Ποιοι κρύβονται πίσω από τη σημερινή διαμάχη

μεταξύ του Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως

και της Εκκλησίας της Ελλάδας;

Ποια είναι η ουσία της διαφοράς τους

και γιατί προέκυψε σήμερα το πρόβλημα;

 

 

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες μιας σκληρής σύγκρουσης μεταξύ των δύο μεγάλων κέν­τρων της εκκλησιαστικής και υποτίθεται της πνευματικής εξουσίας, που αφορούν τον ελληνισμό. Μιας σύγκρουσης η οποία βέβαια δεν έχει κανένα πνευματικό περιεχόμενο και στην οποία τα εμπλεκόμενα μέρη έχουν να υπηρετήσουν τα προσωπικά τους ιδιοτελή συμφέροντα. Μιας σύγ­κρου­σης, που εμπλέκονται μέσα της ορατοί κι "αόρατοι" παράγοντες. Παράγοντες, οι οποίοι έχουν συμφέροντα να εξυπηρετήσουν μέσα από αυτήν την σύγκρουση. Τόσο μεγάλα συμφέ­ροντα, που είναι δύσκολο για κάποιον να ξεχωρίσει αυτόν ο οποίος πραγματικά προκάλεσε το πρόβλημα τη δεδομένη στιγμή. Εκτός από τους δύο κύριους "μονομάχους", των οποίων τα συμφέροντα είναι προφανή, της ίδιας εντάσεως συμφέροντα έχουν και όλοι όσοι αναμιγνύονται μέσα σ' αυτήν. Από τους πολιτικούς, που παρεμβαίνουν από εθνική "ευαισθησία", διεκδικώντας ψήφους "πιστών", μέχρι και τους "παντελονάδες", που έχουν βρει τον τρόπο τους να τρώνε "παντεσπάνι" μέσα στους διαδρόμους της εκκλησίας.

Θα εξετάσουμε την ουσία του ζητήματος που προέκυψε, για να μπορέσει ο αναγνώστης να καταλάβει τα όσα το αφορούν. Να καταλάβει πού βρίσκονται τα συμφέροντα και ποιους εξυπηρετεί η δεδομένη ένταση τη δεδομένη στιγμή. Να καταλάβει τι ακριβώς επιδιώκουν κάποιοι και εις βάρος ποιων.

Τα περί ισχυρών προσωπικοτήτων, που οδήγησαν στη σύγκρουση, είναι λόγια του "αέρα", που στόχο έχουν τους αφελής. Ισχυρές προσωπικότητες δεν υπάρχουν στην εκκλησία, γιατί απ­λού­­στατα, όταν αυτές υπάρχουν, δεν μπαίνουν μέσα στη δομή της. Έτσι λειτουργούν τα δόγματα και οι μηχανισμοί τους και η εκκλησία βέβαια δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από την παθολογία τους.

Μέσα σε μια δογματική "γλάστρα" ευδοκιμούν μόνον οι θάμνοι και όχι τα δένδρα. Δεν είναι δυνατόν σε όλη σου τη ζωή να σέρνεσαι στα "γόνατα", με μόνη φιλοσοφία ζωής την "υποταγή" στους πρεσβυτέρους και μόλις γίνεις αξιωματούχος να θέλεις να "τρέχεις" ελεύθερος και όρθιος. Όπως δεν υπάρχουν μαύροι στην Κου Κλουξ Κλάν, έτσι δεν υπάρχουν προσωπικότητες στην εκκλησία. Απαγορεύεται. Οι προσωπικότητες "κόβονται" από την εποχή που θα εισέλθουν στη δομή της και άρα στην "πόρτα" της. "Κόβονται", γιατί την απειλούν και δεν της επιτρέπουν να λειτουργεί με τον τρόπο που προβλέπεται. Με τον τρόπο που επιβάλουν οι αιώνιοι και αμε­τάβλητοι νόμοι και κανόνες της.

Ως εκ τούτου μέσα στην εκκλησία υπάρχουν μόνον δειλοί, επίμονοι, μισαλλόδοξοι και φανατικοί γέροι, οι οποίοι "διακρίνονται" με τη σειρά με την οποία προβλέπεται. "Προχωρούν" όταν πεθαίνει ο "μπροστινός" τους και εξοργίζονται όταν είναι "βιαστικός" ο "πισινός" τους. Υπακούν απόλυτα στον "ανώτερό" τους και όταν οι ίδιοι είναι "ανώτεροι", απαιτούν απόλυτη υπακοή. Τις λίγες φορές που συγκρούονται το κάνουν όταν απλά οι συνθήκες το επιτρέπουν και το κάνουν, προσπαθώντας να επεκτείνουν τα συμφέροντά τους. Τόσο ο Αρχοντώνης όσο και ο Παρασκευαΐδης είναι άνθρωποι του μέσου όρου, που απλά σήμερα συγκρούονται, επειδή οι συνθή­κες επιτρέπουν τη σύγκρουση. Ο πρώτος, αμυνόμενος των προηγούμενων προνομίων του και ο δεύτερος, επιτιθέμενος για προνόμια.

Δεν άλλαξε δηλαδή κάτι ουσιαστικό, ώστε να δικαιολογείται με άλλον τρόπο η σύγκρουση. Όπως ο Παρασκευαΐδης "διάβαζε" στην εποχή της Χούντας και δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε μέσα στο ποίμνιο, έτσι θα "διάβαζε" και τώρα, αν κάποιοι δεν τον "έσπρωχναν". Δεν θα τολμούσε σε άλλη περίπτωση να έρθει αντιμέτωπος με το Πατριαρχείο και να απειλείται ακόμα και με καθαίρεση από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Δεν θα τολμούσε να δημιουργήσει συνθήκες, που θα επανέφεραν στο προσκήνιο έννοιες εφιαλτικές για την εκκλησία, όπως "σχίσμα" κλπ.. Προφανώς οι ίδιοι άνθρωποι που τον στήριξαν στην εκλογή του ήταν αυτοί οι οποίοι τον ενθάρρυναν να έρθει σε σύγκρουση με το Πατριαρχείο και αυτοί ήταν που του εγγυήθηκαν προστασία.

Μιλάμε για εξωεκκλησιαστικούς παράγοντες, γιατί είναι δεδομένο ότι αυτήν τη στιγμή αυτού του είδους οι παράγοντες έχουν λόγο και μάλιστα σημαντικό στα συμβαίνοντα στην εκκλησία της Ελλάδας. Αυτή η εξέλιξη είναι σχετικά καινούργια, εφόσον υπήρξε επί πολλά χρόνια πάγια τακτι­κή της ελλαδικής εκκλησίας να μην επιτρέπει στους κοσμικούς ν' αναμιγνύονται ενεργά στα εσωτερικά της. Αυτή η πάγια τακτική της έχει αλλάξει εδώ και μερικά χρόνια. Είναι γνωστό ότι ο Παρασκευαΐδης, για να εκλεγεί αρχιεπίσκοπος, έβαλε πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες στα εκκλησιαστικά και αυτοί οι παράγοντες σήμερα προσπαθούν να επωφεληθούν από τη σύγ­κρου­ση. Από τη στιγμή που τους συμφέρει η σύγκρουση, ήταν βέβαιον ότι θα την επιχειρούσαν. Δεν έχουν τις αναστολές που μπορεί να έχει ένας αυθεντικός άνθρωπος της εκκλησίας. Δεν βλέπουν το Πατριαρχείο όπως το βλέπει ένας άνθρωπος της ελληνικής εκκλησίας. Αυτοί βλέπουν μόνον το κέρδος και αυτό επιδιώκουν.

Θα δούμε λοιπόν την ουσία του ζητήματος και μετά θα πούμε για τους δύο πρωταγωνιστές και βέβαια γι' αυτούς που βρίσκονται από πίσω τους. Ποιο είναι λοιπόν το "μέγα ζήτημα", που προέκυψε στους κύκλους της εκκλησίας ως κεραυνός εν αιθρία; Το ζήτημα της διοικητικής εξουσίας πάνω στο ποίμνιο των λεγόμενων "Νέων Χωρών". Το ζήτημα της διοικητικής εξουσίας πάνω στις μητροπόλεις του ελληνικού Βορρά. Ο Πατριάρχης επιμένει ότι αποτελεί δικαίωμά του να συμμετέχει με κάποιον τρόπο στη διοίκηση των μητροπόλεων, εγκρίνοντας ή απορρίπτοντας λίστες υποψηφίων, ενώ ο αρχιεπίσκοπος πιστεύει ότι αποτελεί εθνικό ζήτημα ο απόλυτος έλεγχος αυτών των μητροπόλεων από την Εκκλησία της Ελλάδας. Κάποιοι τώρα "θυμήθηκαν" ότι ο Πατριάρχης είναι Τούρκος υπήκοος και τίθεται θέμα ασφάλειας με την ανάμιξή του στα διοικητικά των μητροπόλεων μιας εθνικά "ευαίσθητης" περιοχής. Κάποιοι τώρα "θυμήθηκαν" ότι η διοικητική δομή του πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης είναι ιδιαίτερα ασθενής και ως εκ τούτου είναι ευάλωτη σε πιέσεις ξένων κέντρων εξουσίας.

Τι συμβαίνει λοιπόν σ' αυτήν την περίπτωση; Άποψη του γράφοντος είναι ότι το απόλυτο δίκιο το έχει το Πατριαρχείο —και κανένας άλλος— και αυτό θα προσπαθήσει ν' αποδείξει στη συνέ­χεια. Σήμερα αυτό το δίκιο κινδυνεύει να το χάσει, γιατί απλούστατα "πληρώνει" ένα κολοσσιαίο δικό του άδικο, που πραγματοποίησε στο παρελθόν. Ποιο ήταν αυτό; Η συμμετοχή τού Πατριαρ­χείου της Κωνσταντινούπολης στη Μικρασιατική Καταστροφή. Κάποιος προκάτοχος του σημε­ρινού Πατριάρχη —με τα ίδια χαρακτηριστικά ως προσωπικότητα μ' αυτόν— συμμετείχε στα πολι­τικά παιχνίδια εκείνης της εποχής. Είτε για να κερδίσει έναν θρόνο είτε για να τον διατηρήσει, έκανε το θέλημα των ισχυρών και συμμετείχε σε μια εθνική καταστροφή. Το αποτέλεσμα, για να μην μακρηγορούμε, ήταν η παραχώρηση των "Νέων Χωρών" στο ελληνικό εθνικό κράτος. Αυτό ακριβώς είναι το λεπτό σημείο. Η Ελλάδα δεν κατέκτησε τις "Νέες Χώρες". Στην Ελλάδα παραχωρήθηκαν οι "Νέες Χώρες". Ενισχύθηκαν τα εθνικά της συμφέροντα με την παραχώρησή τους.

Εδώ πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης, γιατί από εδώ ξεκινάνε τα προβλήματα. Αν κατα­κτούσε η Ελλάδα αυτές τις "Χώρες", θ' αποτελούσε αναφαίρετο δικαίωμά της να μην επιτρέπει σε κανέναν την εμπλοκή του μέσα σ' αυτές. Μαζί με την πολιτική και οικονομική εξουσία σ' αυτούς τους κατακτημένους χώρους, θα επέβαλε και την αντίστοιχη θρησκευτική. Θα ετίθετο ζήτημα εθνικών συμφερόντων, αν δεν υπήρχε ο απόλυτος έλεγχός τους από το ελληνικό κράτος. Με την παραχώρησή τους όμως, τα εθνικά συμφέροντα υπηρετούνται στον βαθμό που επιθυμεί αυτός ο οποίος κάνει την παραχώρηση και αυτός είναι το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Τι σημαί­νει αυτό το οποίο λέμε; Το εξής απλό. Ποιο είναι το ποίμνιο των "Νέων Χωρών"; Είναι ό,τι παρέμεινε στο χώρο μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών και ό,τι ήρθε στον ίδιο χώρο μετά την ίδια πράξη. Είναι οι χριστιανοί των Βαλκανίων και είναι οι χριστιανοί της Μικράς Ασίας. Αυτοί είναι οι περίφημοι Ρωμιοί. Ρωμιοί δεν ήταν οι Παλαιοελλαδίτες της αυτοκέφαλης ελληνικής εκκλησίας. Οι Παλαιοελλαδίτες ήταν οι Γραικοί (Greeks). Ρωμιοί είναι αυτό που προσδιορίζει απόλυτα η λέξη. Ρωμιοί είναι το ποίμνιο της Νέας Ρώμης.

Μέσα στις "Νέες Χώρες" βρίσκεται δηλαδή το αυτοκρατορικό ποίμνιο της Κωνσταντινούπολης. Το σύνολο σχεδόν του ποιμνίου της. Αυτοί οι άνθρωποι, εξαιτίας του σχεδιασμού της εποχής, έπρεπε ν' αποκτήσουν μια υπηκοότητα. Από τη στιγμή που κυρίαρχος είναι ο εθνικός σχεδιασμός και ταυτόχρονα δεν υπάρχει θέληση δημιουργίας ενός νέου εθνικού κράτους στο έδαφος των "Νέων Χωρών", ευνόητο είναι ότι όλοι αυτοί θα εισέρχονταν σε κάποια από τις υπάρχουσες τότε κρατικές δομές του περίγυρου. Μια δομή την οποία θα επέλεγε και βέβαια θα ευνοούσε το Πατριαρχείο στο οποίο ανήκαν οι πληθυσμοί.

Θα μπορούσε δηλαδή σ' αυτόν το χώρο να ιδρυθεί ένα νέο ιδιόμορφο κράτος και να μην μοιραστεί το ποίμνιο στα κράτη του περιγύρου. Ένα ιδιόμορφο κράτος, τα μέλη του οποίου θα συνδέονταν μεταξύ τους με βάση τη θρησκευτική τους ιδιομορφία και όχι με βάση την εθνική τους ταυτότητα. Θα μπορούσε, δηλαδή, αντί να διαλυθεί η αυτοκρατορία σε άπειρα μικρά εθνικά κομμάτια, να μοιραστεί στα δύο ανάμεσα στις δύο κυρίαρχες θρησκείες. Οι χριστιανοί να μετακινούνταν στον ευρωπαϊκό της χώρο και ίσως στον παράλιο χώρο της Μικράς Ασίας και οι Μωαμεθανοί στον υπόλοιπο ασιατικό, περιλαμβανομένου και του χώρου της Μέσης Ανατολής.

Ήταν θέμα απλής βούλησης του Πατριαρχείου να ιδρύσει ένα νέο χριστιανικό κράτος στην περιοχή. Ένα νέο κράτος Ρωμιών, που θα εκτεινόταν από τις ακτές της Αδριατικής μέχρι και την Κωνσταντι­νούπολη, συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας. Από τον νότο της Σερβίας μέχρι τη Θεσσαλία. Από τα ευρωπαϊκά παράλια της Μαύρης Θάλασσας μέχρι τις ακτές απέναντι από τη Ρόδο. Από τα νησιά του Βοσπόρου μέχρι την Κρήτη. Μια Νέα Ρωμυλία. Ο δικέφαλος αετός στο κίτρινο φόντο θα υψωνόταν και πάλι στα μέρη που του ανήκαν επί αιώνες. Ο αετός θα "ξαναπετούσε" στα γνώριμά του μέρη. Όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνουν με μια απλή πατριαρχική απόφαση. Μια απόφαση, που απλά θα είχε ως στόχο να μοιραστεί δίκαια η αυτοκρατορία στους λαούς της.

Τα κράτη που θα προέκυπταν μετά από ένα τέτοιο δίκαιο μοίρασμα θα ήταν άμεσα όχι απλά βιώσιμα, αλλά πανίσχυρα. Αυτό το μοίρασμα δεν θα άφηνε δυσαρεστημένους και τους μωαμε­θανούς της αυτοκρατορίας, εφόσον στην κατοχή τους θα περιερχόταν το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας και ολόκληρη η λεκάνη της Μέσης Ανατολής. Ένα μωαμεθανικό κράτος δίπλα στη χριστιανική Ρωμυλία. Μια Ρωμυλία, που μέσα σε ελάχιστο χρόνο θα γινόταν πανίσχυρη. Γιατί; Γιατί ήταν τρομερά πλούσιο το έδαφός της και ταυτόχρονα οι πληθυσμοί της βρίσκονταν σε καλή κατάσταση από πλευράς μόρφωσης και βέβαια γνώριζαν από οικονομία. Πληθυσμοί, που λόγω της προηγούμενης κατάστασης, θα διατηρούσαν προνομιακές σχέσεις με το μωαμεθανικό κράτος της Ανατολής, το οποίο και θα κατείχε τις "κάνουλες" του πετρελαίου.

      Αυτό λοιπόν το κράτος, που θ' αναπτυσσόταν γρήγορα και εντυπωσιακά, θα είχε ανταγω­νιστικές διαθέσεις απέναντι στον περίγυρο. Στον φτωχό περίγυρο των Βαλκανίων. Τον περίγυρο της Σερβίας, της Βουλγαρίας, της Ελλάδας κλπ.. Ήταν θέμα χρόνου, λόγω μεγέθους και κοινού θρησκευτικού δόγματος να τα "καταπιεί" καί οικονομικά καί πολιτικά. Αρκούσε η βούληση του Πατριαρχείου για να ιδρυθεί, γιατί απλούστατα οι πληθυσμοί οι οποίοι θα το δημιουργούσαν ελάχιστα επηρεάζονταν από τον περίγυρο. Τόσο οι χριστιανοί της Μακεδονίας όσο και αυτοί της Μικράς Ασίας μόνο με το πανίσχυρο Πατριαρχείο είχαν σχέση και όχι με τις "Μπανανίες" εκείνης της εποχής, που άκουγαν στα ονόματα Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία κλπ.. Από το Πατριαρχείο θα έπαιρναν οι χριστιανικοί πληθυσμοί "εντολές" για τις μεταξύ τους σχέσεις. Ήταν οι πλούσιοι υπήκοοι των πλούσιων περιοχών της οθωμανικής αυτο­κρα­τορίας και δεν είχαν καμία σχέση με τους θεόφτωχους ορεσίβιους, είτε της Στερεάς Ελλάδας είτε της Πελοποννήσου και με τους επίσης φτωχούς Σέρβους ή Βούλγαρους.

Όλοι αυτοί θα μπορούσαν να ιδρύσουν ένα κράτος στο χώρο που θα τους αντιστοιχούσε από το μοίρασμα της αυτοκρατορίας και ο οποίος ήταν πλούσιος. Αυτοί μπορούσαν νόμιμα και χωρίς να χυθεί ούτε μια σταγόνα αίμα, να ιδρύσουν αυτό που παρανόμως ονειρεύονταν κάποιοι στην Αθήνα, στη Σόφια ή το Βελιγράδι. Θα τολμούσαν οι Έλληνες να εισβάλουν στη Μικρά Ασία, αν αυτό τους έφερνε αντιμέτωπους με το Πατριαρχείο; Θα τολμούσαν οι Βούλγαροι να διεκδικήσουν τη Θράκη, αν αυτό τους έφερνε αντιμέτωπους με το Πατριαρχείο; Θα τους έπνιγε στο ίδιο τους το αίμα, αν παραβίαζαν τη βούλησή του. Χριστιανοί από όλα τα μήκη και τα πλάτη της αυτοκρατορίας θα έσπευδαν στα Βαλκάνια, για να υπερασπιστούν τη βούληση του ποιμενάρχη τους.

Αυτό βέβαια δεν έγινε ποτέ, γιατί προφανώς δεν συνέφερε αυτούς που αποφάσιζαν για το μέλλον του κόσμου και κυρίως τις Μεγάλες Δυνάμεις της Δύσης. Με παρεμβάσεις των Δυτικών διαλύθηκε η αυτοκρατορία και μοιράστηκε μεταξύ των πονηρών. Το Πατριαρχείο έδωσε σάρκα και οστά σ' αυτές τις ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις, εφόσον αυτό ήταν ο μόνος παράγοντας που μπορούσε να τις σταματήσει και επέλεξε να μην το κάνει. Αυτό αποφάσισε να μην μοιραστεί η αυτοκρατορία δίκαια στους λαούς της, παρά να γίνει "λεία" πολέμου για τους πάντες στον περίγυρο. Από αυτήν τη "λεία" πήραν οι πάντες. Έλληνες, Βούλγαροι, Σέρβοι, Τούρκοι κλπ.. Γιατί; Μήπως από τη γενναιοδωρία των Δυτικών; Όχι βέβαια. Αυτό έγινε, για να μπορέσουν οι ίδιοι να εξοντώσουν έναν μεγάλο αντίπαλο και ν' αρπάξουν χωρίς κόστος τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής. Έβαλαν τους λαούς της αυτοκρατορίας να σφάζονται μεταξύ τους και απέκτησαν χωρίς κόστος ένα μεγάλο μέρος της αυτοκρατορίας. Με κουτορνίθια τύπου Λόρενς της Αραβίας τέθηκαν επικεφαλείς εμφυλιο­πολε­μικών συγκρούσεων και απέκτησαν έλεγχο και ιδιοκτησία στον πολύτιμο χώρο της Μέσης Ανατολής.

Από τη στιγμή που δεν αντέδρασε το Πατριαρχείο υπέρ των ποιμνίων του, άρχισε η κατά­τμηση της αυτοκρατορίας. Κάποιοι ευνοήθηκαν και κάποιοι αδικήθηκαν, ανάλογα με το πόσο τους υπολόγιζαν οι Δυτικοί και βέβαια το Πατριαρχείο. Οι πιο ευνοημένοι της κατάστασης ήταν αυτοί οι οποίοι πρόδωσαν την αυτοκρατορία. Οι μορφωμένοι μωαμεθανοί. Οι μορφωμένοι αστοί του Κεμάλ. Οι μετέπειτα εθνικά Τούρκοι. Τα άκληρα λιγούρια που τον ακολουθούσαν, βρέθηκαν με τεράστιες περιουσίες στη Μικρά Ασία. Στην πλειοψηφία τους εγκατέλειψαν χώρους όπου δεν είχαν περιουσία κι εγκαταστάθηκαν στο σύνολό τους στη Μικρά Ασία. Στον αντίποδα αυτών βρίσκονταν οι αγράμματοι μωαμεθανοί. Οι πλέον αδικημένοι της υπόθεσης. Αυτοί περιορίστηκαν στο χώρο της Ασίας και βυθίστηκαν σε έναν Μεσαίωνα, που δεν έχει τελειώσει ακόμα και σήμερα. Άπειρη φτώχεια και βία έγιναν οι μόνιμοι "σύντροφοί" τους.

Από την άλλη πλευρά υπήρχε εξίσου μεγάλη αδικία. Οι ελληνόφωνοι χριστιανοί, που αντι­προ­σώπευαν τον κύριο όγκο του χριστιανικού ποιμνίου της Κωνσταντινούπολης, αδικήθηκαν στο σύνολό τους. Είτε μιλάμε για τους χριστιανούς των Βαλκανίων είτε γι' αυτούς της Μικράς Ασίας, η αδικία ήταν μεγάλη. Όσοι δεν κατακρεουργήθηκαν σε κάθε είδους εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, αδικήθηκαν. Οι πρώτοι δεν επωφελήθηκαν από την αποχώρηση των μωαμεθανικών πληθυσμών από τα Βαλκάνια και οι δεύτεροι "ξηλώθηκαν" από την πατρογονική τους γη, λαμβάνοντας υποτίθεται αποζημίωση. Λέμε υποτίθεται, γιατί κανένας δεν θέλει να "ξεριζωθεί" από τον τόπο του για ένα "χωραφάκι" μέσα σε ένα φτωχό οικονομικό περιβάλλον. Δέχεται κάποιος να "ξεριζωθεί" μόνον για ένα μεγάλο "όνειρο" και τέτοιο ήταν μόνον η Ρωμυλία. Όλους αυτούς τους επιβιώσαντες χριστιανούς τους στρίμωξαν σε μια "κονσέρβα", που ονομάστηκε "Νέες Χώρες". Αυτή η "κονσέρβα" παραχωρήθηκε στην Ελλάδα.

Η Ελλάδα πήρε έναν τεράστιο νέο χώρο σε σχέση με το δικό της μέγεθος και μαζί μ' αυτόν πήρε και πληθυσμούς, που εντάχθηκαν σ' αυτήν σαν πολίτες της. Τα εθνικά της συμφέροντα υπηρετήθηκαν στον μέγιστο βαθμό κι απλά το πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης διατήρησε την "ποιμεναρχία" αυτού του ποιμνίου, όπως και το δικαιούνταν, εφόσον του ανήκε. Αυτό το δίκιο του κινδυνεύει σήμερα να το χάσει, γιατί απλούστατα συμμετείχε σε αδικία. Στην αδικία του ποιμνίου της. Η Κωνσταντινούπολη μπορούσε να σταματήσει τη μικρασιατική καταστροφή και δεν το έκανε. Δεν περιόρισε το ποίμνιό της, παρά το άφησε να συμμετέχει στα "παιχνίδια" του Κεμάλ και του Βενιζέλου. Συμμετείχε στα παιχνίδια του ελληνικού εθνικού κράτους και σ' αυτά των ιδρυτών του μη υπάρχοντος τότε τουρκικού εθνικού κράτους. Συμμετείχε στα παράνομα παιχνίδια των "ξένων" εις βάρος του δικού της ποιμνίου.

Η Κωνσταντινούπολη ήταν αυτή η οποία έκανε το σφάλμα, που οδήγησε στη μικρασιατική καταστροφή. Γιατί; Γιατί σε μια καταρρέουσα οθωμανική αυτοκρατορία και με τη σουλτανική εξουσία σχεδόν ανύπαρκτη, το Πατριαρχείο ήταν ο μόνος υπερεθνικός φορέας της αυτο­κρα­τορίας. Ο μόνος πραγματικά ισχυρός φορέας, που θα μπορούσαν οι πάντες στην αυτοκρατορία να στηριχθούν πάνω του, προκειμένου να συνεχίσουν την "πορεία" τους με το ελάχιστο δυνατό κόστος. Ο μόνος φορέας που θα μπορούσε ν' αγωνιστεί για την αρτιμέλεια της αυτοκρατορίας υπέρ των δικών του ποιμνίων και βέβαια υπέρ και των αλλόθρησκων υπηκόων της. Η εκκλησία υποτίθεται της αγάπης έπρεπε να νοιαστεί όχι μόνον για τους δικούς της ανθρώπους, αλλά και για τους άλλους. Επί αιώνες ήταν συγκάτοικοι χριστιανοί και μωαμεθανοί σ' εκείνους τους χώρους. Δεν έπρεπε να υπάρχει ίχνος αγάπης; Από τη στιγμή που το Πατριαρχείο επιτρέπει την εισβολή του ελληνικού εθνικού στρατού στη Μικρά Ασία, τελειώνει ο αυτοκρατορικός του ρόλος. Από τη στιγμή που έγινε η εισβολή αυτή, νομιμοποιήθηκαν και οι δολοφονικές αγέλες του Κεμάλ.

Αν ήθελε το Πατριαρχείο αυτοκρατορικό ρόλο, θα έπρεπε ν' αποτρέψει την ελληνική εκστρα­τεία στη Μικρά Ασία. Αν δεν το κατάφερνε αυτό με τον συμβατικό συμβουλευτικό τρόπο, θα έπρεπε να δώσει εντολή στο ίδιο το ποίμνιό του να πετάξει στη θάλασσα τον ελληνικό εθνικό στρατό. Το Πατριαρχείο όχι μόνον δεν απέτρεψε την είσοδο του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία, αλλά επέτρεψε —αν όχι ενθάρρυνε— τις αθλιότητες των χριστιανών εις βάρος των μωα­με­θανών. Το αποτέλεσμα; Το μίσος μεταξύ κοινοτήτων, που επί αιώνες δεν είχαν προβλήματα μεταξύ τους. Όταν υπάρχει μίσος και σύγκρουση, ευνόητο είναι ότι όποιος χάσει φεύγει με τις κλοτσιές από την "αρένα". Αυτό και έγινε. Αυτό ευνοούσε τους ισχυρούς εκείνη την εποχή και αυτό έγινε.

Οι Δυτικοί αντιλαμβάνονταν την οθωμανική αυτοκρατορία ως απειλή και ήθελαν να τη διαλύσουν και βέβαια να τη λεηλατήσουν. Το Πατριαρχείο, αντί να γίνει το αίτιο ν' ανασυσταθεί η αυτοκρατορία πάνω σε νέες θρησκευτικές, οικονομικές και πολιτικές βάσεις, επέλεξε να τους εξυπηρετήσει. Αντί να ενώσει τους πληθυσμούς της αυτοκρατορίας, θέτοντας κοινούς "αντι­δυτικούς" και αναπτυξιακούς στόχους, τους δίχασε. Το Πατριαρχείο μπορούσε να βάλει τους χριστιανούς να περιορίσουν τους Ελλαδίτες και τους μωαμεθανούς να κάνουν το ίδιο με τους Νεότουρκους του Κεμάλ. Αν απέφευγαν σε πρώτη φάση τα ξένα "αρπακτικά", θα μπορούσαν στη συνέχεια —ακόμα και στην περίπτωση αδυναμίας συνύπαρξης— να μοιραστούν μεταξύ τους την αυτοκρατορία. Αυτό όμως δεν έγινε και ήταν επιλογή του Πατριαρχείου. Επέλεξε να παίξει τα παιχνίδια των εθνικών "μπακάλικων" της "γειτονιάς". Αυτό "πληρώνει" σήμερα. Σήμερα, που τα "μπακάλικα" αισθάνονται ασφαλή και ισχυρά, αμφισβητούν τις συμφωνίες που έχουν συνάψει με αυτό.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το σημερινό πρόβλημα. Όταν υπάρχουν συμφωνίες, υπάρχουν και όροι. Όπως συμβαίνει πάντα με τις συμφωνίες, που προβλέπουν παραχωρήσεις και κληροδο­τήματα, υπάρχουν όροι υπέρ αυτού που κάνει την όποια παραχώρηση. Δεν μπορείς να σπεύδεις να εισπράξεις μια κληρονομιά και να αγνοείς τους όρους του κληροδότη. Όταν δεν θέλεις όρους, δεν διεκδικείς το κληροδότημα. Αυτοί οι όροι σήμερα καταπατούνται από την εκκλησία της Ελλάδας. Η εκκλησία αμφισβητεί το περισσότερο τυπικό δικαίωμα του Πατριάρχη να έχει λόγο στα εσωτερικά θέματα των μητροπόλεων των "Νέων Χωρών". Το κάνει υποτίθεται για λόγους εθνικούς. Λέμε υποτίθεται, γιατί είναι αστείο και μόνον να το ισχυριστεί κάποιος αυτό. Γιατί; Γιατί αποκλείεται να υπάρξει πρόβλημα γι' αυτόν τον λόγο.

Εκ των δεδομένων το Πατριαρχείο ενίσχυσε —κατόπιν λανθασμένης επιλογής του— τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα και είναι αστείο να ισχυρίζεται κάποιος ότι σήμερα τα απειλεί. Με μια απλή πατριαρχική απόφαση το ελληνικό εθνικό κράτος απέκτησε εδάφη και πληθυσμούς, τα οποία δεν θα τα αποκτούσε με όλα τα όπλα των κακομοίρηδων, που παρίσταναν τους ήρωές του. Όταν η Ελλάδα είχε το μέγεθος και την ισχύ της "ψωροκώσταινας", ενισχύθηκε από το Πατριαρ­χείο και θα ήταν αστείο κάποιος να ισχυριστεί ότι το ίδιο Πατριαρχείο σήμερα την απειλεί με αποδυνάμωση. Όταν η Ελλάδα ήταν αδύναμη, απέκτησε ισχύ και σήμερα, που είναι ισχυρή, απειλείται; Γιατί; Από τη στιγμή που δεν αλλάζουν τα γεωπολιτικά δεδομένα, που οδήγησαν το Πατριαρχείο σ' εκείνη την επιλογή, ευνόητο είναι ότι δεν πρόκειται ν' αλλάξει τίποτε εξαιτίας της όποιας εμπλοκής του στα εσωτερικά των μητροπόλεων των "Νέων Χωρών". Στα εσωτερικά των μητροπόλεων του ολοκληρωτικά δικού του ποιμνίου. Του ποιμνίου, που εξακολούθησε να αδικεί ακόμα και μετά την μικρασιατική καταστροφή.

Δεν φτάνει δηλαδή που το "ξήλωσε" από τη γη του, το παραχώρησε και προς εκμετάλλευση στη νέα γη. Δεν φτάνει που δεν δημιούργησε ένα νέο κράτος, που να στηρίζεται στα κοινά συμφέροντα και άρα στην "αγάπη" μεταξύ των χριστιανικών πληθυσμών της αυτοκρατορίας, αλλά έβαλε τους χριστιανούς να μισούνται και να κλοτσιούνται μέσα στην "κονσέρβα". Αυτό το μίσος, που υπάρχει μεταξύ των μελών του ιδίου ποιμνίου, είναι αυτό το οποίο το εξασθενεί και βέβαια το κάνει εκμεταλλεύσιμο. Αυτό το μίσος δεν προκλήθηκε εξαιτίας της άγνοιας του Πατριαρχείου. Προκλήθηκε από το ίδιο το Πατριαρχείο, γιατί μόνον με τον τρόπο αυτόν θα μπορούσε να παραχωρηθεί στο κράτος της Ελλάδας και ταυτόχρονα να μην αντιδράει στην εκμετάλλευση του.

Εξαιτίας αυτής της διπλής ανάγκης έγιναν οι διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους. Για παράδειγμα η πανίσχυρη εκκλησία θα μπορούσε να διεκδικήσει την Ανατολική Θράκη από τον ιδιαίτερα ασθενή και ιδιαίτερα ευνοημένο διαπραγματευτή Κεμάλ. Θα μπορούσε να τη διεκδι­κήσει για λογαριασμό των προσφύγων της Μικράς Ασίας. Αυτό όμως θα δημιουργούσε πρό­βλημα. Γιατί; Γιατί κατά πρώτον, αν η Κωνσταντινούπολη και το ποίμνιό της βρισκόταν στον ίδιο χώρο, εκ των πραγμάτων θα έπρεπε ν' ακολουθήσουν τον δικό τους "δρόμο" και δεν θα μπορού­σαν πληθυσμοί και εδάφη να παραχωρηθούν σε κράτη του περιγύρου, όπως ήταν και το ζητούμενο. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα δέχονταν για παράδειγμα οι χριστιανοί του Μοναστηρίου, της Φιλιππούπολης κλπ., να περάσουν στα χέρια των Σέρβων ή των Βουλγάρων. Να εξα­ναγκα­στούν στην πραγματικότητα να μετακινηθούν προς την Ελλάδα και μάλιστα χωρίς αποζημίωση.

Το δεύτερο ήταν ότι ήταν απαραίτητο αυτοί οι πληθυσμοί να αλληλομισούνται, για να καθηλωθούν στην αδυναμία. Να "αυτοαλυσοδεθούν" με το μίσος τους, για να μπορεί να τους κλέβει η αδύναμη Ελλάδα. Το μίσος σκορπίστηκε εύκολα στις "Νέες Χώρες", εξαιτίας των κλήρων που έλαβαν οι Μικρασιάτες σ' αυτές. Το πανίσχυρο Πατριαρχείο έκανε αυτήν την παραχώρηση στους Τούρκους και ως αντιστάθμισμα έλαβε τη μετακίνηση της πρωτεύουσάς τους στην ενδο­χώρα της Μικράς Ασίας. Γι' αυτόν τον λόγο η Άγκυρα και όχι η αυτοκρατορική Κωνσταντι­νού­πολη έγινε πρωτεύουσα του τουρκικού εθνικού κράτους. Στην Κωνσταντινούπολη θα παρέμενε μόνον ο αφ' υψηλού και υπεράνω εθνικών συνόρων "ποιμενάρχης". Η μόνη αυτοκρατορική δύναμη της περιοχής. Ο πανίσχυρος παράγοντας, που πάντα αρέσκονταν —για λόγους εντυ­πώ­σεων και για να μην εμφανιστεί ως προδότης των ποιμνίων του— να κάνει τον κακόμοιρο, που διωκόταν από τους Τούρκους.

Χάρη στο Πατριαρχείο η Αθήνα και ο φτωχός ελληνικός Νότος "άρμεγαν" κι εξακολουθούν να "αρμέγουν" ασύστολα τα πάντα. Το Πατριαρχείο το επέτρεψε, εφόσον δεν το απέτρεψε, όπως ήταν στις δυνατότητές του. Αρκούσε μια "εντολή" του Πατριαρχείου και οι Πελοποννήσιοι "χωρο­φύλακες" της Αθήνας θα έφευγαν με τις κλοτσιές από τις "Νέες Χώρες". Αρκούσε μια "εντολή" του Πατριαρχείου και θα εμφανίζονταν αποσχιστικές δυνάμεις, που θα διέλυαν το ελληνικό κράτος, εφόσον υπήρχε το υπόβαθρο της αδικίας στους χώρους αυτούς. Ακριβώς, επειδή το ελληνικό κράτος εξαρτιόταν από μια απόφαση του Πατριαρχείου, αισθανόταν ανασφαλές και γι' αυτόν τον λόγο ποτέ δεν τόλμησε μια σοβαρή αναπτυξιακή πολιτική στον χώρο αυτόν.

Μη γνωρίζοντας μέχρι πότε θ' απολάμβανε την εύνοια, πάντα αισθανόταν και λειτουργούσε υπό το πρίσμα του εφήμερου. Πάντα ακολουθούσε την πολιτική του …"ό,τι φάμε κι ό,τι αρπάξουμε, γιατί άγνωστο το τι ξημερώνει". Ακριβώς, επειδή υπήρχε αυτή η ανασφάλεια, πάντα το ελληνικό κράτος φοβόταν ν' αμφισβητήσει το Πατριαρχείο. Τον μόνο παράγοντα που του εξα­σφά­λιζε την παραμονή του στον συγκεκριμένο χώρο.

Αντιλαμβανόμαστε ότι, όταν η κεντρική εξουσία της Αθήνας έχει τόσα πολλά συμφέροντα από τις επιλογές του Πατριαρχείου, θα ακολουθεί μια συγκεκριμένη πολιτική απέναντί του. Ευνόητο είναι ότι, αν εκείνη την εποχή κάποιος αρχιεπίσκοπος Αθηνών το αμφισβητούσε, θα τον κρε­μούσαν στον Παρθενώνα. Γι' αυτόν τον λόγο και επί έναν σχεδόν αιώνα δεν υπήρχαν στην εκκλησία της Ελλάδας "ισχυρές" προσωπικότητες, όπως ο "γενναίος" ανθρώπινος "κύβος", που ακούει στο όνομα Παρασκευαΐδης. Όλοι έκαναν τις "κότες", γιατί από το "καλαμπόκι" των "Νέων Χωρών" έτρωγαν όλοι.

Σήμερα όλα αυτά φαινομενικά άλλαξαν. Πέρασε σχεδόν ένας αιώνας από τα τραγικά γεγο­νότα της καταστροφής και η ελληνική κοινωνία δείχνει να έχει ομογενοποιηθεί πλήρως. Δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ των Ελλήνων και δεν υπάρχουν "επιρροές" ειδικών κέντρων εξουσίας πάνω σε διαφορετικές κοινωνικές ομάδες. Οι κάτοικοι των "Νέων Χωρών" δείχνουν να αγνοούν τις ιδιαιτερότητές τους και δεν καταλαβαίνουν γιατί έχουν ως "ποιμενάρχη" τον Πατριάρχη και όχι τον αρχιεπίσκοπο. Όλα αυτά βέβαια —όπως τουλάχιστον φαίνονται— είναι καλά, γιατί είναι πάντα καλό, όταν εξαλείφονται παράγοντες, οι οποίοι μπορούν να οδηγήσουν έναν λαό σε διχα­σμούς και βέβαια σε αλληλοσπαραγμούς.

Είναι απόλυτα θετικό το γεγονός ότι φαινομενικά δεν μπορεί πλέον ο Πατριάρχης να επηρε­άσει με μία του απόφαση τους πληθυσμούς του Βορρά. Είναι θετικό και είναι εις βάρος του. Οι Έλληνες στο σύνολό τους έχουν πλέον φαινομενικά ταυτίσει τα συμφέροντά τους με αυτά του ελληνικού κράτους και δεν έχουν καμία σχέση με τον ποιμενάρχη τους. Τον συμπαθούν, τον εκτιμούν, αλλά δείχνουν απρόθυμοι να τον ακολουθήσουν άμεσα στις επιλογές του ή να τον υπερασπιστούν με όλα τα μέσα.

Επιμένουμε στην έννοια του φαινομενικού, γιατί τα πράγματα δεν είναι έτσι ή μάλλον δεν είναι "τόσο" έτσι. Όταν πρόκειται περί θρησκείας, ο φανατισμός είναι πολύ εύκολο ν' αναπτυχθεί. Το θέμα της θρησκείας είναι "εύφλεκτο" και κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το πότε και από πού μπορεί ν' "αναφλεγεί". Βλέπεις έναν καλοκάγαθο γέροντα, που δεν ασχολείται με τίποτε και αρκεί μια κουβέντα του, για να μετατραπεί σε μουτζαχεντίν της πίστης. Βλέπεις ένα ακοι­νώνητο "nerd", που φαινομενικά ασχολείται μόνον με το Rock και τα computer και από μέσα του μπορεί να κρύβει έναν φανατικό στα όρια του φονταμενταλισμού. Ποτέ δεν γνωρίζεις στα πρά­γμα­τα αυτά ποιος είναι τι και βέβαια πώς μπορεί ν' αντιδράσει σε ένα ερέθισμα, που έχει σχέση με το θρησκευτικό του αίσθημα.

Όλα αυτά προφανώς δεν τα έχουν εκτιμήσει στον βαθμό που πρέπει στην Αθήνα. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάνε για εθνικά συμφέροντα εις βάρος της "κανονικότητας", όπως την αντιλαμβάνεται η εκκλησιαστική λογική. Αυτό το οποίο αγνοούν είναι το πόσο εύκολα αλλάζουν μερικά πράγματα, όταν υπάρχουν μεγάλα συμφέροντα και βέβαια προβλήματα σε θέματα πίστης. Αγνο­ούν ότι προβοκάτορες και φανατικούς μπορείς να βρεις με τον τόνο. Γι' αυτό μιλάνε πλέον για αλλαγή του υφισταμένου καθεστώτος. Ό,τι ισχυρίζεται η εκκλησία της Ελλάδος και οι περί αυτήν είναι ψευδές και λάθος. Τα ισχυρίζεται απλά, γιατί η ηγεσία της σκέπτεται πολιτικά και αυτό είναι λάθος. Σκέπτεται με τη λογική του "ό,τι πιάσει". Έχει την εντύπωση ότι οι καιροί την ευνοούν και το Πατριαρχείο θα έχει "κώλυμα" ν' αντιδράσει.

Αυτό βέβαια αποτελεί λανθασμένη εκτίμηση. Οι γέροι της εκκλησίας είναι φανατικά επίμονοι και δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Όσο κι αν αυτό φαίνεται εκτός εποχής, ο Πατριάρχης ξέρει τι λέει, όταν χρησιμοποιεί όρους του τύπου "λίαν επώδυνο". Όσο κι αν φαίνεται "ξεδοντιασμένος", δεν είναι τέτοιος. Όταν ισχυρίζεται ότι έχει "βέλη στη φαρέτρα" του, ξέρει τι λέει. Ξέρει ότι έχει δυνά­μεις, για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του. Δεν είναι χθεσινός και πολύ περισσότερο δεν είναι αγαθός. Συμβαίνει μάλιστα το αντίθετο. Οι ερασιτέχνες δολοπλόκοι και άρπαγες της Αθήνας πήγαν να δολοπλοκήσουν και να επωφεληθούν εις βάρος των επαγγελματιών της Κωνσταντι­νού­πολης. Ξέχασαν ότι ο όρος "βυζαντινισμός" μέσα στους διαδρόμους του Πατριαρχείου γεννή­θηκε. Ξέχασαν ότι η σκληρότητα, η πονηριά και η αθλιότητα που τους λείπει, εκεί πάντα "περίσ­σευαν".

Είναι δεδομένο δηλαδή ότι ο Πατριάρχης μπορεί να γίνει πραγματικά επικίνδυνος. Τόσο επικίνδυνος, που μπορεί να βάλει στην ίδια "ζυγαριά" τα μέγιστα εθνικά συμφέροντα του κράτους της Ελλάδας και τα κεφάλια αυτών που τον αμφισβήτησαν. Το αποτέλεσμα σε ένα τέτοιο "ζύγι" είναι πάντα εις βάρος των κεφαλιών. Απλά, για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει τι συμβαίνει και ποια είναι τα πραγματικά δεδομένα. Το λιγότερο λοιπόν που μπορεί να κάνει ο Πατριάρχης είναι να σύρει το κράτος της Ελλάδας στα διεθνή δικαστήρια και να εκθέσει ανεπανόρθωτα αυτούς οι οποίοι θα το παρασύρουν σε μια σίγουρη καταδίκη και οι οποίοι είναι οι ιεράρχες της εκκλησίας της Ελλάδας. Το περισσότερο είναι να το απειλήσει με πλήρη καταστρο­φή. Αυτό θα το δούμε παρακάτω, αφού πρώτα εξηγήσουμε αυτά τα οποία συμβαίνουν σήμερα.

Θα δούμε δηλαδή τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης ποια είναι τα ψέματα και βέβαια οι παρανομίες της εκκλησίας της Ελλάδας. Το μέγα ψέμα είναι ότι υπάρχει κίνδυνος για τα εθνικά συμφέροντα, εξαιτίας της πατριαρχικής επιρροής στις "Νέες Χώρες". Αυτό είναι ψέμα, γιατί τα πάντα στην ευρύτερη περιοχή που αφορά την Ελλάδα έχουν σχεδιαστεί με βάση τις ανάγκες των ισχυρών και το Πατριαρχείο συμμετείχε σ' αυτόν τον σχεδιασμό. Εκ των δεδομένων δηλαδή δεν το συμφέρει ν' αλλάξει οτιδήποτε σ' αυτόν. Επιπλέον, το ιδιόμορφο καθεστώς των "Νέων Χωρών" δεν είναι και τόσο ιδιόμορφο. Όλες οι "Νέες Χώρες", που παρα­χωρήθηκαν στο κράτος της Ελλάδας, έχουν τις ίδιες ιδιομορφίες. Ανάλογη περίπτωση —και ακόμα πιο ανεξάρτητη— είναι και η αυτοκέφαλη εκκλησία της Κρήτης. Ανάλογη περίπτωση είναι και η εκκλησία των Δωδεκανήσων. Ανάλογη περίπτωση είναι και η εκκλησία των Ιονίων νήσων. Εκεί δεν υπάρχει εθνικό πρόβλημα;

Εκεί όμως δεν τολμάνε οι ισχυρές "προσωπικότητες" να κάνουν τους έξυπνους. Γιατί; Γιατί στην Κρήτη η πληθυσμιακή ομοιογένεια του πληθυσμού θα τους "κάψει". Δεν έχει η Κρήτη εσωτερικά προβλήματα, ώστε η επιλογή τού ενός να γίνει "λαβή" για τον άλλον. Στις "Νέες Χώρες" τα εσωτερικά κοινωνικά προβλήματα βάζουν τους πάντες μέσα σ' αυτές. Αν παρασυρθεί κάποιος και δράσει, θα παρασύρει και τους άλλους στην αντίδραση. Αν οι γηγενείς στηρίξουν την επιλογή της εκκλησίας της Ελλάδας, οι πρόσφυγες θα στηρίξουν το Πατριαρχείο και μπορεί να συμβεί και το αντίστροφο. Ό,τι και να γίνει, όποιος και να το κάνει, θα έχει τους "άλλους" απέ­ναντί του. Στην Κρήτη αυτό δεν συμβαίνει. Δεν μπορείς δηλαδή να "μπεις" μέσα σ' αυτήν και να εξασφαλίσεις συμμάχους εξαιτίας των εσωτερικών της διχασμών. Αν κάνεις εκεί τον έξυπνο, θα σε λιώσουν. Η ισχυρή "προσωπικότητα" θα καθαιρεθεί μέσα σε μία μέρα.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα Δωδεκάνησα, εφόσον αυτά παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα μετά από την ιταλική κατοχή και οι όροι αυτής της παραχώρησης δεν βολεύουν τις ισχυρές "προσωπικότητες" της ελλαδικής εκκλησίας. Όταν σου παραχωρούνται τα νησιά, επειδή το θρη­σκευτικό δόγμα των κατοίκων προσδίδει και εθνική "συγγένεια", ευνόητο είναι ότι δεν τολμάς ν' αμφισβητήσεις αυτόν που εξασφάλιζε αυτήν τη "συγγένεια". Το Πατριαρχείο "εγγυήθηκε" για την εθνική συγγένεια των Δωδεκανησίων με τους Έλληνες. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα Ιόνια νησιά, που εντάχθηκαν στον εθνικό κορμό με το ίδιο ιδιόμορφο καθεστώς. Κάποιος "εγγυήθηκε" για την εθνική συγγένεια και αυτός ήταν το Πατριαρχείο. Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς αντιπροσωπεύει η Αυτοκέφαλος Εκκλησία της Ελλάδας. Αυτοί οι οποίοι την ίδρυσαν ήταν τόσο "μορφωμένοι", που στο Πατριαρχείο δεν θα μπορούσαν να εργαστούν ούτε ως κλητήρες. Υπήρχε εποχή που η αξία της περιουσίας της εκκλησίας της Ελλάδας ήταν μικρό­τερη από τα κουφώματα του Πατριαρχείου. Όταν ιδρύθηκε ήταν πιο "φτηνή" και από τα άμφια του Πατριάρχη.

Η εκκλησία της Ελλάδας αντιπροσωπεύει έναν μικρό και μάλιστα τον φτωχότερο "μαχαλά" της ελληνικής επικράτειας. Ο αρχιεπίσκοπος στην πραγματικότητα είναι ο επίσκοπος της πρωτεύ­ουσας και απλώς προεδρεύει της Ιεράς Συνόδου. Τίποτε άλλο. Για να αντιλαμβανόμαστε δηλαδή ποιος στρέφεται εναντίον ποιου. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι, αν υπάρχει κίνδυνος για τα εθνικά συμφέροντα, μπορεί να υπάρχει εξαιτίας της εκκλησίας της Ελλάδας και όχι εξαιτίας του Πατριαρχείου. Όταν το Πατριαρχείο "ελέγχει" το μεγαλύτερο μέρος της εθνικής επικράτειας και το ίδιο ήταν αυτό το οποίο συνέβαλε τα μέγιστα στα εθνικά συμφέροντα, αντιλαμβανόμαστε ότι τον εθνικό κίνδυνο τον αναζητούμε στις "μειονότητες" και όχι στις "πλειονότητες".

Το ίδιο βλακώδεις είναι και οι αιτιάσεις νομικής υφής, που επικαλείται η εκκλησία της Ελλάδας. Αμφισβητούν για παράδειγμα την πατριαρχική και Συνοδική Πράξη του 1928, επειδή το Σύνταγμα της Ελλάδας δεν προβλέπει τα πατριαρχικά "προνόμια". Βγήκαν και μερικοί "αερι­τζήδες" νομομαθείς και το υποστήριξαν δημοσίως. Είπαν για παράδειγμα ότι, αν αποκλειστεί από τον Πατριάρχη κάποιος από τη λίστα των υποψηφίων για κάποια μητρόπολη, θα υπάρχει συνταγματικό "κώλυμα". Θα μπορούσε να πάει στο Συμβούλιο της Επικράτειας και να δικαιωθεί. Αυτό, εκτός του ότι είναι απόλυτα ψευδές, είναι ταυτόχρονα και βλακώδες. Γιατί; Γιατί υπάρχει ιεραρχία στη διαβάθμιση των νόμων. Το διεθνές δίκαιο υπερέχει του εθνικού. Το Σύνταγμα είναι σημαντικό μόνον εντός του χώρου στον οποίο εφαρμόζεται. Είναι το βασικό νομικό πλαίσιο, που προσδιορίζει το εθνικό δίκαιο.

Η πατριαρχική Πράξη ανήκει στη σφαίρα του διεθνούς δικαίου. Άρα υπερέχει του εθνικού συνταγματικού νόμου. Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης είναι ένας θεσμός παγκοσμίου κύρους. Είναι ένα νομικό πρόσωπο του διεθνούς δικαίου και οι "πράξεις" του έχουν ισχύ "πράξης" κράτους. Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι σημαίνει αυτό, θα πούμε ένα απλό παρά­δειγμα. Μπορεί ο ελληνικός λαός μέσα στο Σύνταγμά του να προβλέπει ότι η Κωνσταντινούπολη του ανήκει; Δικό του είναι το Σύνταγμα και ό,τι θέλει αναγράφει μέσα σ' αυτό. Είναι δυνατόν όμως αυτή η αυθαίρετη συνταγματική διάταξη να έχει την παραμικρή διεθνή ισχύ; Να δημιουργεί το οποιοδήποτε πρόβλημα στο τουρκικό κράτος; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί οι διεθνείς νόμοι και οι συνθήκες "αποφασίζουν" σ' αυτό το επίπεδο. Κανένας λοιπόν απορριφθής υποψήφιος δεν μπορεί να "δικαιωθεί" πουθενά. Όποιος τον "δικαιώσει", θα συρθεί στα διεθνή δικαστήρια και θα διασυρθεί.

Στο σημείο αυτό μπορούμε πλέον να εξηγήσουμε γιατί ο Πατριάρχης μπορεί και έχει τις δυνατότητες να γίνει επικίνδυνος. Πιο πάνω αναφέραμε την περίπτωση του "σχίσματος" και το χαρακτηρίσαμε ως εφιαλτική προοπτική. Μια εφιαλτική προοπτική όχι μόνον για την εκκλησία της Ελλάδας, αλλά και για το ίδιο το ελληνικό κράτος. Για να το καταλάβουμε αυτό, θα πρέπει να γνωρίζουμε τι ακριβώς σημαίνει "σχίσμα". Το μυαλό του αδαή πηγαίνει σε ατέρμονες θεολογικού τύπου συζητήσεις μεταξύ των γηραλέων επισκόπων. Αυτό είναι λάθος. Το "σχίσμα" είναι πραγμα­τι­κός εφιάλτης. Τι σημαίνει; Σημαίνει διαφορετικά δόγματα μέσα στον ίδιο χώρο. Σημαίνει πα­ράλ­ληλες εκκλησιαστικές δομές. Σημαίνει συσπειρώσεις και αντισυσπειρώσεις πιστών φανατικών της μιας ή της άλλης πλευράς.

Σημαίνει "νόμιμους" και "μη νόμιμους" ιεράρχες. Σημαίνει "κανονικούς" και "αιρετικούς" πιστούς της ορθοδοξίας. Σημαίνει διπλές εκκλησίες στις ίδιες πόλεις και στα ίδια χωριά. Σημαίνει διαφορετικά καμπαναριά, για να ξεχωρίζουν τα ποίμνια την "γκλίτσα" του δικού τους ποιμένα. Σημαίνει την ανάρτηση διαφορετικών σημαιών και συμβόλων έξω από τους ναούς. Σημαίνει εκβιασμούς και πιέσεις, προκειμένου να συσπειρώνονται τα ποίμνια γύρω από τον δικό τους ποιμένα. Είναι θέμα χρόνου τα μίση, οι προβοκάτσιες και οι διαχωρισμοί. Δεν υπάρχει χειρότερο μίσος από αυτό που μπορεί ν' αναπτυχθεί μεταξύ αδερφών και αυτού του είδους το μίσος προκαλεί το σχίσμα στα δόγματα.

Ό,τι και να κάνει το ένα δόγμα, το άλλο θα υποστηρίζει το αντίθετο. "Άσπρο" ο ένας, "μαύρο" ο άλλος. Ο ένας θα στηρίζει το ενιαίο του ελληνικού κράτους, ο άλλος θα υποστηρίζει τον κατα­κερματισμό του. Το κράτος θα βοηθάει οικονομικά τον "εκλεκτό" του και ο άλλος θα παίρνει βοήθεια απ' όποιον ξένο του υπόσχεται βοήθεια. Μιλάμε για τρομερά πράγματα. Όταν μάλιστα ο χώρος στον οποίο έχει επιρροή το Πατριαρχείο είναι παραπάνω από τον μισό ελλαδικό χώρο, τα πράγματα γίνονται πραγματικά εφιαλτικά. Κάθε χώρος στον οποίο έχει επιρροή το Πατριαρχείο μπορεί να γίνει μια "Βόρειος Ιρλανδία" για το ελληνικό κράτος. Το αδύναμο ελληνικό κράτος δεν μπορεί ν' αντέξει αυτήν κατάσταση. Είναι θέμα χρόνου να διαλύσει. Δεν μπορεί ν' αντέξει τη μισή Μακεδονία, τη μισή Κρήτη ή τα μισά Δωδεκάνησα ν' αμφισβητούν την επίσημη εκκλησία του και κατ' επέκταση το ίδιο.

Με αυτά και τα άλλα φτάνουμε στο δια ταύτα της υπόθεσης. Τι συμβαίνει με τη σημερινή σύγκρουση; Γιατί αμφισβητούνται τα προφανή, που μπορεί να εκθέσουν κάποιους ανεπανόρθωτα και ν' απειλήσουν τα πάντα με διάλυση; Όλα έχουν σχέση με συμφέροντα, που βρίσκονται εκτός εκκλησίας. Συμφέροντα μεγάλα, τα οποία έχουν ως στόχο να ελέγξουν την ίδια τη χώρα. Απλά, για να έρθουν σε πέρας οι όποιες φιλοδοξίες τους, θα πρέπει να συλλειτουργήσουν πολλοί παράγοντες μαζί.

Τι θέλουμε να πούμε μ' αυτά; Το εξής απλό. Η Ελλάδα, ως κράτος, έχει κάποιες ιδιομορφίες. Κάποιες ιδιομορφίες, που "ανησυχούν" σφόδρα τη Νέα Τάξη και τα αφε­ντικά της. Την προβλη­ματική Νέα Τάξη, που σήμερα —και μάλιστα μετά το φιάσκο του Ιράκ— βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ένας λοιπόν από αυτούς τους αδύναμους "λίθους", που απειλούν τη δομή της, είναι η Ελλάδα. Το γιατί είναι απειλητική η Ελλάδα για την Νέα Τάξη είναι ένα μεγάλο θέμα, το οποίο δεν είναι του παρόντος να το περιγράψουμε. Αυτό το οποίο μας αρκεί στο σημείο αυτό, για να συνεχίσουμε την ανάλυσή μας, είναι ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα με την Ελλάδα και τις εθνικές ιδιομορφίες της και αυτό το γνωρίζουν οι κυρίαρχοι της Νέας Τάξης.

Στα πλαίσια αυτής της ανάγκης η Νέα Τάξη είναι αποφασισμένη να ελέγξει την εξουσία της "επικίνδυνης" Ελλάδας. Άρα τίθεται το θέμα του ποιος θα πάρει αυτήν την εξουσία. Ποιος "λακές" των ισχυρών θα κυβερνήσει την Ελλάδα τα επόμενα κρίσιμα χρόνια. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί τα πράγματα στην ελληνική οικονομία γίνονται τραγικά και είναι πιθανόν να έχουμε εκπλή­ξεις, που θα οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Είναι πιθανόν να θυμώσει ο λαός με τη λεηλασία του δημοσίου κεφαλαίου και να στείλει στο διάολο όλους τους καραγκιόζηδες, που τον κυβερνούν ελέω ιμπεριαλιστών.

Αυτό δεν είναι κάτι που είναι απίθανο. Όλοι είδαμε τι συνέβη στην Τουρκία, όπου μέσα σε μια νύκτα άλλαξε το πολιτικό σκηνικό. Οι εκλεκτοί των Αμερικανών και της Νέας Τάξης πήγαν στα "σκουπίδια" πολύ πριν καταλάβει κανείς τι έγινε. Άρα είναι βέβαιον ότι, μπροστά στη διαφαινόμενη "αργεντινοποίηση" της Ελλάδας, θα έπρεπε πάση θυσία να ελεγχθούν αυτοί οι οποίοι θα μπορούσαν να διεκδικήσουν την εξουσία και ν' αποφευχθούν οι όποιες εκπλήξεις, που θα έφερναν σε δύσκολη θέση τους ιμπεριαλιστές.

Επειδή λοιπόν των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν "μαγειρεύουν", προσπαθούν να προλάβουν τις εξελίξεις, για να μην βρεθούν στη δυσάρεστη θέση να τις ακολουθούν. Ποιοι είναι αυτοί οι ισχυροί; Οι κυρίαρχοι της Νέας Τάξης. Οι Αγγλοσάξονες και οι Εβραίοι. Αυτοί προσπα­θούν να ελέγξουν την εξουσία στην Ελλάδα. Ο καθένας από αυτούς έχει τη δική του σφαίρα επιρροής στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό και συνεργάζονται μεταξύ τους με στόχο να ελέγξουν από κοινού το σύνολό του. Οι Εβραίοι ελέγχουν πλήρως το ΠΑΣΟΚ και οι Αμερικανοί ελέγχουν τη ΝΔ. Εξαιτίας αυτής της ιδιομορφίας υπάρχουν κύκλοι "παράλληλοι" που δημιουργούν εξε­λίξεις, οι οποίες εκ πρώτης όψεως είναι ανεξήγητες και φαινομενικά δεν έχουν σχέση μεταξύ τους. Τι σχέση μπορεί να έχουν, για παράδειγμα, οι φήμες οι οποίες "κυκλοφορούν" περί παραί­τησης του Σημίτη με το εκκλησιαστικό ζήτημα; Είναι τυχαίες; Ο γράφων πιστεύει ότι όχι. Όλα αυτά συνδέονται μεταξύ τους, εφόσον καλύπτουν κάποιες συγκεκριμένες ανάγκες των ισχυρών.

Από αυτές τις ανάγκες ξεκινούν όλα τα σημερινά "ανεξήγητα" της πολιτικής μας ζωής. Αυτά όμως τα "ανεξήγητα", για να πάρουν την εξήγησή τους, θα πρέπει κάποιος να γνωρίζει ποιο είναι το ζητούμενο το οποίο επιδιώκουν οι ιμπεριαλιστές. Θα πρέπει δηλαδή να γνωρίζει κάποιος το επιδιωκόμενο σενάριο, για να μπορέσει να βγάλει νόημα απ' όλα αυτά. Να συνδέσει δηλαδή πράγματα, τα οποία φαινομενικά δεν έχουν σχέση με κάποια άλλα, που "δρομολογούνται" ταυτόχρονα. Άρα επανερχόμαστε στο ίδιο ερώτημα. Τι σχέση θα μπορούσε να έχει η φημολογία της παραίτησης του Σημίτη και η σημερινή εκκλησιαστική κρίση; Καμία θα έλεγε κάποιος. Μεγάλη θα έλεγε ο γράφων. Γιατί; Γιατί εξυπηρετούν το ίδιο σενάριο. Το σενάριο, που θέλει τον απόλυτο έλεγχο της εξουσίας από τους ιμπεριαλιστές. Γι' αυτόν τον λόγο πρέπει να γνωρίζουμε αυτό το σενάριο.

Το σενάριο λοιπόν είναι το εξής: Οι ιμπεριαλιστές δεν θέλουν να χαθεί ο έλεγχος της Ελλά­δας και του λαού, που σε κάποια στιγμή θα οδηγηθεί στην "έκρηξη". Άρα, ως πρώτο στόχο έχουν να κυβερνάει τον λαό εκείνος ο οποίος μπορεί ν' αντέξει την πίεση και έχει ελπίδες να ελέγξει την κατάσταση. Δεύτερος στόχος είναι να ελεγχθούν τα πρόσωπα που θα μπορούσαν να επηρεάζουν τις καταστάσεις. Να πάρει την εξουσία το κόμμα που μπορεί να ελέγξει τη λαϊκή αντίδραση και ταυτόχρονα να ελέγχεται η αντιπολίτευση, γιατί από τις δικές της επιλογές θα εξαρτηθεί η αντοχή του πρώτου. Δεν τους συμφέρει μια αντιπολίτευση που θα προσπαθεί να επωφεληθεί από τις δυσκολίες της "δικής" τους κυβέρνησης. Όταν εκ των δεδομένων γνωρίζουν ότι οι καταστάσεις θα είναι οριακές, δεν τους συμφέρει να υπάρχει κάποιος ανεξέλεγκτος παράγοντας, ο οποίος, διεκδικώντας την εξουσία, θα "σπρώξει" την κατάσταση πέρα από τα όρια που αυτοί θεωρούν ασφαλή.

Το κόμμα, που έχει πιθανότητα να ελέγξει αυτήν την κατάσταση, είναι μόνον το ΠΑΣΟΚ. Μόνον το ψευδοσοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ μπορεί ν' ακολουθεί δεξιά πολιτική, χωρίς να κινδυνεύει με άμεση ανατροπή. Αν στην εξουσία βρίσκεται η ΝΔ και ακολουθήσει την ίδια ακριβώς πολιτική, δεν θ' αντέξει ούτε ένα εξάμηνο. Είναι θέμα χρόνου να διαδηλώσουν εναντίον της ακόμα και οι πέτρες. Άρα το ζητούμενο στην παρούσα φάση είναι να κερδίσει τις επόμενες εκλογές το ΠΑΣΟΚ. Να τις κερδίσει πάση θυσία, γιατί υπάρχει κίνδυνος. Αν το ΠΑΣΟΚ χάσει τις εκλογές, υπάρχει κίνδυνος γενικότερης κατάρρευσης του πολιτικού σκηνικού. Γιατί; Γιατί, αν χάσει τις εκλογές, υπάρχει κίνδυνος να διασπαστεί και αναγκαστικά ν' ακολουθήσει πραγματική αντι­ιμπεριαλιστική "επιχειρηματολογία", προκειμένου να επιβιώσουν τα εναπομείναντα κομμάτια του. Αυτήν την επιχειρηματολογία δεν την "αντέχει" η ΝΔ σε περίπτωση που θα κυβερνά και είναι θέμα χρόνου να χάσει τον έλεγχο. Άρα είναι αβέβαιη η επόμενη "μέρα" γι' αυτούς που θέλουν να ελέγξουν την ελληνική πολιτική σκηνή και ταυτόχρονα να περιορίσουν τον ελληνικό λαό.

Ποιο είναι λοιπόν το ζητούμενο γι' αυτούς; Να βοηθήσουν το ΠΑΣΟΚ να κερδίσει πάση θυσία της εκλογές —και άρα να επιβάλουν τα πρόσωπα που θα ασκούν την εξουσία— και ταυτόχρονα να ελέγξουν αυτούς που θα τους αντιπολιτεύονται. Τους ενδιαφέρει δηλαδή ν' αποφασίσουν μόνοι τους καί για τον νικητή, αλλά καί για τον νικημένο. Αυτός ο στόχος όμως έχει τις δυσκολίες του καί για τα δύο μεγάλα κόμματα, που μπορούν να ενσαρκώσουν αυτούς τους ρόλους. Γιατί; Γιατί σ' ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ τα πράγματα είναι δύσκολα στη διεκδίκηση της εξουσίας. Έχει υποστεί τεράστια κυβερνητική φθορά κι ακολουθεί σε δημοτικότητα τη ΝΔ. Δεν έχει τη δυνατότητα ν' ανανήψει μέσα στον λίγο χρόνο που απομένει, για να κερδίσει τις εκλογές. Άρα τι πρέπει να γίνει; Από τη στιγμή που δεν μπορεί να κερδίσει τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ, θα πρέπει να τις χάσει από μόνη της η ΝΔ.

Ταυτόχρονα υπάρχουν κι άλλα προβλήματα. "Εκλεκτοί" των ιμπεριαλιστών είναι πολύ συγκε­κριμένα πρόσωπα. Πρόσωπα, που οι ιμπεριαλιστές άλλες φορές με εύνοιες και άλλες φορές με απειλές και εκβιασμούς ελέγχουν απόλυτα. Αυτά τα πρόσωπα θέλουν να βρίσκονται στην κορυφή της εξουσίας για τα επόμενα χρόνια και αυτά σήμερα για κάποιους λόγους δεν είναι. Συμβαίνει ακριβώς αυτό το οποίο περιέγραφε κάποτε μια διαφήμιση. Επιδιώκουν να ασκούν την εξουσία πολύ συγκεκριμένα άτομα. "Αυτούς που ξέρουν και εμπιστεύονται". Ποιοι είναι αυτοί; Οι Παπαν­δρέου και οι Μητσοτάκηδες. Οι "λακέδες" των Εβραίων και των Αμερικανών αντίστοιχα. Αυτοί οι οποίοι μπορούν να φύγουν νύχτα από τη χώρα, αν αποκαλυφθεί ο ρόλος τους. Αυτοί είναι απόλυτα εκβιάσιμοι από τους ιμπεριαλιστές και γι' αυτό τούς είναι πολύτιμοι. Είναι εκβιάσιμοι, γιατί οι μεν πρώτοι είναι καθαρά σιωνιστές, ενώ οι δεύτεροι στην κυριολεξία επιβίω­σαν χάρη στους Αμερικανούς εξαιτίας της πληρωμένης αποστασίας. Αν βγει πρέσβης των ΗΠΑ και πει τι γνωρίζει γι' αυτούς τους δύο, να είναι βέβαιος ο αναγνώστης ότι δεν θα τους ξαναδούμε στην Ελλάδα.

Ο αναγνώστης μπορεί πλέον να σκιαγραφήσει το επιθυμητό για τους ιμπεριαλιστές "σενάριο". Θέλουν να κυβερνήσει το ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία του σιωνιστή Παπανδρέου και ταυτόχρονα, για να μην χάνεται ο έλεγχος από τις αντιδράσεις, θέλουν να βρίσκεται η αντιπολίτευση υπό την εξουσία του Μητσοτάκη. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι όπως τα θέλουν και ο χρόνος μέχρι τις εκλογές είναι λίγος. Ούτε ο Παπανδρέου ούτε ο Μητσοτάκης ηγούνται των κομμάτων τους και ταυτόχρονα η ΝΔ έχει το προβάδισμα για τις εκλογές. Μιλάμε για πραγματικά δύσκολες κατα­στάσεις. Άμεσος στόχος δηλαδή είναι να ηγηθεί του ΠΑΣΟΚ ο Παπανδρέου, να κερδίσει τις προσεχείς εκλογές και ταυτόχρονα να υπάρξει ανατροπή της ηγεσίας της ΝΔ, ώστε να περιέλθει το κόμμα στα χέρια του Μητσοτάκη.

Για να δρομολογηθούν όλα αυτά, απαιτούν συγκεκριμένες στρατηγικές και κινήσεις. Άλλα πράγματα δρομολογούνται για να ελεγχθεί το ΠΑΣΟΚ και άλλα για να ελεγχθεί η ΝΔ. Άλλα πράγματα γίνονται για να διατηρήσει το ΠΑΣΟΚ την όποια δυναμική του και άλλα πράγματα γίνονται για να οδηγηθεί η ΝΔ στην εκλογική "αυτοκτονία". Αυτά τα ασύνδετα μεταξύ τους πράγματα οδηγούν εκεί όπου θέλουν οι ιμπεριαλιστές και γι' αυτό δρομολογούνται. Θεωρητικά μπορεί να είναι άσχετα μεταξύ τους, αλλά στην πραγματικότητα σκιαγραφούν το ίδιο σκηνικό. Απλά, όλα αυτά χρειάζονται κάποιες γνώσεις για να γίνουν αντιληπτά στην ολότητά τους.

Θα ξεκινήσουμε την ανάλυση από την περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, ώστε να κλείσουμε το κείμενο με το εκκλησιαστικό θέμα. Αναρωτιέται για παράδειγμα το ΠΑΣΟΚ ποιος είναι αυτός ο οποίος "κατασκευάζει" τα σενάρια περί διαδοχής του Σημίτη. Μη βρίσκοντας απάντηση, το αποδίδει στη ΝΔ. Αυτό είναι λάθος. Αυτοί οι οποίοι κυκλοφορούν τα σενάρια αυτά είναι οι "ιδιοκτήτες" του μηχανι­σμού του ΠΑΣΟΚ και είναι οι Εβραίοι. Η μανούλα του Γιωργάκη και αυτοί οι οποίοι βρίσκονται πίσω της. Αυτή η οποία δεν κατάλαβε ακόμη ότι δεν είναι πλέον χήρα Παπανδρέου κι εξακολουθεί να λειτουργεί σαν χήρα του ιδιοκτήτη. Μαζί μ' αυτήν "συνάδουν" και όλες οι εβραϊ­κής ιδιοκτησίας "μη κυβερνητικές οργανώσεις". Αυτές κυκλοφορούν τα σενάρια αυτά. Οι χρημα­το­δοτούμενες από τον ελληνικό λαό οργανώσεις "καπελώνουν" τον ίδιο τον λαό και τη βούλησή του. Γιατί το κάνουν; Γιατί απλούστατα θεωρούν ότι το "διάλειμμα" του Σημίτη έφτασε στο τέλος του και άρα πρέπει να επανέλθει το κόμμα στην πραγματική ιδιοκτησία του, που είναι η οικο­γένεια των Εβραίων Παπανδρέου.

Το δύσκολο εδώ είναι το εξής: Όλοι αυτοί θα προσπαθήσουν να βοηθήσουν τον Γιωργάκη ν' αναλάβει την εξουσία του κόμματος. Το θέμα είναι πόσο μπορούν να τον βοηθήσουν και πότε είναι πιο εύκολο να το κάνουν. Πότε είναι πιο εύκολο; Στον χρόνο πριν από τις εκλογές. Γιατί; Γιατί υπάρχουν κάποιες αντικειμενικές δυσκολίες, που τον αφορούν ως πρόσωπο. Ο Γιωργάκης είναι η απόλυτη προσωποποίηση του "λίγου". Είναι λίγο έξυπνος, έχει λίγες γνώσεις, έχει λίγες ικανότητες, είναι λίγο γενναίος, είναι λίγο σκληρός, έχει λίγη αποφασιστικότητα κλπ.. Τι σημαί­νουν όλα αυτά; Ότι μπορεί να διαδεχθεί τον Σημίτη μόνον υπό συνθήκες κομματικής "ειρήνης". Μόνον με απευθείας διορισμό, πολύ πριν αντιδράσει κάποιος από τους συνδιεκδικητές της ηγεσίας.

Αν συμβεί αυτό, τα πράγματα είναι πολύ εύκολα στον έλεγχό τους. Θα προστατευτεί από τους κομματικούς μηχανισμούς και δεν θα φανεί η "γύμνια" του, γιατί δεν συμφέρει κανέναν να γίνει αυτό. Σε μια τέτοια περίπτωση θα τον στηρίξουν και κομματικά στελέχη που τον μισούν, γιατί απλούστατα αυτό επιβάλει η κομματική λογική. Ακόμα κι αν χάσει τις εκλογές, δεν θα υπάρχει πρόβλημα. Ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος αρχηγός θα είναι, που θα χάσει εκλογές. Έχει και το πλεονέκτημα της πίστωσης του χρόνου, εφόσον δεν είναι δυνατόν ένας αρχηγός των λίγων μη­νών να χρεωθεί εξ ολοκλήρου τη φθορά είκοσι χρόνων εξουσίας. Αυτό είναι το ζητούμενο των "κατασκευασμένων" φημών, που αφορούν την παραίτηση του Σημίτη. Το ζητούμενο είναι η ομα­λή διαδοχή.

Γιατί; Γιατί, αν δεν υπάρξει αυτή, τα πράγματα γίνονται δύσκολα για τον σιωνιστή Γιωργάκη. Αν για παράδειγμα πάει το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές υπό τον Σημίτη και τις χάσει, θ' ακολουθήσει η κόλαση. Γιατί; Γιατί ο Σημίτης θα "χρεωθεί" την ήττα και θα ανατραπεί, είτε με κόσμιο είτε με άκομψο τρόπο. Είναι πρωθυπουργός της χώρας για πολλά χρόνια και δεν διαθέτει ελαφρυντικά για την ήττα. Είναι συμμέτοχος στη φθορά του κόμματος. Τι γίνεται σε μια τέτοια περίπτωση; Το χειρότερο σενάριο. Θα βγουν μαχαίρια. Οι σύντροφοι θ' αρχίσουν να αλληλομαχαιρώνονται. Θα απειλούν μέχρι και με διάσπαση το ΠΑΣΟΚ. Στην περίπτωση αυτήν όμως δεν μπορεί να επωφεληθεί ο "λίγος" Γιωργάκης. Θα πρέπει, όχι μόνον να δώσει μάχες, αλλά και να τις κερδίσει. Είναι θέμα χρόνου ν' αποκαλυφθεί η "γύμνια" του.

Σήμερα, για παράδειγμα, με την οργανωμένη "διαφήμιση" των ιμπεριαλιστών, φαίνεται ικανός. Κάποιες θεαματικές "τρύπες" στο νερό τον βαστούν στην επιφάνεια. Κάποια ομόφωνα ψηφί­σματα του ΟΗΕ για θέματα όπως ότι …"και αύριο θα ξημερώσει", τον διατηρούν στα πρωτοσέλιδα. Όταν θα βγουν τα μαχαίρια των μνηστήρων της θέσης του αρχηγού, θα πρέπει να δώσει μάχες. Θα πρέπει να μιλήσει γι' αυτά που προφανώς δεν γνωρίζει και τα οποία, ακόμα κι όταν τα γνωρίζει, δεν τον συμφέρουν ν' αναφέρονται.

Θα πρέπει να πάρει θέση για την κοινωνική πολιτική, για τη δημοσιονομική πολιτική. Για τη λεηλασία του δημοσίου κεφαλαίου από τους ξένους και γηγενείς "διαπλεκόμενους". Τι θα κάνει, για να γίνει αρεστός στο κόμμα και στους ψηφοφόρους του; Τι θα κάνει, όταν οι αντίπαλοί του θ' αρχίσουν τις καταγγελίες; Θα καταγγέλλει κι αυτός; Θα καταγγείλει τα αφεντικά του τους Εβραίους ή τα αφεντικά των αφεντικών του τους Αμερικανούς. Αυτά τα έκανε ο πατέρας, που ήταν πολύ πιο ικανός και ταυτόχρονα οι εποχές ήταν πολύ πιο εύκολες για τέτοιου είδους πρακτικές. Τα πράγματα δηλαδή θα είναι δύσκολα γι' αυτούς που θέλουν τον Γιωργάκη στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί σήμερα χρησιμοποιούν όλα τα μέσα, προκειμένου να βρουν μια ευρωπαϊκή θέση κύρους, ώστε να τους αδειάσει ο Σημίτης τη "γωνιά".

Σ' ό,τι αφορά τη Νέα Δημοκρατία τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Εδώ υπάρχουν άλλου είδους προβλήματα. Το κύριο πρόβλημα είναι ν' ανατραπεί η δυναμική που έχει το κόμμα. Ποια είναι αυτή; Η σχεδόν βέβαιη νίκη του υπό την ηγεσία του Καραμανλή. Οι άρχοντες της Νέας Τάξης δεν θέλουν ούτε αυτήν τη νίκη ούτε αυτήν την ηγεσία. Βολεύονται απόλυτα μόνον αν χάσει η ΝΔ τις εκλογές. Γιατί; Γιατί την εξουσία θα την πάρει το ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονα θ' ανατραπεί ο Καραμανλής. Πώς όμως θα τις χάσει τις εκλογές; Πρέπει να προδοθεί εκ των έσω. Να προδοθεί από αυτούς οι οποίοι δεν έχουν συμφέρον να κερδίσει το υποτίθεται δικό τους κόμμα τις εκλογές. Ποιοι είναι αυτοί; Αυτοί οι οποίοι βολεύονται τα μέγιστα σε μια τέτοια περίπτωση. Οι Μητσο­τάκηδες. Γιατί; Γιατί, αν χάσει η ΝΔ τις εκλογές, οι ίδιοι κάνουν τη μέγιστη εξυπηρέτηση στα αφεντικά τους και ταυτόχρονα έχουν "λαμβάνειν" από αυτούς.

Τι έχουν "λαμβάνειν"; Το ίδιο το κόμμα. Οι Αμερικανοί θα είναι αυτοί οι οποίοι θα στηρίξουν την αλλαγή της ηγεσίας. Η Ντόρα θα επιστρέψει στο κόμμα σαν σωτήρας. Θ' αναλάβει την ηγεσία του και δεν θ' ανατρέπεται ούτε σε πενήντα χρόνια. Με μυστικοσύμβουλο τον αποστάτη πατέρα της και δεξί χέρι τον αδερφό της, θα το χειρίζεται σαν οικογενειακή περιουσία της. Θα βάλει μέσα σ' αυτό παιδιά, ανίψια, γαμπρούς και κουμπάρους και θα το χειρίζεται με τον τρόπο που ευνοεί τους ιμπεριαλιστές.

Για να επιτευχθούν όμως όλοι αυτοί οι στόχοι, οι "επενδύσεις" και τα όνειρα, απαραίτητο είναι να γίνουν αυτά τα οποία είπαμε. Πρέπει να χάσει τις εκλογές η ΝΔ. Πώς όμως θα τις χάσει; Πρέπει να γίνουν πράγματα και θαύματα για να γίνει αυτό. Όταν αναζητάς θαύμα, πού θ' απευθυνθείς; Στην εκκλησία. Αυτό και έγινε. Μόνον μέσω της εκκλησιαστικής κρίσης μπορεί να χάσει η ΝΔ τις εκλογές. Γιατί; Γιατί αυτή είναι το κόμμα το οποίο επηρεάζεται πιο πολύ απ' όλα τ' άλλα από την οποιαδήποτε εκκλησιαστική κρίση. Ανάμεσα στους δεξιούς βρίσκονται οι πιο φανατικοί από το "χριστεπώνυμο" πλήθος. Το ζητούμενο δηλαδή ήταν να προκληθεί εκκλησια­στική κρίση και στη συνέχεια να παρασύρει κάποιος τη ΝΔ να πάρει "θέση". Ό,τι θέση και να έπαιρνε, θα ήταν χαμένη. Γιατί; Γιατί αναγκαστικά κάποιους από τους οπαδούς της θα τους δυσαρεστούσε. Αυτοί οι δυσαρεστημένοι οπαδοί θα την "τιμωρούσαν" στις εκλογές. Ο αριθμός τους θα έφτανε και θα περίσσευε για να χαθούν οι εκλογές.

Η μεθόδευση δηλαδή ήταν σχετικά απλοϊκή. Θα έδιναν μεγάλη διάσταση σε ένα εκκλησια­στικό θέμα, το οποίο οι ίδιοι θα δρομολογούσαν και στη συνέχεια θα παρέσυραν την ηγεσία της ΝΔ να πάρει θέση. Με τη χρήση των ΜΜΕ εύκολα θα διχάζονταν οι χριστιανοί με τη λογική των ποδοσφαιρικών ομάδων. Από εκεί και πέρα ό,τι και να γινόταν, μόνον η ΝΔ θα έχανε. Το ΠΑΣΟΚ δεν θα έχανε, γιατί είναι ένα κλασικό σοσιαλιστικό κόμμα, του οποίου η πλειοψηφία των οπαδών δεν πολυενδιαφέρεται για τα εκκλησιαστικά θέματα. Θα μπορούσε μάλιστα, εξαιτίας της απόλυτα κοσμικής του ιδεολογίας, να πάρει μια μετριοπαθή θέση και όχι μόνον να μην ζημιωθεί από την κρίση, αλλά αντίθετα να επωφεληθεί. Οι χριστιανοί της "αγάπης" θα "σφάζονταν" μεταξύ τους και οι σοσιαλιστές θα εμφανίζονταν σαν ειρηνιστές.

Όμως, το σημαντικό εδώ είναι άλλο. Ποιος θα τολμούσε να χρησιμοποιήσει την εκκλησία για πολιτικές σκοπιμότητες; Ποιος θα τολμούσε να "παίξει" με το θρησκευτικό αίσθημα του λαού; Ποιος θα τολμούσε να τον διχάσει, σε σημείο ν' απειλούνται εμφυλιοπολεμικού επιπέδου συγκρούσεις, βασιζόμενες σε θρησκευτικά και εθνικά πάθη; Όσο κι αν ψάξει κάποιος ανάμεσα στους πολιτικούς, δεν θα βρει άλλον εκτός από τον διαβόητο Μητσοτάκη. Η κρισιμότητα του θέματος είναι αυτή, που μας αποκαλύπτει την ταυτότητα αυτού του οποίου μπορεί να το μεθό­δευσε. Μόνον ο Μητσοτάκης θα τολμούσε να "παίξει" σ' αυτό το προδοτικό επίπεδο. Ο ίδιος άνθρωπος, που για το προσωπικό του πολιτικό όφελος βύθισε έναν ολόκληρο λαό στη δικτα­το­ρία, είναι ο μόνος ο οποίος για τον ίδιο λόγο θα μπορούσε να κάνει το ίδιο και σε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα.

Αρκούσε όμως μόνον αυτός; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί η εκκλησία ανά τους αιώνες έχει αποδείξει ότι είναι πονηρή. Έχει αποδείξει ότι μπορεί να κρατάει τις αποστάσεις από τα εφήμερα πολιτικά ζητήματα. Έχει αποδείξει ότι δεν επιτρέπει το "κούρδισμά" της από καιροσκόπους πολι­τικούς, οι οποίοι επιδιώκουν μέσω αυτής να εισπράξουν κάποιοι πολιτικά οφέλη. Οι σημε­ρι­νές καταστάσεις όμως δείχνουν τα ακριβώς αντίθετα. Η εκκλησία όχι μόνον "κουρδίστηκε", αλλά επιδόθηκε με φανατισμό σε κινήσεις υψηλού ρίσκου. Όχι μόνον δεν της ζητήθηκε να εξυπη­ρετήσει κάποιους πολιτικούς, αλλά η ίδια ζήτησε εξυπηρέτηση από αυτούς. Παράκουσε σε νόμους και κανόνες, που στηρίζονται σε αιώνιες αρχές, για εφήμερα και καθόλου σίγουρα κέρδη. Τι άλλαξε λοιπόν στην εκκλησία και έχουμε αυτήν την κολοσσιαία διαφορά στη συμπερι­φορά της και η οποία μπορεί να την βάλει σε περιπέτειες; Η ηγεσία της. Ηγέτης της είναι ο Παρασκευαΐδης.

Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ο κλασικός άνθρωπος της εκκλησίας και των ηγετών της. Ο Παρασκευαΐδης είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος μάλλον δεν γνωρίζει πού βρίσκεται και μάλλον δεν είναι εκεί όπου θα ήθελε να είναι. Περισσότερο στη βουλή και στα προεκλογικά μπαλκόνια θα ήθελε να είναι, παρά σε εκκλησιαστικούς θρόνους. Είναι ένας κοινός πολιτικάντης, ο οποίος με ανάλογους χειρισμούς προσπαθεί να δρομολογήσει μια κατάσταση υπέρ των δικών του συμφερόντων. Στο σημείο αυτό εντοπίζεται το πρόβλημα. Αυτός ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τα συμφέροντά του όπως τα αντιλαμβάνεται ένας ιδιώτης και όχι όπως πρέπει να τα αντιλαμβάνεται ένα στέλεχος της εκκλησίας. Τα αντιλαμβάνεται με έναν τρόπο, που έχει σχέση με τους νόμους της αγοράς. Αισθάνεται για παράδειγμα λαοφιλής και αυτό θέλει με τον οποιονδήποτε τρόπο να το εξαργυρώσει και να το μεταφράσει σε πολιτική ισχύ. Αυτό, όπως αντιλαμβανόμαστε, δεν είναι σωστό. Γιατί; Γιατί στον ιδιωτικό τομέα οι επιχειρήσεις έρχονται και παρέρχονται. Υπάρχει ρίσκο και δεν υπάρχει βεβαιότητα για τίποτα. Σήμερα μπορεί με μεγάλη ευκολία να γίνεις πανίσχυρος και αύριο με την ίδια ευκολία μπορεί και να μην υπάρχεις.

Αυτό όμως είναι πρόβλημα για μια εκκλησία, που ο σχεδιασμός της έχει πίσω του παρελθόν αιώνων και επιδιώκεται να έχει και στο μέλλον προοπτική αιώνων. Μια εκκλησία, που έρχεται από "μακριά" και θέλει να πάει να "μακριά". Από τη στιγμή που η εκκλησία έχει βρει τον τρόπο να επιβιώνει χωρίς κίνδυνο, ευνόητο είναι ότι την ενδιαφέρει περισσότερο η συντήρηση παρά η επέκταση. Την συμφέρει η συντηρητική διαχείριση και όχι η επιθετική. Αυτό σημαίνει ότι την ενδιαφέρει τα στελέχη της να τηρούν τους νόμους και τους κανόνες οι οποίοι έχουν ήδη δοκιμαστεί και λειτουργούν χωρίς προβλήματα. Νόμοι και κανόνες, που επινοήθηκαν, όταν εξέφραζαν την επιθετική πολιτική της εκκλησίας και έπρεπε κατά πρώτον να βρει τρόπους να επιβληθεί και κατά δεύτερον να επιβιώσει. Από τη στιγμή που όλα αυτά τα κατάφερε, δεν έχει κέρδος από αλλαγή του πνεύματος της διαχείρισης. Ακόμα και ο πιο κουτός ιεράρχης τής είναι χρήσιμος, εφόσον με μια καλή εκπαίδευση μπορεί ν' αντεπεξέλθει του ρόλου του.

Αυτός ο ρόλος, όποιος κι αν είναι, είτε μικρός είτε μεγάλος, έχει αυτές τις ελάχιστες απαιτήσεις. Την απόλυτη υπακοή σε εφαρμοσμένες πρακτικές, που εκφράζονται μέσα από τους κανόνες της. Από τη στιγμή λοιπόν που αποδέχεσαι έναν από τους διαθέσιμους ρόλους, κάνεις αυτά τα οποία προβλέπονται και τίποτε παραπάνω. Πρωταγωνιστές δηλαδή στην εκκλησία είναι οι νόμοι και οι κανόνες και όχι τα πρόσωπα. Οι νόμοι και οι κανόνες με τη σίγουρη και δοκιμα­σμένη αποδοτικότητα και οι οποίοι δεν αλλάζουν μέσα στο χρόνο. Αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές και όχι οι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν τα αντίθετα χαρακτηριστικά. Αυτή είναι η λογική της εκκλησίας. Με τον τρόπο αυτόν επιβιώνει, χωρίς να εξαρτάται από την ποιότητα των στελεχών της. Έχει βρει την ισορροπία ανάμεσα στους ρόλους και στα προσόντα του μέσου ανθρώπου και καλύπτει τις ανάγκες της, χωρίς να εξαρτάται από την ποιότητα των στελεχών. Αν δεν θέλεις ή δεν σε ικανοποιεί ένας ρόλος από αυτούς που προσφέρει, απλά δεν τον αποδέχεσαι. Πρόβλημα για την εκκλησία δεν υπάρχει. Πάντα θα βρίσκει κάποιον άλλον, ο οποίος θα τον αποδεχθεί με τους όρους της.

Ένας από αυτούς τους ρόλους είναι και ο ρόλος του αρχιεπισκόπου Αθηνών. Ένας ρόλος περιορισμένων δυνατοτήτων, αλλά και περιορισμένων απαιτήσεων σ' ό,τι αφορά τα προσόντα αυτού του οποίου τον αναλαμβάνει. Ένας ρόλος, που προβλέπει την ποίμανση του ποιμνίου της Παλαιάς Ελλάδας και την "εργολαβική" επίβλεψη του ποιμνίου της Κωνσταντινούπολης, το οποίο βρίσκεται στον ελλαδικό χώρο. Αυτός είναι ο ρόλος και για να έρθει σε πέρας απαιτεί κάποια ελάχιστα προσόντα και απόλυτη εφαρμογή των κανόνων της εκκλησίας. Προφανώς ο Παρα­σκευαΐδης αυτά δεν τα δέχεται. Μπορεί να του φαίνονται μικρά. Μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του πολύ μεγάλο για έναν τόσο μικρό ρόλο. Το θέμα όμως εδώ είναι ότι δεν υπάρχει άλλος ρόλος διαθέσιμος για την "αξία" του.

Για έναν ιεράρχη της ελλαδικής εκκλησίας αυτός ο ρόλος είναι το μέγιστο που προβλέπεται να φτάσει. Αν δεν τον ικανοποιεί, δεν εντάσσεται στις τάξεις της εκκλησίας ώστε να τον επιδιώξει και αν το έχει καταφέρει, παραιτείται. Από τη στιγμή που δεν κάνει τα όσα προβλέπονται και επιχειρεί νέες τακτικές, μπορεί να γίνει επικίνδυνος για την εκκλησία. Όταν δηλαδή αντι­λαμβά­νεται ότι το ποίμνιο που του αντιστοιχεί είναι μικρό για τη "μεγαλειότητά" του και προσπαθεί να το επεκτείνει, ρισκάρει. Γιατί; Γιατί δεν ζούμε στην εποχή της αποικιοκρατίας. Δεν επεκτείνεσαι σε χώρους όπου ό,τι κατακτάς το εντάσεις στο ποίμνιό σου. Σήμερα, όταν αυξάνεις το ποίμνιο σου, το κάνεις εις βάρος του ποιμνίου κάποιου άλλου. Επεκτείνεις ένα ποίμνιο εις βάρος κάποιου άλλου, που προστατεύεται από τους κανόνες του ίδιου εκκλησιαστικού δόγματος. Αγνοείς κανόνες για να επεκταθείς και απειλείς κανόνες, προκειμένου ν' αποκτήσεις αυτό που θέλεις. Αγνοείς δηλαδή τα ίδια όπλα τα οποία έχεις ανάγκη εάν βρεθείς υπό απειλή.

Αυτό ακριβώς κάνει ο Παρασκευαΐδης. Λειτουργεί καθαρά πολιτικά σε όλα τα επίπεδα. Στηρίζεται σε έννοιες που δεν έχουν σχέση με την εκκλησιαστική λογική. Δίνει για παράδειγμα πολύ μεγάλη σημασία στο λαϊκό έρεισμα. Στηρίζεται στη συμφωνία του ποιμνίου με τις επιλογές του. Ο βοσκός δηλαδή περιμένει από το κοπάδι να συμφωνήσουν από κοινού για το πού θα πάνε. Βγήκε πρόσφατα ο εκπρόσωπός του —κάποιος απίθανος Επιφάνιος, ο οποίος προφανώς δεν είναι παπάς, εφόσον δεν γνωρίζει τα βασικά εκκλησιαστικά "ταμπού"— και είπε ότι όλους αυτούς θα τους κρίνει ο αλάνθαστος στην κρίση του λαός. Αυτό είναι ασυγχώρητο λάθος για την εκκλησιαστική και θεολογική λογική. Αν μπορούσε ο κόσμος να κρίνει —και βέβαια να είναι αλάνθαστος—, γιατί να έχει ανάγκη τους ποιμένες; Υποτίθεται ότι, επειδή δεν μπορεί να κρίνει και επειδή κάνει λάθη, πληρώνει ποιμένες.

Όλα αυτά δεν έχουν σχέση με την εκκλησιαστική ποιμαντική λογική. Όλα αυτά είναι κοσμι­κά, όπου εξουσία και εξουσιαζόμενοι συναποφασίζουν για την "πορεία" τους, εφόσον υπάρχουν μεταξύ τους σχέσεις αλληλεξάρτησης. Στο κοσμικό επίπεδο τους εξουσιαστές τους διορίζει με τις ψήφους του ο κόσμος και αυτοί κάνουν ό,τι επιθυμεί ο κόσμος. Αυτό δεν συμβαίνει στην εκκλησία. Ο κόσμος, για την εκκλησιαστική λογική, είναι ένα ανεύθυνο ποίμνιο. Δεν συναπο­φασίζει με την εξουσία αυτού του ποιμνίου. Η ιεραρχία με την εξουσία της αποφασίζει για το πού θα πάει το ποίμνιο ερήμην του. Η εξουσία της και η ίδια ελέγχεται υποτίθεται από το "Άγιο Πνεύμα" και στο όνομα Αυτού αποφασίζει. Είτε οι αποφάσεις της είναι αρεστές στο ποίμνιο είτε όχι, δεν αλλάζουν και βέβαια δεν αμφισβητούνται. Γιατί; Γιατί το "Άγιο Πνεύμα" και οι "εκλεκτοί" του γνωρίζουν τι πρέπει να γίνει και πώς, ενώ το ποίμνιο όχι.

Ο αρχιεπίσκοπος, επειδή ακριβώς δεν βολεύεται από αυτήν την κατάσταση, προσπαθεί να βάλει στο "παιχνίδι" του τον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο φέρεται ως πολιτικός. Αγνοεί την "πεπατημένη" η οποία λειτουργεί σίγουρα και με ασφάλεια και αυτοσχεδιάζει, πραγματοποιώντας κινήσεις υψηλού ρίσκου, οι οποίες είναι επικίνδυνες σε όλα τα επίπεδα. Γιατί; Γιατί "ανοίγουν" τον δρόμο για νέες συμπεριφορές του ποιμνίου και αυτό είναι βέβαιον ότι μακροπρόθεσμα δεν θα συμφέρει την εκκλησία. Σήμερα, για παράδειγμα, επειδή συμφέρει, αναζητάς την έγκριση του ποιμνίου. Αν όμως αύριο αυτό δεν σε συμφέρει, τι θα κάνεις, όταν έχεις μάθει το ποίμνιο να σε κρίνει; Σήμερα, επειδή είσαι λαοφιλής, αμφισβητείς τους κανόνες. Τι θα γίνει αν αύριο σε αντιπαθήσει ο κόσμος και ζητήσει την παραίτησή σου; Θα επικαλεστείς τους κανόνες; Τον σημερινό "υπεύθυνο" κόσμο θα τον ξανακάνεις "ανεύθυνο"; Η εκκλησία λειτουργεί με ασφάλεια, όταν "κρίνεται" μόνον από τον Θεό και κανέναν άλλον. Λειτουργεί με ασφάλεια, όταν μπορεί και τιμωρεί άμεσα και σκληρά το "πρόβατο" που την κρίνει κι "αμφισβητεί" την κρίση του Θεού. Η ροπή προς την εκοσμίκευση της εκκλησιαστικής λογικής είναι τρομερά επικίνδυνη και θέτει σε κίνδυνο την ίδια την επιβίωση της εκκλησίας.

Αυτά κάνει ο Παρασκευαΐδης. Φέρεται κοσμικά σε όλα τα επίπεδα. Φέρεται ως πολιτικός, που θέλει να μεγαλώσει το κόμμα του εις βάρος των αντιπάλων του. Φέρεται ως επιχειρηματίας, που θέλει να μεγαλώσει την επιχείρησή του εις βάρος του ανταγωνισμού. Αναζητά την υποστήριξη συμμάχων και "πελατών", για να επεκταθεί. Συνάπτει διεθνείς συμμαχίες εις βάρος αυτών που θεωρεί εχθρούς του. Συνάπτει εσωτερικές συμμαχίες, θέλοντας να υποσκάψει τους εχθρούς του. Πρόσφατα "αναθέρμανε" τις σχέσεις του με το Πατριαρχείο της Ρωσίας, προκειμένου να υπο­βαθμίσει τον οικουμενικό χαρακτήρα του αντίστοιχου της Κωνσταντινούπολης. Τα ίδια κάνει και στο επίπεδο της Ιεράς Συνόδου. Ευνοεί κάποιους κολλητούς του μητροπολίτες των "Νέων Χωρών" και τους στρέφει ενάντια στον φυσικό τους "Πατέρα", ο οποίος είναι ταυτόχρονα και ανώτατος προϊστάμενός τους. Όλα αυτά τα κάνει υποτίθεται με τη σύμφωνη γνώμη των αλάνθαστων "πελατών" του, εφόσον έτσι αντιλαμβάνεται το ποίμνιό του. Από τη στιγμή που ο πελάτης έχει πάντα δίκιο και αυτό το δίκιο ταυτίζεται με τους χειρισμούς της "επιχείρησης", πρόβλημα γι' αυτόν δεν υπάρχει. Αυτά όλα είναι πολιτικοί χειρισμοί. Είναι χειρισμοί, που αφορούν τους κοσμικούς και έχουν σχέση με την έννοια της δημοκρατίας.

Αυτά όλα απαγορεύονται στους "κόλπους" της Εκκλησίας. Η εκκλησία λειτουργεί δογματικά και με βάση τους "κανόνες" της. Δεν υπάρχει μέσα στην εκκλησία δημοκρατία. Στη βουλή υπάρχει δημοκρατία και η εκκλησία δεν είναι βουλή. Βγαίνει ο κάθε άσχετος της "αυλής" του και λέει ότι υπάρχει πρόβλημα, γιατί κάποιοι "ιεράρχες" των "Νέων Χωρών" δεν μπορούν να λειτουργήσουν υπό το υφιστάμενο διοικητικό καθεστώς των εν λόγω περιοχών. Επειδή δεν μπορούν να λειτουργήσουν, θέλουν να το αλλάξουν. Απλά είναι τα πράγματα. Όποιος δεν μπορεί να λειτουργήσει με το υφιστάμενο καθεστώς, παραιτείται και πηγαίνει στο Άγιο Όρος να μονάσει. Μόνον όποιος μπορεί να λειτουργήσει με τα υφιστάμενα κάθεται στο θρόνο του. Έτσι λειτουργεί το δόγμα. Η ιεραρχία με την εξουσία της μοιράζει τους θρόνους και όχι τα ποίμνια. Οι κανόνες αποφασίζουν για το πώς θα λειτουργούν οι ιεράρχες και όχι η ψυχική τους διάθεση και οι πνευματικές τους ικανότητες.

Οι "κανόνες" της εκκλησίας δεν αλλάζουν μονομερώς από τους ιεραρχικά κατώτερους που θίγονται. Οι παπάδες δεν μπορούν ν' αλλάξουν μητροπολιτική απόφαση και οι μητροπολίτες δεν μπορούν να αλλάξουν πατριαρχική απόφαση. Μέσα στην εκκλησία το "πολλοί" στον αριθμό δεν μπορεί ν' αντισταθμίσει το "πολύ" στην ισχύ. Αυτό γίνεται μόνον στη δημοκρατία. Οι "κανόνες" αλλάζουν μόνον από αυτόν που έχει την κατάλληλη ιεραρχικά θέση, για ν' αποφασίσει αν θα τους αλλάξει. Η Πράξη δηλαδή του Πατριαρχείου αλλάζει μόνον με νέα Πράξη του Πατριάρχη και κανενός άλλου. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί απλούστατα κάποιοι νομίζουν ότι έχουν αξία οι υπογραφές της Ιεράς Συνόδου. Νομίζουν ότι αυτό το "ψήφισμα" θα τρομάξει κάποιους. Η μόνη αξία που έχει αυτό το κείμενο είναι να το βγάλει κάποιος φωτοτυπίες, για να φτιάξει ταπετσαρία τοίχου. Καμία άλλη αξία δεν έχει.

Αυτό σημαίνει ότι τα πάντα μέσα στην εκκλησία έχουν μια συγκεκριμένη λογική. Αν κάποιοι δεν μπορούν να λειτουργήσουν υπό αυτό το καθεστώς, μάλλον δεν γνωρίζουν πού βρίσκονται. Μάλλον τους πηγαίνει περισσότερο η βουλή, παρά η εκκλησία. Μάλλον τους πηγαίνει πιο πολύ το προεκλογικό μπαλκόνι, παρά ο εκκλησιαστικός άμβωνας. Αυτοί οι οποίοι τώρα κατάλαβαν ότι δεν μπορούν να λειτουργήσουν στις "Νέες Χώρες", δεν είναι οι ίδιοι που σε λαμπρές τελετές και μπροστά στα μάτια του ποιμνίου φιλούσαν τα "πόδια" του Πατριάρχη, προκειμένου να κατα­λάβουν τους επισκοπικούς τους θρόνους; Αυτοί, που σήμερα δεν επιθυμούν το δικαίωμα του Πατριάρχη να "εγκρίνει" ή να "απορρίπτει" πρόσωπα, δεν είναι οι ίδιοι που έλαβαν την έγκρισή του, προκειμένου ν' αναρριχηθούν στους θρόνους τους; Αυτό είναι ή δεν είναι προδοσία με βάση τη λογική τους;

Το να διεκδικεί για παράδειγμα ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών το ποίμνιο των "Νέων Χωρών", είναι πόλεμος. Το να τον στηρίζει όμως ο μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως, είναι προδοσία. Αν θέλει ο εν λόγω μητροπολίτης να είναι εντάξει καί με τον πρώην ευεργέτη του καί με τον νυν "κολλητό" του, αλλά καί με τη συνείδησή του, ας παραιτηθεί. Ας παραιτηθεί του θρόνου και ας κατέβει στην Αθήνα να συνδράμει στον αγώνα του "κολλητού" του. Πώς θα μνημονεύει το όνομα του Πατριάρχη, όταν ο ίδιος το θέτει υπό αμφισβήτηση; Γνωρίζει αυτός ο άνθρωπος ότι με βάση την πατριαρχική εξουσία μπορεί ακόμα και να αφοριστεί ως σχισματικός και αιρετικός; Μερικά ανθρωπάκια δεν καταλαβαίνουν ότι εκ του ασφαλούς ήρωες δεν υπάρχουν. "Βρέχεσαι" για να φας "ψάρια". Παραιτείσαι όταν αμφισβητείς. Απλά πράγματα.

Αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι το τι πιθανολογεί ο γράφων ότι συνέβη και φτάσαμε στη σημερινή κρίση. Για τον γράφοντα αποτελεί σχεδόν βεβαιότητα ότι τα πάντα τα δρομολόγησε ο Μητσοτάκης κατ' εντολή των Αμερικανών. Αυτός θα πρέπει να συνάντησε πρόσφατα τον αρχιεπίσκοπο και να τον παρέσυρε στο μέγα εκκλησιαστικό ατόπημα. Γιατί είμαστε σίγουροι γι' αυτό; Γιατί μόνον   ο Μητσοτάκης είχε απόλυτο κέρδος από αυτήν την κρίση. Το απόλυτο κέρδος. Πέρα από το γεγονός ότι διεκδικούσε την ιδιοκτησία της ΝΔ, μπορούσε μέσω αυτής να λύσει και πρακτικά προβλήματα της στιγμής. Παίρνοντας για παράδειγμα το μέρος του αρχιεπισκόπου, θα "προικο­δοτούσε" και τον γιο του, που μπαίνει στην πολιτική. Ο αρχιεπίσκοπος θα μπορούσε να βοηθήσει τον γιο του με ψήφους φανατικών.

Εκτός δηλαδή από το γεγονός ότι μόνον ο Μητσοτάκης θα είχε το θράσος να "παίξει" με το εκκλησιαστικό ζήτημα, είναι ο μόνος που έχει τόσο άμεσο κέρδος από αυτό την παρούσα στιγμή. Από τη στιγμή που το αποφάσισε, ήταν εύκολο να δρομολογήσει τις εξελίξεις. Γνωρίζοντας τα χαρακτηριστικά του αρχιεπισκόπου, ήταν εύκολο να τον παρασύρει. Όταν γνωρίζεις ότι ο απέ­ναντί σου είναι αφελής και ματαιόδοξος, εύκολα τον "κουρδίζεις". Με τι επιχειρήματα; Με επι­χειρήματα του τύπου …"Ένας τόσο "μεγάλος" ηγέτης, όπως εσύ, σε ένα τόσο μικρό "βασίλειο;

Τι είσαι τώρα; Ένα τίποτε. Κάθισες δίπλα σε ολόκληρο Πάπα και έχεις μια επαρχία ίσα με το εμβα­δόν των αμφίων του. Ένας απλός μητροπολίτης είσαι, που απλά προεδρεύει της Ιεράς Συνόδου. Ένας μητροπολίτης με επαρχία από την πλατεία Κολιάτσου μέχρι το Σύνταγμα. Τώρα είναι ευκαιρία να δείξεις τι αξίζεις. Να δείξεις ότι μπορείς να γράψεις ιστορία. Το Φανάρι τώρα είναι αδύναμο. Τρεις κι ο κούκος κι όλοι γέροι. Πάρε τις επαρχίες του. Με αυτές τις επαρχίες, υπό την άμεση διοίκηση της αρχιεπισκοπής, η εκκλησία της Ελλάδας μετατρέπεται αυτόματα σε Πατριαρχείο. Ποιος θ' αντιδράσει; Την Ιερά Σύνοδο την ελέγχεις και είναι βέβαιον ότι θα σε στηρίξει. Αυτή η στήριξη θα τρομάξει το Πατριαρχείο, που επενδύει στην Ελλάδα για την επιβίωσή του. Είναι θέμα χρόνου να το θέσεις υπό την ομηρία σου. Απλά πρέπει να του πάρεις τις επαρχίες των "Νέων Χωρών". Δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα. Αν μάλιστα το θέσεις και υπό το πρίσμα του εθνικού συμφέροντος, θα σε στηρίξει και ο λαός, που τόσο πολύ σε αγαπάει. Θα σε βοηθήσουμε κι εμείς οι πολιτικοί και τις πήρες τις επαρχίες. Εσύ θα είσαι ο "πρώτος" του ελληνικού κόσμου. Ο άρχων του. Ο ποιμένας του. Ένας νέος Αλέξανδρος, που θα τον οδηγεί με "σιδηρά πυγμή". Ένας σημαντικός "παίκτης" στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, εφόσον ο ελληνικός κόσμος είναι από τους σημαντικότερους παράγοντές του. Μέχρι και ο Πάπας θα σε φοβάται, εφόσον φοβάται τους Έλληνες. "Ρετιρέ" θα πιάσεις στην ιστορία των Ελλήνων."

Αν κάποιος δεν στέκει καλά στα μυαλά του, μπορεί εύκολα να παρασυρθεί. Κάτι τέτοιο πιθανολογεί ο γράφων ότι έγινε. Μπορεί να μην συνέβησαν τόσο απροκάλυπτα, αλλά η ουσία των όσων ειπώθηκαν αποκλείεται να απέχει και πολύ από αυτά τα οποία περιγράψαμε. Το κακό γι' αυτούς τους δύο είναι ότι, αν δεν τους πιάσει το "κόλπο", κινδυνεύουν να χάσουν τα κεφάλια τους. Δεν είναι δηλαδή μια απλή περίπτωση πολιτικού "παιχνιδιού". Είναι ένα "παιχνίδι", που δεν επιτρέπει υπαναχωρήσεις και συγνώμες. Υπάρχει τεράστιο ρίσκο και μπορεί να γίνει μπούμε­ρανγκ για τους εμπνευστές του. Αν για παράδειγμα η ΝΔ δεν "τσιμπήσει", ώστε να εισπραχθεί άμεσα το επιδιωκόμενο κέρδος και ταυτόχρονα το Πατριαρχείο αντιδράσει άσχημα, μένουν απόλυτα εκτεθειμένοι καί αυτοί οι οποίοι σχεδίασαν την κρίση καί αυτοί οι οποίοι την εφάρμοσαν.

Μάλλον καί οι δύο υποτίμησαν το θέμα και δεν το ανέλυσαν στον βαθμό που το απαιτούσε η σημαντικότητά του. Γιατί; Γιατί σ' ό,τι αφορά τον Μητσοτάκη συμβαίνει το εξής: Μιλώντας ο Μητσοτάκης για εθνικό πρόβλημα, εξαιτίας της πατριαρχικής παρουσίας στις "Νέες Χώρες", προφανώς ξέχασε ότι είναι Κρητικός. Ξέχασε δηλαδή ότι το ίδιο πρόβλημα προφανώς υφίσταται και στην Κρήτη, στην οποία βρίσκεται και η πολιτική δύναμή του. Με την Κρήτη μάλιστα τα πράγματα θεωρητικά είναι χειρότερα, εφόσον λειτουργεί υπό καθεστώς αυξημένης αυτονομίας. Έχει αρχιεπισκοπή η Κρήτη. Τον μπελά του θα τον βρει ο Μητσοτάκης από την εκκλησία της Κρήτης, που είναι βέβαιον ότι δεν θα του το συγχωρήσει. Αυτό είναι επικίνδυνο για έναν επαγγελματία και κατ' εξακολούθηση προδότη, που πάντα στα δύσκολα αναζητά την προστασία της Κρήτης. Με τη στάση που κρατάει σήμερα φέρεται αχάριστα απέναντι σ' αυτούς που κάποτε τον έσωσαν στην κυριολεξία. Ξέχασε ότι, όταν ολόκληρη η Ελλάδα ήθελε να τον κρεμάσει, η Κρήτη ήταν αυτή που τον προστάτευσε.

Σ' ό,τι αφορά τον Παρασκευαΐδη και γι' αυτόν τα πράγματα μπορούν να γίνουν εφιαλτικά. Ο Πατριάρχης, αν είναι αποφασισμένος να τον τιμωρήσει, όπως μπορεί και όπως προβλέπεται για το αξίωμά του, μπορεί να φτάσει στα άκρα. Μπορεί να έρθει σε επαφή με την ελληνική πολιτεία και να κατηγορήσει τον Παρασκευαΐδη για σχισματικό. Μπορεί να ζητήσει το κεφάλι του. Μπορεί να απειλήσει μέχρι και με πρόκληση εθνικών προβλημάτων, σε περίπτωση που δεν τιμωρηθεί παραδειγματικά και με τον πιο σκληρό τρόπο. Πώς μπορεί να τιμωρηθεί από μια εξουσία, που δεν έχει σχέση με την εκκλησία; Με τον τρόπο που πάντα η κρατική εξουσία μπορεί και τιμωρεί αυτούς τους οποίους η ίδια βοηθά. Με αποκαλύψεις, που εκθέτουν και καταστρέφουν. Έχει τα μέσα η κρατική εξουσία να το κάνει αυτό.

Από τέτοιου είδους πρακτικές μπορεί να κινδυνεύσει ο Παρασκευαΐδης. Γιατί; Γιατί, για να εκλεγεί, χρησιμοποίησε τόσο την πολιτεία όσο και τους μηχανισμούς της. Παραβιάζοντας τους εκκλησιαστικούς κανόνες και αγνοώντας την εκκλησιαστική δεοντολογία, ενέπλεξε στα εσωτερικά της εκκλησίας κοσμικούς παράγοντες, προκειμένου να εκλεγεί. Αυτούς τους παράγοντες η πολιτεία μπορεί να τους απειλήσει και να τους αναγκάσει να του κάνουν ζημιά. Να τους αναγκάσει να άρουν την εμπιστοσύνη τους προς το πρόσωπό του και ν' αποκαλύψουν τον ρόλο του. Να του στερήσουν την επαφή και βέβαια την εύνοια των ΜΜΕ. Ν' αρχίσουν να ψάχνουν το παρελθόν του. Ν' αρχίσουν να ψάχνουν τα οικονομικά της εκκλησίας. Ν' αρχίσουν να ψάχνουν τα "έργα και τις ημέρες" των στενών συνεργατών του. Μέσα σε μια στιγμή ο αρχιεπίσκοπος μπορεί να γίνει ο "αποδιοπομπαίος τράγος" της υπόθεσης. Ξαφνικά, αυτός που πήγαινε για "μαλλί" θα βρεθεί "κουρεμένος". Έτσι νομίζει ότι παίρνονται οι επαρχίες; Πατριάρχη "σε πάω", αλλά δώσε μου τις επαρχίες σου;

Για όσο διάστημα εξελίσσεται αυτή η σύγκρουση εμείς θα το διασκεδάζουμε. Θα γελάμε με την κακή μοίρα του Πατριάρχη. Είναι κακή μοίρα για κάποιον, που είναι υπεύθυνος για ένα ολόκληρο δόγμα οικουμενικού χαρακτήρα, να πέφτει θύμα επίθεσης κατωτέρου του. Να πέφτει θύμα επίθεσης, όχι επειδή το επιτρέπουν οι νόμοι, αλλά επειδή οι κατώτεροι δεν ξέρουν να διαβάζουν τους νόμους αυτούς. Αυτό είναι τρομερό. Είναι κακή μοίρα για τον "λέοντα" της Κωνσταντινούπολης να πέφτει θύμα επίθεσης του "ασβού" της Αθήνας. Στο διάστημα αυτό εμείς, ως ιδεολογία, θα περιφερόμαστε στα "ξέφωτα", αναμένοντας τα θηρία. Όποιος και να νικήσει, είναι ευπρόσδεκτος σε εμάς. Είναι "λαχταριστός" ως αντίπαλος. Όποιος τολμά ας εγκαταλείψει τους σκοτεινούς διαδρόμους των παλατιών κι ας βγει στο "φως" να πολεμήσει γι' αυτά που πιστεύει και υπερασπίζεται.

 Γενικά είμαστε αισιόδοξοι γιατί η Νέα Τάξη Πραγμάτων ήδη έχει εξαντλήσει τα όρια αντοχής της. Οι δολοφόνοι των λαών έχουν εξαντλήσει τα περιθώριά τους. Έχουν ημερομηνία λήξης και αυτό σύντομα θα φανεί. Ότι και να κάνουν δεν προλαβαίνουν ξαναπαγιδεύσουν τους λαούς οδηγώντας τους και πάλι στην αλληλοεξόντωση. Έχουν κάνει πολλά στρατηγικά λάθη μαζεμένα και η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη γι' αυτούς. Η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός είναι αδύνατον να κινδυνεύσουν. Πιο πιθανό είναι να κινδυνεύσουν οι εχθροί τους από αυτούς παρά να συμβεί το αντίθετο. Σύντομα θα επαληθευτεί αυτό που ισχυριστήκαμε πιο πάνω. Ότι οι Δυτικοί και ο επικεφαλής τους Πάπας δικαίως φοβούνται τους Έλληνες. Γνωρίζουν τι συμβαίνει και γι' αυτό φοβούνται. Μετά από αιώνες ξαναεμφανίζεται ο ελληνικός κόσμος πιο ισχυρός και πιο "λαμπερός" από ποτέ. Τόσο οι Ρωμιοί όσο και οι Γραικοί έκαναν το "θαύμα" τους. Από τα δικά τους παιδιά "αναστήθηκαν" οι Έλληνες. Ανάμεσα στα παιδιά τους θεριεύει ο εφιάλτης της παγκόσμιας εξουσίας.

 

 

 

             Παναγιώτης Τραϊανού

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ

 

 

 

Υ.Γ.

 Πολλοί αναγνώστες μάς έθεσαν το ερώτημα γιατί, αναφερόμενοι στον Πατριάρχη, τον ονομάζουμε με το κοσμικό του επίθετο, που είναι Αρχοντώνης και το ίδιο κάνουμε για τον αρχιεπίσκοπο, που τον ονομάζουμε Παρασκευαΐδη. Αυτό το οποίο συμβαίνει είναι το εξής: Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα όνομα από τη στιγμή που γεννιέται. Από τη στιγμή που δεν έχει καν συνείδηση της ύπαρξής του. Ο ίδιος ο Ιησούς έλαβε με αυτόν τον τρόπο τον όνομά Του. Αυτό το όνομα ο άνθρωπος το σέβεται και το τιμά και είναι το ελάχιστο που μπορεί να κάνει, για να τιμή­σει τους ανθρώπους που τον έφεραν στον κόσμο. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε, για να τιμήσουμε αυτούς που, άσχετα αν είναι σημαντικοί ή ασήμαντοι, μας πρόσφεραν με αυτα­πάρνηση τη μέριμνα για να υπάρξουμε.

Ό,τι και να κάνουμε στη ζωή μας, όσο σημαντικό ή ασήμαντο κι αν είναι, με αυτόν τον τρόπο "μοιραζόμαστε" κάποια πράγματα μ' αυτούς που από αγάπη μας έδωσαν τα πάντα και βέβαια τους "χρωστάμε". Αυτούς που μας ονειρεύτηκαν πριν υπάρξουμε, μας "περίμεναν" όταν εμφανιστήκαμε στον κόσμο και "αγόρασαν" με την αγάπη τους το ελάχιστο δικαίωμα να μας χαρακτηρίσουν,   μέσω του ονόματος που μας δίνουν, "συνέχειά" τους. Για τον γράφοντα λοιπόν τα πράγματα είναι απλά. Γεννήθηκε Παναγιώτης Τραϊανού και θα πεθάνει Παναγιώτης Τραϊανού, για να δώσει χαρά σ' αυτούς που "χρωστά" την ύπαρξή του και οι οποίοι τον αντιλαμβάνονται ως "συνέχειά" τους. Τα ονόματά τους τα αλλάζουν οι κομπλεξικοί, οι τραγουδίστριες και οι κακοποιοί. Όλοι όσοι είτε δεν εκτιμούν τους γονείς τους είτε δεν τους συμφέρει είτε έχουν να "κρύψουν" κάτι. Ας αποφασίσουν οι ιεράρχες τι είναι οι ίδιοι.