίγοι είναι ο στόχος μας και τους αντιμετωπίζουμε καθαρά ως πραξικοπημα­τίες. Απλά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς καταγγέλλουμε, θα πρέπει να έχει γνώση του τι συμβαίνει. Δουλειά μας δηλαδή στο κείμενο αυτό είναι να δείξουμε στον αναγνώστη ποιοι και γιατί έκαναν τα σφάλματα αυτά και πού αυτά οδηγούν.

Μιλάμε ευθέως για πραξικόπημα και αυτό είναι εύκολο ν' αποδειχθεί. Μιλάμε για ένα "βουβό" πραξικόπημα, που απλά εξελίχθηκε μέσα στο χρόνο και γι' αυτό δεν είναι εύκολα ορατό. Αυτό όμως δεν αποτελεί ιδιαίτερο πρόβλημα, προκειμένου κάποιος να καταλάβει τι ακριβώς ισχυρι­ζόμαστε. Αρκεί να προσδιοριστούν οι έννοιες και όλα τα υπόλοιπα είναι εύκολα. Πραξικόπημα είναι η αυθαίρετη αλλαγή του πολιτεύματος από την εξουσία. Άσχετα με το αν αυτό έγινε με στιγμιαίες πράξεις βίας —και άρα ήταν ορατό ως φαινόμενο— ή αν έγινε με "βουβό" τρόπο μέσα από μακρόχρονες "ζυμώσεις", το πραξικόπημα πάντα συνδέεται με την αυθαίρετη αλλαγή του πολιτεύματος. Συνδέε­ται με τον "θάνατο" μιας κατάστασης. Είτε αυτός ο θάνατος έχει ατυχηματικό χαρακτήρα και ως εκ τούτου σοκάρει και αιφνιδιάζει όταν εκδηλώνεται ως φαινόμενο, είτε είναι το αποτέλεσμα μακροχρόνιας ασθένειας, είναι το ίδιο πράγμα. Ο θάνατος, όπως και να προκαλείται, είναι πάντα θάνατος. Πραξικόπημα είναι η αυθαίρετη θανάτωση της επιλογής του λαού, που εκφράζεται μέσω του Συντάγματος. Του Συντάγματος, που προσδιορίζει με τον πιο απόλυτο τρόπο το πολίτευμα της χώρας.

Το πολίτευμα της Ελλάδας περιγράφεται στο πρώτο άρθρο του Συντάγματος: Άρθρo

1.1. To πoλίτευμα της Eλλάδας είναι Πρoεδρευόμενη Koινoβoυλευτική Δημoκρατία.

1.2. Θεμέλιo τoυ πoλιτεύματoς είναι η λαϊκή κυριαρχία.

1.3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα.

Τι σημαίνουν πρακτικά αυτές οι μικρές αλλά θεμελιώδεις διατάξεις του ελληνικού Συντάγ­ματος; Το εξής απλό. Στην κορυφή του ελληνικού κράτους βρίσκεται ο λαός. Ο λαός, ο οποίος είναι κυρίαρχος και ιδιοκτήτης αυτού του κράτους. Ο λαός στο σύνολό του. Πλούσιοι και φτωχοί, ισχυροί και αδύναμοι, μορφωμένοι και αγράμματοι, όλοι έχουν το ίδιο ακριβώς μερίδιο σ' αυτήν την κατάσταση. Αυτήν την κυριαρχία τη διασφαλίζει με απόλυτο τρόπο ο νόμος των νόμων, που είναι το Σύνταγμα. Η εξουσία και οι μηχανισμοί της βρίσκονται "κάτω" από αυτό το Σύνταγμα και υπηρετούν τον λαό. Αυτό το νόημα έχει το άρθρο 1.3. Όλες oι εξoυσίες πηγάζoυν από τo Λαό, υπάρχoυν υπέρ αυτoύ και τoυ Έθνoυς και ασκoύνται όπως oρίζει τo Σύνταγμα. Το σύνολο δηλα­δή των οργάνων της εξουσίας βρίσκονται υπό του Συντάγματος και έχουν έναν μόνιμο προσανα­το­λισμό. Να υπηρετούν τον λαό και να μην απειλούν το Σύνταγμα, που διασφαλίζει την κυριαρχία του.

Αυτά τα όργανα λειτουργούν συμπληρωματικά και ο διαχωρισμός τους γίνεται για λόγους ασφαλείας. Οι εξουσίες δηλαδή είναι διακριτές μεταξύ τους, γιατί απλούστατα πρωτεύων στόχος του λαού και του Συντάγματος —το οποίο εκφράζει τη θέλησή του— είναι να μην αφεθεί η εξουσία ανεξέλεγκτη και με τις αυθαιρεσίες της αλλάξει το πολίτευμα. Να μην αφεθεί η εξουσία ανεξέλεγκτη και αρχίσει και υπηρετεί δικά της ή αλλότρια ιδιοτελή συμφέροντα εις βάρος των συμφερόντων του λαού. Να μην αφεθεί η εξουσία ανεξέλεγκτη και αλλάξει το πολίτευμα, το οποίο είναι αυτό που δίνει την απόλυτη κυριαρχία στον λαό. Διασπάστηκε η εξουσία, για να μπορεί να ελέγχεται και να μην παρεκτρέ­πεται.

Αποτέλεσμα αυτής της διάσπασης είναι η δημιουργία των τριών κυρίαρχων και ανεξάρτητων μεταξύ τους εξουσιών. Εξουσιών, που έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και συγκεκριμένο ρόλο, ο οποίος προσδιορίζεται απόλυτα μέσα από το Σύνταγμα. Ο οποιοσδήποτε προσπαθεί ν' αλλάξει τον ρόλο τους και να ενοποιήσει τις εξουσίες αυτές, με αποτέλεσμα να τις κάνει μη διακριτές μεταξύ τους, πραγματοποιεί πραξικόπημα. Γιατί; Γιατί αλλάζει το πολίτευμα, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του λαού, που είναι ο κατ' εξοχήν αρμόδιος ν' αποφασίσει για το πολίτευμα.

Χωρίς να εμβαθύνουμε ιδιαίτερα, θα πούμε μερικά αλλά πολύ βασικά πράγματα, για ν' αρχίσει ν' αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης τον λόγο για τον οποίο μιλάμε ευθέως για πραξικόπημα. Είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε, γιατί δυστυχώς πολύς κόσμος αγνοεί θεμελιώδη πράγματα. Οι περισσότεροι συμπολίτες μας όχι απλά αγνοούν τον επιθυμητό από το Σύνταγμα τρόπο λειτουργίας του συστήματος, αλλά αγνοούν ακόμα και το ίδιο το Σύνταγμα. Αγνοούν ότι για τον κάθε πολίτη το Σύνταγμα έπρεπε είναι ό,τι είναι οι Δέκα Εντολές για τον χριστιανό. Αγνοούν ότι τον συνταγματικό νόμο θα έπρεπε να τον έχουν μέσα στα σπίτια τους όπως έχουν τα "εικονο­στάσιά" τους οι χριστιανοί. Οι περισσότεροι από αυτούς νομίζουν ότι το Σύνταγμα είναι ένα νομικό κατασκεύασμα, που ανήκει στην αρμοδιότητα των συνταγματολόγων και κανενός άλλου. Αγνοούν ότι το Σύνταγμα είναι η περιουσία του πολίτη και ότι έχει κοστίσει σε αίμα ακόμα και το τελευταίο σημείο στίξης που περιλαμβάνεται μέσα σ' αυτό.

Για όλους αυτούς τους λόγους είμαστε υποχρεωμένοι να πούμε μερικά βασικά πράγματα για τη φύση και τον ρόλο των εξουσιών, ώστε να μπορεί ο αναγνώστης να παρακολουθήσει τα όσα καταγγέλλουμε μέσα από αυτό το κείμενο. Η εξουσία, που έχει καθαρά κυβερνητικό ρόλο, είναι η εκτελεστική εξουσία. Αυτή είναι η εξουσία η οποία βρίσκεται πιο κοντά στην έννοια περί εξουσίας που έχει ο κάθε άνθρωπος στο μυαλό του. Είναι η εξουσία που κυβερνάει και έχει επίσης και το συμπληρωματικό δικαίωμα να νομοθετεί, προκειμένου να κυβερνήσει όπως αυτή επιθυμεί, με βάση τις προγραμματικές της υποσχέσεις, που της έδωσαν τη νίκη στις εκλογές. Είναι η "ενεργητική" εξουσία, που εξουσιάζει με τη θέλησή της. Δεν είναι "παθητική" εξουσία, που εξουσιάζει με τη στάση της. Δεν είναι "παθητική" εξουσία, όπως είναι η νομοθετική εξουσία.

Αυτή η διαφορά, που προκύπτει από τον ιδιόμορφο τρόπο με τον οποίο ενεργεί η κάθε εξουσία, είναι πολύ σημαντική και στην "ουσία" της κρύβεται το μυστικό της ομαλής δημοκρατικής λειτουργίας. Αυτή η "ουσία" γίνεται πιο εύκολα αντιληπτή με ένα απλό παράδειγμα. Αν η κοινωνία μας παρομοιαστεί με ένα όχημα, που ακολουθεί μια "πορεία", έχοντας έναν προορισμό, τότε οι εξουσίες, ενώ έχουν εξίσου δυναμικά χαρακτηριστικά, δεν είναι όμοιες μεταξύ τους. Η εκτελεστική εξουσία είναι η εξουσία που κρατάει το "τιμόνι" και έχει την αρμοδιότητα να πατάει το "γκάζι" και να οδηγεί εκεί όπου θέλει το όχημα αυτό. Όμως, όπως συμβαίνει και με τα πραγματικά οχήματα, έτσι και μέσα στο κοινωνικό "όχημα" δεν υπάρχει μόνον το "τιμόνι" και το "γκάζι". Υπάρχει και το "φρένο", που επιβραδύνει ή ακινητοποιεί το όχημα, όταν αυτό κριθεί απαραίτητο …όπως υπάρχει και το "χειρόφρενο", προκειμένου το όχημα να ακινητοποιηθεί πλήρως και να εκτελέσει κίνηση όπισθεν, εάν οι ανάγκες το επιβάλουν.

Τι σημαίνουν αυτά τα απλοϊκά για τη δική μας φαινομενικά σύνθετη περίπτωση; Το εξής απλό. Η εκτελεστική εξουσία μπορεί να διαθέτει το "τιμόνι" και το "γκάζι", αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να οδηγήσει το "όχημα" εκεί όπου θέλει. Η νομοθετική εξουσία —και άρα η βουλή— είναι αυτή η οποία ελέγχει το "φρένο". Αυτό το "φρένο" υποχρεώνει το όχημα να πάει τελικά εκεί όπου συμφέρει την κοινωνία και όχι εκεί όπου συμφέρει την κυβέρνηση. Η τελική πορεία δηλαδή του οχήματος είναι αποτέλεσμα της δυναμικής μεταξύ "γκαζιού" και "φρένου". Το όχημα μπορεί να πάει μόνον εκεί όπου αυτή η δυναμική του επιτρέπει. Το όχημα θ' ακολουθήσει τη συνισταμένη αυτών των δυνάμεων, που επηρεάζουν την κίνησή του. Τέλος, επειδή υπάρχει πιθανότητα να γίνει λάθος από αυτούς που ελέγχουν τη δυναμική του οχήματος πάνω στην "κίνηση", υπάρχει και το "χειρόφρενο". Το "χειρόφρενο" το ελέγχει η δικαστική εξουσία. Αν αυτή η εξουσία αποφασίσει ότι ένας νόμος —απ' όπου κι αν αυτός προέρχεται— είναι αντισυνταγματικός, το "όχημα" ακινητο­ποιείται. Αναγκαστικά πηγαίνει "πίσω" μέχρι ν' ακυρώσει το λάθος και ν' αποκτήσει ξανά το δικαίωμα κίνησης.

Η διαφορά μεταξύ των εξουσιών είναι εύκολα αντιληπτή μέσα από το παράδειγμα αυτό. Οι εξουσίες, που έχουν δικαίωμα να επεμβαίνουν στην κίνηση του "οχήματος", είναι η εκτελεστική και η νομοθετική. Είναι εξουσίες δηλαδή που μπορούν να "παράγουν" πολιτική και άρα να λειτουργούν ως συνιστώσες δυνάμεις, που κατευθύνουν το όχημα στην πορεία του. Είναι εξουσίες που ναι μεν λειτουργούν διαφορετικά, αλλά συμμετέχουν σε μια κοινή δυναμική κατάσταση. Παράγουν νόμους, που, όταν υπάρχει συμφωνία μεταξύ τους, "επιταχύνουν" το όχημα και όταν δεν συμβαίνει αυτό το "επιβραδύνουν". Η εκτελεστική εξουσία "ενεργητικά" και η νομοθετική εξουσία "παθητικά" είναι αυτές οι οποίες κατευθύνουν το όχημα.

Αντίθετα με τις εξουσίες αυτές η δικαστική εξουσία δεν έχει δικαίωμα να συμμετέχει στην καθημερινή διαχείριση της "κίνησης". Η εξουσία αυτή λειτουργεί μόνον "ακυρωτικά". Δεν παράγει πολιτική, αλλά μπορεί ν' ακυρώσει μια πολιτική απ' όπου και αν αυτή προέρχεται. Κρίνει τα πάντα με το μέτρο του Συντάγματος και μπορεί ν' ακυρώσει οτιδήποτε αντιβαίνει αυτό το μέτρο. Είτε θεωρεί σφάλμα το υπερβολικό "γκάζι" είτε θεωρεί σφάλμα το επίσης υπερβολικό "φρένο", επεμβαίνει. Επεμβαίνει αυτεπάγγελτα και με βάση τα δικαιώματα που της έχουν δώσει οι "επιβαίνοντες" του "οχήματος" μέσω του Συντάγματος. Ένα Σύνταγμα, το οποίο είναι ο "τίτλος" ιδιοκτησίας του "οχήματος" και εκφράζει τη θέληση του ιδιοκτήτη και βέβαια τον προορισμό του "οχήματος".

Αυτή η τρίτη εξουσία, λειτουργώντας στο όνομα του λαού και του Συντάγματος, έχει τη δύναμη να επέμβει, όταν διαπιστώσει ότι, είτε παραβιάζεται η θέληση του ιδιοκτήτη είτε για τον οποιον­δήποτε λόγο, αλλάζει ο προορισμός του "οχήματος". Σε μια τέτοια περίπτωση ακινητοποιεί το όχημα μέχρι να εξαλειφθούν οι συνθήκες που την οδήγησαν στην επέμβαση. Είναι "ενεργητική" εξουσία μόνον στο ακυρωτικό επίπεδο. Σε όλα τα υπόλοιπα είναι παντελώς "παθητική" και τα μέλη της απλά συγκαταλέγονται ανάμεσα στους "επιβαίνοντες", που περιμένουν από τους χειριστές να οδηγήσουν το όχημα με βάση τη δική τους κρίση και γνώση.

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά τα περίπλοκα, εφόσον θεωρητικά όλους τους πολίτες τους συμφέ­ρει να υπάρχει ευκυβερνησία; Οι συντάκτες του Συντάγματος, που δίνει την κυριαρχία στον λαό, είχαν έναν σοβαρό περιορισμό, όταν σχεδίαζαν την κατανομή των εξουσιών. Έπρεπε να δώσουν την εξουσία σε φυσικά πρόσωπα, αλλά έπρεπε ταυτόχρονα αυτή η εξουσία να ελέγχεται, ώστε να μην μπορεί ν' αλλάξει το πολίτευμα. Η εκτελεστική εξουσία είναι η πιο επικίνδυνη, γιατί αυτή μπορεί με την ισχύ της να "παρασυρθεί" και να υπηρετήσει τα ιδιοτελή συμφέροντά της εις βάρος των συμφερόντων του λαού. Είναι εύκολο να "παρασυρθεί" και να υπηρετεί τα συμφέροντα των όποιων "ευεργετών" της εις βάρος του λαού. Είναι μια ολιγομελής ομάδα ανθρώπων, που μπορεί εύκολα να δημιουργήσει μεταξύ των μελών της μια κοινή "πλατφόρμα" συμφερόντων, χρησιμο­ποιώντας με αθέμιτο τρόπο την εξουσία που διαχειρίζεται. Ο κίνδυνος είναι μεγάλος, γιατί μια τέτοια ολιγομελής ομάδα είναι ευάλωτη τόσο στη διαφθορά όσο και στις εξωτερικές πιέσεις όλων των τύπων.

Για να εξαλειφθεί ο κίνδυνος αυτός, το Σύνταγμα δημιούργησε το "αντίβαρο" εξισορρόπησης. "Απέναντι" από αυτήν την εξουσία στέκεται η νομοθετική εξουσία, που εκφράζεται από τη βουλή. Αυτή η εξουσία μπορεί να "συμπλέει" με την εκτελεστική, αλλά δεν ταυτίζεται μ' αυτήν. Γιατί; Γιατί απλούστατα, ενώ η εκτελεστική εξουσία μπορεί κάτω από "σκοτεινές" συνθήκες να κάνει "υπέρ­βαση", για να υπηρετήσει κάποια πολύ συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα, η βουλή δεν μπορεί να την ακολουθήσει, γιατί απλούστατα τα συμφέροντα τα οποία αντιπροσωπεύει είναι τόσο πολυ­ποίκιλα, που δεν μπορούν να ταυτιστούν με τα ειδικά συμφέροντα κάποιας μικρής κοινωνικής ομάδας. Η βουλή, με τον τρόπο με τον οποίο είναι ανεπτυγμένη, δεν μπορεί ν' ακολουθήσει στην "υπέρβαση", γιατί απλούστατα μέσα στη βουλή είναι ανεπτυγμένα πλήρως τα εσωτερικά συμφέ­ροντα της κοινωνίας, τα οποία είναι συγκρουόμενα μεταξύ τους. Αυτά τα συμφέροντα είναι κοινά μόνον στο ανώτατο επίπεδο, που είναι το επίπεδο του εθνικού συμφέροντος. Σε όλα τα υπόλοιπα επίπεδα είναι συγκρουόμενα. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση συμφερόντων είναι αυτή που δίνει τα συνταγματικά ασφαλή χαρακτηριστικά στη βουλή.

Η βουλή, εξαιτίας αυτών των χαρακτηριστικών, "ακολουθεί" την κυβέρνηση μόνον εκεί όπου μπορούν αυτά τα συγκρουόμενα συμφέροντα ν' ακολουθήσουν τις επιλογές της εκτελεστικής εξουσίας. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση της βουλής είναι αυτή η οποία της δίνει εκείνη την "αδράνεια", που δεν επιτρέπει στην κάθε κυβέρνηση να παρασύρει τον λαό εκεί όπου δεν πρέπει. Αυτή η "αδράνεια" δίνει την ευχέρεια και το χρόνο στη δικαστική εξουσία να επέμβει —αν αυτό χρειάζεται—, προκειμένου ν' ακυρώσει έναν επικίνδυνο νόμο της κυβέρνησης. Αυτή η "αδράνεια" είναι το "φρένο" και είναι ίσως το βασικότερο από τα θεμέλια της δημοκρατίας. Γιατί; Γιατί αυτή στην πραγματικότητα εξασφαλίζει το πολίτευμα. Στη βουλή βρίσκει πραγματικό αντίκρισμα η ισχύς εκείνης της μεγάλης μερίδας του λαού, που μπορεί να εκφραστεί μόνον με τη μάζα της. Ο λαός με τη μεγάλη μάζα του μόνον σ' αυτόν τον μηχανισμό εξουσίας έχει απευθείας πρόσβαση και την ανάλογη ισχύ. Μόνον σ' αυτόν τον μηχανισμό εξουσίας έχει τη δυνατότητα να στείλει απευθείας αυτούς τους οποίους νομίζει ότι την εξυπηρετούν καλύτερα. Ο λαός δεν αποφασίζει ούτε για τους υπουργούς ούτε για τους δικαστικούς. Ο λαός αποφασίζει μόνον για τους βουλευτές.

Εδώ βρίσκεται και το λεπτό σημείο. Όταν λέμε ότι η εκτελεστική εξουσία μπορεί να παρα­συρθεί, εννοούμε ότι μπορεί, είτε εξαιτίας διαφθοράς είτε εξαιτίας φόβου, να υπηρετήσει τα συμφέροντα των ισχυρών της κοινωνίας εις βάρος των λαϊκών συμφερόντων. Αυτός είναι ο μέγας κίνδυνος, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει το αντίθετο. Δεν υπάρχει δηλαδή περίπτωση τα λαϊκά συμφέροντα να αδικήσουν τους ισχυρούς. Γιατί; Γιατί απλούστατα οι ισχυροί έχουν πάντα τη δυνατότητα να σταματήσουν όποιον έχει πρόθεση να τους καταστρέψει. Άρα εκ των δεδομένων, όταν μιλάμε για συνταγματική απόκλιση ή εκτροπή, μιλάμε πάντα γι' αυτούς που έχουν συγκρουό­μενα συμφέροντα με τους αδύναμους, οι οποίοι είναι η συντριπτική πλειοψηφία του κυρίαρχου λαού. Μιλάμε για τους ισχυρούς, που όμως από τη φύση τους είναι λίγοι. Η βουλή αυτήν την ισχύ της εκτελεστικής εξουσίας και των πλουσίων, που μπορούν να τη διαφθείρουν, τη "φρενάρει" με τη σύνθεσή της. Εκ των δεδομένων οι πολλοί, που δεν είναι ισχυροί, θα ψηφίσουν τα "αντίβαρα", που δεν θα επιτρέπουν στους ισχυρούς να κάνουν ό,τι θέλουν.

Αυτός είναι ο ρόλος της βουλής. Να εκφράζει τα συμφέροντα των πολλών και άρα να δίνει σάρκα και οστά στη θέληση της "μεγάλης" μάζας των πολιτών, οι οποίοι στο προσωπικό επίπεδο δεν είναι ισχυροί και άρα δεν μπορούν να επηρεάζουν με άλλον τρόπο τις καταστάσεις. Εκ των δεδομένων δηλαδή μέσα στη βουλή θα έπρεπε να εκφράζονται καθαρά τα ταξικά συμφέροντα. Θεωρητικά μέσα στη βουλή θα έπρεπε να υπάρχει μια απόλυτη προβολή των κοινωνικών δυνά­μεων. Οι "πολλοί" μέσα στην κοινωνία να είναι "πολλοί" και μέσα στη βουλή. Οι "λίγοι" μέσα στην κοινωνία να είναι "λίγοι" και μέσα στη βουλή. Αν για παράδειγμα η ταξική σύνθεση ενός λαού είναι για παράδειγμα 40% εργάτες, 30% αγρότες, 20% αστοί-έμποροι και 10% κεφαλαιοκράτες, τα ίδια ποσοστά θα έπρεπε να υπάρχουν και στη βουλή. Ποσοστά ιδιοτήτων, που θα παρέμεναν σταθερά και ο ρόλος τους θα ήταν να "φιλτράρουν" την εκτελεστική εξουσία με βάση τα συμφέ­ροντα αυτών που αντιπροσώπευαν και βέβαια με ανώτατο στόχο να υπηρετήσουν τα υπέρτατα εθνικά συμφέροντα. Μπαίνοντας οι κοινωνικές τάξεις μέσα στη βουλή, μπαίνει το έθνος μέσα σ' αυτήν. Κατ' αυτόν τον τρόπο παίρνει νόημα το άρθρο 51.2. Oι βoυλευτές αντιπρoσωπεύoυν τo Έθνoς.

Αυτά "λέει" το Σύνταγμα κι αποκαλύπτει έμμεσα την επιθυμητή γι' αυτό σύνθεση της βουλής. Γιατί έμμεσα; Γιατί, ανοίγοντας τον δρόμο στη λαϊκή κυριαρχία, στην πραγματικότητα ανοίγει τον δρόμο στην αντιπροσώπευση των κοινωνικών τάξεων. Θεωρεί κατάχρηση και υπέρβαση από την πλευρά του να πει άμεσα στον καθένα από εμάς τι να ψηφίσει. Θεωρεί κατάχρηση να πει στον εργάτη να ψηφίσει εργάτη ή στον κεφαλαιοκράτη να ψηφίσει κεφαλαιοκράτη. Από τη στιγμή όμως που επιτρέπει στον κάθε πολίτη να ψηφίζει όποιον θέλει, θα είναι αγαθός —αν όχι βλάκας— ο πολίτης ο οποίος δεν θα ψηφίσει τον όμοιό του. Θα είναι βλάκας ο πολίτης, αν δεν ψηφίσει αυτόν που θα βάλει μέσα στη βουλή και άρα στα "φίλτρα" της εξουσίας τα δικά του συμφέροντα. Όταν ο εργάτης αγωνιά για το ασφαλιστικό, καλά να πάθει όταν ψηφίζει και περιμένει να τον σώσει ένας βουλευτής που είναι φαρμακοποιός. Όταν ο αγρότης αγωνιά για τη διάθεση της παραγωγής του, καλά να πάθει όταν ψηφίζει και περιμένει να τον σώσει ένας βουλευτής που είναι δάσκαλος. Μόνον όταν ψηφίζει ομοίους του μπαίνουν τα δικά του "φίλτρα" στη βουλή. Τα "φίλτρα", που, όταν αντιληφθούν κίνδυνο για τα συμφέροντά τους, θα αρνηθούν να ψηφίσουν μια κυβερνητική πρόταση. Θα αρνηθούν να μετατρέψουν με την ψήφο τους μια αυθαίρετη ή ακόμα και "πληρωμένη" κυβερνητική πρόταση σε κρατικό νόμο.

Αυτήν την ιδιαιτερότητα του Συντάγματος κάποιοι μπορούσαν να την εκμεταλλευτούν και όπως ήταν φυσικό την εκμεταλλεύτηκαν. Οι πονηροί αστοί που μας κυβερνούν "πρόδωσαν" σε πρώτη φάση τη δημοκρατία, "καπελώνοντας" τις υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις. Τι έκαναν; Το εξής απλό. Εκμεταλλεύτηκαν την έννοια της δημοκρατίας και χρησιμοποίησαν τους ίδιους τους εχθρούς της προκειμένου να την "καπελώσουν". Αυτό δεν έγινε βέβαια μόνον στην Ελλάδα, αλλά ήταν κάτι που εφαρμόστηκε ως πρακτική σε όλον τον δυτικό κόσμο υπό την καθοδήγηση των ιμπερια­λιστών.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση της Ελλάδας αυτό το οποίο έγινε ήταν το εξής. Μετά την πτώση της Χούντας και αγνοώντας την ουσία του Συντάγματος, οι αστοί εισήγαγαν εντελώς παράνομα μέσα στη βουλή το ΚΚΕ. Γιατί το έκαναν; Για να δώσουν σε έναν εχθρό της δημοκρατίας το θεωρητικό δικαίωμα να διεκδικεί την εξουσία. Ποιο ήταν το ζητούμενο; Τα κυρίαρχα αστικά κόμματα εκείνης της εποχής θα εξασφάλιζαν για λογαριασμό τους τα "δικαιώματα" της δημο­κρατίας. Από τη στιγμή που το δογματικό ΚΚΕ διατηρούσε εκ των δεδομένων τα "δικαιώματα" του κομμουνισμού, ευνόητο είναι ότι και τα υπόλοιπα κόμματα θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο σ' ό,τι αφορά την ιδεολογία που θα υιοθετούσαν.

Με τον τρόπο αυτόν οδηγηθήκαμε στον ολέθριο και καταστρεπτικό δικομματισμό. Τα δύο μεγάλα κόμματα της εποχής μετατράπηκαν εντελώς αυθαίρετα σε ιδεολογικές παρατάξεις και αυτό ήταν το "τέλος" της βουλής. Γιατί; Γιατί έπαψε η βουλή να λειτουργεί με τον τρόπο που προβλέπει το Σύνταγμα. Έπαψε να εκφράζει τα εύκολα ελεγχόμενα ταξικά συμφέροντα και άρχισε να εκ­φράζει τα ιδεολογικά συμφέροντα μερίδων του λαού. Οι βουλευτές έπαψαν να αντιπροσωπεύουν το έθνος και άρα με τον τρόπο αυτόν ακυρώθηκε ένα από τα πλέον βασικά άρθρα του Συν­τάγματος. Οι βουλευτές από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα αντιπροσώπευαν ιδεολογικές παρατάξεις και άρα έγιναν αντιπρόσωποι τμημάτων του έθνους. Αντιπρόσωποι τμημάτων, που αγωνίζονταν όχι για τα συνολικά ταξικά συμφέροντα του λαού, αλλά για να επικρατήσουν εις βάρος των υπολοίπων τμημάτων.

Εξαιτίας του ΚΚΕ μπόρεσε ένα ιδιόκτητο κόμμα, όπως το ΠΑΣΟΚ, να εκφράσει αυθαίρετα κατ' αποκλειστικότητα τη σοσιαλιστική ιδεολογία και ένα άλλο επίσης ιδιόκτητο κόμμα, όπως η ΝΔ, να εκφράσει επίσης αυθαίρετα και κατ' αποκλειστικότητα την καπιταλιστική ιδεολογία. Εξαιτίας δηλα­δή του ΚΚΕ και της αυθαίρετης όσο και παράνομης εισόδου του στη βουλή, "καπελώθηκαν" οι κοινωνικές τάξεις. Γιατί; Γιατί μέσα στη βουλή δεν μπήκαν αντιπρόσωποι των κοινωνικών τάξεων, αλλά αντιπρόσωποι των ιδεολογιών. Αυτοί οι οποίοι υποτίθεται θα προστάτευαν τη δημοκρατία από τον μέγα εχθρό της, έστω και σε βάρος των ταξικών συμφερόντων του λαού. Αυτό ήταν το ζητούμενο για τους αστούς. Γιατί; Γιατί, διχάζοντας τεχνητά τον λαό στον "κάθετο" άξονα, ανέ­λαβαν εργολαβικά να ηγηθούν των τμημάτων που προέκυψαν.

Με τον τρόπο αυτόν "καπελώθηκε" το όργανο της βουλής. Ιδιωτικά συμφέροντα, που προ­έρχονταν από κέντρα εξουσίας τα οποία αναπτύσσονταν μέσα στα ιδιόκτητα κόμματα, "καπέ­λω­σαν" τα λαϊκά συμφέροντα. Αυτό δεν ήταν κάτι το πρωτοφανές, το οποίο δοκιμάστηκε μόνον μετά τη μεταπολίτευση. Η βουλή των λαϊκών συμφερόντων ήταν "καπελωμένη" και προ της μεταπο­λίτευσης. Απλά η διαφορά σε εκείνο το διάστημα είχε σχέση με το ιδεολογικό αντιδημοκρατικό άκρο που χρησιμοποιούνταν ως "δούρειος ίππος" για να "καπελωθεί" η βουλή. Μέχρι τότε χρησιμο­ποιούνταν η φιλοβασιλική δεξιά. Η παράταξη που μετέφερε τα μοναρχικά συμ­φέροντα μέσα στη βουλή και η οποία ανάγκαζε τους δημοκράτες να συνθέσουν "κόμμα" ιδεο­λογικής υφής, που ήταν το αντιβασιλικό. Μέσα στο ναό της δημοκρατίας κυρίαρχοι ήταν οι μοναρχικοί βουλευ­τές, γιατί απλούστατα αυτοί οι οποίοι ασκούσαν την εκτελεστική εξουσία τους ενίσχυαν και ταυτόχρονα δεν ήθελαν τον έλεγχο της βουλής. Όταν πλέον αυτή η δεξιά δεν μπορούσε να λειτουργήσει με τον επιθυμητό τρόπο, επιστρατεύτηκε το άλλο άκρο. Επιστρατεύτηκε το αριστερό και επίσης φασιστικό άκρο, το οποίο αντιπροσωπευόταν από το ΚΚΕ. Τα εξωκοινοβουλευτικά συμφέροντα που μετέφερε το ΚΚΕ μέσα στη βουλή νομιμο­ποιούσαν και τα επίσης εξωκοινο­βουλευτικά συμ­φέροντα που μετέφεραν και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα.

Η μέθοδος αυτή είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική και πάντα "βραχυκυκλώνει" τη βουλή. Όταν για τον για τον οποιονδήποτε λόγο μπαίνει μέσα στη βουλή ένα κόμμα ή μια παράταξη, η οποία για τον οποιονδήποτε λόγο δεν αφήνεται να διεκδικήσει την εξουσία, πάντα υπάρχει πρόβλημα. Όταν η βουλή για κάποιον γίνεται "ταβάνι", το πρόβλημα είναι δεδομένο, γιατί ο αποκλεισμένος αποκτά μια "παθολογία", που "μολύνει" και τους υπόλοιπους. Γιατί μπορεί μια παράταξη να μην αφήνεται να διεκδικήσει την εξουσία και να έχει τη βουλή ως όριο; Για πολλούς λόγους. Γιατί δεν συμφέρει τους φασίστες να διεκδικήσουν την εξουσία οι αντίπαλοί τους. Μπορεί αυτοί να εξα­ναγκά­ζονται από τις καταστάσεις να ανέχονται ως αναγκαίο κακό την ύπαρξη βουλής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα δώσουν χώρο στη λαϊκή κυριαρχία. Με τον τρόπο αυτόν έλεγχαν οι μοναρ­χικοί τη μεταπολεμική Ελλάδα. Ο σφικτός "κλοιός" των μοναρχικών απέναντι στους δημοκράτες μετέτρεψε την Ένωση Κέντρου σε "κόμμα" ασύμβατο με τη συνταγματική λογική. Η βία και η νοθεία το θέριεψε και αυτό ήταν που του έδινε την παθολογία του "κόμματος". Μια παθολογία "μολυσματική" κι επικίνδυνη για τη δημοκρατία.

Το ακριβώς ανάλογο έγινε και στη μεταπολιτευτική περίοδο. Μπήκε στη βουλή το ΚΚΕ, το οποίο, λόγω της ασυμβατότητάς του με το αστικό Σύνταγμα, εκ των δεδομένων περιορίζεται μέσα στα όρια της βουλής. Δεν μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία και ως εκ τούτου είναι θέμα χρόνου ν' αποκτήσει διαφορετική παθολογία από αυτήν που προβλέπεται από το Σύνταγμα για τα κόμματα. Αυτό είναι φυσικό. Όταν κάποιος αναγκάζεται και λειτουργεί με όριο τη βουλή, αλλάζει η έννοια του κόμματος. Χρησιμοποιεί μέσα στη βουλή τα καλύτερα κομματικά στελέχη του, που ανταγωνίζονται τους κυβερνητικούς, πράγμα το οποίο δεν είναι αρμοδιότητα της βουλής. Η ηγεσία του "κόμματος" γίνεται μια "σκιώδης" κυβέρνηση και λειτουργεί μέσα στη βουλή υπέρ των ιδεολογικών της συμφε­ρόντων και όχι υπέρ των κοινωνικών συμφερόντων. Προσπαθεί σαν κοινοβουλευτική ομάδα να παράγει αντιπολιτική, ενώ η κύρια δουλειά της είναι να ελέγχει την κυβερνητική πολιτική. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Η βουλή δεν είναι η "φωλιά" και η εξασφάλιση της αντιπολίτευσης. Δεν είναι ο χώρος όπου θα "αρθρώσει" η αντιπολίτευση τη φωνή της. Ο χαμένος των εκλογών δεν μπαίνει στη βουλή με τη "στολή" του. Όποιος θέλει απλά να αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση, το κάνει στους δρόμους και στις πλατείες με δικά του έξοδα.

Η Ρηγίλλης, η Χαριλάου Τρικούπη, ο Περισσός κλπ., θα έπρεπε να συντηρούνται με χρήματα των οπαδών τους και όχι να είναι ημικρατικές υπηρεσίες με παραρτήματα μέσα στη βουλή. Εκεί θα έπρεπε να βρίσκονται τα γραφεία των αρχηγών τους και στη βουλή θα έπρεπε να πηγαίνουν ως "επισκέπτες", που θα την ενημέρωναν κάθε φορά που οι ίδιοι θα έκριναν ότι ήταν ανάγκη. "Επισκέπτες", αντίπαλοι των κυβερνώντων. Να καταλαμβάνουν μόνιμα ειδικά έδρανα "επισκε­πτών" και από εκεί να παρακολουθούν τις συνεδριάσεις της βουλής. Από εκεί οι ηγέτες τους, είτε αυτοπροσώπως είτε δια κομματικού αντιπροσώπου, θα "ενημέρωναν" τη βουλή, κάθε φορά που θα αντιλαμβάνονταν κατά τη γνώμη τους κίνδυνο να παρασυρθεί αυτή σε λάθος. Από εκεί θα συγκρούονταν με τους κυβερνητικούς, χωρίς να έχουν την ιδιότητα του βουλευτή και βέβαια το δικαίωμα ψήφου.

Δεν έχει νόημα, δηλαδή, να καταλαμβάνουν βουλευτικό έδρανο οι αρχηγοί αυτοί και τα κομ­μα­τικά τους στελέχη. Αυτοί οι οποίοι διεκδικούν την εξουσία και τις κυβερνητικές θέσεις δεν μπορούν ν' αντιπροσωπεύσουν εξειδικευμένα κοινωνικά συμφέροντα και επιπλέον είναι υποτιμητικό γι' αυτούς να διατηρούν την ιδιότητα του βουλευτή. Είναι σίγουρα υποτιμητικό, γιατί δεν είναι δυνατόν αυτός ο οποίος παριστάνει τον "σωτήρα" να έχει την ίδια ιδιότητα με τους "ταπεινούς", που περιμένουν να "σωθούν" κι απλά πρέπει να έχουν τον κοινό νου, για να διαλέξουν ανάμεσα στις "σωτήριες" λύσεις. Οι αρχηγοί των κομμάτων είναι αυτοί οι οποίοι υπόσχονται "σωτηρία" και ο λαός τους κρίνει, προκειμένου να τους δώσει την εξουσία και μέσω των βουλευτών τούς ελέγχει. Όλοι αυτοί δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως "ταπεινοί" βουλευτές αντιπρόσωποι του λαού. Αυτοί αντι­προσωπεύουν μόνιμα ιδεολογικά συμφέροντα και εκφράζουν την κυβερνητική τους φιλοδοξία. Απλά, για λόγους ομαλής λειτουργίας του συστήματος, θα έπρεπε ν' ανέβει ο "πήχης" σ' ό,τι αφορά τις απαιτήσεις για τη δημιουργία κόμματος και άρα για την απόκτηση από κάποιον της ιδιότητας του αρχηγού κόμματος.

Μέσα στη βουλή δηλαδή γραφεία θα έπρεπε να έχουν μόνον οι κοινωνικές τάξεις που αντι­προσωπεύονται μέσα σ' αυτή. Αυτά τα γραφεία θα ήταν η "επαφή" της βουλής με τα όσα "παράγει" η κοινωνία. Εκεί δηλαδή θ' απευθύνονταν οι πάντες, προκειμένου να μεταδώσουν τις απόψεις τους κατ' αρχήν στους αντιπροσώπους του λαού και κατ' επέκτασιν στον ίδιο τον λαό. Εκεί θα αποφασιζόταν ποιος θα μιλήσει στη βουλή εν ονόματι των συμφερόντων τους. Εκτός δηλαδή από τους αρχηγούς των κομμάτων, που θα είχαν πάντα το δικαίωμα να παίρνουν τον λόγο μέσα στη βουλή ως "επισκέπτες", θα μπορούσε να γίνει "επισκέπτης" και ο κάθε πολίτης. Ο κάθε πολίτης θα έπρεπε να είχε το δικαίωμα —σε κάποιο θέμα στο οποίο θα είχε εμπεριστατωμένη άποψη— να ενημερώσει τη βουλή, εφόσον και εάν κάποια τάξη τον έκρινε ικανό να το κάνει. Το βήμα της βουλής δηλαδή θεωρητικά θα έπρεπε να είναι "ανοικτό" για όλους. Από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο πολίτη. Τα έδρανα των βουλευτών ανήκουν μόνον στους εκλεγμένους από τον λαό αντιπροσώπους του.

Αυτό τον ρόλο έχει η βουλή. Η βουλή είναι ένα θεσμοθετημένο όργανο μιας συντεταγμένης πολιτείας, η οποία διαθέτει μια νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση και δεν έχει ανάγκη από "αντι­κυβέρνηση", αλλά από έλεγχο και ενδεχομένως από κάποιες προτάσεις. Ο λαός στις εκλογές επιλέγει τους κυβερνήτες του και ταυτόχρονα επιλέγει κι αυτούς που θα τους ελέγχουν ή ακόμα και θα τους συμβουλεύουν. Δεν επιλέγει κυβέρνηση, που θα λέει μόνιμα "άσπρο" και μια "αντι­κυβέρνηση", που θα λέει μόνιμα "μαύρο". Το "άσπρο" και το "μαύρο" κρίνεται στις εκλογές και όχι στη βουλή. Προεκλογικά ακούγονται τα ιδεολογικής υφής επιχειρήματα και όχι καθημερινά. Η βουλή έχει ως αντικείμενό της να ελέγχει τη μία ενεργή πολιτική που υπάρχει μέσα σε ένα κράτος και η οποία είναι η κυβερνητική πολιτική. Οι βουλευτές ακούνε τις κυβερνητικές προτάσεις, ακούνε τις αντικυβερ­νη­τικές αντιρρήσεις —όταν αυτές υπάρχουν— και ανάλογα με τα συμφέ­ροντά τους υπερψηφίζουν ή καταψηφίζουν αυτό το οποίο τους προτείνεται. Ανά­λο­γα με τα συμφέ­ροντά τους προτείνουν μεγάλες αλλαγές ή απλές διορθώσεις στους προτεινό­μενους νόμους.

Με τις ψήφους τους "ενεργούν". Με τις ψήφους τους "εκβιάζουν" την κυβέρνηση και διαπραγματεύονται μ' αυτήν. Με τις διαπραγματεύσεις αυτές επιβάλουν αλλαγές, άσχετα αν αυτές οι αλλαγές ήταν "ιδέες" των αντιπάλων της κυβέρνησης. Αυτό θα πει "παθητική" παραγωγή πολιτικής. Μέσα στη βουλή δεν διαλέγεις ανάμεσα σε πολλές και διαφορετικές προτάσεις. Μόνον η κυβέρνηση κάνει προτάσεις και οι αντίπαλοί της απλά εκφράζουν την άποψή τους, προκειμένου οι βουλευτές να έχουν περισσότερη γνώση για το ίδιο θέμα. Από εκεί και πέρα οι ψήφοι των βουλευτών λειτουργούν υπέρ ή κατά των κυβερνητικών προτάσεων. Μέσα στη βουλή ακούς πολ­λές και διαφορετικές απόψεις πάνω σε μία πρόταση, που ανήκει στην εκτελεστική εξουσία. Με τον απλό αυτόν τρόπο πρέπει να λειτουργεί η βουλή. Έτσι επιτυγχάνεται ο έλεγχος της εξουσίας από τους αντιπροσώπους των πολιτών και γίνεται εκμεταλλεύσιμη και η γνώση των υπολοίπων κομμάτων.

Όταν τα κόμ­ματα μπαίνουν στη βουλή, όλα αυτά δεν λειτουργούν. Όταν τα κόμματα της αντιπολίτευσης "περιχαρακώνονται" γύρω από τη δική τους άποψη, δεν υπάρχει έλεγχος. Γιατί; Γιατί, για όσο διάστημα η κυβέρνηση θα ελέγχει το δικό της "στρατόπεδο", θα είναι ανεξέλεγκτη. Για όσο διάστημα η αντιπολίτευση θ' αποτελεί μειονότητα, δεν υπάρχει η "παθητική" παραγωγή πολιτικής, που είναι το αντικείμενο της βουλής. Μια "παθητική" πολιτική, που φυσιο­λογικά θα έπρεπε να είναι πανίσχυρη και να φτάνει μέχρι την πτώση της εκτελεστικής εξουσίας και άρα την ακύρωση της "ενεργητικής" κυβερνητικής παραγωγής. Αν για παράδειγμα το "άσπρο" της κυβέρνησης δεν ψηφίζεται ποτέ, δεν έχει νόημα να παραμένει κυβέρνηση και ως εκ τούτου πηγαίνουμε ξανά σε εκλογές. Δεν έχει νόημα ν' ακούμε διαρκώς τα ίδια επιχειρήματα από το βήμα της βουλής. Δεν έχει νόημα να μετράμε και να ξαναμετράμε τις ίδιες ψήφους. Οι συζητήσεις μεταξύ των βουλευτών μέσα στη βουλή έχουν σχέση με τη συνεννόηση των ομοίων ή των δια­φο­ρε­τικών ταξικά μεταξύ τους, προκειμένου να υπερασπιστούν με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέ­ροντά τους.

Μέσα στη βουλή έχει νόημα να μιλάει και να ψηφίζει ο βουλευτής ως εργάτης ή ως κεφαλαιο­κράτης, προσπαθώντας να πείσει τους υπόλοιπους συναδέρφους του για τα συμφέροντά τους και όχι να μιλάει σαν νεοδημοκράτης ή κομμουνιστής, που δεν τον ακούει κανένας εκτός από τους οπαδούς του, που έτσι κι αλλιώς συμφωνούν μεταξύ τους. Άσχετα δηλαδή με την όποια ιδεολογία διακρίνει ή εμπνέει τους βουλευτές ως άτομα, αυτό το οποίο θα έπρεπε να αποτελεί τον πυρήνα της επιχει­ρηματολογίας τους μέσα στη βουλή, είναι πάντα η έννοια του συμφέροντος σε σχέση με κάτι που προτείνει η κυβέρνηση. Προτάσεις βέβαια, που περιορίζονται μέσα στα όρια τα οποία προβλέπει το Σύνταγμα. Μέσα στη βουλή ψηφίζεις για τα απλά και όχι για τα "ανώτερα". Για τα "ανώτερα" έχει αποφασίσει το Σύνταγμα και σ' ό,τι εκκρεμεί ή προκύπτει αποφασίζει ο λαός αυτοπροσώπως με δημοψήφισμα.

Η βουλή δηλαδή των αντιπροσώπων δεν έχει δικαίωμα ν' αποφασίζει για το πολίτευμα ή για το ποιος θα κυβερνήσει. Αυτά είναι αρμοδιότητες άλλων. Μέσα στη βουλή ψηφίζονται απλά πράγ­ματα, που έχουν σχέση με τη διαχείριση. Είναι θέμα λογικής. Υπάρχει οικογένεια, που καθη­μερινά να συζητά και να διαπληκτίζεται για τα "ανώτερα" που την αφορούν; Για το θρήσκευμά της; Για το επίθετό της; Για την ιδιοκτησία της; Αυτά είναι μεγάλα θέματα, που συζητούνται κι αποφασίζονται μόνον εάν και εφόσον προκύπτει ανάγκη, που οδηγεί σε αλλαγές των υφιστα­μένων καταστάσεων. Αποφασίζονται από το σύνολο των μελών μέσα από διαδικασίες που απαι­τούν την αυτοπρόσωπη συμμετοχή του κάθε μέλους. Σε καθημερινή βάση και δια αντιπροσώπων συζητείται το θέμα της δουλειάς, της καθαριότητας, της τροφής και ό,τι είναι δυνατόν ν' απασχολεί τα μέλη της οικογένειας, για να μπορούν αυτά να συνυπάρξουν χωρίς προβλήματα. Σε θέματα δηλαδή που δεν υπάρχει πρόβλημα ή κίνδυνος ν' αντιπροσωπεύσει ο ένας τον άλλον.

Κάτι ανάλογο γίνεται και με το κράτος. Η βουλή είναι το "σαλόνι" του κράτους, όπου θα αποφασιστούν τα "καθημερινά". Το "σαλόνι" που δεν απαιτεί την αυτοπρόσωπη παρουσία του λαού. Η βουλή δηλαδή είναι ο ναός της δημοκρατίας, αλλά μέσα σ' αυτόν τον ναό υπάρχουν καί περιορισμοί καί ρόλοι. Είναι λάθος η άποψη ότι οι βουλευτές ταυτίζονται με την ίδια τη βουλή και τη λειτουργία της. Η βουλή είναι "μεγαλύτερη" από το σώμα των βουλευτών. Μέσα στη βουλή λειτουργούν όλες οι δυνάμεις της δημοκρατίας. Μέσα στη βουλή λειτουργεί η εκτελεστική εξουσία, οι αντίπαλοί της και έχει θέση και για τη δικαστική εξουσία, που πρέπει να παρακολουθεί τα συμβαίνοντα. Η βουλή αναπαριστά την αρχαία Εκκλησία του Δήμου. Αναπαριστά το "κοινό" στο οποίο ελέγχεται η εξουσία από τον λαό.

 Το σώμα των βουλευτών αντιπροσωπεύει ό,τι αντιπροσώπευε στην Εκκλησία του Δήμου ο λαός και όχι οι κυβερνήτες και οι πολιτικοί αντίπαλοί τους. Απλά στη μικρή αρχαία Αθήνα ο λαός είχε αυτοπρόσωπη παρουσία, ενώ στη σύγχρονη βουλή του κράτους της Ελλάδας έχει παρουσία δια αντιπροσώπων. Μέσα στη βουλή η κυβέρνηση και οι "επισκέπτες" συγκρούονται μεταξύ τους και οι βουλευτές ψηφίζουν. Συγκρούονται οι εξουσιαστές με τους σφετεριστές, οι κατέχοντες με τους θέλοντες, οι νόμιμοι με τους μνηστήρες. Όλα αυτά, για να κατευθύνουν την ψήφο του "λαού" των βουλευτών προς την κατεύθυνση που τους ευνοεί. Όταν λοιπόν τα κόμματα μπαίνουν στη βουλή και ελέγχουν τμήματα του βουλευτικού σώματος, αλλοιώνεται η δημοκρατία. Όσο πιο μεγάλα αυτά τα τμήματα, τόσο πιο μεγάλη η αλλοίωση. Είναι σαν να είχαμε στην αρχαία Εκκλησία του Δήμου σταθερό τον αριθμό του πλήθους του λαού με δικαίωμα ψήφου και οι κυβερνώντες να έβαζαν δια νόμου μέσα σ' αυτό τα μεγάλα σόγια τους.

Αντιλαμβανόμαστε ότι το σύνολο της σημερινής λειτουργίας της βουλής είναι λάθος. Φυσιο­λογικά θα έπρεπε να έχουμε ακόμα και κυβερνήσεις, που δεν θα είχαν καθόλου έλεγχο της βουλής. Κυβερνήσεις χαρισματικών ανθρώπων, που θα ξόδευαν το χρόνο τους σκεπτόμενοι φιλο­λαϊκές πολιτικές και όχι τρέχοντας σε βουνά και σε λαγκάδια, για να οργανώνουν τα κομματό­σκυλα, που δουλειά τους είναι να "κλέβουν" ψήφους από τις γριές. Κυβερνήσεις, που, αν οι πολιτικές τους ήταν θετικές, θα έβρισκαν ανταπόκριση στη βουλή και θα συνέχιζαν το κυβερνητικό τους έργο. Δεν είναι δεδομένο δηλαδή το μόνιμο "ναι" και το επίσης μόνιμο "όχι". Κάθε φορά που θα έπρεπε να κριθεί μια κυβερνητική πρόταση, θα έπρεπε ν' αλλάζουν καί τα "ναι" καί τα "όχι". Όταν δεν συμβαίνει αυτό, σημαίνει ότι η βουλή απλά δεν λειτουργεί. Δεν μπορεί να λειτουργήσει η βουλή, όταν δεν υπάρχουν ξεκαθαρισμένοι οι ρόλοι μέσα της.

Δεν νοείται κυβερνητικός, που να είναι ταυτόχρονα και βουλευτής. Γιατί; Γιατί υπάρχει ασυμβίβαστο ιδιοτήτων. Δεν μπορεί να ανήκει κάποιος ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικές εξουσίες. Να είναι ταυτόχρονα καί ελεγχόμενος καί ελέγχων. Πώς είναι δυνατόν να φέρει σε πέρας το "λειτούργημά" της η βουλή, όταν οι βουλευτές είναι στο σύνολό τους εξαρτώμενοι από τους αρχηγούς των κομμάτων, είτε αυτοί κυβερνάνε είτε είναι αντιπολίτευση; Σε μια τέτοια περίπτωση τα πάντα λειτουργούν αρνητικά για τη δημοκρατία. Ας σκεφτεί κάποιος το παράδειγμα της βουλευ­τικής ασυλίας. Για έναν κυβερνητικό αξιωματούχο είναι απαραίτητο στο χρόνο της θητείας του να απολαμβάνει την ασυλία, για να πραγματοποιεί απρόσκοπτα το έργο του. Μια ασυλία, για την άρση της οποίας θα έπρεπε ν' αποφασίζει το όργανο το οποίο τον ελέγχει και είναι το σώμα των βουλευτών.

 Όταν όμως οι κυβερνητικοί είναι ταυτόχρονα και βουλευτές τι γίνεται; Η πλήρης ασυδοσία. Οι κυβερνητικοί κάνουν ό,τι θέλουν και ευνοούν τους βουλευτές, για να μην αντιδρούν. Υπηρετούν τα συμφέροντα των "διαπλεκομένων" και μοιράζουν αυξήσεις και προνόμια στους ελέγχοντες. Ανήκοντας στην ίδια συντεχνία, απολαμβάνουν όλοι μαζί την κατάχρηση της εξουσίας. Οι κυβερ­νητικοί μοιράζουν χρήματα στα κόμματα και τους "ελέγχουν" οι βουλευτές οι οποίοι ανήκουν στα κόμματα που εισπράττουν τα χρήματα αυτά. Ποιος θα ελέγξει ποιον. Εκτελεστική και νομοθετική εξουσία γίνονται ένα "κουβάρι", που ελέγχεται από τους ισχυρούς, οι οποίοι "ταΐζουν" τους αρχηγούς των κομμάτων. Δημιουργούν ένα "σινάφι", που έχει κοινά συμφέροντα και μπορεί να τα υπηρετήσει ακόμα και παρανομώντας.

Η ασυλία με τον τρόπο αυτόν αντί να υπηρετεί τη δημοκρατία, γίνεται η ασπίδα προστασίας των κλεφτών. Αποκλείει και επίσημα τον ελεγκτικό ρόλο της δικαστικής εξουσίας και τα πάντα βρίσκονται στο έλεος μιας συντεχνίας. Εδώ βέβαια τίθεται και το απλό ερώτημα. Για ποιον λόγο θα έπρεπε οι βουλευτές ν' απολαμβάνουν ασυλία; Αυτοί μόνον ψηφίζουν και αυτό το κάνουν τις περισσότερες φορές μυστικά. Το ατομικό τους μερίδιο στην "παραγωγή" πολιτικής είναι τόσο μικρό, που δεν έχει μεγάλη αξία να εξαγοραστεί. Ταυτόχρονα είναι τόσοι πολλοί, που δεν υπάρχει δύναμη η οποία να μπορεί να τους απειλήσει ταυτόχρονα. Γιατί απολαμβάνουν λοιπόν αυτό το προνόμιο. Για το δικαίωμα του λόγου; Πιο πολύ κινδυνεύουν οι αργηγοί και τα στελέχη των κομμάτων που διεκδικούν την εξουσία εκτός βουλής, παρά αυτοί οι οποίοι συμμετέχουν στην εξουσία ως απλοί βουλευτές. Πιο πολύ κινδυνεύει ο ελεύθερος δημοκράτης, που αγωνίζεται για τη δημοκρατία ως πολίτης, παρά ένα στέλεχος μιας νόμιμης εξουσίας.

Γι' αυτόν τον λόγο ο κομματισμός καταστρέφει τη δημοκρατία. Τα κόμματα δεν έπρεπε να ελέγχουν τους βουλευτές. Στην πραγματικότητα θα έπρεπε ν' απαγορεύεται αυστηρά ακόμα και η απλή επαφή των κομμάτων με τους βουλευτές. Πόσο αυστηρά; Όσο αυστηρά απαγορεύεται η "επαφή" των παραγόντων μιας δίκης με τους ενόρκους. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τη βουλή. Η βουλή λειτουργεί με έναν ανάλογο τρόπο, εφόσον εκεί μέσα πραγματοποιείται κρίση. Κρίνεται μια ολόκληρη εξουσία για το έργο της, για την άποψή της και βέβαια για τις προτάσεις της. Η κυβέρνηση δεν διαφέρει από τον δημόσιο κατήγορο, που αντιπροσωπεύει την άποψη της νόμιμης εξουσίας. Οι αντίπαλοί της δεν διαφέρουν από τους ιδιώτες δικηγόρους, που αντιπροσωπεύουν ιδιωτικά ταξικά συμφέροντα.

Γι' αυτόν τον λόγο είπαμε ότι η βουλή είναι πολύ "μεγαλύτερη" από το σώμα των βουλευτών. Είναι τόσο μεγαλύτερη όσο μεγαλύτερη είναι μια δικαστική αίθουσα από τους ενόρκους. Μπορεί οι ένορκοι να λαμβάνουν την τελική απόφαση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι καλύπτουν τη συνολική λειτουργία του δικαστηρίου. Μπορεί οι ένορκοι ν' αποφασίζουν, αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία και το λειτούργημα του εισαγγελέα ή της υπεράσπισης. Όσο αστείο είναι ένας εισαγγελέας και οι υφιστάμενοί του να είναι ταυτόχρονα και ένορκοι, άλλο τόσο αστείο είναι να είναι ο πρωθυ­πουργός βουλευτής και οι κομματικοί υφιστάμενοί του να είναι ταυτόχρονα συνάδερφοί του.

Θεωρητικά δηλαδή θα έπρεπε να υπάρχει πλήρης και απόλυτος διαχωρισμός των κομμάτων από το σώμα των βουλευτών. Σε σημείο μάλιστα που ο οποιοσδήποτε πολίτης, ο οποίος θα εξέφραζε δημόσια κομματική προτίμηση, να μην είχε δικαίωμα να συμμετάσχει στις εκλογές ως υποψήφιος βουλευτής. Η κομματική προτίμηση θα έπρεπε να μπορεί να δίνει κυβερνητικό πόστο, αλλά όχι βουλευτικό έδρανο. Απλά είναι τα πράγματα. Τα κόμματα με βάση τη λογική του Συντάγματος δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε τόσο σημαντικό, ώστε ν' αποτελούν θεσμό. Κόμματα για το Σύνταγμα μπορούν να γίνουν τόσα όσα είναι και οι πολίτες. Οι εξουσίες είναι τρεις και τα κόμματα είναι άπειρα. Με την έννοια "κόμμα" το Σύνταγμα περιγράφει ομάδες πολιτών, που έχουν κάποια δική τους άποψη περί κυβερνητικής ιδεολογίας κλπ.. Ομάδες φιλόδοξων ή χαρισματικών πολιτών, που θα συμμετάσχουν στις εκλογές και αν ψηφιστούν από τον λαό, θα στελεχώσουν μια συγκεκριμένη εξουσία, που είναι η εκτελεστική. Καμία σχέση δηλαδή με τα σημερινά κόμματα, που έχουν κατορθώσει και έχουν μπει "σφήνα" ανάμεσα στην εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία και ελέγχουν τα πάντα. Τα κόμματα, που έχουν εξασφαλίσει παράνομα κρατικές χρηματοδοτήσεις και λειτουργούν ως "θεσμοί" του κράτους. Όλα αυτά είναι παράνομα.

Είναι τόσο εξόφθαλμα παράνομα, που το Σύνταγμα δεν μπόρεσε να τα προβλέψει, ώστε να τα αντιμετωπίσει. Γι' αυτόν τον λόγο είπαμε παραπάνω ότι υπό τις παρούσες συνθήκες θα έπρεπε να απαγορεύεται ρητά η επαφή των κομμάτων με τους βουλευτές. Δεν μπορούσε το Σύνταγμα να προβλέψει αυτήν την απαγόρευση, γιατί απλούστατα δεν μπορούσε να "διανοηθεί" τη γιγάντωση των κομμάτων. Όταν για το Σύνταγμα αυτό τα κόμματα θα ήταν μικρές ομάδες μορφωμένων και φιλόδοξων αστών, θα ήταν πρακτικά αδύνατον να γνωρίζουν και να ελέγχουν βουλευτές που διαφέρουν ταξικά από αυτούς και οι οποίοι καί πολλοί είναι καί προέρχονται από το σύνολο της επικράτειας. Δεν μπορούσε το Σύνταγμα να στηριχθεί στην υπόθεση ότι τα κόμματα θα διατη­ρούσαν "πολυπλόκαμους" μηχανισμούς, που θα "τύλιγαν" ασφυκτικά το σύνολο της επικράτειας. 

Αντιλαμβανόμαστε ότι η ελληνική δημοκρατία έχει σημαντικά προβλήματα, που δεν της επιτρέπουν να λειτουργήσει με τον ορθό συνταγματικό τρόπο. Ο λαός, ακόμα κι όταν καταλαβαίνει τι συμβαίνει, δεν έχει τα περιθώρια ν' αντιδράσει. Για όσο διάστημα συμβαίνει αυτό, τα κόμματα θα "αλωνίζουν". Θα μας "δουλεύουν" οι πονηροί, στηριζόμενοι στην άγνοιά μας. Οι ιδεολογικές "κοκορομαχίες", που βλέπουμε καθημερινά να λαμβά­νουν χώρα μέσα στη βουλή, είναι ένα θέατρο σκιών. "Μονομαχούν" οι καραγκιόζηδες, για να τους βλέπει ο κόσμος και να δικαιολογούν τους μισθούς τους. "Μονομαχούν" μόνο και μόνο για το θεαθήναι, εφόσον ο νικητής δεν "κερδίζει" τίποτε από τη νίκη του. "Μονομαχούν" μόνο και μόνο για να βαστούν συσπειρωμένα τα "κοπάδια" των προβάτων.

Κάπως έτσι αντιλαμβάνονται τους πολίτες. Τους βαστούν μόνιμα καθηλωμένους στο ιδεο­λογικό "άσπρο" και "μαύρο", ώστε να παραβλέπουν τα ταξικά τους συμφέροντα, τα οποία δεν υπηρε­τούνται μέσα στη βουλή. Γι' αυτόν τον λόγο δημιούργησαν τα "κόμματα" του κοινοβουλίου, που συνδέονται με την έννοια της ιδεολογίας. Είναι περίπτωση όμοια με ένα δημόσιο πάρκο που καταπατείται. Η βουλή είναι ένα τέτοιο δημόσιο πάρκο, ανοικτό για όλους τους πολίτες. Όταν κάποιος χτίζει μέσα σ' αυτό, προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις. Αυτό κάνει όποιος θέλει να "βραχυκυκλώσει" τη βουλή. Δίνει παράνομα την άδεια σε κάποιον "άστεγο" να χτίσει στο δημόσιο πάρκο, όχι για να τον ευνοήσει, αλλά για ν' αποκτήσει το άλλοθι να χτίσει και ο ίδιος. Τα αστικά κόμματα, για να μετατραπούν σε "κόμματα", που θα ευνοούσαν τα ιδιωτικά τους συμφέροντα, έβαλαν το κομμουνιστικό "κόμμα" στη βουλή. Έβαλαν το ΚΚΕ να "χτίσει" τον δογματικό του μηχανισμό, για να στήσουν κι αυτοί τα "αυθαίρετά" τους. Έβαλαν το "άρρωστο" ΚΚΕ, γιατί τους συνέφερε να "κολλήσουν" την "αρρώστιά" του.

Το ΚΚΕ γι' αυτόν τον λόγο ήταν πολύτιμο στους αστούς. Πολύτιμο και ακίνδυνο, εφόσον ούτε θεωρητικά δεν είχε τη δυνατότητα να διεκδικήσει την εξουσία. Με την είσοδο του στη βουλή λειτούργησε διχαστικά στον "κάθετο" άξονα. Έδωσε ιδιόμορφη μορφή στην έννοια "κόμμα". Μια μορφή, που δεν προβλεπόταν από το Σύνταγμα, εφόσον αυτό θεωρεί δεδομένο ότι μέσα σε ένα όργανό του, όπως είναι η βουλή, θα εισαχθούν μόνον δημοκράτες με μόνο χαρακτηριστικό την ταξική τους ιδιότητα. Το ΚΚΕ, λειτουργώντας με έναν ιδιόμορφο τρόπο, δημιούργησε τις εξελίξεις που επιθυμούσαν οι πονηροί αστοί. Ποιες ήταν οι ιδιομορφίες του; Λειτουργούσε σαν "κόμμα-μηχανισμός" παραγωγής πολιτικής που απευθυνόταν σε συγκεκριμένο κοινό και όχι στο σύνολο του λαού. Απευθυνόταν σε μια μειοψηφία, η οποία είχε στόχους πολύ πιο σύνθετους από την απλή υπεράσπιση των ταξικών της συμφερόντων. Λειτουργούσε με επαγγελματίες πολιτικούς, που, άσχετα αν δεν διεκδικούσαν νόμιμη εξουσία, ασκούσαν εξουσία στο κοινό τους. Το ΚΚΕ γι' αυτόν τον λόγο δίχασε τη βουλή, προκαλώντας συν­θήκες για νέες τομές.

Έχοντας υπερταξικά χαρακτηριστικά και θεωρητικό στόχο την εξουσία, "ανάγκασε" και τους άλλους να το μιμηθούν στη λειτουργία του. Το γεγονός δηλαδή ότι το ΚΚΕ των οπαδών γεωργών, εργατών, αστών και κάποιων βιοτεχνών λειτουργούσε υπό τη δογματική ηγεσία των αστιζόντων βουλευτών του, έδωσε τη δυνατότητα και στους άλλους να το μιμηθούν. Όχι επειδή ήταν δογματικοί και φασίστες, αλλά επειδή ήταν "δημοκράτες" και ήθελαν να προστα­τεύσουν τη δημοκρατία. Φέρονταν αντιδημοκρατικά, για να "προστατεύσουν" τη δημοκρατία από το ΚΚΕ. Επιπλέον, το γεγονός ότι όλοι οι βουλευτές του ΚΚΕ είχαν καταδιωχθεί από το σύστημα, έδωσε κάποιο νόημα στη βουλευτική ασυλία και βέβαια το άλλοθι να την αποκτήσουν και οι υπόλοιποι.

Στο σημείο αυτό βέβαια οφείλουμε ν' αναγνωρίσουμε στους αστούς και το στοιχείο της εξυπνά­δας. Εκμεταλλεύτηκαν με τον ιδανικότερο για τα συμφέροντά τους τρόπο τις ιδιομορφίες της βουλής. Γνωρίζοντας ότι η βουλή από τη φύση της μπορεί να λειτουργήσει μέσα σε μεγάλης έντασης και έκτασης συμφέροντα, "έπαιξαν" με αυτό το χαρακτηριστικό της. Τη φυσική και "ορι­ζόντια" κοινωνική διαστρωμάτωση της ελληνικής κοινωνίας, που θα έπρεπε να εκφράζει η βουλή, τη μετέτρεψαν, χωρίς ν' αντιδράσει κανείς, σε "κάθετη" τομή μεταξύ ιδεολογικών παρα­τάξεων. Τα μαζικά συμφέροντα των τάξεων του ίδιου λαού τα μετέτρεψαν σε επίσης μαζικά συμφέ­ροντα μερίδων του λαού. Αυτό ήταν το ζητούμενο για τους αστούς. Ήταν το ζητούμενο, γιατί τους συνέφερε ν' αντιπροσωπεύουν μέσα στη βουλή σύνολα χωρίς καθαρά ταξικά χαρακτηριστικά. Υποτίθεται, λόγω της μόρφωσής τους, οι αστοί ανέλαβαν να υπερασπιστούν όχι μόνον τα συμ­φέ­ροντα της κοινωνικής τους τάξης —που καί αδύναμη καί ολιγομελής είναι—, αλλά ανέλαβαν να υπερ­ασπιστούν τα συνολικά συμφέροντα της πολυταξικής κοινωνικής ομάδας που αντιπρο­σώπευαν.

Λέμε υποτίθεται, γιατί αυτό είναι παραβίαση του πνεύματος του συνταγματικού νόμου και αυτό το γνώριζαν οι αστοί. Γιατί είναι παραβίαση; Γιατί το επιδιωκόμενο από τον συνταγματικό σχεδιασμό δεν είναι να μπει μέσα στη βουλή η μόρφωση. Το ζητούμενο είναι να μπουν τα συμφέροντα. Ο πιο αγράμματος εργάτης ή αγρότης βουλευτής είναι πολύ πιο πολύτιμος από έναν μορφωμένο αστό συνάδερφό του. Γιατί; Γιατί γνωρίζει τα συμφέροντα της τάξης του και έχει κοινά χαρακτηριστικά μ' αυτούς που τον ψήφισαν και τους οποίους αντιπροσωπεύει στη βουλή. Όταν χάνουν οι όμοιοί του, χάνει και αυτός και όταν κερδίζουν οι όμοιοί του, κερδίζει και αυτός.

Αυτό είναι το ζητούμενο για τη βουλή. Να αντιπροσωπεύεται το έθνος μέσα σ' αυτήν. Να ελέγχει μέσω των συμφερόντων του την εξουσία. Το ζητούμενο δεν είναι να αντιπροσωπεύουν μορφωμένοι τους αγράμματους, κοινοί εργαζόμενοι τους κεφαλαιοκράτες κλπ.. Το ζητούμενο δεν είναι να μπουν μέσα στη βουλή μορφωμένοι, που θα μιλάνε "ωραία". Το ζητούμενο είναι να μπουν μέσα στη βουλή άνθρωποι, που με τον κοινό νου θα σταματάνε την εξουσία, όταν αυτή θα προσπαθεί να αδικήσει καί τους ίδιους καί τους ομοίους τους. Άνθρωποι, που θα έχουν συμφέρον να ελέγχουν την εξουσία σε περίπτωση "εκτροχιασμού" της.

Για να καταλάβει ο αναγνώστης γιατί ένας αγρότης ή ένας εργάτης είναι πιο πολύτιμος ως βουλευτής από έναν μορφωμένο αστό, ας προσπαθήσει να σκεφτεί πώς θα ήταν η βουλή με αυτούς ως μέλη. Αυτή η βουλή είναι βέβαιον ότι δεν θα δεχόταν, για παράδειγμα, την κυβερνητική πρόταση για μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και βέβαια τα φοβερά προνόμιά τους. Είναι δυνατόν μια βουλή, που στη συντριπτική της πλειοψηφία συντίθεται από αγρότες και εργάτες, να δεχθεί τα προνόμια κοινών υπαλλήλων; Οι εργάτες είναι κορόιδα, που ελέγχονται από τα αφεντι­κά τους για τη δουλειά τους και είναι έξυπνοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, που δουλεύουν όποτε και εάν θέλουν; Όποιος δεν δουλεύει, πάει σπίτι του. Όποιος έχει ήδη "χτυπημένη" κάρτα και ακόμα κοιμάται σπίτι του, να μην κάνει καθόλου τον κόπο να ξυπνήσει για να πάει στην εργασία του.

Υπάρχουν αυτήν τη στιγμή χιλιάδες αργόμισθοι υπάλληλοι που "κοροϊδεύουν" και πλη­ρώ­νονται, γιατί απλά δεν μπορεί κανείς να τους απολύσει. Υπάρχουν υπάλληλοι που διαβάζουν, πλέκουν, κεντούν και πίνουν καφέδες καθ' όλη τη διάρκεια του ωραρίου τους και κανένας δεν μπορεί να τους κουνήσει από τη θέση τους. Γιατί; Για να μην χαλάσει η "πιάτσα". Για να μην απειλούνται τα συμφέροντα της συντεχνίας. Ποιος άνθρωπος που μοχθεί για το ψωμί του το δέχεται αυτό και μάλιστα εις βάρος της δικής του τσέπης; Ποιος "αγράμματος" βουλευτής δεν θα καταλάβαινε ότι αυτό δεν τον συμφέρει και άρα δεν συμφέρει και τον λαό;

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο επίπεδο των αμοιβών των δημοσίων υπαλλήλων. Είναι δυνατόν ένας εργάτης, που εκλέχθηκε βουλευτής, να δεχθεί ότι η ετήσια συλλογική σύμβαση εργασίας για τον ιδιωτικό τομέα προβλέπει 2% αύξηση και ν' αποδεχθεί για τους δημόσιους υπαλλήλους μια πρόταση αύξησης της τάξης του 10%; Είναι δυνατόν ένας αγρότης βουλευτής με μεγάλη περιουσία και άπειρη δουλειά να δεχθεί ότι ένας κοινός δημόσιος υπάλληλος θα εισπράττει σίγουρο μισθό —με αμφιβόλου ποιότητας εργασία— ίσο με την ετήσια απόδοση 200 στρεμμάτων;

Αυτή η διαφορά των αντιλήψεων, που "παράγει" πολιτική, οφείλεται στην κοινή περί συμ­φέροντος αντίληψη και όχι στη γνώση. Κορόιδο να μην είσαι και μπορείς να γίνεις ένα πολύτιμος βουλευτής. Ένας άξιος αντιπρόσωπος εκείνων που σε ψήφισαν και άρα εκείνων που σε έστειλαν στη βουλή. Αρκεί πάντα να γνωρίζεις ποιος είσαι και ποιοι είναι οι άλλοι. Τίποτε άλλο. Δεν χρειάζεται γνώση ανωτάτου επιπέδου. Τέτοιου είδους γνώση χρειάζεται η εκτελεστική εξουσία για να κυβερνήσει. Για να θέσει στόχους. Για να παρακολουθεί το διεθνές γίγνεσθαι. Η βουλή δεν χρειάζεται γνώση αυτού του επιπέδου. Η βουλή μπορεί να "παράγει" πολιτική με βάση τα λαϊκά συμφέροντα και αυτό αρκεί, γιατί στόχος της πάντα είναι να ελέγχει την κυβέρνηση και να την διατηρεί μόνιμα πάνω στον κύριο "άξονα" των λαϊκών συμφερόντων. Στόχος της είναι να εκφράζει με απόλυτο τρόπο την κοινωνική θέληση και να ελέγχει αν η θέληση αυτή γίνεται σεβαστή.

Αυτή η "παραγωγή" πολιτικής είναι τελείως διαφορετική από την κυβερνητική πολιτική και αυτό είναι το ζητούμενο από τη βουλή. Ο βασικός της ρόλος είναι ελεγκτικός. Ο ρόλος της είναι να ελέγχει αυτούς που με την εξουσία θα απειλήσουν τα λαϊκά συμφέροντα. Μια κυβέρνηση, για παράδειγμα, μπορεί να είναι κυβέρνηση λακέδων των ιμπεριαλιστών και ν' αποφασίσει να στείλει στράτευμα εκτός της χώρας, για να τους εξυπηρετήσει με πιο φτηνό "κρέας". Η βουλή των εργατών ή των αγροτών θα δεχθεί αυτά τα "μεγαλόπνοα" παιχνίδια; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί απλούστατα όλοι γνωρίζουν ότι τα παιδιά των κυβερνητικών, που είναι μεγαλοαστοί, με τον άλφα ή βήτα τρόπο θα γλιτώσουν τη στράτευση. Άλλος θα "κρυφτεί" στο Harvard για το μεταπτυχιακό του και άλλος θα υπηρετεί στο "τριεθνές" μεταξύ Χαλανδρίου, Παπάγου και Ψυχικού. Όλοι αυτοί κάτι θα βρουν να κάνουν την κρίσιμη ώρα. Τα παιδιά των εργατών και των αγροτών θα γίνουν το "κρέας" για τη "μηχανή" των ιμπερια­λιστών. Οι εργάτες και οι αγρότες δεν θα ψηφίσουν την πρόταση της κυβέρνησης για αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στο εξωτερικό. Τα παιδιά τους, αν θα τα θυσιάσουν, θα τα θυσιάσουν μόνον αν κινδυνεύει η πατρίδα. Στους πολέμους των πολυεθνικών να στείλουν τα παιδιά τους οι ιδιοκτήτες τους.

Αυτές οι μεγάλες διαφορές στις πολιτικές επιλογές θα εμφανίζονταν και σε θέματα που αφορούν την οικονομία. Μια βουλή με συντριπτική πλειοψηφία εργατών δεν θα επέτρεπε ποτέ την ιδιωτικοποίηση των μεγάλων ΔΕΚΟ. Γιατί; Γιατί χάρη στην ισχύ των ΔΕΚΟ μπορεί το κράτος και απειλεί τους ισχυρούς κεφαλαιοκράτες, όταν αυτοί δεν σέβονται τις συλλογικές συμβάσεις εργα­σίας. Μια τέτοια βουλή δεν θα άνοιγε ποτέ τις πόρτες της ελληνικής αγοράς στις πολυεθνικές. Γιατί; Γιατί οι εργάτες γνωρίζουν τι σημαίνει αυτή η είσοδος. Σημαίνει "λουκέτο" των εργοστασίων στα οποία απασχολούνται. Σημαίνει ανεργία. Σημαίνει φτώχεια. Είναι δυνατόν εργάτες βουλευτές να ψηφίσουν νόμο που θ' ανοίγει την αγορά; Με ποιο επιχείρημα; Την "ποιότητα" των προϊόντων και το κέρδος των καταναλωτών, όπως θα έλεγε ο Σημίτης και οι "νεοφώτιστοι" του καπιταλισμού; Οι "νεοφώτιστοι" λάτρες της ελεύθερης αγοράς, που όμως δεν ξεκολλάνε από τα δημόσια ταμεία; Που έχουν τον ιδιωτικό τομέα μόνον για τα εκ του ασφαλούς "έξτρα" διαμέσου των κρατικών πόστων;

Το ανάλογο θα γινόταν και σε θέματα σχετικά με την αγροτική πολιτική. Μια βουλή με μεγάλη παρουσία αγροτών δεν θα επέτρεπε την καταλήστευσή τους από τους αστούς. Τους αστούς, που λυμαίνονται τους αγροτικούς συνεταιρισμούς και δημιουργούν συνθήκες για ν' αρπάζουν οι όμοιοί τους έμποροι τζάμπα την παραγωγή των αγροτών. Σήμερα αυτό γίνεται. Τα αστικά κόμματα έχουν "χορηγούς" τούς έμπορους. Ανταποδίδουν τη "χορηγία" με εξοντωτικές πολιτικές, που πλήττουν τα συμφέροντα αυτών που δουλεύουν μέρα-νύχτα στα χωράφια. Χωρίς τη βοήθειά τους δεν θα μπορούσε ένας κάφρος εμποράκος με ένα φορτηγό να έχει "παραγωγή" εκατό χιλιάδων στρεμμάτων. Αυτός είναι έξυπνος και βρίσκει αγορά για την παραγωγή και τα εκατοντάδες θύματά του είναι βλάκες; Τι σημαίνει αυτό; Ότι αυτά δεν τα κάνει επειδή είναι δαιμόνιος. Κάποιος του επιτρέπει να εκβιάζει και να κλέβει τους αγροτικούς πληθυσμούς.

Αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι, όταν δεν μπαίνουν αυτά τα λαϊκά συμφέροντα μέσα στη βουλή, υπάρχει κίνδυνος. Αλλοιώνεται το πολίτευμα στην περίπτωση αυτήν. Οι βουλευτές παύουν να είναι αντιπρόσωποι των κοινωνικών τάξεων και γίνονται "δικηγόροι" τους. Η βουλή για να λειτουργήσει απαιτεί αντιπροσωπευτικά "δείγματα" των κοινωνικών τάξεων και όχι "δικηγόρους" αυτών των τάξεων. Γιατί; Γιατί αργά αλλά σταθερά θ' αρχίσουν οι "δικηγόροι" να επωφελούνται εις βάρος των "πελατών" τους. Θ' αρχίσουν να συνεννοούνται μεταξύ τους και να προάγουν τα προσωπικά τους συμφέροντα εις βάρος αυτών που αντιπροσωπεύουν. Έχοντας απόλυτα όμοια ταξικά χαρακτηριστικά και άρα συμφέροντα με τους κυβερνητικούς, θ' αρχίσουν να τους "ακολουθούν" σε βαθμό επικίνδυνο. Θα μονιμοποιήσουν τους συναδέρφους τους στο δημόσιο, θα τους κάνουν αυξήσεις, θα στείλουν στρατεύματα όπου θέλουν οι ιμπεριαλιστές, θα "διαβρώσουν" τους αγροτικούς συνεταιρισμούς, θα δώσουν άδειες σε καζίνο, θα δώσουν άδειες εισαγωγών, θα δώσουν άδειες σε πολυεθνικά σούπερ μάρκετ κλπ.. Όλα αυτά δεν τα κάνουν "τζάμπα". Είτε άμεσα είτε έμμεσα, θα τα "πληρωθούν". Άλλοι θα τους δώσουν τις ψήφους τους, άλλοι θα τους δώσουν γενναιόδωρες "χορηγίες", άλλοι θα προσλάβουν τα παιδιά τους στις επιχειρήσεις τους κλπ..

Η παραποίηση δηλαδή του πνεύματος του Συντάγματος έφερε τεράστιες αλλαγές στο σύνολο της δημοσιονομικής πολιτικής. Η αλλαγή του ρόλου του βουλευτή επέβαλε με τη σειρά της αλλαγή και στη μισθολογική αντιμετώπισή του. Η λογική του Συντάγματος ακόμα και στο θέμα της οικονομίας της ίδιας της βουλής είναι σαφής. Ο ρόλος δηλαδή αυτού του οργάνου, ο αριθμός των μελών του, το ατομικό μερίδιο του κάθε μέλους στην ευθύνη της εύρυθμης λειτουργίας αυτού του οργάνου, καθώς και τα απαιτούμενα προσόντα των βουλευτών αποκαλύπτουν πολλά πράγματα. Όταν για παράδειγμα ένα όργανο απαιτεί από το μέλος του να είναι απλά ο εαυτός του, το πληρώνει με τον ίδιο τρόπο. Δεν είναι δυνατόν να είσαι τέλειος για τον ρόλο σου, όταν απλά είσαι ο εαυτός σου, και να πληρώνεσαι σαν να είσαι κάποιος άλλος.

Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Για το Σύνταγμα το βουλευτικό αξίωμα δεν είναι κάτι το σπουδαίο. Σπουδαίο είναι το κυβερνητικό ή το δικαστικό αξίωμα. Τα αξιώματα που απαιτούν ειδικά προσόντα, ταλέντα ή ειδική εκπαίδευση για να έρθουν σε πέρας και η ευθύνη του ατόμου είναι μεγάλη. Τα αξιώματα που προϋποθέτουν κάποια μορφή αυστηρής κρίσης, για να παρα­δοθούν στους διεκδικητές τους. Οι κυβερνητικοί κρίνονται για την αξία τους, όταν συντάσσουν τα κυβερνητικά προγράμματά τους. Κρίνονται από το σύνολο του λαού και άρα και από τους "άριστους" που διαθέτει. Οι δικαστικοί κρίνονται επίσης, προκειμένου ν' αναλάβουν καθήκοντα. Κρίνονται από τους νόμους, που θέτουν προδιαγραφές για τους δικαστικούς και οι οποίοι έχουν συνταχθεί από τους "άριστους" επίσης. Για τα αξιώματα αυτά δηλαδή υπάρχουν αυστηρές διαδικασίες ή υψηλές απαιτήσεις, που λειτουργούν ως "φίλτρα" αποκλεισμού για τη μεγάλη μάζα των πολιτών των μέσων προσόντων.

Αυτό δεν συμβαίνει για τους βουλευτές. Οι βουλευτές δεν κρίνονται σ' αυτό το επίπεδο και με αυτήν την ένταση. Δεν υπάρχουν προδιαγραφές γι' αυτούς. Αρκεί να περπατάνε στα δύο τους πόδια και είναι εκλέξιμοι. Άλογο να μην είσαι και είσαι μια χαρά για τη θέση. Γι' αυτόν τον λόγο για το Σύνταγμα ο βουλευτής ως μονάδα δεν μπαίνει σ' αυτήν την κατηγορία. Για το Σύνταγμα μόνον το σύνολο των βουλευτών είναι σπουδαίο. Ο βουλευτής είναι ένας απλός πολίτης και τίποτε παραπάνω. Ένας μέσος πολίτης με προσόντα του μέσου πολίτη και με πολύ μειωμένη ευθύνη στο προσωπικό επίπεδο. Ένας πολίτης χωρίς ειδική εκπαίδευση ή ταλέντα, που απλά "έπεισε" τους όποιους ομοίους του ότι είναι "ξύπνιος" και μπορεί να τους εκπροσωπήσει στο όργανο της βουλής. "Ξύπνιος" όχι σε απόλυτα μεγέθη, αλλά σε σχέση με τον ανταγωνιστή του, που μπορεί να είναι ο καθένας. Ακόμα και ένας κοινός βλάκας.

Φυσιολογικά ο πιο "ακριβός" βουλευτής για το κράτος θα έπρεπε να είναι ο εργάτης. Γιατί; Γιατί είναι απόλυτα εξαρτώμενος από τον μισθό του και δεν έχει άλλου είδους κεφάλαιο, που να του επιτρέπει την επιβίωσή του. Η επιβίωσή του δηλαδή εξαρτάται απόλυτα από τη φυσική του παρουσία στο χώρο στον οποίο εργάζεται. Ο βιομήχανος, που είναι βουλευτής, δεν έχει αυτήν την ανάγκη. Μπορεί να γίνει βουλευτής μόνον για τη δόξα ή για τα συμφέροντα της συντεχνίας του. Μπορεί δηλαδή να "αυτοχρηματοδοτηθεί", για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά τα δικά του και των ομοίων του. Κάτι ανάλογο σε μικρότερο βαθμό ισχύει και για τους υπόλοιπους. Ισχύει για τους αγρότες, των οποίων το κεφάλαιο παράγει τα προϊόντα του ακόμα και ερήμην τους. Ισχύει και για τους αστούς, όποια κι αν είναι η δραστηριότητά τους.

Οι αστοί βουλευτές δηλαδή μπορεί είτε να χρηματοδοτούνται με τον πάγιο τρόπο που προ­βλέ­πεται για να είναι οι "εαυτοί" τους είτε να "αυτοχρηματοδοτούνται", εισπράττοντας την "υπεραξία" που δίνει η βουλή στα μέλη της. Αν για παράδειγμα εργάζονται στον δημόσιο τομέα, ο μισθός τους μπορεί να "τρέχει" κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Αν εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα, μπορούν να έχουν έσοδα, αλλάζοντας το ωράριο εργασίας τους, πέραν του γεγονότος ότι ένας βουλευτής —λόγω της επωνυμίας του— μπορεί να γίνει πιο κερδοφόρος από την εποχή κατά την οποία δεν ήταν βουλευτής. Μόνον ο εργάτης δεν έχει μισθό που να "τρέχει" ή να επωφεληθεί από την επωνυμία του, για να γίνει οικονομικά πιο αποδοτικός με την ίδια εργασία. Ο εργάτης είναι απόλυτα εξαρτη­μένος από την μισθολογική πολιτική του κράτους απέναντι στον βουλευτή.

Είναι υποχρεωμένο το κράτος να του καταβάλει μισθό ως βουλευτική αποζημίωση, γιατί απλού­στατα δεν έχει άλλο εισόδημα και πρέπει να εργαστεί προκειμένου να επιβιώσει. Είναι υπο­χρεωμένο να τον πληρώσει και να τον ασφαλίσει, εφόσον θέλει τις "υπηρεσίες" του. Πόσο όμως θα τον πληρώσει; Πόσο θα τον πληρώσει, για να παριστάνει τον εαυτό του; Για να παριστάνει τον εργάτη όχι στο εργοστάσιο αλλά στη βουλή; Τον εργατικό μισθό. Θα του δώσει αυτόν τον μισθό, για να τον κάνει ακόμα πιο αποτελεσματικό. Γιατί; Γιατί θα έχει απόλυτα ίδια συμφέροντα μ' αυτούς που αντιπροσωπεύει. Όταν δεν θα φτάνουν για τους "έξω", δεν θα φτά­νουν και για τους "μέσα". Πληρώνοντας λοιπόν με τον εργατικό μισθό τον μόνο εξαρτώμενο από τον βουλευτικό μισθό, για τους υπόλοιπους —οι οποίοι είναι οικονομικά πιο ισχυροί— αυτός ο μισθός όχι απλά φτάνει, αλλά "περισσεύει". Υπάρχει πιο αποτελεσματικός τρόπος για να βάλεις τα λαϊκά συμ­φέ­ροντα μέσα στη βουλή;

Με την αλλαγή της φύσης της ιδιότητας του βουλευτή όλα αυτά άλλαξαν. Όπως όταν πηγαίνεις σε έναν δικηγόρο η αμοιβή του είναι κάτι που δεν εξαρτάται από τη δική σου οικονομική κατά­σταση, έτσι έγινε και με τη βουλή. Οι "δικηγόροι" του λαού με δικά τους κριτήρια αποφάσισαν το αντίτιμο της "υπηρεσίας" τους. Δεν τους ενδιέφερε η οικονομική κατάσταση του "πελάτη" τους. Αυτοί μελέτησαν τα έσοδα των συναδέρφων τους στις αστικές συντεχνίες και έβγαλαν την "ταρίφα". Θεώρησαν αυτά τα έσοδα "διαφυγόντα κέρδη", εξαιτίας της ενασχόλησής τους στη βουλή και προσδιόρισαν το ύψος της βουλευτικής αποζημίωσης σε ένα ανάλογο επίπεδο. Πετυχημένοι ή αποτυχημένοι επαγγελματίες, οι ίδιοι αξιολόγησαν τους εαυτούς τους σαν πετυχη­μένους. Από εκεί και πέρα άρχισε ένας "χορός" αυξήσεων, που ακόμα και σήμερα δεν λέει να κοπάσει. Μόνοι τους δίνουν αυξήσεις στους εαυτούς τους και κάνουν το ίδιο απέναντι σε όποιους θα μπορούσαν να τους αμφισβητήσουν.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι έγινε; Αυτό το κατάφεραν οι αστοί με τη χρήση του ΚΚΕ, το οποίο τους πρόσφερε την αρχική "κάθετη" "τομή", η οποία κατέστρεφε την ταξική διαστρωμάτωση. Εξαιτίας αυτής της αλλαγής οι αστοί βουλευτές αντιπροσώπευαν μερίδες του λαού με διαφορετικές ιδεολογικές απόψεις και άρα ήταν ανάγκη να μπει στη βουλή η μόρφωση και όχι τα ταξικά συμφέροντα. Ψευδοδιχάστηκαν και οι ίδιοι μεταξύ τους ως τάξη και ανέλαβαν επικεφαλείς τμη­μάτων του λαού. Η παρέα των "δικηγόρων" μετέτρεψε μεγάλες κοινωνικές μερίδες σε "πελάτες" και μπήκε στη βουλή. "Μάλωναν" μεταξύ τους στις πλατείες για να τους βλέπουν οι "πελάτες" τους, αλλά στα βολέματα ήταν "κολλητοί". Μόνοι τους αποφάσισαν την "ταρίφα" των υπηρεσιών τους και οι "πελάτες" τους έγιναν θύματα μιας παράνομης ολιγοπωλιακής κατάστασης. Αυτοί οι "πελάτες" σε όποιον "δικη­γόρο" και να πήγαιναν τα ίδια θα τους ζητούσε. Από εκεί κι έπειτα οι αστοί είχαν καί το "μαχαίρι" καί το "καρπούζι". "Γιάννης κερνούσε και Γιάννης έπινε". Ο λαός απλά πλήρωνε τον λογαριασμό.

Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό και οφείλεται στον κομματισμό, που "έδεσε" μεταξύ τους τη νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία. Μια συγκεκριμένη κοινωνική τάξη μπήκε κατ' αποκλειστικότητα στη βουλή και κατόρθωσε και αλλοίωσε το Σύνταγμα. Βολεύτηκε εις βάρος των πάντων. Ο λαός διχάστηκε και τα αστικής ιδιοκτησίας κόμματα έλεγχαν τα πάντα. Οι αστοί εκ του πονηρού διχάστηκαν και παρέσυραν και τους υπολοίπους. Είναι βαθιά νυχτωμένος όποιος πιστεύει ότι η αστική τάξη διχάστηκε, επειδή τα μέλη της είχαν διαφορετική άποψη περί των συμφερόντων τους. Επειδή πίστευαν στην άλφα ή τη βήτα ιδεολογία. Οι αστοί διχά­στη­καν με απόλυτα φυσικό και λογικό τρόπο, όπως διχάζονται οι κολλητοί δικηγόροι, προκειμένου να υπερασπιστούν τα συμφέροντα συγκρουόμενων πλευρών. Όπως διχάζονται αδέρφια ή σύζυγοι που είναι δικηγόροι, προκειμένου να υπερασπιστούν συμφέροντα εχθρών, έτσι έγινε και με τους αστούς, που μόνον μεταξύ τους είχαν κοινά ταξικά συμφέροντα. Συμφέροντα, που υπηρετούνταν με τον ίδιο τρόπο απ' όλες τις νόμιμες συνταγματικά ιδεολογίες.

Το θέμα είναι ότι στον διχασμό αυτόν παρέσυραν και τους υπολοίπους. Εξαιτίας τους διχάστηκαν οι "πελάτες" τους, που είχαν πραγματικά συγκρουόμενα ταξικά συμφέροντα μεταξύ τους και ήλπιζαν στις ιδεολογίες. Διχάστηκαν μεταξύ τους οι εργάτες, οι αγρότες και οι κεφαλαιο­κράτες. Εξαιτίας των ιδεολογιών έκαναν διαφορετικές εκτιμήσεις στο θέμα των συμφερόντων τους και ακολούθησαν διαφορετικές επιλογές. Προσδέθηκαν στα κόμματα και έθεσαν τους εαυτούς τους υπό την εξουσία των αστών. Σταδιακά τα λαϊκά συμφέροντα δεν εκφράζονταν μέσα στη βουλή, η οποία και μονοπωλούνταν από αστούς. Από αστούς, που έδιναν σε μερίδες του λαού χαρακτηριστικά "συμμοριών", των οποίων ο μόνιμος στόχος ήταν να επωφεληθούν εις βάρος των ομοίων τους.

Τα κόμματα ήταν τα "διευθυντήρια" αυτών των "συμμοριών", που πρακτικά ήταν ανεξέλεγκτα. Παρέσυραν τον λαό στα ψευδοδιλλήματά τους και κανένας δεν έβλεπε ότι αλλοιωνόταν το ίδιο το πολίτευμα και άρα καταλυόταν και το Σύνταγμα. Το πολίτευμα άλλαξε, εφόσον από τη μόνιμη λαϊκή κυριαρχία πήγαμε στην εκ περιτροπής παραταξιακή κυριαρχία. Ο νικητής των εκλογών και οι οπαδοί του ήταν αυτοί που για το διάστημα της "βασιλείας" τους θα ήταν ο κυρίαρχος "υπολαός" εις βάρος όλων των άλλων "υπολαών". Από τη μόνιμη κυριαρχία των Ελλήνων, που προβλέπει το Σύνταγμα, πήγαμε στην εκ περιτροπής κυριαρχία των πασόκων και των νεοδημοκρατών.

Όμως, για να δημιουργηθεί αυτή η κατάσταση και για να μπορεί να λειτουργήσει μέσα στο χρόνο, θα έπρεπε να υπάρξει επέμβαση στα βασικά δεδομένα που χαρακτηρίζουν τη λειτουργία του κρατικού συστήματος. Η "κυριαρχία" της εκάστοτε νικήτριας παράταξης απαιτούσε την κατάλληλη υποδομή για να ασκηθεί. Όπως η κυριαρχία των Ελλήνων πολιτών απαιτεί τη στελέχωση των μηχανισμών του ελληνικού κράτους από Έλληνες πολίτες, ανάλογες απαιτήσεις είχε και η παραταξιακή κυριαρχία. Τα κόμματα έπρεπε να ισχυροποιηθούν ως μηχανισμοί και ταυτόχρονα να διατηρούν μόνιμα στελέχη μέσα στον κρατικό μηχανισμό, ώστε να εφαρμόσουν την "κυριαρχία" τους σε περίπτωση εκλογικής νίκης. Η "κυριαρχία" των πασόκων απαιτούσε να στελεχωθεί το πασοκικό κράτος από πασόκους. Γι' αυτόν τον λόγο άρχισαν τα κόμματα ν' αρπάζουν —εντελώς παράνομα και καταχρηστικά— τεράστια ποσά από τον κομματικό προϋπο­λο­γισμό. Με κρατικά χρήματα έστησαν τη "φάμπρικα". Έχοντας την άνεση να βολεύουν στελέχη, κομματικοποίησαν τον κρατικό μηχανισμό και τον μετέτρεψαν σε συνέχεια του μηχανισμού τους και άρα τον μετέτρεψαν σε περιουσία τους. Μια περιουσία, που τους έδινε τη δυνατότητα να υπηρετούν τα ιδιοτελή συμφέροντά τους, μοιράζοντας κρατικούς μισθούς.

Το χειρότερο όμως ήταν ότι αυτή η "φάμπρικα" ευνοούσε κατά κύριο λόγο τους αστούς, που σταδιακά κατέλαβαν τα πάντα. Καταλαμβάνοντας το σύνολο των κρατικών πόστων, ευνόησαν την τάξη τους και έβαλαν όλους τους υπόλοιπους στην άκρη. Ακύρωσαν τη λαϊκή κυριαρχία και στην ουσία κατέλυσαν το Σύνταγμα, εφόσον την εξουσία τη διαχειριζόταν σε όλα τα επίπεδα μια συγκεκριμένη κοινωνική τάξη. Μια τάξη, που το σύνολο των αποφάσεών της ευνοούσε τα δικά της συμφέροντα και κανενός άλλου. Οι αστοί πασόκοι δηλαδή δεν αδικούσαν μόνον τους νεο­δη­μο­κράτες ως σύνολο, αλλά και τους συνοδοιπόρους τους, που ανήκαν σε "κατώτερες" τάξεις.

Η έννοια του "βολέματος" είχε άλλη διάσταση όταν επρόκειτο για κάποιον μανδαρίνο του ΠΑΣΟΚ και άλλη για έναν ταπεινό ψηφοφόρο του κόμματος. Για τον πρώτο βόλεμα ήταν η θέση του διοικητή μιας ΔΕΚΟ και για τον δεύτερο μια μεταθεσούλα του γιου του, για να μπορεί αυτός να βοηθάει στα χωράφια και να συνεισφέρει στην οικονομία της οικογένειας. Συνολικά δηλαδή η κάθε παράταξη λειτουργούσε σαν μια οργανωμένη συμμορία, αλλά τα συμφέροντα δεν είχαν μεταξύ τους την ίδια ένταση. Άλλα εισέπρατταν οι "αρχισυμμορίτες", άλλα οι παρατρεχάμενοί τους και άλλα οι φουκαράδες που συμμετείχαν μόνον με την ψήφο τους και τις συγκεντρώσεις τους. Άλλα εισέπρατταν οι "νονοί", άλλα οι "πιστολάδες" και άλλα οι "τσιλιαδόροι".

Τα πράγματα, παρ' όλη την αθλιότητα που τα διέκρινε, δεν εκτροχιάστηκαν σε βαθμό που να μας επιτρέπει να μιλάμε για πραξικόπημα, γιατί η βουλή έστω και στοιχειωδώς μπορούσε να εκτελέσει τον βασικό της ρόλο. Μπορούσε δηλαδή να λειτουργήσει ως "φρένο". Μπορεί να μην αντιπροσώπευε τα αυθεντικά ταξικά συμφέροντα, αλλά και με την αντιπροσώπευση των ιδεο­λογικών συμφερόντων είχε μια ικανοποιητική "αδράνεια". Οι βουλευτές, άσχετα αν ήταν όμοιοι ταξικά μεταξύ τους, εξέφραζαν μέσα στη βουλή συγκρουόμενα κοινωνικά συμφέροντα και αυτό ήταν ικανό να "φρενάρει" την εκτελεστική εξουσία. Από τη στιγμή που ήταν υποχρεωμένοι να εξυπηρετήσουν για παράδειγμα και τους εργάτες ψηφοφόρους τους, ήταν υποχρεωμένοι να προστατεύουν συνολικά την εργατική τάξη. Ήταν υποχρεωμένοι να ενδιαφερθούν και για τους αγρότες. Επιδιώκοντας τις ψήφους των αδυνάτων, δεν μπορούσαν όλους αυτούς να τους εγκατα­λείψουν τελείως.

Η στοιχειώδης δημοκρατική λειτουργία δηλαδή εξασφαλιζόταν, επειδή οι βουλευτές "επέν­δυαν" τα προσωπικά τους συμφέροντα στη λήψη της εξουσίας και άρα ήταν εξαρτώμενοι και από τους "ταπεινούς". Απλά από τη στιγμή που θα την έπαιρναν, θα άρπαζαν για τους εαυτούς τους ό,τι ήθελαν και από εκεί και πέρα στους υπόλοιπους θα έδιναν ό,τι θα περίσσευε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να λειτουργούν ελεγκτικά σε ένα στοιχειώδες επίπεδο. Μπορεί να το έκαναν για κομματικούς λόγους, αλλά σημασία έχει ότι το έκαναν. Τα τεράστια συμφέροντα που αντιπροσώπευαν ήταν συγκρουόμενα μεταξύ τους και αυτό δεν επέτρεπε στην εκάστοτε κυβέρ­νηση να ξεπερνάει τα όρια. Τα μόνα όρια που ξεπερνούσε χωρίς πρό­βλημα ήταν αυτά τα οποία ευνοούσαν την τάξη των ομοίων, που είχαν πρόσβαση στην εξουσία. Τα μόνα όρια που ξεπερνιόταν ήταν αυτά τα οποία ευνοούσαν την αστική τάξη εις βάρος όλων των υπολοίπων κοινωνικών τάξεων. Πρόβλημα στην περίπτωση αυτήν δεν υπήρχε, γιατί η εύνοια μοιρα­ζόταν εξίσου τόσο στους κυβερνώντες όσο και στους ελέγχοντες.

Τότε άρχισε να διογκώνεται και να ευνοείται ο κλάδος των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι άρχισαν να εισπράττουν προνόμια, που σταδιακά άρχισαν να τους διαφο­ρο­ποιούν από τους συναδέρφους τους του ιδιωτικού τομέα. Άρχισαν να εισπράττουν "κρυφά" επιδόματα, "βουβές" αυξήσεις, ανύπαρκτες υπερωρίες, χωρίς να τους ελέγχει κανένας. Άρχισαν να εμφανίζουν στα "χαρτιά" μισθούς πλασματικούς, που καμία σχέση δεν είχαν με τα πραγματικά χρήματα που εισέπρατταν. Οι μέχρι τότε υπάλληλοι των "τριών κι εξήντα" έγιναν προνομιούχοι, γιατί η εξουσία ήθελε μόνιμους χειροκροτητές. Ενώ μέχρι τότε το δημόσιο ήταν το καταφύγιο των πάσης φύσεως αδυνάμων, των αναπήρων και γενικώς των πάσης φύσεως αναξιοπαθούντων, ξαφνικά έγινε μηχανισμός προνομιούχων. Το αποτέλεσμα ήταν αυτοί οι προνομιούχοι να συσπειρώνονται γύρω από τα κοινά συμφέροντά τους και να στέκονται ανταγωνιστικά απέναντι από την ίδια την κοινωνία που τους πλήρωνε. Έγιναν υπηρέτες των ομοίων τους που τους ευνοούσαν και εχθρικοί απέναντι στον λαό που πλήρωνε τον "λογαριασμό".

Αυτό αλλοίωσε την όλη κοινωνική τους παρουσία και βέβαια την ταξική τους λειτουργία. Άρχισαν να καλλιεργούν μια μυστικιστική και συνωμοτική συμπεριφορά, που είναι ίδιον των συμμοριών. Για παράδειγμα, έγινε προσωπικό "δεδομένο" ο μισθός που εισέπραττε ο κάθε υπάλ­ληλος. Ένα δεδομένο που το κρατούσε μυστικό, προφανώς για να μην προκαλείται το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Ένα δεδομένο που θα το αύξανε μετά από κάθε εκλογική νίκη της παράταξής του. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο έγκλημα του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. Του κόμματος, που εξέφραζε με τον πιο απόλυτο τρόπο τα αστικά συμφέροντα. Του κόμματος, που στελεχώθηκε από τα λιγούρια των πάσης φύσεως "Εξαρχείων" και τα οποία αντιλαμβάνονταν ότι μόνον μέσω του κρατικού μηχανισμού θα συνέχιζαν χωρίς άγχος τον "μπαγλαμά" που μέχρι τότε έπαιζαν στα πανεπιστήμια.

Σ' αυτό βέβαια βοήθησε και το "έπος" του Πολυτεχνείου. Η μεγάλη διαφήμιση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου δεν έγινε στην τύχη. Οι όποιοι νεκροί και τραυματίες του δεν διαφημίστηκαν για πλάκα. Έπρεπε να πειστεί ο λαός ότι χρωστούσε τη δημοκρατία στους αστούς και άρα έπρεπε να τους αποκαταστήσει. Το Πολυτεχνείο ήταν το "ολοκαύτωμα" της αστικής τάξης και έπρεπε να ρευστοποιηθεί. Οι αστοί "έκλαιγαν" με απλωμένα τα "χέρια", όπως κάνουν οι Εβραίοι. Εισέπρατταν προνόμια για το πολυδιαφημισμένο "ολοκαύτωμά" τους. Με βάση τη λογική τους, δεν έκλεβαν, αλλά ανταμείβονταν από τους ευγνωμονούντες Έλληνες. Γι' αυτόν τον λόγο το Πολυτεχνείο έγινε για το ΠΑΣΟΚ και τους αστούς ό,τι και το "Κιούγκι" για την ελληνική επανάσταση. Εξαιτίας του Πολυτεχνείου το ΠΑΣΟΚ των αστών δίχασε τους εργαζόμενους μεταξύ τους και, ευνοώντας τους εργαζόμενους του δημοσίου, τους έκανε συνεργούς σε κάθε έγκλημά του. Αυτή η εύνοια είναι ένα έγκλημα συνταγματικό, που οδηγεί σε επικίνδυνες καταστάσεις.

Γιατί είναι συνταγματικό έγκλημα; Γιατί απλούστατα το Σύνταγμα μεταξύ των άλλων προσ­διο­ρίζει και τους ρόλους των πάντων μέσα στην κοινωνία και βέβαια στην οικονομία. Για το Σύνταγμα ο δημόσιος υπάλληλος είναι κατώτερος του ιδιωτικού υπαλλήλου, εφόσον προσδιορίζεται ως "υπηρέτης". Ταυτόχρονα το Σύνταγμα ορίζει το ίδιο το κράτος ως κύριο διαπραγματευτή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και ταυτόχρονα έχει διάταξη μέσα από την οποία λέει ρητώς ότι στη μισθολογική πολιτική πάντα θα ισχύει το "ίση αμοιβή για ίση εργασία". Όλα αυτά, εφόσον λειτουργούν, ευνόητο είναι ότι συνεπάγονται ορισμένα πράγματα. Για παράδειγμα, από αυτά συνεπάγεται ότι απαγορεύεται ρητά ο συνδικαλισμός των δημοσίων υπαλλήλων. Απαγορεύεται να εισπράττει ένας κοινός εργαζόμενος του δημοσίου έστω και μία δραχμή παραπάνω από την ετήσια συλλογική σύμβαση εργασίας που προβλέπεται για έναν όμοιό του του ιδιωτικού τομέα.

Σταδιακά ο παράνομος συνδικαλισμός των δημοσίων υπαλλήλων όχι μόνον δεν απαγορεύ­τηκε, αλλά έφτασε να γίνει ένα μεγάλο πρόβλημα για την κοινωνία. Φτάσαμε στο σημείο ένας αγράμματος κλητήρας του δημοσίου να εισπράττει τα διπλάσια από το ύψος του μισθού τού εργάτη. Φτάσαμε στο σημείο να απειλούμε ακόμα και τη λογική της ίδιας της φύσης. Δεν εξηγείται διαφορετικά η ιδιομορφία των δημοσίων υπαλλήλων. Όλοι οι άνθρωποι με την πάροδο του χρόνου μειώνουν την παραγωγική τους ικανότητα και άρα τους μισθούς τους, ενώ οι δημόσιοι υπάλληλοι την αυξάνουν. Δεν εξηγείται διαφορετικά η μισθολογική τους εξέλιξη. Ένας δημόσιος υπάλληλος παραμονές της σύνταξής του, με βάση τον μισθό του, είναι διπλάσια και τριπλάσια πιο παραγωγικός από έναν νέο συνάδερφό του. Φαντασθείτε δηλαδή τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε η συνταξιοδότηση. Με βάση τη λογική του δημοσίου πέντε-έξι ενεννηντάχρονοι υπάλληλοι θα μπορούσαν μόνοι τους να κρατήσουν σε λειτουργία ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό. Τα θαύματα της φύσης.

Αυτά τα φαιδρά οφείλονται στο γεγονός ότι κάποιοι, θέλοντας να εξασφαλίσουν επαγγελμα­τίες οπαδούς, τους ευνοούσαν σκανδαλωδώς. Έτσι, ξαφνικά αυτοί οι οποίοι γονάτιζαν και έκλαι­γαν στα διάφορα γραφεία, προκειμένου να εξασφαλίσουν μια θεσούλα, έγιναν τα "παλικάρια" του συνδικαλισμού. Σταδιακά τα "σκυλάκια" του δημόσιου "καναπέ" απέκτησαν εκ του ασφαλούς φωνή "λέοντα". Μια κατάσταση, που, αν δεν ήταν εγκληματική, θα ήταν τουλάχιστον για γέλια. Να βλέπεις συνδικαλιστή δάσκαλο διετούς φοιτήσεως να εισπράττει μισθό μισό εκατομμύριο το μήνα και να φωνάζει για αύξηση και να μην ξέρεις αν πρέπει να τον πιάσεις και να τον κάνεις κομμάτια ή να του φορέσεις "κουδούνια", για να γελάνε οι μαθητές του. Αυτή ήταν η εγκληματική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, που έψαχνε επαγγελματίες οπαδούς, προκειμένου να μονιμοποιηθεί στην εξουσία. Οπαδούς αστούς με μόρφωση, για να μπορούν να δικαιολογούν στους "ιθαγενείς" τα προνόμιά τους.

Αυτή η κατάσταση σταδιακά έφτασε στα όρια. Όρια, που μας επιτρέπουν να μιλάμε πλέον όχι απλά για πρόβλημα, αλλά για μια πραγματική μάστιγα. Γιατί; Γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι άρχισαν πραγματικά να λειτουργούν ως συμμορία. Άρχισαν ν' αντιλαμβάνονται την κρατική περιουσία σαν προσωπική τους περιουσία. Με την ισχύ του δημόσιου κεφαλαίου μπορούσαν και εκβίαζαν την κοινωνία. Σταδιακά δηλαδή οι "ευεργετημένοι" από την κυβέρνηση άρχισαν να αυτονομούνται και να εκβιάζουν ακόμα και τους ίδιους τους "ευεργέτες" τους. Όταν ένας γιατρός αντιλαμβάνεται το δημόσιο νοσοκομείο σαν περιουσία του, είναι εύκολο να εκβιάσει την κοινωνία και να πάρει από την κυβέρνηση ό,τι ζητάει. Όταν όλοι οι υπάλληλοι κάνουν τα ίδια, τα πράγματα εύκολα γίνονται τραγικά. Οι δάσκαλοι αντιλαμβάνονται τα σχολεία σαν περιουσία τους, οι μηχανικοί τα πολεο­δομικά γραφεία κλπ..

Όλα αυτά είναι παράνομα. Δεν μπορείς να εκβιάζεις την κοινωνία με τη δική της περιουσία. Δεν μπορείς να κάνεις προσωπικές διαπραγματεύσεις, χρησιμοποιώντας σαν "όπλο" τη δημόσια περιουσία. Από τη στιγμή που προστατεύεται ο συνδικαλισμός του ιδιωτικού τομέα από το ίδιο το κράτος, για το Σύνταγμα θεωρείται αρκετό να προσαρμόζονται οι υπάλληλοι του κράτους στις κατακτήσεις των εργατών. Απλά είναι τα πράγματα. Αν δεν σου αρέσει η κατάσταση στο δημόσιο, παραιτείσαι. Ο "υπηρέτης" δεν μπορεί να εισπράττει μεγαλύτερο μισθό από το "αφεντι­κό". Αν δεν σου αρέσει αυτό το οποίο προσφέρει το Σύνταγμα, επιστρέφεις στον ιδιωτικό τομέα και παίρνεις μόνος σου αυτά που θέλεις.

Είναι θέμα λογικής. Στην ασφάλεια του δημοσίου "καναπέ" δεν μπορείς να διεκδικείς λεία "ζούγκλας". Αυτό κατάφεραν οι κατά κανόνα θρασύδειλοι δημόσιοι υπάλληλοι. Οι εκ του ασφα­λούς προνομιούχοι. Αυτοί που κάποτε έκαναν τους εργάτες να γελάνε, όταν πότιζαν με τα δάκρυά τους την πλατεία Κλαυθμώνος, προκειμένου να σώσουν το "ψωμάκι" τους. Οι αδύναμοι της κοινωνίας, που έβλεπαν τον ιδιωτικό τομέα όπως βλέπει το αρνί το σφαγείο. Αυτά τα αρνιά έγιναν προνομιούχοι και απέκτησαν θράσος. Χωρίς να βρίσκονται σε ανταγωνιστικό περιβάλλον και άρα χωρίς προσπάθεια και χωρίς ρίσκο εισέπρατταν πριμ παραγωγικότητας. Χωρίς δουλειά εισέπρατ­ταν εικονικές υπερωρίες.

Κάπως έτσι στήθηκε το μεταπολιτευτικό σκηνικό, που έμοιαζε με δημοκρατία αλλά ήταν "νοθευμένη". Δεν υπάρχει δημοκρατία, όταν μια κοινωνική τάξη ζει εις βάρος των υπολοίπων. Δεν υπάρχει δημοκρατία, όταν το σύνολο της εξουσίας μοιράζεται μεταξύ των μελών της ίδιας κοινω­νικής τάξης. Δεν υπάρχει δημοκρατία, όταν η λαϊκή κυριαρχία μετατρέπεται σε παραταξιακή κυριαρχία. Δεν υπάρχει δημοκρατία, όταν η δημόσια περιουσία μετατρέπεται σε ταξική ιδιοκτησία. Τέτοιου είδους "δημοκρατία" υπερεχουσών κοινωνικών τάξεων υπό την αιγίδα του κρατικού μηχανισμού υπάρχει μόνον σε χώρους οι οποίοι βρίσκονται υπό ξένη κατοχή. Σε χώρους όπως η Β. Ιρλανδία, όπου οι προτεστάντες "δικαιωματικά" λυμαίνονται τα πάντα εις βάρος των υπολοίπων. Σε χώρους όπου το ίδιο το κράτος "ευλογεί" την κοινωνική αδικία, για να ευνοήσει τους "εκλε­κτούς" του. Για να ευνοήσει αυτούς που είναι "ιδιοκτήτες" του κράτους εις βάρος των "άλλων", που είναι "υποτελείς".

Αυτά ήταν τα συνταγματικά εγκλήματα των πρώτων μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων. Ευνόησαν τους δημοσίους υπαλλήλους και όλους τους υπόλοιπους τους κατέταξαν στην κατηγορία των "άλλων". Η κοινή περιουσία του λαού έγινε "φέουδο" των αστών. Ακύρωσαν βασικές διατάξεις του Συντάγματος και αλλοίωσαν το πολίτευμα. Και πάλι όμως υπήρχε μια σχετική ασφάλεια, γιατί ακόμα και τα παραταξιακά συμφέροντα είναι τόσο εκτεταμένα, που δεν επέτρεπαν τον ολοκλη­ρωτικό εκτροχιασμό της δημοκρατίας. Η εκ περιτροπής κυριαρχία των τεραστίων πολιτικών παρατάξεων "ακύρωνε" σε μεγάλο βαθμό τα εγκλήματα των κυβερνώντων. Η συνεχής εναλλαγή των ομάδων που κάθε φορά θα παρίσταναν τους κυρίαρχους "προτεστάντες" έδινε μια σχετική ασφάλεια στη δημοκρατία.

Η βουλή —έστω και δύσκολα— μπορούσε να ελέγχει την κυβέρνηση και να "φιλτράρει" τις πράξεις της, έστω και με λάθος "φίλτρα". Με "φίλτρα" που είχαν μεγάλες "τρύπες", για να περνάνε τα προνόμια των αστών. Όσο όμως λάθος και να ήταν αυτά τα "φίλτρα", δεν έπαυαν να είναι μαζικά και να εκφράζουν συγκρουόμενα συμφέροντα των μελών της. Είναι τόσο αχανείς οι πολιτικές παρατάξεις και τόσο ασαφή τα όριά τους, που η αντιπροσώπευσή τους μέσα στη βουλή λειτουργεί υπέρ της δημοκρατίας. Για όσο διάστημα οι νεοδημοκράτες βουλευτές είχαν συγκρουό­μενα συμφέροντα με τους πασοκτσήδες, έλεγχος υπήρχε και η βουλή διατηρούσε την "αδράνειά" της έστω και για λάθος λόγους. Για όσο διάστημα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων μετακινούνταν από κόμμα σε κόμμα, υπήρχε αυτοπεριορισμός των κυβερνώντων. Θεωρητικά το όλο πρόβλημα στην κατάσταση αυτήν ήταν ότι κατόρθωναν να επωφελούνται οι αστοί ως κοινωνική τάξη. Αυτοί επωφελούνταν συστηματικά ως σύνολο. Από τον πιο ισχυρό μεγαλοαστό αξιωματούχο μέχρι τον τελευταίο δημόσιο υπάλληλο.

Πρακτικά όμως τα πράγματα ήταν πολύ πιο επικίνδυνα από το κόστος κάποιων αυξήσεων σε μισθούς. Το χειρότερο δηλαδή ήταν ότι αυτή η εύνοια μιας συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης θα μπορούσε να γίνει η "αχίλλειος πτέρνα" της δημοκρατίας μας; Γιατί; Γιατί, όταν μια κοινωνική τάξη έχει μάθει να επωφελείται έναντι όλων των ταξικών της αντιπάλων, μπορεί να γίνει και εθνικά επικίνδυνη. Μπορεί να ανοίξει "πόρτα" και σε κάποιον ξένο, που θα θελήσει να κάνει το ίδιο εις βάρος του λαού, αν της υποσχεθεί να την "πληρώσει" για τις υπηρεσίες της. Η αστική τάξη είναι επικίνδυνη σ' αυτήν την περίπτωση, γιατί δεν συνδέεται με την παραγωγή παρά με τις υπηρεσίες και είναι δυνατόν κάτω από ορισμένες συνθήκες να γίνει "ευάλωτη". Τι σημαίνει "ευάλωτη"; Να βρεθεί κάποιος να την ευνοήσει ακόμα πιο πολύ και να καταφέρει με τη βοήθειά της να "αλώσει" το ελληνικό κράτος. Αυτό βέβαια εκείνη τη στιγμή δεν φαινόταν σαν ενδεχόμενο, γιατί οι παραγωγικές κοινωνικές τάξεις μπορεί να ήταν παραγκωνισμένες, αλλά εξακολουθούσαν να είναι ισχυρές. Οι αστοί μπορεί να τις εκμεταλλεύονταν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εκείνες οι πανίσχυρες δυνάμεις δεν μπορού­σαν να τους περιορίσουν στο βασικό επίπεδο. Από τη στιγμή που υπήρχε ελληνική παραγωγική δραστηριότητα, η ισχύς τόσο των κεφαλαιοκρατών όσο και των εργατών ήταν δεδομένη.

Μέχρι που φτάσαμε στο σωτήριον έτος του 1989. Τι έγινε τότε; Τότε τέθηκαν οι βάσεις για τα χειρότερα. Μπήκαμε στη Νέα Τάξη. Άλλαξαν οι ανάγκες των ιμπεριαλιστών και αναγκαστικά θα έπρεπε ν' αλλάξουν και τα χαρακτηριστικά των "αποικιών" τους. Η ανεξάρτητη εθνική πολιτική έγινε ο υπ' αριθμόν ένα εχθρός των ιμπεριαλιστών και αυτήν έβαλαν ως στόχο τους. Ποιος όμως θα τους βοηθούσε; Οι ευνοημένοι αστοί. Η "αχίλλειος πτέρνα" της δημοκρατίας μας. Αρκούσε για τους Αμερικανούς να διορίσουν την κυβέρνηση της Ελλάδας και να ευνοήσουν εκείνη την πολιτική που θα έκανε την αστική τάξη να κλείσει τα "μάτια" στα συμβαίνοντα. Αυτό και έγινε. Έγινε όμως με έναν τρόπο ευφυή, που δεν έγινε αντιληπτός από τον λαό.

Που βρισκόταν η ευφυΐα; Στο εξής απλό. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων είχε ως στόχο να καταλύσει την έννοια του εθνικού κράτους. Εκ των πραγμάτων δηλαδή αυτή η Τάξη είναι μέγας εχθρός των δεξιών, που συνδέουν την ισχύ τους με την παραγωγικότητα και άρα με την ισχύ του κράτους, που διασφαλίζει την αγορά αυτής της παραγωγικότητας. Εκ των πραγμάτων όμως αυτή η Τάξη είναι επίσης μέγας φίλος των αστών, που η ισχύς τους δεν συνδέεται με την παραγωγικότητα, παρά με την εύνοια των ισχυρών. Το ευφυές στην περίπτωση αυτήν ήταν το εξής: Το ΠΑΣΟΚ, που ήταν το κόμμα το οποίο κατ' εξοχήν συνδεόταν με τα αστικά συμφέροντα, έχασε τις εκλογές και έκανε στην "άκρη". Οι "προστάτες" και ιδιοκτήτες του δεν ήθελαν να είναι αυτό το κόμμα το οποίο θα έπαιρνε την ευθύνη να επιβάλει την ιμπεριαλιστική αντιδεξιά πολιτική, με κίνδυνο να βρεθεί απέ­ναντι στον λαό που μέχρι τότε το στήριζε. Το φιλολαϊκό του προφίλ το ΠΑΣΟΚ δεν το χάλασε.

Η κυβέρνηση, που ανέλαβε να επιβάλει την ιμπεριαλιστική αντιδεξιά πολιτική, ήταν η ίδια η δεξιά. Οι αστοί του ΠΑΣΟΚ εκ του πονηρού δεν αντέδρασαν στις αντεθνικές μεθοδεύσεις και οι δεξιοί οπαδοί της ΝΔ παγιδεύτηκαν πολύ εύκολα. Έπεσαν στην παγίδα που έπεφταν μόνιμα. Απλά αυτή τη φορά οι συνέπειες ήταν χειρότερες. Μέχρι τότε στο όνομα των ιδεολογικών τους συμφερόντων παρέβλεπαν τα ταξικά τους συμφέροντα. Εκείνη τη στιγμή παρέβλεψαν και τα εθνικά. Οι φουκαράδες οι δεξιοί έκαναν πως δεν "έβλεπαν" πού πάει το πράγμα. Για να μην χάσουν την εξουσία, που νόμιζαν ότι τους έκανε κυρίαρχους, δεν διαμαρτυρήθηκαν όταν έβλεπαν ότι πάμε για διάλυση του κράτους και εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Για να μην ρίξουν νερό στον "μύλο" του ΠΑΣΟΚ, δεν έκριναν αυτά τα οποία γινόταν από τη δική τους κυβέρνηση και εις βάρος των δικών τους συμφερόντων.

 Εκείνη η κυβέρνηση ήταν ο "όλεθρος" για τη χώρα. Η δεξιά κυβέρνηση της ΝΔ με επικεφαλής τον "Εφιάλτη" της νεώτερης ελληνικής ιστορίας. Τον διαβόητο Μητσοτάκη, που δεν είναι δεξιός και βέβαια είναι γνωστές οι σχέσεις του με τους ιμπεριαλιστές. Επειδή όμως εκείνη η κυβέρνηση είχε δυσκολίες να νικήσει στις εκλογές, βοηθήθηκε από τους συνήθεις ύποπτους. Και πάλι το ΚΚΕ ανέλαβε να κουβαλήσει το "νερό" για τους ιμπεριαλιστές, που υποτίθεται είναι οι εχθροί του, ενώ στην πραγματικότητα αποδεικνύεται ότι είναι οι μεγάλοι ευεργέτες του. Χάρη στη δική του συνεργασία μπόρεσαν και έθεσαν τις βάσεις της πολιτικής τους. Χάρη στη δική του συνεργασία έγινε η ΝΔ κυβέρνηση. Το μεγαλύτερο μεταπολιτευτικό πολιτικό επίτευγμα του ΚΚΕ ήταν που έκανε τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό. Ποιο ήταν το ζητούμενο αυτής της αντιδεξιάς πολιτικής από την κυβέρνηση της δεξιάς; Το "ξεπούλημα" του κράτους. Η διάλυση του κράτους, που θα μπο­ρούσε με την ισχύ του να υπηρετήσει τα λαϊκά συμφέροντα εις βάρος των συμφερόντων των πολυεθνικών. Η αρπαγή του κράτους από τον λαό και η σταδιακή μετατροπή του λαού από ιδιοκτήτη σε "φιλοξενούμενο". Από κυρίαρχο σε "κατοικίδιο".

Για να γίνει αυτό, θα έπρεπε ν' ακολουθηθεί μια συγκεκριμένη πολιτική. Το πρώτο που θεωρήθηκε αναγκαίο ήταν το "ξεπούλημα" του δημοσίου κεφαλαίου. Με αυτό το ξεπούλημα τέθηκε η βάση της γενικής άλωσης του κράτους. Γιατί; Γιατί ο λαός θα έχανε τη δυνατότητα να κάνει παρεμβατική πολιτική, προκειμένου να διατηρεί τον έλεγχο της τοπικής παραγωγής και βέβαια τον έλεγχο της αγοράς. Άλλαξαν οι νόμοι που διατηρούσαν τη "στεγανότητα" της αγοράς και μπήκαν μέσα σ' αυτήν οι πολυεθνικές και άρπαξαν τα πάντα. Ο λαός δεν μπορούσε ν' αντιδράσει, γιατί το κράτος έχασε όχι μόνον τη βούληση, αλλά και τη δυνατότητα να ελέγχει την παραγωγή. Ταυτόχρονα δόθηκε στους ξένους η δυνατότητα ν' αγοράζουν ελληνικό ακίνητο κεφάλαιο και η καταστροφή ήταν πλήρης.

Ο ελληνικός λαός έχασε την κοινή δημόσια περιουσία και καθημερινά έχανε μεγάλες ποσότητες ιδιωτικής περιουσίας. Οι "χάντρες" των ξένων άρχισαν να πλημμυρίζουν την Ελλάδα και οι Έλληνες έχαναν πολύτιμο, αιώνιο και μη αντικαταστήσιμο κεφάλαιο. Ο "Εφιάλτης" μέχρι και ελληνικά νησιά έβγαζε στο "σφυρί", που μέχρι τότε ήταν "ταμπού" ακόμα και η συζήτηση για την πώλησή τους. Αυτό όμως, επειδή ήταν βέβαιον ότι θα οδηγούσε μακροπρόθεσμα σε βίαια ξεσπάσματα του λαού, έκανε απαραίτητο την ισχυροποίηση της εξουσίας στον τομέα της κατα­στολής. Έτσι ήταν απόλυτα φυσικό τους νόμους του "ξεπουλήματος" να τους ακολουθήσουν οι διάφοροι "τρομονόμοι".

Στο σημείο αυτό αποκαλύπτεται και το γιατί δεν αντέδρασε η εθνική μας αστική τάξη στην προδοσία. Τι έγινε τότε; Πλήρης καταστροφή. Μια καταστροφή όμως, που αφορούσε μόνον την παραγωγή και όχι τους αστούς. Μια καταστροφή, που έβαλε "λουκέτο" στα περισσότερα ελληνικά εργοστάσια και "πέταξε" στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες. Αυτό ήταν απόλυτα φυσικό, εφόσον, μπαίνοντας τα προϊόντα των πολυεθνικών μέσα στην ελληνική αγορά χωρίς κανέναν φραγμό, έγιναν ασυνα­γώνιστα. Κατασκευαζόμενα σε φτηνές τριτοκοσμικές "Μπανανίες" και έχοντας υπεροχή στην τεχνογνωσία, ήταν εύκολο να βγάλουν από την αγορά τα ελληνικά προϊόντα. Η καταστροφή της παραγωγικής τάξης δεν ήταν κάτι το αφύσικο ή το απρόβλεπτο. Ήταν απόλυτα φυσική η εξέλιξη των πραγμάτων. Οι προηγούμενοι προστατευτικοί νόμοι αυτόν τον στόχο είχαν. Να προστα­τεύσουν την ελληνική παραγωγή και άρα και τις κοινωνικές δυνάμεις που συνδέονται μ' αυτήν. Να προστατεύσουν την ελληνική κεφαλαιοκρατία και τους Έλληνες εργάτες, που επιβιώνουν εξαιτίας αυτής της παραγωγής.

Οι αστοί σ' αυτήν τη διαδικασία δεν συμμετέχουν. Οι αστοί είναι διαχειριστές. Είτε διαχει­ρίζονται τα συμφέροντα του βιομηχάνου Παπαδόπουλου είτε τα συμφέροντα του βιομηχάνου Μπράουν, γι' αυτούς είναι το ίδιο. Τους συμφέρει μάλιστα να διαχειρίζονται τα συμφέροντα του δεύτερου, γιατί μεταφέρουν στον μισθό τους τις αξίες των ανεπτυγμένων οικονομιών στις οποίες ανήκουν οι διάφοροι "Μπράουν". Στις αξίες αυτές απέβλεπαν οι αστοί, που, όταν καταστρεφόταν η ελληνική παραγωγή, παρέμεναν "μουγκοί". Οι μορφωμένοι, που όλα τα καταλαβαίνουν, τότε δεν "κατάλαβαν" τι συμβαίνει και τι θ' ακολουθήσει. Αυτούς, που τους πληρώνουμε για μορφωμένους και μας αναλύουν τα "δύσκολα", δεν κατάλαβαν τα "εύκολα". Γιατί το έκαναν; Για ν' αρπάξουν μερίδιο από την καταστροφή. Για να βάλουν τον "Μπράουν" μέσα στην ελληνική αγορά. Γιατί; Γιατί θα τους προσλάμβανε ως υπαλλήλους και θα τους ευνοούσε πιο πολύ από τον "Παπα­δό­πουλο".

Αν για παράδειγμα μέχρι τότε η ελληνική και εκ των δεδομένων αδύναμη κεφαλαιοκρατία έδινε στον αστό διευθυντή της μισθό πεντακοσίων χιλιάδων, η πολυεθνική ανταγωνίστρια έδινε στον διευθυντή του ελληνικού τμήματος της εταιρείας πέντε εκατομμύρια. Τρομερές διαφορές στα μεγέθη. Δεν είχαν πρόβλημα οι πολυεθνικές να μοιράζουν εκατομμύρια σ' αυτούς τους οποίους τους εξασφάλιζαν πρόσβαση σε αγορές που μέχρι τότε δεν μπορούσαν να εισέλθουν. Οι μισθοί των αστών των πολυεθνικών άνοιξαν την "όρεξη" στους ομοίους τους του δημοσίου τομέα και τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Όταν ο οικονομολόγος της ιδιωτικής εταιρείας εισπράττει μισθό εκατομμυρίων, παρασέρνει στη λογική του και τον οικονομολόγο του κράτους, ο οποίος "ευεργέτησε" την εταιρεία, αφήνοντάς την να δραστηριοποιηθεί στην ελληνική αγορά. Εξαιτίας δηλαδή αυτής της αλλαγής στην αγορά η μισθολογική πολιτική του δημοσίου έγινε ακόμα πιο ευνοϊκή προς τα ανώτερα και ανώτατα στελέχη του και άρα επιδεινώθηκε μια ήδη άσχημη κατάσταση.

Η παραγωγή κατέρρευσε και το σύνολο της αγοράς "τάιζε" τους Έλληνες αστούς διευθυντές των αντιπρο­σωπιών των πολυεθνικών. Όλα αυτά δεν έγιναν εξαιτίας της τύχης. Μεθοδεύτηκαν από τους ιμπεριαλιστές, που διεκδικούσαν το σύνολο των εθνικών αγορών. Κανένας δεν μπορούσε να σταματήσει τους αστούς, γιατί χάρη στις πλάτες των ιμπεριαλιστών διέλυαν τα πάντα. Αντι­λαμβανόμαστε ότι, την ίδια ώρα που καταστρεφόταν η ελληνική κεφαλαιοκρατία και οι Έλληνες εργάτες, οι αστοί "άκμαζαν". Αυτή η "ακμή" ήταν πρωτοφανών διαστάσεων. Δεν εκφραζόταν πλέον μόνον με αυξήσεις στους ήδη υπέρογκους για την ελληνική οικονομία μισθούς. Η "ακμή" αυτή συνδεόταν και με μια πρωτοφανή στην ελληνική ιστορία έκρηξη διαφθοράς. Η ελληνική αστική τάξη "άκμαζε", γιατί έπαιρνε με όποιον τρόπο μπορούσε το μερίδιό της από την ιδιωτικοποίηση του δημόσιου κεφαλαίου. Έπαιρνε μερίδιο από την πώληση αυτού που αντιλαμβανόταν σαν ταξικό της κεφάλαιο. Τι είδους μερίδιο ήταν αυτό; Αρκεί να σκεφτεί κάποιος το εξής: Αστοί "ξεπουλού­σαν" το δημόσιο κεφάλαιο. Αστοί το ιδιωτικοποιούσαν και αστοί ήταν αυτοί που θ' αναλάμβαναν εκ νέου τη διαχείρισή του. Κάποιοι δηλαδή τα "έπαιρναν" για να το ιδιωτικοποιήσουν και κάποιοι άλλοι πρώην δημόσιοι υπάλληλοι παρίσταναν τους ιδιωτικούς υπάλληλους, που έκοβαν για τους εαυτούς τους μισθούς εκατομμυρίων ως στελέχη.

Τότε "γεννήθηκαν" και οι περίφημοι "διαπλεκόμενοι". Τι ήταν αυτοί; Αστοί επίσης. Πρώην λιγούρια και αφισοκολλητές κατά κύριο λόγο του ΠΑΣΟΚ. Πρώην "πράσινα" στελέχη του δημο­σίου, που, μόλις είδαν τη μεγάλη λεηλασία, ιδιώτευσαν με στόχο ν' αρπάξουν ό,τι μπορούσαν. Άνθρωποι, που δεν διαφέρουν σε τίποτε από τους Ρώσους πρώην αξιωματούχους του ΚΚΣΕ και νυν νεομεγιστάνες, που άρπαζαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Η διαφορά όμως είναι ότι εκεί κατέρρευσε ένα κράτος, ενώ η Ελλάδα θεωρητικά βάδιζε προς την "ανάπτυξη". Αυτή η λεηλασία του δημόσιου κεφαλαίου έγινε το αίτιο της έκρηξης της διαφθοράς. Αυτό ήταν απόλυτα φυσικό. Γιατί; Γιατί οι αστοί έχουν γνώσεις και καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Έχουν γνώσεις να διασφαλίσουν ή να επεκτείνουν τα συμφέροντά τους. Όταν βλέπουν ότι κάποιοι συνάδερφοί τους γίνονται μεγιστάνες από την ιδιωτικοποίηση του δημόσιου κεφαλαίου, κάνουν κι αυτοί ό,τι μπορούν για να επωφεληθούν. Κάποιοι ιδιωτικοποιούν και αρπάζουν τις ίδιες τις επιχειρήσεις και κάποιοι άλλοι ιδιωτικοποιούν τα πόστα τους. Αυτό είναι η διαφθορά.

Διαφθορά είναι να ιδιωτικοποιεί ο γιατρός του δημόσιου νοσοκομείου τη θέση του. Διαφθορά είναι κάνει το ίδιο ο μηχανικός με το πολεοδομικό γραφείο ή ο εφοριακός με το δικό του γραφείο. Ιδιωτικοποιώ το πόστο μου σημαίνει να εκτιμώ μόνος μου την αξία της υπηρεσίας μου. Θεωρώ τον μισθό μου μη ικανοποιητικό και τον συμπληρώνω αυθαίρετα με "φακελάκι". Αυτή είναι η διαφθορά. Αυτή η διαφθορά σήμερα τείνει να γίνει πραγματική κοινωνική μάστιγα, γιατί απλούστατα δεν μπορεί να περιορισθεί. Γιατί; Γιατί δεν είναι δυνατόν ο κλέφτης να ελέγξει κλέφτη. Δεν είναι δυνατόν μια κυβέρνηση, που παρανόμως ιδιωτικοποιεί τα πάντα, να ελέγξει αυτούς που "ιδιωτικοποιούν" τις θέσεις τους. Δεν μπορεί να καταγγείλει αυτούς τους οποίους μπορούν να την καταγγείλουν. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τη μισθολογική πολιτική. Σήμερα παραλύουν τα πάντα, γιατί απεργούν όλοι οι κλάδοι του δημοσίου. Πώς θα ελεγχθούν αυτοί οι παρανομούντες, όταν η ίδια η βουλή έχει δώσει στα μέλη της αύξηση της τάξεως του 80%;

Όλα αυτά ξεκίνησαν από το "βρώμικο" 89. Τότε μπήκαν οι βάσεις της σημερινής αθλιότητας. Επειδή όμως μια προδοσία αυτής της τάξεως δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς αντιδράσεις, οι κυβερνώντες αστοί έκαναν πράγματα ακόμα χειρότερα για τον ελληνικό λαό. Τι ήταν αυτά; Προκάλεσαν εκείνες τις κοινωνικές "ζυμώσεις", που θα τους βοηθούσαν να κάνουν αυτά τα οποία έκαναν χωρίς αντιδράσεις. Τι έκαναν; Άλλαξαν τον κοινωνικό χάρτη της χώρας. Αστικοποίησαν την ελληνική κοινωνία με ρυθμούς που δεν της επιτρέπουν να επιβιώσει αυτόνομα. Με ρυθμούς, που δεν μπορεί να τους αντέξει. Άνοιξαν νέα πανεπιστήμια χωρίς κανέναν προγραμματισμό και με μόνο στόχο να παράγουν πτυχιούχους με τον τόνο. Πτυχιούχους, που θα ήταν υπεράριθμοι ακόμα και για κράτη του μεγέθους της Γαλλίας ή της Γερμανίας. Όποιος μπορούσε ν' αποφοιτήσει από το Λύκειο έμπαινε σε μια ανώτατη ή ανώτερη σχολή. Γέμισε η Ελλάδα από ψευδομορφωμένους με πτυχία όλων των ειδών. Από γιατρούς και μηχανικούς μέχρι εντομολόγους και μάνατζερ με ειδικότητα στη διεύθυνση κομμωτηρίων. Εκατομμύρια "πτυχιούχων" που περίμεναν το βόλεμα. Με αυτόν τον τρόπο εξοντώθηκε η επικίνδυνη για τα σχέδιά τους εργατική τάξη και οδηγήθηκε στην καχεξία και τον μαρασμό.

Πήραν τα παιδιά των φτωχών εργατών και τα έκαναν αστίζοντες και επίσης φτωχούς ανέρ­γους. Έχοντας όλοι αυτοί οι ψευδομορφωμένοι αστική νοοτροπία, παρ' όλη τη φτώχεια τους, δεν αντιδρούσαν στην κατάρρευση της παραγωγής. Δεν τους ενδιέφεραν τα εργοστάσια και οι φόρμες εργασίας, γιατί ονειρεύονταν γραφεία, κουστούμια και ξανθιές γραμματείς. Σπούδαζαν διοίκηση επιχειρήσεων στο κάθε κατσικοχώρι, είτε της Ελλάδας είτε της Αγγλίας είτε της Ρουμανίας και περίμεναν, είτε από το κράτος που ξεπουλούσε είτε από τους "διαπλεκόμενους" που έκλεβαν, να τους κάνουν διευθυντές. Περίμεναν κι αυτοί το αστικό τους μερίδιο στη μεγάλη κλοπή. Αστεία πράγματα. Μια γενιά χαμένη. Μια γενιά που δεν γνωρίζει τι είναι εργασία, τι είναι ασφαλιστικό ταμείο και προπαντός δεν γνωρίζει τι είναι παραγωγή. Μια γενιά που νομίζει ότι τα υλικά αγαθά τα οποία καταναλώνει τα παράγουν κάτι "κατώτερα" μικρά μαύρα ή κίτρινα ανθρωπάκια, που ζουν στα υπόγεια του κόσμου του Χάρρυ Πότερ.

Μια γενιά που ζει σε έναν "virtual" κόσμο. Σε έναν "virtual" κόσμο, στον οποίο οι ίδιοι είναι διευθυντές πολυεθνικών, άσχετα αν στην πλειοψηφία τους όλοι αυτοί επιβιώνουν ως ανασφά­λιστοι σερβιτόροι και ντελίβερι μπόυς. Μάνατζερ, ειδικοί στη διοίκηση επιχειρήσεων, που ακόμα πίνουν καφέ χάρη στη σύνταξη του εργάτη πατέρα. Επικοινωνιολόγοι, ειδικοί στη διαχείριση των μαζών και η μόνη μάζα που ξεγελάνε είναι η οικογένειά τους. Άνθρωποι, που γνωρίζουν τα πάντα για τη Μύκονο και τις βίλες της, αλλά ακόμα μένουν στο ίδιο σπίτι με τους γονείς τους. Άνθρωποι, που γνωρίζουν όλα τα μοντέλα της Ferrari, αλλά κυκλοφορούν με το αυτοκίνητο του πατέρα. Άνθρωποι, που γνωρίζουν όλες τις μάρκες των ρούχων, αλλά ακόμα ντύνονται με τα ρούχα που θα τους ψωνίσει η μητέρα τους από το παζάρι.

Όλοι αυτοί αρνούνται να δουν την πραγματικότητα και έχοντας την ελπίδα ότι κάποτε θα έρθει η σειρά τους να βολευτούν, δεν αντιδρούν σε τίποτε. Μέχρι τότε ούτε περιοδικά δεν μπορούν ν' αγοράσουν. Παγιδευμένοι στο τζάμπα internet, ζουν μέσα από τις ζωές των άλλων. Υποβοη­θούνται σ' αυτό και από τα ναρκωτικά, που τείνουν να γίνουν μόνιμο "αξεσουάρ" των ψευδο­μορφωμένων. Ένα χωράφι χασίς καταναλώνει κάθε ανώτερη σχολή κάθε μέρα. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να γίνουν αυτοί οι νέοι άβουλοι, οκνηροί και κουτοπόνηροι. Έπαιξαν και την προίκα της μαμάς στο χρηματιστήριο, για ν' αποδείξουν σε όλους τι έμαθαν στην Αγγλία για την νέα οικονομία. Το έχασαν το χωραφάκι και τώρα είναι μαζί με την οικογένειά τους μέσα σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια. Τα "blue chips" αποδείχθηκαν "φούσκες" και τώρα χρωστάνε και στις τρά­πεζες. Τι τους επέμεινε; Η ελπίδα. Μαζεύουν αποκόμματα εφημερίδων με προκηρύξεις θέσεων του δημοσίου.

Τον εκφυλισμό μιας γενιάς μπορείς να τον καταλάβεις ακόμα καλύτερα, αν δεις τα πρότυπά της. Αν δεις ποιοι θεωρούνται πετυχημένοι. Ποιοι θεωρούνται "αξιοζήλευτοι", επειδή τα "κατάφεραν" και "πέτυχαν". Ποιοι είναι σήμερα οι "πετυχημένοι", που αποτελούν πρότυπα της ελληνικής νεολαίας; Μοντέλα, βίζιτες, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, κομμώτριες και γενικά τεμπέληδες celebrities, που έχουν τον "τρόπο" τους να επιβιώνουν πλούσια. Οι εφευρέτες της νέας εθνικής μας κραυγής …"Ουάου".

Αυτή είναι η περίφημη νέα μορφωμένη γενιά, που "γεννήθηκε" μέσα στη βασιλεία του αστικού ΠΑΣΟΚ. Η γενιά των "μορφωμένων" τριαντάρηδων, που θα οδηγήσει την Ελλάδα σε ένα καλύτερο μέλλον από αυτό που την οδήγησαν οι εργατικοί αλλά "αγράμματοι" πατέρες της. Οι γενιά των "ειδικών", που περιμένει να παραλάβει τη "σκυτάλη". Η γενιά των "επιστημόνων", που θέλει να αμερικανο­ποιηθούν τα πάντα. Η γενιά όλων αυτών που ψάχνουν να βρουν τι κρατικός μισθός αντιστοιχεί στο κάθε πτυχίο ανάλογα με το πόσο τους κόστισε. Η γενιά, που νομίζει ότι ο εξαμερικανισμός είναι εκπολιτισμός.

Αυτοί οι οποίοι αδικούνται κατάφορα —και μακάρι να είναι πολλοί— από αυτήν τη γενίκευση του γράφοντα, είναι αυτοί που πρώτοι θα τον συγχωρέσουν για τα όσα ισχυρίζεται. Γιατί; Γιατί, όταν σε μια βάρκα κάποιοι λίγοι τραβούν κουπί και οι πολλοί λουφάρουν, υπάρχει πρόβλημα, κυρίως για τους πρώτους. Αυτούς δεν τους πειράζει να καταγγέλλεις γενικά την "τεμπελόβαρκα", γιατί αυτό μπορεί να "ξυπνήσει" τους υπόλοιπους.

Αυτό βέβαια θα ήταν και το ιδανικό για μια καταγγελία. Μπορεί αυτή η παράφορα άδικη για μερικούς καταγγελία να γίνει η αιτία να φτάσει η βάρκα στον προορισμό της και να μοιραστεί δίκαια το κουπί. Μπορεί να είναι άδικη, αλλά μπορεί να "σώσει" αυτούς που κωπηλατούν. Γιατί; Γιατί έτσι κι αλλιώς, αν δεν αλλάξουν οι συνθήκες, χαμένοι είναι. Γιατί, αν δεν φτάσει η βάρκα στο προορισμό της, θα τους πουν κορόιδα, που κόπιαζαν τζάμπα σε μια καταδικασμένη κατάσταση. Αν φτάσει εξαιτίας του δικού τους κόπου, θα τους πουν και πάλι κορόιδα, εφόσον τα κέρδη θα μοιραστούν από κοινού σε όλους. Γι' αυτόν τον λόγο δεν έχουμε ενδοιασμούς για τις γενικεύσεις μας. Μακάρι να κάνουμε λάθος. Μακάρι όλοι να κωπηλατούν και εμείς να είμαστε οι βλάκες που δεν το καταλαβαίνουμε. Το ζητούμενο είναι πάντα να γίνει αυτό το οποίο πρέπει να γίνει και όχι αυτό που σε κάποια στιγμή φαίνεται δίκαιο, αλλά δεν προσφέρει τίποτε στο πραγματικό πρόβλημα. Άλλωστε και ο γράφων σ' αυτήν τη γενιά ανήκει. Προς το παρόν είναι ένας από τα εκνευρισμένα "κορόιδα", που τώρα τραβάνε κουπί.

Το θέμα, για να συνεχίσουμε την ανάλυση, είναι ότι ο ελληνικός λαός εξαιτίας αυτής της εγκληματικής εκπαιδευτικής πολιτικής έχασε την ικμάδα του και έγινε ένας οκνηρός λαός, που περιμένει πλέον να σωθεί μέσα από έναν διορισμό. Ο ελληνικός λαός έχασε την ικανότητά του να αυτοσυντηρείται. Ξέχασε να δουλεύει με τα χέρια. Ξέχασε ότι η έννοια της εργασίας συνδέεται με την έννοια του έργου και κατ' επέκταση με τα χέρια. Αυτό ήταν και το ζητούμενο της πολιτικής των αστών. Γιατί; Γιατί μπορούσαν με το "κόκαλο" ενός διορισμού στο δημόσιο να τον "σέρνουν" όπου ήθελαν. Γιατί μπορούσαν να σέρνουν τον "παράλυτο", υποσχόμενοι "καρέκλα". Λαός που "σέρνε­ται" έξω από τα γραφεία της εξουσίας δεν αντιδρά στις αυθαιρεσίες της και αυτό ήταν η επιθυμία των κυβερνώντων.

Όταν προσπαθείς να επωφεληθείς από την αυθαιρεσία της εξουσίας, δεν είναι δυνατόν να την καταγγέλλεις. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν να χάσει ο ελληνικός λαός τη δυνα­τότητα να αυτοσυντηρείται. Εξαιτίας αυτού του φαινομένου δεν αντιδρούσε στην καταστροφή της παραγωγής. Το ακόμα χειρότερο όμως ήταν άλλο. Έχοντας χάσει τη δυνατότητα να εργάζεται, άρχισε να σκέφτεται θετικά μπροστά στην προοπτική ν' ανοίξουν οι "πόρτες" σε όλους εκείνους τους ξένους, που θα μπορούσαν να εργαστούν. Ο άνεργος ψευδοϊδιοκτήτης έγινε "παράλυτος" και σκεφτόταν ότι δεν θα ήταν άσχημο να "προσλάβει" έναν "κατώτερο" τριτοκοσμικό δούλο για να κάνει τις δουλειές του "σπιτιού". Αυτός βέβαια ήταν και ο τελικός στόχος των αστών. Γιατί; Γιατί στόχος τους ήταν η αλλαγή του κοινωνικού χάρτη της χώρας. Παραδίδοντας την παραγωγή σε αλλοδαπούς, δημιούργησαν μια νέα εργατική τάξη. Ήθελαν μια τέτοια εργατική τάξη "κατω­τέρων", για να μπορούν να την εκβιάζουν. Από τη στιγμή που "παρέλυσαν" τον λαό, τοποθετώντας τον στην αστική βαθμίδα, δεν είχαν κίνδυνο από τις όποιες παραγωγικές δυνάμεις θα εξακολου­θούσαν να υπάρχουν στη χώρα.

Γι' αυτόν τον λόγο οι αστοί ενθάρρυναν με ψευδοανθρωπιστικά επιχειρήματα την εισροή μεταναστών. Αυτό το φαινόμενο ήταν πολύ χρήσιμο καί για τους ιμπεριαλιστές καί για τους λακέδες τους. Γιατί; Γιατί για τους πρώτους έμπαινε μέσα στην ελληνική κοινωνία μια μεγάλη ανθρώπινη "μάζα", που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης σε περίπτωση που αντι­δρούσε ο ελληνικός λαός. Δυστυχώς οι φουκαράδες οι μετανάστες, όντας σκλάβοι των αναγκών τους, θα γίνουν το "μαχαίρι" που θα κόψει τον ελληνικό λαό σε περίπτωση που αυτός αντιδράσει στις ιμπεριαλιστικές μεθοδεύσεις. Φτωχοί θα σκοτώνουν φτωχούς, προκειμένου να μην χάσουν οι πολυεθνικές τα κεκτημένα τους στην ελληνική αγορά. Εξαιτίας αυτής της ανάγκης οι δολοφόνοι των λαών εμφανίζονται εξαιρετικά ευαίσθητοι τόσο σε μειονοτικά όσο και σε μετανα­στευτικά ζητήματα. Αυτοί οι οποίοι λεηλατούν τα κράτη και δημιουργούν τους μετανάστες είναι οι ίδιοι που "προστατεύουν" τα δικαιώματά τους στις χώρες υποδοχής.

Το ίδιο χρήσιμοι ήταν οι μετανάστες και για τους βολεμένους αστούς. Όταν μια κοινωνική τάξη απομονώνεται —λόγω της κλοπής της— έχει κι αυτή ανάγκη μιας ανθρώπινης ασπίδας. Οι βολεμένοι αστοί, "γλείφοντας" τους φτωχούς και χειροδύναμους μετανάστες, ελπίζουν ν' αποκτή­σουν έγχρωμους μπράβους σε περίπτωση ταξικής επανάστασης. Απειλώντας τους με την "πράσινη κάρτα", εξασφαλίζουν τη συμμαχία της εισαγόμενης εργατικής τάξης στον αγώνα τους εναντίων των "συναδέρφων" τους, που είναι οι φτωχοί αστίζοντες Έλληνες. Πιο πιθανό είναι να υπερασπι­στεί έναν βουλευτή στον δρόμο ένας μετανάστης, παρά Έλληνας.

Όμως, οι μετανάστες συνέφεραν στους αστούς προδότες και για έναν άλλο λόγο. Τους συνέφεραν, γιατί στο κρίσιμο διάστημα της μεγάλης λεηλασίας μπορούσαν να "κρύβουν" την πραγματική κατάσταση της οικονομίας. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Η εικόνα της όποιας ανταγωνιστικότητας έδειχνε η ελληνική οικονομία τα τελευταία χρόνια είναι απόλυτα πλασματική και ως εκ τούτου ψευδής. Οι "δείκτες" της οφείλονται καθαρά στο γεγονός ότι στην Ελλάδα η εργασία βρίσκεται στα χέρια φτηνών τριτοκοσμικών "δούλων" και όχι στα χέρια ακριβών Ελλήνων εργατών. Η όποια δηλαδή θετική εικόνα της ελληνικής οικονομίας στηρίζεται στο χαμηλό κόστος που εξασφαλίζεται από τους χιλιάδες ξένους εργαζόμενους, οι οποίοι πέφτουν θύματα ακραίας εκμε­τάλ­λευσης. Εξασφαλίζεται από το γεγονός ότι όλοι αυτοί είναι ανασφάλιστοι και εργάζονται σε άθλιες και άρα φτηνές συνθήκες εργασίας.

Ταυτόχρονα γι' αυτήν τη θετική εικόνα λειτουργεί θετικά και το γεγονός ότι για κάποιους λόγους "ρέουν" χρήματα στη χώρα. "Χρήματα", που δεν τα παράγει η ίδια η ελληνική οικονομία και που από μόνα τους θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν την ανάπτυξη αν πραγματικά αυτή υπήρχε. Για παράδειγμα, "ρέουν" τα χρήματα από τα ευρωπαϊκά "πακέτα". Τα χρήματα αυτά δεν αποτελούν ευγενική δωρεά των Ευρωπαίων. Είναι το στοιχειώδες αντισταθμιστικό όφελος για την "άλωση" της ελληνικής αγοράς. Οι Ευρωπαίοι για κάποιο διάστημα θα πληρώνουν την "ανάπτυξή" μας, γιατί αυτό ευνοεί τα συμφέροντά τους. Θέλουν να φτιάξουν έργα υποδομής στην Ελλάδα, γιατί πλέον τους ανήκει. Ποιος δεν συντηρεί το ετοιμόρροπο που μόλις αγόρασε; Αυτό κάνουν οι Ευρωπαίοι.

Ταυτόχρονα "ρέει" χρήμα εξαιτίας των Ολυμπιακών αγώνων. Εξαιτίας της εθνικής "ανάγκης" το ελληνικό κράτος μπόρεσε και δανείστηκε χρήματα από το εξωτερικό χωρίς αντιδράσεις, γιατί υποτίθεται το απαιτούσε η "ανάγκη". Όλα αυτά όμως τα εφήμερα κάποτε σταματάνε και πρέπει να "πληρωθούν". Πάνω σ' αυτά τα εφήμερα η εικόνα της ελληνικής οικονομίας δείχνει "ανάπτυξη". Μια "ανάπτυξη" με ημερομηνία λήξης. Μια "ανάπτυξη", που, όταν τελειώσει, θα κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα απ' ό,τι είναι. Γιατί; Γιατί όταν είσαι "άνεργος" και για να δουλεύεις ανακαινίζεις το σπίτι σου με δάνεια, υπάρχει πρόβλημα. Όταν από τα δάνεια αυτομισθοδοτείσαι και αυτό το οποίο δημιουργείς είναι μη παραγωγικό, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως επένδυση. Είναι άλλο πράγμα να δημιουργείς εργοστάσια με δάνεια και άλλο πράγμα να ανακαινίζεις το σπίτι σου, που έτσι κι αλλιώς το κατοικείς. Σε κάποια στιγμή θα πάψεις να δουλεύεις και εκτός από την ανεργία θα έχεις μπροστά σου και την αποπληρωμή των δανείων. Όχι μόνον δεν θα καταφέρεις τίποτε, αλλά θα χάσεις και το "ανακαινισμένο" σπίτι και θα βρεθείς στο δρόμο.

Θ' αποδειχθεί ότι ξένοι σε δανειοδοτούσαν μόνο και μόνο για να σου πάρουν το σπίτι και μάλιστα ανακαινισμένο. Τα χρήματα, που έτσι κι αλλιώς θα έδιναν για να το ανακαινίσουν, τα χρησιμοποίησαν και για την αγορά του. Τους βγήκε "τζάμπα" το ελληνικό "αυθαίρετο". Τρομερά πράγματα δηλαδή. Τον πιο βλάκα άνεργο να βρεις στον δρόμο, δεν μπορείς να τον πείσεις να πάρει δάνειο, για ν' ανακαινίσει το σπίτι του ώστε να αυτοαπασχολείται. Θα καταλάβει ότι δεν ενδιαφέρεσαι για την απασχόλησή του, αλλά ενδιαφέρεσαι να του αρπάξεις το σπίτι.

Αυτό έκαναν οι "φωστήρες" που μας κυβερνάνε. Οι τρομεροί νεοκαπιταλιστές του δημόσιου καναπέ. Αυτοί οι οποίοι τολμάνε να συγκρίνουν τους μισθούς τους με αυτούς των συναδέρφων τους στον ιδιωτικό τομέα. Εκεί όπου το παραμικρό λάθος σημαίνει απόλυση. Αυτοί λοιπόν οι "φωστήρες", σε μια περίοδο που η παραγωγή καταστρεφόταν και ο λαός στην ουσία ήταν "άνεργος", "ανακαίνισαν" τη χώρα. Το ελληνικό κράτος συγχρηματοδότησε με την Ε.Ε. κολοσ­σιαία έργα υποδομής, τα όποια έχουν πραγματική αξία μόνον όταν υπάρχει παραγωγή. Όταν παρά­γεις έχουν νόημα τα μεγάλα έργα, γιατί εξυπηρετούν την παραγωγή, ευνοώντας την αντα­γωνιστικότητα. Όταν δεν παράγεις, ποιο το οικονομικό νόημά τους και άρα από πού θα προέλθει η όποια απόσβεση; Χωρίς αυτά θα καθυστερήσουν τα προϊόντα που δεν παράγεις; Θα αυξηθεί το κόστος τους από την καθυστέρηση; Θα ακυρωθούν παραγγελίες;

Οι Έλληνες την "πάτησαν" όπως κάποιοι αφελείς χωρίς καλή δουλειά, που αγοράζουν καινούρια αυτοκίνητα και μετά τρέχουν και δεν φτάνουν. Οι Ευρωπαίοι με τις επιδοτήσεις ανάγκα­σαν το ελληνικό κράτος να εκταμιεύσει τα αποθεματικά του και να "στεγνώσει" από χρήμα. Αυτός ήταν εξ αρχής ο στόχος τους, γιατί με τις επιδοτήσεις και τα δωρεάν "πακέτα" το παρέσυραν στη συγχρηματοδότηση των μεγάλων έργων και άρα στην "υποθήκευση" του κράτους. Από τη στιγμή που έγινε αυτό, η ιδιωτικοποίηση των μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων αποτελεί μονόδρομο. Γιατί; Γιατί πρέπει ν' αποπληρωθούν τεράστια χρέη του δημοσίου. Γιατί πρέπει να πληρωθούν οι εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι και να λάβουν επιδόματα τα εκατομμύρια των ανέργων, που προέκυψαν από αυτήν την πολιτική.

Από τη στιγμή που κατάφεραν και σε "στέγνωσαν", δεν σε δανειοδοτούν εκ νέου. Σε αναγκά­ζουν να πουλάς περιουσιακά στοιχεία. Αυτό ήταν το κόλπο. "Στέγνωσαν" το ελληνικό κράτος, για να το αναγκάσουν να ξεπουλήσει. Το έβαλαν να εκτελέσει μια αυτοκτονικά ακριβή "ανακαίνιση" και τώρα το περιμένουν για να το λεηλατήσουν. Αυτά όλα η σημερινή κυβέρνηση τα εμφανίζει σαν ανάπτυξη. Το σπίτι υποθηκευμένο, όλοι άνεργοι και βγήκαμε στην αυλή να δούμε το καινούριο αυτοκίνητο. Με τέτοιες "πατέντες" κοιμίζουν τον ελληνικό λαό. Τον αστίζοντα ελληνικό λαό, που πλέον βρίσκεται σε μια πρωτοφανή κατάσταση. Μια κατάσταση, που μοιάζει με τον "χαπακωμένο", που δεν τον ενδιαφέρει τίποτε.

Ο ελληνικός λαός έχει περιπέσει σε μια κατάσταση πρωτοφανούς αδυναμίας. Τον αδικούν, τον κλέβουν και δεν έχει δυνατότητα να αντιδρά. Πολλοί συνηθίζουν να λένε συχνά ότι …από τότε που βγήκε η συγνώμη χάθηκε το φιλότιμο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους Έλληνες. Από τότε που "μορφώθηκαν", έχασαν την πνευματική τους "σπιρτάδα". Από τότε που πήραν ένα πτυχιάκι των ΙΕΚ, έγιναν κορόιδα. Καμία σχέση με τους πονηρούς αν κι αμόρφωτους πατέρες τους. Εκείνους, που, παρά την αγραμματοσύνη τους, δεν ήταν εύκολοι αντίπαλοι για κανένα σύστημα και για καμία εξουσία. Εκείνους, που η εξουσία όχι μόνον δεν μπορούσε να τους αφαιρέσει δικαιώματα, αλλά αντίθετα δεν μπορούσε να τους "χορτάσει" με τέτοια. Εκείνοι, χωρίς δικαιώματα σε μια βίαιη και σκοτεινή εξουσία, "κέρδιζαν" δικαιώματα και οι σύγχρονοι απόγονοί τους, απολαμβάνοντας το σύνολο των δικαιωμάτων και με μια "δεμένη" εξουσία, χάνουν συνεχώς δικαιώματα. Εκείνοι οι αγράμματοι "γκρέμισαν" μια βασιλεία και μια χούντα και τα "μορφωμένα" παιδιά τους χάνουν μέσα από τα χέρια τους τη δημοκρατία. Εκείνοι θυσιάστηκαν για το μέγα "δώρο" της δημοκρατίας και οι απόγονοί τους το πετάνε στα σκουπίδια, προκειμένου να βολευτούν σε μια δημόσια θέση. Ωραίοι απόγονοι. Πουλάνε το σπίτι που κληρονόμησαν και κόστισε αίμα για τη δόμησή του, για να πάνε διακοπές.

Αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι το πώς σχεδιάζουν αυτοί οι κλέφτες να ελέγξουν την κατάσταση. Θα δούμε δηλαδή τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην κοινωνία και ποιες είναι οι μεθοδεύσεις της εξουσίας. Αυτό το οποίο συμβαίνει σήμερα είναι αυτό που εξ αρχής επιδίωκαν να δημιουργήσουν οι αστοί που μας κυβερνάνε. Έχει αλλάξει πλέον ο ταξικός χάρτης της χώρας. Εργάτες Έλληνες δεν υπάρχουν πλέον σε ανιχνεύσιμο ποσοστό του συνολικού πληθυσμού. Οι λίγοι εναπομείναντες Έλληνες, που παραμένουν εργάτες, είναι κάποιοι μεγάλοι στην ηλικία, οι οποίοι εργάζονται απλά για να συμπληρώσουν τα χρόνια εργασίας που απαιτούνται για τη σύνταξη. Αυτό το δυναμικό όμως δεν ανανεώνεται. Κάθε εργατική θέση που εγκαταλείπεται από αυτούς δεν καταλαμβάνεται από Έλληνα. Τα παιδιά των Ελλήνων είναι άνεργα στα σπίτια τους και "περιμένουν" να βολευτούν κάπου. Η εργατική προοπτική γι' αυτούς απλά δεν υπάρχει. Ακόμα και να βρουν μια τέτοια θέση εργασίας, δεν τους ενδιαφέρει. Αν θέλει κάποιος να βρει ποιοι είναι νέοι εργάτες στην Ελλάδα, ας ψάξει ανάμεσα στους Αλβανούς, τους Πακιστανούς και τις άλλες μειονότητες. Αν θέλει κάποιος να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τους ισχυρισμούς μας, ας ψάξει στις λίστες των ασφαλισμένων του ΙΚΑ. Σε είκοσι χρόνια από τώρα οι μετανάστες θα εισπράττουν εργατική σύνταξη και οι Έλληνες σύνταξη απορίας.

Στην Ελλάδα δηλαδή μετά από "ζυμώσεις" έγινε ίσως ένα μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο για μικρή, όχι πλούσια και εθνικά ομοιογενή χώρα. Έγινε ό,τι έγινε στις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου αιώνα. Τι έγινε; Ολόκληρος ο λαός "μετακινήθηκε" ταξικά. Έκανε ένα "άλμα" εντελώς αδικαιο­λόγητο. Όπως για παράδειγμα στις τεράστιες ΗΠΑ οι Αγγλοσάξονες "μετακινήθηκαν" ως λαός σε μια ανώτερων οικονομικών δυνατοτήτων κοινωνική τάξη και άφησαν "κενό" για μετανάστες, έτσι έγινε και στην Ελλάδα. Η διαφορά είναι ότι στις ΗΠΑ περίσσευε το κεφάλαιο και οι Αγγλο­σάξονες έψαχναν κορόιδα για να το δουλεύουν, προκειμένου να το κάνουν παραγωγικό. Μπο­ρούσαν να επιβιώσουν ως λαός, είτε στο επίπεδο του ιδιοκτήτη του αμερικανικού κεφαλαίου είτε στο επίπεδο του διαχειριστή του κεφα­λαίου αυτού. Στην Ελλάδα αυτό δεν συμβαίνει. Εντελώς αυτοκτονικά οι Έλληνες "μετακινήθηκαν" ταξικά και άφησαν "κενή" την εργατική ταξική βαθμίδα. Άφησαν "κενό" στο χώρο τους. Όπως όμως συμβαίνει στη φύση, έτσι και συμβαίνει και με την οικονομία. Η φύση "μισεί" το κενό και γι' αυτόν τον λόγο αναπτύσσεται το φαινόμενο της ώσμωσης.

Το μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα που μπήκε στην Ελλάδα ήταν αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου. Δεν χαλάρωσε ξαφνικά η φύλαξη των συνόρων. Απλά από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα άλλαξε η "δυναμική" γύρω από τα σύνορα. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα άξιζε για έναν ξένο φτωχό να τα διαπεράσει. Υπήρχε κενό και καλύφθηκε, γιατί έτσι λειτουργεί η φύση της οικονομίας. Αν δεν είχε "μετακινηθεί" το ανθρώπινο δυναμικό, δεν θα υπήρχε το κενό το οποίο εκμεταλλεύονται οι μετανάστες. Αν δεν υπήρχε το κενό, δεν θα άξιζε για κάποιον να ρισκάρει να έρθει στην Ελλάδα. Απλά πράγματα. Όταν ως παραγωγός έχεις να κάνεις συγκομιδή και δεν υπάρ­χουν Έλληνες εργάτες, θα προσπαθήσεις να βρεις εργάτες απ' όπου κι αν αυτοί προ­έρχονται. Αυτή η ανάγκη δημιουργεί μεταναστευτική "κίνηση".

Θα δώσεις ψωμί στους λίγους μετανάστες που υπάρχουν και από εκεί και πέρα τα πράγματα παίρνουν το "δρόμο" τους. Τους λίγους πρώτους τούς ακολουθούν οι πολλοί. Αυτοί οι οποίοι θα εξασφαλίσουν το ψωμί τους, θα καλέσουν και τους συγγενείς τους στην Ελλάδα για να φάνε. Αν η Ελλάδα δεν προσφέρει θέσεις εργασίας για τους φτωχούς μετανάστες, δεν αποτελεί στόχο μεταναστών. Είναι "έρημος" και την έρημο απλά την προσπερνάς. Από τη στιγμή που υπάρχει εργασία, δεν είναι "έρημος" και άρα αποτελεί προορισμό για φτωχούς από τρίτες χώρες. Μπορεί να μην είναι πλούσιος "κάμπος", όπως οι ΗΠΑ, αλλά από τη στιγμή που επιτρέπει την επιβίωση είναι μια καλή "όαση". Είτε ως ενδιάμεσος σταθμός είτε ως τελικός προορισμός, θ' αποτελεί στόχο για τους φτωχούς.

Αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι αυτή η εξέλιξη δρομολογεί μεγάλες κοινωνικές εξελίξεις. Εξελίξεις, που αλλάζουν άρδην τα κοινωνικά δεδομένα στη χώρα. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Το σύνολο των Ελλήνων που έχουν "ενεργό" ρόλο στη δημοκρατική λειτουργία δεν έχει πλέον τα αρχικά του χαρακτηριστικά. Έγινε αυτό που είπαμε πιο πάνω. Άλλαξε ο κοινωνικός χάρτης της χώρας. Αυτό είναι καθοριστικό, γιατί αλλάζουν οι ανάγκες του κοινωνικού συνόλου της χώρας. Αλλάζουν τα ταξικά συμφέροντα κι αυτό είναι καθοριστικό τόσο για τη λειτουργία της δημοκρατίας όσο και για τη λειτουργία της κοινωνίας.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι στην Ελλάδα πλέον, ακόμα και σε συνθήκες καθαρής δημο­κρατίας, η εργατική τάξη δεν μπορεί πλέον να μπει στη βουλή. Η εργατική τάξη είναι "εισαγόμενη" και χωρίς δικαιώματα. Σέρνεται από τους πολιτικούς για "πράσινη κάρτα" και ως εκ τούτου δεν μπορεί ν' αγωνιστεί για τα δικαιώματά της. Η εργατική τάξη καθημερινά απαξιώνεται, γιατί απλού­στατα οι ισχυροί στο επίπεδο των δικαιωμάτων Έλληνες δεν είναι πλέον εργάτες. Η κοινωνική βάση των Ελλήνων ανήκει πλέον στην ευρύτερη αστική τάξη. Στην τάξη των γενικώς εργαζομένων και όχι στην τάξη των εργατών. Αυτή η τάξη δεν ενδιαφέρεται για τους εργάτες. Δεν ενδιαφέρεται για τους μισθούς τους, για το ασφαλιστικό τους ταμείο, για τις συνθήκες εργασίας.

Γιατί αναφερόμαστε σ' αυτά; Για τον απλούστατο λόγο ότι πρέπει να εντοπίσουμε τα νέα κοινω­νικά δεδομένα, για να δούμε πώς λειτουργεί πλέον η δημοκρατία μας. Μόνον εάν γνωρί­ζουμε τον νέο κοινωνικό χάρτη της χώρας μπορούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει. Αυτό το οποίο πρέπει να έχουμε ως δεδομένο είναι ότι το σύνολο της αυτόχθονης ελληνικής κοινωνίας "κινείται" πάνω από το επίπεδο της εργατικής τάξης. Αυτό που, όπως αντιλαμβανόμαστε, είναι μια ολέθρια εξέλιξη και η οποία αποτελούσε και τον στρατηγικό στόχο της αστικής τάξης στην Ελλάδα. Θέλοντας οι μεγαλο­αστοί να λεηλατήσουν τα πάντα και να μην συναντήσουν δυσκολίες, αστικο­ποί­ησαν τον πληθυ­σμό, για να δημιουργήσουν κοινή "πλατφόρμα" συμφερόντων. Μια "ψευδο­πλατφόρμα", που θα παγίδευε τους αφελείς. Δεν ενδιέφερε τον μεγαλοαστό της Αθήνας η παραγωγή και κατάφερε να κάνει αστό και τον φτωχό Φλωρινιώτη και άρα να μην τον ενδιαφέρει κι αυτόν η παραγωγή.

Ταυτόχρονα μ' αυτήν τη μεγάλη κοινωνική αλλαγή συνέβησαν και τρομερά πράγματα στον χώρο των ιδεολογιών. Ο καπιταλισμός νίκησε τους αντιπάλους τους και οι εχθροί του κατέρ­ρευσαν. Η μάχη των ιδεολογιών τελείωσε και ο νικητής επιβλήθηκε στο σύνολο του κόσμου. Αυτό όμως σημαίνει ότι δημιουργήθηκαν συνθήκες ιδεολογικής ομοιογένειας. Ομοιογένειας, που σε άλλη περίπτωση θα ευνοούσε τη δημοκρατία, γιατί απλούστατα θα διέλυαν οι ιδεολογικές παρα­τάξεις της βουλής και άρα θα έμπαιναν μέσα σ' αυτήν οι κοινωνικές τάξεις. Ποιες τάξεις όμως θα μπουν πλέον, όταν έχει καταστραφεί η κύρια κοινωνική τάξη των εργατών; Τα ιδεολογικά δεδομένα δηλαδή ευνοούν τη δημοκρατία, αλλά έχουν αλλάξει οι ταξικοί συσχετισμοί, με αποτέλεσμα να κάνουν αυτά τα δεδομένα μη εκμεταλλεύσιμα.

Αντιλαμβανόμαστε ότι οι αρχές οι οποίες στήριζαν τη μεταπολιτευτική "ψευδοδημοκρατία" των παρατάξεων έπαψαν να υφίστανται. Άρα αυτοί οι οποίοι εκμεταλλεύονταν τη δημοκρατία έπρεπε να βρουν τρόπο να ελέγξουν την κοινωνία, για να μην χάσουν την εξουσία. Χωρίς επέμβαση ήταν δεδομένη η απώλεια της εξουσίας. Η αλλαγή στο χώρο των ιδεολογιών και η αλλαγή του κοινωνικού χάρτη της χώρας τούς απειλούσε, αν δεν προλάβαιναν τις εξελίξεις. Γιατί τους απειλούσε; Γιατί υπήρχε κίνδυνος να μπουν στη νέα βουλή τα νέα κοινωνικά συμφέροντα των νέων κοινωνικών ομάδων και ν' ανατρέψουν τους κρατούντες. Το ΚΚΕ τούς ήταν άχρηστο, γιατί πλέον δεν υπήρχε η μάχη των ιδεολογιών. Πέρα από το γεγονός ότι δεν μπορούσε να προκαλέσει πλέον τις επιθυμητές κοινωνικές συσπειρώσεις, είχε αρχίσει και το ίδιο ν' αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης. Από τον πάλαι ποτέ στόχο του 17% σήμερα είναι ικανοποιημένο να ξεπεράσει το πλαφόν του 3% και να μπει στη βουλή. Στη σωτήρια γι' αυτό βουλή, που του εξασφαλίζει κρατικά χρήματα και άρα επιβίωση.

Με δεδομένο λοιπόν την ιδεολογική ομοιογένεια και την κατάρρευση του ΚΚΕ, αντιλαμβα­νόμαστε ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει ο μεταπολιτευτικός σχεδιασμός. Δεν μπορούν τα κόμματα να παρασύρουν τον λαό σε επιλογές που προέρχονται από ιδεολογικά διλήμματα. Φτάσαμε στο σημείο τα "διαφορετικά" κόμματα όχι μόνον ν' ακολουθούν την ίδια δεξιά νεοταξική πολιτική, αλλά και να την πρεσβεύουν με το ίδιο ακριβώς πάθος. Διαγωνισμό σωστής καπιταλιστικής αντί­ληψης κάνουν μεταξύ τους. Φτάσαμε στο σημείο να διαφωνούν τα κόμματα όχι επί της ουσίας της πολιτικής που επιθυμούν ν' ακολουθήσουν, αλλά για την "ακρίβεια" της ίδιας πολιτικής, που σχεδόν αναγκαστικά πρέπει ν' ακολουθήσουν. Άρχισαν να "μαλώνουν" όχι για τα διαφορετικά πράγματα, αλλά για τα ίδια. Ποιος είπε πρώτος τι. Ποιος αντέγραψε τον άλλο. Άρχισαν να "μαλώνουν" για το ποιος είναι ο καλύτερος καπιταλιστής. Ποιος μπορεί να οδηγήσει πιο καλά τον λαό στη νεοταξική οικονομία. Ποιος είναι ο καλύτερος μαθητής των Αμερικανών.

Από τη στιγμή λοιπόν που δεν μπορούν οι ιδεολογίες να διχάσουν τον λαό, υπήρχε κίνδυνος για τους κρατούντες ν' ανατραπούν, εξαιτίας του νέου κοινωνικού χάρτη. Γιατί; Για τον εξής απλό λόγο. Από τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού ανήκει στην αστική τάξη, τα επιμέρους κοινωνικά συμφέροντα μπαίνουν μέσα στην τάξη αυτήν. Αλλάζει δηλαδή η κλίμακα των πραγμάτων. Από τις πολλές και διαφορετικές κοινωνικές τάξεις με τα πολλά και διαφορετικά συμφέροντα πήγαμε στη μία κοινωνική τάξη με τα πολλά και επίσης διαφορετικά συμφέροντα. Αν όμως αυτά μπουν στη βουλή, γίνονται επικίνδυνα. Γιατί; Γιατί το "κόμμα" των ανέργων αστών θ' αρχίσει να αντιπολιτεύεται το "κόμμα" των βολεμένων αστών. Με δεδομένο ότι δεν υπάρχουν πλέον ιδεολογίες και ταυτόχρονα οι Έλληνες είναι μορφωμένοι σε μεγάλο πλέον ποσοστό, οι "δικηγόροι" της βουλής θ' αντιμετώπιζαν πρόβλημα. Δεν υπήρχαν τα δεδομένα να δημιουργήσουν "πελατεία" και οι "πελάτες" δεν τους είχαν πλέον ανάγκη. Όταν ο άνεργος που σέρνεται στους δρόμους έχει τα ίδια πτυχία με τον βουλευτή, υπάρχει κίνδυνος. Μπορεί να βρει πολλούς ομοιοπαθείς που θα τον ψηφίσουν, για να μπουν τα συμφέροντα της ιδιόρρυθμης κοινωνικής τάξης τους στη βουλή. Μια βουλή, που, εξαιτίας αυτής της εξέλιξης, θ' αλλάξει άρδην τα "φίλτρα" της και άρα την πολιτική "παραγωγή" της.

Αυτήν τη στιγμή, για παράδειγμα, τα πραγματικά μεγάλα κόμματα του άτυπου νεοταξικού "δικομματισμού" είναι το αστικό κόμμα των "βολεμένων" και το αστικό κόμμα των "αβόλευτων". Αν αφεθούν αυτά τα δεδομένα να λειτουργήσουν, θα διαλύσουν τα υπάρχοντα μεγάλα κόμματα. Βολεμένοι κι αβόλευτοι υπάρχουν εξίσου καί στα δύο κόμματα, όπως υπήρχαν πριν εργάτες και κεφαλαιοκράτες σ' αυτά. Ενώ όμως οι εργάτες και οι κεφαλαιοκράτες της μεταπολιτευτικής περιόδου δεν μπορούσαν να "σπάσουν" τον σχεδιασμό των "δικηγόρων" της αστικής τάξης, σήμερα αυτό είναι δυνατόν. Οι "αβόλευτοι" με τα πτυχία μπορούν να σπάσουν τα στεγανά των κομμάτων και ν' ανεξαρτητοποιηθούν. Υπάρχει δηλαδή μεγάλη πιθανότητα να μπει στη βουλή το κόμμα των "αβόλευτων" και ανέργων και να αντιπολιτεύεται το κόμμα των "βολεμένων".

Εξαιτίας αυτής της νέας δυναμικής οι κυρίαρχοι της ελληνικής κοινωνίας θέλησαν ν' αλλάξουν κάποια βασικά δεδομένα της δημοκρατίας, προκειμένου να την ελέγξουν. Φαινομενικά το κατά­φεραν, αλλά αυτό έγινε δυνατό με μια τρομερού ρίσκου κίνηση. Γιατί ήταν τρομερού ρίσκου; Γιατί, αν αποκαλυφθούν, κινδυνεύουν με κρεμάλα. Κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν πραξικοπηματίες. Θεώρησαν ότι είναι ασφαλείς, γιατί νόμισαν ότι απλά θα μιμηθούν τους εαυτούς τους. Αυτό είναι μέγα σφάλμα. Γιατί; Γιατί, ναι μεν οι αναλογίες είναι οι ίδιες, αλλά οι συνθήκες δεν τους ευνοούν. Κάνουν μεν τα ίδια πράγματα, αλλά δεν έχουν τις "ασπίδες" προστασίας. Κάποτε έκαναν πραξικο­πη­μα­τικές πράξεις, αλλά τα κοινωνικά δεδομένα τους προστάτευαν. Σήμερα είναι ακάλυπτοι και κινδυνεύουν.

Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς εννοούμε, θα κάνουμε μια ιστορική αναδρομή αυτού του αναπόφευκτου και "βουβού" πραξικοπήματος, που ξεκίνησε στην αυγή της μετα­πολίτευσης και ολοκληρώθηκε μέσα στο χρόνο. Στη "Μπανανία", που λέγεται Ελλάδα, κουμάντο κάνουν κάποιες λίγες οικογένειες αστών. Τόσο λίγες, που ζήτημα αν είναι παραπάνω από εκατό στον αριθμό. Αυτές οι οικο­γένειες αντιλαμβάνονται το κράτος σαν ιδιοκτησία τους και κάνουν ό,τι τους λένε αυτοί οι οποίοι τους προστατεύουν και οι οποίοι είναι οι ιμπεριαλιστές. Οι ιμπεριαλιστές τούς κάνουν "πλάτες" και εξαιτίας των πολυεθνικών των ιμπεριαλιστών γίνονται πλούσιοι. Οι ιμπεριαλιστές δηλαδή θέλουν την ελληνική αγορά και αυτοί τους την προσφέρουν στο "πιάτο", εισπράττοντας το μερίδιό τους. Φαινομενικά όλες αυτές οι οικογένειες είναι πετυχημένες οικο­νομικά, αλλά αυτό είναι απόλυτα "στημένο". Η "επιτυχία" των εφοπλιστών, των πετρελαιάδων, των βιομηχάνων και των τραπεζιτών στην Ελλάδα είναι "στημένη". Η ατομική τους "επιτυχία" είναι το μερίδιό τους από την εθνική "αποτυχία".

Όλοι αυτοί είναι λακέδες των ΗΠΑ. Παλαιότερα ήταν λακέδες της Βρετανίας και μετα­πολεμικά άλλαξαν στρατόπεδο. Είναι δεδομένο ότι είναι λακέδες, γιατί απλούστατα δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο. Η εθνική ανεξαρτησία, που προϋποθέτει ανεξάρτητη εθνική πολιτική, απαιτεί στήριξη από πλευράς των ισχυρών του έθνους. Η εθνική ανεξαρτησία απαιτεί κεφάλαιο για να επιτευχθεί. Απαιτεί ισχυρή κεφαλαιοκρατία. Απαιτεί παραγωγή, που κατά πρώτον να της επιτρέπει την αυτοσυντήρηση και κατά δεύτερον να της επιτρέπει ν' αντιστέκεται στις ξένες επιδράσεις και τους εκβιασμούς. Η Ελλάδα ποτέ δεν είχε κεφάλαιο στο βαθμό που να της επιτρέπει ν' ακολουθεί ανεξάρτητη πολιτική. Ποτέ δεν είχε κεφάλαιο, γιατί ποτέ δεν της επιτρεπόταν να έχει. Ήταν πάντα εξαρτώμενη από το ξένο κεφάλαιο. Ήταν πάντα ένα εμπορικό κράτος ευάλωτο στους ξένους. Ένα κράτος που ελεγχόταν με στόχο να μην αναπτυχθεί και ξεφύγει από τη σφαίρα ελέγχου τους.

Εκ των δεδομένων δηλαδή δεν μπορούμε να μιλάμε για ένα ανεξάρτητο κράτος, που ασκεί ανεξάρτητη εθνική πολιτική. Δεν είναι δυνατόν ν' ακολουθεί η Ελλάδα τέτοιου είδους πολιτική, όταν οι ισχυροί οικονομικοί παράγοντες της χώρας —που θεωρητικά ευνοούνται από αυτού του είδους την πολιτική— είναι αντιπρόσωποι και άρα υπάλληλοι των πολυεθνικών. Δεν είναι δυνατόν να γίνεσαι πλούσιος από την Texaco, τη Ford, τη General electric κλπ. και ταυτόχρονα να χρηματοδοτείς μια ανεξάρτητη εθνική πολιτική. Δεν μπορείς να γίνεσαι πλούσιος εφοπλιστής υπό την ομπρέλα των Lloyd's του Λονδίνου και να στηρίζεις οικονομικά τα κόμματα που μάχονται τον ιμπεριαλισμό. Απλά πράγματα. Αν το κάνεις, θα σου κόψουν την "κάνουλα" που σου επιτρέπει να "πετυχαίνεις". Τους δίνεις αυτά που θέλουν και σε βοηθούν να "πετυχαίνεις" ως άτομο.

Όταν αυτές οι εκατό οικογένειες των εμπόρων και των αντιπροσώπων είναι το κατεστημένο στην Ελλάδα, ευνόητο είναι ότι θα την καθηλώσουν στο επίπεδο της "Μπανανίας". Όλοι αυτοί θα δώσουν στους ιμπεριαλιστές αυτά τα οποία θέλουν, προκειμένου να γίνουν οι ίδιοι πλούσιοι από την "αντιπαροχή". Τι θέλουν οι ιμπεριαλιστές; Τον έλεγχο της χώρας. Τον έλεγχο της αγοράς της. Επιδιώκουν μόνιμα την υπανάπτυξη, που τους ευνοεί. Όχι απλά δεν φαντάζονται ότι οι Έλληνες μπορούν να τους αποκλείσουν από την αγορά τους, αλλά ούτε καν ανταγωνισμό θέλουν μέσα σε μια αγορά που τη θεωρούν κτήμα τους. Δεν είναι ότι θέλουν μόνον να μην υπάρχουν προστα­τευτικοί νόμοι, που θα τους δημιουργούν προβλήματα στη διάθεση της παραγωγής τους, αλλά θέλουν να καταστρέφουν και τους Έλληνες παραγωγούς, που θα είχαν το "θράσος" να τους ανταγωνιστούν μέσα στην ελληνική αγορά. Όλα αυτά που ήθελαν τους τα πρόσφεραν τα δύο μεγάλα κόμματα της μεταπολίτευσης. Με τη βοήθειά τους "καπέλωσαν" τη δημοκρατία και άρα ακύρωσαν τον μόνο παράγοντα που θα μπορούσε να τους δημιουργήσει πρόβλημα. Τον μόνο παράγοντα, που, υπηρετώντας τα λαϊκά συμφέροντα, θα μπορούσε να τους απειλήσει.

Το "ιερατείο" αυτού του οικονομικού κατεστημένου είναι οι "διάσημες" πολιτικές οικογένειες της χώρας. Οι Μητσοτάκηδες, οι Καραμανλήδες και οι Παπανδρέου. Άνθρωποι καθαρά υπάλ­ληλοί των ιμπεριαλιστών. Άνθρωποι, που έχουν χρηματοδοτηθεί με όλους τους δυνατούς τρόπους και πολλάκις από αυτούς. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι οι "πατριάρχες" αυτών των οικογενειών έχουν όλοι στο παρελθόν τους παραμονή στο εξωτερικό υπό την ευγενική "χορηγία" ευαγών ιδρυμάτων τύπου CIA. Γελούσαν οι Έλληνες, όταν σχετικά πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι ο πρώην καραγκιόζης και νυν πεθαμένος Χουσεΐν, πριν γίνει βασιλιάς της Ιορδανίας, ήταν σε μισθολογική λίστα της CIA. Γελούσαν, γιατί απλά δεν ήξεραν ότι και οι ίδιοι από τέτοιους καραγκιόζηδες κυβερνούνταν. Δεν γνωρίζουν ότι η αποστασία, που μας οδήγησε στη χούντα, χρηματοδοτήθηκε από τις ΗΠΑ. Δεν γνωρίζουν ότι τα αρχικά χρήματα της δημιουργίας του "αντιαμερικανικού" ΠΑΣΟΚ ήταν αμερικανικά. Δεν γνωρίζουν ποιος χρηματοδοτούσε μόνιμα τη "μητέρα" της καρα­μαν­­λικής Δεξιάς της μεταπολίτευσης.

Δεν γνωρίζουν δηλαδή ότι όλοι αυτοί οι διάσημοι για την εθνική τους "ευαισθησία" λαο­πατέρες λιποθυμούν από τον φόβο τους κάθε φορά που πηγαίνουν στην αμερικανική πρεσβεία. Γιατί λιπο­θυμούν; Γιατί εκεί τους εκβιάζουν. Τους εκβιάζουν αυτοί οι οποίοι τους χρηματοδότησαν την "επιτυχία" τους. Αυτοί που πλήρωσαν, για να ιδρύσουν τα κομματικά "μαγαζιά" τους. Αυτοί που τους τάιζαν στις εξορίες τους. Αυτοί που τους σπούδασαν δωρεάν τα παιδιά τους. Εκεί βρίσκονται τα "γραμμάτιά" τους και, κάθε φορά που τα βλέπουν, τρέμουν στην ιδέα ότι μπορούν να δοθούν στη δημοσιότητα. Δικαιωματικά λοιπόν ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα τούς παραδίδει "ραβα­σάκι" για το πώς θα κυβερνήσουν. Ακόμα και οι "ήρωες" του Πολυτεχνείου πέρασαν από εκεί. Όσοι δεν πέρασαν, απλά "χάθηκαν" και ξεχάστηκαν. Εμείς γνωρίζουμε τους διάσημους που πέρασαν. Σε όλους αυτούς είπαν οι Αμερικανοί: "Θέλετε να μπείτε στα πράγματα και να κυβερνήσετε; Περάστε από το ταμείο μας να υπογράψετε τα "γραμμάτιά" σας. Πρόβλημα δεν υπάρχει, που είστε από "ταπεινές" οικογένειες. Υπογράψτε και εμείς θα σας αφήσουμε ν' αλλάξετε το "ίματζ" σας. Τα μεταπολιτευτικά "τζάκια" είχαν την αμερικανική "υπογραφή" για την ίδρυσή τους.

Όταν όμως πληρώνεις, έχεις απαιτήσεις. Ποιες ήταν οι απαιτήσεις των Αμερικανών; Η ακύρωση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Η εξασφάλιση των εθνικών τους συμφερόντων, τα οποία εκ των δεδομένων είναι συγκρουόμενα με τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού. Άρα το πρώτο πράγμα που τους ενδιέφερε ήταν το όργανο που αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα αυτά και άρα η βουλή. Οι Αμερικανοί αποφάσισαν για την τύχη του ΚΚΕ και οι ίδιοι αποφάσισαν για τον δικομματισμό. Αμερικανικός σχεδιασμός ήταν η εισαγωγή των ιδεολογικών παρατάξεων στη βουλή. Από τη στιγμή που δεν μπορούσαν να επιβάλουν στους Έλληνες το Σύνταγμα της αρεσκείας τους, έβαλαν ως στόχο ν' "ακυρώσουν" αυτό που θα δημιουργούσαν. Μη μπορώντας, λόγω της προηγούμενης σχέσης τους με τη χούντα, να επιβάλουν τον επιθυμητό γι' αυτούς συνταγματικό νόμο, αποφάσισαν να τον παρακάμψουν. Επέτρεψαν στους Έλληνες να δημιουργή­σουν ένα πολύτιμο "εργαλείο", αλλά δεν τους επέτρεψαν ποτέ να το εκμεταλλευτούν.

Τι έγινε τότε; Το εξής απλό. Οι Αμερικανοί "διόρισαν" τους αρχηγούς των ελληνικών κομ­μάτων και οι Αμερικανοί ανάγκασαν τους Έλληνες μεγαλοπαράγοντες της οικονομίας να τους στηρίξουν. Το κατεστημένο των εκατό οικογενειών μοιράστηκε στα δύο, για να επιχορηγεί τις αμερικανικές επιλογές. Οι μισοί ήταν χορηγοί της ΝΔ και οι άλλοι μισοί του ΠΑΣΟΚ. Οι δικοί τους άνθρωποι στήριζαν τους δικούς τους ανθρώπους. Πώς λειτουργούσε εκείνος ο σχεδιασμός; Το "αρχιερατείο" των επαγγελματιών αρχηγών —και εκλεκτοί των Αμερικανών— θα εγκαθίσταντο μόνιμα στην κορυφή του κάθε κόμματος. Γύρω από αυτούς θα υπήρχαν οι νέες πολιτικές οικο­γένειες, που θα γινόταν το απλό "ιερατείο", το οποίο δεν θα είχε μόνιμα μέλη. Οι Καρα­μανλήδες, οι Μητσοτάκηδες και οι Παπανδρέου θα μονιμοποιούνταν στην κορυφή της εξουσίας και όλα τα νέα "τζάκια" θα εναλλάσσονταν στις θέσεις τους με μόνιμη υποχρέωση να τους προστατεύουν και να μην τους αμφισβητούν. Άρχισαν δηλαδή να δημιουργούνται "ζώνες" άμυνας, που θα προστάτευαν τον σχεδιασμό και βέβαια τους επικεφαλείς τους. Όλοι μπορούσαν να "σκοτώνονται" μεταξύ τους, αλλά κανένας δεν θα πείραζε τους "ιερείς" του αμερικανισμού.

Με τον τρόπο αυτόν άρχισε να λειτουργεί ο σχεδιασμός της μεταπολίτευσης. Διχάστηκε ο λαός και οι "ιερείς" μπήκαν στη βουλή σαν επικεφαλείς των ιδεολογιών. Η βουλή από εκφραστής των λαϊκών συμφερόντων έγινε εκφραστής των παραταξιακών συμφερόντων. Το "καπέλωμα" της δημοκρατίας ήταν εύκολο. Οι "αρχιδικηγόροι" θα μονοπωλούσαν εκ περιτροπής την εκτελεστική εξουσία και οι "δικηγόροι" θα μονοπωλούσαν τη νομοθετική εξουσία. Οι μεν θα ευνοούσαν τους δε και το αντίστροφο. Αυτή η ύπουλη πραξικοπηματική ενέργεια, ακόμα κι αν γινόταν αντιληπτή, δεν μπορούσε να εξαλειφθεί. Ήταν τόσο έξυπνος ο σχεδιασμός, που αυτοί οι οποίοι την πραγματο­ποίησαν ήταν απόλυτα ασφαλείς. Από τη στιγμή που παρέσυραν τον λαό στο παιχνίδι τους, δεν μπορούσαν ν' ανατραπούν. Από τη στιγμή που οι βάσεις των δύο κομμάτων αντι­προσωπεύουν τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού και ο λαός αυτός συμμετέχει στο "παιχνίδι", πρόβλημα γι' αυτούς δεν υπήρχε. Με το "πραξικόπημά" τους "έβαλαν" τον λαό στο λάθος "παιχνίδι" τους, αποπροσανατολίζοντάς τον και άρα χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Ο λαός δηλαδή βγήκε από τη μέση, γιατί μπήκε σε λάθος "παιχνίδι".

Αυτή η συμμετοχή του λαού ήταν το όλο μυστικό της επιτυχίας του σχεδιασμού εκείνου. Όταν σε μια κατάσταση συμμετέχει ο λαός στο σύνολό του, δεν υπάρχει πραξικόπημα. Δικό του είναι το Σύνταγμα και ό,τι θέλει το κάνει και όπως θέλει το ερμηνεύει. Από τη στιγμή που ο κυρίαρχος λαός θέλει να "σέρνεται" πίσω από τα κόμματα, δικό του πρόβλημα. Το κάθε "ιερατείο" ήταν απόλυτα ασφαλές από εσωτερικές απειλές. Όποιος το ενοχλούσε, θα είχε απέναντί του μια ολόκληρη παράταξη. Ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού. Το ίδιο γινόταν και στο γενικό επίπεδο, όπου υπήρχε άμυνα από εξωτερικές απειλές. Όποιος απειλούσε τα "ιερατεία" στο σύνολό τους, θα είχε τους πάντες εναντίον του. Καραμανλήδες, Μητσοτάκηδες και Παπανδρέου έγιναν με τον τρόπο αυτόν οι "ιερές αγελάδες" της μετα­πο­λί­τευσης. Μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν, όποτε θέλουν.

Για να είναι σίγουροι για την ασφάλειά τους, εξασφάλισαν και το δικαίωμα της ατιμωρησίας. Εξασφάλισαν τη βουλευτική ασυλία. Μια ασυλία, που για τους ηγέτες των κομμάτων ήταν μόνιμη, εφόσον η παραμονή τους στην εξουσία ήταν επίσης μόνιμη. Αυτό το προνόμιο, παρ' όλη την αντισυνταγματικότητά του και πάλι δεν μπορούσε ν' απαλειφθεί, γιατί απλούστατα υπήρχε συμ­μετοχή του λαού στο "παιχνίδι". Από τη στιγμή που δεν ενοχλούσε τον λαό και ταυτόχρονα στο ανώτατο επίπεδο δεν άλλαζε ο ρόλος της βουλής, πρόβλημα δεν υπήρχε. Από τη στιγμή που η κάθε παράταξη του λαού εξασφάλιζε για τους δικούς της ανθρώπους το προνόμιο αυτό, πρόβλημα δεν υπήρχε. Ο λαός είχε πειστεί ότι αυτό είναι ένα δικαίωμα το οποίο το παραχωρούσε σε κάποιους, προκειμένου να υπερασπιστούν απρόσκοπτα τα παραταξιακά του συμφέροντα.

Αυτή ήταν η προνομιούχος κορυφή της ελληνικής κοινωνίας. Η πρώτη γραμμή άμυνας του σχεδιασμού είχε πραγματοποιηθεί με απόλυτη επιτυχία. Οι μόνιμοι "αρχιερείς" προστατεύονταν από τους αιρετούς "ιερείς". Αρκούσε όμως αυτό; Όχι βέβαια. Δεν μπορούν τόσοι λίγοι άνθρωποι να επιβιώσουν επί μακρόν εις βάρος ενός ολόκληρου λαού. Έπρεπε να δημιουργηθούν πολλοί μικροί "διάκοι", που θα τους προστάτευαν με τη μαζικότητά τους. Μόνιμοι "διάκοι", που θα τους προστάτευαν μόνιμα. Αυτοί επιλέχθηκαν να είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Αντιλαμβάνεται λοιπόν ο αναγνώστης γιατί υπήρχε τόσος μεγάλος "έρωτας" μεταξύ της εξουσίας της μεταπολίτευσης και των δημοσίων υπαλλήλων. Αν δεν μοίραζαν "ψίχουλα" στους δημόσιους υπαλλήλους, κινδύνευαν τα δικά τους "φιλέτα". Με τον τρόπο αυτόν η αστική τάξη ανέλαβε την προστασία του "ιερατείου" από τις υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις, που είχαν μόνον ζημιά από το "κηφηναριό". Η εκτελεστική εξουσία έλεγχε τη νομοθετική κι αυτό αρκούσε για το "καπέλωμα" της δημοκρατίας. Όλοι αυτοί ήταν αστοί και προστατεύονταν από τους αστούς, μεταξύ των οποίων ήταν βέβαια και τα στελέχη της δικαστικής εξουσίας.

Η νομιμοφάνεια του πραξικοπήματος αυτού ήταν το μεγάλο επίτευγμά τους. Η βουλή "καπελώ­θηκε" και δεν "καταργήθηκε". Ο λαός με την ψήφο του έδινε τη νομιμότητα στους "δικηγόρους", που την "καπέλωναν". Εφόσον οι κοινωνικές τάξεις ήθελαν στο όργανο που τις αντιπροσώπευε να πηγαίνουν οι "δικηγόροι" τους, πρόβλημα δεν υπήρχε. Η βουλή λειτουργούσε έστω και υποτυπωδώς και υπηρετούσε τον συνταγματικό της ρόλο. Αποτελούσε την οργανωμένη "αιχμή" του δόρατος των όποιων συλλογικών συμφερόντων αναπτύσσονταν μέσα στην κοινωνία. Τα συμφέροντα των "έσω", είτε προσωπικά είτε συλλογικά, ήταν θεωρητικά όμοια με τα συμφέ­ροντα των "έξω" και αυτό είναι πολύ σημαντικό —και το γιατί θα το δούμε παρακάτω—. Ήταν όμοια στο βαθμό που είναι όμοια τα συμφέροντα του δικηγόρου με τον πελάτη του. Από αυτήν την ομοιότητα άλλωστε προκύπτει το πρώτο πρόσωπο το οποίο χρησιμοποιούν οι δικηγόροι, αναφε­ρό­μενοι στα συμφέροντα των πελατών τους. Από εκεί και πέρα, αν τα συμφέροντα που αντιπρο­σω­πεύονταν μέσα στη βουλή δεν ήταν ταξικά και ήταν παραταξιακά, αυτό ήταν πρόβλημα του λαού και όχι αυτών που τον αντιπροσώπευαν μέσα σ' αυτήν. Ο λαός ξεχώριζε κάποιους από τους ομοίους του και τους έστελνε εκεί με δική του απόφαση.

Αν δεν ήταν η καλύτερη επιλογή, αυτό ήταν πρόβλημά του και όχι δικό τους. Αν κάποιος στέλνει στις δουλειές του τον δικηγόρο του, αυτό είναι πρόβλημά του και όχι του δικηγόρου του. Αν δηλαδή τα κριτήρια ομοιότητας δεν ήταν τα σωστά, ο λαός θα πλήρωνε το λάθος του. Αν η ιδεολογική ομοιότητα θα επισκίαζε την ταξική διαφορά, αυτό ήταν κάτι που μόνος του ο κάθε πολίτης έπρεπε ν' αποφασίζει. Αν ο λαός έστελνε στη βουλή μόνον μορφωμένους αστούς, αυτό ήταν σφάλμα, αλλά ήταν απόλυτα δική του επιλογή. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί απλούστατα αυτή η συνταγματική απόκλιση δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί πραξικόπημα. Τυπικά το πολίτευμα δεν άλλαζε. Θεωρητικά τα πάντα λειτουργούσαν με βάση τον συνταγματικό νόμο. Η βουλή αντι­προ­σώ­πευε το έθνος και τα συμφέροντά του. Αν κάποιοι κατάφεραν κι αλλοίωσαν τα συμφέροντα αυτά, ήταν επιτυχία τους. Ο λαός με την ψήφο του ήταν αυτός ο οποίος έδινε νομιμότητα στην κατά­σταση, άσχετα αν αυτή δεν τον συνέφερε.

Όλα αυτά τα "ωραία" έφτασαν μέχρι τις ημέρες μας. Ξαφνικά όμως τα πράγματα άλλαξαν. Άλλαξαν για όλους και όχι μόνον για τον λαό. Άλλαξαν και γι' αυτούς που κυβερνάνε τον λαό. Αυτή η αλλαγή όμως προϋποθέτει αλλαγές και στον σχεδιασμό της εξουσίας. Εδώ όμως ισχύει κάτι άλλο. Αυτό που ο λαός περιγράφει με την παροιμία: "το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται". Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί οι "έξυπνοι" που μας κυβερνάνε δεν κατάλαβαν κάποια πράγματα. Δεν κατάλαβαν πως το γεγονός του ότι μπορεί να μιμηθείς μια έξυπνη κίνηση που έχεις ξανακάνει, δεν είναι πάντα ικανό να σου προσφέρει τη λύση. Είναι έξυπνο να κάνεις ένα "αλματάκι" προς τα πίσω, όταν παλεύεις. Δεν είναι καθόλου έξυπνο όμως να το κάνεις όταν παλεύεις στην άκρη μιας ταράτσας. Αυτό δεν κατάλαβαν οι σημερινοί σχεδιαστές της κατάστασης. Το "αλματάκι" της μεταπολίτευσης ήταν πράγματι έξυπνο. Έκαναν πραξικόπημα και δεν το χρεώνονταν. Το "αλμα­τάκι" το σημερινό είναι τραγικό. Γιατί; Γιατί είναι ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ. Γιατί το πραγματοποιούν στην άκρη της συνταγματικής "ταράτσας".

Θα δούμε τι προσπάθησαν να κάνουν και μετά θα εξηγήσουμε γιατί είναι ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ. Το "αρχιερατείο", βλέποντας ότι η αλλαγή του κοινωνικού χάρτη το απειλεί, άρχισε τις επεμβάσεις. Μην μπορώντας να βάλει τον λαό στο "παιχνίδι" του ιδεολογικού διχασμού, ήταν βέβαιο ότι σε κάποια στιγμή θ' αδυνατούσε να ελέγξει τη σύνθεση της βουλής και άρα το "ιερατείο". Φοβούμενο τη μεγάλη κοινωνική τάξη των μορφωμένων ανέργων, αποφάσισε να τη βγάλει από το "παιχνίδι". Θέλησε να μιμηθεί την προηγούμενη πρακτική, που έβγαζε από το "παιχνίδι" την εργατική τάξη. Πώς όμως θα τους έβγαζε από το παιχνίδι, όταν καί η μόρφωση καί τα συμφέροντά τους ήταν απειλητικά τόσο για το "ιερατείο" της βουλής όσο και για τους βολεμένους "διάκους" του δημοσίου; Το πρόβλημά τους δηλαδή ήταν ότι εμφανίστηκε —μετά από τριάντα χρόνια— ξανά η οριζόντια διαστρωμάτωση που τους απειλούσε. Τους απειλούσε το παχύ "στρώμα" των αβόλευτων, που, αν έμπαινε στη βουλή, θα "παρήγαγε" πολιτική, η οποία δεν συνέφερε ούτε τους ίδιους ούτε τα αφεντικά τους.

Γιατί το θεωρούμε αυτό ως δεδομένο; Γιατί, αν οι αβόλευτοι αστοί της κοινωνίας έβαζαν τα συμφέροντά τους και άρα τους ανθρώπους τους μέσα στη βουλή, θα γίνονταν απειλητικοί. Από τη στιγμή που ήταν μαθηματικά αδύνατον να βολευτούν οι ταξικά όμοιοί τους, ήταν δεδομένο ότι θα στρέφονταν προς το ξεβόλεμα των "ταξικών" εχθρών τους. Ευνόητο είναι ότι μια τέτοια βουλή θα απειλούσε τα κεκτημένα των βολεμένων "διάκων". Η απειλή για τους "αρχιερείς" του κομματισμού ήταν κάτι παραπάνω από ορατή. Όλοι αυτοί οι άνεργοι δεν έφτανε που θα εξόριζαν από τη βουλή τους "ιερείς" των ιδεολογιών, θα απειλούσαν και τους "διάκους". Θα απειλούσαν τη μονιμότητά τους, την ατιμωρησία τους στη διαφθορά, την προνομιακή μεταχείριση κλπ.. Όλα αυτά θα ήταν μονόδρομος γι' αυτούς τους νέους αντιπροσώπους της νέας κοινωνικής τάξης των αβόλευτων μορφωμένων. Γιατί; Γιατί, αν καταργηθούν όλα τα κεκτημένα των δημοσίων υπαλλήλων, θα ανοίξει μια "χαραμάδα" ελπίδας και γι' αυτούς. Θα κενωθούν θέσεις του δημοσίου αν αρχίσουν και απολύονται οι τεμπέληδες, οι επίορκοι και οι διεφθαρμένοι υπάλληλοι.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο για το "αρχιερατείο". Οι άνεργοι αστοί δεν είναι εύκολα θύματα. Δεν μπορείς να διασπάσεις το "στρώμα" τους με τα ψευδοϊδεολογικά διλήμματα. Αυτά ήταν "καραμέλες" για τον αγράμματο "κοσμάκη", που τον "δούλευαν". Οι μορφωμένοι δεν μπορούν να πέσουν θύματα ιδεολογημάτων, που εφεύραν οι ίδιοι για να "δουλεύουν" τον κόσμο. Τα παλιά κάθετα "φράγματα" του σχεδιασμού, που βασίζονταν στην ιδεολογία, ήταν θέμα χρόνου να καταρρεύσουν. Εξαιτίας αυτής της ανάγκης οι "αρχιερείς" αποφάσισαν να δημιουργήσουν νέα κάθετα "φράγματα", που βασίζονται σε άλλες αρχές. "Φράγματα", που θα χαλούσαν εκ νέου την οριζόντια διαστρωμάτωση της νέας ελληνικής κοινωνίας. Πού βασίζονταν αυτά τα "φράγματα", για να εξασφαλίσουν τη λειτουργία τους; Στα κατώτερα ένστικτα της κοινωνίας. Στην ανάγκη για βόλεμα υπό τους οποιοσδήποτε όρους. Στην κουτοπονηριά και τον καιροσκοπισμό που διακρίνει τους αστούς.

Αυτό και έγινε. Τι έκαναν; Το εξής απλό. Το μόνιμο "αρχιερατείο" θα έδινε μονιμότητα στο "ιερατείο" και από εκεί και πέρα τα δύο μεγάλα κόμματα θα μοιράζονταν μεταξύ τους τον κόσμο. Πώς; Με τον εξής απλό τρόπο. Το κάθε κόμμα θα έπαιρνε από την αστίζουσα ελληνική κοινωνία το μέρος εκείνο που θα "επένδυε" σ' αυτό, είτε για επέκταση του βολέματος είτε απλά για να βολευτεί στο βασικό επίπεδο. Η ΝΔ, δηλαδή, θα έπαιρνε τους αστούς που θα ήλπιζαν σε βόλεμα χάρη στις δεξιές γνωριμίες και το ΠΑΣΟΚ θα έκανε το αντίστοιχο. Η αλλαγή θα ήταν απλή. Τα έτσι κι αλλιώς θηριώδη —λόγω των κρατικών χρημάτων— κόμματα, απλά θα άλλαζαν λίγο τη γραμμή "πλεύσης". Από μηχανισμοί εξυπηρέτησης ιδεολογικών συμφερόντων των οπαδών τους θα γίνονταν μηχανισμοί εξυπηρέτησης απλών συμφερόντων. Δεν αλλάζει τίποτε σημαντικό στην υφή της λειτουργίας τους. 

Από τη στιγμή που τα δύο μεγάλα κόμματα δεν διαφέρουν πλέον ιδεολογικά μεταξύ τους, η αστική τάξη —την οποία είχαν ανάγκη— θα διχαζόταν με υποσχέσεις βολέματος. Θα μοιραζόταν μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων, εφόσον μόνον αυτά μπορούν και διατηρούν μόνιμα επαφή με την εξουσία και άρα μπορούν να υπόσχονται βόλεμα. Το ανώτερο στρώμα αυτής της υπό μοίρασμα τάξης, που είναι οι ήδη βολεμένοι "διάκοι", θα ψήφιζαν αυτόν που θα τους υποσχόταν ότι θα διατηρούσαν και θα επέκτειναν τα κεκτημένα. Το κατώτερο στρώμα, που είναι οι αβόλευτοι, θα ψήφιζαν αυτόν που είχαν επιλέξει με βάση τις υποσχέσεις του για βόλεμα. Κάτι ανάλογο θα γινόταν και με την εισαγόμενη εργατική τάξη. Η ΝΔ θα έπαιρνε ως ψηφοφόρους της αυτούς οι οποίοι θα επένδυαν σ' αυτήν για μια καλύτερη αντιμετώπιση από την πλευρά του κράτους και το ΠΑΣΟΚ θα έκανε το ίδιο. Αν η ΝΔ υποσχεθεί στους ξένους νομιμοποίηση και των συγγενών τους, θα πάρει τις ψήφους τους. Αν το υποσχεθεί το ΠΑΣΟΚ, θα κάνει το ίδιο. Συνεννοούνται, υπόσχονται τα ίδια και τους μοιράζονται.

Για να λειτουργήσει αυτός ο σχεδιασμός, απαιτούσε τη χρήση νέας προπαγάνδας και βέβαια και την επέμβαση πάνω σε κάποιους υπάρχοντες νόμους, που κάλυπταν τις ανάγκες της προηγούμενης εποχής. Σ' ό,τι αφορά το πρώτο συμβαίνει το εξής: Για να μπορέσουν οι σχεδια­στές του ν' αφαιρέσουν από την κοινωνική βάση των κομμάτων τα "ταξικά" της χαρακτηριστικά, έπρεπε ν' "αποχαρακτηρίσουν" ταξικά και την ίδια τη βουλή. Για να μην διαφοροποιούνται δηλαδή οι αστίζοντες οπαδοί τού κάθε κόμματος σε απασχολούμενους και μη, έπρεπε οι βουλευτές να συντονιστούν καί με τις δύο αυτές μερίδες. Για να μην προκαλούν οι βουλευτές με την όποια ανομοιότητά τους με τους ανέργους, οι "αρχιερείς" αποφάσισαν να "αποεπαγγελματοποιήσουν" και τους βουλευτές. Τι σημαίνει αυτός ο νεολογισμός; Το εξής απλό. Οι υπάρχοντες βουλευτές είναι στο σύνολό τους "επιτυχημένοι" επαγγελματικά. Θα ήταν βέβαια απίθανο να συμβαίνει το αντίθετο. Αυτοί όμως οι "επιτυχημένοι" προκαλούν τους διαφορετικούς, τους οποίους θα επιχειρή­σουν να πείσουν να τους ψηφίσουν. Δεν μπορεί ο επιτυχημένος επαγγελματικά αστός να πείσει τον μορφωμένο άνεργο ότι θα μεταφέρει με απόλυτη πιστότητα τα συμφέροντά του μέσα στη βουλή.

Γι' αυτόν τον λόγο το επάγγελμα και η απασχόληση κρίθηκαν για τη βουλή ανεπιθύμητα προσόντα. Κρίθηκαν τέτοια, για να μην προκαλούνται οι ψηφοφόροι, που είναι άνεργοι. Μέσα στη βουλή θα μπαίνουν είτε πραγματικά ανεπάγγελτοι είτε παραιτημένοι από το επάγγελμά τους. Γιατί; Για να μπορούν να παριστάνουν τους φορείς και άρα τους αντιπροσώπους των συλλογικών συμ­φε­ρόντων όλων των αστών και άρα και των άνεργων αστών. Έγιναν ανεπάγγελτοι, για ν' αντι­προσωπεύουν και τους ανεπάγγελτους της κοινωνίας. Πώς θα ζουν; Ως επαγγελματίες πολιτικοί. Ως "δικηγόροι" αυτών που αντιπροσωπεύουν. Εξασφαλίζουν δηλαδή τα προς το ζην με τρόπο που δεν αφορά και άρα δεν είναι ανταγωνιστικός μ' αυτούς που υποτίθεται αντιπροσωπεύουν. Είναι κάτι σαν τους δικηγόρους των απόρων, που πληρώνονται από το κράτος. Αυτό ακριβώς ήταν και το ζητούμενο για τον νέο σχεδιασμό. Γιατί; Γιατί στην περίπτωση αυτήν δεν σε ενδιαφέρει ποιος θα είναι αυτός ο οποίος θα σε αντιπροσωπεύει. Δεν πληρώνεις και δεν μπορείς να εκφράζεις απαιτήσεις. Όποιος και να είναι, καλός θα είναι, γιατί απλά συγκρίνεται με το τίποτε. Αυτόν τον άνθρωπο δεν τον αμφισβητείς, γιατί θεωρείς ότι, παρ' όλο που είναι διαφορετικός, έχει ως αποκλειστικό επάγγελμα να σε υπηρετεί. Αν για παράδειγμα οι βουλευτές ήταν στο σύνολό τους είτε πετυχημένοι επαγγελματίες είτε δημόσιοι υπάλληλοι, θα προκαλούσαν με την παρουσία τους, εφόσον οι "έξω" δεν θα τους εμπιστεύονταν. Θα δημιουρ­γού­σαν "χώρο" για τη δημιουργία ανταγωνιστών.

Το μόνο πρόβλημα γι' αυτόν τον σχεδιασμό ήταν ότι έπρεπε να προστατευτούν αυτοί οι ανεπάγ­γελτοι "ιερείς" από τον όποιο ανταγωνισμό θα εμφανιζόταν. Από τη στιγμή που την μέχρι τώρα πολιτική "επιτυχία" τους την εξασφάλιζαν ως επί το πλείστον με την επαγγελματική τους επιτυχία, έπρεπε να προστατευτούν από τη στιγμή που θα απογυμνώνονταν από το πιο σημαντικό "όπλο" τους. Όταν ο άλλος γίνεται βουλευτής, επειδή υπήρξε διάσημος γιατρός ή μηχανικός ή δικηγόρος, πρέπει να προστατευτεί, όταν θα πάψει να ασκεί το επάγγελμά του.

Τι έγινε; Εκμεταλλεύτηκαν τα νέα τεχνολογικά μέσα. Είναι γνωστό ότι τα ΜΜΕ είναι αυτά τα οποία καθορίζουν ποιος και πού θα εκλεγεί. Είναι γνωστό ότι, αν τα ΜΜΕ το αποφασίσουν, μπορεί να εκλεγεί βουλευτής ακόμα κι ένα ζευγάρι κάλτσες. Όλοι είδαμε τι έγινε πρόσφατα στην Καλιφόρνια και αποδεικνύει τη δύναμη των ΜΜΕ. Εκλέχτηκε κυβερνήτης της πέμπτης οικονομίας στον κόσμο ο "Τρύπιος Καλτσενέγκερ". Άρα έπρεπε να ελεγχθούν τα ΜΜΕ για κομματικές σκοπιμότητες. Τα μεγάλα κόμματα μοιράστηκαν μεταξύ τους τα μεγάλα κανάλια και ελέγχουν τις εξελίξεις. Το οικονομικό κατεστημένο και πάλι έκανε τη "δίκαιη" μοιρασιά που ευνοεί τον δικομματισμό, τον οποίο λατρεύουν τα υπερατλαντικά αφεντικά τους.

Με τον τρόπο αυτόν ελέγχουν τα πάντα. Γιατί; Γιατί οι εκλεκτοί των κομμάτων παίρνουν δωρεάν αυτό που ένας άνεργος ανταγωνιστής τους δεν μπορεί να πάρει ούτε με δεκάδες εκατομμύρια, τα οποία βέβαια και δεν διαθέτει. Ποιος θα ανταγωνιστεί τη Μπακογιάννη, τον αδερφό της και τα άλλα παιδιά των "αρχιερέων", όταν δεν μπορεί να εμφανιστεί στην τηλεόραση; Αν σ' αυτό συνυπολογιστεί και το τεράστιο κόστος των προεκλογικών εκστρατειών, αντιλαμβα­νόμαστε ότι οι αντίπαλοί τους δεν έχουν ελπίδες. Δεν έχουν ελπίδες ν' ανταγωνιστούν τους επώνυμους, που είναι "βιδωμένοι" στα κανάλια και γεμίζουν την Αθήνα με αφίσες με τις φάτσες τους.

Με τον τρόπο αυτόν απέκλεισαν όσους μπορούσαν ν' απειλήσουν τους εκλεκτούς τους. Απλά, ως τελευταίο "χαρτί", για να προστατεύσουν τους επαγγελματίες πολιτικούς, θα κρατήσουν τη λίστα. Μια πρακτική που εκνευρίζει τον λαό και η οποία θ' αποφασιστεί αν ποτέ θα εφαρμοστεί μετά από τα αποτελέσματα των προσεχών εκλογών. Αν κατορθώσουν οι επαγγελματίες πολιτικοί και διατηρήσουν τις θέσεις τους χωρίς πρόβλημα, η λίστα θα μπει στο "συρτάρι". Αν κάτι Κυριάκοι Μητσοτάκηδες, κάτι Νίκοι Παπανδρέου, κάτι Λιάπηδες, κάτι Γεννηματούδες, κάτι Αλευράδες, κάτι Βαρβιτσιώτηδες κλπ., δεν κατορθώσουν να μπουν στη βουλή στις επόμενες εκλογές, θα πάμε με λίστα. Αν τα "κρέατα" δεν καταναλωθούν φρέσκα, θα τα προσφέρουν στον κόσμο ξανά μέσα από το "ψυγείο" της λίστας.

Από τη στιγμή που οι μόνιμοι "αρχιερείς" έπρεπε να μονιμοποιήσουν "ιερείς", ήταν αδύνατον να μην υποκύψουν στον πειρασμό να "διορίσουν" τα φυσικά τους παιδιά. Κάθε οικογένεια "αρχιε­ρέως" θα πάρει από δέκα περίπου βουλευτικές έδρες. Στον νέο σχεδιασμό, για παράδειγμα, πιο πολλές έδρες θα έχει η οικογένεια Μητσοτάκη από ολόκληρη τη Θεσσαλία. Η μόνη ιδιομορφία σ' αυτήν τη βουλή των τεχνητά διάσημων "κλώνων" είναι ο ανταγωνισμός των ανθρώπων, που έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά μ' αυτούς. Ανθρώπων με μεγάλη διασημότητα και αμφιβόλου ποιότητας γνώση. Αυτό βέβαια δεν είναι πρόβλημα, γιατί εκτός των άλλων δίνει στη βουλή και μια εικόνα ανανέωσης. Της δίνει μια εικόνα ότι είναι "ανοικτή" και στα παιδιά του λαού.

Σε ποιους αναφε­ρόμα­στε; Στα λαμπερά "τίποτε". Στους για τον οποιονδήποτε λόγο διάσημους συνανθρώπους μας με πρόσβαση στα ΜΜΕ. Ηθοποιοί, τραγουδιστές, κομμώτριες, μπασκετμπολίστες, ποδοσφαιρι­στές, δημοσιογράφοι, μοντέλα κλπ.. θα είναι οι νέοι φερέλπιδες αντιπρόσωποι του έθνους. Όλα στη χείριστη μορφή τους, εφόσον όλοι αυτοί θα πρέπει να αποποιηθούν την επαγγελματική τους ιδιότητα. Ποιος όμως αποποιείται αυτήν την ιδιότητα; Αυτός ο οποίος στην πραγματικότητα δεν μπορεί να επιβιώσει πλέον από αυτήν. Άρα όλοι αυτοί τι θα είναι; Αποτυχημένοι ηθοποιοί, απόμαχοι μπασκετμπολίστες και ποδοσφαιριστές, γερασμένα μοντέλα, "κραγμένοι" δημοσιο­γρά­φοι του κατεστημένου. Η Σάρα η Μάρα και το κακό συνα­πάντημα. Αυτή η βουλή των ανεπάγ­γελτων γόνων και των "διάσημων" απόμαχων ή αποτυχημένων θα αντιπροσωπεύει την ελληνική κοινωνία όπως την κατάντησαν. Οι άνευ λόγου βολεμένοι θα αντιπροσωπεύουν μια κοινωνία που θα θέλει να βολευτεί. Όπως στο παρελθόν ακολουθούσαν τα κόμματα οι φανατικοί ομοϊδεάτες, που ήταν απόλυτα όμοιοι με τους βουλευτές, έτσι θα γίνεται και σήμερα. Τους "τζάμπα" βολεμένους θα τους ακολουθούν φανατικά αυτοί οι οποίοι θα θέλουν το "τζάμπα" βόλεμα.

Στο άμεσο μέλλον με τα κόμματα της νέας εποχής θα ασχολούνται αποκλειστικά αυτοί οι οποίοι θα αγωνιούν για το βόλεμα. Οι τεμπέληδες και οι κατ' επιλογήν ανεπάγγελτοι. Ποιος άλλος θα τρέξει, για να βγουν βουλευτές ο Κυριάκος, η Φώφη ή ο Νίκος; Υπάρχει ζωντανό όν που να πιστεύει πραγματικά ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να βοηθήσουν την κοινωνία, ώστε να τρέξουν πίσω τους; Όχι βέβαια. Για τους "κλώνους" θα τρέξουν μόνον αυτοί οι οποίοι θέλουν να επωφεληθούν με τον οποιονδήποτε τρόπο από τα όποια φώτα της δημοσιότητας. Αυτοί οι οποίοι θέλουν απλά να στέκονται κοντά σ' αυτούς που έχουν δυνατότητες να βολεύουν τους οπαδούς τους στα ΜΜΕ. Θα τρέξουν μόνον αυτοί οι οποίοι θέλουν να γίνουν διάσημοι από την τηλεόραση. Διάσημοι, έστω και παριστάνοντας την "αρκούδα" σε κάποιο από τα πολλά ριάλιτι σώου.

Αυτοί έχουν ως πολιτικά πρότυπά τους τον Φασούλα, την Κούρκουλα, την Ανουσάκη, τον Καρά κλπ.. Γιατί; Γιατί δεν διαφέρουν σε προσόντα από αυτούς. Αν καταφέρουν και τρυπώσουν σε κάποιο "ριάλιτι", μια αναπνοή απόσταση είναι από τη βουλή. Αν γίνουν "επώνυμοι", έλυσαν τα προβλήματά τους, εφόσον κανένας δεν θα τους κρίνει για το ταλέντο τους ή για την ικανότητά τους. Περισσότερο ταλέντο ή ικανότητα έχει η Ανουσάκη ή η Κούρκουλα από τον Τσάκα ή τον Πρόδρομο; Αν αυτές είχαν ταλέντο, θα δούλευαν στα θέατρα και θα ήταν πολύ πιο διάσημες και πλούσιες από τους βουλευτές και δεν θα έτρεχαν στη βουλή, παριστάνοντας τα παραπαίδια του Μητσοτάκη και του Παπανδρέου. Θα σήκωναν το "βάρος" της τέχνης και όχι τα "βρακιά" των "αρχιερέων".

Γι' αυτόν τον λόγο βέβαια νομοθέτησαν και τη λήψη της βουλευτικής σύνταξης μετά από μια τετραετή θητεία. Γιατί; Για να δημιουργήσουν βουλευτές της μιας "χρήσεως". Κάτι σαν τα ξυρα­φάκια "Βig". Αυτόν τον νόμο τον έκαναν υπέρ των συμφερόντων των διάσημων "τίποτε" και όχι για τους δικούς τους "κλώνους" και άρα για τα δικά τους συμφέροντα. Αυτοί όλοι έτσι κι αλλιώς έχουν ως στόχο να "γεράσουν" στη βουλή. Δεν τίθεται καν θέμα αν θα πάρουν σύνταξη, όσα χρόνια κι αν χρειάζεται. Ο νόμος αυτός έγινε για τους "επώ­νυμους", που κατά καιρούς θα τους πλαισιώνουν. Για να μπορούν να τους αντικαθιστούν με φρέσκο "πράμα" χωρίς διαμαρτυρίες και κλάματα. Μια θητεία και εξασφαλισμένη σύνταξη. Ποιος θα τολμήσει να τους αμφισβητήσει; Με τον τρόπο αυτόν θα στελεχώνεται στο μέλλον η βουλή. Ποιος είναι σήμερα αγαπητός και δημοφιλής; Ας γίνει βουλευτής. Ο διάδοχός του θα είναι έτοιμος, όταν έρθουν οι επόμενες εκλογές. 

Αυτός ο σχεδιασμός, παρ' όλο που φαίνεται ίδιος κι απαράλλαχτος με τον προηγούμενο, είναι επικίνδυνος γι' αυτούς που τον επιχειρούν. Πάρα πολύ επικίνδυνος. Γιατί; Γιατί, ενώ μερικά πράγματα παραμένουν ίδια κι απαράλλαχτα με το παρελθόν, στον νέο σχεδιασμό αλλάζει η φύση τους. Τα παλιά βουλευτικά προνόμια παίρνουν άλλη διάσταση και τα νέα προνόμια επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Αυτός ο σχεδιασμός που περιγράψαμε μπορεί να είναι πλέον μια πραγματικότητα, αλλά είναι εξαιρετικά επισφαλής. Δεν έχει τη στιβαρότητα του σχεδιασμού που στηριζόταν στις ιδεολογικές διαφορές. Εκείνος ο σχεδιασμός ήταν στιβαρός, γιατί η ιδεολογία είναι κάτι που υπάρχει. Η θέληση του ψηφοφόρου να επιβληθεί η ιδεολογία του είναι μια υπαρκτή πραγματικότητα, που δεν αλλάζει εύκολα.

Ο νέος σχεδιασμός δεν έχει ανάλογη στιβαρότητα. Το βόλεμα δεν είναι ιδεολογία. Προκαλεί τα πάθη των ιδεολογιών, αλλά δεν ανήκει σ' αυτές. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί απλούστατα αυτός ο σχεδιασμός, ο οποίος βασίζεται στην αγωνία των ψηφοφόρων να βολευτούν, λειτουργεί μόνον για όσο διάστημα συμμετέχουν όλοι στο "καπέλωμα" της δημοκρατίας και δεν τον καταγγέλλει κάποιος. Λειτουργεί μόνον όταν όλοι μας, παρασυρμένοι από την αγωνία της επιβίωσης, αγωνιζόμαστε για το βόλεμα και δεν βλέπουμε τι συμβαίνει. Μόνον όταν τρέχουμε σαν "τρελοί" εκεί όπου θα μας υποδείξουν, γράφοντας στα παλιά μας τα παπούτσια το Σύνταγμα και τη δημοκρατία. Επειδή λοιπόν τα "φράγματα" αυτά δεν μπορούν να οριστούν με ιδεολογικούς τίτλους, ευνόητα είναι ορισμένα πράγματα. Από τη στιγμή που σήμερα ο κόσμος δεν διαχωρίζεται με πάθος για τις ιδεολογικές του επιλογές, τυπικά για την ελληνική κοινωνία ισχύει η κλασική ταξική διάταξη.

Οι Έλληνες εξακολουθούν με βάση τα κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα να είναι εργάτες, αγρότες, αστοί και κεφαλαιοκράτες. Αυτών τα συμφέροντα υποτίθεται ότι μπαίνουν στη βουλή. Πώς όμως θα μπουν, όταν οι επίσημοι αντιπρόσωποί τους δεν μοιάζουν πλέον με κανέναν; Όχι απλά δεν είναι όμοιοί τους, αλλά ούτε καν "δικηγόροι" τους. Όχι απλά δεν αποτελούν προβολή των κοινωνικών τάξεων στο σύνολό τους, αλλά δεν ανήκουν καν σε κάποια συγκεκριμένη τάξη. Δεν έχουν κάποιο χαρακτηριστικό, που να τους εντάσσει σε κάποια υπάρχουσα κοινωνική τάξη. Είναι απόλυτα ανεπάγγελτοι. Δεν δραστηριοποιούνται με κανέναν τρόπο μέσα στην κοινωνία. Είναι επαγγελματίες πολιτικοί που "παράγουν" πολιτική και ταυτόχρονα ασκούν εξουσία. Επαγ­γελμα­τίες με ειδικό μισθό, με ειδικό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα και με ασυλία απέναντι στον νόμο. Ποιανού αντιπρόσωποι είναι αυτοί οι "ειδικών" χαρακτηριστικών άνθρωποι; Τι λέει το Σύνταγμα για την εξουσία; 1.3. Όλες oι εξoυσίες πηγάζoυν από τo Λαό, υπάρχoυν υπέρ αυτoύ και τoυ Έθνoυς και ασκoύνται όπως oρίζει τo Σύνταγμα.

Τι μας ενδιαφέρει στο άρθρο αυτό; Η λέξη "υπέρ". Γιατί; Γιατί αυτή η λέξη συνδέει την εξουσία με την έννοια συμφέρον. Η εξουσία πρέπει να υπηρετεί συμφέροντα και αυτά είναι τα συμφέροντα του λαού. Για να τα υπηρετεί όμως αυτά, πρέπει να είναι και η ίδια μέρος του λαού, ώστε να ευθυγραμμίζεται πάντα με τα συμφέροντα αυτά. Γι' αυτόν τον λόγο διασπάστηκε η εξουσία σε τρία μέρη. Γι' αυτόν τον λόγο είναι διακριτές οι εξουσίες. Από τη στιγμή που δεν μπορούσε το Σύνταγμα να εξασφαλίσει την απόλυτη ομοιότητα μεταξύ κάποιων εξουσιαστών και του λαού, προσπάθησε να ελέγξει την εξουσία μέσω της βουλής. Από τη στιγμή που κυβερνάνε υποτίθεται οι καλύτεροι —και αυτοί μπορεί να είναι αποκλειστικά αστοί με συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα—, το Σύνταγμα δεν μπορεί να το αποτρέψει ως εξέλιξη. Από τη στιγμή που δικάζουν οι καλύτερα εκπαιδευμένοι —και αυτοί είναι στο σύνολό τους αστοί με συγκεκριμένα συντεχνιακά συμφέ­ροντα—, το Σύνταγμα δεν μπορεί να το αποτρέψει ως εξέλιξη. Οι δύο αυτές εξουσίες είναι "ύποπτες", γιατί μπορεί να παρεκκλίνουν της συνταγματικής νομιμότητας και να υπηρετήσουν τα ιδιοτελή συμφέροντα των μελών τους εις βάρος των λαϊκών συμφερόντων. "Ύποπτες" σ' αυτό το επίπεδο σημαίνει ότι πρέπει να ελέγχονται και να μην αφήνονται τα πάντα στην καλή θέληση αυτών που τις ασκούν.

Το μόνο που απέμενε στο Σύνταγμα για να ελέγξει τις εξουσίες αυτές ήταν να δημιουργήσει το όργανο που μπορεί να τις περιορίσει και το οποίο μπορεί να ταυτιστεί απόλυτα με τα λαϊκά συμφέροντα. Η βουλή υποχρεωτικά θα έπρεπε να έχει ως "θρησκεία" της την λέξη "υπέρ". Οι βουλευτές δηλαδή θα έπρεπε να είναι απόλυτα όμοιοι μ' αυτούς που αντιπροσωπεύουν. Γιατί; Για να υπάρχει απόλυτη πιστότητα στην ομοιότητα των συμφερόντων. Αν οι βουλευτές ανήκουν σε μια ξεχωριστή συντεχνία, απειλούν το Σύνταγμα. Γιατί; Γιατί αναπτύσσουν ως ομάδα ιδιοτελή συμφέ­ροντα. Καθίστανται "ύποπτοι". Μπορούν να "πουλήσουν" τον λαό. Μπορούν εύκολα να δημιουρ­γή­σουν κοινή "πλατφόρμα" συμφερόντων μεταξύ τους και να "συνεταιριστούν" με τους άλλους "ύποπτους". Αυτό είναι άκρως επικίνδυνο. Γιατί; Γιατί αλλοιώνεται το πολίτευμα. Αλλοιώνεται η δημοκρατία. Όταν τρεις ολιγομελείς συντεχνίες εξουσιαστών συνθέτουν κοινή συντεχνία, που ελέγχει το σύνολο της εξουσίας, περνάμε από τη δημοκρατία στην ολιγαρχία.

Άρα τι προσπαθούσε ν' απαγορεύσει ο νομοθέτης; Την με τον οποιονδήποτε τρόπο απα­γό­ρευση της ανάπτυξης ξεχωριστών ιδιοτελών συμφερόντων της βουλευτικής ομάδας. Η βουλευτική ομάδα δηλαδή δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να έχει ειδικά και ιδιοτελή συμφέροντα, που θα τη μετέτρεπαν σε συντεχνία. Γιατί; Γιατί στην περίπτωση αυτήν τα συμφέροντά της θα απειλούσαν τα λαϊκά συμφέροντα και άρα την λέξη "υπέρ".

Κατάλαβε ο αναγνώστης πού το πάμε; Ο νόμος ο οποίος πρόσφατα ψηφίστηκε στη βουλή και θεωρεί ασυμβίβαστη τη βουλευτική ιδιότητα με την επαγγελματική ενασχόληση είναι ΠΡΑΞΙΚΟ­ΠΗΜΑΤΙΚΟΣ. Μετατρέπει τη βουλή των Ελλήνων σε ξεχωριστή συντεχνία επαγγελματιών με ιδιοτελή συμφέροντα. Περνάει τη νομοθετική εξουσία στα χέρια μιας ομάδας τριακοσίων ανθρώπων με ειδικά συμφέροντα, τόσο στο προσωπικό όσο και στο συλλογικό επίπεδο. Αυτό είναι αντισυνταγματικό, γιατί απειλεί το "υπέρ". Καθιστά "ύποπτη" και τη νομοθετική εξουσία.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Το Σύνταγμα επιθυμεί μέσα στη βουλή την είσοδο των αντιπροσώπων του λαού. Με βάση δηλαδή τη λογική επιθυμεί μέσα στη βουλή την είσοδο των κοινωνικών τάξεων. Κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης ο λαός παγιδεύτηκε από τους αστούς και τους έβαλε μέσα στη βουλή ως "δικηγόρους" του. Αυτό ήταν μεν πέρα από την επιθυμία του Συντάγματος, αλλά δεν ήταν παράνομο. Σήμερα αυτό το οποίο γίνεται είναι παράνομο. Σήμερα αυτό το οποίο γίνεται είναι ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ. Γιατί; Γιατί μετατρέπεται η βουλή σε "δικηγόρο" του λαού. Είναι άλλο πράγμα η είσοδος των "δικηγόρων" μέσα στη βουλή και άλλο πράγμα η μετατροπή της ίδιας της βουλής σε "δικηγόρο". Είναι άλλο πράγμα να μπουν στη βουλή κατ' αποκλειστικότητα οι αστοί και άλλο πράγμα να μετατραπεί η ίδια η βουλή σε ιδιοκτησία συγκε­κριμένων αστών. Είναι άλλο πράγμα να επιτρέπεις ακόμα και σε κρατικόμισθους  δικηγόρους να μπαίνουν στο δικαστήριο ως φορείς ιδιωτικών συμφερόντων και άλλο πράγμα να μετατρέπεις το ίδιο το κρατικό δικαστήριο σε φορέα ιδιωτικών συμφερόντων. Η βουλή απαγορεύεται να στελε­χώ­νεται και άρα να ελέγχεται από ανθρώπους, οι οποίοι μόνον μεταξύ τους έχουν κοινά συμφέ­ροντα. Ο "δικηγόρος" είναι "ύποπτος" και ως εκ τούτου η εξουσία στο σύνολό της είναι πλέον ανεξέλεγκτη.

Επειδή μάλιστα η συγκεκριμένη κοινοβουλευτική ολομέλεια είναι μειωμένης αντίληψης, όχι απλά δεν προσπάθησε να διασκεδάσει τους φόβους του λαού γι' αυτήν την πραξικοπηματική πράξη, αλλά έκανε τα ακριβώς αντίθετα. Μέσα στον ίδιο χρόνο που δημιουργούσε αυτές τις αντι­συνταγματικές συνθήκες, που τη μετέτρεπαν σε "κλειστή" συντεχνιακή ομάδα, προσπάθησε να "συνδικαλιστεί" ως τέτοια. Όχι μόνον δεν το έκρυψε, αλλά βγήκε στους δρόμους και το φώναξε. "Συνδικαλίστηκε" εις βάρος του "αφεντικού" της. Πώς; Εισπράττοντας οικονομικά οφέλη εις βάρος ενός λαού, που της έχει παραδώσει την εξουσία, για να υπηρετεί τα δικά του συμφέροντα. Τρομερά πράγματα. Πραξικο­πηματίες και βλάκες είναι επικίνδυνος συνδυασμός, κυρίως για τους εαυτούς τους. Τι έκαναν; Μόνοι τους αποφάσισαν να κάνουν αύξηση στους εαυτούς τους της τάξης του 80%. Τα "αφεντικά" τους παίρνουν αυξήσεις της τάξης του 2% και οι "υπηρέτες" μόνοι τους αυτοανταμοίβονται με αυξήσεις της τάξης του 80%. Μόνοι τους αποφάσισαν για τον χρόνο της βουλευτικής απασχό­λησης, που θα τους εξασφάλιζε τη σύνταξη και βέβαια μόνοι τους αποφάσισαν και για το ύψος της σύνταξης αυτής. Τα "αφεντικά" τους θα παίρνουν μια πενιχρή σύνταξη στα 65 τους χρόνια με 35 χρόνια εργασίας και οι "υπηρέτες" θα παίρνουν μια παχυλή σύνταξη στα 60 τους χρόνια και με μόνο 4 χρόνια εργασίας.

Όμως, τα ολισθήματά τους δεν σταματούν εδώ. Διατηρούν το σύνολο των προνομίων που απολάμβαναν εξαιτίας των αναγκών άλλων εποχών. Προνόμια όμως, που σήμερα δίνουν άλλη διάσταση στην κατάσταση. Γιατί; Για τον εξής απλό λόγο. Αυτό το οποίο σε κάποια εποχή ήταν θεωρητικά χρήσιμο, για να προστατευτεί η δημοκρατία και οι "υπηρέτες" της, σήμερα είναι ολέθριο. Κάποτε, για παράδειγμα, όταν υπήρχε ο κομμουνιστικός κίνδυνος, είχε κάποια λογική να χρηματοδοτούνται τα κόμματα. Όταν ο αντίπαλός σου είναι νόμιμος και ταυτόχρονα —λόγω των χαρακτηριστικών του— διαθέτει κομματικό ταμείο με ύποπτες "εισροές" από το εξωτερικό, έχεις το άλλοθι να δημιουργήσεις τέτοιου είδους ταμεία και σ' αυτούς που πρέπει να τον πολεμήσουν επί ίσοις όροις. Κάποτε, επειδή υπήρχε κίνδυνος ν' απειληθεί το δημοκρατικό σύστημα από άλλα συστήματα, είχε κάποια λογική να δίδεται το βουλευτικό άσυλο. Όταν ο αντίπαλός σου είναι πιθανόν να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, προκειμένου να πάρει την εξουσία, έχεις το άλλοθι να δώσεις νομικά όπλα στους υπηρέτες της δημοκρατίας, για να δώσουν υπό τις καλύτερες συνθήκες τη μάχη τους.

Οι εποχές όμως άλλαξαν. Σήμερα η δημοκρατία δεν έχει αντιπάλους, που να δικαιολογούν προνομιακές συμπεριφορές. Δεν είναι απαραίτητο να χρηματοδοτούνται τα κόμματα. Από τη στιγμή που οι βουλευτές έγιναν επαγγελματίες, τα κόμματα έγιναν ιδιωτικές επιχειρήσεις. Δεν είναι δυνατόν να χρηματοδοτούνται ιδιωτικές επιχειρήσεις με κρατικά χρήματα. Επιχειρήσεις, που απλά "παράγουν" πολιτική, όπως κάποιες άλλες όμοιές τους παράγουν παπούτσια. Επιχειρήσεις, που στην πραγματικότητα το μόνο το οποίο κάνουν είναι ν' αποτελούν επαγγελματική "στέγη" των επαγγελματιών βουλευτών. Επιχειρήσεις, που με τα κρατικά χρήματα στηρίζουν τις επιλογές των "αρχιερέων" του κομματισμού. Με κρατικά χρήματα και όχι με τις ικανότητές του θα βγει ο Κυριάκος Μητσοτάκης βουλευτής. Γιατί; Γιατί, όταν η ΝΔ με τα χρήματα αυτά αποκτά τις όποιες προσβάσεις της στα ΜΜΕ και ταυτόχρονα ο Κώστας Μητσοτάκης αποφασίζει ποιος θα αντι­προσωπεύσει το κόμμα στις διάφορες δημόσιες εκδηλώσεις, ευνόητα είναι ορισμένα πράγμα­τα. Πού βρίσκεται η ισονομία και η ισοπολιτεία; Ποιος πολίτης μπορεί να τον ανταγωνιστεί στις εκλογές, όταν δεν χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό και στηρίζεται μόνον στις ικανότητές του;

Το ίδιο παράλογη είναι και η διατήρηση του προνομίου της βουλευτικής ασυλίας. Σήμερα γιατί μπορεί να προστατεύεται ένας βουλευτής; Δεν υπάρχουν πλέον εκείνοι οι μηχανισμοί του παρελθόντος, που, υπηρετώντας "σκοτεινούς" στόχους, θα σκευωρούσαν εις βάρος του, προκει­μένου να τον εξουδετερώσουν. Δεν υπάρχουν δηλαδή εκείνοι οι μηχανισμοί που "κατάπιναν" τους ανθρώπους, τους οποίους αντιλαμβάνονταν σαν εχθρούς τους. Σήμερα η βουλευτική ασυλία υπηρετεί αποκλειστικά και μόνον τα ιδιοτελή συμφέροντα αυτού του οποίου απολαμβάνει το προνόμιο αυτό. Υπηρετεί τα συμφέροντα του βουλευτή που οδηγεί μεθυσμένος και σκοτώνει κόσμο, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Υπηρετεί τα συμφέροντα του βουλευτή που πλούτισε παράνομα στο χρηματιστήριο και θέλει να ξεφύγει από τον νόμο. Το αστείο είναι το πώς άρεται η ασυλία αυτή. Με απόφαση της βουλής. Η συντεχνία δηλαδή με τα συλλογικά ιδιοτελή συμφέροντα θ' αποφασίζει μόνη της πότε θα άρεται η ασυλία κάποιου μέλους της. Η συντεχνία και όχι ο νόμος θ' αποφασίζει πότε κάποιος βουλευτής παρανομεί. Αυτή η συντεχνία αποφάσισε για όλα αυτά τα προνόμια και στην ουσία δημιούργησε μια ομάδα ανθρώπων που βρίσκεται μόνιμα υπεράνω του νόμου.

Όταν αυτή η συντεχνία των τριακοσίων "υπερπολιτών" διαχειρίζεται κατ' αποκλειστικότητα τόσο την εκτε­λε­στική εξουσία όσο και τη νομοθετική, εννοείται ότι έχει αλλάξει το πολίτευμα. Αλλάζει το πολίτευμα, όταν καταλύεται ο συνταγματικός νόμος Άρθρo 51.2. Oι βoυλευτές αντιπρoσωπεύoυν τo Έθνoς. Τι σχέση έχουν αυτοί οι βουλευτές με τον λαό; Ακόμα και πρακτικά να το δει κάποιος. Ας εξετάσει κάποιος τα παιδιά των "αρχιερέων". Από τότε που γεννιούνται μέχρι που πεθαίνουν έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά. Είναι "ανώτεροι" σε σχέση με "κατώτερους". Είναι "ανώτεροι", που αποφασίζουν μόνοι τους γι' αυτά που αφορούν τους "κατώτερους". Σε ιδιωτικά και απρόσιτα για τον λαό σχολεία στέλνουν τα παιδιά τους αυτοί οι οποίοι αποφασίζουν για την παιδεία του λαού. Σε ιδιωτικά και απρόσιτα για τον λαό πανεπιστήμια —με εντελώς διαφορετικές προοπτικές επαγ­γελματικής αποκατάστασης— στέλνουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν αυτοί οι οποίοι αποφα­σίζουν για την εκπαίδευση του λαού. Σε ιδιωτικά νοσοκομεία πηγαίνουν αυτοί οι οποίοι αποφασίζουν για την υγεία του λαού. Ακόμα και οι μεταξύ τους διαπροσωπικές σχέσεις αναπτύσ­σονται σε χώρους απρόσιτους για τον λαό.

Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό δεν είναι δημοκρατία. Αυτό είναι το ολιγαρχικό πολίτευμα. Ολιγαρχία υπάρχει όταν κάποια πολύ ειδική και περιορισμένου μεγέθους ομάδα μονοπωλεί την εξουσία και ταυτόχρονα τα μέλη της απολαμβάνουν προνόμια, που τους διαφοροποιούν από τους κοινούς θνητούς. Τι σχέση έχει πλέον ο μέσος Έλληνας πολίτης με έναν βουλευτή; Ο βουλευτής δεν είναι μόνον υπεράνω του νόμου, αλλά σχεδόν "υπεράνθρωπος". Με τέσσερα χρόνια εργασίας καταφέρνει αυτό που για τον μέσο πολίτη απαιτεί μια ζωή. Όποτε δεν είναι ικανοποιημένος με τον μισθό του, κάνει την ανάλογη αύξηση στον εαυτό του. Όποτε θέλει να βολέψει το παιδί του, το κάνει βουλευτή επίσης. Όποτε θέλει χρησιμοποιεί τη δημόσια περιουσία όπως θέλει.

Όλοι είδαμε πρόσφατα πώς το ιδιωτικό ίδρυμα του Μητσοτάκη πήρε για τις ανάγκες του ένα πανάκριβο δημόσιο κτήριο. Με ποιο επιχείρημα; Με το επιχείρημα ότι και το ίδρυμα Παπανδρέου έκανε το ίδιο. Παράνομο γι' αυτούς είναι μόνον ό,τι έχει σχέση με τις δικές τους διεκδικήσεις. Παράνομο είναι ν' απολαμβάνει κάτι ο "συνέταιρος" και όχι οι ίδιοι. Τι σχέση έχει ο μέσος πολίτης με αυτούς τους ανθρώπους; Αυτοί οι άνθρωποι λειτουργούν καθαρά σαν ιδιοκτήτες του κράτους και του λαού. Γιατί; Γιατί μόνον ο ιδιοκτήτης μπορεί να δημιουργεί νόμους που αφορούν μόνον τους "κατώτερους" και όχι τον ίδιο. Μόνον ο ιδιοκτήτης αποφασίζει με διαφορετικά κριτήρια τη δική του ανταμοιβή από την ανταμοιβή των "κατωτέρων". Μόνον ο ιδιοκτήτης κληροδοτεί τη θέση του στον φυσικό του διάδοχο. Μόνον ο ιδιοκτήτης χρησιμοποιεί την περιουσία του με τρόπο που απαγορεύεται για τους άλλους.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι ακριβώς λέμε; Άλλαξε το πολίτευμα της χώρας. Ακόμα και οι επίσημες μοναρχίες αυτού του κόσμου δεν διακρίνονται από τέτοια αυθαιρεσία. Στη μοναρχική Αγγλία των λόρδων δεν υπάρχει τόση αυθαιρεσία στη διαχείριση της εξουσίας. Οι υπεράνω των νόμων λόρδοι συνθέτουν την Άνω Βουλή. Τη βουλή της οποίας τα μέλη απολαμβάνουν προνόμια όμοια μ' αυτά που απολαμβάνουν οι σημερινοί Έλληνες βουλευτές. Λόρδοι, που καταλαμβάνουν τις θέσεις τους είτε κληρονομικά είτε επειδή διακρίθηκαν στην κοινωνία. Λόρδοι υπεράνω των νόμων. Λόρδοι, που "φιλτράρουν" τη βούληση του λαού με κριτήριο τα δικά τους ιδιοτελή συμφέ­ρον­τα. Ακόμα όμως και σ' αυτό το μεσαιωνικό απολίθωμα ο λαός δεν είναι τελείως αποκλει­σμένος από τη διαχείριση της εξουσίας. Υπάρχει και η Κάτω Βουλή. Η βουλή, που μέσα της εκφράζεται η λαϊκή βούληση. Η βουλή, που έχει δικαιώματα απέναντι στους λόρδους. Στην Ελλάδα οι καραγκιόζηδες δημιούργησαν Άνω Βουλή και τον λαό τον άφησαν απ' έξω.

Γι' αυτόν τον λόγο επιμένουμε να γενικεύουμε από την αρχή ότι όλοι αυτοί είναι κοινοί καραγκιόζηδες. Από τη στιγμή που ως σύνολο αποφάσισαν να ξεχωρίσουν από τον ελληνικό λαό, υπάρχει γενικός χαρακτηρισμός. Αυτοί νομίζουν ότι είναι "γαλαζοαίματοι", ενώ εμείς νομίζουμε ότι είναι "καραγκιόζηδες". Το σημαντικό δηλαδή είναι ότι συνθέτουν ξεχωριστό σύνολο, άσχετα με το πώς ονομάζονται αυτοί οι οποίοι το στελεχώνουν. Το θέμα είναι ότι από τη βλακεία και την απληστία τους δημιούργησαν ένα φαινόμενο, που δεν μπορούσαν να το αξιολογήσουν και πολύ περισσότερο να το ελέγξουν. Από τη βλακεία τους ψήφισαν νόμους, που δεν γνωρίζουν τις συνέπειές τους και βέβαια πού αυτοί οδηγούν. Αυτό βέβαια το "ελαφρυντικό" δεν ισχύει για όλους. Δεν ισχύει για τους "αρχιερείς". Ο Μητσοτάκης και οι όμοιοί του δεν ήταν άσχετοι με τον "φόνο". Ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου το ίδιο. Όλοι αυτοί, από τότε που υπάρχουν, αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους σαν λόρδους ιδιοκτήτες του ελληνικού κράτους. Σήμερα απλά είδαν ότι τους "παίρνει" και αποφάσισαν να ισχυροποιήσουν στο θεσμικό επίπεδο την αντίληψη που έχουν περί των εαυτών τους. Ένα ασήμαντο "αλματάκι" θα έκαναν. Ένα "αλματάκι", που το έχουν ξανακάνει. Το "αλματάκι" είναι ίδιο, αλλά τώρα είναι λάθος κίνηση, γιατί γίνεται στην άκρη της "ταράτσας".

Εδώ βέβαια είναι και το μέγα στρατηγικό τους λάθος. Μέχρι τώρα όλοι αυτοί, παρ' όλο που εκμεταλλεύονταν τις καταστάσεις, δεν είχαν "ορατές" διαφορές με τον λαό και ως εκ τούτου δεν κινδύνευαν. Με "παραθυράκια" και με μεταμεσονύκτιους νόμους κατάφερναν και ζούσαν σαν "ανώτεροι", χωρίς όμως να προκαλούν. Μέσα σε μια κοινωνία που μισούσε τους "ανώτερους" και τους "βασιλείς" αυτοί ζούσαν σαν τέτοιοι, αλλά δεν ήταν ανιχνεύσιμοι. Με ύπουλες τροπολογίες πρόσθεταν νόμο στον νόμο και επέκτειναν τα προνόμιά τους, χωρίς κανένας να καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Σήμερα έκαναν το σφάλμα των σφαλμάτων. Ψήφισαν τον νόμο "στέμμα", που τους διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους. Αυτό το "στέμμα" θα τους καταστρέψει, γιατί απλούστατα "φαίνονται".

Με τον νόμο περί του ασυμβίβαστου "απομονώθηκαν" και φαίνονται ως "εστεμμένοι". Αυτό είναι καθαρή βλακεία, γιατί αυτός ο νόμος, ενώ δεν τους προσφέρει τίποτε ουσιαστικό, είναι αποκαλυπτικός των προθέσεών τους. Είναι προκλητικός και ως εκ τούτου επικίνδυνος. Γιατί; Γιατί τώρα παίρνουν άλλη διάσταση και τα προηγούμενα προνόμιά τους. Αυτό το οποίο μέχρι χθες ήταν καλά κρυμμένο, σήμερα είναι φανερό. Υπάρχουν "ανώτεροι" μέσα σε μια κοινωνία που μισεί τους "ανωτέρους". Απλά πράγματα, που είναι επικίνδυνα γι' αυτούς που τα αποτολμούν. Είναι άλλο πράγμα να φαίνεσαι λύκος και να τρως σαν ύαινα μέσα στο κοπάδι τους και άλλο πράγμα να φαίνεσαι ύαινα. Είναι θέμα χρόνου να σε αντιληφθεί το κοπάδι και να σε κατασπαράξει. Είναι θέμα επιβίωσης του είδους. Το απολύτως ανάλογο συμβαίνει σήμερα μέσα στην ελληνική κοινωνία. Σε ένα σύνολο ελεύθερων πολιτών κάποιοι επί δεκαετίες ζούσαν σαν βασιλείς. Σήμερα από την απληστία και τη βλακεία τους κατοχύρωσαν το "γαλάζιο" του αίματός τους.

Τριακόσιοι βλάκες είναι σήμερα "μετέωροι" και εκτός Συντάγματος. Τριακόσιοι άνθρωποι διαχειρίζονται με βάση τα προσωπικά τους συμφέροντα το σύνολο της εξουσίας. Τριακόσιοι άνθρω­ποι ελέγχουν το "τιμόνι" το "γκάζι" και το "φρένο" του ελληνικού κρατικού "οχήματος". Τριακόσιοι άνθρωποι οδηγούν όπου θέλουν το "όχημα" το οποίο ανήκει στον ελληνικό λαό. Τριακόσιοι άνθρωποι, που, με βάση τα όσα είδαμε μέχρι τώρα, οδήγησαν αυτό το "όχημα" στο "πάρκιγκ" της Νέας Τάξης, προκειμένου να το "ξαλαφρώσουν" από τις "αποσκευές" του οι πολυεθνικές και οι "διαπλεκόμενοι". Τριακόσιοι άνθρωποι, που γίνονται ακόμα λιγότεροι αν εξαιρέσεις τους κομουνιστές, τις "φύρες" των ΜΜΕ και τους φουκαράδες βουλευτές της επαρχίας, που νομίζουν ότι, αν τους χαιρετήσει ο Μητσοτάκης, συμμετέχουν στην εξουσία. Τριακόσιοι άνθρωποι, που άλλαξαν το νομοθετικό πλαίσιο και τιμωρούν σαν τρομοκράτη όποιον τους αμφισβητεί.

Αυτή είναι η κατάσταση στην πάλαι ποτέ δημοκρατική Ελλάδα. Μερικές οικογένειες "τσουβά­λιασαν" έναν ολόκληρο λαό και τον παρέδωσαν πακέτο στους ιμπεριαλιστές. Μερικές οικογένειες κατέλυσαν το Σύνταγμα και μετατράπηκαν σε χούντα. Μερικές οικογένειες, για να επεκτείνουν και να μονιμοποιούσουν τα ιδιωτικά τους συμφέροντα, "πούλησαν" έναν λαό. Παρέδωσαν για "ψίχουλα" το υπερπολύτιμο από πλευράς οικονομικής αξίας και ζωογόνο από πλευράς εθνικής αξίας δημόσιο κεφάλαιο στους ιμπεριαλιστές. Τώρα το θέμα ανήκει καθαρά στην αρμοδιότητα του πραγματικού ιδιοκτήτη του κράτους, που είναι ο λαός. Ο λαός πρέπει να "ξυπνήσει" από τον λήθαργο. Πρέπει να τους απειλήσει ακόμα και με ωμή βία, αν δεν σταματήσουν αμέσως το "όχημα". Ο λαός πρέπει να αναγκάσει τη δικαστική εξουσία να τραβήξει το "χειρόφρενο" και να ελέγξει την κατάσταση.

Πρέπει να δούμε για πού ξεκινήσαμε, πού βρισκόμαστε και ποιος μας πήγε εκεί όπου μας πήγε. Αυτή είναι η δουλειά της δικαιοσύνης. Αν η δικαιοσύνη δεν αντιδράσει στις καταγγελίες του λαού, σημαίνει ότι ταυτίζεται με τους πραξικοπηματίες. Σημαίνει ότι ο λαός πρέπει ν' αγωνιστεί μόνος του, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ενδεχόμενο ξέσπασμα βίας θα είναι απόλυτα νόμιμη συνταγματικά πράξη. Αυτοί οι οποίοι θ' ασκήσουν βία απέναντι στη χούντα της εξουσίας δεν θα είναι τρομοκράτες, αλλά "Παναγούληδες". Όσο και να πιστεύουν όλοι αυτοί οι "εστεμμένοι" ότι οι διάφοροι "τρομονόμοι" θα τους προστατεύσουν, κάνουν μέγα λάθος. Όταν φτάνουν τα πράγματα στα όρια και ενεργοποιούνται τα ένστικτα του λαού, αλίμονο σ' αυτόν που είναι "ορατός" εχθρός.

Ο γράφων, ως ένας εκ των πολιτών αυτής της χώρας, θα κάνει χρήση όλων των νόμιμων μέσων που του προσφέρει το Σύνταγμα. Θα καταγγείλει αυτά τα οποίο αντιλαμβάνεται στα αρμόδια όργανα και θα περιμένει τις εξελίξεις. Αν αυτά κινηθούν με τον τρόπο που τους υποχρεώνει το Σύνταγμα να ενεργήσουν, όλα θα πάνε καλά. Είναι θέμα χρόνου να τιμωρηθούν οι πραξικοπηματίες και να επιστραφούν τα κλεμμένα στον λαό. Η δικαιοσύνη μπορεί να το κάνει αυτό, γιατί είναι μέσα στις δυνατότητές της. Μπορεί, όχι μόνον να τιμωρήσει τους "αρχιερείς" της χούντας, αλλά και να πάρει πίσω τη δημόσια περιουσία από αυτούς που την άρπαξαν. Είναι εύκολο, γιατί, όσο κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι η ελεύθερη αγορά είναι ζούγκλα, δεν είναι τέτοια. Διέπεται από νόμους κι αυτοί οι νόμοι μπορούν να προστατεύσουν τους ιδιοκτήτες.

Όταν εμείς λέμε ότι μπορεί το σύστημα δικαιοσύνης να πάρει πίσω τη λεηλατημένη δημόσια περιουσία, σ' αυτούς τους νόμους αναφερόμαστε. Είναι βέβαιον ότι οι ξένοι "θεσμικοί" είναι αυτοί οι οποίοι τάισαν τους δημόσιους διαχειριστές να ξεπουλήσουν τη δημόσια περιουσία. Τους διέ­φθει­ραν προκειμένου να φέρουν τις δημόσιες επιχειρήσεις σε δεινή θέση, ώστε να τις αρπάξουν "τζάμπα". Αυτό είναι παράνομο. Απαγορεύεται να "συνεργάζεσαι" με τους διαχειριστές του ανταγωνισμού, για να "διαβρώσεις" μια επιχείρηση την οποία στοχεύεις ν' εξαγοράσεις. Θυμάται κανείς εκείνον τον απίθανο Σκωτσέζο, που ανέλαβε να "εξυγιάνει" την Ολυμπιακή και πούλησε όλα της τα αεροπλάνα; Εκείνον τον άνθρωπο δεν πρέπει να τον βρούμε; Αν τον "ταΐζουν" ακόμα οι Βρετανοί της British Airways, δεν πρέπει να το γνωρίζουμε; Γιατί; Γιατί είναι παράνομο.  Γιατί η British Airways εκδήλωσε την επιθυμία να εξαγοράσει τον εθνικό μας αερομεταφορέα.

Κάτι ανάλογο έγινε με όλες τις δημόσιες εταιρείες, που αποτελούσαν "φιλέτα". Αν μπορεί κάποιος ν' αποδείξει ότι όλοι αυτοί οι περίφημοι θεσμικοί "τάιζαν" τους διαχειριστές των μεγάλων ΔΕΚΟ, το σύνολο των αγοραπωλησιών θεωρείται άκυρο. Αυτό όμως σημαίνει επιστροφή της περιουσίας στα χέρια του ιδιοκτήτη. Σημαίνει τιμωρία τόσο αυτών που μεθόδευσαν την παρανομία όσο κι αυτών που την πραγματοποίησαν. Όλα είναι εύκολα αν γνωρίζει κάποιος τι πρέπει να κάνει. Αν η δικαιοσύνη δεν κινηθεί με τον τρόπο που της επιβάλει το Σύνταγμα, θα πρέπει να το δηλώσει και να το "προσυπογράψει". Αν κρίνει ότι καλώς έκαναν αυτά τα οποία έκαναν αυτοί που σήμερα καταγγέλλονται, σημαίνει ότι συμπαρατάσσεται μ' αυτούς και βέβαια αναλαμβάνει το βάρος της ευθύνης της.

Από εκεί και πέρα εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο, από το να περιμένουμε να "ωριμάσουν" οι συνθήκες. Τι σημαίνει "ωρίμανση"; Δυστυχώς σημαίνει προσέγγιση των απόλυτων ορίων της κοινωνικής εξαθλίωσης. Σημαίνει την απόλυτη φτώχεια του ελληνικού λαού, η οποία είναι μια προοπτική που πλησιάζει με μεγάλη ταχύτητα. Είναι θέμα χρόνου η "αργεντινοποίηση" της ελληνικής οικονομίας. Το δημόσιο κεφάλαιο έχει "ξεπουληθεί", το ιδιωτικό κεφάλαιο έχει καταστραφεί πλήρως και ο λαός στο σύνολό του όχι μόνον είναι άνεργος, αλλά χρωστάει τρισε­κα­τομ­μύρια στις τράπεζες. Το κράτος σε λίγο καιρό δεν θα μπορεί να περιμένει τη συμμαχία ούτε αυτών που σήμερα φαίνονται βολεμένοι. Γιατί; Γιατί, εξανεμίζοντας το δημόσιο κεφάλαιο, έχει χάσει τον κύριο χρηματοδοτικό του πόρο.

Έχει χάσει ήδη τη δυνατότητα να εκτελεί στοιχειωδώς τα καθήκοντά του. Δημόσιοι οργανισμοί είναι στα πρόθυρα του "λουκέτου". Γνωρίζει ο αναγνώστης ότι τα περισσότερα Πανεπιστήμια, Νοσοκομεία και άλλοι δημόσιοι οργανισμοί έχουν χάσει την πιστωτική τους ικανότητα, αδυνα­τώντας ν' αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους; Γνωρίζει ότι οι περισσότεροι προμηθευτές τους ετοιμάζονται να κινηθούν δικαστικά εναντίον τους, προκειμένου να εισπράξουν τα οφειλόμενα; Γνωρίζει ότι εδώ και λίγα χρόνια το δημόσιο πληρώνει τους προμηθευτές του με ομόλογα, γιατί δεν έχει χρήμα; Αντιλαμβανόμαστε ότι είναι θέμα χρόνου πλέον να μην μπορεί ν' αντε­πεξέλθει στις υποχρεώσεις του. Είναι θέμα χρόνου να μην μπορεί να πληρώσει ούτε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Είναι θέμα χρόνου οι περικοπές των μισθών και η κηδεμονία από το ΔΝΤ. Όταν, για να καλύψουν κάποιες ασήμαντες προ­εκλογικές παροχές, αναγκάζονται και πουλάνε το κρατικό μερίδιο στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας, τα περιθώριά τους είναι στενότερα απ' όσο νομίζουμε.

Αντιλαμβανόμαστε ότι, μιλώντας για "αργεντινοποίηση", δεν μιλάμε για μια θεωρητική περί­πτω­ση, που είναι πιθανή μόνον με μαθηματική επεξεργασία. Μιλάμε ίσως για τη μοναδική προοπτική της ελληνικής οικονομίας με βάση τα σημερινά δεδομένα. Εδώ βέβαια εμφανίζεται και ο ρόλος ο δικός μας. Η ελληνική κοινωνία τη δική της "αργεντινοποίηση" δεν θα την αντιμετω­πίσει μόνη της, όπως έγινε με τους δυστυχείς Αργεντινούς. Τους Αργεντινούς, που είχαν ν' αντιμετωπίσουν όχι μόνον τα ομοεθνή τους θηρία, αλλά και τους "προστάτες" τους. Τους Αργεντινούς, που είχαν ν' αντιμετωπίσουν το απόλυτο χάος σε περίπτωση αμφισβήτησης της εξουσίας. Ήταν εύκολο να παγιδευτούν και να σταματήσουν την αντίδρασή τους, εφόσον πάντα είναι προτιμότερη μια έστω και "διεφθαρμένη" κοινωνική τάξη, παρά η απόλυτη αταξία.

Οι Έλληνες δεν θα βρεθούν στην ίδια θέση, γιατί θα έχουν "βοήθεια". Θα έχουν τη βοήθεια του Υδροχοϊσμού. Του "ερωτευμένου" με το ελληνικό Σύνταγμα Υδροχοϊσμού. Απέναντι στη διεφθαρμένη εξουσία θα στέκεται μια νέα ιδεολογία, που θα μπορεί να εξασφαλίσει την ευνομία και την κοινωνική ειρήνη. Τα διλήμματα σαφώς θα είναι και διαφορετικά. Όλοι αυτοί που βασανίζουν τους Έλληνες ας μην ελπίζουν στην προστασία των υπερατλαντικών "αφεντικών". Οι ΗΠΑ ζουν το δικό τους "δράμα". Έχουν "βουλιά­ξει" στους βάλτους του Ιράκ και η οικονομική τους κατάσταση δεν θα τους επιτρέψει να βοηθή­σουν κανέναν. Έχουν κι αυτοί ν' αντιμετωπίσουν τη δική τους "αργεντινοποίηση" και δεν τους "περισ­σεύουν" τα "ντόλαρς", για να κάνουν ιμπερια­λιστική πολιτική.

Μέχρι τότε ο Υδροχοϊσμός θα περιμένει στη "γωνία" αυτούς που σήμερα καταγγέλλει και κρύβονται πίσω από τις εξουσίες τους. Τότε θα δούνε όλοι πόσο κοστίζει ένα ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ. Για τον Υδροχοϊσμό οι "αρχιερείς" είναι πραξικοπηματίες, οι "ιερείς" συνεργοί σε πραξικόπημα και οι διεφθαρμένοι "διάκοι" επίορκοι κλέφτες. Ας ψάξουν όλοι αυτοί όπου θέλουν να δουν τι σημαίνουν αυτές οι κατηγορίες. Ας μην ελπίζουν στον πολιτισμό και τον ανθρωπισμό, γιατί αυτά είναι "πολυτέλειες", που δεν προβλέπονται για κτήνη. Πώς είχε πει στην εποχή της παντοδυναμίας του ο "αρχιερέας" Καραμανλής για τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου; …"Όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια". Ούτε που φαντάζονται τι λέει ο Υδροχοϊσμός για τους σημερινούς πραξικοπη­ματίες και πόσο το εννοεί.

Το μέλλον είναι πιο κοντά από όσο κάποιοι νομίζουν. Ένα μέλλον λίαν επικίνδυνο για τους προδότες. Γιατί; Γιατί ελάχιστος ελληνισμός να υπάρχει μέσα στα κύτταρα των σύγχρονων Ελλήνων, κάποιοι θα κλάψουν. Όπως έλεγε και ο Οράτιος, που μελετούσε συστηματικά τους αρχαίους προγόνους μας: "Για κάθε ανοησία των πριγκίπων τους, οι Έλληνες δοκιμάζουν τον βούρδουλα". Γνωρίζουν όλοι αυτοί οι ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΕΣ τι ακριβώς είναι η συνταγματική φράση "με όλα τα μέσα"; Μερικές λέξεις; Λάθος. Αυτή η φράση είναι "πόρτα". Είναι η "πόρτα" της "αποθήκης" με τους "βούρδουλες". Αλίμονό τους, αν ανοίξει αυτή η "αποθήκη".

 

 

               Παναγιώτης Τραϊανού

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ

 

 

 

Υ.Γ.

Όταν λέμε ότι η συγκεκριμένη ολομέλεια της βουλής είναι μειωμένης αντίληψης, το εννοούμε απόλυτα. Η ίδια η ολομέλεια με τις πράξεις της το αποδεικνύει σε καθημερινή βάση. Σε μια περίοδο που ο κόσμος είναι ανήσυχος κι εκνευρισμένος για τα "προνόμιά" τους, δεν φροντίζουν ούτε στο επίπεδο του "φαίνεσθε" και των εντυπώσεων να "κρύβονται". Ως γνήσια συντεχνία δεν επικύρωσε με την ψήφο της την απόφαση της πειθαρχικής επιτροπής της ίδιας της βουλής, η οποία πρότεινε την άρση της ασυλίας κάποιων βουλευτών για απλές παραβάσεις του κώδικα οδικής κυκλοφορίας. "Κρύφτηκαν" πίσω από την ανωνυμία της διαδικασίας της ψηφοφορίας και προστάτεψαν τους συναδέρφους τους. Ανάγκασαν τον ίδιο τον Πρόεδρο της Βουλής να διακόψει τη συνεδρίαση της βουλής και να επιβάλει τη φανερή ψηφοφορία.