Η συμμετοχή του ΕΑΜ.Β στις εκλογές

θα είναι ένα συνταγματικό μάθημα για όλους.

 

Η νίκη του σε αυτές,

θα είναι μια νίκη της δημοκρατίας

απέναντι στον φασισμό του δικομματισμού.

 

 

Ο σημερινός φασισμός βασίζεται στην άγνοια του λαού και στην αυθαιρεσία των κυρίαρχων κομμάτων. Των κομμάτων, που, προκειμένου να μονοπωλήσουν την εξουσία, "διαπλέκουν" δύο εξουσίες, οι οποίες συνταγματικά προβλέπεται να έχουν ανεξάρτητους ρόλους. Εξουσίες, οι οποίες από τη φύση τους αντιπροσωπεύουν διαφορετικά πράγματα.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ελεγχόμενοι και ελέγχοντες δεν κάνουν καθόλου καλά τη δουλειά τους.

Δεν μπορεί να ελεγχθεί ένας κομματάρχης, ο οποίος είναι ταυτόχρονα πρωθυπουργός και άρα επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας, όταν "υπάλληλοί" του παριστάνουν τους βουλευτές και άρα αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία της ελέγχουσας εξουσίας.

Τα πράγματα είναι απλά. Ο λαός δεν δίνει "λευκή επιταγή" σε κανέναν. Ο λαός ως σύνολο ψηφίζει την κυβέρνησή του κάθε τέσσερα χρόνια και την ελέγχει καθημερινά με τους αντιπροσώπους του στη Βουλή.

Όταν αυτή η Βουλή "στήνεται" από δύο κόμματα, υπάρχει πρόβλημα, γιατί η κοινοβουλευτική διαδικασία μετατρέπεται σε μια "παρωδία" δημοκρατίας. Ο καθημερινός έλεγχος δεν υπάρχει και απλά ανά τέσσερα χρόνια κάποιοι πονηροί δημαγωγοί καταφέρνουν και με ψευδοδιλλήματα εκβιάζουν την ψήφο του λαού. Αυτά όλα είναι εγκλήματα και οφείλονται στην άγνοια των πολιτών.

Η νομοθετική εξουσία και άρα το Σώμα της Βουλής αντιπροσωπεύει τον λαό. Το σύνολο του λαού. Είναι το "φίλτρο" των συμφερόντων του. Το καθημερινό "φίλτρο" του. Το "φίλτρο" το οποίο ελέγχει αυτούς που πήραν στις εκλογές την "εντολή" του λαού για να τον κυβερνήσουν. Αυτό το "φίλτρο" —για να διατηρεί τα επιθυμητά για τη δημοκρατία χαρακτηριστικά— μπορεί να στελεχώνεται με έναν πάγιο τρόπο, ο οποίος μπορεί και να μην συνδέεται απαραίτητα με τη διαδικασία των εκλογών.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει η εκτελεστική εξουσία, της οποίας η λήψη ταυτίζεται απόλυτα με την έννοια των εκλογών. Η εκτελεστική εξουσία και άρα η κυβέρνηση διεκδικείται από τα κόμματα και άρα αποτελεί μια απλή επιλογή του λαού. Την καλύτερη επιλογή —κατά τη γνώμη της πλειοψηφίας του— ανάμεσα σε πολλές άλλες ομοειδείς επιλογές.

Αυτή η επιλογή απαγορεύεται να ελέγχει τη Βουλή και άρα να ασκεί ανεξέλεγκτα την εξουσία.

Όταν αυτή η επιλογή μετατρέπει την "εντολή" του λαού σε "κυριαρχία" της μέσα στη Βουλή, έχουμε ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ. Κυρίαρχος παύει να είναι ο λαός και τέτοιος γίνεται ο νικητής κομματάρχης.

Όταν αυτή η επιλογή συνωμοτεί με μια άλλη επιλογή, έχουμε αυτό τα οποίο βλέπουμε σήμερα και είναι ο φασιστικός δικομματισμός.

Το κόμμα, το οποίο παίρνει "εντολή" από τον λαό, πρέπει να τον "συναντάει" κάθε μέρα και να του δίνει εξηγήσεις για τις πράξεις του και αυτό γίνεται μέσα στη Βουλή. Αυτό επιβάλει το Σύνταγμα και αυτό έχει ανάγκη η δημοκρατία για να λειτουργήσει.

Γι' αυτόν τον λόγο, όταν υπάρχει αδιέξοδη σύγκρουση μεταξύ κυβέρνησης και βουλευτικού σώματος, πηγαίνουμε σε εκλογές ώστε ν' αποφασίσει ο λαός γι' αυτά που συγκρούονται οι δύο κυρίαρχες εξουσίες.

Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες ενός θλιβερού θεάτρου, που εξευτελίζει κάθε έννοια δημοκρατίας και βέβαια λογικής.

Οι "βουλευτές" παριστάνουν τους βουλευτές.

Κάνουν πως ψηφίζουν τον πρόεδρο της Βουλής, εφόσον οι πάντες γνωρίζουν ότι αυτός θα είναι η επιλογή του κομματάρχη τους και άρα του πρωθυπουργού.

Κάνουν πως "διορίζουν" τους ανώτατους κρατικούς λειτουργούς, εφόσον οι πάντες γνωρίζουν ότι όλοι αυτοί είναι προσωπικές επιλογές του κομματάρχη τους και άρα του πρωθυπουργού.

 Κάνουν πως ψηφίζουν τους νόμους, εφόσον οι πάντες γνωρίζουν ότι στην αντίθετη περίπτωση θα τεθεί από τον κομματάρχη —και άρα από τον πρωθυπουργό— θέμα κομματικής πειθαρχίας.

Κάνουν πως ψηφίζουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, εφόσον οι πάντες γνωρίζουν ότι αυτός αποτελεί κομματική ή στη χειρότερη γι' αυτούς περίπτωση δικομματική επιλογή.

Αυτή είναι η δημοκρατία μας. Ένα τεράστιο "θέατρο".

Δύο τρεις οικογένειες ελέγχουν τα κυρίαρχα κόμματα και μέσω αυτών ελέγχουν τις κυρίαρχες εξουσίες.

Έχουν μετατρέψει τη δημοκρατία σε μια σκληρή δικτατορία.

Μόνοι τους αποφασίζουν και διατάσσουν …υποτίθεται στο όνομα του λαού.

Οι ίδιοι άνθρωποι έχουν τόσο το "καρπούζι" όσο και το "μαχαίρι". Μόνοι τους αποφασίζουν πώς θα χρηματοδοτηθούν οι ιδιωτικές τους επιχειρήσεις από τον δημόσιο πλούτο και άρα με δημόσια χρήματα καταφέρνουν και τις μετατρέπουν σε ημικρατικές οργανώσεις, οι οποίες μονοπωλούν την εξουσία.

Ζητούν οι κομματάρχες από τη Βουλή των υπαλλήλων τους την "έγκρισή" τους για να λεηλατήσουν τα δημόσια ταμεία και στη συνέχεια τους "αποζημιώνουν" με παράνομες παροχές και πάλι από τα ίδια ταμεία.

Εισπράττουν παράνομα τα κόμματα τεράστιες κρατικές επιχορηγήσεις με τις ψήφους των βουλευτών τους και ως "αποζημίωση" τους προσφέρουν παράνομα τεράστιους μισθούς, άσυλα και προνομιακές συντάξεις.

Αυτό είναι ο φασισμός. Κανένας δεν ελέγχει κανέναν και κάνουν ό,τι θέλουν οι κομματάρχες. Σε μια πραγματική δημοκρατία θα έπρεπε ν' απαγορεύεται δια ροπάλου ακόμα και η απλή κοινωνική επαφή μεταξύ κομματικών και βουλευτών. Σήμερα αυτό όχι απλά δεν ισχύει, αλλά κομματικοί και βουλευτές είναι τα ίδια πρόσωπα.

Αρκεί λοιπόν σήμερα να καθίσουν σε ένα τραπέζι οι δύο κυρίαρχοι κομματάρχες και ολόκληρο το κράτος βρίσκεται στη διάθεσή τους. Ελέγχοντας απόλυτα τις δύο κυρίαρχες εξουσίες, εύκολα ελέγχουν και τη δικαστική εξουσία.

Με τον τρόπο αυτόν το σπίτι του κάθε Καραμανλή, του κάθε Παπανδρέου και του κάθε Μητσοτάκη γίνεται πιο ισχυρό από το οποιοδήποτε θεσμικό κέντρο εξουσίας. Σε ιδιωτικά σαλόνια παίρνονται οι σημαντικότερες αποφάσεις που αφορούν έναν ολόκληρο λαό. Σε σαλόνια, στα οποία παρευρίσκονται και επηρεάζουν αποφάσεις εξωθεσμικοί παράγοντες όλων των ειδών.

Με τον τρόπο αυτόν οι κληρονόμοι των κομμάτων των πατέρων τους γίνονται ταυτόχρονα κληρονόμοι του κράτους. Του κράτους όλων των Ελλήνων.

Αυτοί "φόρτωσαν" με προνόμια τους βουλευτές, για να μπορούν να τα απολαμβάνουν και οι ίδιοι. Για να μπορούν να μετατρέψουν τη Βουλή σε ένα κομματικό "δουλοστάσιό" τους. Για να μπορούν να τη μετατρέψουν σε ένα κομματικό "φέουδο" βολεμάτων, γόνων και ανεπάγγελτων κηφήνων.

Για να μπορούν να τη μετατρέψουν σε ένα "φέουδο" ασυλίας τόσο για τους ίδιους όσο και για τους συνενόχους τους. Ένα "φέουδο" από το οποίο ξεκινούν "ομόκεντροι" κύκλοι συμφερόντων, οι οποίοι τελικά καταλύουν το ίδιο το κράτος.

Η "κομματικοποίηση" της Βουλής κομματικοποιεί το κράτος και από εκεί και πέρα τα κόμματα —και άρα οι ιδιοκτήτες τους— γίνονται οι απόλυτα κυρίαρχοι της ανύπαρκτης δημοκρατίας μας.

Απέναντι στη δύναμη του λαού βάζουν τη δύναμη του κρατικού μηχανισμού και εκεί τελειώνουν όλα.

Τα αποτελέσματα είναι αυτά τα οποία βλέπουμε καθημερινά.

Επαγγελματίες πολιτικοί κληροδοτούν κρατικές θέσεις και αξιώματα στους φυσικούς απογόνους τους.

Μόνοι τους δημιουργούν τα κρατικά "φιλέτα" και μόνοι τους μοιράζουν τα "πιρούνια" αποκλειστικά στα παιδιά τους.

Απέναντι σ' αυτούς τους κληρονομικώ δικαίω προνομιούχους, βρίσκεται ένας κατ’ ευφημισμόν "κυρίαρχος" λαός, που ζει στα όρια της εξαθλίωσης.

Απέναντι σ' αυτόν τον πολιτικό "υπόκοσμο", που ζει πλούσια, βρίσκεται ένας λαός, ο οποίος προσπαθεί να επιβιώσει με τα "ψίχουλα" που μοιράζουν τα ταμεία ανεργίας.

Το ΕΑΜ.Β' αρνείται να συμμετάσχει σ' αυτό το "θέατρο".

Με την παρουσία του στις εκλογές θέλει να καταγγείλει αυτήν την συνωμοσία των κυρίαρχων οικογενειών. Θέλει να καταγγείλει το ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ κάποιων λίγων ιδιωτών.

ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΕΣ είναι οι Πρωθυπουργοί που ελέγχουν βουλευτές.

ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΕΣ είναι οι βουλευτές που ανήκουν σε κόμματα.

Το ΕΑΜ.Β' δεν θέλει να συμμετάσχει σ' αυτό το "βουβό" Πραξικόπημα.

Θέλει να δώσει ΤΕΛΟΣ στη δικτατορία της μεταπολίτευσης.

Γι' αυτόν τον λόγο στις εκλογές θα διεκδικήσει μόνον την "εντολή" του λαού και άρα την εκτελεστική εξουσία.

Δεν θεωρεί ότι ως κόμμα δικαιούται να συμμετάσχει στη στελέχωση της νομοθετικής εξουσίας.

Δεν θέλει να συμμετάσχει στο "στήσιμό" της, εφόσον σε περίπτωση νίκης του, από αυτήν θα πρέπει να ελέγχεται.

Θέλει να έχει απέναντί του μια Βουλή, η οποία θα "αποτυπώνει" μέσα της το σύνολο των κοινωνικών τάξεων και δεν θα στελεχώνεται αποκλειστικά από βολεμένους αστούς.

Θέλει να διεκδικεί την ψήφο αυτής της Βουλής με την αξία των νομοθετημάτων του και όχι με εντολές προς υπαλλήλους.

Θέλει να δώσει τέλος στο "θέατρο" των δήθεν ψηφοφοριών των δήθεν βουλευτών, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι δουλικά των κομματαρχών.

Ως κόμμα αρνείται τη χρηματοδότησή του από τον λαό.

Κανένα μέλος του ΕΑΜ.Β' δεν θα λύσει το βιοποριστικό του πρόβλημα μέσω μιας βουλευτικής έδρας.

Γι' αυτόν τον λόγο κλείνουμε το κείμενό μας με τον ίδιο τρόπο που το ξεκινήσαμε

Η συμμετοχή του ΕΑΜ.Β' στις εκλογές θα είναι ένα συνταγματικό μάθημα για όλους.

Η νίκη του σ' αυτές θα είναι μια νίκη της δημοκρατίας απέναντι στον φασισμό του δικομματισμού.

 

 

 

Τραϊανού Παναγιώτης

Πρόεδρος του ΕΑΜ.Β'




Φυλλάδιο 1 - Σελ. 1

Φυλλάδιο 1 - Σελ.2


Φυλλάδιο 2 - Σελ. 1


Φυλλάδιο 2 - Σελ. 2