"Σιωνισμός"…

…το μέγα "καρκίνωμα" της παγκόσμιας κοινωνίας.

Πώς και ποιοι μπορούν να μας απαλλάξουν από αυτό;

 

 

Αιώνες τώρα ο "σιωνισμός" είναι το πιο βδελυρό κι αιμοβόρο "παράσιτο", που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Ένα "παράσιτο", που ζει κι αναπτύσσεται εις βάρος σχεδόν του συνόλου των λαών. Επιβιώνει και πλουτίζει εις βάρος του ιδιόκτητου κεφαλαίου τους και βέβαια εις βάρος του κόπου τους. Δεν υπάρχει σχεδόν κανένας λαός που να ξέφυγε από την αδηφάγα "όρεξή" του.

Σήμερα το θηρίο αυτό παρουσιάζει μια τρομερή έξαρση σ' ό,τι αφορά τις δραστηριότητές του. Παρουσιάζει μια τεράστια διαφορά καί σ' ό,τι αφορά το μέγεθός του, αλλά καί σ' ό,τι αφορά την "όρεξή" του. Σήμερα είναι ισχυρότερο από ποτέ και τρομερά "λαίμαργο". Έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όρια του "παρασίτου" και μπορούμε πλέον να μιλάμε για ένα πραγματικό "καρκίνωμα" της ανθρωπότητας.

Αυτό δεν είναι τυχαίο κι ούτε βέβαια προέκυψε εξαιτίας συγκυριών. Αυτό συνέβη, γιατί μεσολάβησαν συγκεκριμένα κοσμοϊστορικά γεγονότα, τα οποία οι Εβραίοι τα εκμεταλλεύτηκαν προς την κατεύθυνση που τους ευνοούσε. Αυτά ήταν που επέτρεψαν στον σιωνισμό και την υπερφυσική ανάπτυξή του. Από τις λίγες σταγόνες "αίματος", που συντηρούσαν το "παράσιτο", φτάσαμε στο σημείο να μιλάμε για ένα "καρκίνωμα", που σήμερα δεν του φτάνουν ποταμοί "αίματος".

Ο σιωνισμός ακολούθησε μέσα στους αιώνες μια εξελικτική πορεία, της οποίας το αποτέλεσμα είναι ο σημερινός γιγαντισμός του. Επί αιώνες —και με μεγάλη μεθοδικότητα— οι Εβραίοι "έχτιζαν" τον σιωνισμό. Επί αιώνες ονειρεύονταν να μπορούν ν' απομυζούν κέρδος σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Σήμερα μπορούμε να μιλάμε για την παγκόσμια μάστιγα του σιωνισμού, που, αν δεν καταπολεμηθεί εγκαίρως και με τον σωστό τρόπο, θα μας βάλει σίγουρα σε περιπέτειες.

Πώς όμως φτάσαμε στο σημείο να μιλάμε για παγκόσμια μάστιγα; Μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ο "σιωνισμός" δεν είχε αυτήν τη μορφή. Ήταν ένα παρασιτικό "καρκίνωμα", που αναπτυσσόταν μέσα σε συγκεκριμένα εθνικά "κύτταρα". Ένα σχετικά ασήμαντο "καρκίνωμα", που, ναι μεν επηρέαζε την "υγεία" του κράτους μέσα στο οποίο δραστηριο­ποιούνταν, αλλά η επιρροή του στη διεθνή κοινωνία ήταν απειροελάχιστη.

Από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο κι εντεύθεν είχαμε έναν τρομερό υποτροπιασμό του φαινομένου. Ο σιωνισμός μετατράπηκε σε ένα γιγαντιαίο παρασιτικό "καρκίνωμα", που επηρεάζει πλέον το σύνολο της λειτουργίας του πανανθρώπινου "σώματος". Από τότε μέχρι σήμερα επηρεάζει το σύνολο της παγκόσμιας κοινωνίας και με τη λειτουργία του επιβαρύνει το σύνολο των λαών του πλανήτη.

Πώς όμως έγινε αυτή η αλλαγή; Με έναν συνήθη για την ιατρική λογική τρόπο. Συμβαίνει, πολλές φορές, μια αποτυχημένη απόπειρα θεραπείας μιας νόσου, όχι μόνον να μην οδηγεί στη θεραπεία, αλλά αντίθετα να οδηγεί στη δραματική επιδείνωση της κατάστασης. Μια αποτυχημένη θεραπευτική μέθοδος τις περισσότερες φορές όχι μόνον δεν δίνει λύσεις, αλλά επιβαρύνει σοβαρά την προηγούμενη κατάσταση. Επιχειρείς μια άστοχη θεραπευτική μέθοδο, για να σώσεις το συκώτι από τον καρκίνο και, αντί να το καταφέρεις αυτό, μεταφέρεις τη νόσο και στα υγιή όργανα.

Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τον σιωνισμό. Μέχρι την εποχή του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου ο σιωνισμός ήταν μια "περιφερειακή" νόσος, που αφορούσε συγκεκριμένους λαούς και κράτη. Ήταν ένας "καρκίνος" συγκεκριμένων κρατών-οργάνων του πανανθρώπινου σώματος. Ήταν ένας "καρκίνος" της Γερμανίας, της Ρωσίας, της Ελλάδας κλπ.. Εξαιτίας του δηλαδή υπολειτουργούσαν και άρα "νοσούσαν" πολύ συγκεκριμένα κράτη-"όργανα" του πανανθρώπινου "σώματος", χωρίς όμως να επηρεάζουν τη συνολική λειτουργία του.

Κράτη κυρίως —όχι βέβαια τυχαία— της χριστιανικής επικράτειας. Κράτη, που επί αιώνες "φιλοξενούσαν" σχεδόν καταναγκαστικά μεγάλες εβραϊκές κοινότητες. Αυτή η επί αιώνες "επιτυχής" συνύπαρξη των Εβραίων με τους χριστιανούς δεν ήταν τυχαία. Δεν είναι τυχαίο δηλαδή που η "άνθιση" του σιωνισμού πραγματοποιούνταν μέσα στις χριστιανικές κοινωνίες. Αυτό συνέβαινε, γιατί η χριστιανική κοινωνία ευνοεί τη συγκεκριμένη "νόσο", λόγω κοινών παθογονικών χαρακτηριστικών.

Από τη στιγμή που ο χριστιανισμός και ο ιουδαϊσμός μοιράζονται την ίδια παράδοση και την ίδια θρησκευτική "εκπαίδευση", ευνόητο είναι ότι, ως κοινωνίες-"σώματα", τους διακρίνει η ίδια παθολογία. Όταν "πατέρες" τόσο των Εβραίων όσο και των χριστιανών είναι οι "καρκινοπαθείς" Αβραάμ, Μωυσής κλπ., ευνόητο είναι ότι και τα "παιδιά" τους θα έχουν την ίδια "προδιάθεση". Ευνόητο είναι ότι τόσο οι Εβραίοι όσο και οι χριστιανοί "νοσούν" εξαιτίας της ίδιας αρρώστιας κι απλά διαφέρουν στην ένταση που η "αρρώστια" αυτή εκδηλώνει τα συμπτώματά της.

Ευνόητο είναι όμως επίσης ότι, από τη στιγμή που έχουν τις ίδιες "ανοσίες" και τις ίδιες ευαισθησίες, αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί αυτό σημαίνει ότι αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο και σ' ό,τι αφορά συγκεκριμένες "θεραπείες". Δεν μπορεί κάποιος να επιχειρήσει απευθείας "θεραπεία" του σιωνισμού μέσα σε χριστιανική κοινωνία. Εκ των δεδομένων δηλαδή, για όσο διάστημα ο χριστιανισμός εξακολουθεί να υφίσταται, το ίδιο θα συμβαίνει και με τον σιωνισμό.

Για να εξαλειφθεί το παράσιτο με "θεραπεία", θα πρέπει ν' αλλάξουν τα παθολογικά χαρακτηριστικά του σώματος που το φιλοξενεί. Δεν μπορείς ν' απαλλάξεις το σώμα από το παράσιτο, όταν υπάρχουν αυτές οι ομοιότητες. Δεν μπορείς με μια ισχυρή "θεραπεία" να διακινδυνεύεις τον θάνατο του ελαφρά άρρωστου "σώματος", προκειμένου να εξολοθρεύσεις το βαριά άρρωστο παράσιτο.

Δεν μπορεί ν' ακολουθείς "θεραπεία", που απειλεί με θάνατο το "παράσιτο" και την ίδια ώρα να κινδυνεύει με θάνατο και το "σώμα". Αν θέλεις ν' απαλλαγείς από το "παράσιτο", πρέπει να ξεκινήσεις από τη "θεραπεία" του "σώματος, που θ' αλλάξει την παθολογία του. Αυτό το κάνεις, ώστε να το διατηρείς απρόσβλητο από την εξοντωτική "θεραπεία" που θ' ακολουθήσει και η οποία θα αφορά αποκλειστικά το "παράσιτο". Μόνον αν καταφέρεις κι αλλάξεις την παθολογία του "σώματος", μπορείς να έχεις ελπίδες ότι θα εξοντώσεις το "παράσιτο".

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι δεν μπορείς μέσα στον χριστιανικό κόσμο να καταπολεμήσεις απευθείας τον σιωνισμό με αποτελεσματικό τρόπο. Είσαι υποχρεωμένος, πριν ακολουθήσεις αντισιωνιστική πολιτική, ν' αλλάξεις θεμελιώδη δεδομένα της ίδιας της χριστιανικής κοινωνίας. Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι μαθηματικά βέβαιον ότι θα αποτύχεις. Πιθανότητα επιτυχίας έχεις μόνον αν αλλάξεις τα "άρρωστα" χαρακτηριστικά τού χριστιανισμού και κατόπιν επιχειρήσεις να εξαλείψεις τον σιωνισμό.

Γιατί τα αναφέρουμε όλα αυτά; Γιατί οι Γερμανοί ήταν αυτοί οι οποίοι εφάρμοσαν την αποτυχημένη θεραπεία, χωρίς να γνωρίζουν τα χαρακτηριστικά της σιωνιστικής "νόσου". Προσπάθησαν, ως έθνος, να "αυτοθεραπευτούν" από τη σιωνιστική "νόσο" κι απέτυχαν. Το τραγικό ήταν ότι, όχι μόνον δεν έσωσαν τους εαυτούς τους από τους Εβραίους, αλλά επιβάρυναν το σύνολο της παγκόσμιας κοινωνίας με την αποτυχημένη θεραπευτική μέθοδο που ακολούθησαν. Όχι μόνο δεν εξάλειψαν το "καρκινικό" "κύτταρο" από τη γερμανική κοινωνία, αλλά μετέδωσαν τον σιωνιστικό "καρκίνο" στο σύνολο του πλανήτη.

Πώς αποδεικνύεται αυτό το οποίο ισχυριζόμαστε; Με την ιατρική λογική και πάλι. Όταν θέλεις να παρακολουθήσεις την πορεία μιας νόσου, παρακολουθείς τα συμπτώματα και βγάζεις τα συμπεράσματά σου. Συγκρίνεις την κατάσταση προ της θεραπευτικής αγωγής με αυτήν που την ακολούθησε. Βλέπεις αν περιόρισες τη νόσο στα ήδη νοσούντα όργανα ή αν η νόσος αυτή όχι μόνον δεν περιορίστηκε, αλλά αντίθετα επεκτάθηκε και σε άλλα όργανα, που μέχρι το εγχείρημα σου ήταν υγιή.

Τι σημαίνουν όλα αυτά στην περίπτωσή μας; Όλοι λίγο-πολύ έχουμε γνώση των κρατών που "νοσούσαν" από τη σιωνιστική "αρρώστια" πριν το "θεραπευτικό" εγχείρημα των Γερμανών. Υπήρχαν κράτη στον κόσμο που "νοσούσαν", αλλά υπήρχαν και κράτη που μέχρι τότε δεν είχαν καμία σχέση με τους Εβραίους. Όλα αυτά είναι γνωστά κι αρκεί κάποιος ν' ανατρέξει σε ιστορικές πηγές για να τα επιβεβαιώσει.

Μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο η Ιαπωνία, για παράδειγμα, δεν γνώριζε τη σιωνιστική "νόσο". Δεν υπήρχαν Εβραίοι, που να λυμαίνονταν μόνιμα την ιαπωνική αγορά. Οι Εβραίοι μέχρι εκείνη την εποχή δεν έπαιρναν μερίδιο από την παραγωγή των κερδών του ιαπωνικού κεφαλαίου. Οι Εβραίοι δεν έπαιρναν μερίδιο από την ιαπωνική αγορά, είτε ως έμποροι είτε ως στελέχη των επιχειρήσεων, που κάλυπταν τις ανάγκες της.

Μετά τον πόλεμο αυτό άλλαξε. Οι Εβραίοι από τότε και μέχρι σήμερα εισπράττουν μυθικά κέρδη από την ιαπωνική αγορά, είτε έμμεσα είτε άμεσα. Για παράδειγμα, η αμερικανική βιομηχανία του θεάματος ή της μουσικής —που εβραιοκρατείται— θησαυρίζει μέσα στην ιαπωνική αγορά. Όμως, τα κέρδη των Εβραίων δεν περιορίζονται σ' αυτό το έμμεσο και εξ αποστάσεως κέρδος από την ιαπωνική αγορά. Οι Εβραίοι εισπράττουν πλέον άμεσο κέρδος ως "εργαζόμενοι" και οι ίδιοι μέσα στην Ιαπωνία.

Μέσω των αμερικανικών πολυεθνικών, που διαθέτουν παραρτήματα στην Ιαπωνία, εισπράττουν πλέον μερίδιο και από τον κόπο του Ιάπωνα εργάτη ή παραγωγού. Μέσω των αμερικανικών πολυεθνικών μεταφέρθηκαν Εβραίοι διευθυντές των υποκαταστημάτων τους στην Ιαπωνία. Διευθυντές, που οι παχυλοί μισθοί τους είναι αποτέλεσμα της παραγωγής του ιαπωνικού κεφαλαίου και βέβαια του κόπου των Ιαπώνων εργαζομένων.

Μέσω των ίδιων πολυεθνικών μεταφέρθηκαν και Εβραίοι έμποροι στην Ιαπωνία. Έμποροι, που παριστάνουν τους αποκλειστικούς αντιπροσώπους των προϊόντων των πολυεθνικών μέσα στην ιαπωνική αγορά. Έμποροι, που κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Που παριστάνουν τους αποκλειστικούς προμηθευτές ιαπωνικών προϊόντων στις αμερικανικές πολυεθνικές. Έμποροι και στελέχη επιχειρήσεων, που ήδη συνθέτουν μια ισχυρή εβραϊκή κοινότητα μέσα στην Ιαπωνική κοινωνία.

Το ίδιο συμβαίνει και με την Κίνα και με πολλά άλλα κράτη, τα οποία μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο αγνοούσαν την ύπαρξη των Εβραίων. Η περίπτωση της Κίνας μάλιστα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, γιατί ήταν "απομονωμένη" για το τελευταίο περίπου μισό του αιώνα που μόλις πέρασε. Ήταν "απομονωμένη" στο διάστημα της παγκόσμιας "επιτυχίας" των Εβραίων. Σήμερα μπαίνει κι αυτή στο "πλαίσιο" της Νέας Τάξης και άρα έρχεται σε επαφή με τον σιωνισμό.

Η Κίνα σήμερα δεν "νοσεί", αλλά θα "νοσήσει" σύντομα. Σήμερα βρίσκεται στη φάση που "κολλάει" τη σιωνιστική "νόσο" κι αυτό κάνει την περίπτωσή της ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Σήμερα σε καθημερινή βάση εισέρχονται Εβραίοι "ιοί" του σιωνισμού στην Κίνα. Σε καθημερινή βάση εισέρχονται αυτοί οι οποίοι θα συνθέσουν τη μελλοντική πανίσχυρη εβραϊκή κοινότητα της Κίνας.

Η μέθοδός τους είναι η γνωστή και χιλιοχρησιμοποιημένη. Είναι η ίδια μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε σε όλες τις όμοιες περιπτώσεις. Είναι η μέθοδος με την οποία "μπήκαν" οι Εβραίοι στη Γερμανία, στη Ρωσία, στην πρώην οθωμανική αυτοκρατορία κλπ.. Η μέθοδος η οποία τους επιτρέπει να "τρυπώνουν" στο σύνολο των κρατών, που μπορούν να τους προσφέρουν κέρδη. Ποια είναι αυτή η "θαυματουργή" μέθοδος;

Οι Εβραίοι, με τις "πλάτες" κάποιου ισχυρού "πατρόνα" —που, είτε τους χρησιμοποιεί για τους ιμπεριαλιστικούς του στόχους είτε γιατί θέλει να τους "ξεφορτωθεί" από τη δική του χώρα—, ανοίγουν μια "κερκόπορτα" στο κράτος-στόχο. Εκμεταλλεύονται διακρατικές συμφωνίες, εμπορικές συναλλαγές, εθνικές ανάγκες κι ανοίγουν την "πόρτα" του κράτους-στόχου. Ανοίγουν στην αρχή μια "νομιμοφανή" δίοδο και στη συνέχεια "εμβολιάζουν" το κράτος με Εβραίους έμπορους, που παίζουν τον ρόλο του μολυσματικού σιωνιστικού "ιού".

Από τη στιγμή που θα καταφέρουν οι πρώτοι Εβραίοι να "τρυπώσουν" μέσα σ' ένα κράτος και να μονιμοποιηθούν σ' αυτό, τα όσα ακολουθούν είναι εύκολα. Μόλις οι πρώτοι "ιοί" "μολύνουν" το κράτος που τους ενδιαφέρει, αρχίζουν και πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα, μέχρι να δώσουν τη μονιμότητα που ευνοεί την "αρρώστια" την οποία αντιπροσωπεύουν. Ο πολλαπλασιασμός είναι εύκολος, εφόσον αρκεί να μπουν σε ένα κράτος οι πρώτοι Εβραίοι και να κουβαλήσουν τους συγγενείς τους για να εργαστούν γι' αυτούς.

Μπαίνουν σαν αξιολύπητοι και μεμονωμένοι παθογόνοι "ιοί" και, μόλις εξασφαλίσουν τη μονιμότητα που έχουν ανάγκη, μετατρέπονται ως σύνολο σε "καρκινικό κύτταρο", που λειτουργεί παρασιτικά στο "σώμα" το οποίο το φιλοξενεί. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι τα εβραϊκά παράσιτα του εμπορίου εισέρχονται σταδιακά και σε χαμηλούς "τόνους" μέσα στην ξένη εθνική αγορά και αλληλοβοηθούμενα τείνουν να την καταλύσουν.

Με τέτοιους ειδικούς όρους μπήκαν οι Εβραίοι σε όλα σχεδόν τα κράτη που τους ενδιέφεραν. Άλλοι εξαιτίας των εθνικών τους αναγκών, άλλοι εξαιτίας εκβιασμών των ισχυρών και άλλοι εξαιτίας του ανθρωπισμού τους, άνοιξαν τις "πόρτες" τους σ' αυτούς. Όλοι όμως την "πάτησαν", μόλις τους δέχτηκαν. Όταν πλέον συνειδητοποίησαν τι ακριβώς έκαναν οι Εβραίοι ως λαός εις βάρος τους κι άρχισαν να σκέφτονται πώς θα μπορούσαν ν' απαλλαχθούν από αυτούς, ήταν πλέον πολύ αργά.

Σήμερα αυτό το οποίο έπαθαν οι χριστιανοί κινδυνεύουν να το πάθουν και οι Κινέζοι. Σήμερα στόχος των Εβραίων είναι η κολοσσιαία αγορά της Κίνας. Σημερινοί προστάτες και "πατρόνες" των Εβραίων είναι οι Αμερικανοί και αυτοί είναι που εκβιάζουν τους Κινέζους για να τους δεχθούν στη χώρα τους.

Αμερικανοί και Εβραίοι εκμεταλλεύονται τις ανάγκες αυτού του γίγαντα και διαρκώς επιβαρύνουν την "υγεία" του με "μολυσματικούς" Εβραίους. Αυτοί οι Εβραίοι, χρησιμοποιώντας την αμερικανική τους υπηκοότητα, "κρύβονται" στην κρίσιμη φάση από τα μάτια των μελλοντικών θυμάτων τους. Εμφανίζονται μεν σαν Αμερικανοί, αλλά στην πραγματικότητα "χτίζουν" εβραϊκή κοινότητα μέσα στην Κίνα.

Για να καταλάβει ο αναγνώστης τον λόγο που οι Αμερικανοί "σπρώχνουν" τους Εβραίους μέσα στα υποψήφια θύματά τους, θα πρέπει να γνωρίζει την ιδιομορφία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι ένας ιδιόμορφος ιμπεριαλισμός, που μοιάζει με αυτόν των Εβραίων. Οι ιδιομορφίες του οφείλονται στο γεγονός ότι οι Αμερικανοί δεν κατέκτησαν τον κόσμο. Οι Αμερικανοί εκμεταλλεύονται τον κόσμο. Οι Αμερικανοί επιβλήθηκαν στον κόσμο με την ιδιότητα του προστάτη των δημοκρατικών αξιών.

Όμως, εξαιτίας αυτού του ρόλου τους, δεν είναι εύκολο να κλέβουν τους λαούς με τον συμβατικό τρόπο. Θέλουν ν' απομυζούν τα κέρδη του παγκοσμίου κεφαλαίου, αλλά δεν μπορούν ν' αρπάξουν την κυριότητά του από τους λαούς στους οποίους ανήκει το κεφάλαιο αυτό. Για να ξεπεράσουν αυτήν τη μεγάλη δυσκολία, συνεταιρίστηκαν με τους Εβραίους, οι οποίοι διατηρούν εθνικές κοινότητες στο σύνολο των ανεπτυγμένων κρατών.

Αυτές οι κοινότητες λειτουργούν ως κοινότητες Αμερικανών "εποίκων" μέσα στα κράτη. Η ιδιομορφία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι αυτή που την κάθε εβραϊκή κοινότητα τη μετατρέπει σε μια ιδιόμορφη και όχι τόσο προκλητική κοινότητα "εποίκων". Αυτός είναι και ο λόγος της άψογης συνεργασίας μεταξύ Αμερικανών και Εβραίων. Οι Αμερικανοί, επιδιώκοντας ν' "απομυζούν" κέρδη από το κεφάλαιο των λαών, συνεταιρίστηκαν μ' αυτούς που είναι οι απόλυτα ειδικοί στην "απομύζηση" των "χυμών" των ξένων κεφαλαίων. Αμερικανοί κι Εβραίοι αλληλοεξυπηρετούνται και ο καθένας παίρνει το μερίδιό του από τον ιμπεριαλισμό.

Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν τους Εβραίους, όπως χρησιμοποιεί ένας παραδοσιακός θεραπευτής τις βδέλλες. Τους "εμβολιάζουν" εκβιαστικά σε όλα τα κράτη και τους αφήνουν να ρουφούν το "αίμα" των τοπικών αγορών υπέρ των συμφερόντων των αμερικανικών πολυεθνικών. Οι Εβραίοι τραβούν το "αίμα" που απαιτεί το αφεντικό τους και από αυτό το "αίμα" κρατούν το μερίδιό τους.

Όσο πιο πολύ "αίμα" τραβούν στο όνομα των Αμερικανών, τόσο πιο μεγάλο είναι το μερίδιό τους. Όσο πιο πολύ επεκτείνονται οι αγορές των πολυεθνικών, τόσο πιο πολλά τα κέρδη των Εβραίων. Οι τοπικοί Εβραίοι, μέσα στα κράτη που τους φιλοξενούν, ασκούν τον άμεσο ιμπεριαλισμό και οι Αμερικανοί —εξ αποστάσεως— εισπράττουν κέρδη έμμεσου ιμπεριαλισμού. Γι' αυτόν τον λόγο τούς προστατεύουν από τις αντιδράσεις των θυμάτων τους.

Αυτά όλα προφανώς οι Κινέζοι δεν τα γνωρίζουν και άρα δεν μπορούν ν' αντιμετωπίσουν τους Εβραίους, που κατά "κύματα" σήμερα συρρέουν στη χώρα τους. Οι Εβραίοι τους παραπλανούν, γιατί εμφανίζονται σαν οι "πρόσκαιροι" αντιπρόσωποι των αμερικανικών συμφερόντων. Αυτοί οι οποίοι υποτίθεται θα προσπαθήσουν για "λίγο" καιρό να "βοηθήσουν" την Κίνα ν' αναπτυχθεί και να μπει στην κοινωνία των εθνών με την πραγματική της δύναμη.

Αυτό το οποίο δεν αντιλαμβάνονται οι Κινέζοι είναι ότι οι Εβραίοι αντιπροσωπεύουν επ' αμοιβή τα αμερικανικά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, που στοχεύουν στη μονιμότητά τους μέσα στην κινεζική αγορά. Τα συμφέροντα, που αργά ή γρήγορα θα "πνίξουν" την Κίνα. Αυτή η μονιμότητα των αμερικανικών συμφερόντων μέσα στην Κίνα θα δώσει μονιμότητα στους Εβραίους, που σήμερα εμφανίζονται σαν "πρόσκαιροι" έμποροι.

Αργά η γρήγορα οι Αμερικανοί θα πίνουν μόνιμα το "αίμα" της κινεζικής οικονομίας και οι Εβραίοι υπάλληλοί τους —υπό την προστασία των "πατρώνων" τους— θα εισπράττουν το μερίδιό τους. Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται εύκολα ότι η μονιμότητα αυτών των συμφερόντων δίνει μονιμότητα και στους αντιπροσώπους τους. Η μονιμότητα των αμερικανικών συμφερόντων στην Κίνα θα δώσει μονιμότητα στην εβραϊκή κοινότητά της. Άπειρα κερδοσκοπικά σιωνιστικά "μάτια" βλέπουν ήδη την Κίνα σαν ένα νέο Ελντοράντο του σιωνισμού.

Όλα αυτά δεν θα υπήρχαν, αν δεν προηγούνταν ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, που κατέστησε τις ΗΠΑ ως την πλέον ισχυρή ιμπεριαλιστική δύναμη του κόσμου. Από τη στιγμή που οι Αμερικανοί συνεργάζονται με τους Εβραίους στην άσκηση του ιμπεριαλισμού τους, ήταν απόλυτα φυσικό ο σιωνισμός να γίνει μια παγκόσμια μάστιγα. Όπου δραστηριοποιούνται οι Αμερικανοί, δραστηριοποιούνται και οι Εβραίοι κι αυτό σημαίνει ότι αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχει λαός που να μην υπόκειται σε "αιμορραγία", για να συντηρείται το παράσιτο του σιωνισμού.

Όλα αυτά ήταν αποτελέσματα του αποτυχημένου γερμανικού ιμπεριαλισμού, που θεμελιώθηκε και πυροδοτήθηκε από την αντισιωνιστική πολιτική των ναζιστών. Ο αντισιωνισμός των Γερμανών ήταν το αίτιο, που σήμερα οι Εβραίοι είναι πανίσχυροι σε όλον κόσμο. Οι Γερμανοί ξεκίνησαν τις ιμπεριαλιστικές τους επιχειρήσεις, για να "σώσουν" τη Γερμανία από τη σιωνιστική μάστιγα και στη συνέχεια με την ίδια μέθοδο —που ατυχώς θεωρούσαν επιτυχή— ανέλαβαν να "σώσουν" και τον υπόλοιπο κόσμο.

Ό,τι αρνητικό βλέπουμε δηλαδή σήμερα, εξαιτίας του ιμπεριαλισμού, οφείλεται στην αντισιωνιστική υστερία των ναζιστών. Ο τρομερός αμερικανικός ιμπεριαλισμός, που μαστίζει σήμερα τον πλανήτη, είναι αποτέλεσμα της αποτυχημένης θεραπευτικής "αγωγής" που επιχείρησε η Γερμανία, για να καταπολεμήσει την "αρρώστια" του σιωνισμού.

Το τραγικό για τους Γερμανούς είναι ότι, όχι μόνον δεν "ξεφορτώθηκαν" τους Εβραίους, αλλά με τα ίδια τους τα χρήματα τους γιγάντωσαν. Όχι μόνο δεν εξόντωσαν τον "ιό", αλλά τον "τάισαν" όσο δεν τον "τάισαν" όλοι οι υπόλοιποι λαοί μαζί. Με γερμανικά χρήματα γιγαντώθηκε το παράσιτο κι επιβαρύνει σήμερα την παγκόσμια κοινωνία και όχι μόνον μερικά κράτη, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Η Γερμανία δηλαδή με τη ναζιστική υστερία όχι μόνον δεν "θεραπεύτηκε" η ίδια, αλλά "αρρώστησε" τον κόσμο όλο. Όχι μόνον δεν βελτίωσε έστω και λίγο τη δική της κατάσταση, αλλά την επιδείνωσε. Η Γερμανία σήμερα είναι θύμα των Εβραίων σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό από αυτόν τον οποίο ήταν προπολεμικά.

Οι Εβραίοι πλέον όχι μόνον την κατακλέβουν, ως Γερμανοεβραίοι μέσα στη Γερμανία, αλλά την κατακλέβουν και ως Αμερικανοεβραίοι διαχειριστές των Αμερικανών ιμπεριαλιστών. Οι Γερμανοί σήμερα δεν "ταΐζουν" μόνον τους Εβραίους της Γερμανίας, αλλά τους Εβραίους όλου του κόσμου. "Ταΐζουν" τους Εβραίους του πλανήτη με τις τεράστιες αποζημιώσεις που κατά καιρούς καταβάλλουν στις παγκόσμιες εβραϊκές οργανώσεις. "Ταΐζουν" τους Εβραίους των ΗΠΑ, οι οποίοι στην ουσία διαχειρίζονται την αμερικανική αποικιοκρατία, που αυτήν τη στιγμή λαμβάνει χώρα στο θεωρητικά ελεύθερο κράτος που ονομάζεται Γερμανία.

Ας ψάξει ο οποιοσδήποτε Γερμανός πολίτης να επιβεβαιώσει την αλήθεια των όσων ισχυριζόμαστε. Ας ψάξει να βρει σε ποιους τομείς δραστηριοποιούνται σήμερα οι Εβραίοι της Γερμανίας και σε τι οικονομική κατάσταση βρίσκονται ως εθνική μειονότητα. Ας βρει το μέσο εισοδηματικό επίπεδο των Εβραίων της Γερμανίας κι ας το συγκρίνει με το μέσο επίπεδο των Γερμανών πολιτών. Ας ψάξει να βρει ποιοι είναι οι διαχειριστές και οι αντιπρόσωποι των αμερικανικών πολυεθνικών, που λυμαίνονται τη γερμανική αγορά κι απομυζούν τα κέρδη από την παραγωγή του γερμανικού κεφαλαίου. Τέλος, ας ψάξει να βρει με τίνος χρήματα γίνονται όλες οι μεγάλες προπαγανδιστικές φιέστες, που κατά καιρούς οργανώνουν οι παγκόσμιες εβραϊκές οργανώσεις.

Αν συγκρίνει τα μεγέθη αυτά με εκείνα που ξεσήκωσαν κάποτε τους ναζιστές, θα εκπλαγεί από τη διαφορά των μεγεθών αυτών. Οι ναζιστές στην κυριολεξία για "ψίχουλα" συγκέντρωσαν τους Εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μπροστά σ' αυτά που έχουν πληρώσει κι εξακολουθούν να πληρώνουν οι Γερμανοί στους Εβραίους ήταν "ψίχουλα" αυτά τα οποία τους εξόργισαν προπολεμικά. Για τα "ψίχουλα" κάποτε τους μισούσαν. Σήμερα τους αρπάζουν τα "φιλέτα" και τους υποχρεώνουν κι από πάνω να ζητούν και συγνώμη για το υποτιθέμενο "ολοκαύτωμα".

Οι Γερμανοί την "πάτησαν" με τους Εβραίους και για όσο διάστημα δεν βρίσκεται μια "θεραπεία" για τον παγκόσμιο "καρκίνο" του Σιωνισμού καί θα τους πληρώνουν καί θα ζητούν μέρα-νύχτα συγνώμη. Ο γερμανικός λαός έχει στην κυριολεξία εξευτελιστεί από τους Εβραίους. Η κατάσταση θυμίζει αυτό που λέει ο θυμόσοφος λαός: "…καί κερατάς καί δαρμένος". Οι αδικημένοι από τους Εβραίους Γερμανοί πολίτες έχασαν το δίκιο τους και στη συνέχεια καί τους πλήρωσαν καί τους ζήτησαν συγνώμη. Μιλάμε για απίθανα πράγματα.

Όλα αυτά, για κάποιον που γνωρίζει τι συμβαίνει με την "αρρώστια" του σιωνισμού, είναι απολύτως φυσιολογικά. Δυστυχώς οι Γερμανοί δεν ήταν ανάμεσα σ' αυτούς που γνώριζαν τι συμβαίνει με τη συγκεκριμένη "νόσο" και γι' αυτό την "πάτησαν". Ήταν λογικό να την "πατήσουν", γιατί πάντα την "πατάει" αυτός που επιχειρεί να θεραπεύσει, πριν μελετήσει καλά την αρρώστια. Είναι λογικό να την "πατήσει" αυτός που πολεμάει έναν αντίπαλο, του οποίου τα χαρακτηριστικά δεν γνωρίζει.

Οι Γερμανοί δεν γνώριζαν τα χαρακτηριστικά των Εβραίων και γι' αυτόν τον λόγο την "πάτησαν". Δεν τα γνώριζαν, γιατί δεν μελέτησαν καλά τους Εβραίους. Εξοργίστηκαν μ' αυτούς και, ενεργώντας ενστικτωδώς, τους ισχυροποίησαν, προκαλώντας ζημιά στον ίδιο τους τον εαυτό. Ο θυμός και η οργή δεν είναι καλοί σύμβουλοι σε μια μάχη. Ο θυμός και η οργή μπορεί να σε οδηγήσουν στο να χτυπήσεις τη γροθιά στο μαχαίρι και αυτό είναι καί επικίνδυνο καί εξόχως επώδυνο. Αυτή είναι μια πράξη, η οποία θίγει αποκλειστικά αυτόν που την επιχειρεί.

Οι Γερμανοί αυτό ακριβώς έπαθαν με τους Εβραίους. Θύμωσαν και χτύπησαν τη γροθιά τους στο εβραϊκό μαχαίρι. Ένα μαχαίρι, που πάντα είναι "στημένο" προκλητικά, ώστε να σε εξοργίζει και, αν είσαι αφελής και το χτυπήσεις, να σε οδηγεί στον αυτοτραυματισμό. Ο πιο θρασύδειλος απ' όλους τους λαούς του πλανήτη μ' αυτόν τον πονηρό τρόπο αυτοπροστατεύεται. Ενώ ποτέ δεν μάχεται κανέναν λαό, γιατί είναι δειλός, δεν υπάρχει λαός που να μην έχει "πληγωθεί" από αυτόν.

Πάντα επιβιώνει, γιατί, ερεθίζοντας τους αντιπάλους του, τούς οδηγεί στον αυτοτραυματισμό. Οι λαοί με τις δικές τους δυνάμεις πληγώνονται, κάθε φορά που επιχειρούν χτύπημα εναντίον των θρασύδειλων, αλλά παμπόνηρων Εβραίων. Δεν υπάρχει λαός στον πλανήτη, που να μην έχει υποστεί αιμορραγία —κυριολεκτικά και μεταφορικά—, εξαιτίας αυτής της πονηρής μεθόδου των Εβραίων.

Γι' αυτόν τον λόγο αναφερθήκαμε εξ αρχής στην άγνοια των Γερμανών, που λειτούργησαν ως αυτόκλητοι θεραπευτές της σιωνιστικής μάστιγας. Αγνοούσαν αυτό που είπαμε ως "παθολογία". Δεν γνώριζαν την "αρρώστια" του χριστιανισμού, που ευνοεί τον σιωνισμό και άρα δεν γνώριζαν ότι μια αποτυχημένη "θεραπεία" ευνοεί τον υποτροπιασμό της εβραϊκής "νόσου". Δεν γνώριζαν τη λειτουργία των Εβραίων, ούτε ως άτομα ούτε ως κοινότητα. Δεν γνώριζαν, δηλαδή, ούτε πώς να "εξοντώσουν" το παράσιτο, αλλά ούτε και τις συνέπειες που θα είχε μια αποτυχία τους.

Από τη στιγμή που δεν γνωρίζεις όλα αυτά τα θεμελιώδη, για κάτι που το θεωρείς νοσηρό, δεν επιχειρείς θεραπεία. Όταν δεν γνωρίζεις το πώς και το γιατί "προσβάλλει" ένας ιός ένα σώμα ή το πώς συντηρείται και πώς πολλαπλασιάζεται μέσα σ' αυτό, είναι επικίνδυνο να κάνεις πειράματα. Είναι επικίνδυνο, γιατί πιθανό λάθος θα οδηγήσει σε μεγέθυνση του προβλήματος και όχι σε περιορισμό ή σε σταθεροποίησή του.

Οι Γερμανοί αγνοούσαν το ποιόν των Εβραίων και γι' αυτόν τον λόγο δεν μπόρεσαν να έχουν αποτελέσματα με την αντισιωνιστική πολιτική τους. Αγνοούσαν ότι ο Εβραίος είναι κατά βάση όμοιος με τον χριστιανό και γι' αυτό δεν εξαλείφεται ως ανθρωπότυπος μέσα από τη χριστιανική κοινωνία. Από εκεί και πέρα, αυτό το οποίο τον μετατρέπει σε "μάστιγα", είναι ότι διατηρεί αναλλοίωτα τα χειρότερα χαρακτηριστικά του ανθρωπότυπου που δημιουργείται από την ιουδαϊκή παράδοση, η οποία είναι ίδια μ' αυτήν που στηρίζει τον χριστιανισμό.

Αν για παράδειγμα το χειρότερο είδος χριστιανού αποτελεί μια μειονότητα μέσα στη χριστιανική κοινωνία, οι Εβραίοι αυτά τα χαρακτηριστικά τα διατηρούν αναλλοίωτα μέσα στην κοινωνία τους για τη συντριπτική πλειοψηφία της. Αν δηλαδή οι φανατικοί θρησκόληπτοι χριστιανοί, που είναι ρατσιστές, άρπαγες, υποκριτές κλπ. αποτελούν μειονότητα μέσα στη χριστιανική κοινωνία, οι Εβραίοι αυτά τα χαρακτηριστικά τα περνούν στην πλειονότητα της κοινωνίας τους. Το ιουδαϊκό ανθρώπινο πρότυπο, που δημιουργείται από την παράδοση των Εβραίων —η οποία είναι κοινή για τις δύο θρησκείες—, μόνον στην εβραϊκή κοινωνία είναι "τέλειο".

Αυτό έχει αλυσιδωτά αποτελέσματα, γιατί τα χαρακτηριστικά του ανθρωπότυπου περνούν στην κοινότητα. Όταν αυτοί οι οποίοι κυβερνούν μια κοινωνία έχουν τα άθλια χαρακτηριστικά του ιουδαϊκού προτύπου κι επιπλέον τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, τότε μιλάμε για γιγαντισμό της αθλιότητας. Η εβραϊκή κοινότητα δηλαδή είναι ένας γιγαντιαίος άθλιος ρατσιστής, που στόχο έχει να κλέβει και να δικαιολογείται με υποκριτικά αντιρατσιστικά επιχειρήματα.

Αυτοί, δηλαδή, που κατ' επάγγελμα παριστάνουν τους τιμητές τής κάθε κοινωνίας που τους φιλοξενεί, είναι χειρότεροι από αυτούς τους οποίους κατηγορούν. Αυτοί οι οποίοι κατηγορούν τους ρατσιστές, είναι αυτοί οι οποίοι εφεύραν τον ρατσισμό. Οι καραγκιόζηδες, που ζουν και πεθαίνουν, έχοντας την εντύπωση ότι είναι οι "εκλεκτοί των εκλεκτών". Ήταν ρατσιστές οι ναζιστές, που πίστευαν στην ανωτερότητα της άρειας φυλής και δεν είναι ρατσιστές αυτοί οι οποίοι πιστεύουν στην ανωτερότητά τους ως "εκλεκτοί του Θεού".

Ο γερμανικός λαός ζήτησε χιλιάδες φορές συγνώμη για τις περί ανωτερότητας ηλιθιότητες των μεμονωμένων ναζιστών —τις οποίες ως σύνολο ούτε υιοθετούσε αλλά ούτε και ενέκρινε— από αυτούς που ως σύνολο πιστεύουν πραγματικά στην ανωτερότητά τους. Ζήτησε συγνώμη για γενοκτονία από τους Εβραίους, οι οποίοι εδώ και πενήντα χρόνια σκοτώνουν ανενδοίαστα τον παλαιστινιακό λαό. Εδώ και πενήντα χρόνια οι ρατσιστές και δολοφόνοι Εβραίοι πλουτίζουν εις βάρος των πάντων, επειδή κατηγορούν τους Γερμανούς για ρατσισμό και δολοφονίες.

Γι' αυτόν τον λόγο λέμε ότι ήταν θέμα χρόνου να την "πατήσουν" οι Γερμανοί με τους Εβραίους. Αγνοούσαν οι "θεραπευτές" την κοινή παθολογία μεταξύ της βάσης της χριστιανικής κοινωνίας και αυτής της εβραϊκής. Αγνοούσαν την απόλυτη ομοιότητα των αγράμματων και φανατικών χριστιανών με τους Εβραίους. Αυτή η κοινή παθολογία μεταξύ χριστιανισμού και ιουδαϊσμού είναι αυτή που επιτρέπει την επιβίωση του σιωνισμού.

Οι Εβραίοι λειτουργούν με συμβατό τρόπο μέσα στις χριστιανικές κοινωνίες και το εβραϊκό έθνος λειτουργεί με συμβατό τρόπο μέσα στην κοινωνία των χριστιανικών εθνών. Οι Εβραίοι εμπλέκονται καί ως άτομα καί ως λαός —για τους ίδιους λόγους με τους υπόλοιπους ισχυρούς χριστιανούς— στα ίδια συμφέροντα εις βάρος άλλων χριστιανών. Από τη στιγμή που μπορούν κι επιβιώνουν μέσα στο "άρρωστο" χριστιανικό περιβάλλον, είναι αδύνατον να εξαλειφθούν από τον χριστιανικό κορμό.

Για όσο διάστημα η χριστιανική "αρρώστια" θα εμφανίζει συμπτώματα εθνικισμού, ρατσισμού, ιμπεριαλισμού, εμπορικής αισχροκέρδειας κλπ., ο σιωνισμός θα ακμάζει. Για όσο διάστημα υπάρχουν αυτά τα συμπτώματα, μαζί με τους χριστιανούς εθνικιστές, ρατσιστές, ιμπεριαλιστές ή εμπόρους, θα επιβιώνουν και οι όμοιοί τους Εβραίοι.

Εξαιτίας αυτής της συμβατότητας, θα εξακολουθούν να επιβιώνουν οι Εβραίοι ως "άρρωστοι" μέσα στις "άρρωστες" κοινωνίες, που έχουν την ατυχία να τους φιλοξενούν. Εξασφαλίζοντας κατ' αρχήν την επιβίωση μέσα στο "άρρωστο" περιβάλλον που τους φιλοξενεί, στη συνέχεια αποκτούν πλεονέκτημα. Τους ευνοεί το γεγονός ότι μέσα σε ένα άθλιο περιβάλλον λειτουργούν σταθερά με τον χειρότερο τρόπο.

Είναι οι "άρρωστοι" των "αρρώστων". Είναι οι αυθεντικοί "Εβραίοι" της απομίμησής τους, που είναι οι "εβραιοχριστιανοί". Οι ρατσιστές των ρατσιστών, οι εθνικιστές των εθνικιστών, οι έμποροι των εμπόρων, οι άρπαγες των αρπάγων, οι ιμπεριαλιστές των ιμπεριαλιστών.

Εδώ ο αναγνώστης ίσως αναρωτηθεί για την ορθότητα των όσων λέμε. Έστω ότι πράγματι οι Εβραίοι είναι εθνικιστές, ρατσιστές, άρπαγες κλπ.. Πολλοί το ισχυρίζονται αυτό και παραθέτουν τα επιχειρήματα, που κατά τη γνώμη τους το αποδεικνύουν. Ιμπεριαλιστές όμως; Οι φουκαράδες και "κλαψιάρηδες" Εβραίοι ιμπεριαλιστές; Ιμπεριαλιστές. Και μάλιστα ο γράφων ισχυρίζεται ότι είναι οι χειρότεροι και οι απεχθέστεροι όλων των υπολοίπων.

Ο εβραϊκός ιμπεριαλισμός είναι ο χειρότερος στον κόσμο, γιατί είναι ο πιο ύπουλος και πιο δύσκολος στην αντιμετώπισή του. Είναι ο πιο δύσκολος, γιατί δεν μοιάζει με τον συμβατικό ιμπεριαλισμό, τον οποίο όλοι οι λαοί αναγνωρίζουν κι απεχθάνονται. Ο ιμπεριαλισμός τους δεν μοιάζει με ένα βίαιο ατυχηματικό συμβάν, το οποίο από τη φύση του "προειδοποιεί" τον παθόντα για τους κινδύνους που αυτός συνεπάγεται. Μοιάζει με μια ύπουλη θανατηφόρα αρρώστια, που στην αρχική της εκδήλωση δεν γίνεται αντιληπτή.

Τι σημαίνει αυτό στο πρακτικό επίπεδο; Η εκδήλωση του συμβατικού ιμπεριαλισμού μοιάζει με ένα βίαιο ατύχημα στη ζωή του θύματός του. Προηγείται πόλεμος, σφαγές κι αυτό που ακολουθεί είναι αρπαγή του κεφαλαίου και σκληρή εκμετάλλευση του θύματος. Αυτά όλα είναι αντιληπτά από το θύμα και προκαλούν μια διαρκή αντιδραστικότητα από την πλευρά του.

Ένας συνηθισμένος ιμπεριαλιστής, επειδή ακριβώς είναι ορατός, στηρίζεται στην ισχύ του και ασκεί ιμπεριαλισμό μόνον για όσο διάστημα του το επιτρέπει η ισχύς του. Είναι ισχυρός, είναι βίαιος, αλλά πάντα ορατός. Μειονέκτημά του δηλαδή είναι ότι φαίνεται πάντα ως στόχος και είναι εύκολο να εντοπιστεί ακόμα και από τα πιο αφελή θύματά του, ως ένα άκρως αρνητικό φαινόμενο.

Είναι εύκολο να εντοπιστεί ως εχθρός κάποιος, ο οποίος δεν αρκείται στα δικά του και κλέβει και τους γείτονές του. Ένας γείτονας, που δεν περιορίζεται στην "αυλή" του, αλλά μπαίνει και στις "αυλές" των άλλων. Ένας προκλητικός εχθρός, που δεν περιορίζει την εξουσία του στο κράτος του, αλλά την επεκτείνει με τη βία και στον περίγυρο. Η ευκολία στον εντοπισμό του είναι το πρώτο και το σημαντικότερο βήμα για την αντίδραση και βέβαια για τη λύτρωση των θυμάτων του.

Αντίθετα οι Εβραίοι είναι ύπουλοι ιμπεριαλιστές, γιατί δεν φαίνονται ως τέτοιοι. Πατρίδα δεν έχουν, ώστε να φαίνεται η απεχθής δραστηριότητά τους εις βάρος των πατρίδων των θυμάτων τους. Δεν υπάρχει δηλαδή η βίαιη ατυχηματική δράση τους, που τους κάνει ορατούς από τα θύματά τους. Δεν πολεμούν, δεν προκαλούν εκατόμβες θυμάτων, δεν αρπάζουν ξένο κεφάλαιο, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Εκμεταλλεύονται ασύστολα τα θύματά τους μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Δεν μετακινούν βίαια "φράχτες", αλλά, τρυπώνοντας στις ξένες "αυλές", ζουν εις βάρος των ιδιοκτητών τους. Αυτό το οποίο κάποιος συμβατικός ιμπεριαλιστής το καταφέρνει με αρπαγή του ξένου κεφαλαίου, οι Εβραίοι το καταφέρνουν με την κλοπή όλων εκείνων που παράγει το κεφάλαιο αυτό.

Το όλο μυστικό του ιμπεριαλισμού τους είναι η μεθοδολογία που ακολουθούν. Οι συμβατικοί ιμπεριαλιστές έχουν ένα κράτος-πυρήνα και πολλούς αποικιοκρατικούς "βραχίονες", που τους απλώνουν στα θύματά τους. "Πυρήνας" και "βραχίονες" ανήκουν σε διαφορετική εθνότητα από τα θύματά τους. "Πυρήνας" και "βραχίονες" ασκούν ωμή βία πάνω στα θύματά τους.

Αντίθετα οι Εβραίοι είναι "αυτοφερόμενοι" ιμπεριαλιστές, οι οποίοι μεταφέρουν τις δραστηριότητές τους μέσα στους χώρους όπου υπάρχουν. "Πυρήνας" τους είναι η κάθε κοινότητα, η οποία έχει τους δικούς της "βραχίονες". Ο κάθε εβραϊκός "πυρήνας" και οι "βραχίονές" του παρουσιάζονται ως ομοεθνείς των θυμάτων τους και ως εκ τούτου δεν είναι εύκολα "ανιχνεύσιμοι". Αυτοί οι "πυρήνες" με τους "βραχίονές" τους δεν ασκούν βία, ώστε να προκαλούν τα θύματά τους. Τα "αντισώματα" των νοσούντων κρατών δεν μπορούν να τους εντοπίσουν εύκολα, ώστε να προκαλέσουν την άμεση και μαζική αντίδραση στο διάστημα της ανάπτυξής τους και άρα όταν είναι ευάλωτοι.

Όταν τα ευαίσθητα, αντιδραστικά και φιλελεύθερα άτομα μέσα σε μια κοινωνία δεν μπορούν να σε εντοπίσουν ως εκμεταλλευτή, τα πράγματα γίνονται δύσκολα για το θύμα, γιατί είναι δύσκολο ν' αναπτυχθούν τα προληπτικά "αντίμετρα". Με τον τρόπο αυτόν οι Εβραίοι εύκολα εγκαθίστανται στα κράτη και εύκολα αποφεύγουν την αντίδραση των γηγενών. Αν το καταφέρουν αυτό σε ένα κράτος, είναι εύκολο να το "μεταφέρουν" και στα υπόλοιπα.

Από αυτούς τους "αόρατους" ιμπεριαλιστικούς πυρήνες οι Εβραίοι διαρκώς "εμβολιάζουν" νέα κράτη, επεκτείνοντας τη "νόσο". Μέλη από πολλούς διαφορετικούς "πυρήνες" συνθέτουν νέους, οι οποίοι στη συνέχεια θα "κρυφτούν" πίσω από κάποια άλλη εθνική ιδιότητα με στόχο να εκμεταλλευτούν τα νέα θύματά τους. Το όλο μυστικό δηλαδή είναι ότι αυτοί οι οποίοι συνθέτουν τους νέους αυτούς ιμπεριαλιστικούς "πυρήνες" εισβάλουν ειρηνικά μέσα στα κράτη και όχι βίαια. Ισχύς τους είναι η επιτηδευμένη κακομοιριά τους και όπλο τους η "κλάψα".

Έχοντας γνώση του τι συμβαίνει, λειτουργούν πάντα υπέρ των συμφερόντων τους και εις βάρος των συμφερόντων αυτών που τους φιλοξενούν. Λειτουργούν "εν ειρήνη" παρασιτικά και όχι βίαια αρπακτικά. Μέσω του εμπορίου κλέβουν τα κέρδη του κεφαλαίου των γηγενών και δεν αρπάζουν το ίδιο το κεφάλαιο, όπως κάνουν οι συμβατικοί και άρα ορατοί ιμπεριαλιστές.

Όμως, τα κέρδη τους από την ιμπεριαλιστική δραστηριότητά τους είναι τεράστια κι αυτά είναι που αποκαλύπτουν τον ιμπεριαλισμό τους. Τον ιμπεριαλισμό ενός λαού εις βάρος κάποιου άλλου τον αναζητάς μόνον στα κέρδη και όχι στη μεθοδολογία ή στη συμπεριφορά που αυτός αναπτύσσει μέσα στην κοινωνία την οποία εκμεταλλεύεται. Όταν ψάχνεις μια ιμπεριαλιστική μειονότητα μέσα σε μια κοινωνία, ψάχνεις να βρεις τα κέρδη της. Ψάχνεις να βρεις τα οικονομικά μεγέθη που τη διαφοροποιούν από την πλειονότητα, η οποία είναι το θύμα της. Τον ιμπεριαλισμό, δηλαδή, δεν τον αναζητάς πάντα στη συμπεριφορά του εκμεταλλευτή.

Η συμπεριφορά του ιμπεριαλιστή είναι ένας απλός δείκτης της δραστηριότητάς του, όπως είναι ο πυρετός για μια αρρώστια. Το ότι ο πυρετός είναι ένα σύνηθες φαινόμενο για τις αρρώστιες, δεν σημαίνει ότι είναι ένα δεδομένο που τις συνοδεύει απαραίτητα. Υπάρχουν επικίνδυνες αρρώστιες, που δεν εκδηλώνεται το φαινόμενο του πυρετού. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι επικίνδυνες.

Η συμπεριφορά του ιμπεριαλιστή, που προκαλεί ανησυχητικά φαινόμενα, απλά έχει σχέση με τη μεθοδολογία που κάποιος ακολουθεί, προκειμένου να πετύχει τον ιμπεριαλισμό του. Ο ιμπεριαλισμός όμως δεν συνδέεται πάντα με τα φαινόμενα αυτά. Απλά η συμπεριφορά, που προκαλεί τον προειδοποιητικό "πυρετό", είναι η συμπεριφορά των συμβατικών ιμπεριαλιστών.

Οι Βρετανοί, για παράδειγμα, ασκώντας σκληρό συμβατικό ιμπεριαλισμό, έπρεπε να ενεργούν διαφορετικά από τους πονηρούς Εβραίους. Ήταν υποχρεωμένοι ν' ακολουθούν μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, γιατί, ως άρπαγες αποικιοκράτες, ήταν εύκολα εντοπίσημοι από τα θύματά τους. Η απάνθρωπη συμπεριφορά τους ήταν "συντονισμένη" με την ιμπεριαλιστική μεθοδολογία που ακολουθούσαν.

Οι Βρετανοί ήταν υποχρεωμένοι να εμφανίζονται ως οι σκληροί κι αδίστακτοι κατακτητές, ώστε να τρομάζουν τα θύματα τους, για να μην αντιδρούν. Η αντίδραση θεωρούνταν δεδομένη, γιατί —όπως είπαμε— ήταν "ορατοί" ιμπεριαλιστές και άρα αποτελούσαν μόνιμο στόχο των θυμάτων τους. Ήταν λοιπόν αδύνατον, εξαιτίας της προκλητικής συμπεριφοράς τους, να μην προκαλέσουν προειδοποιητικό "πυρετό".

Οι Εβραίοι για τον ίδιο στόχο ακολουθούν διαφορετικές μεθόδους, γιατί απλούστατα δεν είναι ορατοί και βέβαια δεν έχουν ανάλογη ισχύ. Για τον λόγο αυτόν επιδίδονται στην "κλάψα". Για να μην αντιδρούν τα θύματά τους, αποκρύπτουν μονίμως τον πλούτο τους και "κλαίγονται" για τη φτώχεια τους και τα βάσανά τους.

Επειδή ως εκμεταλλευτές δεν κατακτούν τα κράτη τα οποία πέφτουν θύματά τους και επειδή δεν αρπάζουν βίαια το κεφάλαιό τους δεν διεγείρουν τα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας. Από τη στιγμή που δεν διεγείρεις τα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας και ταυτόχρονα την κλέβεις, αυτό σημαίνει ότι έχουμε να κάνουμε με μια "απύρετο" και ύπουλη ιμπεριαλιστική νόσο.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι αυτός ο οποίος μελετά τον ιμπεριαλισμό, δεν πρέπει να περιορίζεται στη "βιτρίνα" των ιμπεριαλιστών. Πρέπει να ψάχνει στο "βάθος". Το "βάθος" πάντα είναι τα κέρδη που αρπάζει ο ιμπεριαλιστής μέσα σε μια χώρα η οποία είναι θύμα του. Αν οι Εβραίοι με την "κλάψα" τους εισπράττουν περισσότερα κέρδη μέσα σε ένα κράτος από τους Βρετανούς κατακτητές, σημαίνει ότι η μεθοδολογία τους είναι πιο αποτελεσματική.

Αν σκεφτεί μάλιστα κάποιος τη μόνιμη "επιτυχία" των Εβραίων, εύκολα θα διαπιστώσει ότι ο εβραϊκός ιμπεριαλισμός είναι ο αποτελεσματικότερος όλων. Οι συμβατικοί ιμπεριαλιστές έρχονται και παρέρχονται. Με τεράστιο κόστος σε ανθρώπινες ζωές αλληλοδιαδέχονται ο ένας τον άλλον. Τους τελευταίους αιώνες κυρίαρχοι είναι οι Αγγλοσάξονες κι αυτό τους κοστίζει πολύ, αν ανατρέξει κάποιος στα ιστορικά στοιχεία. Παλαιότερα ήταν οι Ισπανοί, οι Γάλλοι, κλπ..

Πού είναι όμως σήμερα όλοι αυτοί οι πάλαι ποτέ πανίσχυροι ιμπεριαλιστές; Πού είναι για παράδειγμα οι ιμπεριαλιστικές μειονότητες των Πορτογάλων μέσα στη Βραζιλία; Πού είναι οι Γάλλοι του Μαρόκου; Πού είναι οι Ισπανοί του Μεξικού; Όλοι αυτοί, είτε εκδιώχθηκαν από τις πρώην αποικίες τους είτε ενσωματώθηκαν σταδιακά στις νέες μικτές κοινωνίες, συνθέτοντας νέα έθνη. Έχασαν τα χαρακτηριστικά τους κι έπαψαν να είναι ιμπεριαλιστικά όργανα των αποικιοκρατικών εθνών. Έχασαν τα χαρακτηριστικά τους κι έπαψαν να λειτουργούν ως εθνικοί ιμπεριαλιστικοί "βραχίονες".

Όλοι αυτοί εξαφανίστηκαν, από τη στιγμή που κατέρρευσε ο ιμπεριαλισμός του κράτους στο οποίο ανήκαν. Εκμεταλλεύονταν τους λαούς, μόνον για όσο διάστημα το επέτρεπε η ισχύς του κράτους στο οποίο ανήκαν. Εκμεταλλεύονταν τους λαούς, μόνον για όσο διάστημα η ισχύς του κράτους τους έκανε αποδοτική ιδιότητα την εθνικότητά τους.

Αντίθετα με όλους αυτούς οι "αόρατοι" Εβραίοι ιμπεριαλιστές όλους αυτούς τους αιώνες δεν έχουν σταματήσει ποτέ την κερδοφόρα δραστηριότητά τους. Δεν χάνουν ποτέ τα εθνικά χαρακτηριστικά τους, ενσωματούμενοι μέσα στις κοινωνίες που τους φιλοξενούν, άσχετα με την επίσημη εθνικότητα που δηλώνουν για λόγους τακτικής. Οι Εβραίοι δεν παύουν ποτέ να λειτουργούν ως ιμπεριαλιστικοί "βραχίονες" της κοινότητάς τους. Είναι το ίδιο ισχυροί στα κράτη που παραδοσιακά ήταν ισχυροί και διαρκώς "αλώνουν" νέα κράτη.

Ο αναγνώστης βλέπει ότι, το γεγονός ότι διαρκώς παριστάνουν τους φουκαράδες, δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο ιμπεριαλιστές από κάποιον άλλο, που για τον ίδιο στόχο πραγματοποιεί γενοκτονίες. Αυτό είναι και το επικίνδυνο του ιμπεριαλισμού των Εβραίων. Ασκούν πονηρό ιμπεριαλισμό και δεν χρεώνονται ωμές γενοκτονίες, όπως συμβαίνει με τους υπόλοιπους ιμπεριαλιστές. Όμως, επειδή τα θύματά τους αντιλαμβάνονται από καιρού εις καιρόν τον ιμπεριαλισμό τους, αντιδρούν και η αντίδρασή τους χρεώνεται υπέρ των Εβραίων ιμπεριαλιστών, εφόσον θεωρείται απόπειρα γενοκτονίας. Τα θύματα των διωγμών δηλαδή για τους Εβραίους είναι φυσιολογικά και μπαίνουν στο κόστος του ιμπεριαλισμού τους.

Όπως η βρετανική αυτοκρατορία θεωρούσε φυσιολογικό το κόστος των θανάτων χιλιάδων Βρετανών στρατιωτών, για να διατηρεί τις αποικίες της, έτσι και οι Εβραίοι θεωρούν φυσιολογικό το κόστος των διωγμών στα κράτη "αποικίες" τους. Η διαφορά δηλαδή είναι η εξής: Ο συμβατικός ιμπεριαλιστής θυσιάζει ανθρώπους του, προκειμένου να μπορέσει να κλέψει το θύμα του. Ο Εβραίος ιμπεριαλιστής πρώτα κλέβει το θύμα του και μετά θυσιάζει ανθρώπους του, για να εκτονώσει την οργή του θύματός του.

Ο πρώτος πολεμάει, για να εξακολουθήσει τη δραστηριότητά του και ο δεύτερος "μυξοκλαίει". Ο πρώτος παρουσιάζεται ως σκληρός κι αδίστακτος τύραννος, ενώ ο δεύτερος παρουσιάζεται σαν φουκαράς. Ο πρώτος "πληρώνει" το κόστος προκαταβολικά, ενώ ο δεύτερος "πιστώνεται" και "πληρώνει" εκ των υστέρων. Η μεθοδολογία των Εβραίων είναι περίπλοκη και γι' αυτό παγιδεύει τους πάντες. Παγιδεύει καί τους λαούς, που πέφτουν θύματά του, αλλά καί την κοινωνία των εθνών, που με τη στάση της διευθετεί συγκρούσεις μεταξύ λαών.

Η μεθοδολογία των Εβραίων είναι πάντα η ίδια και δεν αλλάζει, εφόσον είναι εξαιρετικά επιτυχής. Ποτέ δεν εισβάλλουν σε ένα κράτος με στόχο να το κατακτήσουν και άρα να εκμεταλλευτούν το κεφάλαιό του. Ζητούν φιλοξενία σαν ικέτες και κάνουν το ίδιο στη συνέχεια. Δεν αρπάζουν τα χωράφια, αλλά εκμεταλλεύονται ως έμποροι τους γεωργούς. Δεν χτίζουν εργοστάσια, για ν' ανταγωνιστούν τους γηγενείς βιομηχάνους —πράγμα που είναι προκλητικό— αλλά εκμεταλλεύονται ως έμποροι το σύνολο της αγοράς, όπου απευθύνονται τα προϊόντα των τοπικών εργοστασίων.

Επειδή το εμπόριο στηρίζεται θεωρητικά στην ελεύθερη βούληση τόσο των παραγωγών όσο και των καταναλωτών, οι Εβραίοι δεν παραβιάζουν προστατευτικούς νόμους. Όλοι θίγονται με τον άλφα ή βήτα τρόπο από τους Εβραίους, αλλά κανένας δεν μπορεί ν' αποδείξει ότι τον κλέβουν. Τα θύματά τους βλέπουν τη "βιτρίνα" του επίσημου εμπορίου και δεν βλέπουν το εβραϊκό "παρασκήνιο".

Τοπικοί παραγωγοί και καταναλωτές πηγαίνουν θεωρητικά μόνοι τους στα εβραϊκά "χέρια" και δεν βλέπουν ότι οι Εβραίοι έχουν προηγουμένως δημιουργήσει την υποδομή που τους επιτρέπει να μονοπωλούν μια αγορά. Ναι μεν υπάρχει η θεωρητική ελευθερία να τους παρακάμψουν, αλλά —είτε η επιβίωση του παραγωγού στην αγορά είτε το συμφέρον του απλού καταναλωτή— είναι ένας μονόδρομος που οδηγεί στα εβραϊκά χέρια.

Αυτές οι πολύπλοκες καταστάσεις είναι που προστατεύουν τους Εβραίους. Όταν "χτίζουν" παράνομα την υποδομή τους, δεν γίνονται αντιληπτοί. Όταν πλέον αυτή η υποδομή αρχίζει και λειτουργεί μονοπωλιακά, δεν μπορείς να τους πολεμήσεις, γιατί ό,τι κάνουν το κάνουν νόμιμα. Πρέπει εσύ να παραβιάσεις τον νόμο, εφόσον δεν έχεις στοιχεία για να τους κατηγορήσεις για ιμπεριαλισμό.

Όμως, επειδή ο ιμπεριαλισμός δεν κρύβεται, όσο καλή "βιτρίνα" και να έχει, πάντα θα υπάρχει αντίδραση εναντίον των Εβραίων. Άσχετα δηλαδή αν ένας λαός καταλαβαίνει ή όχι τη μεθοδολογία των Εβραίων, αντιδρά. Όταν βλέπει τον πλούτο μιας συγκεκριμένης μειονότητας να πολλαπλασιάζεται με αφύσικα υψηλούς ρυθμούς και ταυτόχρονα βλέπει τη φτώχεια να τον απειλεί, αντιδρά, άσχετα αν καταλαβαίνει τι γίνεται ή όχι. Βλέπει τον πλούτο του ιμπεριαλιστή —και άρα "βλέπει" το βασικό αποδεικτικό στοιχείο του ιμπεριαλισμού— και αντιδρά.

Εκείνη τη στιγμή που αντιδρά ένας λαός, είναι επικίνδυνο να την "πατήσει" από τους Εβραίους. Γιατί; Γιατί οι Εβραίοι, έχοντας συνείδηση των δραστηριοτήτων τους, έχουν προετοιμαστεί ανάλογα για την αντιμετώπιση τέτοιων αντιδράσεων. Έχουν συσσωρευμένο πλούτο, που τους δίνει τη δυνατότητα ν' αντέξουν μια δύσκολη αντιμειονοτική πολιτική, χωρίς να καταστραφούν οικονομικά. Έχουν έτοιμη επιχειρηματολογία, που πάντα χρησιμοποιείται με τον ίδιο τρόπο, προστατεύοντάς τους από αυτοσχεδιασμούς της στιγμής.

Αυτοί είναι οι νόμιμοι "πετυχημένοι", που τους ζηλεύουν οι "βάρβαροι" ρατσιστές και θέλουν να τους κάνουν κακό χωρίς καμία δικαιολογία. Αυτοί απλά είναι οι έξυπνοι, που "πέτυχαν". Τι θα γίνει; Θα τους σκοτώσουμε, επειδή είναι έξυπνοι; Θα τους σκοτώσουμε, επειδή είμαστε ρατσιστές και δεν ανεχόμαστε την υπεροχή τους. Θα τους σκοτώσουμε, επειδή είναι οι "εκλεκτοί" του Θεού;

Στο σημείο αυτό την "πατάνε" οι πάντες με τους Εβραίους. Ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι δεν αποφεύγουν το σφάλμα, γιατί ο σχεδιασμός των Εβραίων είναι τέλειος. Όταν εγκληματούν, δεν φαίνονται ως πρόβλημα και, όταν φαίνονται, δεν εγκληματούν. Όταν "στήνουν" την αγορά —και άρα όταν εγκληματούν—, δεν τους αντιλαμβάνεσαι. Όταν γίνουν πλούσιοι εξαιτίας του προηγούμενου εγκλήματός τους, δεν εγκληματούν.

Αυτός είναι κι ο λόγος που πιο πάνω αναφερθήκαμε στο παράδειγμα της Κίνας, το οποίο το θεωρήσαμε εξαιρετικά ενδιαφέρον. Σήμερα —και άρα τώρα που δεν φαίνονται οι Εβραίοι ως ιμπεριαλιστές— πραγματοποιούν στην Κίνα τα εγκλήματα τους. Ποια είναι αυτά τα εγκλήματα; Το "στήσιμο" της αγοράς; Αυτοί, που έχουν ως σημαία τους τον ελεύθερο ανταγωνισμό, είναι οι πλέον μεγάλοι συνωμότες της αγοράς.

Ο ελεύθερος ανταγωνισμός είναι η θρησκεία των Εβραίων, μόνον όταν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μονοπωλιακές συνθήκες στην αγορά. Λατρεύουν τον ελεύθερο ανταγωνισμό, μόνον όταν κατατροπώσουν τους αντιπάλους τους με αντιοικονομικά μέσα. Με πολιτικές πιέσεις, διαφθορά, εκβιασμούς και απειλές.

Όλες αυτές οι παράνομες πρακτικές συμβαίνουν σήμερα στην Κίνα. Σήμερα συνωμοτούν οι Εβραίοι μεταξύ τους, καταστρατηγώντας κάθε έννοια ελευθερίας της αγοράς. Σήμερα χωρίζουν τις σφαίρες επιρροής. Σήμερα μοιράζονται μεταξύ τους την κινεζική "πίτα". Σήμερα συμφωνούν για το πώς θα αλληλοβοηθούνται μεταξύ τους, για να "ρίξουν" τους Κινέζους ανταγωνιστές τους. Σήμερα θα "καπελωθούν" οι μελλοντικοί Κινέζοι παραγωγοί και βέβαια και οι εργάτες.

Αυτοί οι "λάτρες" της ελεύθερης αγοράς, κάθε φορά που αντιδρούν οι Κινέζοι παραγωγοί ή έμποροι, κάνουν δύο απλά πραγματάκια. Είτε βάζουν στους αντιπάλους τους μια αντισιωνιστική "ταμπέλα" και ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη μελλοντική πορεία ενός επιχειρηματία, είτε βάζουν τον Αμερικανό πρέσβη να τους "μαλώσει" και στην ανάγκη να τους απειλήσει. Αν δεν κάνεις δηλαδή αυτό το οποίο θέλουν οι Εβραίοι, είτε είσαι "ρατσιστής" είτε κινδυνεύεις από τους "νταβατζήδες" του πλανήτη, που είναι οι "πατρόνες" τους οι Αμερικανοί.

Μιλάμε για πραγματικούς "λάτρες" της ελεύθερης αγοράς. Αυτές τις άθλιες παραοικονομικές πρακτικές δεν τις εφαρμόζουν μόνον εις βάρος των άμεσων θυμάτων τους. Όλα αυτά τα κάνουν εις βάρος όλων. Ακόμα και εις βάρος άλλων "αρπακτικών" ανταγωνιστών, που θέλουν κι αυτοί μερίδιο από την κινεζική "λεία". Αν δηλαδή αντιληφθούν κάποιον αλλοεθνή ανταγωνιστή να μπαίνει στην αγορά που αποτελεί δικό τους στόχο, είναι σε θέση να δημιουργήσουν διπλωματικό επεισόδιο με τη χώρα καταγωγής του, προκειμένου να τον περιορίσουν. Είναι σε θέση ν' απειλήσουν την ίδια την Κίνα, αν δεν τον εκδιώξει.

Ό,τι κάνουν σήμερα οι Εβραίοι στην Κίνα είναι παράνομο, γιατί δημιουργεί συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού. Είναι αθέμιτος ανταγωνισμός να παίρνει ένας Εβραίος έμπορος φτηνότερα εμπορεύματα από έναν παραγωγό, επειδή τον εκβιάζει ο Εβραίος προμηθευτής του, μέσω της αμερικανικής πολυεθνικής στην οποία είναι υπάλληλος. Είναι αθέμιτος ανταγωνισμός να επιλέγει η πολιτική εξουσία τους αγοραστές της κινεζικής παραγωγής και να επηρεάζει τις τιμές με επιδοτήσεις.

Όταν υπάρχουν τέτοιου είδους πρακτικές, πώς θα επιβιώσει ο ανταγωνισμός; Πώς θα επιβιώσει ο Γάλλος ή ο Γερμανός έμπορος στην αχανή κινεζική αγορά; Πώς δεν θα εμφανιστεί σε λίγα χρόνια ο Εβραίος σαν ο έξυπνος και "πετυχημένος" επιχειρηματίας, που "κατατρόπωσε" τον συναγωνισμό; Πώς θα τον συναγωνιστεί ένας αντίπαλός του, όταν δεν διαθέτει ανάλογους μοχλούς πίεσης;

Όταν ο σημερινός Εβραίος μικρέμπορος "σβήσει" από την αγορά τους ανταγωνιστές του, θα γίνει ο ίδιος, ως μεγαλέμπορος πλέον, μοχλός πίεσης για τα συμφέροντα αυτών που τον βοήθησαν. Το παράνομο δηλαδή είναι ότι οι Εβραίοι μέσα σε κοινωνίες ατόμων λειτουργούν συλλογικά εις βάρος των πάντων. Λειτουργούν σαν μια κερδοσκοπική αγέλη σκύλων, που επιτίθεται σε μεμονωμένους στόχους. Πώς μπορεί κάποιος να επιβιώσει από αυτήν την συντονισμένη προσπάθεια των ιμπεριαλιστών;

Όλα αυτά σήμερα αποφασίζονται στην Κίνα. Όλα αυτά τα εξόχως παράνομα σήμερα είναι "αόρατα" και γι' αυτό δεν υπάρχει αντίδραση. Απλά, κατά την προσφιλή τους τακτική και για ν' αποκτήσουν οι Εβραίοι άμυνες, βάζουν μέσα στο "παιχνίδι" και κάποιους λίγους επ' αμοιβή "φιλοεβραίους" Κινέζους.

Αυτοί οι τελευταίοι μάλιστα είναι οι πλέον βλάκες, γιατί παριστάνουν τους πονηρούς, επωφελούμενοι εις βάρος ομοεθνών τους και δεν αντιλαμβάνονται ότι μαζί με τους ανταγωνιστές τους θα καταστραφεί και η πατρίδα τους και άρα και αυτοί οι ίδιοι. Δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτοί θα είναι οι "αναλώσιμοι", που θα αντικαθιστώνται από τους "αναντικατάστατους" και μόνιμα "πετυχημένους" Εβραίους. Θα αντικαθιστώνται άμεσα, κάθε φορά που θα φτάνουν σε ένα προκαθορισμένο επίπεδο πλούτου και ισχύος. Κάθε φορά που θα τους "στύβουν" οι Εβραίοι, θα τους βγάζουν από το "παιχνίδι". Κάθε φορά που θα ισχυροποιούνται σε βαθμό του να γίνουν απειλητικοί, θα τους βγάζουν από το "παιχνίδι".

Στη θέση τους θα βάζουν νέους αφελείς Κινέζους, που θα κάνουν τους πονηρούς με ημερομηνία λήξεως. Όταν ο σημερινός παράνομος αραχνοΰφαντος εβραϊκός κλοιός γίνει μια νόμιμη ατσάλινη "μέγγενη" στην οικονομία της Κίνας, τότε θα είναι αργά για τους Κινέζους. Όταν θα προσπαθήσουν ν' αντιδράσουν απέναντι στη σιωνιστική "νόσο", θα την "πατήσουν", όπως την "πάτησαν" όλοι οι υπόλοιποι που προσπάθησαν ν' απαλλαγούν απ' αυτήν. Τότε θα σπεύσουν να τους καταγγείλουν τα εβραιοκρατούμενα διεθνή ΜΜΕ για ρατσισμό, αντισιωνισμό, κομπλεξισμό κλπ..

Γι' αυτόν τον λόγο θεωρούμε μοναδική κι ανεπανάληπτη την ιμπεριαλιστική μεθοδολογία των Εβραίων. Κλέβουν ασύστολα και από εκεί και πέρα ό,τι και να κάνεις εις βάρος τους επιβαρύνει εσένα, άσχετα αν είσαι θύμα τους. Είναι ίδια περίπτωση με έναν κλέφτη, που τον πιάνεις ετεροχρονισμένα και δεν σέβεσαι το δεδομένο ότι δεν τον έπιασες επ' αυτοφώρω και άρα ότι πρέπει ν' ακολουθήσεις διαφορετική μεθοδολογία για να τον τιμωρήσεις. "Τυφλώνεσαι" από το δίκιο σου και την "πατάς", γιατί ασκείς βία, ενώ εκείνη την ώρα δεν υπάρχει εγκληματική πράξη.

Την "πατάς", γιατί δεν γνωρίζεις τι συμβαίνει, ώστε να συμπεριφερθείς ανάλογα. Όταν κλέβει δεν τον βλέπεις και όταν αντιληφθείς την κλοπή του, δεν μπορείς να την αποδείξεις. Όταν κλέβει, για να γίνει πλούσιος, δεν τον βλέπεις και όταν γίνεται πλούσιος, είναι νομοταγής. Αν χωρίς τις απαραίτητες αποδείξεις επιχειρήσεις να βιαιοπραγήσεις εις βάρος του, είναι θέμα χρόνου να στραφούν οι πάντες εναντίον σου.

Αυτό συμβαίνει και με τους λαούς, που, κάθε φορά που επιχειρούν να τιμωρήσουν έναν τέτοιον πονηρό ιμπεριαλιστή, την "πατάνε". Όταν ένας λαός-θύμα ξεσηκώνεται εναντίον ενός συμβατικού αποικιοκράτη ιμπεριαλιστή, όλοι οι υπόλοιποι λαοί τον συμπαθούν και όσο μπορούν τον βοηθούν στην προσπάθειά του. Αντίθετα, αν ένας λαός ξεσηκωθεί εναντίον των Εβραίων ιμπεριαλιστών, κατηγορείται για γενοκτονία κι απομονώνεται από τους υπόλοιπους λαούς.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των ιμπεριαλιστών; Ο συμβατικός ιμπεριαλιστής είναι ο κλέφτης που πιάνεται επ' αυτοφώρω και η πράξη του δικαιολογεί ακόμα και τη βιαιοπραγία από την πλευρά του θύματός του. Κανένας δεν θα κατηγορήσει τον βιαιοπραγούντα, γιατί κανένας δεν συμπαθεί τον κλέφτη. Τα κράτη και οι λαοί σκέφτονται όπως σκέφτονται όλοι οι νοικοκυραίοι. Όλοι όσοι κοπιάζουν πραγματικά για την ευημερία τους, είναι έτοιμοι να εκδηλώσουν βίαιη συμπεριφορά, αν βρεθούν στην αντίστοιχη κατάσταση.

Αντίθετα ο Εβραίος ιμπεριαλιστής είναι ο κλέφτης που πιάνεται ετεροχρονισμένα με βάση τα συμπεράσματα του θύματός του και όχι με βάση αποδείξεις. Τα κράτη, που σε κρίνουν για τη συμπεριφορά σου απέναντι στους Εβραίους, περιμένουν αποδείξεις όταν εκδηλώνεις βίαιη συμπεριφορά. Κανένας δεν θα σε υποστηρίξει, όταν χτυπάς κάποιον χωρίς αποδείξεις και ειδικά όταν αυτός που πιάνεις είναι εκπαιδευμένος "κλάψας".

Γι' αυτόν τον λόγο μιλήσαμε πιο πάνω για ύπουλο και προκλητικό εβραϊκό "μαχαίρι", που οδηγεί στον αυτοτραυματισμό του θύματος των Εβραίων. Είναι βέβαιον ότι υπάρχει εβραϊκό "μαχαίρι", γιατί υπάρχουν πλούτη και συμφέροντα, που αντιδρούν βίαια όταν απειλούνται. Είναι βέβαιον ότι υπάρχει εβραϊκό "μαχαίρι", γιατί υπάρχει εβραϊκός ιμπεριαλισμός. Ο ιμπεριαλιστής πάντα έχει ένα "μαχαίρι", προκειμένου να ασκεί τον ιμπεριαλισμό του. Με το "μαχαίρι" αυτό σε απειλεί με "πληγές", όταν αντιδράς στην εκμετάλλευσή του.

Με ανθρωποκτόνο "μαχαίρι" σε απειλούν άμεσα και φανερά όλοι οι ιμπεριαλιστές, κάθε φορά που αντιδράς στις αθλιότητές τους και στην αρπαγή τους. Οι αποικιοκράτες στο δείχνουν "προκαταβολικά", για να τους φοβάσαι και να μην αντιστέκεσαι. Όταν αυτό δεν αρκεί, το στρέφουν εναντίον σου και σε "πληγώνουν"

.Μόνον το μαχαίρι" των Εβραίων λειτουργεί διαφορετικά. Οι Εβραίοι δεν επιδεικνύουν το "μαχαίρι" τους κι ούτε το στρέφουν εναντίον σου, για να σε απειλήσουν με "πληγή" όταν αντιδράς. Οι Εβραίοι το "μαχαίρι" τους απλά το κρατούν επιτηδευμένα σαν κακομοίρηδες και μόνος σου "πληγώνεσαι" όταν θ' αντιδράσεις. Αυτός ο οποίος θα τους "χτυπήσει" θα τραυματιστεί άσχημα, γιατί δεν γνωρίζει τι συμβαίνει. Την "πατάει", όπως την "πατάει" κάποιος ο οποίος "χτυπάει" κάποιον άλλο, χωρίς να γνωρίζει ότι μέσα στο σακάκι του κρύβει ένα μαχαίρι. Τραυματίζεται, χωρίς να υπάρχει ενεργητική αντίδραση από πλευράς θύματος.

Η εβραϊκή πονηριά σ' αυτό το σημείο εφαρμόζεται. Γνωρίζουν πού θα τους χτυπήσεις και σε εκείνο το σημείο βάζουν "τυχαία" το "μαχαίρι" τους. Οι ρατσιστές των ρατσιστών μ' αυτόν τον πονηρό τρόπο επιβιώνουν με αντιρατσιστικές "κορώνες". Οι ιμπεριαλιστές των ιμπεριαλιστών επιβιώνουν με αντιιμπεριαλιστικά επιχειρήματα. Ως λαός-κλέφτης των εθνών, φωνάζει στο όνομα του "κοσμοπολιτισμού". Ως ιδιώτες-κλέφτες, κλέβουν μόνιμα και, όταν κάποτε τους συλλάβουν, φωνάζουν με βάση τα ανθρωπιστικά επιχειρήματα. Με τον πονηρό αυτόν τρόπο επιβιώνουν οι Εβραίοι ιμπεριαλιστές και κατορθώνουν κι εξασφαλίζουν τη συμπάθεια όλων των υπολοίπων εκτός από αυτήν των θυμάτων τους.

Κανένας λαός για παράδειγμα δεν κατηγόρησε τους Ινδούς επαναστάτες για απόπειρα γενοκτονίας εις βάρος των Βρετανών, κάθε φορά που αντιδρούσαν βίαια. Για όλους τους λαούς φαινόταν μέσα στα πλαίσια της λογικής το να σκοτώνουν οι Ινδοί τους σκληρούς άρπαγες Βρετανούς με στόχο ν' απαλλαγούν από τον ιμπεριαλισμό τους. Όλοι οι λαοί όμως κατηγόρησαν τους Γερμανούς, όταν αντέδρασαν στην εβραϊκή κλοπή, άσχετα αν ο στόχος ήταν και πάλι αντιιμπεριαλιστικός.

Όταν ως θύμα δεν γνωρίζεις τι ακριβώς συμβαίνει, ώστε να βρεις το δίκιο σου, είναι θέμα χρόνου να το χάσεις. Όταν ως κριτής δεν γνωρίζεις επίσης τι ακριβώς συμβαίνει, είναι θέμα χρόνου να βγάλεις λάθος συμπέρασμα. Αυτό συμβαίνει στην περίπτωση αυτήν. Είναι θέμα χρόνου οι λαοί, που αντιδρούν στους Εβραίους ιμπεριαλιστές, να χάσουν το δίκιο τους και είναι θέμα χρόνου οι πονηροί και υποκριτές Εβραίοι να κερδίσουν τη συμπάθεια της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Οι κλέφτες δικαιώνονται πανηγυρικά και το θύμα τους θα κατηγορηθεί για βαρβαρότητα.

Αυτό που έχει σημασία —για να συνεχίσουμε την ανάλυσή μας— είναι ότι ό,τι ηλιθιότητα μαστίζει τη χριστιανική κοινωνία υπάρχει στον υπέρτατο βαθμό μέσα στην εβραϊκή κι αυτό είναι που τη συντηρεί "ακμαία". Αυτό είναι το δεδομένο που επιτρέπει στους Εβραίους να πλουτίζουν με αφύσικα υψηλούς ρυθμούς και να επεκτείνουν διαρκώς τα συμφέροντά τους. Λειτουργούν ως οργανωμένη συμμορία και, έχοντας απέναντί τους ιδιώτες, εύκολα επικρατούν.

Αυτό είναι κάτι που επιτυγχάνεται πολύ εύκολα. Γιατί; Γιατί ως άτομα λειτουργούν σταθερά με τον "χριστιανικότερο" τρόπο στην οικονομία κι επιπλέον αυτήν την ατομική αθλιότητα εύκολα την κάνουν συλλογική, ώστε ν' αυξήσουν τα κέρδη τους. Αυτή η συλλογική "πλατφόρμα" και τα επιχειρήματα που τη συνοδεύουν προκύπτει μέσα από την ίδια τους τη θρησκεία.

Έχοντας ως λαός την άποψη ότι είναι οι "εκλεκτοί των εκλεκτών", βλέπουν το σύνολο των λαών ως εχθρούς του "μεγαλείου" τους και μελλοντικά θύματά τους. Η θυματοποίηση των εχθρών τους είναι γι' αυτούς φυσική, εφόσον αυτό το "μεγαλείο" πρέπει να έχει και οικονομικό αντίκρισμα. Ποτέ και κανένας Εβραίος δεν έχει ενδοιασμό να αδικήσει έναν αλλοεθνή. Το θεωρεί δίκαιο να ζει καλύτερα από τον οποιονδήποτε "μιαρό", που δεν έχει το "χρίσμα" του Θεού.

Οι Γερμανοί ηγέτες της εποχής εκείνης δεν γνώριζαν τι ακριβώς συμβαίνει με τους Εβραίους ιμπεριαλιστές και, όταν αποφάσισαν να επέμβουν εις βάρος τους, ήταν αδύνατον ν' αποφύγουν τα λάθη. Αυτοί οι οποίοι δεν κατάφεραν να θεραπεύσουν τη δική τους χριστιανική "αρρώστια" στην πιο ελαφριά της μορφή, ανέλαβαν να θεραπεύσουν το καρκίνωμα της ίδιας "αρρώστιας". Αυτοί οι οποίοι δεν μπόρεσαν να διευθετήσουν τις ταξικές διαφορές μεταξύ των ομοιοπαθών και ελαφρώς "άρρωστων" Γερμανών, αποφάσισαν να λύσουν το καρκίνωμα του εβραϊσμού.

Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα άγνοιας. Αυτό που κατ' αρχήν δεν προσπάθησαν ν' αντιληφθούν ήταν ο ιμπεριαλιστικός ρόλος της εβραϊκής κοινότητας μέσα στη  Γερμανία. Ένας ρόλος που διαφοροποιούσε τους Εβραίους από τους υπόλοιπους Γερμανούς και ο οποίος δεν ήταν μόνον εθνικός, αλλά και ταξικός. Οι Εβραίοι δηλαδή δεν διέφεραν μόνον εθνικά από τους υπόλοιπους Γερμανούς, αλλά παρουσίαζαν και ταξικές διαφοροποιήσεις.

Οι δραστηριότητές τους έδιναν στην εβραϊκή κοινότητα κι ένα επιπλέον ταξικό χρώμα. Εν αντιθέσει δηλαδή ως προς τους Γερμανούς ή τις άλλες εθνικές μειονότητες της Γερμανίας, οι Εβραίοι —ως σύνολο— εκτός των εθνικών είχαν και συγκεκριμένα ταξικά χαρακτηριστικά. Ενώ δηλαδή μέσα στη Γερμανία όλες οι μειονότητες είχαν τα ίδια περίπου χαρακτηριστικά σ' ό,τι αφορά την ταξική τους σύνθεση, δεν συνέβαινε το ίδιο με τους Εβραίους. Ενώ υπήρχαν πολωνικές ή ουγγρικές μειονότητες με φυσιολογικές "δόσεις" αστών, εργατών ή αγροτών, στην περίπτωση της εβραϊκής μειονότητας δεν συνέβαινε το ίδιο. Οι Εβραίοι, ως μειονότητα, δραστηριοποιούνταν στο σύνολό τους στον αστικό τομέα της απασχόλησης. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί, όπως θα δούμε παρακάτω, αυτή η γενικευμένη αστικοποίησή τους είναι και η πραγματική "ρίζα" του εβραϊκού προβλήματος.

Οι Γερμανοί ηγέτες της εποχής εκείνης δεν μελέτησαν αυτά τα δεδομένα και ξεκίνησαν την αντιεβραϊκή πολιτική τους με συμβατικές μεθόδους. Προσπάθησαν να καταρρίψουν αεροσκάφος με τις πέτρες. Απλοποίησαν μια περίπλοκη κατάσταση, για να εφαρμόσουν τις απλές αντιιμπεριαλιστικές μεθόδους που γνώριζαν. Επειδή είχαν "χάπι" για τη γρίπη, θεώρησαν τον καρκίνο μια μορφή γρίπης, για να δώσουν αξία στα "φάρμακά" τους. Θέλησαν να κερδίσουν δόξα και πλούτη "γιατρού", αποκρύπτοντας την άγνοιά τους και βέβαια αποκρύπτοντας και τη δική τους "αρρώστια".

Αυτό βέβαια δεν ήταν κάτι που το έκαναν μόνον από άγνοια, αλλά και από κουτοπονηριά. Έδωσαν άμεση προτεραιότητα στη θεραπεία του σιωνιστικού "καρκίνου", για να κρύψουν τη δική τους "αρρώστια". Ξεκίνησαν μια εσωτερική αντιιμπεριαλιστική "πάλη", για να τη μεταφέρουν στη συνέχεια στο εξωτερικό, εξυπηρετώντας τους αρχικούς και κρυφούς ιμπεριαλιστικούς τους στόχους.

Έθεσαν στον γερμανικό λαό ως στόχο τη θεραπεία της κοινωνίας από τον σιωνιστικό "καρκίνο", αποκρύπτοντάς του τον δικό τους ναζιστικό "καρκίνο", που απειλούσε το σύνολο της γερμανικής κοινωνίας και βέβαια ολόκληρης της Ευρώπης. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι ίδιοι οι ναζιστές ήταν "καρκινοπαθείς" δολοφόνοι ιμπεριαλιστές, απόλυτα όμοιοι μ' αυτούς που υποτίθεται καταδίωκαν.

Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα και ο "υγιέστερος" των Αρείων —ο ίδιος ο Χίτλερ— είχε εβραϊκές ρίζες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο εφευρέτης του φονικού αερίου "Zyklon B" των στρατοπέδων συγκέντρωση ήταν επίσης Εβραίος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πλήθος πολιτικών και οικονομικών παραγόντων —εντός και εκτός Γερμανίας— οι οποίοι οδήγησαν τον Χίτλερ στην εξουσία ήταν Εβραίοι.

Αυτοί λοιπόν οι "καρκινοπαθείς" ναζιστές ιμπεριαλιστές, ρατσιστές και δολοφόνοι δεν μπορούσαν να επιτύχουν τους στόχους τους χωρίς τη βοήθεια του γερμανικού λαού. Ο γερμανικός λαός ήταν "άρρωστος" στο βασικό χριστιανικό επίπεδο, αλλά όχι "καρκινοπαθής", όπως ήταν οι ναζιστές ή οι Εβραίοι. Ήταν φυσιολογικά "άρρωστος", όπως είναι όλοι οι χριστιανικοί λαοί. Αυτό είναι φυσιολογικό, εφόσον τους κύριους ιδεολογικούς άξονες, που καθορίζουν τη λειτουργία ενός χριστιανικού κράτους και μιας χριστιανικής κοινωνίας, τους ελέγχει το ιερατείο της. Ένα ιερατείο με καθαρά ιουδαϊκή παιδεία.

Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, η "αρρώστια" τής κάθε χριστιανικής κοινωνίας είναι δεδομένη. Οι "καρκινοπαθείς" ηγέτες επιθυμούν να είναι "άρρωστη" η κοινωνία, για να επιβιώνουν οι ίδιοι σαν ηγέτες και να μην αντιδρά ο λαός στην εξουσία τους. Το χριστιανικό ιερατείο λειτουργεί με βάση τις εντολές του "καρκινοπαθούς" Εβραίου Πέτρου. Οι ιερείς εκπαιδεύονται στο να είναι όμοιοί του και άρα να λειτουργούν ως "καρκινοπαθείς" Εβραίοι.

Όλοι αυτοί επιθυμούν την "αρρώστια" της χριστιανικής κοινωνίας, ώστε να εκτελεί τις εντολές τους. Την επιθυμούν για τους ίδιους λόγους που επιθυμούν οι Εβραίοι, οι ναζιστές, οι καπιταλιστές ή οι κομμουνιστές να μεταφέρουν τα χαρακτηριστικά τους μέσα στην κοινωνία τους. Αν αυτοί οι "άρρωστοι" δεν μεταφέρουν έστω και στο βασικό επίπεδο την "αρρώστια" τους μέσα στην κοινωνία, δεν μπορούν να την κυβερνήσουν. Δεν μπορείς να κυβερνήσεις έναν λαό, όταν αυτά τα οποία πρεσβεύεις δεν τα αντιλαμβάνεται και άρα δεν τα υιοθετεί.

Η στοιχειώδης υγεία που διακρίνει έναν μέσο χριστιανικό λαό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν μπορούν οι "Εβραίοι" ιερείς του να κάνουν όλους τους χριστιανούς "Εβραίους". Να τους κάνουν όλους εθνικιστές, θρησκόληπτους, ρατσιστές και αιμοβόρους άρπαγες. Βλέπουμε δηλαδή ότι ήταν πολύ λογικό ο γερμανικός λαός να γίνει στόχος και εύκολη "λεία" της ναζιστικής προπαγάνδας. Οι ναζιστές ήθελαν να τον κάνουν ναζιστή "καρκινοπαθή", για να τον στρέψουν εναντίον όλου του κόσμου. Ήθελαν να τον κάνουν όμοιό τους, για να τον κάνουν το όργανο που θα εκπλήρωνε τις "άρρωστες" φιλοδοξίες τους.

Για να το επιτύχουν αυτό, εκμεταλλεύτηκαν τη συμβατότητα των "νόσων", με στόχο να παρασύρουν τον γερμανικό λαό στα άθλια σχέδια τους. Γι' αυτόν τον λόγο επιτέθηκαν με πάθος στους Εβραίους. Οι "καρκινοπαθείς" ναζιστές, που ήταν ρατσιστές και ιμπεριαλιστές, εμφανίστηκαν σαν οι σημαιοφόροι της "υγείας" του γερμανικού λαού. Λόγω του τότε προσφάτου της εμφάνισής τους, κατόρθωναν κι εμφανίζονταν σαν "υγιείς", συγκρινόμενοι με τους "καρκινοπαθείς" Εβραίους. Εμφανιζόταν εύκολα σαν "υγιείς", γιατί απλούστατα δεν είχαν δώσει "εξετάσεις". Δεν είχαν παρελθόν κι αυτό το εκμεταλλεύονταν για την προπαγάνδα τους.

Με τον τρόπο αυτόν "εμβολίασαν" με τον αντισιωνιστικό "καρκίνο" το σύνολο της γερμανικής κοινωνίας, δίνοντάς της προδιάθεση για την εκδήλωση του ναζιστικού "καρκίνου". Χρησιμοποίησαν δηλαδή το χριστιανικό ναζιστικό "αντίδοτο", το οποίο ήταν όμοιο με τον "καρκίνο" που δήθεν πολεμούσαν. Εξάπλωσαν τον "καρκίνο" σε όλο το γερμανικό "σώμα", για να μπορούν να αποκόψουν βίαια το εβραϊκό "καρκίνωμα", που υποτίθεται ήταν ο στόχος τους.

 Μιλάμε για τραγικά πράγματα. Αυτό ήταν εύκολο να το πετύχουν, γιατί, όπως είπαμε, εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός ότι ως παράγοντες της εξουσίας δεν είχαν "παρελθόν" και άρα δεν ήταν δυνατόν να κριθούν με βάση κάποιες προηγούμενες πρακτικές τους. Δεν μπορούσε κάποιος να τους κατηγορήσει, βασιζόμενος σε υποθέσεις. Οι υποθέσεις είναι πάντα υποθέσεις και ποτέ δεν μπορείς ν' αποδείξεις τι ακριβώς είχαν στο μυαλό τους.

Ένα δεύτερο και βέβαια εξίσου σημαντικό πράγμα που εκμεταλλεύτηκαν ήταν το αντιεβραϊκό δίκιο του γερμανικού λαού, που ήταν απόλυτα δεδομένο και μπορούσε ν' αποδειχθεί εύκολα. Στηριζόμενοι στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του γερμανικού λαού εναντίον των Εβραίων, έκρυψαν σε πρώτη φάση τα δικά τους ιμπεριαλιστικά σχέδια. Μετέτρεψαν τους Γερμανούς σε ρατσιστές και "ανώτερους" "Εβραίους", για να πολεμήσουν δήθεν τον σιωνισμό των αυθεντικών Εβραίων.

Χρησιμοποίησαν δηλαδή τους Εβραίους, για να δημιουργήσουν "πολεμικές" συνθήκες έκτακτης ανάγκης μέσα στη γερμανική κοινωνία. Προκάλεσαν τα αντανακλαστικά της κοινωνίας για ένα δίκαιο στόχο, έχοντας όμως ως σκοπό να εκμεταλλευτούν την κατάσταση συναγερμού της γερμανικής κοινωνίας εις βάρος άλλων λαών. Το αντιιμπεριαλιστικό δίκιο του γερμανικού λαού ήταν το "ελατήριο" που τον "κίνησε" σε πρώτη φάση και στη συνέχεια οι ναζιστές μετέτρεψαν την "κίνηση" αυτήν σε άδικη ιμπεριαλιστική πολιτική.

Τα αντιιμπεριαλιστικά "ελατήρια" της γερμανικής κοινωνίας οι ναζιστές τα μετέτρεψαν σε ιμπεριαλιστικούς "προωθητήρες". Το δίκαιο αντιιμπεριαλιστικό πάθος του γερμανικού λαού έγινε ιμπεριαλιστικός φανατισμός. Αυτό δεν είναι δύσκολο να συμβεί, όταν δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες. Αν εξοικειώσεις μια κοινωνία με την έννοια του "θανάτου" και της "τιμωρίας" εις βάρος αυτών που θεωρεί εχθρούς της, είναι εύκολο να την οδηγήσεις στα εγκλήματα. Το δύσκολο είναι να ξεκινήσεις μια τέτοια κατάσταση, στην οποία ο λαός θα αποδέχεται το γεγονός ότι ο θάνατος του εχθρού δεν είναι έγκλημα.

Αυτό το δύσκολο ξεκίνημα πρόσφεραν ως δώρο οι Εβραίοι ιμπεριαλιστές στους ναζιστές συναδέρφους τους. Αν δεν υπήρχαν μέσα στη Γερμανία οι βδελυροί Εβραίοι, οι εγκληματίες ναζιστές θ' απομονώνονταν εύκολα από τον γερμανικό λαό. Αυτό δεν ήταν κάτι το δύσκολο ως στόχος και οι Γερμανοί θα το κατάφερναν εύκολα, πολύ πριν "ξεχυθούν" στην Ευρώπη για να τη "σώσουν". Ήταν εύκολος στόχος, γιατί το έχουν καταφέρει σχεδόν όλοι οι λαοί, που βρίσκονται σε ανάλογη κατάσταση με τους Γερμανούς.

Δεν υπάρχει χριστιανική κοινωνία που να μην έχει μέσα στα "σπλάχνα" της μια γραφική και γελοία μειονότητα φασιστών, η οποία, λειτουργώντας ρατσιστικά και υστερόβουλα, προσπαθεί να ξεσηκώσει τον λαό εναντίον κάποιου άλλου λαού. Οι λαοί συνήθως αυτούς τους καραγκιόζηδες δεν τους ακολουθούν, γιατί ενστικτωδώς αντιδρούν αρνητικά, κάθε φορά που κάποιος βλάκας προσπαθεί να τους φέρει σε απευθείας σύγκρουση με κάποιον άλλον λαό. Κανένας λαός δεν θέλει να κάνει πόλεμο εναντίον άλλου λαού. Κανένας δεν θέλει, γιατί όλοι γνωρίζουν τι συνεπάγεται ένας πόλεμος. Όλοι γνωρίζουν ότι θα κλάψουν ως πρόσωπα, είτε νικήσουν είτε χάσουν τον πόλεμο ως κράτος.

Οι Εβραίοι σ' αυτό το σημείο εξυπηρέτησαν τους ναζιστές. Ήταν ένας ιμπεριαλιστικός λαός, που τον μισούσε ο γερμανικός λαός και ταυτόχρονα η σύγκρουση μαζί του δεν απαιτούσε πόλεμο. Απαιτούσε απλή συναίνεση από την πλευρά του λαού, για να τους συμμορφώσει η εξουσία. Οι ναζιστές αυτήν τη συναίνεση για συμμόρφωση των Εβραίων εξασφάλισαν. Ο γερμανικός λαός μόνον αυτήν τη συναίνεση έδωσε και εκεί την "πάτησε", γιατί οι ναζιστές, μόλις την εξασφάλισαν, άλλαξαν τακτική. Από τη συναίνεση, για την απλή τιμωρία ενός "εσωτερικού" εχθρού, πήγαν στον πόλεμο, για την τιμωρία εξωτερικών εχθρών.

Την αρχική συναίνεση ο γερμανικός λαός την έδωσε εύκολα στις προπολεμικές εκλογές, γιατί ήταν ένας κλασικά "άρρωστος" χριστιανικός λαός. Ένας "άρρωστος" λαός, που εκείνη την ώρα μαστίζονταν από την ανεργία και την ανέχεια και μισούσε τους Εβραίους, που ακόμα κι εκείνη τη δύσκολη ώρα "θησαύριζαν". Ένας λαός, που ήταν έτοιμος ν' ασκήσει βία εναντίον του οποιουδήποτε θα του υποδείκνυαν ότι είναι υπεύθυνος για τη δική του κακοδαιμονία. Ένας λαός, που ήταν έτοιμος ν' ασκήσει βία ακόμα και εναντίον Γερμανών.

Από τη στιγμή που τα πράγματα είχαν φτάσει στο οριακό αυτό σημείο, δεν ήταν πλέον δύσκολο να "κατευθυνθούν" προς την οποιαδήποτε κατεύθυνση. Δεν υπήρχε δηλαδή πιο εύκολο πράγμα από το να στρέψει κάποιος πονηρός Γερμανός το μίσος του γερμανικού λαού εναντίον των Εβραίων. Οι Εβραίοι ήταν ξένοι, ήταν κλέφτες κι αυτό ήταν που τους έκανε τον πλέον εύκολο στόχο μέσα στην ταραγμένη και χριστιανική Γερμανία.

Άσχετα δηλαδή με την υποκριτική συμπεριφορά των υπολοίπων λαών, που μεταπολεμικά έκριναν σκληρά τον γερμανικό λαό και τον υποχρέωσαν να ζητήσει συγνώμη από τους Εβραίους, κανένας από αυτούς δεν ήταν διαφορετικός από τους Γερμανούς. Οι γερμανικός λαός δεν ήταν διαφορετικός από τους υπόλοιπους λαούς που τον "έκριναν", γιατί κι αυτοί ως λαοί "έδωσαν" πολλές φορές τη συναίνεσή τους για ανάλογα εγκλήματα.

Τιμώρησε ποτέ ο βρετανικός λαός τη βρετανική εξουσία για την "εφεύρεση" των στρατοπέδων συγκέντρωσης; Αυτός ο λαός δεν είναι που έδωσε τη συναίνεσή του για τα εγκλήματα της βρετανικής εξουσίας στις αποικίες; Το ίδιο δεν έκανε και ο γαλλικός λαός; Απειλήθηκε ποτέ με κατάρρευση το γαλλικό σύστημα, επειδή οι Γάλλοι πολίτες αντιδρούσαν στα αποικιοκρατικά εγκλήματα της γαλλικής εξουσίας;

Αυτά τα μαζικά εγκλήματα "κοινή συναινέσει" δεν αποτελούν μελανά σημεία μόνον των ισχυρών λαών, που αποδεδειγμένα ασκούσαν ιμπεριαλισμό. Ακόμα και οι πιο αδύναμοι λαοί δεν έχουν αποφύγει τις παρενέργειες της χριστιανικής "αρρώστιας" τους. Ακόμα και οι πολίτες των χριστιανικών "Μπανανιών" έχουν υποπέσει στα ίδια "αμαρτήματα".

Δεν έδωσαν τη συναίνεσή τους οι δεξιοί Έλληνες στη δεξιά εξουσία που καταδίωκε τους κομμουνιστές; Τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως και οι εκτοπίσεις των Ελλήνων κομμουνιστών στη φασιστική Ελλάδα δεν ήταν ίδιες μ' αυτές που υπέστησαν οι Εβραίοι της Γερμανίας; Ήταν διαφορετικά τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης από τα ελληνικά "ξερονήσια"; Ήταν διαφορετικό το "ξύλο" που έτρωγαν οι Εβραίοι από τους Γερμανούς ναζιστές από αυτό που έτρωγαν οι Έλληνες κομμουνιστές από τους Έλληνες φασίστες;

Γιατί λοιπόν ο γερμανικός λαός σύρθηκε συλλήβδην στα δικαστήρια, για ν' αποζημιώσει ως λαός τους Εβραίους και να τους ζητήσει συγνώμη; Πλήρωσε κανένας αποζημιώσεις από τους "τιμητές" του για τα θύματά του, όπως πλήρωσαν οι Γερμανοί τους Εβραίους; Ζήτησαν συγνώμη από τα θύματά τους; Πλήρωσαν αποζημίωση οι Βρετανοί στους Ινδούς, που τους είχαν επί χρόνια έγκλειστους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Πλήρωσαν οι δεξιοί Έλληνες αποζημίωση στους κομμουνιστές, που επί χρόνια τους βασάνισαν οι "δημοκρατικά" εκλεγμένοι άρχοντές τους;

Αυτοί οι λαοί δεν ήταν οι "κριτές" του γερμανικού λαού; Αυτοί δεν κάθισαν στο "σκαμνί" τους Γερμανούς; Αυτοί δεν παρίσταναν με απύθμενο θράσος τους υπεράνω κριτικής υπερασπιστές της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Οι "κριτές" δεν αποζημίωσαν αυτούς που οι ίδιοι αδικούσαν και βασάνιζαν για λόγους συμφέροντος και οι Γερμανοί αναγκάστηκαν ν' αποζημιώσουν αυτούς που αποδεδειγμένα τους έκλεβαν.

Όλα αυτά τα λέμε, γιατί είναι θεμελιώδη, αν θέλει να καταλάβει κάποιος τι συνέβη στη Γερμανία της εποχής εκείνης. Οι Γερμανοί, φερόμενοι τυπικά χριστιανικά, την "πάτησαν", όχι γιατί ήταν διαφορετικοί από τους υπόλοιπους χριστιανούς, αλλά γιατί ο αντίπαλός τους ήταν πιο πονηρός από τους συνήθεις αντιπάλους των υπολοίπων χριστιανικών κρατών. Οι Εβραίοι ήταν πολύ πιο πονηροί από τους κατακτημένους Ινδούς ή τους αντιδραστικούς Έλληνες κομμουνιστές.

Αυτοί οι πονηροί αντίπαλοι και η ύπουλη μεθοδολογία τους οδήγησαν τον γερμανικό λαό στο σφάλμα. Ο γερμανικός λαός την "πάτησε", γιατί δεν γνώριζε τι τον συμφέρει να γίνει και τι όχι. Την "πάτησε", γιατί έδωσε την εξουσία σε "καρκινοπαθείς" για να συμμορφώσουν άλλους "καρκινοπαθείς", οι οποίοι ευνοούνται από αυτού του είδους τη "θεραπεία". Νόμισε ότι, "εμβολιαζόμενος" πρόσκαιρα με το ναζιστικό "καρκινικό" "εμβόλιο", θα βελτιώσει τη δική του "υγεία", "θεραπεύοντας" τον "καρκίνο" του σιωνισμού.

Ο γερμανικός λαός νόμισε αυτό το οποίο συνήθως νομίζουν οι "άρρωστοι" χριστιανοί. Νόμισε ότι τον συμφέρει η δυναμική αυτή "θεραπεία", γιατί υπέθεσε ότι θα επωφελούνταν από τον ελεύθερο "χώρο" που θα προέκυπτε στην οικονομία από την "αποβολή" των Εβραίων. Το ίδιο νόμισαν για τις δικές τους περιπτώσεις και οι Βρετανοί ή οι Γάλλοι αποικιοκράτες ή οι Έλληνες δεξιοί. Όλοι αυτοί νόμισαν ό,τι συνήθως θέλει η εξουσία να νομίζεις. Η εξουσία, για να κρύψει τα συμφέροντά της ή τις φιλοδοξίες της, πάντα σε εκπαιδεύει να νομίζεις ότι κάποιος άλλος φταίει για τα προβλήματά σου και ότι ενδεχόμενη τιμωρία του θα σου δώσει την ευκαιρία να επωφεληθείς.

Στο σημείο αυτό πρόδωσε τον γερμανικό λαό η χριστιανική "αρρώστια" του κι αυτό εκμεταλλεύτηκαν οι "καρκινοπαθείς" ναζιστές δολοφόνοι ιμπεριαλιστές. Ο γερμανικός λαός συναίνεσε στο να συμμορφώσει η εξουσία τους Εβραίους και όχι να τους σκοτώσει. Νόμισε ότι με μέτρα εκφοβισμού τους θα μπορούσε ν' απαλλαγεί από την παρασιτική τους δραστηριότητα.

Η απόδειξη αυτού που λέμε αποκαλύπτεται από το γεγονός ότι οι ναζιστές, ακόμα και στην εποχή της παντοδυναμίας τους, απέκρυπταν από τον γερμανικό λαό τα εγκλήματα που πραγματοποιούσαν εις βάρος των Εβραίων. Σ' ό,τι αφορά αυτήν την εγκληματική δραστηριότητά τους, οι ναζιστές συνεννοούνταν μεταξύ τους, είτε προφορικά είτε με συνθηματικό τρόπο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, αν είχαν εξασφαλίσει τη συναίνεση για την οποία κατηγορήθηκε ο γερμανικός λαός, θα "παρήγαγαν" πολιτική με τα εγκλήματα αυτά. Θα πρόβαλλαν τα εγκλήματά τους, όπως προβάλουν οι πολιτικοί τα έργα τους.

Αν ήταν "καρκινοπαθής" ο γερμανικός λαός, θα διασκέδαζε με τα εγκλήματα των ναζιστών. Αν ήταν "καρκινοπαθής" ο γερμανικός λαός, θα έκανε ό,τι κάνουν σήμερα οι Εβραίοι. Ό,τι κάνουν σήμερα οι "καρκινοπαθείς" Εβραίοι εις βάρος των Παλαιστίνιων φουκαράδων. Οι Εβραίοι σήμερα στο Ισραήλ "παράγουν" πολιτική μέσα από τα εγκλήματα τους. Οι ηγέτες τους σκοτώνουν τους εχθρούς τους και με τον τρόπο αυτόν κερδίζουν εκλογές. Με τα εγκλήματα αυτά αποδεικνύουν στον λαό ότι μπορούν, είτε να τον προστατεύσουν από τους εχθρούς του είτε να του δώσουν κέρδη εις βάρος άλλων.

Ο λαός του Ισραήλ σήμερα είναι ο πλέον "άρρωστος" του κόσμου. Αυτό δεν είναι κάτι που είναι αφηρημένο κι ούτε αποτελεί αυθαίρετη διαπίστωση του γράφοντος. Αυτό είναι ένα μέγεθος που είναι απόλυτα μετρήσιμο. Ο "καρκίνος" του Ισραήλ είναι εξαπλωμένος σε ποσοστό πάνω από το 60% του ισραηλινού "σώματος" και το ανάλογο ποσοστό αφορά και τον εβραϊσμό της διασποράς. Πώς προκύπτει όμως αυτό το ποσοστό; Από τις δημοσκοπήσεις. Από το ποσοστό το οποίο συμφωνεί με την πολιτική του δολοφόνου που ακούει στο όνομα Σαρόν και ο οποίος και μόνον που υπάρχει ως άνθρωπος αποτελεί ντροπή για την ανθρωπότητα να συγκαταλέγεται στα μέλη της.

Αυτό το πρωτοφανούς αγριότητας κι αναλγησίας ζώο —και όσοι Εβραίοι συμμερίζονται την άποψή του— είναι η απόδειξη της "αρρώστιας" που αυτήν τη στιγμή μαστίζει το εβραϊκό "σώμα". Οι Εβραίοι εξουσιαστές είναι χειρότεροι ακόμα και από τους ναζιστές, γιατί ακριβώς "παράγουν" πολιτική μέσω των εγκλημάτων. Αυτό είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να κάνει ένα κράτος. Είναι ό,τι χειρότερο για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της, όταν μια οργανωμένη κρατική εξουσία στρέφει τα νόμιμα όπλα της και τη δύναμή της εναντίον απλών πολιτών.

Αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα με τους Ισραηλινούς και γι' αυτό μιλάμε για γενική συνενοχή και δεν διαχωρίζουμε τους πολίτες από την ηγεσία τους. Στο Ισραήλ "παράγεται" πολιτική μέσω των δολοφονιών. Όταν οι υποψήφιοι εξουσιαστές τους θέλουν να πάρουν την εξουσία, καταφεύγουν στους φόνους, για να "πείσουν" τους ψηφοφόρους να τους εμπιστευτούν. Σε φαινομενικά δημοκρατικές διαδικασίες τον ρόλο των επιχειρημάτων τον "παίζουν" οι φόνοι.

Αυτή είναι η αδιαμφισβήτητη απόδειξη της αθλιότητας των ηγεσιών του Ισραήλ και της "αρρώστιας" του λαού του. Φονεύουν Παλαιστίνιους, για να "πείσουν" τους ψηφοφόρους για όλα τα είδη των πολιτικών "προτάσεών" τους. Φονεύουν Παλαιστίνιους, για να τους πάρουν τη γη και να τη μοιράσουν σε Ισραηλινούς εποίκους, θεωρώντας το αυτό θετική οικονομική πολιτική, που προσφέρει λύσεις. Φονεύουν Παλαιστίνιους, για ν' αποδείξουν ότι είναι άξιοι να κυβερνήσουν εν "ασφάλεια" το Ισραήλ. Φονεύουν, για να "παράγουν" πολιτική, θεωρώντας αυτούς τους φόνους σαν την καλύτερη απόδειξη της αξίας τους.

Αυτή η άθλια κατάσταση είναι που τους κάνει κατά πολύ χειρότερους των Γερμανών. "Παράγουν" πολιτική εντός ενός σταθερά αντιπαλαιστινιακού πολιτικοϊδεολογικού πλαισίου. Οι Γερμανοί δεν έκαναν κάτι τέτοιο. Οι ναζιστές με την αντιεβραϊκή πολιτική πήραν την εξουσία κι απλά ανέτρεψαν το μέχρι τότε υφιστάμενο πολιτικοϊδεολογικό πλαίσιο της Γερμανίας. "Παρήγαν" μία φορά πολιτική και πήραν την εξουσία. Από εκεί και πέρα η πολιτική τους "παραγόταν" με άλλον τρόπο και βάση άλλων αναγκών.

Οι Γερμανοί θα έκαναν το ίδιο με τους Ισραηλινούς, αν, αφού έπαιρναν την εξουσία και εντός ενός ναζιστικού πολιτικοϊδεολογικού πλαισίου, "παρήγαγαν" συνεχή πολιτική με βάση τον αντιεβραϊσμό. Αν δηλαδή μέσα σε ένα σταθερά ναζιστικό καθεστώς μάχονταν για την εξουσία με την πλειοδοτική λογική διάφοροι πολιτικοί "ναζιστίζοντες" και αντιεβραϊκοί σχηματισμοί. Αν, δηλαδή, κάθε φορά που κάποιος διεκδικούσε την εξουσία, υποσχόταν και μια νέα αντιεβραϊκή μεθοδολογία. Αν στον προηγούμενο Γερμανό, που ασκούσε εξουσία και ο οποίος "έκαιγε" τους Εβραίους, προστίθονταν ο επόμενος διεκδικητής, ο οποίος θα υποσχόταν επιπλέον και να τους "πνίξει", θα υπήρχε αυτό που λέμε "παραγωγή" πολιτικής. Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ και από εκεί προκύπτει η διαφορά μεταξύ των ευθυνών των δύο λαών.

Ο γερμανικός λαός ήταν μία φορά θύτης και μία φορά συνένοχος, ενώ ο ισραηλινός λαός είναι συνεχώς θύτης και καθημερινά συνένοχος. Το εγκληματικό δηλαδή είναι να προσπαθείς συστηματικά να επιλύεις ή να "ξεφορτώνεσαι" τα προβλήματά σου εις βάρος ενός άλλου λαού. Αυτό γίνεται σήμερα στο Ισραήλ, όπου το σύνολο των κοινωνικών ή οικονομικών προβλημάτων, είτε λύνεται εις βάρος των συμφερόντων των Παλαιστινίων είτε τα "χρεώνεται" ο ίδιος λαός. Σήμερα όποιος υπόσχεται παραπάνω περιορισμούς ή αρπαγές —και άρα εγκλήματα εις βάρος των Παλαιστινίων— είναι αυτός ο οποίος κερδίζει τις εκλογές και άρα κυβερνάει το Ισραήλ. Σήμερα κυβερνάει το Ισραήλ όποιος υπόσχεται να τον βάλει σε νέα ακόμα πιο μεγάλα και αποδοτικά αντιπαλαιστινιακά "κόλπα".

Ο αναγνώστης εδώ ίσως αναρωτηθεί για την ορθότητα των όσων ισχυριζόμαστε. Μήπως αδικούμε τον λαό του Ισραήλ; Μήπως αυτήν την ψευδή εικόνα γι' αυτόν μας τη δίνει ο πραγματικός φόβος ενός λαού απέναντι στην τυφλή τρομοκρατία; Ποιος λαός δεν θα φοβόταν την τρομοκρατία αυτού του τύπου —όταν αυτή θα εκδηλωνόταν— και δεν θα έδινε στην πλειοψηφία του πλήρη εξουσιοδότηση στην ηγεσία του να την πατάξει; Μήπως δηλαδή τον αδικούμε κατάφορα; Μήπως οι γενικεύσεις μας αδικούν τους Ισραηλινούς, που πραγματικά μάχονται για την ειρήνη; Μήπως αδικούμε τους Ισραηλινούς, που πραγματικά μάχονται την σκληρή ισραηλινή εξουσία;

Όχι βέβαια. Και αυτό για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ο εξής: Όταν κρίνεις έναν λαό για "άρρωστη" συμπεριφορά, δεν υπάρχει περίπτωση να τον αδικήσεις. Γιατί; Γιατί στην περίπτωση αυτήν δεν υπάρχει το υποκειμενικό, που αφορά την κρίση ενός μεμονωμένου ατόμου. Αν γνωρίζεις ότι η πλειοψηφία ενός λαού στηρίζει μόνιμα μια εγκληματική εξουσία, τότε μιλάμε για γενική "αρρώστια".

Στην περίπτωση αυτήν μάλιστα συμβαίνει και το εξής παράδοξο. Αυτοί οι οποίοι θεωρητικά θίγονται από τη γενίκευσή σου —και είναι οι "υγιείς"— όχι μόνον δεν είναι εχθροί σου, αλλά αντίθετα οι πιο πολύτιμοι σύμμαχοί σου. Άνθρωποι, που να υποφέρουν πιο πολύ από την "αρρώστια" του Ισραήλ, δεν υπάρχουν άλλοι από αυτούς της μειοψηφίας των "υγιών" Ισραηλινών. Ακόμα και οι Παλαιστίνιοι υποφέρουν λιγότερο απ' αυτούς. Γιατί; Γιατί τουλάχιστον οι Παλαιστίνιοι τους "άρρωστους" Ισραηλινούς τους έχουν εχθρούς και τους πολεμούν. Οι "υγιείς" Ισραηλινοί τούς έχουν αδερφούς και έρχονται στιγμές που όχι μόνον πρέπει να τους δικαιολογήσουν στο όνομα της γενικής επιβίωσης, αλλά αναγκάζονται και οι ίδιοι να θυσιαστούν γι' αυτούς που μισούν. Πρέπει να πολεμήσουν, για να προστατεύσουν αδικίες στις οποίες οι ίδιοι δεν συμμετείχαν. Σκοτώνονται τα δικά τους παιδιά, για να σώσουν τα χωράφια τους οι "άρρωστοι" άρπαγες.

Είναι δεδομένο δηλαδή ότι δεν έχουμε λόγους να αισθανόμαστε ενοχές, επειδή ενδεχομένως θα αδικούσαμε πραγματικά κάποιους με τις γενικεύσεις αυτές. Είναι δεδομένο ότι οι πρώτοι οι οποίοι θα προσυπέγραφαν τις διαπιστώσεις μας θα ήταν οι δημοκράτες και σκληρά εργαζόμενοι πολίτες του Ισραήλ. Είναι δεδομένο ότι θα το προσυπέγραφαν, όπως προσυπέγραψαν οι "υγιείς" Γερμανοί την καταδίκη των ναζιστών.

Για να συνεχίσουμε λοιπόν την ανάλυσή μας, θα πούμε το εξής: Ο ισραηλινός λαός είναι ένοχος σε όλα τα επίπεδα, γιατί συμμετέχει ενεργά στην εγκληματική πολιτική του Ισραήλ. Αυτός είναι ο οποίος ψηφίζει τους ηγέτες που προκαλούν την τρομοκρατία. Αυτός τους ψηφίζει, γιατί επωφελείται από την πολιτική τους. Από την πρώτη στιγμή που πάτησε το "πόδι" του στην Παλαιστίνη, κάνει ακριβώς τα ίδια πράγματα. Είναι μόνιμα "προσανατολισμένος" προς την επέκταση των συμφερόντων του εις βάρος των γηγενών. Από τους πρώτους Ισραηλινούς, που πάτησαν το "πόδι' τους στην Παλαιστίνη, μέχρι τους πιο πρόσφατους, όλοι έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Στην πλειοψηφία τους όλοι αυτοί αποτελούσαν φτωχή "πλέμπα" του εβραϊσμού. Αυτοί που αναζητούσαν λύση στην προσωπική τους φτώχεια. Γι' αυτόν τον λόγο λειτουργούν σταθερά ως σκληροί έποικοι, που εποφθαλμιούν το κεφάλαιο των γηγενών. Όντας "άρρωστοι" ρατσιστές, νομίζουν ότι το δικαιούνται οι ίδιοι και όχι οι "κατώτεροι" Παλαιστίνιοι. Σ' αυτόν τους τον στόχο —και όχι στην εθνική αγάπη κι αλληλεγγύη— οφείλεται η μόνιμη πίεση που ασκούν στους ομοεθνείς τους για σταδιακή παλιννόστηση.

Αυτή η σταδιακή παλιννόστηση είναι μέρος της ίδιας αποικιοκρατικής πολιτικής. Οι Εβραίοι δεν επέστρεψαν όλοι μαζί στο Ισραήλ, γιατί δεν τους συνέφερε. Αν γινόταν αυτό θα έπρεπε ν' αποφασίσουν άπαξ για τον τρόπο με τον οποίο θα λειτουργούσαν σε ένα δεδομένο κράτος με δεδομένα χαρακτηριστικά. Αυτό όμως δεν τους συμφέρει, γιατί σημαίνει περιορισμό των αρπαγών τους. Γι' αυτόν τον λόγο η επιστροφή τους, εδώ και μισό αιώνα, γίνεται σταδιακά και κατά κύματα.

Με την οργανωμένη και σταδιακή αυτήν παλιννόστηση, προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν την αρπαγή του κεφαλαίου. Προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν το κατά κεφαλήν αρπαχθέν κεφάλαιο. Κάθε νέο κύμα παλιννοστούντων "ωθεί" τα όρια του Ισραήλ. Μετακινεί τις εθνικές "εμπροσθοφυλακές" και νομιμοποιεί τις αρπαγές των προηγούμενων. Η νέα γη που αρπάζεται κάνει "τελειωμένη" υπόθεση την προηγούμενη. Όσο επιστρέφουν νέοι Εβραίοι, τόσο πιο πολύ ισχυροποιούνται οι προηγούμενοι. Οι νέες αρπαγές μονιμοποιούν τις προηγούμενες. Γιατί; Γιατί οι νέες παρουσίες δικαιολογούν νέες καταλήψεις. Κάθε φορά που επιστέφει ένα νέο "κύμα" Εβραίων παλιννοστούντων, δημιουργείται ένα νέο "κύμα" εποίκων.

Από την πρώτη στιγμή δηλαδή όλοι αυτοί προσπαθούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα και εντάσεις, γιατί απλούστατα μόνον σε προβληματικές συνθήκες μπορούν να επιτύχουν τον στόχο τους, που είναι η αρπαγή του ξένου κεφαλαίου. Όταν στόχος σου είναι ν' αρπάξεις χωράφια, δεν μπορείς να είσαι ειρηνιστής, γιατί δεν σε συμφέρει. Σε συνθήκες ειρήνης δεν μπορείς να πάρεις χωράφια και άρα δεν επενδύεις σ' αυτές. Ο λαός του Ισραήλ, που πήγε στην Παλαιστίνη για να "βολευτεί", δεν είχε κέρδος από την ειρήνη και γι' αυτόν τον λόγο δεν επένδυσε ποτέ σ' αυτήν. Για τον λόγο αυτόν γεννήθηκαν μέσα από τα "σπλάχνα" του οργανώσεις δειλών δολοφόνων τύπου Χαγκάνα, Παλμάχ και Στερν.                                                                                     

Με την εγκληματική του στάση δηλαδή αυτός ο λαός προκαλεί την τρομοκρατία και στη συνέχεια την εκμεταλλεύεται σαν "άλλοθι", για να συνεχίσει την ίδια ακριβώς συμπεριφορά, που θα ξαναγεννήσει την τρομοκρατία. Κάθε φορά που οι Παλαιστίνιοι αντιδρούν κι εκδηλώνουν τρομοκρατική δραστηριότητα, ο ισραηλινός λαός "δράττει" την ευκαιρία κι επωφελείται.  Κάθε νέα "Ιντιφάντα" προσφέρει στους Ισραηλινούς νέα χωράφια και νέα οικόπεδα για εποικισμό. Η αντίδραση δηλαδή των Παλαιστινίων προσφέρει κέρδος στους Ισραηλινούς και όχι στους ίδιους.

Στο σημείο αυτό αποκαλύπτεται έμμεσα και η ενοχή του ισραηλινού λαού, εφόσον υπάρχει κέρδος του από αυτήν την εγκληματική πολιτική απέναντι στους Παλαιστίνιους. Η συμμετοχή του σ' αυτού του είδους την πολιτική δεν αποκαλύπτεται μόνον έμμεσα, εξαιτίας των κερδών που εισπράττει. Αποδεικνύεται και άμεσα, εφόσον είναι ορατές και ευδιάκριτες οι επιλογές του. Το Ισραήλ είναι το μοναδικό κράτος στον κόσμο, που σε συνθήκες υποτίθεται δημοκρατίας την εξουσία του τη διαχειρίζονται αποκλειστικά πρώην στρατιωτικοί. Σε κανένα κράτος, στο οποίο ύστερα από πραξικόπημα δεν υπάρχει στρατιωτικό καθεστώς, δεν υπάρχει τέτοιο μονοπώλιο. Στο Ισραήλ δηλαδή —ανάμεσα στα άλλα εγκλήματα— "μαγαρίζεται" και η ίδια η έννοια της "δημοκρατίας". Δεν υπάρχει δημοκρατία, όταν βρωμεροί ρατσιστές και φασίστες ραβίνοι είναι αυτοί οι οποίοι πραγματικά αποφασίζουν μόνοι τους για το ποιος στρατιωτικός θα κυβερνήσει.

Η πολιτική σκηνή του Ισραήλ είναι ο "παράδεισος" του κάθε "πετυχημένου" στρατιωτικού. Του κάθε "πετυχημένου", που, όταν ήταν εν ενεργεία στρατιωτικός —και υπό τις εντολές των φανατικών ραβίνων—, περιόριζε τους Παλαιστίνιους και τους άρπαζε τα χωράφια. Του κάθε "πετυχημένου", που πραγματοποίησε εγκλήματα υπό τις εντολές των φασιστών.

Υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από αυτό, για τη συνενοχή του λαού στα εγκλήματα αυτά; Ποιος ψηφίζει τους στρατιωτικούς; Ποιος δεν γνωρίζει τι είδους πολιτική ακολουθούν αυτά τα κομπλεξικά "γεράκια"; Από τη στιγμή που όλοι τα γνωρίζουν αυτά κι επωφελούνται, ευνόητο είναι ότι συμμετέχουν. Συμμετέχουν στην πολιτική που γεννάει την τρομοκρατία, την οποία στη συνέχεια επικαλούνται, για να παριστάνουν στους λαούς τους αθώους αμάχους, που έχουν ανάγκη προστασίας.

Το ακόμη χειρότερο όμως είναι ότι φαίνεται να διασκεδάζουν την όλη κατάσταση. Το Ισραήλ είναι η μόνη χώρα όπου τα εγκλήματα των κρατικών υπηρεσιών γίνονται προεκλογική ατραξιόν των κομμάτων. Είναι η μόνη χώρα που χειροκρότει αυτούς που επιδεικνύουν τα κεφάλια των εχθρών τους με την υπερηφάνεια του θηρευτή. Η μόνη χώρα, όπου τα εγκλήματα μπαίνουν σαν "προσόντα" στα βιογραφικά των πολιτικών της. Είναι "άρρωστος" ο λαός του Ισραήλ κι αυτό το αποδεικνύει καθημερινά εις βάρος των Παλαιστινίων. Είναι "άρρωστος" ένας λαός, του οποίου τα μέλη του τακτικού του στρατού βγαίνουν αναμνηστικές φωτογραφίες πάνω από πτώματα πολιτών, τα οποία η κυβέρνησή τους "βαπτίζει" αυθαίρετα "δυνάμει τρομοκράτες". Η κυβέρνηση, που, αγνοώντας κάθε έννοια "δικαίου", μόνη της δικάζει και μόνη της καταδικάζει σε θάνατο όποιον θέλει, για όποιον λόγο θέλει και χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν.

Αυτό το οποίο θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων ακόμα και σε μια "Μπανανία", στο Ισραήλ θεωρείται φυσιολογικό. Αυτοί οι επαγγελματίες "κλάψες" και πλούσιοι —λόγω του ολοκαυτώματος— "χειροκροτούν" μαζικά ως λαός τους βασανισμούς και τις εκτελέσεις των εχθρών τους. Αυτοί που έγιναν πλούσιοι, καταγγέλλοντας τις απάνθρωπες συνθήκες στα στρατόπεδα εργασίας, διατηρούν τις χειρότερες και πιο απάνθρωπες φυλακές του σύγχρονου κόσμου. Τις φυλακές στις οποίες οι αποφυλακίσεις γίνονται εκ του πονηρού, για να μην "χρεώνεται" το Ισραήλ νεκρούς. Τις φυλακές στις οποίες οι αποφυλακισμένοι συνήθως πεθαίνουν μετά από μερικές ημέρες ελεύθερης ζωής.

Οι Ισραηλινοί δολοφόνοι δεν είναι αγαθοί, όπως ήταν οι ναζιστές, που έθαβαν τους νεκρούς Εβραίους μέσα στα στρατόπεδά τους. Τα θύματά τους δεν θέλουν να τα χρεώνονται οι ίδιοι. Τα θύματα των Ισραηλινών τα "χρεώνεται" ο Θεός και η κακή τους "τύχη". Γι' αυτόν τον λόγο συστηματικά απελευθερώνουν ετοιμοθάνατους. Αυτοί οι οποίοι έγιναν πλούσιοι, επειδή έπεσαν θύματα γενοκτονίας, "χειροκροτούν" μαζικά πράξεις γενοκτονίας και βασανισμού πολιτών. Σε ποιο πολιτισμένο κράτος θα έδειχνε η τηλεόραση στρατιώτες να σπάνε χέρια και πόδια πολιτών με πέτρες και δεν θα είχαμε αλλαγή της στρατιωτικής ηγεσίας και παραδειγματική τιμωρία των στρατιωτών;

Ποιοι στρατιώτες, ποιου κράτους και υπό την ανοχή ποιας κοινωνίας θα μπορούσαν, αδιαφορώντας για την διεθνή κοινή γνώμη, να γκρεμίζουν μπροστά στις κάμερες σπίτια μέσα στα οποία βρίσκονταν οι κάτοικοί τους; Ποιος τακτικός στρατός θα είχε την ελεεινότητα και τη δειλία να χρησιμοποιεί στις επιχειρήσεις του παιδιά ως "ασπίδα"; Ποιος στρατός θα τολμούσε να διατηρεί επισήμως υπηρεσίες με ειδίκευση στις δολοφονίες πολιτών; Ποιος στρατός θα τολμούσε να διατηρεί μια στρατοαστυνομική υπηρεσία τύπου Σιν Μπετ;

Τι εστί Σιν Μπετ; Μια εταιρεία δολοφόνων. Μια εταιρεία, που μπορεί να καταδιώξει και να εξοντώσει τον οποιονδήποτε της υποδείξουν τα "αφεντικά" της. Μια εταιρεία, που είναι διαβόητη στη Μέση Ανατολή για τα απάνθρωπα εγκλήματά της. Μια εταιρεία δολοφόνων, που μπροστά της ακόμα και η περίφημη Γκεστάπο φαντάζει σαν ανοργάνωτη ενωμοτία προσκόπων. Στελέχη της μπαίνουν σε σπίτια πολιτών και σκοτώνουν όποιον βρίσκουν μπροστά τους. Στελέχη της έδιναν σε συλληφθέντες Παλαιστίνιους εκείνα τα χημικά, που λίγες μέρες μετά θα τους οδηγούσαν σε οδυνηρό θάνατο μέσα στα σπίτια τους;

Αυτά όλα αποδεικνύουν τη συνενοχή του λαού του Ισραήλ στα κρατικά εγκλήματα. Γιατί όλα αυτά, που είναι ευρέως γνωστά, αποδεικνύουν ότι οι Εβραίοι δολοφόνοι έχουν εξασφαλίσει την "κάλυψη" της κοινωνίας τους και από εκεί και πέρα ελάχιστα υπολογίζουν τη γνώμη των υπόλοιπων συνανθρώπων τους.

Αυτό όμως είναι και το λιγότερο. Οι Εβραίοι δεν υπολογίζουν όχι μόνον τους ανθρώπους, αλλά ούτε τον Ίδιο τον Θεό, στην Ύπαρξη του Οποίου υποτίθεται ότι πιστεύουν. Ποιο πολιτισμένο κράτος και ποιος λαός θα έβλεπε τις βαρβαρότητες που συμβαίνουν σήμερα στον Ναό της Γέννησης στη Βηθλεέμ και δεν θα αντιδρούσε; Μόνον οι Εβραίοι τα θεωρούν όλα αυτά φυσιολογικά. Ακόμα και οι πιο άθλιοι βάρβαροι λαοί είχαν "φόβο Θεού". Σέβονταν τους ιερούς τόπους και είχαν σεβασμό στην έννοια του "ικέτη". Μόνον οι Εβραίοι βάζουν ελεύθερους σκοπευτές να πυροβολούν μέσα στον ιερό χώρο.

Οι σημερινοί Ισραηλινοί γι' αυτόν τον λόγο είναι πολύ χειρότεροι σε όλα τα επίπεδα από τους Γερμανούς της προπολεμικής εποχής. Οι ηγεσίες τους είναι πολύ χειρότερες από τους ναζιστές και ο λαός πολύ χειρότερος από τον γερμανικό λαό της εποχής εκείνης. Αυτήν η ποιότητα των λαών "προβάλλεται" και στους στρατούς τους. Ο κάθε λαός δηλαδή έχει και τον στρατό που του αξίζει. Τον στρατό που κάνει ό,τι θα ήθελε να κάνει και ο ίδιος. Ο στρατός των Ισραηλινών είναι αντάξιος των προσδοκιών αυτών που τον δημιούργησαν. Είναι ένας στρατός δειλός, που ναι μεν του αρέσει να σκοτώνει και να καταστρέφει, αλλά την ίδια ώρα δεν θέλει να πολεμάει. Ένας στρατός που με πλήρη ισχύ φοβάται ακόμα και τα λίγα "Καλάσνικοφ" της παλαιστινιακής αρχής.

Πρόσφατα ανέβαλε επιχείρηση αντιποίνων στη λωρίδα της Γάζας, γιατί λέει έγιναν γνωστά τα "σχέδιά" του. Ένας ολόκληρος και υπερεξοπλισμένος στρατός ανέβαλε την επιχείρησή του, επειδή κάποιοι φουκαράδες με "Καλάσνικοφ" γνώριζαν γι' αυτήν. Μιλάμε για απίθανα πράγματα. Μιλάμε για πρωτοφανή δειλία. Γι' αυτόν τον λόγο ισχυριζόμαστε ότι αυτός δεν είναι ένας τυπικός τακτικός στρατός. Είναι ένας όχλος δολοφόνων, που δρουν μόνον εκ του ασφαλούς και βγάζουν κόμπλεξ, όταν έχουν υπεροχή.

Θα καταδεχόταν ποτέ η περήφανη Βέρμαχτ να κάνει τις αθλιότητες των Ισραηλινών; Θα ανεχόταν ποτέ ο Γερμανός πολίτης να βλέπει στρατιώτες του να ατιμάζουν τη στολή τους; Να πιάνουν τρεις-τρεις στρατιώτες τα μικρά παιδιά και να τους σπάνε τα χέρια με τις πέτρες; Να κάνουν "σκοποβολή" σε σπίτια τα οποία κατοικούνται; Οι Γερμανοί ήταν περήφανοι για τον στρατό τους, γιατί πολεμούσε στρατούς. Πολλοί ναζιστές μπορεί να ήταν εγκληματίες, αλλά ο στρατός δεν ανήκε σ' αυτούς. Ο γερμανικός στρατός ανήκε στον γερμανικό λαό και με την παράδοση και την ευπρέπεια αυτού του λαού ήταν ευθυγραμμισμένος. Πολεμούσε στρατούς και διαπνεόταν από αυστηρούς εσωτερικούς νόμους τιμής και ιπποσύνης. Άσχετα με την άποψή μας για τον πόλεμο, ο στρατός εκείνος ήταν ένας γενναίος στρατός, που πολεμούσε και δεν ήταν όχλος δολοφόνων. Δεν ήταν ένας στρατός δολοφόνων, που, όταν δεν σκότωνε γυναικόπαιδα, πυροβολούσε σπίτια, αυτοκίνητα, βιβλία, καντήλια και οτιδήποτε άλλο βρισκόταν μπροστά του.

Αυτό ακριβώς κάνει ο ισραηλινός στρατός, που είναι πλήρως ευθυγραμμισμένος με την ποιότητα και τις παραδόσεις του εβραϊκού λαού. Ζημιά εκ του ασφαλούς να κάνουν οι στρατιώτες του κι όπως να 'ναι. Για όποιον λόγο θέλει ο καθένας. Ζημιά, που δεν έχει απαραίτητα σχέση με τις ανάγκες του στρατού ή των γενικότερων ισραηλινών συμφερόντων. Ζημιά, που έχει να κάνει καθαρά με το κόμπλεξ εκείνου που την κάνει. Θα ανεχθεί ο κομπλεξικός ισραηλινός στρατιώτης έναν Παλαιστίνιο των "κατεχόμενων" να κατοικεί σε καλύτερο σπίτι από το δικό του; Θα βάλει το σπίτι στο στόχαστρο του τανκ και θα το καταστρέψει. Το ίδιο θα κάνει με το αυτοκίνητο, το μαγαζί και οτιδήποτε άλλο ανήκει σε Παλαιστίνιους πλουσιότερους από τον ίδιο. Έχοντας την "κάλυψη" του στρατού, καταστρέφει ό,τι βρίσκει και το "ευχαριστιέται". Οτιδήποτε όμορφο ή ακριβό απολαμβάνουν οι Παλαιστίνιοι, είναι στόχος των στρατιωτών του Ισραήλ.

Τέτοιος στρατός-όχλος είναι ο ισραηλινός στρατός. Αυτό δεν είναι κάτι που το ισχυριζόμαστε εμείς αυθαίρετα. Αυτό είναι κάτι που το αποδεικνύουν οι αριθμοί. Ο στρατός αυτός, παρά το νεαρόν της ηλικίας του και παρ' όλο που δεν έχει ποτέ πολεμήσει, έχει στο "ενεργητικό" του χιλιάδες θανάτους και τεράστιες καταστροφές. Από τη στιγμή που δεν πολέμησε εναντίον άλλων στρατών, ευνόητο είναι ότι τα χιλιάδες αυτά θύματά του ανήκουν στην κατηγορία των αμάχων. Από τη στιγμή που δεν πολέμησε εναντίον άλλου κράτους, ευνόητο είναι ότι οι καταστροφές αυτές αφορούν περιουσίες κοινών πολιτών. Είναι ο μόνος στρατός στον κόσμο, που εδώ και μισό αιώνα πραγματοποιεί σε καθημερινή βάση πράξεις γενοκτονίας και ειδικεύεται στις πολιτικές και άλλες δολοφονίες. Κανένας άλλος στρατός στον πολιτισμένο κόσμο δεν έχει τέτοιου είδους αρμοδιότητες.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι πρόκειται για ένα μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο. Είναι μοναδικό φαινόμενο στον κόσμο ένας στρατός ενός κράτους, που δεν έχει καλά-καλά συμπληρώσει πενήντα χρόνια ζωής, να κατηγορείται για χιλιάδες εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αν δεν απολάμβανε της προστασίας των Αμερικανών και της ανοχής της διεθνούς κοινότητας, θα έπρεπε να δικάζεται σχεδόν κάθε μέρα στα διεθνή δικαστήρια. Θα κατέρριπτε όλα τα ρεκόρ, εφόσον δεν θα υπήρχε ούτε μία ηγεσία του, που να απέφευγε την αναγκαστική αντικατάστασή της, για λόγους που έχουν σχέση με εγκλήματα.

Αυτός είναι ο ισραηλινός στρατός. Ο στρατός ενός κομπλεξικού λαού, που για μία φορά σε ολόκληρη την ιστορία του είχε την ισχύ να δημιουργήσει στρατό και δημιούργησε την πιο καλά οργανωμένη και εξοπλισμένη συμμορία δολοφόνων που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Ο στρατός των εφέδρων, που όλα τους τα "κόμπλεξ" από την καθημερινότητα θα πάνε και θα τα "βγάλουν" στα κατεχόμενα. Ο στρατός των δυστυχισμένων "ανθρωποειδών", που τις "σφαλιάρες" της καθημερινότητας τις μετατρέπουν σε πυροβολισμούς εναντίον αμάχων. Ο στρατός των δειλών, που βάζουν τις στολές τους μόνον και μόνον για να μπορούν να σκοτώσουν ανθρώπους νόμιμα. Μετά θα πάνε στις καφετέριες του Τελ Αβίβ και θα κάνουν τους έξυπνους και τους γενναίους, άσχετα αν τα "κάνουν πάνω τους", κάθε φορά που τυχαίνει να περνάει από εκεί κάποιος Παλαιστίνιος.

Αυτός είναι κι ο λόγος που είμαστε απόλυτα βέβαιοι —και το δηλώνουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο— ότι ο λαός της ναζιστικής Γερμανίας ήταν πολύ καλύτερος από τους σύγχρονους Ισραηλινούς. Αυτό, για κάποιον που έχει γνώσεις, δεν είναι παράξενο. Γιατί; Γιατί το σύνολο της αθλιότητας των χριστιανικών λαών προέρχεται από τη δυνατότητα κάποιων να εκμεταλλεύονται την παράδοσή τους και την παιδεία τους και να τους "οχλοποιούν", ωθώντας τους σε εγκλήματα επί δικαίων και αδίκων.

Οι Εβραίοι είναι οι χειρότεροι όλων, γιατί απλούστατα αυτοί είναι το "πρότυπο" αυτού του τύπου των λαών. Η δική τους παράδοση και η δική τους παιδεία είναι αυτή που δίνει στους χριστιανούς τα άσχημα χαρακτηριστικά. Το θέμα είναι ότι οι χριστιανοί "οχλοποιούνται" μόνον στα όρια, ενώ οι Εβραίοι είναι μόνιμα "όχλος". Εδώ οι άνθρωποι τόλμησαν και σταύρωσαν τον Ίδιο τον Υιό του Θεού, θα έχουν έλεος για τον φτωχό Παλαιστίνιο; Αυτούς τους δολοφόνους στηρίζουν οι Αμερικανοί και τους ανέχεται η διεθνής κοινότητα.

Ο αναγνώστης εύκολα αντιλαμβάνεται τόσο την ποιότητα αυτών που "έκριναν" τον γερμανικό λαό όσο κι αυτών που δικαιώθηκαν πανηγυρικά σαν θύματά του. Αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι όπως μας τα περιέγραφαν οι "ευαίσθητοι" κριτές, αλλά και οι "δακρύβρεχτες" ταινίες του Χόλυγουντ, που υπηρετούσαν την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα. Μόνοι τους οι Εβραίοι δημιούργησαν την άσχημη "εικόνα" του γερμανικού λαού και η ειρωνεία είναι ότι αυτήν την "εικόνα" την πούλησαν στις κινηματογραφικές αίθουσες και έβγαλαν και κέρδη από αυτήν.

Όλα αυτά δεν θα γίνονταν, αν οι Γερμανοί γνώριζαν πώς λειτουργούν οι Εβραίοι. Άσχετα δηλαδή με τους όποιους κρυφούς στόχους είχαν οι ναζιστές, αυτό το οποίο είναι δεδομένο είναι ότι δεν γνώριζαν πώς ν' αντιμετωπίσουν τους Εβραίους. Γνώριζαν πώς να εκμεταλλευτούν τους Εβραίους για να επιτύχουν τους δικούς τους στόχους, αλλά δεν γνώριζαν πώς να επιλύσουν το εβραϊκό ζήτημα. Δεν γνώριζαν ότι ο σιωνισμός επρόκειτο περί "καρκινώματος" και ότι οι δικές τους γνώσεις ήταν εντελώς ανεπαρκείς κι εξόχως ακατάλληλες, εφόσον ευνοούσαν τους Εβραίους, που ήδη κρατούσαν το "μαχαίρι" τους, "μυξοκλαίγοντας" υποκριτικά.

Με εθνικιστικές και ρατσιστικές "ασπιρίνες" και "κομπρέσες" οι ναζιστές καταπολεμούσαν τον "καρκίνο". Ξεκίνησαν να πολεμούν μια ξένη μειονότητα με τους συμβατικούς αντιμειονοτικούς τρόπους, χωρίς να γνωρίζουν τις ιδιομορφίες της. Απλά τους διαχώρισαν από τους υπόλοιπους Γερμανούς ως ξένους και τη δραστηριότητά τους τη θεώρησαν παρασιτική με κάποια ατεκμηρίωτη υποψία ιμπεριαλισμού.

Στηρίχθηκαν στην επικρατούσα άποψη των Γερμανών περί Εβραίων και δεν συγκέντρωσαν τα απαραίτητα στοιχεία που θ' αποδείκνυαν με τον πιο απόλυτο τρόπο την άποψη αυτήν. Επειδή ο γερμανικός λαός ήταν ήδη πεπεισμένος για την εβραϊκή ιμπεριαλιστική δραστηριότητα, θεώρησαν ότι δεν ήταν απαραίτητο να συλλέξουν τα στοιχεία που αποδείκνυαν την αντιγερμανική δραστηριότητά τους. Νόμισαν ότι δεν χρειάζονταν να συλλέξουν αυτού του είδους τις αποδείξεις, γιατί θεωρούσαν ότι δεν έπρεπε να δώσουν λογαριασμό σε κάποιον άλλον πλην του γερμανικού λαού, ο οποίος όμως —ήδη λόγω εμπειρίας— ήταν πεπεισμένος.

Όπως αποδείχθηκε και εκ των υστέρων, όλα αυτά ήταν λάθος. Αυτά όλα έπρεπε να τα κάνουν, γιατί πάντα υπήρχε η πιθανότητα να τους ζητηθούν εξηγήσεις από τη διεθνή κοινότητα. Είτε επειδή θα έχαναν τον πόλεμο είτε επειδή θα έπρεπε να συλλειτουργήσουν με τα άλλα έθνη στην Κοινωνία των Εθνών, έπρεπε να είναι προετοιμασμένοι να δώσουν εξηγήσεις για τις πράξεις τους. Εξηγήσεις λογικές και όχι αερολογίες περί "κατώτερων" κι "ανώτερων" φυλών. Εξηγήσεις, που ν' αποδείκνυαν στην παγκόσμια κοινωνία με τρόπο σαφή κι απόλυτο το δίκιο του γερμανικού λαού. Έπρεπε να συλλέξουν τα ενοχοποιητικά στοιχεία εις βάρος των Εβραίων πριν στραφούν εναντίον τους και άρα πριν επιτρέψουν στους Εβραίους να συγκεντρώνουν οι ίδιοι στοιχεία για την εις βάρος τους γερμανική πολιτική.

Ποια ήταν αυτά τα στοιχεία που δεν συνέλεξαν οι ναζιστές; Ποια στοιχεία-συμπτώματα θεωρούμε απαραίτητα για την αποτελεσματική θεραπεία της σιωνιστικής "νόσου"; Η απόδειξη του ιμπεριαλιστικού ρόλου των Εβραίων μέσα στη Γερμανία. Όμως, για να ξεκινήσεις μια τέτοια απόδειξη, θα πρέπει ν' απαντήσεις κατ' αρχήν σε κάποια θεμελιώδη ερωτήματα. Γνώριζαν οι ναζιστές με ποιους είχαν να κάνουν;

Τι ήταν πραγματικά οι Εβραίοι της Γερμανίας και δεν το αντιλήφθηκαν οι Γερμανοί ηγέτες; Μια κατακτημένη και συνεπώς αδικημένη μειονότητα; Όχι βέβαια. Οι Γερμανοί δεν κατέκτησαν τον εβραϊκό λαό με τη λογική που κατέκτησαν για παράδειγμα οι Άγγλοι τους Ιρλανδούς. Δεν τον κατέκτησαν και συνεπώς δεν τον αδίκησαν στη συνέχεια. Οι Εβραίοι ήταν ελεύθεροι μετανάστες στη Γερμανία και ήταν πλούσιοι και όχι αδικημένοι φτωχοί.

Το ερώτημα δηλαδή εξακολουθεί να μένει αναπάντητο. Τι ήταν οι Εβραίοι της Γερμανίας; Μια μειονότητα Γερμανών, που ακολούθησε διαφορετικό θρησκευτικό ή ιδεολογικό δόγμα από την υπόλοιπη γερμανική κοινωνία; Μέχρι πρόσφατα για παράδειγμα μέσα στον γερμανικό κόσμο υπήρχε μια μειονότητα Γερμανών, που τα μέλη της τα ένωνε το χαρακτηριστικό μιας συγκεκριμένης ιδεολογικής επιλογής. Αυτοί οι "διαφορετικοί" Γερμανοί ήταν οι Ανατολικογερμανοί, που με τον όρο αυτόν δηλωνόταν κάτι συγκεκριμένο για την ιδιότητά τους καί σ' ό,τι αφορά την εθνική τους καταγωγή αλλά καί σ' ό,τι αφορά την ιδεολογική τους επιλογή. Στο επίπεδο αυτό δηλαδή μια διαφορετική ιδεολογική επιλογή δεν διαφέρει από μια διαφορετική θρησκευτική επιλογή.

Οι Εβραίοι δεν ανήκαν ούτε στη μία κατηγορία ούτε στην άλλη. Ήταν ξένοι στην Γερμανία, αλλά δεν ήταν κατακτημένοι από τους Γερμανούς. Συνυπήρχαν με τους Γερμανούς μέσα στο γερμανικό κράτος, απολαμβάνοντας τα ίδια πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, αλλά δεν αποτελούσαν γερμανική μειονότητα με ιδιαίτερα θρησκευτικά ή ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Ήταν ξένοι, απολάμβαναν τα ίδια δικαιώματα με τους γηγενείς και ταυτόχρονα διέφεραν στο θρήσκευμα.

Όλα αυτά είναι περίπλοκα και δεν συμβαίνουν συχνά μέσα σε ένα εθνικό κράτος. Είναι σαν να λες ότι μέσα στο ιδιόκτητο σπίτι μιας οικογένειας υπάρχει με τα ίδια δικαιώματα κι ένας ξένος, που ούτε του ανήκει το σπίτι αλλά ούτε και προσπαθεί να γίνει μέλος της οικογένειας αυτής. Δεν είναι ούτε δούλος αλλά ούτε αδερφός. Δεν είναι κατακτημένη μειονότητα ξένων, αλλά ούτε αδερφή μειονότητα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Τι κάνεις στην περίπτωση αυτήν; Πώς αντιμετωπίζεις τον ξένο με τα πλήρη δικαιώματα, αν σου δημιουργεί προβλήματα; Τι κάνεις όταν διαπιστώνεις ότι αυτός ο μυστηριωδώς νόμιμος και μόνιμος ξένος μέσα στο σπίτι σου αδικεί την οικογένειά σου; Η αντιμετώπισή του δεν είναι απλή περίπτωση, γιατί υπάρχουν ιδιομορφίες, που προκύπτουν τόσο εξαιτίας της καταγωγής του όσο κι εξαιτίας της θρησκευτικής του επιλογής.

Δεν είναι αδερφός, ώστε να τον εξαναγκάσεις με την κοινή οικογενειακή εξουσία να συμμορφωθεί και να μην απειλεί τα συμφέροντα των υπολοίπων αδερφών. Είναι ξένος, που έχει δική του εσωτερική εξουσία και λειτουργεί ως ανεξάρτητη κοινότητα αυτόβουλα, έχοντας γνώση των δικαιωμάτων του. Δεν είναι αδερφός, ώστε να τον απειλείς με περιορισμό των κληρονομικών του δικαιωμάτων, γιατί είναι ξένος, που ήρθε από έξω και δεν έχει τέτοια δικαιώματα.

Στις δύο περιπτώσεις που προαναφέραμε η αντιμετώπιση μιας προβληματικής μειονότητας είναι πολύ εύκολη και συγκεκριμένη. Το σύστημα δηλαδή έχει τις λύσεις για να ελέγξει τέτοιες μειονότητες. Υπάρχουν αποτελεσματικές αντιμειονοτικές πολιτικές, που έχουν αποδείξει μέσα στους αιώνες ότι λειτουργούν άψογα —καλώς ή κακώς δεν μας ενδιαφέρει στο σημείο αυτό—. Πώς γίνεται αυτό; Αν ο λαός που κατέκτησες και που αποτελεί μειονότητα σου δημιουργεί πρόβλημα, λαμβάνεις μέτρα καταστολής, κάθε φορά που λειτουργεί μαζικά με στόχο να σε απειλήσει. Του αποσπάς το κεφάλαιό του και τον ενσωματώνεις με τη βία στο σύστημά σου, εφόσον δεν του αναγνωρίζεις το δικαίωμα της ανάπτυξης εσωτερικής εξουσίας. Τον αποδυναμώνεις, τον εξουσιάζεις και δεν του επιτρέπεις να λειτουργεί ως ανεξάρτητη εθνική κοινότητα με πλήρη δικαιώματα. Αναγνωρίζεις μόνον ατομικά δικαιώματα κι απαγορεύεις ακόμη και την παραμικρή συλλογική δραστηριότητα.

Από την άλλη πλευρά, αν ο λαός που σου δημιουργεί προβλήματα με την ιδεολογική ή τη θρησκευτική του επιλογή είναι μέρος του ίδιου του κυρίαρχου λαού και πάλι η αντιμετώπιση είναι εύκολη. Ξεκινάς με τη βία και την καταστολή κι επιδιώκεις τη συμμόρφωση αυτού που, είτε η πλειοψηφία του λαού είτε η εξουσία —δίκαια ή άδικα και πάλι δεν μας ενδιαφέρει στο σημείο αυτό—, τον θεωρεί επικίνδυνο. Αυτό έκαναν για παράδειγμα όλα τα καπιταλιστικά κράτη εις βάρος των κομμουνιστικών μειονοτήτων που υπήρχαν στις χώρες τους.

Όλα αυτά τα κάνεις για όσο διάστημα ελπίζεις σε συμμόρφωση της "προβληματικής" μειονότητας. Από τη στιγμή που αυτή δεν συμμορφώνεται και ταυτόχρονα εξακολουθεί να δημιουργεί μεγάλα προβλήματα, που απειλούν το σύνολο της καθεστηκυίας τάξης —που υποτίθεται αντιπροσωπεύει την πλειοψηφία του λαού—, η αντιμετώπιση είναι μία και μοναδική. Χωρίζεται το κράτος στα δύο και ο καθένας λαμβάνει το μερίδιο που του αντιστοιχεί από την κοινή εθνική κληρονομιά, προκειμένου να ζήσει όπως αυτός επιθυμεί. Με αυτήν τη λογική ιδρύθηκαν "δίδυμα" κράτη όπως η Βόρεια και ή Νότια Κορέα, το Βόρειο και το Νότιο Βιετνάμ κλπ..

Με τους Εβραίους τίποτε απ' αυτά δεν είχε νόημα να εφαρμοστεί. Οι Εβραίοι δεν ήταν κατακτημένη μειονότητα, ώστε να της αφαιρεθεί το κεφάλαιο και να ενσωματωθεί στη γερμανική κοινωνία δια της βίας. Οι Εβραίοι δεν διέθεταν κεφάλαιο κι επιπλέον δεν αντιδρούσαν με τη συλλογική τους δραστηριότητα σε κάποια γερμανική κατοχή και την εξουσία που αυτή συνεπάγεται. Από την άλλη δεν ανήκαν στη γερμανική οικογένεια, ώστε η ενόχληση και η δυσφορία που προκαλούσαν στην πλειοψηφία των Γερμανών να εκφραστεί με διχασμό του κράτους. Δεν ήταν Γερμανοί με ιδιοκτησιακά δικαιώματα πάνω στο γερμανικό κράτος, ώστε η εβραϊκή τους θρησκεία να οδηγήσει στην ίδρυση του γερμανικού εβραϊκού κράτους κατά τα πρότυπα του γερμανικού κομμουνιστικού κράτους της Ανατολικής Γερμανίας.

Από τη στιγμή που τους διακρίνουν όλα αυτά τα ιδιόμορφα χαρακτηριστικά, ευνόητο είναι ότι και η "θεραπεία" θα είναι ιδιόμορφη. Αν προσπαθήσεις να τους αντιμετωπίσεις με τον συνηθισμένο τρόπο της βίας και της καταστολής, το πιο πιθανό είναι να την "πατήσεις". Γιατί είναι όμως αυτό το πιο πιθανό; Γιατί πρώτον οι Εβραίοι δεν συμμορφώνονται με κανέναν "εκπαιδευτικό" τρόπο και δεύτερον γιατί και μόνον που επιβιώνουν τόσους αιώνες, παρ' όλα τα προβλήματα που δημιουργούν στους λαούς, αυτό σημαίνει ότι γνωρίζουν ν' αντιμετωπίζουν τις συνηθισμένες "θεραπευτικές" μεθόδους. Σημαίνει ότι έχουν "ανοσία" σε μια συμβατική αντιμετώπιση από τα θύματά τους.

Τι λέει όμως η λογική σε μια τέτοια περίπτωση. Όταν κάποιος ιός έχει εξασφαλίσει την "ανοσία" του απέναντι σε κάποια θεραπευτική "αγωγή", το επόμενο στάδιο είναι να μάθει —εξαιτίας των επαναλήψεων— πώς να επωφελείται από τις αποτυχίες των εχθρών του. Οι Εβραίοι δηλαδή —με βάση τη λογική— θα έπρεπε να θεωρείται βέβαιο ότι, όχι μόνον είχαν βρει τον τρόπο να επιβιώνουν από αυτού του είδους τις επιθέσεις, αλλά θα είχαν μάθει και να τις εκμεταλλεύονται.

Όταν επί αιώνες ζεις παρασιτικά και η ιστορία δείχνει ότι, όχι μόνον δεν εξαφανίζεσαι, αλλά αντίθετα ισχυροποιείσαι μετά από κάθε απόπειρα "θεραπείας", είναι δεδομένο ότι έχεις μάθει να επωφελείσαι από την αφέλεια των εχθρών σου. Είναι βέβαιο ότι κρυφογελάς, κάθε φορά που βλέπεις τα θύματά σου έτοιμα να σε πολεμήσουν με τους συμβατικούς αντιμειονοτικούς τρόπους. Ξεκαρδίζεσαι στα γέλια από μέσα σου, όταν μετά την αποτυχία τους τρέχεις και με κλάματα ζητάς αποζημιώσεις. Είναι βέβαιο ότι με κόπο προσπαθείς να κρύψεις την ηδονή σου, βλέποντας το κάθε νέο κι αφελές θύμα σου να αισθάνεται τύψεις για κάτι το οποίο εσύ ο ίδιος τον εξανάγκασες να κάνει.

Ποιος ξέρει δηλαδή πόσοι Εβραίοι σε όλον τον κόσμο ξεκαρδίζονταν στα γέλια, όταν έβλεπαν τους Γερμανούς να "τρέχουν" και να μην "φτάνουν" μετά τον πόλεμο. Να τρέχουν να ζητούν συγνώμη και να σπεύδουν να "γεμίσουν" με τα ανθρωπιστικά μάρκα τούς "διψασμένους" εβραϊκούς τραπεζικούς λογαριασμούς. "Έκλαιγαν" οι Εβραίοι από τη συγκίνηση της "δικαίωσης", όταν τους επιστρέφονταν οι περιουσίες τους στη Γερμανία. Μέσα από τα κροκοδείλια "δάκρυα" έβλεπαν παραμορφωμένους σαν "καρικατούρες" τους Γερμανούς αξιωματούχους να τους ζητούν συγνώμη και να τους παρακαλούν να σταματήσουν τα "κλάματα".

Όλα αυτά κάποιοι πλούσιοι Εβραίοι τα γνώριζαν ότι θα συμβούν από την πρώτη στιγμή που οι ναζιστές ξεκίνησαν την αντισιωνιστική τους πολιτική. Οι Εβραίοι τα γνώριζαν, όχι επειδή ήταν περισσότερο ευφυείς από τους Γερμανούς, αλλά επειδή τα είχαν ξανακάνει. Σε γενικές γραμμές μάλιστα θα λέγαμε ότι οι Εβραίοι εξουσιαστές δεν είναι ευφυείς. Πονηροί και εξειδικευμένοι κλέφτες είναι. Στο γενικό επίπεδο της στρατηγικής όμως είναι μάλλον βλάκες.

Αυτό δεν το λέμε με κάποια υποτιμητική ή ρατσιστική διάθεση. Αυτό το λέμε γιατί το επιτρέπει η γνώση μας και βέβαια η απόδειξή του είναι γραμμένη μέσα στις σελίδες της ιστορίας. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Το σύνολο της ύπαρξης του εβραϊκού "παρασίτου" και η επιτυχία του δεν στηρίζεται σε εβραϊκές στρατηγικές, που προσαρμόζονται στα δεδομένα των καιρών, τα οποία οι Εβραίοι εκμεταλλεύονται επιτυχώς. Η "επιτυχία" τους στηρίζεται σε επαναλήψεις, που δεν αλλάζουν ποτέ. Οι στρατηγικές είναι αυτές που απαιτούν ευφυΐα και αυτές δεν ήταν αποτέλεσμα της εβραϊκής ευφυΐας.

Τόσο δηλαδή η επιβίωση της πανίσχυρης εβραϊκής διασποράς όσο και η "πρόοδός" της είναι έργο που δεν ανήκει σ' αυτούς που "επιβιώνουν" ή "προοδεύουν" και είναι οι ζώντες Εβραίοι. Οι ζώντες Εβραίοι αναπαράγονται σχεδόν με τα ίδια άθλια χαρακτηριστικά που είναι γνωστά σ' αυτούς που τους ελέγχουν. Αν θέλει κάποιος ένα ακριβές "ψυχογράφημά" τους, δεν έχει παρά ν' ανατρέξει στην Καινή Διαθήκη. Ο "Καϊάφας" ή ο "Άννας" παραμένουν ίδιοι μέσα στους αιώνες.

Αν θέλει δηλαδή κάποιος να σχηματίσει μια εικόνα των σημερινών ηγετών του εβραϊσμού, ας δει τον "Καϊάφα" και θα έχει την εικόνα που θέλει. Κουτοπόνηροι, αναξιοπρεπείς, άθλιοι και πάντα έτοιμοι να σκοτώσουν εκ του ασφαλούς αυτόν τον οποίο αντιλαμβάνονται ως εχθρό. Όλη τους η μίζερη ζωή εξαντλείται στο να συγκρίνουν τι τους συμφέρει και τι όχι. Συγκρίνουν ανάμεσα σε δεδομένα που προκύπτουν και είτε τους απειλούν είτε τους ευνοούν.

Αυτή είναι και η απόδειξη της έλλειψης ευφυΐας που τους διακρίνει. Μέσα σε πλαίσια που έχουν επιβάλλει άλλοι, αυτοί συγκρίνουν κι επιλέγουν το "συμφερότερον". Δεν ανατρέπουν κι ούτε δημιουργούν πλαίσια μέσα στα οποία να είναι κυρίαρχοι. Αυτή η δραστηριότητα απαιτεί ευφυΐα και αυτήν δεν την διαθέτουν οι Εβραίοι. Οι Εβραίοι κινούνται μέσα στα πλαίσια που τους έχουν θέσει, είτε οι Εβραίοι "πατέρες" τους είτε οι κυρίαρχοι της κάθε εποχής.

Η "επιβίωσή" τους οφείλεται στις αποφάσεις των από αιώνες νεκρών Εβραίων, που είναι οι "πατέρες" τους, ενώ η "πρόοδός" τους είναι αποτέλεσμα αποφάσεων που έλαβαν ευφυείς άνθρωποι, οι οποίοι δεν ήταν Εβραίοι. Αν θέλουν δηλαδή να "επιβιώνουν" ή να "προοδεύουν", δεν χρειάζεται να σκέφτονται, αλλά να επαναλαμβάνουν παλαιές επιτυχημένες πρακτικές και να σέβονται παλαιές και συμφέρουσες συμφωνίες.

Η πραγματική φτώχεια και μιζέρια του εβραϊκού έθνους στο σημείο αυτό αποκαλύπτεται πλήρως. Ενώ όλα τα έθνη δημιουργούν συνεχώς γνώση, για να ολοκληρώσουν μια "πορεία", παλεύοντας το άγνωστο μέλλον, οι Εβραίοι προχωρούν με πλήρη γνώση σε ένα μέλλον, που επιδιώκουν να είναι απόλυτα όμοιο με το ζοφερό παρελθόν τους. Ενώ όλοι οι λαοί ονειρεύονται παραδείσους κι "επενδύουν" στα αγέννητα παιδιά τους, οι Εβραίοι θέλουν να εξασφαλίσουν μια πλούσια κόλαση, "επενδύοντας" στους νεκρούς πατέρες τους.

Αυτό είναι τρομερό και μόνον να το σκεφτεί κάποιος σαν προοπτική για τον εαυτό του. Είναι τρομερό να ζεις τη ζωή σου με "οδηγίες χρήσεως" και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να παρακαλάς να είσαι τυχερός να "πέσεις" στην εποχή όπου μόνον θα "κονομάς" και δεν θα τρως "καρπαζιές". Είναι τρομερό να μην αποφασίζεις με βάση τη δική σου προσωπικότητα για τη ζωή σου. Είναι τρομερό να μην διαπαιδαγωγείς τα παιδιά σου με βάση αυτήν την προσωπικότητα.

Η φτώχεια τους δηλαδή ως έθνος είναι δεδομένη, από τη στιγμή που "βαδίζουν" με ένα εξαιρετικά περιορισμένο κεφάλαιο, το οποίο εδώ και αιώνες έχει ολοκληρωθεί και είναι προϊόν της ευφυΐας κάποιων φουκαράδων, που έτρεχαν ξυπόλυτοι στην έρημο. Η φτώχεια τους είναι δεδομένη, όταν δεν προσπαθούν να προσαρμοστούν ως άτομα στους καιρούς, αλλά προσπαθούν να κάνουν το αντίθετο.

Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Οι Εβραίοι ποτέ δεν προσπαθούν να βελτιστοποιήσουν τη ζωή τους με βάση τα ειδικά χαρακτηριστικά του περιβάλλοντός τους. Ποτέ δεν θα εκμεταλλευτούν ένα όμορφο περιβάλλον, για να ζήσουν όμορφα. Ακόμα και στον παράδεισο να τους βάλεις, αυτοί θα ζουν στην κόλαση, επιδιώκοντας να την επεκτείνουν. Είναι σαν να επιδιώκεις να μην "χτίζεις" για να ζήσεις όμορφα, αλλά να καταστρέφεις τα πάντα, γιατί έχεις μάθει να τρέχεις σε "ερείπια". Είναι σαν να επιδιώκεις να καταστρέφεις τις πηγές, γιατί έχεις μάθει να υπομένεις τη δίψα.

Η ευφυΐα δηλαδή μέσα σε ένα τόσο αυστηρά "κλειστό" πλαίσιο κινήσεων είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο όχι μόνον δεν τους ωφελεί ως κοινότητα, αλλά αντίθετα τους απειλεί. Ευνόητο είναι λοιπόν ότι δεν αποτελεί χαρακτηριστικό το οποίο αναζητούν στους υποψήφιους ηγέτες τους. Ευνόητο είναι ότι εκεί όπου λαμβάνονται οι εβραϊκές αποφάσεις χρειάζονται περισσότερο άνθρωποι κουτοί και απόλυτα προσηλωμένοι στις παραδόσεις, παρά άνθρωποι ευφυείς, που θα αυτοσχεδιάσουν με βάση τα δεδομένα της στιγμής.

Για να μην πλατειάσουμε στο θέμα, θα πούμε μόνο το εξής: Τον ρόλο των Εβραίων μέσα στη χριστιανική κοινωνία τον είχαν προαποφασίσει οι "πατέρες" των Εβραίων, αλλά αυτόν τον ρόλο τον εξασφάλισε η Ρώμη. Οι Εβραίοι "πατέρες" ήταν αυτοί οι οποίοι αποφάσισαν ότι τους συνέφερε να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και να κλέβουν τους λαούς ως γύφτοι, αλλά χωρίς τη Ρώμη οι Εβραίοι θα ανήκαν στο παρελθόν και θα είχαν εξαφανιστεί ως λαός, γιατί μια πανίσχυρη εξουσία θα μπορούσε ν' απαλλαγεί για πάντα από αυτούς. Οι Εβραίοι δηλαδή χάρη στους νεκρούς προγόνους τους "επιβιώνουν" και χάρη στη Ρώμη "προοδεύουν".

Η Ρώμη δηλαδή τους έδωσε με προνόμια "χώρο" για να υπάρχουν και να "προοδεύουν" εκ του ασφαλούς —έστω και υπό όρους— και οι πρόγονοί τους τούς έδωσαν τη γνώση να "σώζονται" από την καταδίωξη των εχθρών τους μέσα σε εχθρικό περιβάλλον. Η Ρώμη τους γέμισε τις "τσέπες" και οι πρόγονοί τους τούς έμαθαν πώς να τρέχουν για να σωθούν, μυξοκλαίγοντας και πάντα με στόχο να μην αδειάζουν ποτέ οι "τσέπες" αυτές.

Τι κέρδος είχε η Ρώμη από τους Εβραίους και γιατί τους ευνόησε; Για να το καταλάβει αυτό κάποιος, θα πρέπει να γνωρίζει σε τι ωφελούν τη Ρώμη οι Εβραίοι. Η Ρώμη δεν ευνοεί κανέναν από συμπάθεια και πόσο μάλλον τους γενικά αντιπαθείς Εβραίους. Τους Εβραίους που σταύρωσαν τον Κύριό της και άρα θα είχε λόγους και δικαιολογίες να τους μισεί. Η Ρώμη ευνοεί μόνον αυτούς που την ευνοούν και κανέναν άλλον. Άρα το ζητούμενο είναι να βρούμε πώς η ύπαρξη των Εβραίων ευνοεί τη Ρώμη.

Αν ψάξει κάποιος στην ιστορία της Ευρώπης του Μεσαίωνα, θα δει κάτι, που εκ πρώτης όψεως θα του φανεί παράξενο. Το σύνολο του χριστιανικού κόσμου μισούσε τους Εβραίους και ταυτόχρονα η Ρώμη τούς έδιδε το προνόμιο να προσφέρουν τραπεζικές υπηρεσίες και να ασκούν το εμπόριο. Έδινε δηλαδή τη δυνατότητα στους υποτιθέμενους εχθρούς των χριστιανών να πλουτίζουν μέσα στα "σπίτια" τους.

Γιατί; Γιατί επισήμως θεωρούσε τόσο την τραπεζική υπηρεσία όσο και το εμπόριο "βρόμικες" δουλειές. Το πρώτο το ταύτιζε με την τοκογλυφία, ενώ το δεύτερο με την απάτη. Θέλοντας δηλαδή η Ρώμη να προστατεύσει τις "αμόλυντες" ψυχές του ποιμνίου της, έδωσε τη "βρόμικη" δουλειά της χριστιανικής οικονομίας στους Εβραίους. Η "θεοβρόμικη" Ρώμη, που έσφαζε και ρήμαζε όποιον έβρισκε μπροστά της σαν εμπόδιο, φρόντιζε για την ομαλή "μετάβαση" του ποιμνίου της στον Παράδεισο.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Παραμύθια της Χαλιμάς. Η Ρώμη, εξαιτίας του φόβου της, παρέδωσε το εμπόριο στους Εβραίους. Τι φοβόταν; Την εξέλιξη της χριστιανικής κοινωνίας, που οδηγούσε με μαθηματική βεβαιότητα στην ανατροπή της άθλιας θεοκρατίας που η ίδια πρέσβευε. Προσπαθούσε να καθυστερήσει όσο μπορούσε μια κοινωνική έκρηξη, που τελικά δεν απέφυγε και η οποία εκδηλώθηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση.

Για να καθυστερήσει λοιπόν αυτήν την εις γνώση της αρνητική κι αναπόφευκτη κατάσταση, περιόριζε το σύνολο των παραγόντων, που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν καταλυτικά. Περιόριζε το σύνολο των παραγόντων, που θα οδηγούσαν στην πλήρη ταξική ανάπτυξη. Για τον λόγο αυτόν η Ρώμη ήθελε τη χριστιανική κοινωνία "καθαρή", όχι σ' ό,τι αφορά την ψυχή της, αλλά τους ρόλους των μελών της.

Έχοντας συνδέσει τη δική της ύπαρξη με αυτήν της κεφαλαιοκρατίας, ήθελε απέναντί της φτωχούς κι αμόρφωτους ανθρώπους, που και να ήθελαν ν' αντιδράσουν δεν θα μπορούσαν, λόγω άγνοιας και αδυναμίας να καταφέρουν τίποτε. Γι' αυτόν τον λόγο η Ρώμη συστηματικά μόρφωνε τα παιδιά της κεφαλαιοκρατίας και την ίδια ώρα ήθελε παντελώς αμόρφωτα τα παιδιά των δουλοπάροικων. Άρα τι φοβόταν;

Φοβόταν την οποιαδήποτε διαδικασία, που θ' απειλούσε αυτήν την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των κοινωνικών μερίδων. Την ισορροπία μεταξύ των λίγων, πλούσιων και μορφωμένων κεφαλαιοκρατών και των πολλών, φτωχών κι αγράμματων δουλοπάροικων. Η ανατροπή αυτής της ισορροπίας ήταν αυτή που τρόμαζε τη Ρώμη. Ως εκ τούτου φοβόταν τις συνθήκες που θα επέτρεπαν στα παιδιά των φτωχών να μορφωθούν.

Γι' αυτόν τον λόγο μισούσε το εμπόριο. Το εμπόριο, γι' αυτούς που δεν γνωρίζουν, είναι το κεφάλαιο των φτωχών αυτής της κοινωνίας. Αρκεί να είναι κάποιος πονηρός και έξυπνος και μπορεί να γίνει πετυχημένος έμπορος και άρα πλούσιος. Όμως, πλούσιος χωρίς κεφάλαιο είναι επικίνδυνος για τη Ρώμη. Γιατί; Γιατί, μη έχοντας κεφάλαιο να κληροδοτήσει στα παιδιά του, θα προσπαθήσει να τα μορφώσει. Το εμπορικό "δαιμόνιο" δεν κληρονομείται και άρα η μόνη επένδυση που μπορεί να γίνει αφορά τη μόρφωση.

Αν όμως αυτό το φαινόμενο κατά το Μεσαίωνα αφηνόταν ανεξέλεγκτο, τι θα γινόταν; Με την πάροδο λίγων γενεών και με την αλληλοδιαδοχή των έξυπνων πρώην δουλοπάροικων στο εμπόριο, θα είχαμε έναν τεράστιο αριθμό μορφωμένων, που θα έδιναν τον "αγώνα" της ζωής με το πλεονέκτημα της γνώσης. Μορφωμένων, που, αν δεν είχαν την ικανότητα να γίνουν καλοί και πλούσιοι έμποροι όπως οι γονείς τους, θα ήταν επικίνδυνοι για το σύστημα, αν έφταναν στα όρια της εξαθλίωσης.

Αυτοί οι μορφωμένοι είναι σε κάθε περίπτωση επικίνδυνοι, γιατί όταν φτάσουν στα όρια, πολεμούν σκληρά, εφόσον δεν έχουν τίποτε να χάσουν. Αυτοί οι μορφωμένοι δεν θα ήταν "ήσυχοι", όπως οι όμοιοί τους κεφαλαιοκράτες, που φοβούνται για τις περιουσίες τους και υπακούν στην εξουσία. Αν δηλαδή δεν λάμβανε μέριμνα η εξουσία κατά τον Μεσαίωνα, θα είχαμε μια πρώιμη αστική τάξη, που, κάθε φορά που θα "πεινούσε", θ' αντιδρούσε στη Ρώμη και στη θεοκρατία της.

Μια τάξη που ναι μεν δεν θα διέθετε κεφάλαιο, όπως και οι δουλοπάροικοι, αλλά την οποία δεν θα μπορούσε η Ρώμη να τη "δουλεύει" με τον ίδιο τρόπο. Μια τάξη που δεν θα παγιδευόταν από δεισιδαιμονίες και προλήψεις και η οποία λόγω "μόρφωσης" θ' αναζητούσε τη λύση εις βάρος των αθλίων της κοινωνίας. Μια τάξη, που, αν αντιδρούσε, θα διέλυε τα πάντα. Ακριβώς, εξαιτίας αυτού του φόβου, η Ρώμη ευνόησε τους Εβραίους.

Γνώριζε ότι αυτοί για όσο διάστημα δεν αλλάζουν χαρακτηριστικά, ούτε θα εξαφανίζονταν αλλά ούτε και θα ήταν επικίνδυνοι. Έδωσε στους Εβραίους αστικά χαρακτηριστικά, γιατί ακριβώς γνώριζε να τους ελέγχει και να τους απειλεί. Όταν τα πράγματα πήγαιναν καλά, οι Εβραίοι "κονομούσαν" και κανένας δεν τους πείραζε. Όταν τα πράγματα δυσκόλευαν, δεν ήταν επικίνδυνοι, γιατί η αντίδρασή τους θα ήταν ασήμαντη. Θα αρκούσε ένας "διωγμός-καρπαζιά" και εύκολα θα ξανάμπαιναν στην αρχική αφετηρία.

Η Ρώμη, ακριβώς επειδή γνώριζε τα χαρακτηριστικά τους, μπορούσε κάθε φορά, που λόγω μόρφωσης θα γίνονταν επικίνδυνοι, να τους απειλεί με καταστροφή. Μια καταστροφή γενική. Μια καταστροφή που μπορούσε να την επιτύχει με όποιον τρόπο ήθελε. Μπορούσε για παράδειγμα να τους εξοντώσει μέχρι του τελευταίου. Το είχε κάνει ήδη εις βάρος άλλων λαών και άλλων πολιτισμών και δεν θα είχε πρόβλημα να το επιχειρήσει και εις βάρος των Εβραίων.

Το ακόμα χειρότερο όμως ήταν ότι μπορούσε να τους καταστρέψει, χωρίς να χυθεί ούτε μια σταγόνα αίμα. Πώς μπορούσε να το κάνει αυτό; Με το να τους εκδιώξει από τους χώρους τους χριστιανισμού, παραχωρώντας τους σαν "ευεργέτης" πατρίδα. Αυτό θα ήταν ό,τι χειρότερο γι' αυτούς. Γιατί; Γιατί θα "ακύρωνε" την προηγούμενη ευφυή κίνηση των "πατέρων" τους να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους.

Αν οι Εβραίοι αποκτούσαν πατρίδα, θα "διέλυαν" ως λαός με τα χαρακτηριστικά τα οποία γνωρίζουμε. Γιατί; Γιατί οι Εβραίοι υπάρχουν ως "Εβραίοι" μόνον για όσο διάστημα μπορούν να κλέβουν τους λαούς ως άτομα και να αμύνονται συλλογικά ως έθνος. Ο πλούτος είναι το στοιχείο που ενώνει τους Εβραίους. Αν αποκτούσαν πατρίδα, αυτό θα άλλαζε. Οι Εβραίοι, που είχαν μάθει να ζούνε παρασιτικά, σε μια τέτοια περίπτωση θ' αναγκάζονταν να δουλέψουν και άρα θα δημιουργούνταν εσωτερικό πρόβλημα.

Τα πρώην παράσιτα, που αναγκαστικά —για να επιβιώσουν— θα δούλευαν, είτε στα χωράφια είτε στα εργοστάσια της νέας τους πατρίδας, δεν θα επέτρεπαν στα παράσιτα να τους αδικούν. Τα παράσιτα είναι ενωμένα μεταξύ τους μόνον όταν ζουν εις βάρος κάποιου τρίτου. Αν το ένα αρχίσει να στρέφεται εναντίον του άλλου, θ' ακολουθήσει σύγκρουση. Η σύγκρουση δηλαδή σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν σίγουρη και καταστροφική, γιατί τα πρώην παράσιτα, που ήδη θα δούλευαν, δεν θα επέτρεπαν την αφαίμαξή τους από τους πονηρούς ομοεθνείς τους. Επιπλέον τα αμετανόητα παράσιτα θ' αναγκαζόταν να δουλέψουν κι αυτά, γιατί δεν θα μπορούσαν να μεταναστεύσουν, αναζητώντας νέα κορόιδα.

Όμως, ο εβραϊκός ανθρωπότυπος —που είναι εκπαιδευμένος να επιβιώνει παρασιτικά— με αυτόν τον τρόπο θα καταστρεφόταν και οι Εβραίοι μέσα σε ελάχιστο χρόνο θα γίνονταν ένας λαός όμοιος με όλους τους άλλους. Αν δηλαδή άλλαζε η ζωή τους, θα χανόταν και η παράδοσή τους, εφόσον θα έπαυε να έχει νόημα και βέβαια χρηστική αξία. Η παράδοσή τους έχει νόημα —και βέβαια τη συγκεκριμένη αυτήν υψηλή αξία— μόνον για όσο διάστημα κλέβουν τους λαούς. Μόνον για όσο διάστημα κλέβουν και μετά πρέπει να τρέξουν για να σωθούν.

Η παράδοσή τους είναι πολύτιμη για τη λειτουργία μιας "παράγκας" εν κινήσει και όχι για τη λειτουργία ενός "οίκου", όπως είναι ένα κράτος. Η παράδοσή τους δηλαδή είναι κάτι σαν τις συμβουλές ενός κλέφτη πατέρα, που τις δίνει στο παιδί του, θέλοντας να το κάνει κλέφτη. Τι αξία μπορεί να έχει η συμβουλή για ένα πετυχημένο "ριφιφί", όταν αυτός που τη λαμβάνει δουλεύει στα χωράφια;

Αναγκαστικά δηλαδή οι Εβραίοι, εξαιτίας των νέων αναγκών του κράτους, θα κατέστρεφαν την παράδοση, που δεν θα μπορούσε να υπηρετήσει τα εθνικά τους συμφέροντα. Οι Εβραίοι δηλαδή —όπως και οι υπόλοιποι λαοί— την παράδοσή τους τη διασώζουν και τη διατηρούν αναλλοίωτη μέσα στους αιώνες για λόγους εθνικού συμφέροντος. Είναι μια παράδοση που υπηρετεί με τον πιο ωμό τρόπο οικονομικά συμφέροντα. Έχει νόημα μόνον για τις συνθήκες που ζουν οι Εβραίοι χωρίς πατρίδα. Ο θάνατός της θα ήταν βέβαιος, γιατί αυτή η συγκεκριμένη παράδοση δεν είναι μια παράδοση όπου παράλληλα με τα στενά οικονομικά συμφέροντα διαφυλάσσεται κι ένα θετικό πολιτισμικό μοντέλο, το οποίο θα ήταν απώλεια να μην περνάει από γενιά σε γενιά. Δεν υπάρχει μέσα σ' αυτήν το "νόημα" ή η "χαρά" της ζωής και η οποία, αν δεν περνούσε στα παιδιά, θα στεναχωριόταν οι γονείς.

Οι Εβραίοι επιβιώνουν ως λαός με τη λογική που επιβιώνει μια συμμορία. Τα μέλη των συμμοριών δεν παραμένουν ενωμένα, επειδή συμπαθούνται μεταξύ τους. Παραμένουν μαζί για όσο διάστημα η συμμορία αποδίδει κέρδη. Αν αυτά τα κέρδη πάψουν να υφίστανται, θα διαλύσουν και ο καθένας θα πάρει τον δρόμο του. Γι' αυτόν τον λόγο επιμένουμε σε όλα τα κείμενά μας ότι οι γενικεύσεις μας για τους Εβραίους δεν είναι ρατσιστικές.

Εμείς, αναφερόμενοι στους Εβραίους, δεν κάνουμε ποτέ αναφορά σε ανθρώπους. Αναφερόμαστε σε ανθρωπότυπους. Ανθρωπότυπους, που είναι εκπαιδευμένοι να λειτουργούν με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Αυτός ο συγκεκριμένος τρόπος φερσίματος κάποιων συγκεκριμένων ανθρώπων είναι ανεπιθύμητος και ως εκ τούτου καταδικαστέος. Ο τρόπος αυτός που αφορά τους Εβραίους έχει σχέση με την κλοπή.

Δεν είναι ρατσισμός λοιπόν να κατηγορείς όλους τους κλέφτες συλλήβδην. Δεν είναι ρατσισμός να λες ότι όλοι τους είναι άδικοι και ότι όλοι πρέπει να τιμωρηθούν και να εξαλειφθούν ως κοινωνικό πρόβλημα. Αυτό συμβαίνει και με τους Εβραίους. Εμείς κατηγορούμε τους Εβραίους ως λαό για "σύσταση" συμμορίας. Τους κατηγορούμε ότι έχουν συνθέσει εδώ και αιώνες μια ληστρική συμμορία, που λυμαίνεται όλα τα κράτη.

Εμείς κατηγορούμε τους Εβραίους ότι με την παράδοσή τους δημιουργούν διαρκώς νέους κλέφτες, που θα εξακολουθούν να ταλαιπωρούν τους δυστυχείς, οι οποίοι θα κληθούν να τους φιλοξενήσουν. Δεν υπάρχει περίπτωση ν' αλλάξουν συνήθειες οι Εβραίοι για όσο διάστημα μπορούν και γίνονται πλούσιοι μέσα από τις δραστηριότητές τους. Είναι, όπως θα έλεγε κάποιος κατήγορος στα δικαστήρια, "κλέφτες καθ' έξην και καθ' επάγγελμα".

Αυτός ήταν κι ο λόγος που η Ρώμη έδωσε "χώρο" και προνόμια στους κλέφτες και δικαίως φοβητσιάρηδες Εβραίους. Η Ρώμη δεν τους φοβόταν τους Εβραίους ούτε ως πλούσιους ούτε ως φτωχούς ούτε ως μορφωμένους ούτε ως αμόρφωτους. Μπορούσε, ανάλογα με τα συμφέροντά της, άλλοτε να τους "χαϊδεύει" και άλλοτε να τους "καρπαζώνει". Γνώριζε τι τους απειλούσε με καταστροφή και με αυτό τους εκβίαζε. Δεν είχε λοιπόν πρόβλημα με τους πλούσιους και μορφωμένους Εβραίους, που σε κάποια στιγμή θα έπρεπε να "τυραννήσει".

Αυτό ήταν και το κύριο πρόβλημά της που επέλυε με τους Εβραίους. Γνώριζε ότι η πρόοδος των ανθρώπων αργά ή γρήγορα θα γινόταν το αίτιο να μορφωθούν. Με τους Εβραίους αυτό το καθυστερούσε όσο μπορούσε. Γιατί; Γιατί δεν μπορούσε ν' ακολουθήσει την ίδια βίαιη συμπεριφορά εις βάρος μορφωμένων, που ανήκαν σε κυρίαρχο έθνος. Θα αντιδρούσαν, θα παρέσερναν τους αγράμματους δουλοπάροικους εναντίον των κεφαλαιοκρατών και της Ρώμης και θα καταστρέφονταν τα πάντα.

Γι' αυτόν τον λόγο η Ρώμη χρησιμοποίησε την "ευφυΐα" της υπέρ των Εβραίων, οι οποίοι συστηματικά καθοδηγούνταν από τους κουτούς αδερφούς τους. Από εκεί και πέρα τους χρησιμοποιούσε ασύστολα. Όπου η Ρώμη αντιλαμβανόταν κίνδυνο, χρησιμοποιούσε τους Εβραίους για να κάνει τη "δουλειά" της. Όπου έβλεπε η Ρώμη κίνδυνο, που απειλούσε την επιθυμητή για την ίδια ιεραρχία μεταξύ των κρατών, "έστελνε" τους Εβραίους.

Αν έβλεπε, για παράδειγμα, κάποιο μεγάλο κράτος να "προοδεύει" με ρυθμούς που απειλούσαν τους καθολικούς "εκλεκτούς" της ή να λειτουργεί με τρόπο που απειλούσε τις χριστιανικές επιλογές της, έστελνε τους Εβραίους για τα δέοντα. Αυτοί θ' αναλάμβαναν με τις κλοπές τους να μετατρέψουν ένα πλούσιο εθνικό κεφάλαιο σε φτωχό και αυτοί θ' αναλάμβαναν να το "ρυθμίσουν" με τον ρωμαϊκό τρόπο.

Σ' ό,τι αφορά την πρώτη περίπτωση συμβαίνει το εξής: Αυτή είναι μια πρακτική που τη γνωρίζουν καλύτερα από το καθένα —γιατί το "πλήρωσαν" με τον πιο ακριβό τρόπο— οι λαοί των Βαλκανίων. Μόλις η Ρώμη μελέτησε την οθωμανική αυτοκρατορία, διαπίστωσε τις αδυναμίες της και θέλησε να την ισχυροποιήσει. Έχοντας τη γνώση λειτουργίας ενός συστήματος, καταλάβαινε τις αδυναμίες του οθωμανικού συστήματος. Επέλεξε να το "βοηθήσει", γιατί προτιμούσε αυτό το σύστημα, παρά ένα χριστιανικό στον ίδιο χώρο.

Αυτός ήταν κι ο λόγος που η Ρώμη πάντα ενδιαφερόταν για την "πορεία" των Εβραίων μέσα στην οθωμανική αυτοκρατορία. Αυτή όμως η ανησυχία της μετατράπηκε σε τρόμο, όταν την είδε να κλονίζεται από εσωτερικές αντιδράσεις. Τι φοβήθηκε; Τα τρομερά Βαλκάνια, που θα μπορούσαν με το τρομερό κεφάλαιό τους να μετεξελιχθούν σε έναν πανίσχυρο βιομηχανικό γίγαντα. Έναν γίγαντα όμως ορθόδοξο και εκ των δεδομένων εχθρό των καθολικών "παιδιών" της.

Πολύ πριν λοιπόν αυτός ο γίγαντας "ορθώσει" το ανάστημά του, η Ρώμη φρόντισε να τον οδηγήσει στη διάλυση και την ατροφία. Μετέφερε σε ανύποπτο χρόνο μεγάλους εβραϊκούς πληθυσμούς στην "καρδιά" των Βαλκανίων, που ήταν η Θεσσαλονίκη. Χιλιάδες πονηροί Εβραίοι από την Ισπανία ή την Ουγγαρία μετακινήθηκαν στη Θεσσαλονίκη για ν' αποτρέψουν τις εξελίξεις —με το αζημίωτο βέβαια— και χωρίς να χάσουν τα προηγούμενα κεκτημένα εξαιτίας της μετακίνησης. Στις χώρες που μέχρι τότε τους φιλοξενούσαν παρέμειναν οι Εβραίοι οι οποίοι κρατούσαν τα "πόστα" και οι υπόλοιποι "βολεύτηκαν" στη Θεσσαλονίκη.

Αυτή η ολέθρια για όλους τους βαλκανικούς λαούς επιλογή της Ρώμης δεν ήταν δύσκολο να πραγματοποιηθεί. Γιατί; Γιατί η Ρώμη εκμεταλλεύτηκε τους φόβους της Κωνσταντινούπολης των Σουλτάνων. Οι Σουλτάνοι φοβούνταν τις κοινωνικές αναταραχές στα Βαλκάνια και γενικά "έβλεπαν" την "ανησυχία" των λαών. Όμως, για να ελεγχθούν αυτές οι καταστάσεις, απαιτούν πληροφορίες. Με τους Εβραίους οι Οθωμανοί θα εξασφάλιζαν μέσα στα Βαλκάνια τους πιο καλούς χαφιέδες. Χαφιέδες, που μετέφεραν πιστά στα "αυτιά" τους τα όσα συνέβαιναν.

Ήταν θέμα χρόνου οι Εβραίοι να γίνουν ένα πολύτιμο "εργαλείο" των Οθωμανών. Ήταν εύκολο να ελεγχθούν ως λαός, γιατί οι παραδοσιακά κακές τους σχέσεις με τους υπόλοιπους λαούς θα τους έκαναν υποχείριο των Σουλτάνων. Ας ψάξει κάποιος στην ιστορία να βρει ποια ήταν η "δουλειά" των Εβραίων μέσα στην οθωμανική αυτοκρατορία. Ήταν οι επαγγελματίες χαφιέδες της αυτοκρατορίας.

Με τον τρόπο αυτόν ο "καρκίνος" μπήκε στο "σώμα" του βαλκανικού γίγαντα. Αυτός ο "καρκίνος" μετέτρεψε ένα τρομερό σε ποσότητα και ποιότητα κεφάλαιο σε ένα κεφάλαιο της "πλάκας". Ένα κεφάλαιο, που με τον κατακερματισμό του κατάντησε ασήμαντο και ικανό μόνον για να δίνει "χαρτζιλίκι" στους πονηρούς της Αθήνας, του Βελιγραδίου, της Σόφιας κλπ.. Ο υπερεθνικός βαλκανικός "γίγαντας" με τον πονηρό αυτόν τρόπο διέλυσε σε αστείους εθνικούς "νάνους", που είχαν ανάγκη τη Ρώμη για να επιβιώσουν.

Η Νέα Ιερουσαλήμ, όπως ονόμαζαν τη Θεσσαλονίκη οι Εβραίοι, ήταν εκείνη την εποχή η μεγαλύτερη εβραϊκή πόλη του κόσμου. Ο "καρκίνος" των Βαλκανίων. Αυτή η πόλη θα ήταν ο "ρυθμιστής" της ανάπτυξης και της λειτουργίας των Βαλκανίων. Αυτός ο ρυθμιστικός της ρόλος είναι αυτός ο οποίος της προσδίδει και τον μοναδικό για τα παγκόσμια χρονικά τίτλο της "συμπρωτεύουσας". Κανένα κράτος πλην του ελληνικού δεν έχει "συμπρωτεύουσα".

Ακόμα και σήμερα αυτή η πρώην "εβραιούπολη" λειτουργεί λόγω κεκτημένης ταχύτητας με τον κλασικό εβραϊκό τρόπο. Λειτουργεί ως ένα γιγαντιαίο παράσιτο, που ζει εις βάρος των άλλων. Λειτουργεί σαν "καρκίνος" για το σύνολο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της Ελλάδας. Γιατί; Γιατί δεν παράγει απολύτως τίποτε και συντηρείται από τα "έτοιμα". Όλες οι υπόλοιπες ελληνικές πόλεις ασχολούνται με τις παραγωγικές διαδικασίες και η Θεσσαλονίκη με τις υπηρεσίες. Όλοι παράγουν πλούτο, για να τον "καρπωθεί" στο τέλος η Θεσσαλονίκη.

Αυτή η πόλη ζει στην κυριολεξία εις βάρος των πάντων. "Εισπράττει" την "κρέμα" των όσων παράγουν οι άλλοι. Χωρίς να έχει πραγματική οικονομία, ζει πλούσια με κρατικούς μισθούς, φοιτητικά εμβάσματα, "φακελάκια" γιατρών, εμπορικά καταστήματα, φραπέδες και γύρους. Εκμεταλλεύεται τους πληθυσμούς κυρίως της βορείου Ελλάδος. Εκμεταλλεύεται τη μέριμνά τους για εκπαίδευση, την αγωνία τους για την υγεία τους, τις καταναλωτικές τους ανάγκες ή τις ανάγκες για διασκέδαση.

Εκεί τους την "στήνει" και εισπράττει μέσα σε μια στιγμή ό,τι μαζεύουν οι φουκαράδες επί χρόνια. Οι δημόσιες υπηρεσίες, τα πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία, τα εμπορικά, οι καφετέριες, τα γυράδικα και τα πορνεία έχουν γίνει το κεφάλαιο του γιγαντιαίου "ευνούχου", που εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να λειτουργεί με βάση τις εβραϊκές παραδοσιακές αρχές. Αυτή είναι η οικονομία της Θεσσαλονίκης. "Γδέρνει" τους πάντες και αρέσκεται να "καθρεφτίζεται" με όλη της την "πλαδαρότητα" στα βρόμικα νερά του Θερμαϊκού.

Αυτή λοιπόν η συμπρωτεύουσα είχε κι εξακολουθεί να έχει έναν συγκεκριμένο ρόλο και καθήκοντα, τα οποία έφεραν πάντα σε πέρας οι Εβραίοι επικυρίαρχοί της. Κάθε φορά που κάτι δεν λειτουργούσε —είτε μέσα στην Ελλάδα είτε στα Βαλκάνια— όπως επιθυμούσε η Ρώμη, η Θεσσαλονίκη σήμανε συναγερμό. Αυτή η πολυτιμότητά της ήταν που την προστάτευσε από την καταστροφή κατά την εγκατάλειψή της από τους Τούρκους. Οι πάντες έσπευσαν ν' αποτρέψουν την καταστροφή της.

Γιατί; Γιατί αν οι Τούρκοι την έκαιγαν, όπως απειλούσαν, στην πραγματικότητα θα κατέστρεφαν τους εμπόρους της και άρα τους Εβραίους. Με φωτιά απειλείς το εμπόρευμα και άρα τον έμπορο. Τον κεφαλαιοκράτη —και ειδικά αυτόν της γης— δεν τον απειλείς. Μπορεί να τον καθυστερείς στην άντληση κερδών, αλλά δεν τον απειλείς με καταστροφή. Η αποχώρηση των Τούρκων δηλαδή θα ενίσχυε την κεφαλαιοκρατία της Μακεδονίας κι αυτό δεν το επιθυμούσε η Ρώμη. Οι Τούρκοι "πείστηκαν" εύκολα να μην την καταστρέψουν, γιατί πήραν σοβαρά ανταλλάγματα και μεταξύ αυτών και την άδεια να δημιουργήσουν το εθνικό κράτος της Τουρκίας.

Το θέμα είναι ότι, αν καταστρεφόταν τότε η Θεσσαλονίκη, τα πάντα θα ήταν διαφορετικά, όχι μόνον στα Βαλκάνια αλλά στον κόσμο ολόκληρο. Γιατί; Γιατί στη Μακεδονία θα ισχυροποιούνταν οι κεφαλαιοκράτες κι αυτό θα έκανε τα πράγματα δύσκολα για τους "κηφήνες" της βαλκανικής περιφέρειας. Η Θεσσαλονίκη θα "χτιζόταν" πάνω σε νέες βάσεις και με μια εντελώς διαφορετική κοινωνική σύνθεση. Μια σύνθεση όμως, που δεν θα επέτρεπε ούτε στην Αθήνα ούτε σε κάποια άλλη βαλκανική πρωτεύουσα ν' αμφισβητήσουν την πρωτοκαθεδρία και άρα τη θέλησή της. Αν τη Νέα Θεσσαλονίκη της κεφαλαιοκρατίας και όχι των εμπόρων τη συνέφερε το ενιαίο των Βαλκανίων, αυτό θα ήταν η συνέχεια για το μέλλον της περιοχής.

Αυτό ήταν όμως ο τρόμος της Ρώμης, γιατί δίπλα της θα ορθωνόταν σε μηδέν χρόνο ένα εχθρικό κράτος όμοιο σε ισχύ με μια Γερμανία ή με μια Γαλλία. Ένα εχθρικό κράτος, που ήδη είχε μπει σε τροχιά εκβιομηχάνισης και με τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής έξω από την "πόρτα" του. Αυτόν τον εφιάλτη τον απέφυγε, προστατεύοντας τους Εβραίους και πιέζοντας τους Τούρκους να μην "κάψουν" την πόλη.

Με βάση όλα αυτά αντιλαμβανόμαστε και πολλά άλλα πράγματα. Όταν για παράδειγμα σε μια περιοχή υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ κεφαλαιοκρατίας και εμπορικής πλουτοκρατίας, πάντα η έκβαση της μάχης είναι υπέρ της πρώτης. Πώς λοιπόν στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης είχαμε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα; Πώς "ξεδοντιάστηκε" η κεφαλαιοκρατία της βόρειας Ελλάδας και τέθηκε υπό τον έλεγχο της Θεσσαλονίκης;

Αυτό που αναζητούμε δηλαδή είναι να μάθουμε ποιοι διέσπασαν τη δύναμή της και ποιοι πληθυσμοί αποτέλεσαν την "ασπίδα" της Θεσσαλονίκης. Ποιοι πληθυσμοί και υπό ποιους όρους πήραν το μακεδονικό κεφάλαιο που απειλούσε τη Θεσσαλονίκη; Ποιοι κεφαλαιοκρατικοί πληθυσμοί δηλαδή λειτουργούν εις βάρος των ταξικών τους συμφερόντων; Τέτοιοι πληθυσμοί είναι μόνον οι πληθυσμοί των εποίκων, που στο όνομα της προστασίας αυτού του οποίου απέκτησαν υποτάσσονται σ' αυτούς που τους προστατεύουν.

Γιατί οι βασανισμένοι και ξεριζωμένοι Μικρασιάτες και οι Πόντιοι έπαιζαν κι εξακολουθούν να "παίζουν" τον ρόλο των εποίκων; Ποιος τους "ξερίζωσε" από τα μέρη τους και τους έφερε στη Μακεδονία να παίξουν αυτόν τον ρόλο και να προστατεύουν τη Θεσσαλονίκη; Ποιος "ξερίζωσε" εκατομμύρια ανθρώπων, για να τους φέρει στη Μακεδονία να προστατεύουν τα εβραϊκά "βρακιά"; Ποιος τόλμησε και "ξερίζωσε" μια ακμαιότατη ελληνική παρουσία 2500 χρόνων στη Μικρά Ασία; Ποιος τόλμησε να ακυρώσει το έργο του Μεγάλου Αλεξάνδρου;

Αυτό δεν είναι και τόσο δύσκολο να το ανακαλύψεις. Ψάχνεις να βγεις ποιους βόλευε η μικρασιατική καταστροφή. Αν το βγεις, μπορείς να κατάλαβες ποιοι και πού την σχεδίασαν. Ο Θεσσαλονικέας Κεμάλ πού και με την προτροπή ποιών αποφάσισε να την πραγματοποιήσει; Ο Βενιζέλος με την κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης πού και με ποιους "συσκεπτόταν" για τον έλεγχο των Νέων Χωρών; Ποιοι ενθάρρυναν έναν ηλίθιο δικηγοράκο, να σκέπτεται σαν αυτοκρατορικός στρατηγός;

Οι Δυτικοί γιατί ενθάρρυναν την αυτοκρατορική εκστρατεία της "Ψωροκώσταινας" στη Μικρά Ασία και γιατί μετά άλλαξαν τη στάση τους στο όλο εγχείρημα; Την ελληνική ιστορία ποιοι την "γράφουν" και υπό την επίβλεψη ποιών; Κάποτε όλα αυτά —και χωρίς κανένα μίσος και πάθος— δεν θα πρέπει να τα βρούμε; Δεν θα πρέπει να βρούμε ποιοι και πώς μας "δουλεύουν"; Ποιοι είναι οι μόνιμοι "τυχεροί", που τους "βολεύουν" οι καταστάσεις οι οποίες δεν βολεύουν κανέναν άλλο; Ποιοι δημιουργούν εκείνες τις συνθήκες, που δεν θ' αφήσουν σε ησυχία ούτε τα παιδιά μας;

Ο δεύτερος τομέας που η Ρώμη παραδοσιακά χρησιμοποιούσε τους Εβραίους αφορούσε τον τρόπο λειτουργίας των χριστιανικών κρατών. Δεν τους χρησιμοποιούσε μόνον για να "κάψει" τους εξωτερικούς της εχθρούς, αλλά και για να διευθετήσει τις εσωτερικές ταξικές αντιπαλότητες, που υπήρχαν μέσα στην κάθε χριστιανική κοινωνία. Μέσω των Εβραίων διαιώνιζε τη χριστιανική "αρρώστια". Χρησιμοποιούσε έναν ακμαίο "καρκίνο" με τάσεις υποτροπιασμού, για να μεταφέρει την "αρρώστια" στο σύνολο του χριστιανικού "σώματος".

Πώς γινόταν αυτό; Με τον εξής απλό τρόπο. Η Ρώμη, όπως είπαμε, φοβόταν μόνιμα τους μορφωμένους αλλά άκληρους χριστιανούς, που θα στρέφονταν εναντίον της. Για να τους αποφύγει ως αντιπάλους, τους διέφθειρε. Πώς; Με τον εξής απλό τρόπο. Τους μετέτρεψε σε μια ξεχωριστή κοινωνική τάξη, που ονομάστηκε "αστική". Αυτή η τάξη λειτουργεί κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν των εβραϊκών κοινοτήτων. Είναι μια τάξη εργαζομένων, που ζουν όμως ως πλούσιοι κι αυτό είναι που τους διαφοροποιεί από τους κοινούς εργαζόμενους, οι οποίοι συνθέτουν την εργατική τάξη.

Είναι μια ευνοημένη κοινωνική τάξη, που ασκεί ταξικό ιμπεριαλισμό και είναι αυτή που δίνει τα επιθυμητά χαρακτηριστικά στην κοινωνική "αρρώστια" που μαστίζει τον χριστιανισμό. Θεωρητικά κεφαλαιοποιεί τη γνώση της, ενώ πρακτικά διαπραγματεύεται με εμπορικούς όρους την αξία της εργασίας της. Απλά, επειδή αυτή η "διαπραγμάτευση" γίνεται σε συλλογικό επίπεδο, τα κοινά συμφέροντα των ευνοημένων δημιουργούν μια "ψευδοκοινωνική" τάξη, που ονομάζεται "αστική".

Όμως, για να λειτουργήσει μαζικά μια τάξη, θα πρέπει να υπάρχουν μαζικά πρότυπα. Πρότυπα συμπεριφορών ατομικών και συλλογικών, που να ευνοούν τα ταξικά συμφέροντα των αστών. Πρότυπα, που να οδηγούν σε κοινές μαζικές συμπεριφορές των μελών αυτής της "ψευδοτάξης". Το ζητούμενο δηλαδή ήταν να βρεθεί ένα πρότυπο ευνοημένης ιμπεριαλιστικής μειονότητας, την οποία να μιμείται η "μειονότητα" των αστών. Αυτά τα αστικά πρότυπα ανέλαβαν να ενσαρκώσουν μέσα στις χριστιανικές κοινωνίες οι Εβραίοι, τόσο ως άτομα όσο και ως κοινότητα. Ο "καρκίνος" με τον τρόπο αυτόν γίνεται ο οδηγός της "αρρώστιας".

Οι βασικοί πυρήνες δηλαδή και τα πρότυπα όλων των αστικών τάξεων μέσα στα χριστιανικά κράτη στην πραγματικότητα είναι οι Εβραίοι. Αυτό είναι κάτι που βολεύει απόλυτα καί τους δύο. Οι αστοί προστατεύουν τους Εβραίους και οι Εβραίοι υποστηρίζουν σθεναρά με το σύνολο των "όπλων" τους τούς αστούς.

Πώς γίνεται αυτό; Η κλοπή των αστών έχει ως κύριο στόχο την κεφαλαιοκρατία. Ισχυρό ταξικό σύμμαχο όμως εναντίον της κεφαλαιοκρατίας δεν μπορείς να βρεις εύκολα. Οι πιο ισχυροί εχθροί των κεφαλαιοκρατών είναι οι έμποροι. Οι Εβραίοι, ελέγχοντας το εμπόριο, "πουλάνε" στήριξη στους αστούς. Αυτήν την στήριξη την ανταλλάσσουν με προστασία και εύνοια. Από εκεί και πέρα τα πάντα λειτουργούν όπως τους βολεύουν. Οι μορφωμένοι υποτίθεται αστοί, στο όνομα του "πολιτισμού" και του "ανθρωπισμού", τους προστατεύουν από τα θύματά τους και οι Εβραίοι τούς προσφέρουν το "know how" του αναίμακτου ιμπεριαλισμού.

Από τους "τω πνεύματι" Εβραίους χριστιανούς ιερείς έως τους "τω αίματι" Εβραίους, οι ταξικοί κλέφτες μέσα στην κάθε χριστιανική κοινωνία λειτουργούν με πανομοιότυπο τρόπο. Όπως ένας ιερέας θεωρεί τον προσωπικό του βασανισμό σαν καλή δικαιολογία για να πλουτίζει, έτσι θεωρούν και οι Εβραίοι τον δικό τους βασανισμό σαν μια καλή δικαιολογία για να πλουτίζουν. Οι πρώτοι είναι "κολλητοί" του Θεού και οι δεύτεροι είναι "κολλητοί" του ανθρώπινου πολιτισμού.

Αυτοί είναι τα πρότυπα των αστών και αυτοί τους "διδάσκουν" πώς να φέρονται μέσα στην κοινωνία. Αυτοί τους διδάσκουν πώς να δικαιολογούν τα "αδικαιολόγητα". Πώς να ασκούν τον ταξικό ιμπεριαλισμό τους εις βάρος των υπολοίπων τάξεων. Οι αστοί, ως καλοί μαθητές των Εβραίων, κλέβουν μόνιμα και πάντα εμφανίζονται σαν οι "καλοί" άνθρωποι της κοινωνίας. Οι μορφωμένοι, οι ανθρωπιστές, οι κοσμοπολίτες, οι ειρηνιστές κλπ..

Αρκούσε όμως αυτό; Όχι βέβαια. Όπως και στην περίπτωση των Εβραίων απαιτείται κι ένας βασανισμός, που να "δικαιολογεί" τις απαιτήσεις τους. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο μέσα στις χριστιανικές κοινωνίες η μόρφωση δεν αφέθηκε ποτέ στην τύχη της. Από κοινού η Ρώμη, οι Εβραίοι και οι πατέρες των αστών σχεδίασαν τα βασανιστικά χριστιανικά συστήματα εκπαίδευσης. Τα σχεδίασαν με τέτοιον τρόπο, που να μπορούν να "υποστηρίξουν" τον επιθυμητό σχεδιασμό. Αποτέλεσμα; Ο κάθε μορφωμένος αστός, φερόμενος ως γνήσιος υποκριτής Εβραίος, θεωρεί δίκαιο το να πλουτίζει, γιατί βασανίστηκε επί χρόνια στα θρανία.

Με τον τρόπο αυτόν η Ρώμη και οι Εβραίοι δίνουν τον "ρυθμό", για να "χορεύουν" οι αστοί παγκοσμίως. Με τον τρόπο αυτόν τα "καρκινώματα" αρρωσταίνουν το "σώμα". Τα αποτελέσματα αυτής της "αρρώστιας" τα βιώνουμε καθημερινά. Παρ' όλη τη μόρφωση της σύγχρονης ανθρώπινης κοινωνίας, κανένα πρόβλημα δεν λύνεται και η μεσαιωνική Ρώμη εξακολουθεί να είναι καβάλα στο "άλογο".

Αυτοί που θεωρητικά έχουν λόγους να την απειλούν είναι αυτοί οι οποίοι γίνονται πλούσιοι εξαιτίας της. Αυτοί που έπιασαν "πόστα", επειδή κατήγγειλαν στους λαούς τη θεοκρατία, έγιναν πλούσιοι από τα προνόμια που τους πρόσφεραν οι "θεοκράτες" της Ρώμης. Αυτοί, που στα σαλόνια τους δηλώνουν άθεοι, πηγαίνουν κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Αυτοί, που γελούν με τους αγράμματους θρησκόληπτους και την αφέλειά τους, τρέχουν και φιλούν μπροστά στις κάμερες τα χέρια των παπάδων. Τα χέρια, που τους δίνουν τους μισθούς και τα προνόμια.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται λοιπόν γιατί οι Εβραίοι ήταν υπερπολύτιμοι για τη Ρώμη και βέβαια για το χριστιανικό σύστημα. Αντιλαμβάνεται γιατί γίνονταν πανεύκολα οι χαφιέδες τής Ρώμης μέσα στο κάθε κράτος. Ανταμοιβή τους ήταν ο παράνομος πλούτος που "αντλούσαν" σε ξένο κράτος και βέβαια η προστασία που απολάμβαναν από αυτήν. Η Ρώμη ανάγκαζε τα κράτη να τους δεχθούν, παρ' όλο που οι λαοί τους γνώριζαν τον παρασιτικό τους ρόλο κι αντιδρούσαν. Η Ρώμη τους προστάτευε με τους "ανθρωπιστικούς" της λόγους, κάθε φορά που οι λαοί ήθελαν να τους αρπάξουν με τις "κλωτσιές".

Όλα αυτά προφανώς δεν τα γνώριζαν οι ναζιστές όταν ξεκίνησαν να "σώσουν" τη Γερμανία από τη σιωνιστική "μάστιγα". Γι' αυτόν τον λόγο καταφύγαμε στα ιατρικά παραδείγματα. Γι' αυτόν τον λόγο κάναμε εξαρχής τον διαχωρισμό μεταξύ της ήπιας μορφής μιας ασθένειας με το "καρκίνωμα" της ίδιας ασθένειας. Όταν δεν μπορείς να θεραπεύσεις την ήπια μορφή, είναι δυνατόν να ελπίζεις να νικήσεις τον "καρκίνο";

Όταν όλα τα προβλήματα της χριστιανικής κοινωνίας, είτε κοινωνικά είτε οικονομικά, οφείλονται στην παρασιτική λειτουργία της αστικής τάξης και δεν μπορείς να τα λύσεις, είναι δυνατόν να επιχειρείς να επιλύσεις τα δύσκολα; Όταν το σύνολο των κοινωνικών προβλημάτων προέρχεται από τον εσωτερικό ταξικό ιμπεριαλισμό των ασήμαντων αστών και δεν μπορείς να τους νικήσεις, είναι δυνατόν να στραφείς εναντίον των "αφεντικών" τους;

Όταν δεν μπορείς να περιορίσεις τις απαιτήσεις ενός εργοδηγού, που δήθεν "βασανίστηκε" δύο χρόνια στα ΤΕΙ, θα περιορίσεις αυτούς που εκφράζουν απαιτήσεις για πολύ πιο σοβαρούς λόγους; Θα περιορίσεις αυτόν που κατέστρεψε την προσωπική του ζωή για να γίνει ιερέας ή αυτόν που θρηνεί συγγενείς από διωγμούς και δηλώνει Εβραίος; Θα περιορίσεις αυτούς που επενδύουν σε πραγματικό "θρήνο", για να διασφαλίσουν το δικαίωμα της κλοπής;

Γι' αυτόν τον λόγο ήταν βέβαιον ότι θα αποτύγχαναν οι ναζιστές. Αυτοί δεν κατάφεραν να λύσουν τα αναλογικά μικρά κι ασήμαντα ταξικά προβλήματα της γερμανικής κοινωνίας, θα έλυναν τα προβλήματα που αποτελούσαν τις "ρίζες" των πανχριστιανικών προβλημάτων; Αυτός είναι κι ο λόγος που εξ αρχής μιλήσαμε για υποκρισία και κουτοπονηριά των ναζιστών. Ήταν δυνατόν να λύσουν οι ναζιστές τα πραγματικά προβλήματα, που έκαναν "άρρωστη" τη χριστιανική γερμανική κοινωνία; Άλλωστε τι ήταν οι περισσότεροι ναζιστές; Φουκαράδες και καιροσκόποι αστοί, που ανέβηκαν στο "άρμα" του ναζισμού, για να επωφεληθούν εις βάρος των ομοίων τους και εις βάρος των υπολοίπων. Ήταν η ευκαιρία της ζωής τους να "προσπεράσουν" στην κοινωνική ιεραρχία τα κλασικά "τζάκια" της παραδοσιακής γερμανικής μεγαλοαστικής τάξης.

Άλλος έβαλε τη "μαύρη στολή" για να ανέλθει κοινωνικά, άλλος για να "κονομήσει" και άλλος για να πάρει λίγο εξουσία και να βγάλει τα κόμπλεξ του. Ήταν δυνατόν εκείνοι οι "άρρωστοι" άνθρωποι να "σώσουν" κανέναν; Ήταν δυνατόν εκείνοι οι άνθρωποι, που ονειρεύονταν μεγαλεία, εξαιτίας της παθολογίας του χριστιανισμού, να επιχειρήσουν να την αλλάξουν; Εκείνοι οι "άρρωστοι" άνθρωποι απλά βρήκαν απέναντι τους τούς "καρκινοπαθείς" Εβραίους κι άρχισαν να πουλάνε στους αγράμματους κι αφελείς Γερμανούς το ναζιστικό "γιατροσόφι".

Το θέμα είναι —για να συνεχίσουμε την ανάλυση— ότι τόσο το εβραϊκό "καρκίνωμα" όσο και η χριστιανική "αρρώστια" δεν "θεραπεύονται" χωρίς κάποια συγκεκριμένη προεργασία και στρατηγική. Είναι καταδικασμένος να αποτύχει κάποιος, που θα στραφεί απευθείας, είτε εναντίον των Εβραίων είτε εναντίον των ιερέων, χωρίς πρώτα να επιχειρήσει να επιλύσει τα εσωτερικά κοινωνικά προβλήματα της χριστιανικής κοινωνίας. Όποιος το έχει επιχειρήσει έχει καταστραφεί. Το επιχείρησαν πανίσχυροι Ρωμαίοι αυτοκράτορες εναντίον των ιερέων του χριστιανισμού και όχι μόνον απέτυχαν να τους εξαφανίσουν, αλλά τους ισχυροποίησαν. Το επιχείρησαν πάμπολλοι εθνικοί ηγέτες εναντίον των Εβραίων και επίσης απέτυχαν και επίσης τους ενίσχυσαν.

Γιατί; Γιατί αν στραφείς απευθείας εναντίον τους, θα σε παγιδεύσουν μέσα σε τεράστια συλλογικά συμφέροντα. Γνωρίζουν να χειρίζονται "συμπλέοντα" συμφέροντα και με τον τρόπο αυτόν σε παγιδεύουν. Αν στραφείς απευθείας εναντίον των "μεγαλοκλεφτών" της χριστιανικής κοινωνίας, τούς δίνεις την ευκαιρία να συνάψουν συμμαχίες όχι μόνον με τους νυν μικροκλέφτες αστούς, αλλά και με όλους όσους θέλουν να κλέψουν με τον ίδιο τρόπο. Τους δίνεις την ευκαιρία να συνάψουν συμμαχία με όλους τους μορφωμένους —είτε πλούσιους είτε φτωχούς— που γρήγορα θ' αντιληφθούν κέρδος από αυτήν τη συμμαχία.

Επιπλέον, αυτοί οι "καρκίνοι" είναι τόσο δυστυχείς, που στην πραγματικότητα τους "ταΐζεις" με τους διωγμούς. Όχι μόνον δεν τους πτοείς, αλλά τους δίνεις δύναμη. Τους δίνεις νόημα σε μια ζωή, που από μόνη της δεν έχει κανένα. Τι νόημα έχει η ζωή για έναν άγαμο ιερέα; Τι νόημα έχει η ζωή για έναν πάμπλουτο Εβραίο, που όλη του η ύπαρξη περιστρέφεται γύρω από έναν εμπορικό πάγκο; Οι δυστυχείς παίρνουν δύναμη αν τους καταδιώκεις. Ακόμα και το να αποκτούν κάποιον εχθρό, που να τον μισούν, είναι κέρδος γι' αυτούς. Αποκτά "γεύση" και νόημα μια ζωή χωρίς την παραμικρή αξία. Αποκτά "άλλοθι" ένας "καμένος", όταν έχει κάπου να "φορτώσει" τη μιζέρια της προσωπικής του ζωής. Δεν είναι και μικρό κέρδος την προσωπική σου βλακεία κι αποτυχία να τη "φορτώσεις" σε κάποιον άλλον.

Γι' αυτόν τον λόγο ποτέ δεν καταδιώκεις απευθείας ούτε τους Εβραίους ούτε τους ιερείς. Καταδιώκεις μόνον αυτούς που έχει νόημα να πολεμήσεις εναντίον τους και όχι τους Εβραίους και τους χριστιανούς ιερείς. Αυτούς τους καταστρέφεις με έμμεσο τρόπο. Προσπαθείς ν' "αδειάσεις" ακόμα πιο πολύ την "άδεια" ζωή τους. Τους αφαιρείς όσα μπορείς από τα λίγα τα οποία απολαμβάνουν. Τους στερείς το κέρδος που απολαμβάνουν και το οποίο τους οδήγησε στην αθλιότητα.

Από τους πρώτους αρκεί να τους πάρεις τον πλούτο και τους κατέστρεψες. Αν καταστρέψεις και τις συνθήκες να τον ανακτήσουν, τους "σκότωσες". Τους δεύτερους αρκεί να τους ξεφτιλίσεις και τους κατέστρεψες. Αν επιπλέον τους πάρεις και τους λίγους αγράμματους φουκαράδες που τους ακούνε σαν "αγίους", τους "σκότωσες" επίσης. Από εκεί και πέρα είναι κατάχρηση και μάλλον εξυπηρέτηση γι' αυτούς να τους αφαιρέσεις τη ζωή.

Αντιλαμβάνεται λοιπόν ο αναγνώστης ότι όλη αυτή η πολυδιαφημισμένη "επιτυχία" των Εβραίων μέσα στους αιώνες στην πραγματικότητα ήταν "στημένη". Ήταν "στημένη" από τους ισχυρούς, για να αδικούν τους ανίσχυρους. Αυτός είναι κι ο λόγος που, όπως ισχυριστήκαμε πιο πάνω, δεν είναι στις προτεραιότητες των Εβραίων ν' αναζητούν τους έξυπνους και ευφυείς Εβραίους. Τους Εβραίους, που με τη στρατηγική τους θα τους οδηγήσουν σε ακόμα μεγαλύτερη "επιτυχία".

Η ειρωνεία είναι ότι, ενώ επί αιώνες εξασφάλιζαν την "επιτυχία" τους με τους κουτούς, την "πάτησαν" με τους έξυπνους. Μία φορά χρειάστηκε να σκεφτούν και έκαναν το σφάλμα που θα τους καταστρέψει. Οι Εβραίοι στο απόγειο της πορείας τους και σε μια στιγμή αμετροέπειας κατέστρεψαν τα πάντα. Αρνήθηκαν την παράδοσή τους κι έκαναν αυτό το οποίο απαγορευόταν να κάνουν. Έκαναν αυτό το οποίο τους εκβίαζε η Ρώμη ότι θα τους κάνει, για να τους καταστρέψει.

Τι έκαναν; Ίδρυσαν το κράτος του Ισραήλ. Παρασύρθηκαν από την απληστία τους κι έκαναν το μέγα σφάλμα. "Μέθυσαν" από την "επιτυχία" τους και "παράκουσαν" τις εντολές των "πατέρων" τους. Μία φορά χρησιμοποίησαν την ευφυΐα τους και οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια προς την καταστροφή. Αυτοί που "πέτυχαν", ως οι καλύτεροι κάτοικοι της "ερήμου", "μέθυσαν" κι αποφάσισαν να φτιάξουν "καράβι", για ν' αποδείξουν ότι είναι καλοί "καπεταναίοι". Αυτοί που το "νερό" το γνώριζαν σε "σταγόνες", αποφάσισαν σε μια στιγμή τρέλας να βγουν στους "ωκεανούς".

Η καταστροφή τους είναι βέβαιη κι αναπόφευκτη και θα δούμε σε άλλο σημείο το γιατί. Αυτό που έχει σημασία ν' αντιληφθεί ο αναγνώστης είναι το πόσο άσχετοι ήταν οι ναζιστές, όταν αποφάσιζαν να επιλύσουν το "εβραϊκό ζήτημα". Να καταλάβει ότι το μόνο πράγμα που έκαναν μέσα στην άγνοιά τους ήταν να εκμεταλλευτούν το τρομερό αντιεβραϊκό μένος του γερμανικού λαού.

Όμως, αυτό το οποίο ακόμα δεν μπορεί ν' αντιληφθεί ο αναγνώστης είναι το πώς γεννήθηκε αυτό το μένος ή μίσος ενός λαού εις βάρος ενός άλλου. Δεν μπορεί να το αντιληφθεί, γιατί απλούστατα δεν γνωρίζει πώς ακριβώς λειτουργεί στο σύνολό του ο ύπουλος εβραϊκός ιμπεριαλισμός. Μέχρι αυτό το σημείο δηλαδή πήραμε μια συνολική εικόνα του από "απόσταση". Αυτά τα οποία περιγράψαμε μέχρι τώρα αποτελούν μια γενική επόπτευση των φαινομένων, η οποία όμως δεν είναι ικανή να μας δείξει την κοινωνική "ένταση" που συνήθως δημιουργεί ο σιωνιστικός ιμπεριαλισμός. Δεν μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης τους λόγους για τους οποίους μισούσε τους Εβραίους ο γερμανικός λαός.

Για ν' αντιληφθεί την κατάσταση που γεννούσε αυτό το μίσος, θ' αλλάξουμε "επίπεδο" και θα κινηθούμε στο εσωτερικό της. Θα προσπαθήσουμε να "μπούμε" στην "καρδιά" της κατάστασης, που γεννάει τα έντονα πάθη και τα μίση. Θα προσπαθήσουμε να "μπούμε" σε μια ανάλογη κατάσταση, που θα μπορούσε να τη βιώσει ο καθένας από εμάς και η οποία θα μπορούσε ακόμα και τον πιο αγαθό άνθρωπο να τον κάνει να μισεί συνανθρώπους του.

Αρκεί να καταλάβει ο αναγνώστης το παρακάτω παράδειγμα και θ' αντιληφθεί πλήρως τι ακριβώς εννοούμε. Έστω ότι μια οικογένεια, που κατέχει περιουσία, ζει μέσα στο ιδιόκτητο σπίτι της κι επιβιώνει εξαιτίας της περιουσίας της και του κόπου της. Το πρόγραμμα αυτής της οικογένειας είναι ένα φυσιο­λογικό πρόγραμμα, που το ακολουθούν εκατομμύρια οικογενειών σ' ολόκληρο τον κόσμο. Σηκώνονται όλοι κάθε πρωί, πηγαίνουν για δουλειά στα κτήματά τους κι επιβιώνουν από την παραγωγή τους.

Με τη δουλειά τους απολαμβάνουν όλα τα καλά του κόσμου. Έχουν ένα πλούσιο τραπέζι, όπου τρώνε όλοι μαζί κι απολαμβάνουν τα υλικά μέσα, τα οποία τους δίνουν τις ανέσεις που έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος. Με τον κόπο τους, δηλαδή, όχι μόνον επιβιώνουν, αλλά απολαμβάνουν και πολυτέλειες. Εκτός από την τροφή αποκτάνε κρεβάτια, τηλεοράσεις, τηλέ­φωνα κλπ.. Ό,τι απολαμβάνουν το απολαμβάνουν τίμια και με την εργασία τους. Αυτό δηλαδή που πρέπει να μείνει στον αναγνώστη είναι ότι όλοι αυτοί μηδενός εξαιρουμένου, ως μια τυπική οικογένεια, εργάζονται για να επιβιώνουν άνετα.

Όλοι μαζί δουλεύουν στα ιδιόκτητα κτήματά τους, όλοι μαζί αγωνίζονται, είτε για να τα προστατεύσουν είτε για να τ' αυξήσουν και όλοι μαζί απολαμβάνουν στο σπίτι τους τούς καρπούς των κόπων τους. Κοπιάζουν δηλαδή όλοι μαζί κι απολαμβάνουν επίσης όλοι μαζί. Μέσα στην οικογένεια αυτήν υπάρχει ένας απαράβατος νόμος που ισχύει για όλους και λέει ότι: Όποιος δεν δουλεύει δεν απολαμβάνει. Όποιος δεν δουλεύει δεν τρώει. Όμως, από αυτόν τον απαράβατο νόμο προκύπτει μια επίσης απαράβατη συνέπεια, που λέει ότι όποιος κλέβει τιμωρείται.

Το να δουλεύεις δηλαδή υποχρεωτικά δεν μπορεί να γίνει νόμος. Δικαίωμα του καθενός είναι να μην δουλεύει. Αν βρει κάποιος τρόπο να συντηρεί το σώμα του χωρίς τροφή, είναι μέσα στα δικαιώματά του να μην δουλεύει. Όμως, από τη στιγμή που δεν έχει βρει αυτόν τον τρόπο και ταυτόχρονα επιβιώνει, υπάρχει πρόβλημα. Όταν τρως, χωρίς να δουλεύεις, σημαίνει ότι κλέβεις και άρα ότι αδικείς αυτούς που δουλεύουν. Αυτοί δηλαδή που "μυστηριωδώς" τρώνε, χωρίς να δουλεύουν, παραβαίνουν τον απαράβατο νόμο κι αντιμετωπίζονται από την οικογέ­νεια των εργαζομένων αξιωματικά ως κλέφτες.

Έστω ότι αυτή η τυπική οικογένεια νοικοκυραίων έρχεται κάποια στιγμή μπροστά σε ένα δίλημμα. Ένας ξένος, φαινομενικά φτωχός κι αδύναμος, έρχεται και της χτυπά την πόρτα. Ένας ξένος, που της διηγείται τα βάσανά του και ισχυρίζεται ότι κακοί άνθρωποι κατέστρεψαν το σπίτι του και τον πέταξαν στον δρόμο. Ποια θα είναι η αντιμετώπισή του από την πλευρά της οικο­γένειας;

Χωρίς η οικογένεια αυτή να παραβεί κανέναν ανθρώπινο νόμο, θα μπορούσε να τον διώξει από την πόρτα της. Κανένας νόμος δεν υποχρεώνει τον άνθρωπο να βοηθήσει τον συνάνθρωπό του. Αυτό είναι καθαρά θέμα συνείδησης. Αν αυτή η οικογένεια είναι απλά καλή και η συνείδησή της φιλάνθρωπη, θα μπορούσε να τον ελεήσει και να τον στείλει στην ευχή του Θεού. Στην ιδανικότερη όμως περίπτωση τι θα έκανε; Θα του άνοιγε τις πόρτες και θα του φερόταν σαν να ήταν δικός της άνθρωπος. Θα του φερόταν σαν να ήταν ένα πραγματικό μέλος της.

Τι θα ήταν το λιγότερο που θα είχε ως υποχρέωση να κάνει αυτός ο άνθρωπος —αν είχε συναίσθηση της πραγματικότητας— μέσα στα πλαίσια της οικογένειας αυτής, που μόλις τον απο­δέχθηκε σαν δικό της άνθρωπο; Το ελάχιστο, που θα μπορούσε να κάνει αυτός ο υπέρ του δέοντος ευνοημένος και τυχερός άνθρωπος, θα ήταν να μπει στο πρόγραμμα της οικογένειας. Θα ήταν να σεβαστεί τον απαράβατο νόμο, που όπως αναφέραμε πιο πάνω αφορά όλα της τα μέλη.

Δεν λέμε δηλαδή ότι, εξαιτίας της ευγνωμοσύνης, θα πρέπει να δουλεύει σαν δούλος, χωρίς να πληρώνεται και άρα χωρίς ν' απολαμβάνει. Δεν λέμε να κοιμάται στα υπόγεια και να μην τρώει στο ίδιο τραπέζι με τους ιδιοκτήτες. Λέμε απλά ότι το λιγότερο, που θα έπρεπε ως λογικός άνθρωπος να κάνει, θα ήταν να ευθυγραμμιστεί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, που είναι ιδιοκτήτες του σπιτιού και του κεφαλαίου.

Πόσο κάθαρμα, πόσο άθλιος μπορεί να είναι ένας τόσο τυχερός άνθρωπος, αν προσπαθήσει όχι μόνον να μην συμμετάσχει σε όλα αυτά που είναι υποχρεωτικά για τα φυσικά μέλη της οικο­γένειας, αλλά αντίθετα να προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί αυτούς που τον φιλοξενούν; Όταν, με βάση τα συμφέροντα του, άλλες φορές παριστάνει τον ξένο και άλλες φορές τον αδερφό; Τι άνθρωπος είναι αυτός, αν, όταν όλη η οικογένεια ξυπνάει για να πάει στα χωράφια, αυτός ξαπλώνει με το επιχείρημα ότι ο ίδιος είναι ξένος και ότι τα χωράφια τής οικογένειας δεν τον αφορούν; Οι υποχρεώσεις της οικογένειας δηλαδή δεν τον αφορούν, γιατί θεωρεί τον εαυτό του ξένο.

Την ίδια ώρα όμως απολαμβάνει χωρίς ενοχές ό,τι καρπό αποφέρουν τα "ξένα" χωράφια. Χρησιμοποιεί χωρίς αναστολές τα τηλέφωνα, τις τηλεοράσεις και όλες τις υποδομές του σπιτιού με το επιχείρημα ότι και ο ίδιος είναι συγκάτοικος στο σπίτι αυτό. Το ακόμα χειρότερο είναι αυτό το οποίο συμβαίνει με την τροφή. Αυτός, περιφερόμενος όλη μέρα μέσα στο σπίτι, τρώει, όταν οι άλλοι δουλεύουν. Όταν στρώνεται το τραπέζι, κάθεται πρώτος και σηκώνεται τελευταίος. Είναι πάντα ξεκούραστος κι απολαμβάνει τα πάντα σε μεγαλύτερο βαθμό από τους υπόλοιπους, που φυσιολογικά γυρνούν κουρασμένοι στο σπίτι τους.

Αν είναι παντελώς άθλιος, όχι μόνον θ' απολαμβάνει περισσότερο από τα μέλη της οικογένειας, αλλά θα τους εκμεταλλεύεται κιόλας. Αν μπορεί και κλέβει στην κουζίνα, θα μπορεί να εκβιάζει και να αδικεί τους εργαζόμενους, που κινδυνεύουν να μείνουν νηστικοί. Θα τους δίνει τροφή, "υποθηκεύοντας" τα κρεβάτια τους. Στηριζόμενος στην άμεση προτεραιότητα της τροφής, θ' αρχίσει να γίνεται κυρίαρχος των δευτερευόντων αγαθών μέσα στο σπίτι. Μ' αυτήν την τακτική είναι θέμα χρόνου να καταφέρει να κάνει τα πιο αδύναμα μέλη της οικογένειας "ενοικια­στές" μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.

Υπάρχει ένας φυσιολογικός άνθρωπος, που ν' ανεχθεί μια τέτοια κατάσταση; Ακόμα και ο ίδιος σου ο αδερφός να είναι, ακόμα κι αν δεν μπορείς να τον πετάξεις με τις κλωτσιές από την κοινή ιδιοκτησία, θα επιχειρήσεις τουλάχιστον να τον παρατηρήσεις, για να συμμορφωθεί. Αν αποτύχεις να τον συμμορφώσεις με τις παρατηρήσεις, είναι βέβαιον ότι θα επιχειρήσεις να το κάνεις έστω και με τη βία. Η βία είναι σχεδόν αναπόφευκτη, γιατί δεν μπορείς ν' ανεχθείς έναν αμετανόητο, που με τις πράξεις του απειλεί το μέλλον των παιδιών σου. Αν δεν υπάρχει ούτε μ' αυτήν τη συμπεριφορά η περίπτωση συμμόρφωσης, τότε αλλάζουν τα θεμελιώδη που αφορούν την οικογένεια.

Όταν τα μέλη μιας οικογένειας με τα ίδια δικαιώματα δεν μπορούν να συνυπάρξουν, τότε αλλάζουν τα βασικά δεδομένα που την αφορούν. Δεν αλλάζουν οι νόμοι που διέπουν τη λειτουργία της, αλλά χωρίζεται η ίδια η οικογένεια. Από τη μία οικογένεια προκύπτουν δύο, που η κάθε μία από αυτές ακολουθεί τους νόμους που τα μέλη τους θα προτιμήσουν. Σε μια τέτοια περίπτωση μοιράζεις την κοινή περιουσία στους δικαιούχους και από εκεί και πέρα ο καθένας ζει με το δικό του κεφάλαιο και βέβαια με τον δικό του κόπο.

Το να ασκήσεις βία δηλαδή εις βάρος των παρασίτων, ως τελευταίο μέτρο πριν τον χωρισμό της οικογένειας, δεν είναι κάτι το παράλογο, εφόσον τα παράσιτα σε φέρνουν στα όρια και με τη δραστηριότητά τους απειλούν το σύνολο της οικογένειας και όχι μόνον την περιουσία της. Όταν αυτά τα άσχημα μπορείς να τα εφαρμόσεις εις βάρος δικών σου ανθρώπων, εύκολα αντιλαμβα­νόμαστε ότι είναι πολύ ευκολότερο να εφαρμοστούν εις βάρος ξένων, τους οποίους μάλιστα τους έχεις ευεργετήσει.

Ανθρώπους που καταχράστηκαν τον ανθρωπισμό σου, ζουν εις βάρος των παιδιών σου και που μόνον που υπάρχουν και περιφέρονται μέσα στο σπίτι σου, σου υπενθυ­μί­ζουν το σφάλμα σου να δεχθείς να τους φιλοξενήσεις. Ένα σφάλμα που πληρώνει ολόκληρη η οικογένειά σου. Και καλά να έχεις τη δυνατότητα να συμμορφώσεις αυτόν που σε κλέβει. Τι γίνεται αν δεν έχεις αυτήν τη δυνατότητα; Υπάρχει τέτοια περίπτωση; Βεβαίως και υπάρχει.

Υπάρχει περίπτωση να μην είσαι απλά ένα θύμα μιας αχαριστίας, αλλά θύμα μιας πλεκτάνης με πολλές προεκτάσεις. Υπάρχει περίπτωση αυτός, που εμφανίστηκε σαν φτωχός και άστεγος ικέτης, να μην είναι μόνος του, αλλά να είναι μέλος μιας καλά οργανωμένης συμμορίας. Να είναι μέλος μιας συμμορίας, της οποίας τα μέλη κατ’ επάγγελμα παρουσιάζονται σαν άστεγοι και βασανισμένοι ικέτες και "τρυπώνουν" σε πολλά σπίτια νοικοκυραίων. Μέλη μιας συμμορίας, που έχει ως στόχο να ζει εις βάρος ανθρώπων οι οποίοι κοπιάζουν για την επιβίωσή τους.

Από τη στιγμή που υπάρχει τέτοια οργάνωση, εννοείται ότι υπάρχει και οργανωμένη συμπερι­φορά. Τα μέλη μιας τέτοιας συμμορίας γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν, για να προστα­τεύουν τη δραστηριότητά τους. Μεταξύ τους αυτά τα μέλη έχουν ως κοινό στοιχείο το ότι ζουν εις βάρος των μελών της οικογενείας που τους φιλοξενεί. Όμως, σ' ό,τι αφορά την ειδική συμπεριφορά τους μέσα στα σπίτια τα οποία τους φιλοξενούν, υπάρχει διαφοροποίηση. Μια διαφοροποίηση, που σχετί­ζεται άμεσα με την ισχύ της οικογένειας που τους φιλοξενεί.

Αυτό είναι πολύ λογικό, γιατί επηρεάζει τον ρόλο που θ' αναλάβουν να παίξουν μέσα στην οικογένεια που είναι θύμα τους. Αυτός ο ρόλος είναι που επιτρέπει σ' αυτούς την παρασιτική ζωή. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό: Αν τα παράσιτα ζουν σε ισχυρές οικογένειες, οι οποίες δεν έχουν πρόβλημα επιβίωσης, θέτουν ως στόχο τους να εκμεταλλεύονται τις φιλοδοξίες τους. Αν για παράδειγμα αντιληφθούν τη φιλοδοξία τους να εκμεταλλευτούν τους αδύναμους γείτονές τους, θα τους πουλάνε ιμπεριαλιστικές εκδουλεύσεις και θα δικαιολογούν με τον τρόπο αυτόν την παρασιτική τους παρουσία.

Αυτό είναι εύκολο να γίνει, γιατί μπορούν να εκμεταλλευτούν τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας τους. Έχουν αδέρφια μέσα σ' αυτές τις αδύναμες οικογένειες, οι οποίες αποτελούν φιλό­δοξους "στόχους" των ισχυρών. Τα αδέρφια τους ξέρουν εκ των έσω τι κατάσταση επικρατεί μέσα στην οικογένεια που τους φιλοξενεί και η οποία αποτελεί στόχο του ισχυρού. Γνωρίζουν ποιος είναι μαλωμένος με ποιον, πόσα χρωστάνε, ποιον έχουν ανάγκη, τι φοβούνται κλπ..

Όλα αυτά που συμβαίνουν μέσα στις οικογένειες των αδύναμων είναι εκμεταλλεύσιμα και ενδιαφέρουν τους ισχυρούς. Τα παράσιτα, δηλαδή, που θα φιλοξενούνται σε πλούσιες οικογένειες, θα εκμεταλλεύονται τις γνώσεις των αδερφών τους, που ζουν στις φτωχές. Με τον τρόπο αυτόν θα τους μετατρέπουν σε κατασκόπους, που θα υπηρετούν τα συμφέροντα των ισχυρών.

Αυτή η άνευ προηγουμένου πράξη αχαριστίας των παρασίτων απέναντι στους φτωχούς που τους φιλοξενούν είναι δεδομένη, γιατί φοβούνται. Επειδή γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τον παρασιτικό τους ρόλο, γνωρίζουν ότι σε κάποια στιγμή θα οδηγήσουν την οικογένεια στην αντίδραση. Εκ των δεδομένων δηλαδή θέλει ένα παράσιτο να κάνει εκδουλεύσεις στους ισχυρούς, προκει­μένου να το προστατεύσουν τη δύσκολη ώρα.

Όταν θα πάει δηλαδή αυτός που τον φιλοξενεί να του "σπάσει" το κεφάλι για την αχαριστία του, θα επέμβουν οι γείτονες με δήθεν ανθρωπιστικά επι­χειρή­ματα. Με ανθρωπιστικά επιχειρήματα θα υπερασπιστούν τα συγκεκριμένα "ζώα" κι αν μπορέσουν —πάνω στην ανα­μπουμπούλα— θ' αρπάξουν από την οικογένεια και κανένα χωράφι ή οτιδήποτε άλλο τους χρειάζεται.

Στο σημείο αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό πλήρως αυτό που αναφέραμε πιο πάνω περί του πονηρού "μαχαιριού" του σιωνιστικού ιμπεριαλισμού. Οι λαοί, κάθε φορά που επιχειρούν να τιμωρήσουν τους Εβραίους, "αυτοτραυματίζονται". Επειδή οι ίδιοι αποτελούν τις πλειονότητες μέσα στα κράτη τους, υποτιμούν τόσο τους ίδιους τους Εβραίους όσο και το "μαχαίρι" τους. "Μαχαίρι" τους στην περίπτωση αυτήν είναι ο πλούτος τους και το "δίκιο" τους —σε νομικό μόνο επίπεδο και όχι σε ηθικό—.

Οι λαοί, υποτιμώντας τους Εβραίους, κάθε φορά που θυμώνουν νομίζουν ότι με λίγες "καρπαζιές" θα συμμορφώσουν τον κλέφτη. Υποτιμούν καί τον πλούτο τους αλλά καί τη φαινομενική "νομιμότητά" τους. Βλέπουν δηλαδή το "μαχαίρι", αλλά το υποτιμούν. Αυτό που δεν γνωρίζουν είναι ότι αυτό το αστείο "μαχαιράκι" δεν είναι αυτό που φαίνεται. Αυτό το "μαχαιράκι", που κρατάει δήθεν φοβισμένα και άτεχνα η τοπική ψευδοειρηνική εβραϊκή κοινότητα, που διατείνεται τον κοσμοπολιτισμό και την κοινωνική ανοχή, είναι η "μύτη" του παγκόσμιου σιωνιστικού "δόρατος". Ενός "δόρατος" που ενεργοποιείται εις βάρος αυτού του οποίου θα επιχειρήσει να τιμωρήσει τους "φουκαράδες με το "μαχαιράκι".

Αυτό το "δόρυ" ενεργοποιείται κάθε φορά που κινδυνεύει μια εβραϊκή κοινότητα, εφόσον η παγκόσμια εβραϊκή δύναμη θα σπεύσει να επηρεάσει τους πάντες εις βάρος αυτού που επιχειρεί να την περιορίσει. Εκμεταλλεύονται τους διωγμούς για την προπαγάνδα τους, σε σημείο να κινδυνεύσει από τους Εβραίους ακόμα κι ένα πραγματικά ισχυρό κράτος. Ένα κράτος, που θ' αναγκαστεί από τους υπόλοιπους —ακόμα και με πόλεμο— να εξακολουθήσει να "φιλοξενεί" αυτούς που το κλέβουν.

Αν καταλάβει ο αναγνώστης το παράδειγμα με το φιλοξενούμενο "ρεμάλι", μπορεί να καταλάβει την ουσία του εβραϊκού προβλήματος. Όπως οι φυσιολογικοί άνθρωποι δεν ανέχονται τους ανθρώπους-"παράσιτα" μέσα στα σπίτια τους, έτσι και οι λαοί δεν ανέχονται τους λαούς-"παράσιτα" μέσα στα κράτη τους. Ο λαός, που έχει κάνει την παρασιτική διαβίωση πραγματική επιστήμη, είναι οι Εβραίοι. Μια πραγματική συμμορία, που έχει κατορθώσει να εγκαταστήσει κοινότητές της σε όλα τα ανεπτυγμένα κράτη του δυτικού κόσμου. Κοινότητες, που συστηματικά λειτουργούν υπέρ των συμφερόντων των ισχυρών και εις βάρος των λαών που τους φιλοξενούν.

Αντιλαμβανόμαστε δηλαδή ότι το εβραϊκό πρόβλημα δεν είναι μειονοτικό πρόβλημα κάποιων μεμονωμένων λαών, όπως είναι για παράδειγμα οι Παλαιστίνιοι για τους Ισραηλινούς ή οι Ιρλανδοί για τους Βρετανούς. Το εβραϊκό πρόβλημα είναι πρόβλημα της παγκόσμιας κοινωνίας. Οι Εβραίοι είναι μόνιμη απειλή για το σύνολο του κόσμου. Αυτό συμβαίνει, γιατί, προκειμένου να επιβιώσουν, "ανακατεύουν" τους λαούς, δημιουργώντας εντάσεις.

Για να λειτουργήσουν παρασιτικά στο σύνολο των χώρων, κάνουν εκδουλεύσεις στους εκάστοτε κυρίαρχους ιμπεριαλιστές. Τους τελευταίους αιώνες έχουν γίνει "δουλικά" των Αγγλοσαξόνων και με τις "πλάτες" τους εξακολουθούν να φέρονται ιμπεριαλιστικά εις βάρος των λαών που έχουν την ατυχία να τους φιλοξενούν. Εκμεταλλεύονται τις συγκρού­σεις συμφερόντων των εθνικών κρατών κι εξασφαλίζουν την επιβίωσή τους. Όχι μόνον κλέβουν τους λαούς μέσα στα ίδια τους τα κράτη, αλλά τους βάζουν σε περιπέτειες, προκειμένου να εξακολουθούν να τους κλέβουν.

Λειτουργούν όπως μια άστεγη παρασιτική οικογένεια, που μέλη της φιλοξενούνται σε όλα τα σπίτια μιας γειτονιάς. Λειτουργούν όπως ένας κουτσομπόλης-"ηθικολόγος", που με τις σπιουνιές του βάζει τους γείτονες να μαλώνουν, για να κλέβει με ασφάλεια στο διάστημα που αυτοί μαλώνουν μεταξύ τους. Ο χαφιές "γλείφει" και κατηγορεί με βάση τα συμφέροντά του. Συντηρεί την ένταση, για να περνάει απαρατήρητος και να μην προκαλεί με τη δραστηριότητά του.

Δημιουργεί εχθρότητες, που οι εντάσεις οι οποίες προκα­λεί οδηγούν στην υποβάθμιση της σημασίας της δικής του παρασιτικής δραστηριότητας. Εξαιτίας του οι οικογένειες της γειτονιάς δεν λύνουν τα εσωτερικά τους προβλήματα —μεταξύ των οποίων είναι και η δική του περίπτωση—, παρά "μπλέκουν" σε περιπέτειες με εξωτερικούς εχθρούς. Αυτό συμφέρει τον σπιούνο, γιατί συνήθως είναι φιλοξενούμενος και άρα "εσωτερικό" πρόβλημα για τις οικογένειες αυτές.

Δεν ήταν δηλαδή οι Γερμανοί τρελοί ή ανεγκέφαλοι, που σε κάποια στιγμή μίσησαν τους Εβραίους και τους έστειλαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ως λαός τους φιλοξενούσαν και φυσιολογικό είναι να τους παρακολουθούν στις δραστηριότητές τους. Σε κάποια στιγμή έφτασαν στα όρια και οι ναζιστές αυτά τα όρια εκμεταλλεύτηκαν.

Οι ναζιστές, δηλαδή, δεν ήταν οι πονηροί, που κατάφεραν και έπεισαν τον "αφελή" γερμανικό λαό να μισεί τους Εβραίους. Οι ναζιστές απλά αυτό το υπάρχον μίσος εκμεταλ­λεύτηκαν. Ήταν οι "σκληροί" της γερμανικής οικογένειας, που ανέλαβαν να πλακώσουν στο ξύλο ή να πετάξουν έξω με τις κλωτσιές αυτόν που ολόκληρη η οικογένεια αντιλαμβανόταν ως παράσιτο.

Για ποιον λόγο υπήρχε αυτή η κοινή αντίληψη; Για τον λόγο που περιγράψαμε στο παρά­δειγμά μας. Οι Εβραίοι λειτουργούσαν μέσα στη Γερμανία όπως το ρεμάλι του παραδείγματός μας. Δεν σεβάστηκαν τον λαό που τους φιλοξενούσε. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να τρώνε και να πίνουν εις βάρος του γερμανικού λαού.

Στη "δουλειά" δεν πήγαιναν, γιατί ήταν ξένοι. Τα "κρεβάτια" και τα "τηλέφωνα" της Γερμανίας τα χρησιμοποιούσαν, χωρίς να συμβάλουν στην ανάπτυξή τους και τέλος ήταν πρώτοι στο "τραπέζι". Εκμεταλλευόμενοι τις συνθήκες, έφτασαν σε σημείο να γίνουν ιδιοκτήτες αυτών των γερμανικών "τηλεφώνων" και των γερμανικών "κρεβατιών" και να αισχρο­κερδούν εις βάρος των Γερμανών.

Τι σημαίνουν στο πρακτικό επίπεδο όλα αυτά; Δουλειά, στο επίπεδο του λαού, είναι να "καλλιεργεί" το κεφάλαιό του. Δουλειά επίσης είναι να προστατεύει και ν' αναπτύσσει ο λαός το κεφάλαιο αυτό. Κάθε φορά που το γερμανικό κεφάλαιο απαιτούσε θυσία, είτε για την προστασία του είτε για την ανάπτυξή του, δεν είχε τη βοήθεια των Εβραίων.

Οι Γερμανοί ιδιοκτήτες θυσιάζονταν και οι φιλοξενούμενοι απείχαν, δηλώνοντας Εβραίοι. Δεν πολέμησαν ποτέ οι Εβραίοι υπέρ του γερμανικού κεφαλαίου που τους συντη­ρούσε. Στους αγώνες του γερμανικού λαού πάντα ήταν απόντες. Σε όλα τ' άλλα ήταν από τους πρώτους.

Τις υποδομές της Γερμανίας τις απολάμβαναν, αλλά δεν μοιράστηκαν ποτέ με τους Γερμανούς το κόστος που απαίτησαν οι υποδομές αυτές για ν' αναπτυχθούν. Όντας πονηροί και ασχολούμενοι με το εμπόριο, δεν πλήρωσαν ποτέ κόστος σε κεφάλαιο για την ανάπτυξη των υποδομών. Οι εκτάσεις που χρειάστηκαν οι δρόμοι της Γερμανίας, οι εγκαταστάσεις ενέργειας ή τηλεπικοινωνιών δεν ήταν "ορφανές". Σε κάποιους ανήκαν. Αυτοί οι ιδιοκτήτες ήταν Γερμανοί πολίτες, που, έστω κι αναγκαστικά, παραχώρησαν το κεφάλαιό τους και την περιουσία τους για το καλό του γερμανικού λαού.

Έτσι λειτουργούν όλα τα κράτη και έτσι λειτουργούσε και η Γερμανία. Αυτός είναι κι ο λόγος που, ενώ ένα συνηθισμένο αστικό σύνταγμα προστατεύει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, εντούτοις προβλέπει και τη δυνατότητα να υπάρχει αναγκαστική απαλλοτρίωση, όταν το κοινό συμφέρον το απαιτεί. Οι υποδομές της Γερμανίας πάνω σ' αυτούς τους νόμους βασίστηκαν για ν' αναπτυ­χθούν. Λίγοι ζημιώθηκαν για να ωφεληθούν οι πολλοί.

Σε κάθε τομέα δραστηριοποίησης του κράτους λίγοι πολίτες ζημιώνονται, για να ωφεληθούν οι πολλοί. Συνολικά όλοι ωφελούνται από αυτήν την πρακτική, εφόσον υπάρχει συνεχής εναλλαγή ρόλων και ο καθένας με τη σειρά του κάπου θα ζημιωθεί και κάπου θα κερδίσει από το κοινό καλό. Είναι μια πρακτική που έχει ως στόχο να βελτιώσει το επίπεδο ζωής ενός λαού. Ο καθένας, ανάλογα με τις δυνατότητές του, καταθέτει το μερίδιο του για τη γενική ευημερία.

Οι Εβραίοι της Γερμανίας δεν ήταν ποτέ ανάμεσα σ' αυτούς τους λίγους που ζημιώθηκαν για το κοινό γερμανικό καλό. Δεν ζημιώθηκαν για το κοινό καλό, ούτε με κεφάλαιο ούτε με πλούτο. Κεφάλαιο δεν διέθεταν και τον πλούτο τους τον απέκρυπταν και άρα απέφευγαν να πληρώσουν το πραγματικό μερίδιο που τους αντιστοιχούσε ως Γερμανούς πολίτες.

Τις περι­ουσίες τους οι κατά παράδοση φοροφυγάδες Εβραίοι τις δημιουργούσαν στη Γερμανία, αλλά τις φυγάδευαν στην Ελβετία σε μορφή χρυσού. Οι Εβραίοι ήταν μονίμως από τους πολλούς που μόνον απολάμβαναν τους καρπούς του γερμανικού κεφαλαίου. Ποτέ δεν ήταν από τους λίγους που είχαν ζημιά, εξαιτίας των απαιτήσεων του κεφαλαίου αυτού.

Το ίδιο γινόταν και στο γερμανικό "τραπέζι". Το "τραπέζι" του παραδείγματός μας στο επίπεδο αυτό είναι η αγορά ενός κράτους. "Κουζίνα" είναι η οικονομία και "τραπέζι" η αγορά. "Κουζίνα" είναι ο χώρος όπου υπάρχει πρόσβαση στο χρήμα που δίνει η παρα­γωγή. Οι αναλογίες είναι απόλυτες. Όπως σε ένα σπίτι όλοι μαζί καταθέτουν τα προϊόντα τους στο τραπέζι για να φάνε και άρα ν' απολαύσουν τον κόπο τους, έτσι γίνεται και στο επίπεδο του κράτους. Είτε παράγεις προϊόντα είτε απλά εργάζεσαι, η ανταμοιβή σου βρίσκεται πάνω στο "τραπέζι" όπου θα καθίσεις και θα φας.

Οι Εβραίοι, που δεν εργάζονταν πουθενά ως εργάτες και που δεν παρήγαγαν τίποτε ως κεφαλαιοκράτες, ήταν οι κυρίαρχοι της γερμανικής αγοράς. Ενώ δεν παρήγαγαν τίποτε και δεν εργάζονταν, περιφέρονταν διαρκώς στην "κουζίνα". Ασχολούνταν με το εμπόριο και άρα με το "φιλέτο" του "τραπεζιού". Όπως κάνουν οι έμποροι, αισχροκερδούσαν εις βάρος καί των παρα­γωγών καί των καταναλωτών.

Ο εργαζόμενος Γερμανός ήταν διπλά θύμα του Εβραίου έμπορου. Ως εργαζόμενος έπεφτε θύμα εκμετάλλευσης από τον Γερμανό κεφαλαιοκράτη, γιατί αυτόν τον "στρίμωχνε" ο Εβραίος έμπορος, που ήθελε τα προϊόντα του για "ψίχουλα". Από την άλλη, ως καταναλωτής, ήταν απευθείας θύμα επίσης του ιδίου εμπόρου, που εκμεταλλευόταν τις ανάγκες του. Ανάγκες, που πολλές φορές τον ωθούσαν στα άκρα, εφόσον, για να επιβιώσει, αναγκαζόταν να υποθηκεύσει την περιουσία του.

Έχοντας οι Εβραίοι αυτήν την υπεροχή στην αγορά, δεν άργησαν να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους. Έχοντας γνώση της κατάστασης, περιέστρεφαν τη δραστηριότητά τους γύρω από τις υπηρεσίες. Άρχισαν δηλαδή σιγά-σιγά ν' αγοράζουν και τα "κρεβάτια" των Γερμανών. Τα "κρεβάτια" στο επίπεδο αυτό είναι οι κατοικίες. Τα "κρεβάτια" αυτά στη δύσκολη προπολεμική εποχή η ανεργία και η φτώχεια τα πρόσφερε στην αγορά σε εξευτε­λιστικές τιμές. Οι κατασχέσεις των τραπεζών επιβάρυναν ακόμα πιο πολύ την κατάσταση, δίνοντας το πλεονέκτημα στους Εβραίους. Γιατί; Γιατί εξαιτίας των δραστηριοτήτων τους, που δεν στηρίζονταν στην παραγωγή, διέθεταν τρομερή ρευστότητα.

Σιγά-σιγά δηλαδή οι παρασιτικοί Εβραίοι, που δεν πήγαιναν στα "χωράφια" και παρέμεναν διαρκώς μέσα στο "σπίτι", δεν περιφέρονταν μόνον μέσα στην "κουζίνα". Σιγά-σιγά άρχισαν να μπαίνουν και στα υπόλοιπα "δωμάτια" κι εκμεταλλεύονταν και τα "κρεβάτια" που είχαν ανάγκη οι εργαζόμενοι, οι οποίοι, πέφτοντας θύματα εκμετάλλευσης, δεν διέθεταν σχεδόν ποτέ τον πλούτο να τα εξασφαλίζουν. Οι Εβραίοι γι' αυτόν τον λόγο ασχολούνται πάντα με το εμπόριο "στέγης".

Η "στέγη" είναι το μοναδικό υλικό κεφάλαιο με το οποίο ασχολούνται οι Εβραίοι. Είναι το μοναδικό κεφάλαιο που δεν απαιτεί εργασία για να παράγει πλούτο κι επιπλέον επιτρέπει την αισχροκέρδεια. Είναι η μοναδική περίπτωση υλικού κεφαλαίου, που δεν ανήκει στη σφαίρα της παραγωγής, αλλά σ' αυτήν του εμπορίου. Οι Εβραίοι, ως ειδικοί στο εμπόριο, γνώριζαν τις ιδιότητες της "στέγης".

Γνώριζαν τις ανάγκες και τις αδυναμίες των εργαζομένων μέσα σε ένα αστικό περιβάλλον και τις εκμεταλλεύονταν σκληρά. Σε περιόδους κρίσης αγόραζαν συνέχεια ακίνητα σε εξευτελιστικές τιμές, τα οποία στη συνέχεια τα εκμεταλλεύονταν εις βάρος των Γερμανών. Αγόραζαν τα γερμανικά σπίτια των γερμανικών πόλεων, για να εκμεταλλεύονται τους Γερμανούς.

Τους τρόμαζαν, τους απειλούσαν και τους εκβίαζαν, κάθε φορά που δεν μπορούσαν ν' αντέξουν τη βαριά εκμετάλλευση. Η ειρωνεία ήταν ότι όλα αυτά τα κατάφερναν εις βάρος των Γερμανών με βάση τους γερμανικούς νόμους κι εμφανίζοντας ως φόβητρο τη γερμανική αστυνομία.

Γιατί λοιπόν να συμπαθήσει ο Γερμανός τους Εβραίους; Όταν η Γερμανία χρειαζόταν θυσία, οι "φιλοξενούμενοι" απείχαν, δηλώνοντας Εβραίοι. Όταν ήταν να μοιραστεί η "πίτα" της γερμανικής οικονομίας —που η ακμή της ήταν το αποτέλεσμα της προηγούμενης θυσίας των Γερμανών— οι απόντες Εβραίοι παρίσταναν τους Γερμανούς εβραϊκής καταγωγής.

Παντού τα ίδια κάνουν οι Εβραίοι και γι' αυτόν τον λόγο είναι μισητοί. Τα ίδια έκαναν και οι Εβραίοι της Γαλλίας, της Ελλάδας κλπ.. Ας ψάξει να βρει κάποιος τους Ελληνοεβραίους ήρωες που θυσιάστηκαν στους αγώνες της Ελλάδας για ελευθερία. Τους "Έλληνες" στο νομικό επίπεδο, που επί αιώνες κατοικούν στον ελλαδικό χώρο. Δεν υπήρξαν, γιατί δήλωναν Εβραίοι. Από την απελευθέρωση και μετά οι ίδιοι άνθρωποι μεγαλουργούν στην ελληνική αγορά, δηλώνοντας Έλληνες εβραϊκής καταγωγής.

Αντιλαμβανόμαστε δηλαδή πλήρως την κατάσταση που υπήρχε στη Γερμανία της προ­πολε­μι­κής κρίσης και των εκατομμυρίων ανέργων. Αντιλαμβανόμαστε πλήρως το μίσος των εκατομ­μυρίων φτωχών και πεινασμένων Γερμανών, όταν έβλεπαν τους πλούσιους Εβραίους ν' απομυ­ζούν τους "χυμούς" του γερμανικού και θεωρητικά δικού τους κεφαλαίου.

Οι δραστηριότητες των Εβραίων πάντα τους επιτρέπουν να "ρουφούν" τους "χυμούς" αυτούς. Όσο άσχημα και να πάει η οικονομία, δεν σταματούν οι ανάγκες των ανθρώπων. Εξαιτίας της οικονομικής κρίσης ο άνθρω­πος δεν παύει ούτε να θέλει να φάει αλλά ούτε και να θέλει να "στεγάσει" την οικογένειά του. Πάντα το εμπόριο θ' ανθεί και το ίδιο θ' ανθεί και η ανάγκη της "στέγης".

Γι' αυτόν τον λόγο η εβραϊκή κοινότητα παρέμενε πάντα "ακμαία" και δεν επηρεαζόταν από τη γενική κατάσταση της οικονομίας. Όταν η οικονομία δεν πήγαινε καλά, οι Εβραίοι δεν έπαυαν να βγάζουν κέρδη από τις δραστηριότητές τους κι αυτό προκαλούσε τους φτωχούς γηγενείς. Οι Εβραίοι, είτε ως σκληροί τραπεζίτες είτε ως σκληροί έμποροι είτε ως σκληροί σπιτονοικοκύρηδες, πάντα "κονομούσαν" κι αυτό το έβλεπαν οι Γερμανοί.

Είναι δυνατόν να σε συμπαθεί ένας άνεργος λαός, που σε βλέπει ως ξένο και βλέπει ότι στην ίδια του τη χώρα παριστάνεις τον σκληρό έμπορο ή τον σκληρό σπιτονοικοκύρη; Είναι δυνατόν να σε συμπαθεί, όταν ως κερδοσκόπος τραπεζίτης τον ωθείς στην κατάσχεση της περιουσίας του; Να σου πιει το αίμα δεν χορταίνει. Αυτό το μίσος εκμεταλ­λεύτηκαν οι ναζιστές. Απλά, όπως συμβαίνει πάντα με όσους πολεμούν τους Εβραίους, ακολούθησαν λανθασμένη τακτική.

Οι επιλογές που είχαν τότε ήταν τρεις. Η μία ήταν αναίμακτη και ήταν όμοια με την παρατήρηση που επιχειρεί ο αδερφός στον αδερφό, προκειμένου να τον νουθετήσει. Θα μπορούσαν οι Γερμανοί να αγνοήσουν το γεγονός ότι οι Εβραίοι είναι ξένοι και να τους παρατηρήσουν, όπως παρατηρεί κάποιος τον αδερφό του, όταν αυτός δεν συμπεριφέρεται καλά. Η παρατή­ρηση αυτή σε επίπεδο λαών αποτελεί μια θέσπιση νέων νόμων, οι οποίοι θα έχουν ως αντικεί­μενο τον περιορισμό της παρασιτικής δραστηριότητας κάποιας μειονότητας.

Τι είδους νόμοι θα ήταν αυτοί; Για παράδειγμα, θα μπορούσε το επίσημο γερμανικό κράτος να μην παρέχει άδειες λειτουργίας εμπορικών καταστημάτων σε Εβραίους. Θα μπορούσε να μην τους επιτρέπει ν' αγοράζουν τίτλους ιδιοκτησίας ακινήτων πέραν της προσωπικής τους κατοικίας. Θα μπορούσε μέσω των ΜΜΕ να προτείνει στους καταναλωτές να μην τους προτιμούν στις αγορές τους. Στόχος αυτών των μέτρων θα ήταν να δημιουργηθούν προβλήματα στην οικονομία της μειονό­τητας, ώστε να ωθήσει τα μέλη της μακριά από την εμπορική δραστηριότητα.

Όμως, η Γερμανία την εποχή εκείνη είχε πολλά προβλήματα και ήταν τρομερά "θυμωμένη". Δεν μπορούσαν οι Γερμανοί να αγνοήσουν ότι ξένοι άνθρωποι τους "δούλευαν". Ο λαός μισούσε τους Εβραίους και δεν υπήρχαν δουλειές, προκειμένου να θυσιάσει θέσεις εργασίας με σκοπό να τους νουθετήσει. Η δουλειά ήταν σπάνια για τον Γερμανό και θα ήταν πολυτέλεια να μιλάμε για τη δουλειά ως μέσον νουθεσίας των Εβραίων.

Η Γερμανία ήταν έτοιμη να περάσει στο στάδιο της βίαιης δράσης κατά του παρασίτου. Είχαν ήδη εμφανιστεί τα "σκληρά" παιδιά της οι ναζιστές και οι επιλογές που είχαν μπροστά τους ήταν δύο. Δυστυχώς για τους Γερμανούς ακολούθησαν τη λανθασμένη.

Είπαμε πιο πάνω ότι, όταν κάποιος ξένος ζει παρασιτικά μέσα στο σπίτι σου, αυτό που μπορείς να κάνεις είναι, είτε να τον πετάξεις έξω με τις κλωτσιές είτε να τον αναγκάσεις με τη βία να είναι εντάξει με τις υποχρεώσεις του. Όμως, ό,τι και να επιλέξεις, πρέπει υποχρεωτικά να τον κάνεις να πληρώσει την προηγούμενη συμπεριφορά του. Άσχετα δηλαδή με το ποια θα είναι η τύχη του κλέφτη, πρέπει να του πάρεις τα κλοπιμαία.

Δεν είναι δηλαδή δυνατόν, είτε να τον διώξεις είτε να τον αναγκάσεις να δουλέψει με τη βία και να του αφήσεις στα χέρια του την περιουσία που απέκτησε με παρασιτικό τρόπο. Δεν δικαιο­λο­­γείται ο πρώην άστεγος, ο πρώην ικέτης, να φύγει πλούσιος από ένα σπίτι, όπου οι ιδιοκτήτες αντιμετω­πίζουν οικονομικά προβλήματα.

Μόνον ο αδερφός, όταν έρχεσαι σε σύγκρουση μαζί του, φεύγει με κεφάλαιο και πλούτο από το σπίτι. Φεύγει με κεφάλαιο και πλούτο, γιατί, άσχετα με το πόσο άθλιος είναι, έχει νόμιμα δικαιώματα στο μερίδιό του. Αυτό όμως δεν ισχύει για τον ξένο. Όταν αυτός που διώκεται είναι ξένος, φεύγει μόνον με τα ρούχα που φοράει. Ό,τι έχει ως περιουσία θεωρείται κλεμμένο και κατάσχεται.

Η κατάσχεση δηλαδή των περιουσιών των Εβραίων από τους Γερμανούς ήταν απόλυτα λογική. Πού τα βρήκαν οι Εβραίοι της Γερμανίας τα πλούτη; Πού τα βρήκαν τα άπειρα ακίνητα μέσα στις γερμανικές μεγαλουπόλεις; Πλούτη και ακίνητα νόμιμα δικαιολογεί μόνον η κεφαλαιοκρατία. Σ' ό,τι αφορά το εμπόριο τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα, γιατί σ’ αυτό εμπλέ­κεται και η πολιτική.

Είναι δεδομένο ότι στη δραστηριότητα που λέγεται "εμπόριο" τίθεται θέμα πολιτικής, εφόσον το εμπόριο εμπλέ­κεται με τα εθνικά συμφέροντα. Το εμπόριο ευνοεί, αλλά και απειλεί τα εθνικά συμφέροντα και ως εκ τούτου αποτελεί μια ιδιαίτερη δραστηριότητα στρατηγικής φύσεως. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, είναι επίσης δεδομένο ότι το εμπόριο ως δραστηριότητα αφορά μόνον τον κυρίαρχο λαό και όχι μια φιλοξενούμενη μειονότητα.

Αφορά μόνον τον κυρίαρχο λαό, γιατί αυτός θα κληθεί να "πληρώσει" τυχόν "αστοχίες" του εμπορίου. "Αστοχίες", που μπορούν να καταστρέψουν το ίδιο του το κράτος. Πώς ήταν δυνατόν τα γερμανικά εθνικά συμφέροντα να βρίσκονται στα χέρια των εμπόρων Εβραίων; Πώς ήταν δυνατόν η γερμανική παραγωγή και άρα η απασχόληση του γερμανικού λαού να βρίσκεται στο έλεος και την ευαισθησία των Εβραίων εισαγωγέων; Οι Εβραίοι δηλαδή δεν δικαιολογούσαν τον πλούτο που κατείχαν στη Γερμανία με βάση την ιδιότητά τους ως φιλοξενούμενοι.

Ως "άστεγοι" ικέτες, που φιλοξενούνταν, δεν διέθεταν κεφάλαιο και ως ξένοι δεν είχαν δικαίωμα στο εμπόριο. Θεωρητικά δηλαδή μόνον ως κοινοί εργάτες μπορούσαν να εργαστούν. Όμως, αυτός ο οποίος εργάζεται ως κοινός εργάτης δεν μπορεί να συγκεντρώσει πλούτο. Το εμπόριο δεν ανήκει στις παραγωγικές δραστηριότητες και ως ενασχόληση δεν αποτελεί εργασία. Αυτό δεν είναι αποκλειστικά δικιά μας διαπίστωση. Οι ίδιοι οι Εβραίοι έχουν "εφεύρει" το περίφημο: …"αν δουλεύεις, πότε θα προλάβεις να γίνεις πλούσιος;"

Οι Εβραίοι δηλαδή έχουν πλήρη γνώση του τι ακριβώς είναι το εμπόριο. Το εμπόριο τις περισ­σότερες φορές είναι μια κλοπή, που απλά πρέπει να ψάξεις ποιος είναι αυτός ο οποίος πέφτει θύμα του. Είναι θύμα του εμπορίου κάποιος ομοεθνής ή αλλοδαπός παραγωγός; Είναι θύμα του ο καταναλωτής ή μήπως καί οι δύο; Όμως, ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι το εμπόριο δεν είναι κλοπή, σίγουρα είναι μια δραστηριότητα που πρέπει ν' αποτελεί προνόμιο μόνον για τους ιδιοκτήτες του κράτους.

Γιατί; Γιατί στη δραστηριότητα που λέγεται "εμπόριο" —και που αν εκφυλιστεί μπορεί να καταστρέψει τα πάντα— η μόνη ασφαλιστική δικλείδα που υπάρχει είναι ότι θεωρητικά δεν είναι δυνατόν ο αδερφός να "πιει" το αίμα του αδερφού. Θεωρητικά δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος, παρα­συρμένος από την αισχροκέρδειά του, να καταστρέψει την ίδια του την πατρίδα.

Αυτό δεν συμβαίνει μόνον με το εμπόριο υλικών αγαθών. Το ίδιο συμβαίνει και με το "εμπόριο" της πληροφορίας. Η ενασχόληση των πολιτών με τα ΜΜΕ αποτελεί ένα πολύ ευαίσθητο θέμα εθνικού ενδιαφέροντος. Επειδή το κάθε κράτος έχει ένα συγκεκριμένο πολιτισμικό εθνικό μοντέλο, είναι επικίνδυνο να ελέγχουν ξένοι τα εθνικά ΜΜΕ. Αν αυτοί οι ξένοι είναι ταυτόχρονα και έμποροι, είναι σίγουρο ότι θα οδηγήσουν το κράτος στον όλεθρο.

Γιατί; Γιατί τα πρότυπα όλων των ειδών, που προβάλουν οι έμποροι, είναι σχεδόν πάντα εις βάρος των πραγματικών συμφερόντων του λαού. Οι έμποροι προβάλλουν πρότυπα υπερ­κατα­να­λωτικά και, αν είναι ταυτόχρονα και εισαγωγείς ξένων προϊόντων, απειλούν τα πάντα επάνω στην προσπά­θειά τους να πουλήσουν τα προϊόντα τους.

Οι Εβραίοι, αν ήταν στοιχειωδώς άνθρωποι και αν σέβονταν στοιχειωδώς τον λαό που τους φιλοξενούσε, από τη στιγμή που αποφάσισαν να διατηρήσουν την εθνική τους ιδιότητα, δεν θα έπρεπε ούτε καν να πλησιάζουν την αγορά ως έμποροι. Πόσο μάλλον όταν ως έμποροι τείνουν, μέσω της ενασχόλησής τους με τα ΜΜΕ, να αλλοιώσουν τα εθνικά χαρακτηριστικά των πολιτών, που είναι ταυτόχρονα και καταναλωτές. Όταν στην αγορά συγκρούονται τ' αδέρφια μεταξύ τους σαν αιμοβόρα σκυλιά, ο ξένος, που πραγματικά σέβεται αυτούς τους οποίους τον φιλοξενούν, δεν πλησιάζει αυτήν την αρένα.

Όταν επιμένεις στην εθνική σου ταυτότητα και είσαι συνειδητά φιλοξενούμενος σε ένα σπίτι, δεν πλησιάζεις ποτέ την "κουζίνα" κι ούτε είσαι από εκείνους που "ψιθυρίζουν" μέσα σ' αυτήν για το τι πρέπει να φάει η οικογένεια, ευνοώντας συγκεκριμένους παραγωγούς εις βάρος κάποιων άλλων, για να πάρεις την εμπορική "μίζα" του τεμπέλη. Δεν ασχολείσαι με τα "κρεβάτια", αδικώντας τα πιο αδύναμα αδέρφια.

Είναι δηλαδή βασικό, όταν είσαι διακριτός ως ξένος, να μην εμπλέκεσαι στον πόλεμο συμφερόντων, που πάντα υπάρχει μέσα σε ένα σύστημα. Είναι βασικό να μην μπαίνεις στην "κουζίνα" και να μην αρπάζεις τα "κρεβάτια" αυτών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες. Είναι βασικό δηλαδή ως ξένος να μην υπερασπίζεσαι συμφέροντα αδερφών εις βάρος άλλων αδερφών και προπαντός να μην απειλείς εσύ ο ίδιος τα συμφέροντά τους.

Γιατί; Γιατί δεν σε συμφέρει. Είναι θέμα χρόνου να την "πατήσεις". Είναι θέμα χρόνου να στραφούν οι πάντες εναντίον σου. Τα αδέρφια παραμένουν πάντα αδέρφια. Όσο και να παρασύρονται από τα ιδιωτικά τους συμφέροντα, θα έρθει κάποια ώρα που θα τα "βρουν" μεταξύ τους, γιατί τους ενώνουν τα κοινά συμφέροντα, που είναι τεράστια. Ποια η θέση σου ως ξένος, αν επί μονίμου βάσεως παριστάνεις τον δικηγόρο των ισχυρών ή ως έμπορος κλέβεις τους αδύναμους;

Όταν έρθει η δύσκολη ώρα, που πάντα έρχεται, τι θα κάνεις; Εκείνη την ώρα είναι μαθηματικά βέβαιο ότι οι πάντες θα στραφούν εναντίον σου. Καί αυτοί που αδίκησες, υποστηρίζοντας άλλους, καί αυτοί που αδίκησες για τα δικά σου συμφέροντα, αλλά καί οι ισχυροί που τους υπερασπίστηκες. Αυτοί οι ισχυροί είναι που θα σε προδώσουν στα σίγουρα. Θα σε προδώσουν, γιατί, είτε από αγάπη είτε από πονηριά, τους συμφέρει στα δύσκολα περισσότερο η συμπάθεια των πολλών αδερφών τους, παρά η συμπάθεια των λίγων ξένων, που είναι μισητοί στους πάντες.

Αν είσαι έξυπνος και όχι κουτοπόνηρος άνθρωπος, σε τέτοιες περιπτώσεις δεν περιφέρεσαι στην "κουζίνα" και περιμένεις να φας μαζί με τους τελευταίους, γιατί στην αντίθετη περίπτωση μπορεί να "μπλέξεις" και μάλιστα πολύ άσχημα. Για όσο διάστημα είσαι διακριτός ως "ξένος", περιορίζεσαι πάντα στη βάση των δραστηριοτήτων της οικονομίας και αυτή είναι η εργατική τάξη.

Η μόνη περίπτωση να καθίσεις στα τραπέζια των ισχυρών είναι όταν θα ενσωματωθείς στην κοινωνία και θα πάψεις να είσαι διακριτός ως "ξένος". Όταν πλέον ως αδερφός θα γίνεις αυθεντικά ισχυρός. Όταν θα λειτουργείς ως ντόπιος κεφαλαιο­κράτης και το ιδιωτικό σου συμφέρον θα ταυτίζεται με απόλυτο και αδιαμφισβήτητο τρόπο με το κοινό συμφέρον.

Αν δεν καταφέρεις να γίνεις ισχυρός στα "χωράφια", δεν μπαίνεις στην "κουζίνα" για κανέναν λόγο. Για την επιβίωση οι άνθρωποι σκοτώνουν και μέσα στην "κουζίνα" παίζεται η επιβίωση πολλών ανθρώπων. Είναι θέμα χρόνου να ξεσπάσει καυγάς μέσα στην "κουζίνα", γιατί άλλες φορές η τροφή δεν θα φτάνει για όλους και άλλες φορές θα συλληφθούν κλέφτες ν' αδικούν αυτούς που εργάζονται. Ακόμα δηλαδή κι αν σου προτείνουν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες ν' αναλάβεις τη διαχείριση της "κουζίνας" και να προτείνεις εσύ το "μενού", αν έχεις μυαλό και είσαι τίμιος, το αρνείσαι.

Οι Εβραίοι, ως γνήσια κι ανεπανάληπτα παράσιτα, κάνουν πάντα αυτό που η λογική απαγο­ρεύει. Σε κάθε κράτος όπου φιλοξενούνται κάνουν πάντα το ίδιο. Μόνοι τους "διαφορο­ποιούνται" από τους γηγενείς και παραμένουν αιώνια "ξένοι". Πάντα λειτουργούν ως φιλοξενούμενες "μειονότητες". Αυτό δεν είναι πάντα κακό, αν αυτήν την ιδιότητα θέλεις να τη διατηρήσεις για κάποιους λόγους, που υπηρετούν τα εθνικά σου συμφέροντα.

Αυτό είναι πιθανό να συμβεί ως ενδεχόμενο, εφόσον είναι δυνατόν να συνυπάρξουν μέσα στον ίδιο χώρο διαφορετικοί λαοί με διαφορετικές ιδιότητες και διαφορετικά "δικαιώματα" σ' ό,τι αφορά την ιδιοκτησία του χώρου αυτού. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει για παράδειγμα με τους κατακτη­μένους λαούς, οι οποίοι μάχονται στην κυριολεξία να διατηρήσουν την ταυτότητά τους. Η μάχη είναι δεδομένη, γιατί ο κατακτητής έχει συμφέρον να χάσεις τα ειδικά εθνικά χαρακτηριστικά σου. Όταν ένας λαός σε κατακτήσει, τείνει να σε ενσωματώσει στη δική του κοινωνία υπό τους δικούς του όρους.

Αν ο κατακτητής αρπάξει το κεφάλαιό σου, έχει συμφέρον να σε εντάξει ως απλό εργαζόμενο μέσα στο σύστημα όπου ο ίδιος ως κατακτητής είναι ο κυρίαρχος. Στην περίπτωση αυτήν καλό είναι να διατηρεί ένας λαός τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, που τον διαφοροποιούν από τον λαό-εχθρό. Είναι η μόνη περίπτωση για να μπορεί να ελπίζει ότι κάποτε ως λαός θ' απελευθε­ρωθεί και θ' ανακτήσει την περιουσία του.

Όμως, το ίδιο μπορεί να συμβεί και χωρίς οι δύο λαοί να είναι εχθρικοί μεταξύ τους. Αν για παράδειγμα ένας λαός ή ένα μέρος κάποιου λαού, εξαιτίας ενός πολέμου ή μιας φυσικής καταστροφής "φιλοξενηθεί" σε ένα γειτονικό κράτος, δεν είναι κακό να διατηρεί τις ιδιότητές του. Αν βλέπει αυτόν τον χρόνο ως ένα μεταβατικό διάστημα μέχρι να επιστρέψει στην πατρίδα του, είναι καλό να διατηρεί τα χαρακτηριστικά του και να μην επιτρέπει την ενσωμάτωση των μελών του στην ξένη κοινωνία. Είναι καλό που οι "φιλοξενούμενοι" Παλαιστίνιοι διατηρούν τα εθνικά χαρακτηριστικά τους μέσα στην Ιορδανία. Την Ιορδανία τη βλέπουν ως μια χώρα που τους "φιλοξενεί" μέχρι να γυρίσουν στην πατρίδα τους.

Δεν είναι κακό δηλαδή να διατηρείς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σου και να ζεις μέσα σε ένα κράτος ως "ξένος", αν γνωρίζεις και βέβαια σέβεσαι τα καθήκοντα του φιλοξενουμένου. Δεν είναι κακό αν δέχεσαι στο όνομα της εθνικής σου ταυτότητας να πληρώνεις το κόστος της φιλοξενίας, που είναι πάντα οι χαμηλές φιλοδοξίες μέσα στον χώρο όπου σε φιλοξενεί. Είναι κακό να διατηρείς τη "διαφορετικότητά" σου, για να μπορείς να λειτουργείς οργανωμένα ως συμμορία εις βάρος αυτών που σε φιλοξενούν.

Αυτό δηλαδή που κάνουν οι Εβραίοι. Οι Εβραίοι, όχι μόνον αγνοούν αυτά τα καθήκοντα, που φέρνουν τους φιλοξενούμενους σε δυσχερή θέση, αλλά επενδύουν στην ιδιότητα αυτήν, για να κλέβουν μαζικά τους γηγενείς. Για λόγους ιδιωτικού συμφέροντος και ιδιωτικών φιλοδοξιών δεν ενσωμα­τώνονται στις κοινωνίες.

Αγνοούν εσκεμμένα τον βασικό κανόνα που υπάρχει γι' αυτήν την περίπτωση. Ο κανόνας αυτός λέει ότι συλλογική συμπεριφορά υπάρχει μόνον για την προστασία των συλ­λογικών συμφερόντων της κοινότητας. Απαγορεύεται η συλλογική συμπεριφορά για την εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων.

Οι Εβραίοι σε κανένα κράτος δεν διατηρούν τα εθνικά τους χαρακτηριστικά για λόγους συλλογικούς. Δεν αναζητούν μέσα στα κράτη τα οποία τους φιλοξενούν την ελευθερία τους ή τα δικαιώματά τους ως αδικημένη μειο­νότητα κι ούτε διατηρούν τα χαρακτηριστικά αυτά, έχοντας ως στόχο να επιστρέψουν κάποτε στην πατρίδα τους.

Επί αιώνες αναγνώριζαν ως κυρίαρχους τους λαούς που τους φιλοξενούσαν και δεν ενδιαφέρονταν να ιδρύσουν δικό τους κράτος. Οι Εβραίοι δηλαδή δεν λειτουργούν συλλογικά, για να υπηρετήσουν τα συλλογικά εθνικά τους συμφέροντα. Οι Εβραίοι επενδύουν στη μαζικότητα της μειονότητας, για να εκπληρώσουν ατομικές φιλοδοξίες, τις οποίες αναγάγουν αυθαίρετα στο επίπεδο των εθνικών συμφερόντων. Κάνουν ακριβώς το αντίθετο από αυτά που προστάζει η λογική και η έννοια της "φιλοξενίας".

Μπαίνουν στα διάφορα κράτη και μαζικά εκμεταλλεύονται τους γηγενείς, οι οποίοι είναι αδύναμοι στόχοι, εφόσον μέσα στα κράτη τους δεν έχουν κανέναν λόγο να λειτουργήσουν μαζικά. Η εβραϊκή συμμορία δηλαδή εκμεταλ­­λεύεται την ατομικότητα που διακρίνει το εσωτερικό μιας συνηθισμένης κοινωνίας. Ενώ μέσα σε κάθε κοινωνία όλα τα μέλη της λειτουργούν ατομικά για να εκπληρώσουν τις φιλοδοξίες τους, οι Εβραίοι λειτουργούν συλλογικά με αλληλοβοήθειες. Τους θεωρούν όλους εχθρούς και δρουν διαρκώς συλλογικά.

Με τον τρόπο αυτόν αποκτούν πλεονέκτημα έναντι των γηγενών. Με όποιον τομέα του εμπορίου και ν' ασχοληθούν, ξεκινούν πάντα με πλεονέκτημα. Το πλεονέκτημα της αρχικής χρηματοδότησης, της αρχικής πελα­τείας, εφόσον στο ξεκίνημά τους θα τους στηρίξουν υποχρεωτικά οι ομοεθνείς τους. Αυτό το πλεονέκτημα είναι εύκολο να τους δώσει υπεροχή, γιατί μόνον αυτοί λειτουργούν μέσα σε μια κοινωνία ατόμων με αυτόν τον συλλογικό και μεροληπτικό τρόπο ως καταναλωτές. Μόνον αυτοί υπηρετούν ατομικές φιλοδοξίες με συλλογικό τρόπο.

Συνήθως μέσα σε μια ομοιογενή κοινωνία οι άνθρωποι αισθάνονται ασφαλείς και δεν αναπτύσσουν συλλογικές συμπεριφορές. Δεν επιτίθενται συλλογικά εναντίον των υπολοίπων και βέβαια δεν αμύνονται με τον ίδιο τρόπο. Θεωρώντας ότι δεν απειλούνται από μαζική επίθεση, δίνουν προτεραιότητα στα ιδιωτικά τους συμφέροντα. Μια κερδοσκοπική μειονότητα αυτό μπορεί να το εκμεταλλεύεται εύκολα, γιατί επιτίθεται σαν αγέλη λύκων εναντίον των μεμονωμένων και βέβαια ανύποπτων ιδιωτών.

Από τη στιγμή που οι πλούσιοι Εβραίοι καταφέρνουν κι ελέγχουν τη δική τους κοινωνία, προσδίδοντάς της εμπορικά χαρακτηριστικά, είναι εύκολο να εκμεταλλευτούν κάθε κοινωνία που τους φιλοξενεί. Παριστάνουν τους πονηρούς και προσπαθούν μαζικά —και άρα ως κοινότητα "ξένων"— να εκμεταλλευτούν ατομικά τα μέλη της πλειονότητας.

Αποτέλεσμα αυτής της επιλογής είναι ν' ασχολούνται συστηματικά με ό,τι απαγορεύεται για έναν ξένο φιλοξενούμενο. Ασχολούνται με το εμπόριο, τη "στέγη", τα ΜΜΕ, και τη δικηγορία. Στα "χωράφια" δεν πάνε και προσπαθούν να ελέγξουν την "κουζίνα" και τα "τρόφιμα" που διακινούνται μέσα σ' αυτήν. Προσπαθούν να ελέγξουν τα "κρεβάτια" και "σπιουνεύουν" τα αδέρφια στις μεταξύ τους διενέξεις.

Στον αγώνα για τον έλεγχο της αγοράς και την εξασφάλιση της κοινωνικής ανοχής απέναντί τους στηρίζεται η αγάπη τους για τα ΜΜΕ. Στον αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους στηρίζεται η αγάπη τους προς τη νομική "επιστήμη". Στην κάθε εθνική "κουζίνα" σφάζονται μεταξύ τους τ' αδέρφια και οι Εβραίοι προσπαθούν να παραστήσουν τους έξυπνους δικηγόρους και έμπορους, με στόχο να κλέψουν και ν' αδικήσουν τους πάντες. Μετά, όταν τις αρπάζουν τις "καρπαζιές" τους, κάθονται και κλαίνε.

Αυτό που πρέπει να μείνει στον αναγνώστη, για να καταλάβει την άποψή μας περί της κατα­σχέσεως των εβραϊκών περιουσιών από τους ναζιστές, είναι ότι ήταν δίκαιη. Ο πλούτος των Εβραίων μέσα σε ένα κράτος, από τη στιγμή που είναι προϊόν εμπορίου, είναι παράνομος. Η ακίνητη περιουσία τους, που είναι αποτέλεσμα αυτού του παράνομου πλούτου είναι επίσης παράνομη.

Μέσα σε μια χώρα εμπόριο επιτρέπεται να κάνει μόνον αυτός ο οποίος είναι μέλος του λαού στον οποίο ανήκει το κράτος. Ο ξένος απαγορεύεται να κάνει εμπόριο, γιατί δεν υπάρχει ούτε η θεωρητική ασφάλεια της εθνικής αγάπης κι αλληλεγ­γύης. Επειδή το εμπόριο ως δραστηριότητα μπορεί να διαλύσει ένα ολόκληρο κράτος, απαγο­ρεύεται δια ροπάλου να ελέγχεται από ξένους.

Το ανεξέλεγκτο εμπόριο μπορεί να διαλύσει ένα ολόκληρο κράτος, γιατί, έχοντας συγ­κρου­όμενα συμφέροντα με την τοπική παραγωγή και προσβλέποντας στην ίδια αγορά, μπορεί να διαλύσει την εθνική οικονομία. Μπορεί να διαλύσει την ίδια την κοινωνία, προκαλώντας ανα­ρίθμητα προβλήματα. Μπορεί, χωρίς καμία δυσκολία, να καταστρέψει την εθνική κεφα­λαιο­κρατία και να οδηγήσει την εργατική τάξη στην ανεργία. Ένας έμπορος μόνος του και με την εισαγωγή ενός και μόνον προϊόντος, μπορεί να προκαλέσει τεράστιες καταστροφές καί στην παραγωγή καί στην απασχόληση.

Πού τα βρήκαν λοιπόν τα πλούτη τα ξυπόλητα παιδιά του ξυπόλητου Μωυσή, που ζούσαν στη Γερμανία; Δούλεψαν σε κανένα εργοστάσιο και τα μάζεψαν; Δημιούργησαν κανένα εργοστάσιο και τα παρήγαγαν; Όχι βέβαια. Τα πλούτη τα συγκέντρωσαν από το ληστρικό εμπόριο, που έπρεπε δια νόμου ν' απαγορεύεται σ' αυτούς, εφόσον οι ίδιοι επέλεξαν να είναι επί αιώνες "ξένοι" με τον λαό αυτόν.

Οι Εβραίοι της προπολεμικής Γερμανίας τα πλούτη τα έκλεψαν από τον γερμανικό λαό, ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης κι εργαζόμενος στο κεφάλαιο που παρήγαγε τον πλούτο αυτόν. Η κατάσχεση των περιουσιών τους δηλαδή ήταν απόλυτα λογική. Σιγά μην τους έδιωχναν τους Εβραίους από τη Γερμανία με "προίκα" οι Γερμανοί.

Το πόσο λογικό είναι αυτό το οποίο λέμε φαίνεται από το εξής απλό. Οι ίδιοι οι Εβραίοι με τις πράξεις τους μας αποκαλύπτουν την ορθότητα αυτού που ισχυριζόμαστε. Αν οι Εβραίοι της Γερμανίας θεωρούσαν τους εαυτούς τους καθ’ όλα εντάξει απέναντι στους ευεργέτες τους Γερμανούς, γιατί δεν αιφνιδιάστηκαν από την ενέργειά τους να κατάσχουν τις περιουσίες τους; Γιατί φρόντιζαν επιμελώς και πολλά χρόνια πριν τους ναζιστές να διοχετεύουν —προφανώς λόγω εθνικής πολιτικής— παράνομα τα πλούτη τους εκτός Γερμανίας; Γιατί προετοίμαζαν σχέδιο "διαφυγής"; Σχέδιο διαφυγής έχει μόνον αυτός ο οποίος κλέβει κι έχει επίγνωση των πράξεών του. Ήταν απλά τυχεροί οι Εβραίοι της Γερμανίας και τους βγήκε σε καλό αυτή η "τυχαία" φυγάδευση του πλούτου τους;

Έστω ότι εκείνοι οι Εβραίοι ήταν τυχεροί και οι Γερμανοί άδικοι. Γιατί κάνουν το ίδιο ακόμα και σήμερα όλοι οι Εβραίοι; Γιατί δεν εμπιστεύονται τους λαούς που τους φιλοξενούν; Είναι όλοι οι λαοί κάφροι και μόνον οι Εβραίοι είναι οι καλοί, που πρέπει να λαμβάνουν προληπτικά μέτρα; Ακόμα και σήμερα όλοι οι "καλοί" Εβραίοι φυγαδεύουν τα πλούτη τους μακριά από τον τόπο όπου τα παράγουν. Εκμεταλλεύονται τις διπλές τους ιδιότητες και προετοιμάζονται για διωγμούς.

Οι Εβραίοι της Ελλάδας, για παράδειγμα, φυγαδεύουν τα πλούτη τους ως Έλληνες στη Γερμανία και οι Εβραίοι της Γερμανίας ως Γερμανοί τα φυγαδεύουν στις ΗΠΑ. Αν δεν είχαν επίγνωση του ρόλου τους και των συνε­πειών που έχουν οι ενέργειές τους για τους λαούς οι οποίοι τους φιλοξενούν, θα έκαναν κάτι τέτοιο;

Αυτό που έχει σημασία ήταν ότι καλώς οι Γερμανοί προχώρησαν σε κατασχέσεις των εβραϊκών περιουσιών. Απλά η επιλογή σ' ό,τι αφορά την τιμωρία τους ήταν λανθασμένη. Επέ­λεξαν λανθασμένα οι ναζιστές να βάλουν τον τεμπέλη και "κλάψα" Εβραίο σε καταναγκα­στική εργασία. Επέλεξαν να συγκεντρώσουν τα παράσιτα σε στρατόπεδα εργασίας.

Αυτή η επιλογή θα ήταν σωστή, μόνον αν οι Εβραίοι υπήρχαν αποκλειστικά στη Γερμανία. Αν δηλαδή οι Εβραίοι ήταν μια φιλοξενούμενη μειονότητα, που ζούσε παρασιτικά μόνον στη Γερμανία. Θα ήταν σωστή, γιατί καί δίκαιη θα ήταν καί αποτελεσματική. Γιατί θα ήταν δίκαιη; Γιατί θα ήταν αδικία να διώξουν οι Γερμανοί τα παράσιτά του κράτους τους και να τα "φορτώσουν" σε κάποιους άλλους λαούς. Αποτελεσματική θα ήταν, γιατί θα έσπαζε ο ιστός συμφερόντων ο οποίος δημιουργεί τον ανθρω­πότυπο που λέγεται "Εβραίος". Ο ανθρωπότυπος αυτός "γεννιέται" με τη χρήση βίας και τον οικονομικό εκβια­σμό μεταξύ των μελών της κοινότητας.

Ο πλούσιος Εβραίος, είτε απειλεί είτε εκβιάζει τον φτωχό Εβραίο, προκειμένου να τον κάνει να σέβεται τους κανονισμούς της κοινότητας. Από εκεί και πέρα αυτό μεταβιβάζεται στη βάση της κοινωνίας τους, που είναι η οικογένεια. Ο πατέρας ασκεί βία στον γιο όταν αυτός είναι μικρός και τον εκβιάζει οικονομικά όταν ενηλικιωθεί. Η κοινότητα δηλαδή επεμβαίνει στα χαρακτηριστικά της οικογένειας και η οικογένεια με τα χαρακτηριστικά αυτά διαιωνίζει τα χαρακτηριστικά της κοινότητας.

Επειδή αυτά τα χαρακτηριστικά είναι απάνθρωπα, υπάρχει βία μέσα στην εβραϊκή κοινωνία. Υπάρχει τιμωρία, κάθε φορά που κάποιος δεν σέβεται τις προδιαγραφές της εβραϊκής οικογένειας και κατ’ επέκτασιν τις προδιαγραφές τής εβραϊκής κοινότητας. Με τον βίαιο και ψυχαναγκαστικό αυτόν τρόπο διαιωνίζεται η εβραϊκή κοινωνία και διατηρεί αναλλοίωτα τα χαρακτηριστικά της.

Με τον τρόπο αυτόν διατηρείται αναλλοίωτος ο ανθρωπότυπος που λέγεται "Εβραίος". Η τακτική των ναζιστών να κατασχέσουν τις εβραϊκές περιουσίες και να τους οδηγήσουν σε καταναγκαστική εργασία θα "έσπαζε" αυτούς τους ιστούς της κοινωνίας των Εβραίων. Θα κατέ­στρεφε τη "μήτρα" που γεννά τον "Εβραίο".

Πρώτον, γιατί με τις κατασχέσεις των περιουσιών θα έπαυε να υπάρχει η ισχύς που διαιωνίζει την εξουσία. Θα έπαυε να υπάρχει πλούτος, που μέσω του εμπορίου θα παρήγαγε πλούτο, ενισχύοντας αυτήν την εξουσία. Χωρίς πλούτο δεν θα μπορούσαν οι ισχυροί Εβραίοι να εκβιάζουν τους πιο αδύνατους και να επιβάλλουν τα ζωώδη εβραϊκά πρότυπα στην κοινωνία τους. Δεν θα μπορούσαν να εκβιάζουν ούτε τα ίδια τους τα παιδιά.

Δεύτερον, γιατί οι φτωχοί πλέον Εβραίοι, όταν θα έμπαιναν στα στρατόπεδα εργασίας, θα έρχονταν αντιμέτωποι καί με τη φτώχεια καί με την ανελευθερία. Η ανελευθερία είναι κατά πολύ χειρότερη από τη φτώχεια κι αυτό θα το καταλάβαιναν αμέσως οι Εβραίοι. Θα ήταν η πρώτη φορά που θα λαχταρούσαν την ελεύθερη ζωή, έστω κι αν αυτή ήταν ζωή εργάτη.

Σε μια τέτοια περίπτωση κανένας εβραϊκός εκφοβισμός, είτε με τη σωματική είτε με την ψυχολογική βία, δεν θ' ανάγκαζε Εβραίο να υπακούσει σε Εβραίο. Αν η τιμωρία για τη διεξαγωγή εμπορίου ήταν τα στρατόπεδα εργασίας, κανένας Εβραίος δεν θα ξανάκανε εμπόριο. Η εβραϊκή κοινό­τητα ήταν θέμα χρόνου να διαλύσει, αν δεν μπορούσε να εκμεταλλευτεί οικονομικά τη μαζικότητά της.

Αν οι φτωχοί Εβραίοι έβλεπαν τους πλούσιους να είναι αμετανόητοι και να κινδυνεύουν εξαιτίας τους να ξαναπάν στα στρατόπεδα εργασίας, σύντομα θα ενσωματώνονταν στη γερμανική κοινωνία. Δεν ήταν δυνατόν ν' ανεχτούν να μοιράζονται το κόστος της μαζικής τιμωρίας για κάποια γαϊδούρια, που σε ατομικό επίπεδο γίνονταν πλούσια. Αν δηλαδή δια­πίστωναν ότι η ηγεσίες τους δεν άλλαζαν πρακτικές, θα τις εγκατέλειπαν, γιατί πάντα θα υπήρχε ο κίνδυνος των στρατοπέδων.

Τέλος, με αυτήν την αναγκαστική εργασία, θ' αποζημιωνόταν και ο γερμανικός λαός για τη χρόνια συγκατοίκησή του με τα παράσιτα. Γιατί; Γιατί επιτέλους θα πρόσφεραν στο κοινό καλό κι αυτοί που μέχρι τότε μόνον απολάμβαναν και ποτέ δεν εισέφεραν. Έστω και δια της βίας, έστω και βασανιστικά, θα προστίθονταν στο κοινό γερμανικό καλό και κάτι το οποίο θα ήταν προσφο­ρά από τους Εβραίους. Ακόμα και τους δρόμους που τους έβαζαν οι ναζιστές να καθαρίζουν, ήταν κέρδος για τη γερμανική κοινωνία. Μικρό, αλλά δεν έπαυε να είναι ένα κέρδος.

Όμως, τίποτε από αυτά δεν απέδωσε, γιατί οι ναζιστές αγνοούσαν ότι επρόκειτο περί συμμορίας. Αγνοούσαν ότι το "μαχαιράκι" που κρατούσαν οι Εβραίοι της Γερμανίας θα γινόταν μια "λόγχη", που θα καρφωνόταν στα "πλευρά" του κράτους τους. Οι Εβραίοι όλων των υπολοίπων χωρών έκαναν "μπίζνες" με τις δύσκολες ώρες που περνούσαν οι Εβραίοι της Γερμανίας. Εκεί που ήταν έτοιμοι να φάνε τις κλωτσιές τους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, έγιναν ξαφνικά συμπαθείς σε όλους. Έκλαιγαν κι οδύρονταν, προκειμένου να πείσουν τους λαούς ότι οι δολοφόνοι Γερμανοί σκότωναν τ' αδέρφια τους.

Και σ' αυτήν την περίπτωση όμως τα φαινόμενα αποκαλύπτουν τόσο την κουτοπονηριά όσο και τη μικροψυχία τους. Μόνον έκλαιγαν κι οδύρονταν. Δεν πήγαν να πολεμήσουν τη Γερμανία οργανωμένα, όπως θα περίμενε κάποιος να κάνει ένα έθνος που θρηνεί τ' αδέρφια του. Έκλαιγαν μόνον για να βελτιώσουν τις θέσεις τους και την εικόνα τους μέσα στις κοινωνίες όπου τους φιλοξενούσαν.

Δεν είδαμε καμία αμιγώς εβραϊκή στρατιά να πολεμάει στην Ευρώπη. Δεν συγκεντρώθηκαν Εβραίοι απ' όλες τις γωνιές του πλανήτη, για να πολεμήσουν αυτούς που θεωρούσαν δολοφόνους των αδερφών τους. Οι Έλληνες, για παράδειγμα, ακόμα κι όταν κατακτήθηκε η Ελλάδα, συνέχισαν τον πόλεμο με αυτόνομες στρατιωτικές μονάδες κάπου στη Μέση Ανατολή. Όλοι ανεξαιρέτως οι λαοί, μόλις κατακτήθηκαν από τους Γερμα­νούς, βγήκαν στα βουνά και έκαναν αντίσταση. Οι Εβραίοι απλά έκλαιγαν. Όσο πιο πολύ έκλαιγαν, τόσο πιο εύκολα πουλούσαν τις "πραμάτειες" τους.

Οι ναζιστές την "πάτησαν" όπως την "πατάει" ο καθένας που δεν γνωρίζει τα χαρακτη­ριστικά του αντιπάλου του. Παρασυρμένοι από τον φανατισμό τους και την άγνοιά τους, δεν έκαναν τίποτε σωστό. Χρεώθηκαν χιλιάδες θανάτους Εβραίων, χωρίς να υπάρχει λόγος. Χρεώθηκαν ολοκαύτωμα, χωρίς να πετύχουν κανέναν στόχο τους. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί θεωρούμε ότι έπρεπε, πριν κάνουν το παραμικρό, να γνωρίζουν τι θέλουν και πώς να το πετύχουν. Στόχος τους ήταν να δώσουν τέλος στο εβραϊκό πρόβλημα. Τέλος στο πρόβλημα αυτό δίνεις με γνώση και όχι με φανατισμό.

Η συγκέντρωση των Εβραίων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης είχε θεωρητικά νόημα για τους ναζιστές καί σ' ό,τι αφορά τους ιμπεριαλιστικούς τους στόχους, αλλά καί τον στόχο της καταστροφής του εβραϊκού ιστού. Οι ναζιστές, από τη στιγμή που είχαν στόχο τον εξωτερικό ιμπεριαλισμό, ήταν υποχρεω­μένοι να περιορίσουν τους Εβραίους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Γιατί; Γιατί κέρδος από αυτούς δεν θα είχαν για την επίτευξη των επεκτατικών τους στόχων και ταυτόχρονα, αν τους άφηναν ελεύθερους, κινδύνευαν να πάθουν ζημιά.

Οι Εβραίοι της Γερμανίας δηλαδή καί δεν θα πολεμούσαν στο πλευρό της Γερμανίας καί ήταν θέμα χρόνου ν' αρχίσουν την οργανωμένη κατασκοπεία εις βάρος της. Οι ναζιστές δεν μπορούσαν ν' αφήσουν τους Εβραίους να περιφέρονται ελεύθερα στη Γερμανία σαν όργανα των εχθρών τους. Έπρεπε πάση θυσία να καλύψουν τα "νώτα" τους. Γι' αυτόν τον λόγο βιάζονταν να τους περιορίσουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το ίδιο απαραίτητο ήταν θεωρητικά και η συγκέντρωσή τους για τον στόχο της καταστροφής του εβραϊκού κοινωνικού ιστού.

Ποιους όμως θα συγκεντρώσεις; Τους νέους; τους γέρους ή τα παιδιά; Εφόσον η συγκέντρω­ση έχει έναν εκφοβιστικό ρόλο, συγκεντρώνεις αυτούς που έχει νόημα να εκφοβίσεις. Γιατί τους συγκεντρώνεις όλους; Θα εκφοβίσεις τους γέρους; Γιατί; Για να είναι καλά παιδιά στον Άλλο Κόσμο; Τον γέρο Εβραίο τον τιμωρείς με την κατάσχεση της περιουσίας του κι αυτό αρκεί.

Με την πράξη αυτήν ακυρώνεις όλη την άθλια ζωή του και του στερείς τη δυνατότητα ν' ασκεί εξουσία στους νεώτερους Εβραίους. Αν πάψει να υπάρχει αυτή η εξουσία, παύει να μεταφέρεται η εβραϊκή φιλοσοφία στην ενεργή γενιά. Τα γυναικόπαιδα γιατί τα μαζεύεις; Αν πάρεις την περιουσία των γέρων και εκφοβίσεις τους νέους Εβραίους, οι γυναίκες από φόβο θα συμμορφωθούν και τα παιδιά θα διαπαιδαγωγηθούν στη συνέχεια με έναν τρόπο μη εβραϊκό.

Το ίδιο περιττή για τους ναζιστές ήταν και η συγκέντρωση των γέρων και των γυναικόπαιδων για την περίπτωση αντιμετώπισης του κινδύνου της κατασκοπείας. Οι γέροι και τα γυναικόπαιδα δεν μπορούν να κάνουν κατασκοπεία. Μπορούν να την εξυπηρετήσουν, αλλά δεν μπορούν να την κάνουν οι ίδιοι.

Λόγω ιδιοτήτων δεν μπορούν να βρίσκονται εκεί όπου πρέπει να βρίσκονται οι κατάσκοποι. Δεν εργάζονται κι αυτό περιορίζει δραματικά τις δυνατότητές τους. Όταν "κινούνται" δεν περνάνε απαρατήρητοι κι ούτε έχουν πρόσβαση σε "ευαίσθητους" χώρους. Επιπλέον αυτοί οι Εβραίοι χωρίς χρήματα και με την ομηρία των ενήλικων αρρένων Εβραίων στα στρατόπεδα να τους "βαραίνει", θα φοβούνταν να κάνουν κατασκοπεία.

Αυτά τα δεδομένα οι ναζιστές τα αγνόησαν. Προχώρησαν σε ολοκληρωτικό περιορισμό της εβραϊκής κοινότητας. Μια τέτοια πράξη, πέραν του ότι είναι βλακώδης, είναι καθαρά εγκλημα­τική, γιατί είναι βέβαιον ότι θα προκαλέσει πολλά θύματα. Οι γέροι και τα παιδιά είναι ευπαθείς πληθυσμιακές ομάδες. Αποτελούν πληθυσμιακές ομάδες, που καί δεν μπορούν να δουλέψουν —εφόσον αυτό είναι θεωρητικά το νόημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης— κι επιπλέον δεν αντέχουν σε άσχημες συνθήκες.

Εξαιτίας της άγνοιάς τους οι ναζιστές χρεώθηκαν πάρα πολλούς περιττούς θανάτους κι αυτό ήταν η αρχή τους τέλους τους. Η εβραϊκή συμμορία άρχισε να "παίζει" το παιχνίδι των λυγμών και η Γερμανία βρέθηκε στο στόχαστρο όλου του κόσμου. Οι Αγγλοσάξονες άρχισαν τη "ανθρωπιστική" φιλολογία, προκειμένου να διαμορφώσουν τις παγκόσμιες συμμαχίες που τους ευνοούσαν.

Οι επαγγελματίες "ανθρωπιστές", οι οποίοι σημειωτέον ήταν αυτοί που "εφεύραν" τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι μόνοι στην ιστορία της ανθρωπότητας που τόλμησαν να χρησιμοποιήσουν πυρη­νικά όπλα εις βάρος αμάχων. Οι "ευαίσθητοι", που με συνοπτικές διαδικασίες "εξάτμισαν" μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα εκατοντάδες χιλιάδες γυναικόπαιδα. Οι πραγματικοί εφευρέτες των στρατοπέδων συγκέντρωσης και πνευματικοί "πατέρες" των ναζιστών.

Αυτοί λοιπόν οι "ανθρωπιστές", που αυτοπαρασημοφορήθηκαν για τα "εγκλήματά" τους μετά τον πόλεμο, ήταν οι τιμητές των ναζιστών. Συσπείρωσαν τους πάντες εναντίον τους, έχοντας ως στόχο να "ρημάξουν" τη Γερμανία με το κολοσσιαίο κεφάλαιο τεχνογνωσίας. Το ίδιο καλά πήγαιναν τα πράγματα και για τη συμμορία των παρασίτων. Οι Εβραίοι είχαν βρει τη λύση, για να εδραιώσουν την παρουσία τους στις χώρες όπου τους φιλοξενούσαν.

Οι "δυστυχείς" και "κατατρεγμένοι" Εβραίοι θ' άρχιζαν και πάλι την "κλάψα" και οι λαοί που τους φιλοξενούσαν θα τους έδιναν την επιθυμητή παράταση παραμονής. Το δικαίωμα της "κλάψας" τους το έδωσαν οι ναζιστές, που δεν έκαναν τίποτε σωστό στην προσπάθεια τους να επιλύσουν το περίφημο εβραϊκό ζήτημα.

Ήταν θέμα χρόνου να χρεωθούν ολοκαύτωμα, από τη στιγμή που έκαναν λάθος στην επιλογή των προσώπων που θα περιόριζαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ταυτόχρονα με τον πόλεμο που ξεκινούσαν θα επιβάρυναν τρομερά την κατάσταση. Θα ήταν τελείως διαφορετικά τα πράγματα αν περιόριζαν μόνον τους άρρενες Εβραίους στα στρατόπεδα και ταυτόχρονα δεν επιχειρούσαν πόλεμο.

Έπαθε τίποτε η Βρετανία, όταν σε κατάσταση γενικής ειρήνης περιόριζε τους εχθρούς της σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στο σύνολο των αποικιών της; Έπαθε τίποτε η Ελλάδα, όταν εκτόπιζε στα απομονωμένα νησιά τους κομμουνιστές που θεωρούσε εχθρούς της; Όλοι αυτοί όμως θα έπεφταν θύματα εχθρικής προπαγάνδας, αν εκείνη τη δεδομένη στιγμή επιχειρούσαν και πόλεμο εις βάρος των εθνικών τους αντιπάλων. Αυτό δηλαδή που έπαθε η Γερμανία, εξαιτίας της ασχετοσύνης των ναζιστών.

Συγκέντρωσαν λάθος ανθρώπους στα στρατόπεδα και ταυτόχρονα επιβάρυναν τις συνθήκες μέσα σ' αυτά εξαιτίας του πολέμου. Οι άσχημες συνθήκες —από τη στιγμή που ταυτόχρονα επιχειρείς και πόλεμο— είναι δεδομένο ότι θα εμφανιστούν. Όταν υπό συνθήκες πολέμου δεν μπορεί να συντηρηθεί ο κανονικός πληθυσμός μιας χώρας, είναι δυνατόν να συντηρηθούν οι έγκλειστοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης;

Όταν στις κατακτημένες χώρες —και ακόμα και στην ίδια τη Γερμανία— μεταφέρουν την ίδια περίοδο τους νεκρούς από την πείνα και τις αρρώστιες με τα καρότσια, τι συνθήκες θα υπάρχουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Οι Γερμανοί δεν έστειλαν τους νέους Εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης για ν' αποφύγουν τη στράτευση και για να τρώνε και να πίνουν μακριά από τα πεδία των μαχών. Τους έστειλαν για τιμωρία. Τους έστειλαν για να δουλεύουν και να τους ταλαιπωρούν.

Όταν οι ανάγκες του γερμανικού κεφαλαίου άλλους τους στέλνουν στα στρατόπεδα συγκέντρω­σης και άλλους στον πόλεμο, φυσικό είναι να υπάρχουν δυσχερείς συνθήκες για όλους. Είναι βέβαιον ότι μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι συνθήκες αυτές θα είναι δυσμενέστερες από αυτές που επικρατούν στον έξω κόσμο. Τι περίμεναν δηλαδή οι Εβραίοι και οι υπόλοιποι μελετητές του ολοκαυτώματος;

Όταν η "μητέρα" Γερμανία στέλνει για την επιβίωσή της τα αγαπημένα της παιδιά στον πόλεμο και ταυτόχρονα τιμωρεί τα παράσιτά της, μερικά πράγματα είναι ευνόητα. Δεν είναι δυνατόν να θάβει τα παιδιά της και από την άλλη να μεριμνά για την καλή διαβίωση των τιμωρημένων παρασίτων. Εκατομμύρια Γερμανοί στρατιώτες γύρισαν στην πατρίδα τους μέσα σε φέρετρα. Είναι δυνατόν να μην υπάρχουν νεκροί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης;

Εκατομμύρια Γερμανοί πολίτες πέθαναν στα πεζοδρόμια από την πείνα. Ήταν λοιπόν θέμα χρόνου να έχουμε πάμπολλους νεκρούς, μόνο και μόνο εξαιτίας της εμπλοκής της Γερμανίας στον πόλεμο. Η κατάσταση αυτή επιβαρύνθηκε τρομερά από την εσφαλμένη τακτική των ναζιστών να περιορίσουν την εβραϊκή κοινότητα στο σύνολό της. Οι εκατόμβες των νεκρών ήταν δεδομένες, από τη στιγμή που υπό εκείνες τις συνθήκες υπήρχαν μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γέροι και παιδιά.

Οι περισσότεροι από αυτούς θα πέθαιναν εκείνη την τρομερή εποχή, ακόμα κι αν αφήνονταν να παραμείνουν στα σπίτια τους. Αν στους θανάτους αυτούς προσθέσει κάποιος και τους θανάτους που προέκυψαν από τις ηλιθιότητες φανατικών ναζιστών, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι μιλάμε για εκατόμβες νεκρών.

Το ολοκαύτωμα δηλαδή πρέπει να το εξετάσει κάποιος υπό το πρίσμα των συνθηκών της εποχής εκείνης και όχι να το αναγάγει σε όποια εποχή τον βολεύει. Αν το εξετάσει αποσπασματικά, και με βάση τα ισχύοντα σε κατάσταση ειρήνης, όπως κάνουν εκ του πονηρού οι Εβραίοι, σίγουρα θα βγάλει λάθος συμπέρασμα. Τίποτε δεν είναι απλό και όπως το παρουσιάζουν οι Εβραίοι.

Δεν μπορείς δηλαδή να πεις ότι τόσοι μπήκαν στα στρατόπεδα και τόσοι βγήκαν και άρα οι υπόλοιποι έπεσαν θύματα εγκλημάτων. Πρέπει να βρεις ποιος πέθανε και για ποιον λόγο. Τα πράγματα θα ήταν όπως τα περιγράφουν οι Εβραίοι, μόνον αν σ' εκείνο το διάστημα η Γερμανία βρισκόταν εν ειρήνη και, ενώ οι Γερμανοί ευημερούσαν, κάποιοι άλλοι πέθαιναν σωρηδόν εξαιτίας βασανιστηρίων.

Αυτό όμως δεν συνέβαινε. Στα στρατόπεδα πέθαναν πολλοί, σ' έναν κόσμο και σε μια εποχή όπου ο θάνατος ήταν το πιο συχνό φαινόμενο. Πέθαναν πολλοί, που θα πέθαιναν έτσι κι αλλιώς λόγω του πολέμου, όπως πέθαναν πάμπολλοι Γερμανοί. Πέθαναν γέροι, πέθαναν άρρωστοι, πέθαναν αδύναμοι, παιδιά κλπ.. Μέσα στα στρατόπεδα πέθαναν Εβραίοι για τους ίδιους λόγους που πέθαιναν και Γερμανοί, Πολωνοί, Γάλλοι κλπ. μέσα στα σπίτια τους ή ακόμα χειρότερα στους δρόμους των μεγαλουπόλεων.

Από την άλλη πλευρά υπήρχε και το εξής παράδοξο. Η υποτιθέμενη τιμωρία για κάποιους Εβραίους ήταν πραγματική σωτηρία. Για μερικούς Εβραίους όμως ήταν ανέλπιστη τύχη η παραμονή τους στα στρα­τόπεδα. Νεαροί Γερμανοεβραίοι απέφυγαν τη στράτευση και δεν είχαν την άσχημη τύχη εκατομμυρίων συνομηλίκων τους Γερμανών, που σκοτώθηκαν στα πιο απίθανα μέρη της Γηραιάς Ηπείρου. Όλοι αυτοί οι Εβραίοι, όχι μόνον τη "γλίτωσαν", αλλά στη συνέχεια αποζημιώθηκαν από τους Γερμανούς ακόμα και για την υποτιθέμενη εργασία τους μέσα στα στρατόπεδα.

Ο αναγνώστης βλέπει ότι ο γερμανικός λαός "χρεώθηκε" ένα ολοκαύτωμα από την άγνοια και τους κακούς χειρισμούς των φανατικών ναζιστών. Εμείς δεν αμφισβητούμε ούτε τους αριθμούς των νεκρών ούτε το γεγονός ότι πραγματικά έγιναν τρομερά εγκλήματα μέσα στα στρατόπεδα συγκεντρώσεων. Εμείς λέμε απλά ότι έπρεπε να υπάρχει διαχωρισμός των περιπτώσεων όλων αυτών των θανάτων.

Αν υπήρχε αυτός ο διαχωρισμός των θανάτων, δεν θα επιβαρυνόταν ο γερμανικός λαός με μια γενοκτονία. Η σκέψη μας δηλαδή βασίζεται στην απλή υπόθεση: Αν όλοι αυτοί που πέθαναν από φυσικές αιτίες μέσα στα στρατόπεδα στα οποία τους συγκέντρωσαν βλακωδώς οι ναζιστές, τι θα γινόταν αν δεν βρίσκονταν μέσα στα στρατόπεδα; Δεν θα πέθαιναν εκείνα τα χρόνια γέροι και άρρωστοι Εβραίοι από τις δυσμενείς συνθήκες που υπήρχαν στη Γερμανία η οποία πολεμούσε; Θα κατηγο­ρούσε κανένας τους Γερμανούς, αν πέθαιναν οι γέροι Εβραίοι μέσα στα σπίτια τους;

Αν προσδιοριστεί δηλαδή ο αριθμός των πραγματικών εγκλημάτων των ναζιστών, θα δούμε ότι δεν είναι αρκετός για να επιβαρύνει έναν λαό στο σύνολό του. Σίγουρα θα επιβαρύνει πολλούς Γερμανούς εγκληματίες, αλλά όχι έναν ολόκληρο λαό. Ένας λαός επιβαρύνεται με τέτοιου είδους εγκλήματα μόνον όταν ενεργεί μαζικά εις βάρος κάποιου λαού.

Τέτοιου είδους εγκλήματα υπάρχουν μόνον όταν όχλοι συγκεκριμένης εθνότητας σκοτώνουν αδιακρίτως έναν λαό που ανήκει σε άλλο έθνος, έχοντας ως στόχο να του αρπάξουν το κεφάλαιο που κληρονόμησε από τους προγόνους του. Μόνον όταν εξελίσσεται εθνοκάθαρση, που στόχο έχει να εξαλείψει έναν λαό και να τον διώξει από τη γενέθλια γη του, υπάρχει έγκλημα σε επίπεδο λαού. Τέτοια εγκλήματα έκαναν οι Τούρκοι εις βάρος των Αρμενίων, οι Αμερικανοί εις βάρος των Ινδιάνων, οι Αυστραλοί εις βάρος των Αβοριγίνων κλπ..

Αυτό στη Γερμανία δεν έγινε. Οι Γερμανοί δεν πολέμησαν ποτέ εναντίον των Εβραίων. Δεν μπήκαν στη γη τους κι ούτε τους ξεκλήριζαν, προκειμένου να τους αρπάξουν το κεφάλαιο. Οι Γερμανοί συνέλαβαν τους Εβραίους με τη λογική που συλλαμβάνει κάποιος έναν κακοποιό. Από εκεί και πέρα ως λαός δεν ασχολήθηκαν με τους Εβραίους.

Οι Γερμανοί πολεμούσαν στα διάφορα μέτωπα του πολέμου και οι Εβραίοι βρίσκονταν υπό περιορισμό και τιμωρία στα στρατόπεδα συγκέν­τρωσης. Βρίσκονταν μέσα σ' αυτά με τη λογική που κάποιος κακοποιός εκτίει την ποινή του στη φυλακή και την ίδια ώρα κάποιος νομοταγής πολίτης πολεμάει για τα εθνικά του συμφέροντα. Έγκλημα στην περίπτωση αυτήν είναι μόνον ό,τι μπορεί με βάση το ποινικό δίκαιο να χαρακτηριστεί εγκληματική ενέργεια.

Ήταν όλοι οι θάνατοι Εβραίων μέσα στα στρατόπεδα αποτέλεσμα εγκληματικών ενεργειών; Τον φυσικό θάνατο ενός γέρου, λίγες ώρες μετά την εισαγωγή του στο στρατόπεδο, μπορούμε να τον θεωρήσουμε έγκλημα; Οι Εβραίοι το σύνολο των θυμάτων μέσα στα στρατόπεδα αυτά το χρέωσαν στον γερμανικό λαό και του "ρούφηξαν" το αίμα. Του χρέωσαν σαν εγκλήματα θανάτους, που όμοιούς τους είχε το σύνολο των λαών της Ευρώπης.

Εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός ότι μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες ομοεθνών τους βρίσκονταν έγκλειστες μέσα σε συγκεκριμένους χώρους. Εκμεταλ­λεύτηκαν το γεγονός ότι υπήρχαν ντοκουμέντα για εκείνη την αθλιότητα. Ό,τι συνέβαινε μέσα στους χώρους εκείνους καταγραφόταν και έδινε μια πιο συγκεντρωτική εικόνα, που επιτρέπει ακόμα και λανθασμένες εκτιμήσεις.

Το γεγονός δηλαδή ότι υπάρχουν ντοκουμέντα μαζικών ενταφιασμών, στην περίπτωση αυτήν δεν σημαίνει και πολλά πράγματα, γιατί είναι θέμα απλής λογικής. Μεγάλες πληθυ­σμιακές συγκεντρώσεις υπό άθλιες συνθήκες σημαίνουν μαζικούς θανάτους. Μαζικοί θάνατοι σημαίνουν μαζικούς ενταφιασμούς. Δεν αμφισβητούμε δηλαδή ότι ήταν άθλιοι κι ανάλγητοι οι ναζιστές των στρατοπέδων. Δεν θεωρούμε ότι δεν υπήρξαν εγκληματίες.

Αυτό το οποίο λέμε είναι ότι η μαζικότητα των στρατοπέδων έδινε μαζικότητα σε όλες τις δραστηριότητες που λάμβαναν χώρα μέσα σ' αυτά. Λογικό είναι δηλαδή να υπάρχουν εικόνες αθλιότητας. Λογικό όμως δεν είναι να τις εκμεταλλεύεσαι, χωρίς να ψάχνεις την ουσία των πραγμάτων. Λογικό δεν είναι να τις εκμεταλλεύεσαι, για να ξανακάνεις τις ίδιες άθλιες "μπίζνες", αποκτώντας το άλλοθι του θύματος.

Αυτό ακριβώς έκαναν οι Εβραίοι. Από αυτά τα ντοκουμέντα αθλιότητας και τις αφελείς προσθα­φαιρέσεις, απέκτησαν το δικαίωμα να φωνάζουν για μαζικά εγκλήματα. Ακριβώς, επειδή υπήρχε σαφής εικόνα της αθλιότητας, μπόρεσαν και την εκμεταλλεύτηκαν. Αντίθετα οι υπό­λοιποι λαοί, που έπεσαν θύματα του γερμανικού ιμπεριαλισμού, δεν μπορούσαν να εκτιμήσουν το κόστος της γερμανικής θηριωδίας, γιατί οι νεκροί τους θάβονταν ένας-ένας στο σύνολο της επικράτειας του κράτους τους.

Οι Έλληνες, για παράδειγμα, ακόμα και σήμερα δεν γνωρίζουν πόσοι ακριβώς ήταν οι Έλληνες οι οποίοι πέθαναν, εξαιτίας του πολέμου που οι Γερμανοί προκάλεσαν. Όχι εξαιτίας του ίδιου του πολέμου, αλλά εξαιτίας των συνθηκών που προέκυψαν, λόγω του πολέμου εκείνου. Αυτός ο αριθμός είναι αδύνατον να βρεθεί, γιατί απλούστατα δεν γνωρίζουμε ποιοι θάνατοι ήταν απόλυτα φυσικοί, ώστε να τους διαχωρίσουμε από εκείνους οι οποίοι ήταν πραγματικό έμμεσο αποτέλεσμα του πολέμου.

Δεν γνωρίζουμε για παράδειγμα ποιοι θάνατοι ήταν φυσικοί και δεν είχαν σχέση με τον πόλεμο. Δεν γνωρίζουμε ποιοι θάνατοι συνδέονται έστω κι έμμεσα με τον πόλεμο. Θάνατοι εξαιτίας της πείνας που προκάλεσε ο πόλεμος. Θάνατοι φαινομενικά φυσικοί, αλλά οι οποίοι επιταχύνθηκαν από τις συνθήκες του πολέμου. Δεν γνωρίζουμε πόσοι θάνατοι επιτα­χύνθηκαν εξαιτίας των ψυχολογικών συνθηκών της εποχής εκείνης. Θάνατοι εξαιτίας τους στρες του πολέμου, εξαιτίας του φόβου, εξαιτίας της στεναχώριας λόγω της απώλειας αγαπημένων προσώπων κλπ.. Μπορεί κανένας να τους υπολογίσει;

Όλα αυτά για τους Εβραίους δεν ισχύουν, γιατί "χρέωσαν" το σύνολο των θανάτων των ομοεθνών τους στους Γερμανούς. Όποιος Εβραίος πέθανε εκείνη τη θλιβερή χρονική περίοδο χρεώθηκε στους Γερμανούς. Οι Εβραίοι έκαναν μια απλή αφαίρεση και υποτίθεται ότι τα βρήκαν όλα. Το αποτέλεσμα αυτής της αφαίρεσης ήταν αυτό που όλοι γνωρίζουμε. Μετά την ήττα της Γερμανίας βγήκε ο κλέφτης από τη φυλακή κι άρχισε να φωνάζει εις βάρος του νοικοκύρη, εκμεταλ­λευόμενος τα εγκλήματά του εις βάρος άλλων νοικοκυραίων.

"Ξέχασε" γιατί ήταν φυλακισμένος και μέσα στη σύγχυση έγινε τιμητής των πάντων. Βρήκε εύκολα υποστηρικτές, γιατί εκείνη τη εποχή οι Γερμανοί είχαν ανοίξει "λογαριασμούς" με όλους τους λαούς του κόσμου. Οι λαοί εύκολα ευθυγραμμίστηκαν μ' αυτούς, γιατί νόμιζαν ότι τους συμφέρει να βάλουν από "κάτω" τους Γερμανούς και να τους αρπάξουν ό,τι μπορούσαν. Είναι γνωστό ότι ο "κλάψας" ο "Εβραίος" είναι ο καλύτερος δικηγόρος και κατήγορος στον κόσμο. Το θέμα είναι ότι όλοι εκείνοι οι "λογαριασμοί" των λαών ήταν άσχετοι με την περίπτωση των Εβραίων της Γερμανίας.

Είχαν δίκιο οι Σέρβοι, οι Γάλλοι, Πολωνοί ή οι Ρώσοι να μισούν τους Γερμανούς. Είχαν δίκιο όλοι οι λαοί, που ήταν θύματα του ιμπεριαλισμού τους. Είχαν δίκιο και καλά έκαναν και τους ζητούσαν αποζημιώσεις για τις ζημιές που τους έκαναν. Ζημιές που δεν περιορίζονται στο ηθικό και το ανθρώπινο επίπεδο, αλλά ζημιές που είχαν άμεσο οικονομικό αντίκρισμα. Ζημιές στις υποδομές των κρατών τους.

Όλοι αυτοί οι λαοί είχαν δίκιο που ζητούσαν αποζημιώσεις ως κράτη και ως έθνη, γιατί οι Γερμανοί κατέστρεψαν τους καρπούς των κόπων τους. Απλά, ανάμεσα στους λαούς αυτούς, που είχαν δικαίωμα να φωνάζουν, δεν ήταν οι Εβραίοι. Οι Γερμανοί, ως λαός, εγκλημάτησαν μόνον εις βάρος των λαών στους οποίους επιτέθηκαν με τον ιμπεριαλιστικό στρατό τους. Μόνον αυτούς έπρεπε ν' αποζημιώσουν και μόνον από αυτούς έπρεπε να ζητήσουν συγνώμη.

Από τους Γερμανοεβραίους γιατί να ζητήσουν συγνώμη; Γιατί τους έκλεβαν ασύστολα, μέχρι του σημείου να τους αναγκάσουν να τους "φυλακίσουν" στα στρατόπεδα; Τι σχέση είχε η έκβαση του πολέμου της Γερμανίας με τους Εβραίους; Γιατί αναμίχθηκαν οι "σύμμαχοι" στο εβραϊκό ζήτημα; Ό,τι διαφορές και να έχεις με κάποιον, δεν μπαίνεις στο σπίτι του για να του πεις τι θα κάνει, όταν αυτά που κάνει δεν είναι παράνομα με βάση τη λειτουργία του ιδίου του συστήματος που τον κρίνει.

Δεν απαλλάσσεις μόνος σου αυτούς τους οποίους έχει "τιμωρία", τη στιγμή μάλιστα που κι εσύ ως κριτής έχεις τις ίδιες "τιμωρίες". Ό,τι είναι η φυλακή για τον εγκληματία ιδιώτη είναι το στρατόπεδο συγκέντρωσης για μια κοινότητα που "εγκληματεί". Όταν κατέκτησαν την Ελλάδα οι Γερμανοί, "άνοιξαν" τις φυλακές για ν' απελευθερώσουν τους ιδιώτες ποινικούς κατάδικους; Άρχισαν εκ νέου τις δίκες με στόχο να τους δικαιώσουν;

Γιατί το έκαναν αυτό οι σύμμαχοι μέσα στη Γερμανία; Ποιος ήταν αυτός ο οποίος απάλλαξε τους Εβραίους από τις κατηγορίες που τους έστειλαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και με ποιο δικαίωμα; Με τους Εβραίους της Γερμανίας το ζήτημα των στρατοπέδων εργασίας ήταν "εσωτερικό" ζήτημα της Γερμανίας. Η μόνη υποχρέωση που είχαν οι Γερμανοί απέναντι στην παγκόσμια κοινωνία ήταν να εξηγήσουν τους λόγους που τους ανάγκασαν να πάρουν τα μέτρα αυτά. Μια εξήγηση που δίνουν συχνά-πυκνά τα ελεύθερα κράτη σε οργανισμούς που ασχολούνται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και την καλή λειτουργία των εθνικών συστημάτων απόδοσης δικαιοσύνης και βέβαια με τη σωφρονιστική λειτουργία. Αν οι Γερμανοί μπορούσαν να θεμελιώσουν κατηγορίες εναντίον των Εβραίων, το ζήτημα έπαυε ν' αφορά τους συμμάχους.

Κατηγορίες, που βέβαια δεν έχουν σχέση με τις ρατσιστικές ηλιθιότητες των ναζιστών, αλλά με τις δραστηριότητές των Εβραίων μέσα στη Γερμανία. Κατηγορίες, που σέβονται τον άνθρωπο ως όν και περιστρέφονται γύρω από την εγκληματική για την κοινωνία δραστηριότητά του. Κατηγορίες, που όπως είπαμε πιο πάνω οι ναζιστές δεν φρόντισαν, είτε από άγνοια είτε από υπέρμετρη σιγουριά για τη νίκη τους, να τεκμηριώσουν.

Αν μπορούσαν δηλαδή οι Γερμανοί ν' αποδείξουν ότι συνολικά η εβραϊκή μειονότητα ζούσε παρα­σιτικά, επιδιδόμενη στην κερδοσκοπία εις βάρος του γερμανικού λαού, τότε το θέμα θα ήταν "εσωτερικό". Παράνομοι θα ήταν αυτοί οι οποίοι θα "δικαίωναν" τους καταδικασμένους, απελευθερώνοντάς τους. Υπήρχε δηλαδή θεωρητικά η περίπτωση να χάσει η Γερμανία τον πόλεμο και οι νικητές να μην απελευθερώσουν τους Εβραίους.

Όπως σεβάστηκαν το υπόλοιπο σωφρονιστικό της σύστημα, έτσι θα μπορούσαν να σεβαστούν και τα στρατόπεδα εργασίας ως σωφρονιστικό θεσμό, που προστατεύει τη λειτουργία του κράτους τους. Θεσμό, που προστατεύει την κοινωνική ειρήνη. Γιατί προστατεύει την κοινωνική ειρήνη; Γιατί από την μία προστατεύει τους Γερμανούς από τα παράσιτα και από την άλλη προστατεύει τα ίδια τα παράσιτα από μια βίαιη κι ανεξέλεγκτη συμπεριφορά των θυμάτων εναντίον τους.

Τα πάντα δηλαδή λειτουργούν με βάση ένα γενικό "λειτουργικό", που έχουν επιλέξει τα κράτη σ' ό,τι αφορά τις πολιτικές τους απέναντι σ' αυτό που ορίζουν ως "έγκλημα". Το σύνολο των κρατών φροντίζει να εξαλείφει τις συνθήκες που γεννούν βία μεταξύ των πολιτών. Αυτό ωφελεί καί το σύστημα καί την κοινωνία. Είναι αδύνατον ένα κράτος ν' αφήσει τους κοινούς κακοποιούς ατιμώρητους να περιφέρονται στην κοινωνία. Είναι αδύνατον ένα κράτος ν' αφήσει μια κοινότητα, που εγκληματεί εις βάρος άλλων πολιτών, να περιφέρεται ελεύθερα στην κοινωνία.

Όλα τα προβλήματα ξεκινούν από την κατάχρηση αυτού του δικαιώματος που έχει το σύστημα. Τι κάνει; Το σύστημα αυθαίρετα κι εγκληματικά συνήθως εκμεταλλεύεται αυτό το καθήκον του κι ανάμεσα στους κακοποιούς βάζει και τους εχθρούς του. Ανάμεσα στους κοινούς κακοποιούς βάζει και τους πολιτικούς του αντιπάλους, όπως και ανάμεσα στις κερδοσκοπικές κοινότητες βάζει και τους οπαδούς των πολιτικών του αντιπάλων.

Το θέμα είναι ότι μέσα σε όλα τα κράτη υπάρχουν τέτοια σωφρονιστικά συστήματα, που ό,τι και να γίνει δεν καταλύονται άκριτα, γιατί επηρεάζουν τη λειτουργία της ίδιας της κοινωνίας. Αυτό το σέβονται ακόμα κι αυτοί που είναι επίσημοι εχθροί των κρατών. Το σέβονται, γιατί, ακόμα και να κατακτήσουν ένα κράτος, έχουν λόγους να προστατεύουν όσο μπορούν την κοινωνική ειρήνη.

Για να το αντιληφθεί αυτό ο αναγνώστης, ας σκεφτεί το εξής απλό. Αν η φασιστική Ελλάδα των εκτοπίσεων έχανε έναν πόλεμο από ένα επίσης φασιστικό κράτος, ο νικητής θα απελευθέρωνε τους κομμουνιστές, που η προηγούμενη εξουσία τούς είχε περιορίσει στα ξερονήσια; Οι Ιταλοί φασίστες ή οι Γερμανοί κατακτητές άλλαξαν κατά την εποχή της δικής τους διακυβέρνησης την προηγούμενη πολιτική του ελεύθερου ελληνικού κράτους στο θέμα του κομμουνισμού;

Από τη στιγμή που νικητής και χαμένος ανήκουν στον ίδιο ιδεολογικό και πολιτισμικό χώρο, ευνόητο είναι ότι έχουν κοινούς εχθρούς και άρα κοινές μεθόδους αντιμετώπισης καί γι' αυτό που θεωρούν ατομικό έγκλημα καί για το αντίστοιχο συλλογικό. Οι κακοποιοί είναι τέτοιοι κοινοί εχθροί για όλα τα κράτη και οι μέθοδοι αντιμετώπισής τους κοινές. Το ίδιο όμως —δίκαια ή άδικα δεν μας ενδιαφέρει στο σημείο αυτό— ήταν και οι κομμουνιστές για τα καπιταλιστικά κράτη.

Όπως αντιλαμβανόταν η φασιστική Ελλάδα τους κομμουνιστές ως εχθρούς, τόσο του κράτους της όσο και της καπιταλιστικής ιδεολογίας της και τους περιόριζε στα ξερονήσια, έτσι θα τους αντιλαμβανόταν και ο φασίστας κατακτητής της. Γι' αυτόν τον λόγο ο κατακτητής αυτός δεν άλλαζε την τακτική απέναντί τους.

Κάτι ανάλογο θα περίμενε κανείς να συμβεί και στη Γερμανία. Από τη στιγμή που η ηττημένη καπιταλιστική Γερμανία ιδεολογικά "συμπλέει" με τους νικητές, δεν θα ήταν παράδοξο οι τελευταίοι να μην πειράξουν καθόλου τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Συνήθως δηλαδή τέτοιου είδους μαζικές "απελευθερώσεις" κοινωνικών "εχθρών" επιχειρούν μόνον οι συγκρουόμενοι, που είναι ιδεολογικοί αντίπαλοι.

Εξαιτίας της ιδεολογικής τους αντιπαλότητας αμφισβητούν το σύνολο των αποφάσεων και των θεσμών του αντιπάλου τους. Ακριβώς, επειδή υπάρχει αυτή η τρομερή και εκ' βάθρων διαφοροποίηση, συνήθως αμφισβητούν τους ιδεολογικούς εχθρούς τους, απελευθερώνοντας μαζικά τους ιδεολογικά "φίλους" τους, που είναι και το πιθανότερο να βρίσκονται υπό περιορισμό. Τέτοιου είδους μαζικές απελευθερώσεις κομμουνιστών είδαμε στα κράτη που προσδέθηκαν μεταπολεμικά στο κομμουνιστικό "άρμα".

Αυτό δηλαδή το οποίο δεν μπορούσε να καλύψει η χριστιανική Γερμανία ήταν όχι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά τα εγκλήματα μέσα στα στρατόπεδα αυτά. Τα στρατόπεδα ήταν "εσωτερικό" θέμα. Τα εγκλήματα και οι ναζιστές εγκληματίες δεν ήταν "εσωτερικό" θέμα. Οι εγκληματίες δεν είναι "εσωτερικό" θέμα κανενός κράτους. Οι σύμμαχοι δηλαδή θα μπορούσαν ν' απομακρύνουν και να τιμωρήσουν μόνον τους εγκληματίες των στρατοπέδων. Τους εγκληματίες, που θα τους υποδείκνυαν οι ίδιοι οι Εβραίοι. Ένα δικαίωμα που το έχουν όλοι οι κρατούμενοι του κόσμου.

Τα στρατόπεδα εργασίας όμως, ως θεσμός, δεν αφορούσε τους συμμάχους, που έφεραν απλά τον τίτλο του νικητή σε έναν πόλεμο μεταξύ ομοίων. Τα στρατόπεδα, ως θεσμός, αφορούσαν τον χριστιανικό κόσμο, που αντιλαμβάνεται τα πράγματα με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Τα στρατόπεδα αφορούσαν καί τους νικητές χριστιανούς καί τους ηττημένους. Όσο εγκληματίες ήταν αυτοί οι οποίοι κρίνονταν άλλο τόσο ήταν κι αυτοί που τους έκριναν.

Αν δηλαδή έπρεπε να κριθούν τα στρατόπεδα, θα έπρεπε να κριθεί το ίδιο το δυτικό σύστημα και η λειτουργία του. Θα έπρεπε να κριθούν και οι ίδιες οι κοινότητες για τις δραστηριότητές τους. Κάποιες ομάδες ανθρώπων θ' αποδεικνυόταν ότι κακώς βρίσκονταν υπό περιορισμό και κάποιες άλλες όχι. Για παράδειγμα, ήταν έγκλημα να περιορίζονται μέσα σ' αυτά οι διανοητικά καθυστερημένοι συνάνθρωποί μας ή οι ομοφυλόφιλοι. Ήταν έγκλημα να περιορίζονται μέσα σ' αυτά άνθρωποι για ιδεολογικούς λόγους.

Το ίδιο όμως δεν μπορεί να το πει κάποιος για κοινότητες που επηρεάζουν αρνητικά την κοινωνική και οικονομική ζωή ενός κράτους. Κοινότητες όπως αυτή των Εβραίων ή ακόμα και αυτήν των τσιγγάνων, που, όσο και να φαίνεται παράξενο, λειτουργούν σταθερά εις βάρος του κράτους που τους φιλοξενεί. Αυτή είναι και η άποψη του γράφοντος για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ο γράφων πιστεύει ότι τα προβλήματα πρέπει να λύνονται στη βάση τους και όχι με ημίμετρα να δίνεται σε κάποια "ζώα" η δυνατότητα να παριστάνουν τους ανθρωπιστές. Ο γράφων πιστεύει ότι πρέπει να εξαλειφθούν όλες εκείνες οι συνθήκες που οδηγούν στην εκμετάλλευση ανθρώπων από ανθρώπους, κοινοτήτων από κοινότητες. Πρέπει να εξαλειφθούν εκείνες οι συνθήκες που επιτρέπουν σε πλειονότητες να αδικούν μειονότητες ή το αντίστροφο.

Για όσο διάστημα δεν συμβαίνει αυτό και έχουμε αδικία, έχουμε έγκλημα και άρα και τιμωρία. Αν δηλαδή δεν εξαλείψουμε τις συνθήκες που γεννούν το έγκλημα, δεν μπορούμε να απαλείψουμε την τιμωρία. Δεν είναι δυνατόν στο όνομα του ανθρωπισμού να επιτρέπουμε στους εγκληματίες να περιφέρονται στην κοινωνία σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Ακόμα κι αν μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό, ήταν θέμα χρόνου να επιβαρύνουμε την κατάσταση, εφόσον τα θύματα θ' αντιδρούσαν και θα είχαμε νέα εγκλήματα.

Από τη στιγμή που μεταπολεμικά δεν έγινε κάποια τεράστια κοινωνική αλλαγή κι ούτε κρίθηκαν οι κοινότητες που τιμωρούνταν, τα πράγματα ήταν απλά. Δεν είχαν το δικαίωμα οι σύμμαχοι ν' απελευθερώσουν άκριτα αυτές τις κοινότητες και με αυτήν τη στάση τους να δικαιώσουν έμμεσα τον τρόπο λειτουργίας τους. Δεν μπορούσαν ν' ακυρώσουν την απόφαση αυτών που τιμωρούσαν, από τη στιγμή που δεν έκριναν τον τιμωρημένο.

Οι Γερμανοί, από τη στιγμή που αντιλήφθηκαν ότι κάποιοι τεμπέληδες και πονηροί φιλοξενούμενοί τους τούς εκμεταλλεύονταν μαζικά και ταυτόχρονα δεν μπορούσαν να τους απελάσουν, είχαν το ηθικό και νομικό δικαίωμα να λάβουν μέτρα τιμωρίας εις βάρος τους. Τιμωρία, που θα είχε σχέση με την καταναγκαστική εργασία τους για το κοινό καλό και όχι με τον βασανισμό και τον θάνατο.

Αυτό ήταν και το θεωρητικό υπόβαθρο της ίδρυσης των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Στα στρατόπεδα οι Γερμανοί συγκέντρωσαν τους Εβραίους για καταναγκαστική εργασία και όχι για βασανισμό. Αν κάποιοι τεμπέληδες Εβραίοι την εργασία την αντιλαμβάνονται σαν βασανισμό, αυτό είναι δικό τους πρόβλημα. Δεν είναι δυνατόν όμως, εξαιτίας αυτής της αντίληψης, να θεωρείς αυτόν που σε επιβλέπει για το αν εργάζεσαι ή όχι σαν βασανιστή.

Εκτός αυτού όμως, προκύπτει κι ένα άλλο ζήτημα για τους κρίνοντες "ανθρωπιστές". Ποιοι ήταν αυτοί που τους έκριναν και τους καταδίκασαν; Οι "δίκαιοι" και "αθώοι" Αμερικανοί γιατί κάθισαν στο "σκαμνί" τους Γερμανούς για τα στρατόπεδα; Ποιος θα δίκαζε τους Αμερικανούς για τα δικά τους στρατόπεδα, που ακόμα κι εκείνη την ώρα βρίσκονταν σε λειτουργία; "Εξεπλάγησαν" λέει οι "πολιτισμένοι" σύμμαχοι μόλις αντίκρισαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Είμαστε σοβαροί ή έχουμε χάσει κάθε ίχνος λογικής; Οι Αμερικανοί δεν συγκέντρωσαν τους Ιάπωνες των ΗΠΑ στα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Τα δικά τους στρατόπεδα ήταν ανθρωπιστικά; Πού τους συγκέντρωναν οι Αμερικανοί τους Ιάπωνες; Στη Ντίσνεϋλαντ; Το γεγονός ότι ο πόλεμος δεν έκανε τραγική την κατάσταση στην αμερικανική οικονομία, ώστε να υπάρχουν εκατόμβες νεκρών Ιαπώνων στα αμερικανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν σημαίνει τίποτε στο επίπεδο αυτό.

Όταν καταδικάζεις μαζικά έναν λαό για ένα σωφρονιστικό "μέτρο" του, περιορίζεσαι στην κριτική του ίδιου του "μέτρου" και δεν εκμεταλλεύεσαι τις πολλές ή λίγες συνέπειες αυτού του "μέτρου" για να καταδικάσεις ή να αθωώσεις. Κρίνεις το "μέτρο" κι αυτό τον αθωώνει ή τον καταδικάζει. Όταν είσαι όμοιος μ' αυτόν που κρίνεις και κάνεις τα ίδια ακριβώς πράγματα, δεν σε αθωώνουν τυχαίες συγκυρίες και υποκριτικές συγνώμες.

Πλήρωσε ο αμερικανικός λαός για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που περιόριζαν τους Ιάπωνες; Ή μήπως οι Γερμανοί πλήρωσαν όχι για το μέτρο των στρατοπέδων, αλλά για τα όσα συνέβαιναν μέσα σ' αυτά; Για τα ιατρικά πειράματα που έκαναν οι ναζιστές στους κρατούμενους; Τι σχέση είχαν οι απλοί Γερμανοί με τα εγκλήματα αυτά και γιατί να πληρώσουν; Πλήρωσε ποτέ ο αμερικανικός λαός τα πειράματα των "δημοκρατών" Αμερικανών πάνω στους μαύρους των "γκέτο"; Το σύνολο της φαρμακευτικής έρευνας και της ιατρικής των Αμερικανών στηρίζεται στην ακούσια "βοήθεια" των κατατρεγμένων της αμερικανικής κοινωνίας.

Όπως είναι αμέτοχος και φυσικά αθώος ο αμερικανικός λαός για τις αθλιότητες των ισχυρών του, έτσι ήταν αμέτοχος και ο γερμανικός για τα όσα συνέβαιναν μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αποτελεί όμως ειρωνεία οι ισχυροί Αμερικανοί, που έχουν εγκληματήσει άπειρες φορές εις βάρος φτωχών συνανθρώπων τους, να κρίνουν άλλους εγκληματίες για τα ίδια πράγματα. Αποτελεί ειρωνεία να κρίνει αυτός, που το ίδιο του το κράτος το "έστησε" πάνω στα πτώματα των Ινδιάνων.

Αυτοί οι άθλιοι λοιπόν ήταν αυτοί οι οποίοι ανέλαβαν να κρίνουν εκτός από τους ναζιστές εγκληματίες και τον γερμανικό λαό. Οι άνθρωποι, που για τους ίδιους λόγους έπρεπε να δικαστούν και να καταδικαστούν από την παγκόσμια κοινωνία. Σε τι διαφέρουν δηλαδή τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης από τα αμερικανικά; Σε τι διαφέρουν τα γερμανικά "επιστημονικά" κολαστήρια από τα "γκέτο" των μαύρων, όπου τα ίδια κάνουν οι Αμερικανοί φαρμακοβιομήχανοι; Σε τι διαφέρει η προσωπική τραγωδία των Εβραίων, που έπεσαν θύματα αθλιοτήτων από τους μαύρους ή τους Ινδιάνους των ΗΠΑ;

Οι Γερμανοί δηλαδή, ως λαός, έπρεπε να χρεωθούν μόνον αυτά τα μέτρα σωφρονισμού, που, όσο σκληρά κι αν είναι, δεν μπορούν να θεωρηθούν δικά του εγκλήματα. Οι Γερμανοί έπρεπε απλά να εκληφθούν ως η ευκαιρία, για να κάνουν τα χριστιανικά συστήματα την αυτοκριτική τους. Οι Γερμανοί έπρεπε να κριθούν ως χριστιανοί, οι οποίοι λειτουργούσαν με τον ίδιο τρόπο με τους υπόλοιπους χριστιανούς.

Για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης έπρεπε να κριθεί ο χριστιανισμός, αλλά και ο κομμουνισμός στο σύνολό του και όχι ο γερμανικός λαός, που στο επίπεδο αυτό είναι μια αμελητέα ποσότητα. Έπρεπε αυτός ο λαός να αθωωθεί και να καταδικαστούν τα συστήματα. Όπως δεν χρεώθηκαν οι δεξιοί χριστιανοί Έλληνες γενοκτονία εις βάρος των κομμουνιστών Ελλήνων, έτσι δεν έπρεπε να χρεωθεί και ο γερμανικός λαός τα εγκλήματα εις βάρος των Εβραίων.

"Εξεπλάγησαν" λέει οι "πολιτισμένοι" καπιταλιστές. Γιατί δεν εξεπλάγην ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Ελλάδα της αμερικανόπνευστης χούντας; Δεν γνώριζε πού είναι η Γυάρος ή η Μακρόνησος; Δεν γνώριζε ποιοι "πολιτισμένοι" εισέπρατταν την αμερικανική "βοήθεια"; "Εξεπλάγησαν" και οι "πολιτισμένοι" κομμουνιστές. Ούτε αυτοί γνώριζαν για τα περίφημα "Γκούλαγκ" της Σιβηρίας. Μάλλον αυτούς θα τους ξεγέλασαν οι αντιεπαναστατικές δυνάμεις των "σκοτεινών" καπιταλιστών, που έχτισαν αυτά τα στρατόπεδα εν αγνοία τους.

Εκτός όμως όλων αυτών, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι, και μόνον που υπήρχαν αυτά τα μέτρα, ευνοούταν και οι ίδιοι οι Εβραίοι. Γιατί; Γιατί δεν ήταν όλοι οι Εβραίοι κλέφτες και παράσιτα. Οι τίμιοι Εβραίοι του μόχθου και της βιοπάλης, που αντιλαμβάνονταν τη Γερμανία ως πατρίδα τους και λειτουργούσαν εις βάρος της γερμανικής κοινωνίας επειδή τους το επέβαλε η ηγεσία τους. Οι φτωχοί Εβραίοι, που ήταν τα κατ' εξοχήν θύματα του εβραϊκού ιμπεριαλισμού. Αυτοί που με βία και εκβιασμούς αναγκάζονταν να προστατεύουν τους άθλιους ομοεθνείς τους.

Γιατί ευνοούταν οι φτωχοί Εβραίοι από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Γιατί οι Γερμανοί θα μπορούσαν να διώξουν όλους τους Εβραίους από τη Γερμανία κι αυτό θα ήταν ό,τι χειρότερο γι' αυτούς. Θα μπορούσαν να τους βάλουν σε πλοία και να τους στείλουν από εκεί που ήρθαν. Από τα βάθη της ερήμου της Μέσης Ανατολής. Να τους στείλουν εκεί, που ακόμα και το μεροκάματο του εργάτη είναι πιο σπάνιο κι απ' το νερό. Από τη στιγμή όμως που δεν τους διώχνουν και παίρνουν μέτρα σωφρονισμού εις βάρος τους, σημαίνει ότι είναι "ανοικτοί" στο θέμα της παραμονής τους.

Αυτά τα μέτρα σωφρονισμού θα ήταν προϋπόθεση, που θα επανέντασσε τους Εβραίους στη γερμα­νική κοινωνία με την ίδια λογική που επανεντάσσονται στην κοινωνία οι εγκληματίες μέσω της φυλακής και δεν εξορίζονται. Για την πλειοψηφία των Εβραίων της Γερμανίας αυτό ήταν κάτι το θετικό. Χίλιες φορές καλύτερα είναι η "τιμωρία" της φυλακής, παρά ο "θάνατος" της εξορίας.

Αυτά όλα σημαίνουν το εξής απλό. Αν οι σύμμαχοι μετά τη νίκη τους ήθελαν ν' απελευθερώσουν τους Εβραίους, μπορούσαν να το κάνουν, αλλά υπό την προϋπόθεση να τους πάρουν μαζί τους στις πατρίδες τους. Από τη στιγμή που δεν είχαν τέτοια πρόθεση, δεν ήταν δική τους υπόθεση να κρίνουν οι ίδιοι πότε η τιμωρία τους θα ήταν αρκετή. Δεν ήταν δική τους υπόθεση να τους "ξαμολήσουν" στη Γερμανία δικαιωμένους να ξανακάνουν τα ίδια. Αυτό ήταν υπόθεση εκείνου που θα καλούνταν να συμβιώσει και πάλι με τους Εβραίους και αυτός ήταν ο γερμανικός λαός.

Αν στους σύμμαχους δεν άρεσε η γερμανική μεθοδολογία, ας τους έπαιρναν μαζί τους και είναι βέβαιο ότι δεν θα έβρισκαν καμία αντίδραση από πλευράς των Γερμανών. Θα μπορούσε δηλαδή να συμβεί και το εξής φαινομενικά παράδοξο. Να απελευθερώνουν οι σύμμαχοι τους Εβραίους και αυτοί να μην εγκαταλείπουν τα στρατόπεδα. Γιατί; Γιατί η εγκατάλειψη θα τους επανέφερε στην αρχική κατάσταση του μίσους της γερμανικής κοινωνίας, ενώ η έκτιση της ποινής θα τους επανέφερε στη γερμανική κοινωνία "καθαρούς".

Αυτά τα μέτρα σωφρονισμού χρεώνεται ο γερμανικός λαός. Η χρέωση γίνεται, επειδή πρόσφερε τη "βουβή" συναίνεση στους ναζιστές. Μια συναίνεση όμως, που σχεδόν όλοι οι χριστιανικοί λαοί έχουν προσφέρει στις ηγεσίες τους. Όμως, από εκεί και πέρα —όπως είπαμε— τα εγκλήματα μέσα στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως δεν ήταν υπόθεση του γερμανικού λαού, ούτε να τα κρίνει ούτε να τα συγχωρέσει. Αυτά ήταν υπόθεση της διεθνούς κοινότητας.

Όπως είναι διακριτός ο ρόλος του γερμανικού λαού στο επίπεδο του κρινόμενου, έτσι θα έπρεπε να είναι διακριτός ο ρόλος του και στο επίπεδο του κρίνοντος. Δεν ήταν στην αρμοδιότητα του γερμανικού λαού να κρίνει τους ομοεθνείς του εγκληματίες. Όπως ισχυριζόμαστε ότι ο λαός δεν πραγματοποίησε εγκλήματα και έπρεπε να διαχωριστεί από τους εγκληματίες, έτσι ισχυριζόμαστε ότι δεν ήταν και δική του αρμοδιότητα να τους κρίνει.

Γιατί το ισχυριζόμαστε αυτό; Γιατί άποψή μας είναι ότι τα συγκεκριμένα πρόσωπα που ασκούν εγκληματική εξουσία είναι αυτά που πρέπει να κρίνονται από την κοινωνία των Εθνών και όχι οι λαοί, που θεωρητικά αυτοί οι εγκληματίες ηγέτες αντιπροσωπεύουν. Αν δεν ίσχυε αυτό, τότε γιατί υπάρχει η σημερινή διαφοροποίηση στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας; Στον πρόσφατο πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας καταδικάστηκαν ως εγκληματίες οι ηγέτες της και όχι ο λαός.

Θεωρητικά οι περιπτώσεις της Γιουγκοσλαβίας και της Γερμανίας είναι απόλυτα όμοιες στα επίπεδα που αναφερόμαστε. Η μόνη διαφοροποίηση έχει να κάνει με το γεγονός ότι η Γιουγκοσλαβία δεν έκανε ταυτόχρονα και επεκτατικό πόλεμο και άρα δεν έχει διενέξεις με τους γείτονές της. Στο επίπεδο όμως που αφορά τους Εβραίους τα πράγματα ήταν απολύτως ίδια και σε πολλές περιπτώσεις ακόμα χειρότερα.

Το γιουγκοσλαβικό κράτος αδικούσε ή ακόμα και βασάνιζε τους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου. Αδικούσε μια μειονότητα —που σημειωτέον δεν λειτουργούσε παρασιτικά όπως οι Εβραίοι της Γερμανίας— και οι Δυτικοί έκαναν πόλεμο εναντίον αυτής της χώρας, προκειμένου να την αναγκάσουν να σταματήσει να το κάνει. Αυτοί που πολέμησαν και στη συνέχεια έκριναν τη Γερμανία δεν είναι οι ίδιοι που πολέμησαν και έκριναν πρόσφατα τη Γιουγκοσλαβία; Γιατί υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Με βάση τα όσα έγιναν στην περίπτωση της Γερμανίας, κακώς φυλάκισαν τον Μιλόσεβιτς. Έπρεπε να τον εκτελέσουν, ως τον κύριο εγκληματία και να βάλουν το σύνολο του σερβικού λαού ν' αποζημιώσει τους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου ως συνένοχος. Ο σερβικός λαός δεν είναι αυτός που έδωσε την εξουσία στον "χασάπη" των Βαλκανίων; Άρα με βάση την προηγούμενη πρακτική εις βάρος των Γερμανών έπρεπε ο λαός να τιμωρηθεί ως συνένοχος.

Έγινε όμως κάτι τέτοιο; Όχι βέβαια. Αυτοί, όχι μόνον δεν τιμώρησαν τους Γιουγκοσλάβους ως λαό, αλλά του υποσχέθηκαν και οικονομική βοήθεια στην περίπτωση που θα παρέδιδε αυτόν που η Δύση θεωρούσε ως εγκληματία. Δεν συνέβη δηλαδή ό,τι συνέβη στην περίπτωση της Γερμανίας, γιατί ο λαός θεωρήθηκε αμέτοχος και άρα αθώος.

Όμως, αυτό το ελαφρυντικό δεν αναγνωρίστηκε στον γερμανικό λαό. Η απόδειξη αυτού που λέμε είναι εύκολη. Αν ήταν σύμφωνος ο γερμανικός λαός με τα εγκλήματα εις βάρος των Εβραίων, δεν θα τα έκρυβαν οι ναζιστές από τη γερμανική κοινή γνώμη. Ο γερμανικός λαός τα περισσότερα από αυτά που γίνονταν μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν τα γνώριζε και τα έμαθε μετά τον πόλεμο.

Τα πραγματικά εγκλήματα, που έγιναν εις βάρος των Εβραίων στα σωφρονιστήρια, χρεώνονται σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Από τη στιγμή που υπάρχουν εγκλήματα υπάρχουν και εγκληματίες και αυτοί πρέπει ν' αναζητηθούν. Έπρεπε ν' αναζητηθούν και να τιμωρηθούν σκληρά οι ναζιστές εγκληματίες των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Οι "σύμμαχοι" —και άρα αυτοί οι οποίοι σήμερα ελέγχουν το ΝΑΤΟ— όχι μόνον δεν αναζήτησαν τους εγκληματίες, αλλά τους ευνόησαν κιόλας, αδικώντας στην πραγματικότητα μόνον τον γερμανικό λαό.

Εκτέλεσαν μερικά ναζιστικά καθάρματα, για να ρίξουν "στάχτη" στα μάτια του κόσμου και την πλειοψηφία των εγκληματιών την φυγάδεψε η ίδια η Δύση μακριά από την Ευρώπη. Μέσα από τα δικά της "κανάλια" όλοι αυτοί διέφυγαν από τον τόπο των εγκλημάτων και βέβαια με τα κλοπιμαία τους. Όποιους εγκληματίες θεωρούσε η Δύση χρήσιμους για την επιστημονική τους γνώση, τους άλλαξε τα ονόματα και τους έστειλε στις ΗΠΑ. Τους υπόλοιπους τους έστειλε στη λατινική Αμερική ν' απολαύσουν τα κλοπιμαία τους.

Οι ναζιστές εγκληματίες δεν τιμωρήθηκαν όπως θα έπρεπε και ο μόνος που τιμωρήθηκε ήταν ο γερμανικός λαός. Πώς τιμωρήθηκε; Τιμωρήθηκε καί στο επίπεδο του κράτους καί στο προσωπικό επίπεδο. Οι Γερμανοί δηλαδή ως λαός τιμωρήθηκαν καί ως ιδιοκτήτες του κράτους που έχασε τον πόλεμο, αλλά καί ως πρόσωπα που φέρουν προσωπική ευθύνη. Σ' ό,τι αφορά του επίπεδο του κράτους η τιμωρία ήταν υπέρ του δέοντος σκληρή, εφόσον το γερμανικό κράτος καί διχάστηκε καί καταλεηλατήθηκε.

Η Γερμανία μετά τον πόλεμο έχασε την ανεξαρτησία της και έγινε άβουλος "υπάλληλος" των Αμερικανών και των Σοβιετικών. Αμερικανοί και Σοβιετικοί χώρισαν τη Γερμανία σε δύο τμήματα και ο καθένας πήρε το μερίδιό του. Από εκεί και πέρα άρπαξαν ό,τι βρήκαν μπροστά τους. Το γερμανικό άυλο κεφάλαιο της τεχνογνωσίας καταλεηλατήθηκε από Αμερικανούς και Σοβιετικούς. Γνώση αξίας τρισεκατομμυρίων δολαρίων έγινε λεία των "δίκαιων" νικητών.

Αυτή η γνώση δεν δημεύτηκε κι ούτε "ρευστοποιήθηκε", ώστε ν' αποδοθεί ως αποζημίωση στα θύματα των Γερμανών ιμπεριαλιστών. Αυτή η γνώση έγινε λεία των νικητών. Αυτή όμως η γνώση ήταν περιουσία του γερμανικού λαού και όχι των εγκληματιών ναζιστών. Η υψηλότατη γερμανική τεχνολογία δεν αποτελούσε περιουσία αυτών που υποτίθεται τιμωρούνταν.

Κάτι ανάλογο έγινε και με το βιομηχανικό κεφάλαιο της Γερμανίας. Το γερμανικό βιομηχανικό κεφάλαιο έχασε τον έλεγχο της κολοσσιαίας γερμανικής αγοράς. Αμερικανικών συμφερόντων εμπορικές επιχειρήσεις ανέλαβαν να την καλύψουν με αμερικανικά προϊόντα. Όπου το γερμανικό κεφάλαιο ήταν πολύ ισχυρό για να "εξαφανιστεί", οι Αμερικανοί απλά απέκτησαν με "πλάγιους" και "αδιαφανείς" τρόπους την ιδιοκτησία του.

Μέσω των μετοχών, που προσφέρονταν στην αγορά χωρίς κανένα προστατευτικό για τον γερμανικό λαό κριτήριο, ξένοι —και άρα όχι Γερμανοί— ήταν αυτοί οι οποίοι απέκτησαν την ιδιοκτησία του. Ξένοι εισέπρατταν τα κέρδη του κατ' όνομα μόνον γερμανικού κεφαλαίου. Ξένοι και όχι Γερμανοί ήταν στην πραγματικότητα η μεταπολεμική κεφαλαιοκρατική τάξη της Γερμανίας.

Ούτε θεωρητικά δεν είναι ελεύθερος ένας λαός, όταν η κεφαλαιοκρατική του τάξη δεν συντίθεται από δικούς του ανθρώπους. Όταν το κεφάλαιο που συντηρεί και ισχυροποιεί έναν λαό δεν το ελέγχουν δικοί του άνθρωποι, δεν μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία. Αυτή ήταν η τιμωρία της κεφαλαιοκρατικής μερίδας του γερμανικού λαού.

Σ' ό,τι αφορά τον απλό εργαζόμενο γερμανικό λαό η τιμωρία ήταν επίσης σκληρή και στο προσωπικό επίπεδο που αφορά τον κάθε πολίτη ξεχωριστά. Τα χρέη του δεν θα περιορίζονταν στην καταλεηλάτηση της κοινής δημόσιας περιουσίας του από τους ξένους, αλλά αυτοί οι ξένοι θα έμπαιναν και στην καθημερινότητά του. Ο λαός ήταν αυτός ο οποίος θα πλήρωνε με τον κόπο του τα πάντα και θα μοιραζόταν την αγορά εργασίας με οικονομικούς μετανάστες που αναγκαστικά θα έπρεπε ν' αποδεχθεί.

Την περιουσία του τη μοιράστηκαν ως λεία οι ισχυροί και με τον κόπο του ο λαός θ' αποζημίωνε τα θύματα της Γερμανίας. Αυτός θα πλήρωνε με ειδικούς φόρους το σύνολο των υποχρεώσεων του γερμανικού κράτους. Αυτό που λέμε στο σημείο αυτό είναι το εξής. Αν οι "κριτές" των Γερμανών ήταν δίκαιοι, θα έπρεπε με το γερμανικό άυλο κεφάλαιο ν' αποζημιώσουν τα θύματα των Γερμανών και όχι να το κλέψουν για δικό τους λογαριασμό.

Έπρεπε, δηλαδή, είτε ν' αποζημιώσουν με το γερμανικό κεφάλαιο τα κράτη που ζημιώθηκαν από τους Γερμανούς είτε να βάλουν τους Γερμανούς να πληρώσουν τα θύματά τους, αλλά ν' αφήσουν το κεφάλαιο ανέγκιχτο και υπό την ιδιοκτησία τους. Το πρώτο θα ήταν και το πιο δίκαιο και θα τους συνέφερε όλους. Συνέφερε τους Γερμανούς, γιατί θα συνέχιζαν τη ζωή τους χωρίς οικονομικές επιβαρύνσεις και χωρίς μετανάστες μέσα στην κοινωνία τους. Συνέφερε και τα κράτη θύματά τους. Συνέφερε τη φτωχή Ελλάδα, για παράδειγμα, να μην πάρει χρήματα από τον Γερμανικό λαό. Την συνέφερε να πάρει τεχνογνωσία αιχμής και να καλύπτει με τη δική της βιομηχανική παραγωγή τη δική της αγορά. Την συνέφερε για παράδειγμα να πάρει τεχνογνωσία που αφορά τη φαρμακευτική, την αεροναυπηγική ή την αυτοκινητοβιομηχανία.

Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ, γιατί αυτού του είδους τις πολύτιμες γερμανικές γνώσεις τις άρπαζαν οι κλέφτες ως "λεία" και δεν την μοιράζονταν με κανέναν. Δεν τους συνέφερε να δώσουν τέτοιες γνώσεις, γιατί δεν τους συνέφερε η αυτόνομη εκβιομηχάνιση των φτωχότερων "νικητών". Αυτό ήταν δεδομένο, γιατί, εκτός από τη γερμανική αγορά οι κλέφτες εποφθαλμιούσαν και όλες τις άλλες. Εποφθαλμιούσαν την ελληνική αγορά, τη σερβική κλπ.. Οι Έλληνες, οι Σέρβοι κλπ. ήταν καλοί για να πολεμούν εναντίον των Γερμανών, αλλά όχι για να επωφεληθούν από τη νίκη τους.

Σιγά μην τους άφηναν οι "δίκαιοι" να εκβιομηχανιστούν με δωρεάν κεφάλαιο, που στη συνέχεια θα γινόταν ιδιόκτητό δικό τους. Από την αρχή φρόντισαν να κλέψουν τα πάντα και στους υπόλοιπους πρότειναν τη χρηματική αποζημίωση, που θα προέκυπτε από την αφαίμαξη του γερμανικού λαού. Ούτε αυτό όμως έγινε, γιατί, όταν στη συνέχεια αυτοί οι λαοί ζήτησαν ως αποζημίωση γερμανικά χρήματα, αυτά δεν υπήρχαν. Δεν υπήρχαν, γιατί είχαν προλάβει οι Εβραίοι και είχαν αρπάξει τα πάντα. Οι ιμπεριαλιστές πήραν το διαθέσιμο γερμανικό κεφάλαιο και οι Εβραίοι τη διαθέσιμη γερμανική ρευστότητα.

Όλοι οι υπόλοιποι παγιδεύτηκαν σε διαδικασίες, που και πάλι ωφελούσαν τους κλέφτες. Υποτίθεται, αντί για αποζημιώσεις, θα εισέπρατταν αντισταθμιστικά οφέλη. Έδωσαν σε θύματα των Γερμανών το δικαίωμα της μετανάστευσης στην πλούσια Γερμανία. Γιατί το έκαναν αυτό; Για ιμπεριαλιστικούς λόγους. Θεωρητικά για ν' αποζημιώσουν τα θύματά του ναζιστικού ιμπεριαλισμού, πρακτικά όμως για να εδραιώσουν τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό μέσα στη Γερμανία.

Μάζεψαν στη Γερμανία εκατομμύρια μεταναστών, που θα έπαιζαν τον ρόλο των ευνοημένων εποίκων. Οι ιμπεριαλισμοί πάντα χρειάζονται εποίκους, για ν' ασκούνται μαζικές πιέσεις στους λαούς που πέφτουν θύματά τους. Με τα εκατομμύρια των ξένων μεταναστών οι Αμερικανοί είχαν βρει την τέλεια λύση. Είχαν καί τον "σκύλο" χορτάτο καί την "πίτα" ολόκληρη. Απέφυγαν να μεταφέρουν ομοεθνείς τους εποίκους, για να μην προκαλέσουν τον γερμανικό λαό και ταυτόχρονα εξασφάλισαν το ανθρώπινο δυναμικό που θα τους επέτρεπε να τον ελέγξουν.

Με τα εκατομμύρια των μεταναστών απέκτησαν ένα πανίσχυρο έρεισμα μέσα στη γερμανική κοινωνία, που δεν θα της επέτρεπε ν' "ανασάνει". Εκμεταλλεύτηκαν τον φόβο των μεταναστών-θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας και μέσω αυτών έλεγχαν τη γερμανική κοινωνία. Αυτό ήταν εύκολο να το επιτύχουν, γιατί όλοι αυτοί οι μετανάστες ήταν άμεσα εξαρτώμενοι από τους Αμερικανούς και την προστασία που τους πρόσφεραν.

Όλοι αυτοί γνώριζαν ότι, είτε ως αποζημιωθέντες είτε ως οικονομικοί μετανάστες, δεν θα ήταν συμπαθείς στον γερμανικό λαό. Γι' αυτούς που γνωρίζουν πώς λειτουργεί ένα χριστιανικό σύστημα, ήταν θέμα χρόνου αυτοί οι μετανάστες να γίνουν το "κόκκινο πανί" για τον γερμανικό λαό. Οι Αμερικανοί και οι Εβραίοι θα τους "εκνεύριζαν" με τις κλοπές τους και οι φτωχοί μετανάστες θα εισέπρατταν το μίσος τους.

Όλοι αυτοί οι μετανάστες, φοβούμενοι την αντίδραση του γερμανικού λαού, έγιναν υποχείριο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Κάθε φορά που ο γερμανικός λαός θα αντιδρούσε απέναντι στους κλέφτες, θα έβρισκε απέναντί του ένα τεράστιο δυναμικό φτωχών και φοβισμένων μεταναστών. Οι ιμπεριαλιστές εκμεταλλεύτηκαν αυτό το δυναμικό και ταυτόχρονα φαινόταν ότι αποζημίωναν τα θύματα των ναζιστών.

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ο φτωχός Έλληνας ή Σέρβος μετανάστης στη Γερμανία δεν είναι τίποτε άλλο παρά "όργανο" του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Για τα συμφέροντα των Αμερικανών κάποτε πολεμούσαν στην Πίνδο και στη Δαλματία και για τα ίδια συμφέροντα "πολεμούν" ακόμα και σήμερα στους δρόμους της Φρανκφούρτης ή στα εργοστάσια του Μονάχου.

Αυτό τον ρόλο παίζουν, γιατί αυτό βολεύει αυτούς που τους έστειλαν εκεί. Δεν έστειλαν τους Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, επειδή ήταν δίκαιοι με την Ελλάδα και ήθελαν να την αποζημιώσουν για τις ζημιές που υπέστη στον πόλεμο. Δεν ήταν οι δίκαιοι, που αντάμειβαν την Ελλάδα για την πολύτιμη βοήθειά της ως συμμάχου χώρας. Αν ήταν δίκαιοι, θα της παραχωρούσαν μέρος του γερμανικού κεφαλαίου, για να εκβιομηχανιστεί μόνη της. Η Ελλάδα με το κεφάλαιο αυτό μόνη της θα έδινε απασχόληση στα παιδιά της και θα τα κρατούσε στην "αγκαλιά" της. Αν ήταν δίκαιοι, θα της επέτρεπαν να εκβιομηχανιστεί και να δώσει εργατικά μεροκάματα στους φτωχούς Έλληνες. Αν ήταν δίκαιοι, θα άφηναν την Ελλάδα να επωφεληθεί από τη νίκη στην οποία συμμετείχε. Όχι τίποτε άλλο, αλλά μας "δουλεύουν" κιόλας τα κουτορνίθια του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον.

Ο πιο διάσημος Βρετανός βλάκας και "πατέρας" της συμμαχικής νίκης ήταν αυτός ο οποίος είπε το περίφημο:…"Οι Έλληνες δεν πολεμούν σαν ήρωες, αλλά οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες". Μιλάμε για τους "ήρωες των ηρώων", που η βρετανική πολιτική τούς έβαλε στη συνέχεια να σκοτωθούν μεταξύ τους. Όταν οι κλέφτες άρπαζαν τα κλοπιμαία τους, οι "αγαθοί των αγαθών" σκοτώνονταν στον εμφύλιο. Όταν οι κλέφτες Εβραίοι αποζημιώνονταν από τους Γερμανούς, οι "ήρωες των ηρώων" σφάζονταν μεταξύ τους.

Ήταν τόσο μεγάλη η βρετανική αγάπη προς αυτούς τους "ήρωες", που οι πρώτοι Έλληνες που σκοτώθηκαν στην Ελλάδα μετά τη γερμανική υποχώρηση ήταν θύματα βρετανικών όπλων. Εν ψυχρώ οι "δημοκράτες", που "εξεπλάγησαν" στη Γερμανία, σκότωσαν μέσα στην ελεύθερη Ελλάδα Έλληνες πολίτες. Αυτοί πυροδότησαν τον εμφύλιο κι αυτοί διαχειρίστηκαν τα αποτελέσματά του. Όσοι από τους "ήρωες των ηρώων" επιβίωσαν, ανάλογα με την ιδεολογική τους τοποθέτηση, πήγαιναν είτε για τιμωρία στα ξερονήσια είτε για "ανταμοιβή" στις φάμπρικες της Γερμανίας.

Οι τρομερότεροι των "ηρώων" έγιναν οι "τυφλοπόντικες" στα ανθρακωρυχεία της κεντρικής Ευρώπης. Αν οι Βρετανοί σέβονταν στοιχειωδώς τον αγώνα του ελληνικού λαού, δεν θα "ξερίζωναν" τη νεολαία του, για να παριστάνει στη Γερμανία τις "πλάτες" των Αμερικανών ιμπεριαλιστών. Οι Εβραίοι επιδεικτικά δεν έμπαιναν σ' αυτήν την ανταποδοτική διαδικασία αποζημίωσης, γιατί δεν τους ενδιέφερε. Ήταν ήδη πλούσιοι και δεν σκόπευαν να μετακινηθούν από ή προς τη Γερμανία. Οι δουλειές τους πήγαιναν παντού εξίσου καλά.

Χάρη στη "δικαιοσύνη" των Δυτικών, οι ναζιστές εγκληματίες τη "γλίτωσαν", οι κλέφτες ιμπεριαλιστές έκλεψαν ό,τι τους ενδιέφερε, τα θύματα δεν αποζημιώθηκαν όπως έπρεπε και ο γερμανικός λαός θα πλήρωνε τα "σπασμένα". Οι Γερμανοί εγκληματίες θα έτρωγαν τη "λεία" τους στα ασφαλή λατινοαμερικανικά "λημέρια" τους και γερμανικός ο λαός θα έτρεχε να ξεπληρώσει τα "χρέη" τους.

Γι' αυτόν τον λόγο έγιναν οι δίκες με συνοπτικές διαδικασίες. Για λόγους εντυπώσεων εστίασαν το ενδιαφέρον τους σε πρόσωπα εγκληματιών και δεν ασχολήθηκαν με την ουσία των πραγμάτων. Κανέναν δεν συνέφερε να φτάσουν οι θεωρητικοί του ναζισμού στα δικαστήρια. Κανέναν δεν συνέφερε να εξηγήσουν στο παγκόσμιο ακροατήριο το τι ακριβώς έγινε, ειδικά με τους Εβραίους "συνέταιρους" των Αμερικανών.

Στα δικαστήρια αυτά οι σύμμαχοι δεν είχαν στόχο την απόδοση της δικαιοσύνης. Στα δικαστήρια αυτά απλά εδραίωσαν την αποικιοκρατία τους και νομιμοποίησαν τα κλοπιμαία τους. Δίκασαν κι εκτέλεσαν κάποιους κραυγαλέα εγκληματίες και εκεί τελείωσε το "παραμύθι" της απονομής δικαιοσύνης. Σε έναν πόλεμο, που κόστισε δεκάδες εκατομμύρια ζωές, θεωρήθηκαν υπεύθυνοι κι εκτελέστηκαν άνθρωποι που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Γιατί; Γιατί δεν ενδιέφερε και βέβαια δεν συνέφερε κανέναν να βρει τι έγινε. Όλους τους ενδιέφερε να πλουτίσουν και ν' αρπάξουν ό,τι βρουν μπροστά τους. Απλά, για να τα "μάτια" του κόσμου, έκαναν κάποιες δίκες παρωδίες. "Έκλεισαν" τα στόματα που ήθελαν να "κλείσουν", διαφήμισαν τους εαυτούς τους και τους Εβραίους σαν τους "δίκαιους" προστάτες της δημοκρατίας και της ειρήνης του πλανήτη και εκεί τελείωσε η δουλειά τους.

Επιπλέον, αν οι Δυτικοί αναζητούσαν στοιχειωδώς τους εγκληματίες των στρατοπέδων, πολλοί θα βρίσκονταν προ εκπλήξεων. Γιατί; Γιατί ανάμεσα σ' εκείνους τους εγκληματίες θα υπήρχαν και πολλοί Εβραίοι. Οι Γερμανοί, για λόγους καλής λειτουργίας των στρατοπέδων, είχαν τοποθετήσει Εβραίους "αξιωματούχους" στις φυλακές τους. Πολλοί από αυτούς φέρονταν στους ομοεθνείς τους πολύ χειρότερα και από τους πλέον σκληρούς ναζιστές.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται γιατί τα λέμε όλα αυτά. Εμείς δεν αμφισβητούμε τα εγκλήματα που πραγματοποιήθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εμείς καταγγέλλουμε τις ιμπεριαλιστικές πρακτικές, που βασίστηκαν σε ψευδοανθρωπιστικά επιχειρήματα. Καταγγέλλουμε το γεγονός ότι πάνω στις ανθρωπιστικές ευαισθησίες της ανθρωπότητας κάποιοι "έχτισαν" τον απάνθρωπο ιμπεριαλισμό τους. Κανένα από τα καταγγελθέντα εγκλήματα μέσα στα ναζιστικά στρατόπεδα δεν αμφισβητούμε.

Αυτοί που τα διέπραξαν, είτε Γερμανοί είτε Εβραίοι, ήταν εγκληματίες κι έπρεπε να τιμωρηθούν με την ίδια λογική και για τους ίδιους λόγους που τιμωρείται για εγκλήματα ένας σωφρονιστικός υπάλληλος, ο οποίος εγκληματεί εις βάρος κρατουμένων. Το ότι δίνεται εξουσία στον υπάλληλο αυτόν, δεν σημαίνει ότι του δίνεται η δυνατότητα να φέρεται όπως θέλει εις βάρος των κρατουμένων.

Το ότι κάποιος είναι κρατούμενος, δεν σημαίνει ότι είναι "ζώο" και ότι μπορεί να τον σκοτώνει ή να τον βασανίζει ο καθένας. Ο κρατούμενος έχει δικαιώματα, τα οποία είναι άσχετα με τους λόγους για τους οποίους εκτίει μια ποινή. Η τιμωρία του στην περίπτωση που αναφερόμαστε είναι η ποινή του εγκλεισμού και της καταναγκαστικής εργασίας και ο υπάλληλος απλά βρίσκεται εκεί για να επιβλέπει αν εκτίει ή όχι την ποινή αυτήν.

Αυτό σημαίνει ότι οι Γερμανοί, που εμπλέκονταν στις υποθέσεις των στρατοπέδων συγκέντρωσης, θα έπρεπε να κριθούν με βάση κάποια συγκεκριμένα κριτήρια του κοινού ποινικού δικαίου. Θα έπρεπε δηλαδή σ' αυτές τις δίκες, πριν από οτιδήποτε άλλο, να προηγηθεί η επιχειρηματολογία για τα ίδια τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και κατόπιν να οριστεί τι είναι έγκλημα μέσα σ' αυτά και τι όχι.

Πρώτα δηλαδή κοιτάζεις τη νομιμότητα των στρατοπέδων και μετά εξετάζεις την παρανομία των "εργαζομένων" σ' αυτά. Κανένας όμως δεν έψαξε να βρει γιατί ο γερμανικό λαός "έχτισε" αυτά τα στρατόπεδα για να περιορίσει τους Γερμανοεβραίους μέσα σ' αυτά. Κανένας δεν έψαξε, γιατί κανένας δεν ήταν "καθαρός".

Ήταν "καθαροί" οι Αμερικανοί με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ιαπώνων; Ήταν "καθαροί" οι Σοβιετικοί με τα "επιμορφωτικά" στρατόπεδα της Σιβηρίας; Ήταν "καθαροί" οι Βρετανοί "εφευρέτες" των στρατοπέδων συγκέντρωσης, που εκείνη τη στιγμή είχαν άπειρα τέτοια στις αποικίες; Ήταν "καθαροί" οι Γάλλοι, που "μάτωναν" τις αποικίες τους; Ακόμα και χώρες του μεγέθους της Ελλάδας δεν ήταν "καθαρές". Ήταν "καθαρή" η Ελλάδα, που κυνηγούσε τους κομμουνιστές;

Γι' αυτόν τον λόγο επιμένουμε στην επιχειρηματολογία περί κρίσεως των στρατοπέδων. Επιμένουμε, όχι επειδή συμφωνούμε με την πρακτική αυτή, αλλά επειδή με τον τρόπο αυτόν θα "ξεσκεπάζονταν" οι απανταχού άθλιοι εξουσιαστές, που εκείνη τη στιγμή παρίσταναν τους αγίους. Οι "άγιοι", που έβαλαν από κάτω τους Γερμανούς και τους καταλεηλάτησαν. Οι "άγιοι", που στο όνομα του ανθρωπισμού έγιναν ακόμα πιο πλούσιοι. Με "σημαία" τους κλέφτες Γερμανοεβραίους έκαναν ό,τι ήθελαν.

Μόνον με τους Εβραίους των κατακτημένων χωρών τα πράγματα ήταν διαφορετικά και θα έπρεπε να εξεταστούν διαφορετικά. Εκείνοι οι Εβραίοι είχαν το δικαίωμα να φωνάζουν εις βάρος των Γερμανών. Να φωνάζουν για τον διαχωρισμό τους σε σχέση με τους υπόλοιπους πολίτες του κάθε κράτους που τους φιλοξενούσε. Είχαν δικαίωμα, για παράδειγμα, να φωνάζουν οι Εβραίοι της Ελλάδας για τη μεροληπτική στάση των Γερμανών απέναντί τους. Να φωνάζουν δηλαδή για τον διαχωρισμό τους από τους υπόλοιπους Έλληνες πολίτες. Να φωνάζουν και να διεκδικούν αποζημιώσεις. Το τι έκαναν ως Εβραίοι στην Ελλάδα και αν άξιζαν τιμωρία ανάλογη μ' αυτήν που επέβαλαν οι Γερμανοί στους Γερμανοεβραίους, ήταν θέμα το οποίο έπρεπε να το επιλύσουν μεταξύ τους οι Εβραίοι της Ελλάδος και οι Έλληνες και δεν είχαν δικαίωμα να το επιλύσουν οι Γερμανοί.

Όμως, το λεπτό σημείο εδώ είναι το εξής: Οι Εβραίοι της Ελλάδας, της Πολωνίας κλπ., είχαν δικαίωμα να φωνάζουν και να αξιώνουν αποζημιώσεις, αλλά μόνον σε προσωπικό επίπεδο. Δεν είχαν το δικαίωμα ν' αποζημιωθούν ως Εβραίοι στο γενικό επίπεδο. Είχαν δικαίωμα να κατηγορούν τους ναζιστές για ρατσισμό, αλλά όχι να συστρατεύονται με τους Εβραίους παγκοσμίως με απαιτήσεις αποζημίωσης στο εθνικό επίπεδο.

Ήταν διαφορετικές περιπτώσεις μεταξύ τους οι περιπτώσεις της κάθε τοπικής εβραϊκής κοινότητας κι έπρεπε να εξεταστούν ως τέτοιες. Εξαιτίας τους δηλαδή δεν έπρεπε να καταβληθούν αποζημιώσεις στο εβραϊκό έθνος. Εξαιτίας τους έπρεπε ν' αποζημιωθούν τα κράτη των οποίων οι αδικημένοι Εβραίοι ήταν πολίτες. Τα κράτη δηλαδή θ' αποζημιώνονταν αρχικά και κατόπιν αυτά τα κράτη θα τους αποζημίωναν ως πρόσωπα με βάση τους εσωτερικούς τους νόμους. Θα αποζημιώνονταν ως πολίτες οι οποίοι αδικήθηκαν από τους Γερμανούς περισσότερο από κάποιους άλλους.

Όπως για λόγους δικαιοσύνης αποζημιώθηκαν κάποιοι Έλληνες περισσότερο από κάποιους άλλους, έτσι θα συνέβαινε και με τους Ελληνοεβραίους. Απλά, ανάμεσα στις περιπτώσεις που το ελληνικό κράτος θα ζητούσε ειδικές αποζημιώσεις, θα περιλαμβανόταν και η περίπτωση των δικών του Εβραίων. Όπως δηλαδή αποτελούσαν ξεχωριστή περίπτωση αιτήματος οι κάτοικοι ενός καμένου και σφαγιασθέντος ελληνικού χωριού από τους Γερμανούς, έτσι θ' αποτελούσε ξεχωριστό αίτημα και η ελληνική εβραϊκή κοινότητα.

Οι Εβραίοι δηλαδή στην περίπτωση αυτήν είναι απλά μια μειονότητα, που την αδικούν οι Γερμανοί σε προσωπικό επίπεδο και τίποτε παραπάνω. Είναι ίδια περίπτωση με τους συγκεκριμένους κατοίκους ενός ελληνικού χωριού που καταστράφηκε και το οποίο δεν έχει σχέση με μια αντίστοιχη και απολύτως όμοια σερβική περίπτωση, την οποία διαχειρίζεται το σερβικό κράτος. Ο κάθε λαός και το κάθε κράτος στην αίτηση αποζημίωσης υποστηρίζει το δίκιο των δικών του θυμάτων με τον δικό του αυτόνομο τρόπο.

Το ότι όλοι αυτοί οι αδικηθέντες Εβραίοι ανήκουν σε ένα έθνος, δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα σ' αυτό το επίπεδο των διεκδικήσεων. Τι θέλουμε να πούμε μ' αυτό; Το εξής απλό. Θα μπορούσαν για παράδειγμα οι Γερμανοί να μαζέψουν τους "κουτσούς" στις χώρες τις οποίες κατακτούσαν. Θα αδικούσαν αυθαίρετα κάποιους ανθρώπους για κάποια ιδιομορφία τους. Τι θα γινόταν σ' αυτήν την περίπτωση με βάση τη λογική των Εβραίων; Θ' αποζημίωναν οι Γερμανοί τους "κουτσούς" παγκοσμίως; Θ' αποζημιωνόταν από τους Γερμανούς και ένας "κουτσός" του Θιβέτ, το οποίο δεν πολέμησε με τη Γερμανία;

Το ότι οι "κουτσοί" παγκοσμίως θα είχαν λόγους να είναι θλιμμένοι για τον ρατσισμό εναντίον τους, δεν θα τους έβαζε όλους στον ίδιο παρονομαστή. Δεν θα τους έδινε το δικαίωμα ν' απαιτήσουν αποζημίωση όλοι μαζί στο γενικό επίπεδο. Δεν θα τους έδινε το δικαίωμα να ζητήσουν αποζημίωση, για να μπορούν να συνθέσουν παγκοσμίως μηχανισμούς προστασίας τους από τον ρατσισμό. Όποιος θέλει τέτοιους μηχανισμούς, τους πληρώνει μόνος του. Η αποζημίωση θα αφορούσε το προσωπικό επίπεδο αυτών που πραγματικά ζημιώθηκαν από τους Γερμανούς.

Αυτό που λέμε δηλαδή είναι το εξής: Δικαίωμα των Εβραίων όλων των κρατών ήταν να αισθάνονται ως λαός πιο αδικημένοι από κάποιους άλλους. Αυτό όμως στο νομικό επίπεδο δεν σημαίνει τίποτε παραπάνω. Υλικές αποζημιώσεις υπάρχουν μόνο για τα συγκεκριμένα πρόσωπα που υπέστησαν βλάβη εξαιτίας των διωγμών. Όλοι οι Εβραίοι της διασποράς —πλην της Γερμανίας— που έπεσαν θύματα του ναζισμού είχαν δικαίωμα να ζητήσουν αποζημίωση.

Όμως, οι Εβραίοι ως έθνος δεν είχαν δικαίωμα αποζημίωσης. Οι Εβραίοι ως έθνος ας ζητούσαν να κριθούν από την κοινωνία των εθνών και, αν δικαιούνταν ηθική αποκατάσταση, ας την έπαιρναν. Αν θεωρούσαν ότι δικαιούνταν συλλογικής προστασίας, ας τη ζητούσαν. Ήταν όμως οι Εβραίοι ως λαός έτοιμοι ν' αντιμετωπίσουν τέτοιου είδους κρίση; Φαντάζεται κάποιος να στέκονταν οι Εβραίοι σε ανοικτά ακροατήρια και να πήγαιναν εκεί οι λαοί να εκφράσουν τα παράπονά τους για τη "συγκατοίκησή" τους μ' αυτούς;

Εκτός των άλλων όμως ήταν και τυχεροί, γιατί εκείνη την εποχή ακόμα και η ηθική αποκατάσταση θα τους προσφερόταν εύκολα. Γιατί; Γιατί είχαν την "τύχη" των ναζιστών, που όταν ζητούσαν την εξουσία δεν είχαν "παρελθόν" για να κριθούν για το ποιόν τους. Αν η ανθρωπότητα γνώριζε ότι αυτοί οι οποίοι έκλαιγαν και κατήγγειλαν τους βασανιστές μερικές δεκαετίες αργότερα θα έκαναν τα ίδια στους Παλαιστίνιους, η συμπεριφορά της θα ήταν διαφορετική. Όχι "συγνώμη", αλλά "κλωτσιές" θα εισέπρατταν οι Εβραίοι.

Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τις χορηγίες που τους δόθηκαν για την αυτοπροστασία τους. Οι Εβραίοι κατάφεραν κάτι το ανεπανάληπτο. Κατάφεραν ως έθνος να πάρουν χρήματα γι' αυτήν την προστασία. Γιατί είναι αυτό ανεπανάληπτο; Για τον εξής απλό λόγο. Είναι σαν κάποιος να ζητάει προστασία και να μην θέλει την προστασία της τοπικής αστυνομίας, αλλά να ζητάει χρήματα για να ιδρύσει τη δική του προσωπική αστυνομία. Απίθανα πράγματα από απίθανους ανθρώπους.

Το θέμα είναι ότι ο ρατσιστικός διαχωρισμός των Εβραίων στις κατακτημένες χώρες ήταν εκ πρώτης όψεως έγκλημα, αλλά ακόμα κι αυτό προϋποθέτει κρίση, μέχρι να φτάσουμε στην ηθική αποκατάσταση και βέβαια στη συλλογική προστασία και όχι στην ιδιωτική αυτοπροστασία, που θα χρηματοδοτείται από άσχετους. Όμως, αυτό το γερμανικό έγκλημα, ακόμα κι αν μετά από κρίση αποδειχθεί ότι υπάρχει, αφορά μόνον τους ναζιστές και όχι τον λαό που θ' αναλάμβανε τις αποζημιώσεις για τα θύματα του γερμανικού κράτους.

Το εβραϊκό έθνος εκτός Γερμανίας σε κάθε περίπτωση ήταν θύμα του ρατσισμού των ναζιστών και όχι του γερμανικού λαού. Οι ναζιστές τούς διαχώρισαν αδίκως από τους υπόλοιπους πολίτες των κρατών που κατέκτησαν κι ανάμεσα στους ναζιστές αναζητάς κι αυτούς που εγκλημάτησαν εις βάρος τους. Οι απλοί Γερμανοί δεν είχαν κανέναν ρόλο στην κατάσταση αυτήν κι ούτε απέσπασαν ως λαός κάποιο κεφάλαιο από αυτούς. Εκ των δεδομένων δηλαδή δεν θα έπρεπε να δώσουν ούτε ένα μάρκο στους Εβραίους, οι οποίοι δεν έπεσαν άμεσα θύματα του κράτους τους.

Ο γερμανικός λαός δεν είχε καμία σχέση μ' εκείνους τους Εβραίους. Οι απλοί Γερμανοί, πέρα από το γεγονός ότι δεν "ρωτήθηκαν" καθόλου με νέες εκλογές, απλά ανέχτηκαν την κατάσταση αυτήν, επειδή ήταν υπέρ του δέοντος αισιόδοξοι για την έκβαση του πολέμου. Ανέλαβαν να "σώσουν" εκτός από τους εαυτούς τους και τους υπόλοιπους λαούς από τα παράσιτα. Ήταν σίγουροι ότι θα νικήσουν κι έθεσαν ως προ­τεραιότητα το "καθάρισμα" της "νεογέννητης" γερμανικής αυτοκρατορίας από τους Εβραί­ους.

Γιατί αναφερόμαστε όμως στα ζητήματα αυτά; Γιατί οι Εβραίοι εκμεταλλεύτηκαν το υποτιθέμενο ολοκαύτωμα και πήραν, ενώ δεν δικαιούνταν, αποζημιώσεις ως έθνος. Τεράστια ποσά κατέβαλε η Γερμανία, προκειμένου να τους αποζημιώσει. Το σύνολο των αποζημιώσεων των εβραϊκών διεκδικήσεων στηρίζεται σε λάθος δεδομένα.

Γιατί; Γιατί απλούστατα οι Εβραίοι ανεξαρτήτου εθνικότητας φέρθηκαν σαν ενιαίο έθνος, πράγμα που στερείται νομικής βάσης. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί ξαφνικά μπήκαν στον ίδιο παρανομαστή με έθνη τα οποία πραγματικά δικαιούνταν αποζημιώσεις, επειδή οι Γερμανοί —εκτός των άλλων— τους κατέ­στρεψαν και τις υποδομές.

Οι Εβραίοι, ως έθνος, δεν δικαιούνταν αποζημιώσεις στο συλλογικό επίπεδο. Δικαιούνταν, αποζημιώσεις ως άνθρωποι που αδικήθηκαν, επειδή ως πολίτες ανήκαν σε "αδικημένα" κράτη, και δικαιούνταν ως λαός —εφόσον όμως κρινόταν— ηθική αποκατάσταση και προστασία και τίποτε άλλο. Δικαιούνταν ως Έλληνες, ως Γάλλοι κλπ., αποζημιώσεις, που όμως θα τους τις κατέβαλαν τα κράτη τα οποία τους φιλοξενούσαν και όχι οι Γερμανοί. Οι Γερμανοί μόνον με τα κράτη αυτά είχαν διαφορές και όχι με ένα έθνος-"φάντασμα" ενός ανύπαρκτου κράτους.

Αυτό που λέμε δηλαδή είναι το πλέον το προφανές. Για τα εγκλήματα που έγιναν εις βάρος των Εβραίων έπρεπε να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Έπρεπε να τιμωρηθούν με τον πιο σκληρό τρόπο τα ανθρωπόμορφα ναζιστικά κτήνη. Να τιμωρηθούν με τον ίδιο αργό και βασανιστικό τρόπο και όχι να "αποβληθούν" από την κοινωνία χωρίς τιμωρία μέσω των εκτελέσεων. Έπρεπε να μαζευτούν οι ναζιστές εγκληματίες σε νέα στρατόπεδα και να τους "σαπίσουν" στα ιατρικά πειράματα μέχρι να ψοφήσουν τα ζώα. Ό,τι δεν πρόσφεραν στην κοινωνία και την επιστήμη με το μυαλό τους ως άνθρωποι, να το πρόσφεραν με το "κρέας" τους ως ζώα. Αυτή θα ήταν η δικαιότερη τιμωρία για τα κτήνη.

Όμως, σ' ό,τι αφορά τις αποζημιώσεις δεν είχαν λόγο οι Εβραίοι ως έθνος. Λόγο είχαν μόνον τα κράτη στα οποία ανήκαν ως πολίτες. Το θέμα είναι ότι ο γερμανικός λαός με τις ηλιθιότητες των ναζιστών έχασε το δίκιο του από τους πονηρούς Εβραίους και ακόμα το πληρώνει. Με χρήματα των Γερμανών "χτίστηκε" το κράτος του Ισραήλ και με τα χρήματα αυτά δημιουργήθηκαν οι μεγάλες διεθνείς οργανώσεις, που προστατεύουν τα εβραϊκά συμφέροντα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.

Το ακόμα χειρότερο όμως ήταν ότι οι ναζιστές με τη βλακεία τους νομιμοποίησαν και μονιμοποίησαν τους Εβραίους όλων των κρατών. Εξαιτίας των ναζιστών απέκτησαν στρατηγικά πλεονεκτήματα τα "όργανα" των ιμπεριαλιστών. Έγινε ταμπού στη χριστιανική κοινωνία να αγγίξεις τον κλέφτη Εβραίο. Άλλαξε το σύνολο των νόμων μέσα στα κράτη, προκειμένου να μην πειράζει κανείς τους Εβραίους. Χάρη στην αφέλεια των ναζιστών οι Εβραίοι έγιναν οι "ιερές αγελάδες" του χριστιανισμού. Οι "αγελάδες", που πρέπει να τους συγχωρούμε τα πάντα. Όποιος τους "άγγιζε" έπαιρνε την "ετικέτα" του "ρατσιστή" και του "αντισιωνιστή" και έβγαινε με συνοπτικές διαδικασίες από την αγορά της Δύσης.

Οι Γερμανοί, όχι μόνον δεν έλυσαν το εβραϊκό ζήτημα, αλλά αντίθετα το κληροδότησαν στην ανθρωπότητα ακόμα πιο ισχυρό. Ο γερμανικός λαός, αντί ν' απαλλαγεί από το παράσιτο που λέγεται "Εβραίος", σήμερα στην κυριολεξία είναι δούλος του. Την "πάτησε", γιατί δεν γνώριζε πώς να τον χειριστεί. Το εβραϊκό ζήτημα δεν λύνεται με εθνικιστικά και ρατσιστικά μέτρα. Είναι ένα πρόβλημα το οποίο απαιτεί ειδικές γνώσεις για να "λυθεί".

Αυτό το οποίο έπρεπε να κάνουν για την "επίλυσή" του τότε οι Γερμανοί και δεν το έκαναν ήταν το εξής: Από τη στιγμή που επέλεξαν το δρόμο της βίας εις βάρος των παρασίτων, έπρεπε να "εξάγουν" το πρόβλημα και άρα να πετάξουν με τις κλωτσιές τους Εβραίους έξω από τη Γερμανία. Έπρεπε να τους κατάσχουν τις περιουσίες τους και να τους διώξουν.

Αυτό όμως δεν είναι και τόσο απλό. Δεν είναι δυνατόν να "εξάγεις" το πρόβλημά σου και να το φορτώσεις σε κάποιον άσχετο. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι είναι ηθικά απαράδεκτο και άδικο γι' αυτόν που θα τους "φορτωθεί", είναι θέμα χρόνου να έρθεις σε ρήξη μαζί του, γιατί θ' αντιδράσει σίγουρα στην αδικία. Κανένας δεν θέλει "παράσιτα" στη χώρα του και άρα κανένας δεν θέλει τους πονηρούς και τεμπέληδες Εβραίους. Εκ των δεδομένων δηλαδή δεν μπορείς να επιτύχεις την απέλασή τους χωρίς πονηριά.

Για να κατάφερνες εκείνη την εποχή ένα τέτοιο θεαματικό "ξεφόρτωμα", θα έπρεπε να έχεις γνώσεις και να εκμεταλλευτείς τις συνθήκες που μόνος σου θα δημιουργούσες. Τι σημαίνει αυτό; Ας σκεφτεί ο αναγνώστης το παράδειγμα που χρησιμοποιήσαμε για το παράσιτο, που είναι μέλος συμ­μορίας. Τι γίνεται, κάθε φορά που ένας ιδιοκτήτης απειλεί αυτό το παράσιτο με ξυλοδαρμό;

Το παράσιτο, μόλις αντιληφθεί τις προθέσεις του, πληροφορεί την υπόλοιπη συμμορία για το τι συμβαίνει κι αυτοί παρασέρνουν τους πονηρούς γείτονες να επέμβουν, έχοντας ως στόχο να επωφεληθούν εις βάρος του νοικοκύρη, που στρέφεται εναντίον των παρασίτων. Οι ιμπεριαλιστές είναι αυτοί οι οποίοι πρώτοι θα σπεύσουν σε μια τέτοια περίπτωση να παρου­σιαστούν σαν ανθρωπιστές.

Οι Γερμανοί, με βάση όλα αυτά, έπρεπε να κάνουν το εξής: Να κατείσχαν τις περιουσίες των Εβραίων και να τους συγκέντρωναν όλους ανεξαιρέτως σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Χωρίς ν' αποκαλύψουν σε κανέναν τους στόχους τους και τις προθέσεις τους, θα φρόντιζαν τις συνθήκες εκείνες που θα διασφάλιζαν τις ζωές των Εβραίων. Το ιδανικό θα ήταν να μην πεθάνει στα χέρια τους ούτε ένας ετοιμοθάνατος γέρος Εβραίος. Στο μεταξύ μέσα από κανάλια προπαγάνδας θα διέδιδαν τα ακριβώς αντίθετα. Θα μιλούσαν για θανάτους, βασανισμούς κλπ..

Ήταν θέμα χρόνου να την "πατήσουν" οι συνήθεις ύποπτοι αυτού του πλανήτη. Οι επαγ­γελ­μα­τίες "ανθρωπιστές", που για ιμπεριαλιστικούς λόγους διατηρούν εύρωστες εβραϊκές κοινότητες. Ποιοι είναι αυτοί; Οι Αγγλοσάξονες. Οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί. Μόλις εκδή­λωναν τη συμπαράστασή τους προς τους Εβραίους με καταγγελίες και διαμαρτυρίες εις βάρος της Γερμανίας, θα την "πατούσαν". Θα έβαζαν οι Γερμανοί τους Εβραίους σε τραίνα και σε βαπόρια και θα τους έστελναν "πακέτο" στους πονηρούς.

Με τον τρόπο αυτόν η Γερμανία θ' απαλλάσσονταν από τα παράσιτα, αλλά ταυτόχρονα καί θα δυσφημούσε τους Εβραίους αλλά καί θα τους "φόρτωνε" στους πονηρούς. Όχι μόνον δεν θα επωφελούνταν οι Αγγλοσάξονες από τους Εβραίους, αλλά θα επιβάρυναν ακόμα πιο πολύ την τότε άσχημη οικονομική τους κατάσταση με νέους μετανάστες.

Την ίδια ζημιά θα πάθαιναν και οι ίδιοι οι Εβραίοι, που ζούσαν παρασιτικά σ' εκείνες τις χώρες. Οι "κλαίοντες" Εβραίοι των ΗΠΑ ή της Βρετανίας όχι μόνον δεν θα βελτίωναν τις θέσεις τους από το εβραϊκό "δράμα", αλλά θα "χρεώνονταν" και την εισροή νέων ξένων στις χώρες όπου κατοικούσαν, επιβαρύνοντας τη δική τους θέση. Όχι μόνον δεν θα έκαναν "μπίζνες" εξαιτίας του δράματος των αδερφών τους, αλλά θα έπρεπε σε πρώτη φάση να τους συντηρούν με τα δικά τους χρήματα.

Σε δεύτερη φάση θα έρχονταν σε σύγκρουση μεταξύ τους, γιατί τόσο οι "παλιοί" όσο και οι "νέοι" την ίδια "δουλειά" ξέρουν να κάνουν. Πάντα οι κλέφτες έχουν πρόβλημα, όταν πρέπει να μοιραστούν τη λεία τους με νεοφερμένους "συναδέρφους" τους. "Λεία" για τους Εβραίους της Βρετανίας, για παράδειγμα, ήταν ο βρετανικός λαός και η περιουσία του. Ήταν δυνατόν μια τέτοια πλούσια "λεία" να τη μοιραστούν με τους εκτοπισθέντες Εβραίους της Γερμανίας, που θα προσπαθούσαν ν' ανακτήσουν τον χαμένο τους πλούτο μέσα στην ίδια οικονομία;

Ήταν θέμα χρόνου τ' αδέρφια να σκοτωθούν μεταξύ τους. Θα γελούσε και το "παρδαλό κατσίκι" με τις εβραϊκές συγκρούσεις. Δεν θα υπήρχε άνθρωπος στον κόσμο που να γνωρίζει τους Εβραίους και να μην γέλαγε με την "ξεφτίλα" τους. Που να μην έλεγε ότι καλά έκαναν οι Γερμανοί και τους "ξεφορτώθηκαν". Θα ζήλευαν τους Γερμανούς όλοι οι λαοί που είχαν την ατυχία να "φιλοξενούν" παράσιτα. Όλοι θα ζητούσαν από τις κυβερνήσεις τους να κάνουν κάτι ανάλογο.

Το τραγικό είναι ότι οι Γερμανοί δεν έκαναν τίποτε απ' όλα αυτά που θεωρούμε σωστά και σήμερα βαδίζουμε ολοταχώς προς τον "θάνατο" της ανθρωπότητας, εφόσον ο σιωνισμός τείνει να αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά της ίδιας της ανθρωπότητας. Για τα κέρδη τους οι Εβραίοι τείνουν να αλλοιώσουν τα πνευματικά, ηθικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά του ίδιου του ανθρώπου. Του ανθρώπου, που αντιμετωπίζεται πλέον καθαρά σαν καταναλωτικό ζώο και όχι ως ένα ανώτερο όν με ανώτερους σκοπούς.

Σήμερα καθίσταται η ανάγκη επίλυσης του εβραϊκού ζητήματος πιο επιτακτική από ποτέ, γιατί ο σιωνισμός τείνει να γίνει παγκόσμιο καρκίνωμα. Ο σιωνισμός σήμερα απειλεί ολόκληρη την ανθρωπότητα και, αν δεν κάνουμε τίποτε προς την κατεύθυνση της επίλυσής του, σύντομα θα μπούμε σε περιπέτειες με άγνωστες συνέπειες. Τι σημαίνει αυτό; Ότι πρέπει να νικήσουμε πάση θυσία τον σιωνισμό κι αυτό απαιτεί γνώσεις.

Όποιος κινηθεί σήμερα εναντίον του με λάθος τρόπο θα την "πατήσει" και μαζί μ' αυτόν θα την "πατήσει" και η ανθρωπότητα, εφόσον από ενδεχόμενο λάθος του μπορεί να επιβιώσει ο σιωνισμός για άλλα χίλια χρόνια. Αυτός είναι κι ο λόγος που αναφερθήκαμε στην περίπτωση των Γερμανών. Πρέπει ο αναγνώστης να καταλάβει πού έγιναν σφάλματα στο παρελθόν, για να μπορέσει να καταλάβει τι πρέπει να γίνει σήμερα.

Αυτές είναι απαραίτητες γνώσεις, γιατί ο σημερινός παγκόσμιος "αμερικανοσιωνιστικός" ιμπεριαλισμός μοιάζει στο λειτουργικό επίπεδο με τον εβραϊκό ιμπεριαλισμό που ασκούνταν στην προπολεμική Γερμανία. Τι σημαίνει όμως αυτό με βάση τα όσα ξέρουμε; Ότι δεν είναι εύκολη η αντιμετώπισή του. Δεν μπορείς ούτε με βόμβες ούτε με σκοτωμούς να τον νικήσεις. Αν επιχειρήσεις οτιδήποτε απ' όλα αυτά, θα την "πατήσεις".

Αυτές είναι μέθοδοι που έχουν αποτελέσματα μόνον στον κεφαλαιοκρατικό ιμπεριαλισμό. Στον ιμπεριαλισμό που εύκολα αντιλαμβάνονται οι λαοί ως τέτοιον και αφορά το υλικό κεφάλαιο. Τον εμπορικό ιμπεριαλισμό δεν μπορείς να τον πολεμήσεις με συμβατικό τρόπο. Είτε είσαι πιο ισχυρός είτε πιο αδύναμος από τον ιμπεριαλιστή, θα την "πατήσεις" αν ασκήσεις βία.

Την "πάτησαν" κάποτε οι πανίσχυροι Γερμανοί με τους αδύναμους Εβραίους και σήμερα την "πατάνε" καθημερινά οι αδύναμοι Παλαιστίνιοι με το πανίσχυρο Ισραήλ. Όποιος επιχειρεί με βία να καταστρέψει τους σιωνιστές, είναι καταδικασμένος να αποτύχει. Σήμερα τα πράγματα είναι ακόμα πιο επικίνδυνα, γιατί οι ύπουλοι ιμπεριαλιστές του εμπορίου εκτός από την προστασία του σχεδιασμού απολαμβάνουν και την προστασία των όπλων.

Σε περίπτωση λάθους όχι μόνον θα την "πατήσεις", αλλά θα πληρώσεις ακριβά το σφάλμα σου. Γιατί; Γιατί οι Αμερικανοί θα χρησιμοποιήσουν την τρομερή πολεμική τους μηχανή για να υπερασπιστούν το σημερινό τους "δίκιο" και την σημερινή τους "νομιμότητα". Θα εξασφαλίσουν τη συναίνεση της παγκόσμιας κοινής γνώμης, αν απειλήσεις με βία και θάνατο τους "υπαλλήλους" τους.

Η επιχειρηματολογία στην περίπτωση αυτήν είναι πάναπλη και τους βολεύει απόλυτα. Ήδη έχουν προετοιμάσει το "έδαφος" για την ανάπτυξη της επιχειρηματολογίας αυτής. Γι' αυτόν τον λόγο ακούμε παντού περί τρομοκρατίας. Σε μια τέτοια περίπτωση θα σε χαρακτηρίσουν τρομοκράτη και θα σε εξοντώσουν. Η λογική τους είναι πάναπλη. Γιατί εσύ ο τρομοκράτης απειλείς να κάνεις πόλεμο στις ειρηνικές ΗΠΑ ή το Ισραήλ; Επειδή είναι ισχυρές και "επιτυχημένες" χώρες; Γιατί δηλαδή να σκοτώσεις έναν Αμερικανό κεφαλαιοκράτη ή έναν Εβραίο έμπορο, που λυμαίνονται την αγορά της χώρας σου; Επειδή είναι άξιοι και ικανοί;

Ο πρώτος διαθέτει το καλύτερο προϊόν της αγοράς στον τομέα του και ο δεύτερος το προσφέρει στην καλύτερη τιμή. Γιατί να τον σκοτώσεις; Ελεύθερη αγορά δεν έχουμε; Αν θέλεις ανταγωνίσου ή τον έναν ή τον άλλον. Αυτά δεν έλεγαν και οι Εβραίοι έμποροι στην προπολεμική Γερμανία; Αυτά δεν έλεγαν όταν έβγαζαν τους φουκαράδες Γερμανούς από τα κατασχεμένα σπίτια τους;

Βλέπουμε λοιπόν σήμερα να συμβαίνει στο σύνολο του κόσμου το ίδιο πράγμα μ' αυτό που συνέβαινε στην προπολεμική Γερμανία. Οι Αμερικανοί σήμερα αρπάζουν "ειρηνικά" τον πλούτο και το κεφάλαιο των λαών, όπως άρπαζαν κάποτε οι Εβραίοι τον πλούτο και τα σπίτια των Γερμανών. Σήμερα, δηλαδή, που είναι ορατός ο "αμερικανοσιωνιστικός" ιμπεριαλισμός, είναι φαινομενικά νόμιμος.

Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, η βία εναντίον τους δεν είναι η λύση. Πρέπει να τους πολεμήσουμε με βάση τον ίδιο νόμο που σήμερα τους δίνει το δίκιο. Άρα δουλειά μας είναι να βρούμε πότε δεν ήταν νόμιμοι οι κλέφτες, που σήμερα προστατεύονται από τον νόμο. Πρέπει να βρούμε πότε έκλεβαν οι κλέφτες, ώστε να μπορέσουμε ν' αποδείξουμε τα όσα ισχυριζόμαστε περί αδικίας και ιμπεριαλισμού. Πρέπει να βρούμε την παρανομία τους, ώστε από εκεί να βρούμε το "μίτο της Αριάδνης", που θα μας οδηγήσει εκεί όπου πρέπει.

Δουλειά μας δηλαδή είναι ν' αποδείξουμε ότι αυτοί, οι οποίοι παρουσιάζονται σήμερα σαν οι "προστάτες" και άξιοι "πετυχημένοι" του κόσμου, είναι οι "χθεσινοί" κλέφτες. Δουλειά μας είναι ν' αποδείξουμε ότι αυτοί που παρουσιάζονται σήμερα σαν οι κοσμοπολίτες —φανατικοί της ελεύθερης αγοράς— είναι οι εθνικιστές που "χθες" την "έστησαν" παράνομα εις βάρος των υπολοίπων εθνών. Αν δηλαδή κάποιος θέλει να πολεμήσει τον σημερινό ιμπεριαλισμό, δεν πρέπει να κάνει τα λάθη των Γερμανών.

Δεν πολεμάς τον ιμπεριαλισμό με βόμβες εις βάρος των αμερικανοεβραϊκών επιχειρήσεων, που βρίσκονται διάσπαρτες στον κόσμο. Δεν πολεμάς τον ιμπεριαλισμό με δολοφονίες Αμερικανών ή Εβραίων επιχειρηματιών. Όποιος το κάνει αυτό, τους ενισχύει, γιατί μπορούν και "κλαίγονται", αποσπώντας τη συμπάθεια του κόσμου. Επιπλέον, αν το κάνει αυτό, κινδυνεύει άμεσα. Γιατί; Γιατί οι πανίσχυροι σήμερα ιμπεριαλιστές μπορούν νόμιμα να εξοντώνουν τους εχθρούς τους σαν τρομοκράτες και να δικαιολογούν τα πάντα με ανθρωπιστικά επιχειρήματα.

Αυτό είναι εύκολο να το πετύχουν, γιατί είναι ηθικά ανεκτό μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία να αμύνεσαι βίαια, όταν φαινομενικά δέχεσαι βίαιη επίθεση. Είναι σχεδόν νόμιμο να προστατεύεις με βίαια μέσα τους ανθρώπους ή τις επιχειρήσεις σου, που απειλούνται με τα ίδια μέσα. Όλοι είδαμε πόσο εύκολα εξασφάλισαν οι Αμερικανοί τη συμπάθεια όλου του κόσμου εξαιτίας του χτυπήματος της Νέας Υόρκης. Κανένας δεν αναρωτήθηκε γιατί έγινε ένα τέτοιο χτύπημα εναντίον τους.

Οι Αμερικανοί το χρέωσαν στους ισλαμιστές, αλλά ούτε ένας δεν αναρωτήθηκε γιατί είναι τόσο φτωχό το Ισλάμ και ποιος ευθύνεται γι' αυτό. Κανένας δεν αναρωτήθηκε —σε περίπτωση βέβαια που το χτύπημα είναι ισλαμικό— γιατί το Ισλάμ χρεώνει τη φτώχεια του και την κακοδαιμονία του στις ΗΠΑ. Όλοι αρκέστηκαν στα προφανή. Χτύπησε το Ισλάμ; Δικαίως θα ανταποδώσουν οι ΗΠΑ.

Σ' αυτά τα προφανή και στις ενστικτώδεις αντιδράσεις των λαών στηρίζονται οι Αμερικανοί και προστατεύουν όταν χρειάζεται ακόμα και με τη βία τα συμφέροντά τους. Εξασφαλίζουν τη συναίνεση των θυμάτων τους, όταν χτυπάνε θύμα τους που αντιδρά. Μιλάμε για τρομερά πράγματα. Αυτός είναι κι ο λόγος που σήμερα εντελώς υποκριτικά οι Αμερικανοί θεωρούν υπ' αριθμόν ένα προτεραιότητά τους την τρομοκρατία της βίας και των υλικών ζημιών. Είναι ψεύτες και υποκριτές, όταν παρουσιάζουν τον εκτός τόπου και χρόνου Μπιν Λάντεν σαν τον κύριο εχθρό τους.

Τι θα τους κάνει ένας αστείος τρομοκράτης των σπηλαίων με ένα Καλάσνικοφ; Θα πυροβολήσει και θα καταστρέψει τα Windows της Microsoft ή τα νέα CD της αμερικανικής μουσικής βιομηχανίας; Πραγματικός εχθρός τους είναι αυτός ο οποίος μπορεί, είτε να καταστρέψει είτε να κάνει μη κερδοφόρα για τους ιμπεριαλιστές τα παραπάνω προϊόντα. Μπορείς να το καταφέρεις αυτό με σφαίρες ή δυναμίτη; Όχι βέβαια.

Από τη στιγμή που δεν μπορείς να το καταφέρεις με τα μέσα αυτά, είναι βέβαιο ότι, κάθε φορά που το επιχειρείς, όχι μόνον δεν τους κάνεις ζημιά, αλλά αντίθετα τους προσφέρεις κέρδος. Κέρδος, που μπορεί να είναι ένα άλλοθι, για να κάνουν ακόμα πιο σκληρή την ιμπεριαλιστική πολιτική τους. Ζημιά έπαθαν οι λαοί από το τρομοκρατικό χτύπημα της Νέας Υόρκης και δεν εισέπραξαν κέρδος. Ζημιά έπαθαν, γιατί ενισχύθηκαν οι ΗΠΑ από αυτό το χτύπημα.

Όλοι είδαμε τι συνέβηκε πρόσφατα στην Ελλάδα με ένα παρόμοιο βίαιο τρομοκρατικό χτύπημα της 17 Νοέμβρη. Ο ελληνικός λαός είχε πρόβλημα με τις αμερικανικές παρεμβάσεις στα εσωτερικά του και κατήγγειλε συχνά-πυκνά τον ιμπεριαλισμό τους. Αρκούσε όμως η δολοφονία ενός Βρετανού ιμπεριαλιστή και η ιμπεριαλιστική κατάσταση ελέγχου επιδεινώθηκε χωρίς καμία αντίδραση.

Ο αναγνώστης εύλογα θ' αναρωτηθεί για το τι ακριβώς προτείνουμε. Υπάρχουν δύο τρόποι για να νικηθεί ο ιμπεριαλισμός των αμερικανοσιωνιστών. Ο πρώτος τρόπος απαιτεί σύγκρουση, που κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει τις συνέπειές της, γιατί κανένας δεν γνωρίζει πώς θ' αντιδράσουν οι ιμπεριαλιστές. Αυτός ο τρόπος, άσχετα με το κόστος του σ' ό,τι αφορά την πρακτική του, είναι απλός, αναίμακτος κι απόλυτα αποτελεσματικός. Το αμερικανικό κεφάλαιο είναι άυλο κι ως εκ τούτου δεν μπορεί να προστατευτεί από τους ιδιοκτήτες του με "φράχτες". Δεν προστατεύεται δηλαδή με στρατούς και όπλα.

Όποιος δεν σέβεται τα πνευματικά δικαιώματα στα προϊόντα των αμερικανικών πολυεθνικών, κάνει τρομερή ζημιά στους ιμπεριαλιστές. Με λίγους παράνομους τηλεοπτικούς πομπούς μπορείς να "κάψεις" μια ολόκληρη παραγωγική χρονιά του Χόλυγουντ και να στερήσεις δισεκατομμύρια δολάρια από την αμερικανική οικονομία. Με λίγες μοδίστρες μπορείς να "κάψεις" τις καλύτερες φετινές κολεξιόν, στερώντας και πάλι τεράστια έσοδα στην αμερικανική οικονομία.

Οποιοδήποτε προϊόν κι αν προσφέρεις στην αγορά, χωρίς να πληρώνεις πνευματικά δικαιώματα, είναι καταστροφικό για την αμερικανική οικονομία και βέβαια για τις εβραϊκές τσέπες. Είτε προσφέρεις στην αγορά "μαϊμούδες" CD με μουσικές επιτυχίες είτε προσφέρεις CD με προγράμματα υπολογιστών ή ηλεκτρονικά παιχνίδια, κάνεις ζημιά δισεκατομμυρίων δολαρίων, που είναι ικανή να κλονίσει την αμερικανική παντοδυναμία.

Το θέμα εδώ είναι ότι αυτή η πράξη, όσο αναίμακτη κι αν είναι στην εφαρμογή της, δεν παύει να είναι μια πολεμική πράξη. Δεν μπορείς να γνωρίζεις πόσο αιματηρή θα επιλέξουν να κάνουν την πολεμική "απάντηση" αυτοί οι οποίοι θίγονται. Όποιο κράτος εκδηλώσει τέτοιες διαθέσεις, είναι βέβαιον ότι θα βρεθεί στο επίκεντρο της οργής των αμερικανοσιωνιστών κι αυτό σίγουρα δεν θα είναι ευχάριστο.

Όλοι είδαμε τον πόλεμο κατά της Σερβίας. Γιατί επιτέθηκαν με τόσο πάθος οι Αμερικανοί στους Σέρβους; Επειδή τους έπιασε ο "πόνος" για τους Κοσσοβάρους; Όχι βέβαια. Τους επιτέθηκαν, γιατί ήταν γνωστό στους παροικούντες της Ιερουσαλήμ ότι η Σερβία πριν την επέμβαση του ΝΑΤΟ ήταν ο μεγαλύτερος κατασκευαστής παράνομων δυτικών προϊόντων. Ένα "καρκίνωμα" των αμερικανικών συμφερόντων μέσα στην "καρδιά" της ευρωπαϊκής αγοράς. Οι Αμερικανοί χτύπησαν με πάθος τους Σέρβους, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν όσων θα είχαν τη φαεινή ιδέα να τους μιμηθούν.

Επιπλέον οι Αμερικανοί, σε μια τέτοια περίπτωση "παράνομης" αρπαγής τεχνογνωσίας, όχι μόνον θα επιτεθούν με όλα τα μέσα και όλους τους τρόπους, αλλά θα έχουν και δικαίωμα να επιχειρηματολογούν με βάση τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου είναι η κατοχή περιουσίας.

Δεν έχει σημασία αν αυτή η περιουσία είναι υλική ή άυλη. Από τη στιγμή που υπάρχει ελευθερία στην αγορά και ταυτόχρονα υπάρχουν πνευματικά δημιουργήματα που διατίθενται σ' αυτήν ως προϊόντα, είναι θεωρητικά δίκαιο να προστατεύονται σαν περιουσίες. Είναι δίκαιο να προστατεύουν οι Αμερικανοί τα υλικά ή άυλα υπερπροϊόντα τους. Είναι δίκαιο να απειλούν με πόλεμο όποιον χρησιμοποιεί αθέμιτα μέσα για να τους κάνει οικονομική ζημιά.

Ελεύθερη αγορά έχουμε και, αν θεωρεί κάποιος τα αμερικανικά προϊόντα ιμπεριαλιστικά, ας τα ανταγωνιστεί και ας τα "βγάλει" από την αγορά. Είπαν σε κανέναν οι Αμερικανοί να μην τους ανταγωνίζεται; Ας τους ανταγωνιστεί με τα νόμιμα μέσα, γιατί και οι ίδιοι είναι νόμιμοι. Όλα αυτά είναι σωστά και παραλίγο να συγκινήσουν με τη "δικαιοσύνη" τους ακόμα και τον ίδιο τον γράφοντα. Αυτό το οποίο δεν είναι σωστό είναι το πώς έγιναν οι Αμερικανοί νόμιμοι, σήμερα που είναι μονοπώλιο.

Αν είναι νόμιμοι, δεν έχουμε το ηθικό δικαίωμα να τους απειλήσουμε την περιουσία τους. Αν όμως είναι κλέφτες, έχουμε όχι απλά το δικαίωμα αλλά την υποχρέωση να τους τιμωρήσουμε. Το όλο θέμα δηλαδή είναι να βρούμε πότε και πώς συντελέστηκε η παρανομία τους, η οποία είναι αυτή που τους οδήγησε στη σημερινή παντοδυναμία τους. Αν το βρούμε αυτό, τότε θα μιλήσουμε με άλλον τρόπο, που δεν θα τους αρέσει καθόλου. Θα "μιλήσουμε" στα διεθνή δικαστήρια. Στα δικαστήρια, που τόσο τους αρέσει να συνθέτουν, όταν θέλουν να τιμωρήσουν τους εχθρούς τους.

Αυτό δεν είναι καθόλου δύσκολο να γίνει, αν γνωρίζει κάποιος πού ακριβώς να ψάξει και τι. Η αρχή του "μίτου" που αναζητούμε βρίσκεται στη Γερμανία. Αυτοί οι οποίοι απέτυχαν κάποτε να "καταπολεμήσουν" τη νόσο του Σιωνισμού είναι οι μόνοι που μπορούν σήμερα να το καταφέρουν εντελώς νόμιμα και χωρίς καθόλου βία. Οι Γερμανοί είναι αυτοί που μπορούν σήμερα με καθαρά νομικές διαδικασίες να θέσουν τέλος στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και να επιλύσουν για πάντα το εβραϊκό ζήτημα.

Πώς γίνεται αυτό και γιατί ο γερμανικός λαός είναι ο μόνος λαός στον κόσμο που μπορεί να καταστρέψει νόμιμα τους αμερικανοσιωνιστές ιμπεριαλιστές; Αυτό γίνεται, γιατί όλα τα εγκλήματα που μπορούν ν' απειλήσουν το σημερινό "δίκιο" και τη "νομιμότητα" των Αμερικανών διαπράχθηκαν στη Γερμανία. Αυτός είναι κι ο λόγος που σε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, όπως ο σιωνισμός, εμείς κάνουμε τόσο εκτεταμένη αναφορά στο θέμα του δίκιου τού γερμανικού λαού. Αυτό το δίκιο είναι που μπορεί να καταστρέψει τους ιμπεριαλιστές.

Τα πάντα ξεκινούν την επομένη της λήξης του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Αν αποδείξουμε ότι εκείνη τη στιγμή οι Αμερικανοί φέρθηκαν άτιμα και άρα παράνομα, μπορούμε να μεταφέρουμε τα αποτελέσματα εκείνης της ατιμίας στη σημερινή εποχή. Αν αποδείξουμε πως η σημερινή τους παντοδυναμία είναι αποτέλεσμα κλοπής, μπορούμε να τους "σύρουμε" στα δικαστήρια, πολύ πριν μας "σύρουν" αυτοί για κλοπή της ιδιοκτησίας τους.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, ώστε να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς ισχυριζόμαστε. Να καταλάβει με τι είδους υποκείμενα έχουμε να κάνουμε. Κατ' αρχήν με πιο πρόστυχη συμπεριφορά εις βάρος των λαών δεν έχει φερθεί κανένας άνθρωπος πέρα από τους Αμερικανούς και τους Εβραίους. Μιλάμε για μια πραγματικά απίθανη και πρωτοφανή αλητεία. Οι υποτιθέμενοι προστάτες της παγκόσμιας ελευθερίας έκαναν αυτό που ούτε οι τελευταίοι αλήτες δεν επιχειρούν να κάνουν. Ούτε οι αλήτες του δρόμου δεν είναι τόσο ανέντιμοι και άτιμοι. Δεν σεβάστηκαν εκείνη την εποχή ούτε αυτούς που θεωρούσαν συνεταίρους τους και ήταν οι σύμμαχοί τους. "Έριξαν" τους ίδιους τους ανθρώπους, που λίγες μέρες πριν θυσιάζονταν στο πλευρό τους. Ακόμα και ο απεχθέστερος κακοποιός σέβεται τους συντρόφους του και δεν τους "ρίχνει". Τους σέβεται και δεν τους βάζει να σκοτώνονται μεταξύ τους, προκειμένου ν' αποσπάσει εκ του ασφαλούς το δικό τους μερίδιο.

Πώς όμως συνέβησαν όλα αυτά; Με τον εξής απλό τρόπο. Οι ισχυρότεροι των συμμάχων μόλις μπήκαν στη Γερμανία άρχισαν να λεηλατούν τα πάντα. Πραγματοποίησαν ένα "πλιάτσικο", που όμοιό του είχε να δει η ανθρωπότητα από την εποχή της άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους. Θεωρώντας τους εαυτούς τους αποκλειστικούς νικητές της Γερμανίας, ρήμαξαν στην κυριολεξία τα πάντα. Άρπαζαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους.

Αμύθητης αξίας κεφάλαιο τεχνογνωσίας αρπάχτηκε, χωρίς ούτε ν' αξιολογηθεί δημόσια κι ούτε να ενημερωθεί κάποιος άλλος για την αξία του. Είτε αυτός ο άλλος ήταν Γερμανός είτε σύμμαχος. Άρπαζαν όπως αρπάζει ένας αδίστακτος κλέφτης, που πρώτα αρπάζει και κατόπιν αξιολογεί τι αρπάζει. Χιλιάδες κοντέινερ με εκατομμύρια γερμανικές πατέντες μεταφέρονταν "νύχτα" στις ΗΠΑ.

Όμως, οι Αμερικανοί δεν περιορίζονταν μόνον στο άψυχο γερμανικό κεφάλαιο, αλλά ενδιαφέρονταν και για το έμψυχο. Γερμανοί επιστήμονες, που αποτελούσαν "παραγωγή" της τρομερής γερμανικής εκπαιδευτικής "μηχανής", μέσα σε μια νύχτα αποκτούσαν την αμερικανική υπηκοότητα. Άλλους με το δέλεαρ των χρημάτων και άλλους με εκβιασμούς ότι δήθεν θα τους κατηγορούσαν για ναζιστικά εγκλήματα, τους "φόρτωναν" στα αεροπλάνα και τους έστελναν στις ΗΠΑ. Ως δια μαγείας ο "Μίλερ" γινόταν "Ντάγκλας". Ο εγκληματίας "Χέλμουτ" γινόταν ένας τίμιος "Τζων". Ο δήθεν "σκοτεινός" ναζιστής, γινόταν ως δια μαγείας ένας "λαμπρός" φιλελεύθερος Αγγλοσάξονας.

Μάλιστα θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η αρπαγή του έμψυχου κεφαλαίου της Γερμανίας ήταν ακόμα πιο σημαντική και πολύτιμη κι απ' την αρπαγή της ίδιας της τεχνογνωσίας. Γιατί; Γιατί αυτοί οι οποίοι ανέπτυξαν την υψηλότατη τεχνολογία της Γερμανίας είχαν την εξής μοναδική ικανότητα. Γνώριζαν την ήδη υπάρχουσα γερμανική τεχνολογία, αλλά και ταυτόχρονα ήταν έτοιμοι να παράγουν και νέα τεχνολογία για τα καινούργια τους αφεντικά. Αυτοί θα ανέπτυσσαν τη νέα "αμερικανική" τεχνολογία, αλλά αυτοί θα δημιουργούσαν και ως δάσκαλοι τους νέους "Αμερικανούς" επιστήμονες.

Και σ' αυτήν την περίπτωση οι Αμερικανοί "έριξαν" τους συμμάχους τους. Γιατί; Γιατί από τη στιγμή που θα έδιναν "άσυλο" και υπηκοότητες σε επιστήμονες, θα έπρεπε να δώσουν την ίδια δυνατότητα και στους υπόλοιπους συμμάχους τους. Φαντάζεται ο αναγνώστης την εικόνα μιας μικρής χώρας, όπως η Ελλάδα, αν έκανε τα ίδια; Αν με ειδικούς όρους έπαιρνε από τη Γερμανία δυναμικό ειδικευμένο στη βιομηχανική ανάπτυξη και παραγωγή;

Μηχανικούς, ειδικούς στην ανάπτυξη βιομηχανικών εγκαταστάσεων. Μηχανολόγους, ειδικούς στον σχεδιασμό προϊόντων υψηλής τεχνολογίας. Εξειδικευμένους εργάτες, που θα μπορούσαν να εκπαιδεύσουν το τοπικό εργατικό δυναμικό. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο η Ελλάδα θα γινόταν ένα σύγχρονο βιομηχανικό κράτος, που θα μπορούσε ν' ανταγωνιστεί τους πάντες. Τίποτε όμως από αυτά δεν έγινε, γιατί δεν το επέτρεψαν στους συμμάχους τους οι κλέφτες.

Όλα αυτά, όπως αντιλαμβανόμαστε, δεν είναι και τόσο "καθαρά" από πλευράς Αμερικανών. Δεν είναι και τόσο "καθαρό" που οι Αμερικανοί άρπαξαν κατ' αποκλειστικότητα όλο αυτό το έμψυχο ή άψυχο γερμανικό κεφάλαιο. Πριν δούμε την ουσία αυτού του εγκλήματος, θα πούμε μερικά πράγματα γι' αυτό καθ' αυτό το άψυχο γερμανικό κεφάλαιο, για να καταλάβει και ο αναγνώστης περί τίνος πρόκειται.

Οι Αμερικανοί δεν έκλεψαν μερικές συνταγές μαγειρικής και μερικά πρακτικά γιατροσόφια από τη Γερμανία. Δεν έκλεψαν συνταγές για σνίτσελ και στρούντελ. Οι Αμερικανοί έκλεψαν κολοσσιαίας αξίας τεχνολογική γνώση από το κορυφαίο τεχνολογικά κράτος της εποχής εκείνης. Το κράτος, που πραγματικά είχε αναγάγει την επιστήμη σε θρησκεία. Ό,τι τους δίνει την απόλυτη τεχνολογική υπεροχή από τον πόλεμο μέχρι σήμερα βασίζεται στο μεγαλύτερο μέρος του πάνω στην κλεμμένη γερμανική τεχνογνωσία.

Όταν οι Γερμανοί ανέπτυσσαν την τεχνολογία τζετ, οι Αμερικανοί πολεμούσαν με τα ελικοφόρα αεροπλάνα. Όταν οι Γερμανοί ανέπτυσσαν την πυραυλική τεχνολογία των τηλεκατευθυνόμενων βλημάτων, οι Αμερικανοί χρησιμοποιούσαν βόμβες βαρύτητας του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Το ίδιο συνέβη και με την πυρηνική και ιατρική τεχνολογία. Αυτό το τελευταίο πρέπει να το προσέξει ο αναγνώστης, γιατί περιπλέκει ακόμα πιο πολύ τα πράγματα στο θέμα της ιδιοκτησίας του κλεμμένου κεφαλαίου.

Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός ότι Γερμανοί επιστήμονες έκαναν ιατρικά πειράματα μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αυτό ήταν απάνθρωπο κι εγκληματικό. Όσο όμως απάνθρωπο κι εγκληματικό και να ήταν γι' αυτούς που τα υπέστησαν, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν παράχθηκε γνώση, που στη συνέχεια έσωσε εκατομμύρια συνανθρώπων μας.

Το ερώτημα εδώ είναι το εξής: Σε ποιον ανήκε αυτή η γνώση; Από τη στιγμή που ήταν εγκληματική ενέργεια εις βάρος συνανθρώπων μας —και άρα εις βάρος της ανθρωπότητας—, θα έπρεπε αυτή η γνώση ν' ανήκει στο σύνολο της ανθρωπότητας. Από τη στιγμή που θα κρινόταν ότι η γνώση αυτή ήταν προϊόν εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, θα έπρεπε ν' αποδοθεί σ' αυτήν. Το σύνολο δηλαδή της γνώσης που ήταν προϊόν εγκλήματος, θα έπρεπε ν' αποχαρακτηριστεί εξ αρχής από γερμανική γνώση.

Εκείνη η γνώση δεν αποτελούσε περιουσία του γερμανικού λαού και άρα δεν έπρεπε να χαρακτηριστεί γερμανική. Αυτό όμως δεν συνέβη. Από αυτό το σημείο ξεκινούν οι κλοπές των Αμερικανών. Αδίκησαν την ανθρωπότητα κλέβοντας την περιουσία της, χαρακτηρίζοντάς την γερμανική. Στη συνέχεια αδίκησαν τους συμμάχους τους, εφόσον κι αυτοί είχαν τα ίδια δικαιώματα μ' αυτούς στο σύνολο της νόμιμης γερμανικής περιουσίας.

Η κλοπή δηλαδή έγινε σε δύο φάσεις με διαφορετικά θύματα. Οι Αμερικανοί, τη γνώση που ανήκε στην ανθρωπότητα δεν την απέδωσαν στον ιδιοκτήτη της. Την αναγνώρισαν παράνομα σαν γερμανική, για να τη βάλουν στην κατηγορία της "λείας" του πολέμου. Στη συνέχεια έκλεψαν αυτήν τη γνώση εις βάρος των συμμάχων τους και την κατοχύρωσαν στο όνομά τους, πράγμα εντελώς παράνομο, εφόσον ως "λεία" πολέμου αφορούσε όλους τους συμμάχους.

Αφού το έκαναν αυτό, την έβγαλαν στην αγορά κι έγιναν πλούσιοι εξαιτίας αυτής της τρομερής γνώσης, που ήταν δυνατόν ν' αναπτυχθεί μόνον με εγκληματικό τρόπο. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί αυτό είναι η πραγματικότητα. Ιατρική γνώση αυτού του επιπέδου μόνον παράνομα κι εγκληματικά μπορεί ν' αναπτυχθεί, εφόσον δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθούν άνθρωποι διατεθειμένοι να κάνουν τα πειραματόζωα προς χάριν της επιστήμης.

Από τη στιγμή που δεν υπάρχουν άνθρωποι, που να διαθέτουν ελεύθερα τους εαυτούς τους για ιατρικά πειράματα, ευνόητο είναι ότι αυτοί οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν το έκαναν με βίαιο εξαναγκασμό κι αυτό είναι έγκλημα. Υπάρχουν διεθνείς ανθρωπιστικοί νόμοι, που προστατεύουν τον άνθρωπο και δεν μπορεί η εξουσία προς χάριν της επιστήμης να αυθαιρετεί εις βάρος τους. Ο ανθρωπισμός περιορίζει την ανάπτυξη της γνώσης κι αυτό είναι αρνητικό για την επιστήμη, αλλά απόλυτα δίκαιο για την ανθρωπότητα.

Όταν όμως κάποιος, εξαιτίας εγκληματικής δραστηριότητας, αναπτύσσει τη γνώση, η διαδικασία που ακολουθείται μετά τη σύλληψή του είναι απλή. Ο εγκληματίας τιμωρείται ως τέτοιος, αλλά η γνώση που δημιούργησε ούτε παραμένει υπό την ιδιοκτησία του ούτε καταστρέφεται. Αυτή η γνώση δημεύεται κι αποδίδεται στο σύνολο της ανθρωπότητας. Δεν κάνουμε τον εφευρέτη-εγκληματία πλούσιο εξαιτίας της γνώσης αυτής, αλλά δεν κάνουμε και τον κλέφτη αυτής της γνώσης —και επίσης εγκληματία— πλούσιο.

Αυτό συνέβη με τους Αμερικανούς. Υποβάθμισαν τη δική τους εγκληματική ενέργεια της κλοπής, γιατί τα εγκλήματα κάποιων ναζιστών ήταν κολοσσιαία. Αυτό όμως δεν σημαίνει τίποτε στο επίπεδο του δικού τους εγκλήματος. Δεν βάζουμε τα πάντα στη λογική του παζαριού, επειδή έτσι συμφέρει τους Αμερικανούς. Άλλοι δηλαδή έπεσαν θύματα εγκληματικών ενεργειών, άλλοι τα χρεώθηκαν και άλλοι "κονόμησαν";

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί οι Αμερικανοί στήριξαν τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό τους και τη σημερινή παντοδυναμία τους στην αγορά επάνω σε κλεμμένη γνώση, η οποία βέβαια δεν ανήκε στον ίδιο ιδιοκτήτη. Οι Αμερικανοί σήμερα είναι πανίσχυροι, χάρη στη γνώση που έκλεψαν καί από τους Γερμανούς αλλά καί από την ανθρωπότητα.

Αυτές οι γνώσεις είναι εύκολο να διαχωριστούν μεταξύ τους και ν' αποδοθούν στους πραγματικούς ιδιοκτήτες τους. Το σύνολο της γνώσης, που ήταν αποτέλεσμα του νόμιμου κόπου και της προσπάθειας των Γερμανών, ανήκε στον γερμανικό λαό και όχι στους ναζιστές. Από τη στιγμή που αυτή η γνώση θεωρήθηκε "λεία" πολέμου, ανήκε εξίσου στο σύνολο των συμμάχων.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τη γνώση που ήταν προϊόν εγκλήματος. Το σύνολο της γνώσης, που ήταν αποτέλεσμα παρανομιών και εγκλημάτων των Γερμανών ναζιστών, δεν ανήκε στον γερμανικό λαό και άρα δεν μπορούσε να θεωρηθεί "λεία" πολέμου. Αυτή η γνώση ανήκε στην ανθρωπότητα και άρα ανήκε σε όλους τους λαούς εξίσου.

Αυτό που λέμε δηλαδή είναι ότι οι Αμερικανοί, που σήμερα "κρύβονται" πίσω από το δίκαιο της ιδιοκτησίας, θα πρέπει ν' αποδείξουν σε όλον τον κόσμο τον τρόπο απόκτησης της ιδιοκτησίας τους. Το όλο θέμα δηλαδή για μας είναι ν' αποδείξουμε ότι η ιδιοκτησία τους είναι κλεμμένη. Ν' αποδείξουμε ότι ναι μεν σεβόμαστε το δίκιο της ιδιοκτησίας, αλλά ότι η αμερικανική ιδιοκτησία, που είναι στο στόχαστρό μας, είναι κλεμμένη.

Αν αποδείξουμε ότι το σύνολο σχεδόν της σημερινής αμερικανικής ιδιοκτησίας ανήκε, είτε στους Γερμανούς είτε στην ανθρωπότητα, έχουμε κάθε δικαίωμα όχι απλά να την πάρουμε πίσω, αλλά να ζητήσουμε και αποζημιώσεις από τους κλέφτες. Αυτοί οι κλέφτες όχι μόνον δεν θα έχουν το δικαίωμα να μας απειλούν, όταν δεν σεβόμαστε τα πνευματικά δικαιώματα των σύγχρονων προϊόντων, αλλά θα πρέπει να φοβούνται μήπως τους ζητήσουμε μερίδιο από τα κέρδη που έχουν ήδη εισπράξει από την περιουσία που προστατεύουν τα δικαιώματα αυτά.

Για να γίνουν όμως όλα αυτά αντιληπτά από τον αναγνώστη, θα πρέπει να αυτός καταλάβει το τι ακριβώς συνέβη με το γερμανικό κεφάλαιο εκείνη την κρίσιμη ώρα της κλοπής. Θα πρέπει να καταλάβει πώς μπόρεσαν οι Αμερικανοί και πραγματοποίησαν μια τέτοιου μεγέθους κλοπή. Για να το επιτύχουν αυτό έπρεπε —και αυτό έκαναν— ν' αλλάξουν τον παγκόσμιο σχεδιασμό. Οι κλέφτες Αμερικανοί, για να μην έχουν προβλήματα με τους συμμάχους τους και για να μπορέσουν ν' ασκήσουν παγκόσμιο ιμπεριαλισμό, άλλαξαν τον σχεδιασμό του παγκοσμίου συστήματος. Έβαλαν απέναντι στη Δύση ως αντίπαλο φόβητρο τη Σοβιετική Ένωση.

Χωρίς να εμβαθύνουμε ιδιαίτερα, θα πούμε ότι η ίδια η Σοβιετική Ένωση στη μεταπολεμική της μορφή είναι αμερικανικό "δημιούργημα". Γιατί; Γιατί οι Αμερικανοί ήταν αυτοί οι οποίοι επέτρεψαν στους Σοβιετικούς ν' αρπάξουν τεχνογνωσία αυτοκρατορικού επιπέδου. Οι Αμερικανοί επέτρεψαν στους τότε "πρωτόγονους" κομμουνιστές ν' αρπάξουν χριστιανική γνώση υψηλής ποιότητας. Ο αντιχριστιανικός κομμουνισμός αναπτύχθηκε με κλεμμένη χριστιανική γνώση. Χωρίς αυτήν τη γνώση δεν θα μπορούσε η Σοβιετική Ένωση να παίξει τον αυτοκρατορικό της ρόλο. Αν δεν ήθελαν οι Αμερικανοί να παίξει αυτόν τον ρόλο, θα μπορούσαν με τους υπόλοιπους Δυτικούς να αφανίσουν τον "κόκκινο στρατό" πολύ πριν αυτός  αρχίσει να γίνεται επικίνδυνος. Έναν στρατό αδύναμο τεχνολογικά, "σκορπισμένο" στην Ευρώπη και ο οποίος όχι απλά αυτοκρατορικός δεν ήταν εκείνη την εποχή, αλλά ήδη είχε χάσει έναν πόλεμο από τη μικρή Φιλανδία.

Οι Αμερικανοί, με την τεχνογνωσία που πρόσφεραν στους Σοβιετικούς, τους μετέτρεψαν μέσα σε μια νύχτα σε υπερδύναμη. Αυτό το έκαναν, για να μπορέσουν υπό την απειλή της Σοβιετικής Ένωσης να συσπειρώσουν όλους τους Δυτικούς γύρω από τις ΗΠΑ. Μ' αυτόν τον εκβιαστικό και εκφοβιστικό τρόπο μπόρεσαν να δώσουν οικονομική ομοιογένεια στον Δυτικό κόσμο, που μέχρι τότε ήταν "διαμερισματοποιημένος" σε πολλά ανεξάρτητα εθνικά κράτη.

Όλα αυτά τα εθνικά κράτη, επειδή αποτελούσαν ανεξάρτητες αγορές, που τις κάλυπταν με τις εθνικές τους παραγωγές, ήταν ανεπιθύμητα ως οικονομικές παράμετροι για τους Αμερικανούς. Με τον σχεδιασμό του δίπολου με τη Σοβιετική Ένωση οι Αμερικανοί επιδίωκαν να άρουν τους μέχρι τότε ισχύοντες εθνικούς προστατευτικούς περιορισμούς και να μπουν στο σύνολο των δυτικών αγορών. Μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τη γενική καταστροφή των ευρωπαϊκών υποδομών και να δώσουν πλεονέκτημα στην ανέπαφη από τον πόλεμο "μηχανή" παραγωγής των ΗΠΑ.

Όμως, αυτό δεν ήταν τόσο απλό όσο φαίνεται. Όσο "ανοικτά" κι ανυπεράσπιστα και να ήταν τα κράτη εκείνη την εποχή, δεν μπορούσαν οι Αμερικανοί να τα "αλώσουν" χωρίς βοήθεια. Ειδικά τα κράτη που διέθεταν και προπολεμικά βιομηχανία, ήταν αδύνατον να μην αντιδράσουν μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Θα κάλυπταν δηλαδή κάποιες πρώτες ανάγκες με αμερικανικά προϊόντα και στη συνέχεια θα έκαναν προσπάθεια να "ορθοποδήσουν". Σε μια τέτοια περίπτωση οι Αμερικανοί δεν θα μπορούσαν ν' αντιδράσουν. Οι λαοί θα τους "αντέγραφαν" σιωπηλά και στη συνέχεια —όταν θα τους δινόταν η ευκαιρία— θα τους έβγαζαν τελείως από τις αγορές τους, που τις αντιλαμβάνονταν ως εθνικές τους περιουσίες.

Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός μπορούσε εξαιτίας του δίπολου να λειτουργήσει για κάποιο μικρό διάστημα, αλλά δεν μπορούσε να εξασφαλίσει μακροβιότητα. Όπως συμβαίνει πάντα με τους ιμπεριαλισμούς, εκτός από το κεφάλαιο, που δίνει υπεροχή στον ισχυρό, απαιτείται κι ένα ανθρώπινο δυναμικό, που θα το προστατεύει και θα λειτουργεί υπέρ του. Ακόμα κι αν χαρίσουν σ' έναν άνθρωπο τη μισή Γη, δεν μπορεί να την κρατήσει ως ιδιοκτησία του, αν δεν εξασφαλίσει ένα ανθρώπινο δυναμικό, που εξαιτίας των συμφερόντων του θα προστατεύει την ιδιοκτησία αυτήν.

Οι Αμερικανοί δηλαδή έπρεπε να εξασφαλίσουν τους ανθρώπους εκείνους που καί θα προστάτευαν το κεφάλαιό τους καί θα "σπιούνευαν" τους λαούς, κάθε φορά που με τις πράξεις τους θ' απειλούσαν το κεφάλαιο αυτό. Πού όμως θα έβρισκαν ανθρώπους να τους υπηρετούν στο σύνολο του δυτικού κόσμου; Αμερικανούς πολίτες ήταν αδύνατον να εγκαταστήσουν στα κράτη, γιατί θα τα προκαλούσαν. Δεν μπορούσαν να φερθούν ως συμβατικοί κατακτητές που χρησιμοποιούν εποίκους, γιατί απλούστατα δεν κατάκτησαν τον κόσμο που είχαν σκοπό να εκμεταλλευτούν. Έπρεπε δηλαδή να βρουν πληθυσμούς που να υπήρχαν ήδη εγκαταστημένοι και με πλήρη δικαιώματα στα κράτη-στόχους και επιπλέον αυτοί οι πληθυσμοί να είναι διατεθειμένοι να "πουλήσουν" τους λαούς και τα κράτη που τους φιλοξενούσαν. Ποιοι θα ήταν οι καλύτεροι για τον ρόλο αυτόν; Αυτοί που είχαν το ανάλογο "παρελθόν". Τα επί αιώνες "όργανα" της Ρώμης. Οι αιώνιοι σπιούνοι και καιροσκόποι Εβραίοι;

Από αυτήν την ανάγκη των Αμερικανών ξεκίνησε ο "έρωτάς" τους με τους Εβραίους. Γι' αυτόν τον λόγο έσπευσαν να τους απελευθερώσουν και στη συνέχεια να τους "διαφημίσουν". Με κρατικά χρήματα των ΗΠΑ το Χόλυγουντ έκανε παγκοσμίως γνωστή την "κλάψα" των Εβραίων. Είχαν άμεση ανάγκη οι Αμερικανοί να βελτιώσουν την άσχημη εικόνα των Εβραίων μέσα στο σύνολο των κρατών, πριν τους αναθέσουν την αποκλειστική αντιπροσώπευση των αμερικανικών συμφερόντων.

Οι Εβραίοι αντιλήφθηκαν αυτήν την ανάγκη των Αμερικανών σαν την ευκαιρία της ζωής τους. Θα εξασφάλιζαν έναν πανίσχυρο "πατρόνα" που θα τους προστάτευε κι αυτοί θα επιδίδονταν εκ του ασφαλούς στη αγαπημένη τους "δουλειά", που είναι η κλοπή αυτών που τους "φιλοξενούν". Δεν άλλαξε τίποτε σημαντικό γι' αυτούς εξαιτίας του νέου σχεδιασμού. Αυτοί ήταν έμποροι και ελάχιστα τους απασχολούσε αν τα κέρδη τους βγαίνουν από την τοπική ή την αμερικανική παραγωγή.

Αυτή τους η ιδιότητα τους έκανε συνεταίρους με τους παντελώς άσχετους Αμερικανούς. Από εκεί και πέρα τους βοήθησαν όσο και όπως μπορούσαν. Οι Εβραίοι ήταν αυτοί που πήραν από το "χεράκι" τούς άσχετους και τους είπαν τι έπρεπε να κάνουν και τι όχι. Οι Εβραίοι έμποροι τους υπέδειξαν πώς "ανοίγουν" οι εθνικές αγορές και πώς ελέγχονται. Οι Αμερικανοί ήταν πρακτικά αδύνατον να επιτύχουν μόνοι του κάτι τέτοιο, γιατί δεν γνώριζαν τι συμβαίνει μέσα σε κάθε μία εθνική αγορά ξεχωριστά.

Οι Εβραίοι έμποροι τους αποκάλυψαν τα ισχυρά και τα αδύναμα σημεία τής κάθε εθνικής αγοράς και βέβαια της κάθε εθνικής παραγωγής. Οι Εβραίοι τους υπέδειξαν ποια ευρωπαϊκά προϊόντα είναι ισχυροί αντίπαλοι των δικών τους και ποια όχι. Οι ίδιοι τους πήραν από το "χέρι" και τους υπέδειξαν ποια τεχνογνωσία από τη γερμανική παραγωγή αξίζει να βγει στην παγκόσμια αγορά και ποια όχι.

Οι Αμερικανοί δηλαδή δεν έκλεψαν μόνοι τους. Έκλεψαν με την υπόδειξη των Εβραίων. Απλά οι Εβραίοι δεν πήραν μερίδιο από τα κλοπιμαία, γιατί δεν τους ενδιέφερε ένα τέτοιο μερίδιο. Δεν ήταν παραγωγοί, για να τους ενδιαφέρει το κεφάλαιο της τεχνογνωσίας. Τους Εβραίους τους ενδιέφερε ν' αρπάξουν ό,τι μπορούσαν από τη γερμανική "ρευστότητα" υπό μορφήν αποζημιώσεων και από εκεί και πέρα να τους κάνουν οι Αμερικανοί αποκλειστικούς αντιπροσώπους τους στην κάθε εθνική αγορά. Να τους κάνουν μονοπώλια μέσα στις εθνικές αγορές με τα ασυναγώνιστα λόγω κλοπής τεχνογνωσίας αμερικανικά προϊόντα.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι είναι εύκολο να τεκμηριωθεί μια κατηγορία κλοπής εις βάρος τόσο των Αμερικανών όσο και των Εβραίων. Εναντίον αυτών οι οποίοι σήμερα με "δάκρυα" στα μάτια προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι ανήθικο να τους "κλέβουμε" τα προϊόντα τα οποία παράγουν κι εμπορεύονται. Εναντίον αυτών οι οποίοι παρουσιάζονται σαν οι εργατικοί και οι "πετυχημένοι", που κόπιασαν για την "επιτυχία" τους.

Πώς όμως μπορούν να κινηθούν οι διαδικασίες εναντίον τους; Εδώ παίζει ρόλο η όλη στάση του γερμανικού λαού. Δεν μπορεί εύκολα κάποιος άσχετος να κινηθεί εναντίον τους με τα όσα γενικά αναφέραμε περί κλοπής. Πρέπει να "κινηθεί" εναντίον τους το βασικό θύμα της κλοπής τους, ώστε να ξεκινήσει μια διαδικασία απολογισμού τής εγκληματικής δραστηριότητας των Αμερικανών.

Πώς γίνεται αυτό; Με τον εξής απλό τρόπο. Με τη λογική του ντόμινο. Ζητάς από αυτόν, που θ' αναγκαστεί να ζητήσει από άλλον, για να σου δώσει. Ακόμα και σήμερα κράτη όπως η Ελλάδα, η Σερβία, η Πολωνία, η Τσεχοσλοβακία κλπ. κινούνται εναντίον του γερμανικού κράτους, αξιώνοντας αποζημιώσεις που δικαιούνται και δεν τους έχουν αποδοθεί μέχρι σήμερα.

Σήμερα το γερμανικό κράτος αντιδρά αρνητικά σε τέτοιου είδους αξιώσεων, γιατί θεωρεί —και δικαίως— ότι δεν αντέχει να πληρώνει ακόμα τους λαούς. Με τον τρόπο αυτόν το αδικημένο γερμανικό κράτος γίνεται η "ασπίδα" που προστατεύει τους κλέφτες και βέβαια με τον τρόπο αυτόν σταματούν οι εξελίξεις. Είναι απόλυτα λογική η στάση του γερμανικού κράτους, γιατί πλήρωσε πάρα πολλά σε πάρα πολλούς και για πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό είναι το δίκαιο του γερμανικού κράτους και οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε.

Αυτό το οποίο λέμε εμείς είναι το εξής: Κάθε φορά που το γερμανικό κράτος δέχεται μια αξίωση για αποζημιώσεις, να μην αντιδρά αρνητικά, αλλά να κάνει τα αντίθετα, ώστε να οδηγεί σε εξελίξεις. Να τη συζητά με θετικό τρόπο και να κινεί τις διαδικασίες που προβλέπονται. Γιατί; Γιατί απλούστατα δεν είναι πλέον δική του υποχρέωση να πληρώσει αυτές τις αποζημιώσεις. Το γερμανικό κράτος και ο γερμανικός λαός έχουν πληρώσει με το παραπάνω τον "λογαριασμό" τους απέναντι στην παγκόσμια κοινωνία και βέβαια απέναντι στα θύματά τους.

Από τη στιγμή που έχει συμβεί αυτό, δεν είναι δική τους δουλειά η καταβολή των αποζημιώσεων. Από εκεί και πέρα ο "λογαριασμός" των κρατών πηγαίνει κατευθείαν σ' αυτούς που πήραν το κεφάλαιο και τα χρήματα των Γερμανών. Ποιοι πήραν το κεφάλαιο αυτό και τα χρήματα των Γερμανών; Οι Αμερικανοί και οι Εβραίοι. Αυτοί τα πήραν και αυτοί στην ουσία ανέλαβαν να διευθετήσουν τις γερμανικές αποζημιώσεις προς τα θύματά τους.

Τα πράγματα είναι απλά. Όταν πληρώνεις σε ένα εστιατόριο για το φαγητό που έφαγες, τελειώνεις τις υποχρεώσεις σου με το μαγαζί κι αυτούς που εργάζονται μέσα σ' αυτό. Δεν έρχεται ξεχωριστά ο μάγειρας ή η καθαρίστρια να σου ζητήσουν την πληρωμή τους. Από τη στιγμή που πληρώθηκε ο σερβιτόρος, ο μάγειρας ή η καθαρίστρια μόνον σ' αυτόν έχουν δικαίωμα ν' απευθυνθούν. Αν ο σερβιτόρος είναι κλέφτης, αυτός είναι που έχει διαφορές με τους συνεργάτες του και όχι ο πελάτης. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τη Γερμανία.

Οι Γερμανοί πλήρωσαν τον "λογαριασμό" τους. Αν οι Αμερικανοί και οι Εβραίοι δεν απέδωσαν μερίδιο στους συνεταίρους τους ή στα θύματα των Γερμανών, αυτό δεν είναι πρόβλημα των Γερμανών. Οι Γερμανοί το μόνο που μπορούν να κάνουν —και γι' αυτό είναι πολύτιμοι σε αυτό το οποίο προτείνουμε— είναι το εξής: Δουλειά των Γερμανών είναι ν' αποδείξουν ότι "πλήρωσαν" αυτά που έπρεπε. Δουλειά των Γερμανών είναι να αξιολογήσουν τα κλοπιμαία των Αμερικανών και άρα να δώσουν στους λαούς τα στοιχεία που χρειάζονται, για να "σύρουν" τους Αμερικανούς και τους Εβραίους στα δικαστήρια. Στα δικαστήρια αυτά οι Γερμανοί θα παίζουν τον ρόλο του "πελάτη", που απλά παρίσταται ως μάρτυρας και όχι ως κατηγορούμενος.

Τότε θα δούμε πόσο νόμιμοι είναι οι σημερινοί "τίμιοι" και "ηθικοί" ιμπεριαλιστές. Θα δούμε τι έκλεψαν και τι αξία είχαν αυτά τα οποία έκλεψαν. Θα υπολογίσουμε τα κέρδη που τους απέδωσαν αυτά τα κλοπιμαία όλα αυτά τα χρόνια. Μαζί με τους κλέφτες Αμερικανούς θα κριθούν και οι συνεργοί και συνένοχοί τους Εβραίοι. Θα δούμε αν αυτοί δικαιούνταν αποζημιώσεις στο εθνικό επίπεδο ή όχι. Όταν θα τα δούμε αυτά, θα ξέρουμε σε ποιον ανήκει η περιουσία η οποία σήμερα είναι αρκετή για να "σώσει" την ανθρωπότητα.

Από τη στιγμή που η περιουσία αυτή ήταν αποζημίωση των Γερμανών προς τους λαούς, δεν τους ανήκει. Από τη στιγμή που η περιουσία αυτή ήταν προϊόν κλοπής των Αμερικανών, δεν τους ανήκει επίσης. Όταν δεν υπάρχει νόμιμος ιδιοκτήτης σε μια περιουσία αυτής της μορφής, δικαιούχος είναι η ανθρωπότητα στο σύνολό της. Συμβαίνει δηλαδή ό,τι συμβαίνει στην καθημερινή πραγματικότητα. Όταν δεν υπάρχει φυσικός κληρονόμος μιας περιουσίας, αυτή δημεύεται και αποδίδεται στο κοινωνικό σύνολο.

Αν η ανθρωπότητα γίνει ιδιοκτήτης αυτής της περιουσίας, αυτόματα λύνονται όλα τα οικονομικά της προβλήματα. Αν γίνει όμως αυτό, καταρρέει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και παύουν να έχουν σημασία τα σημερινά πολύτιμα πνευματικά δικαιώματα. Το πιο τραγικό όμως μετά από μια τέτοια εξέλιξη δεν αφορά τόσο τους ίδιους τους Αμερικανούς —που είναι οι φανεροί ιμπεριαλιστές— όσο τα "ενεργούμενά" τους, που είναι οι Εβραίοι. Οι Αμερικανοί απλά θα χάσουν το κεφάλαιο, που τους δίνει έναν έξτρα πλούτο. Οι Αμερικανοί, λόγω των πλούσιων ΗΠΑ, πλούσιοι ήταν και πλούσιοι θα παραμείνουν, με ή χωρίς τα πνευματικά δικαιώματα.

Όμως, αυτοί οι οποίοι θα κινδυνεύσουν με ολοσχερή καταστροφή θα είναι οι Εβραίοι. Γιατί; Γιατί κατά πρώτον, αν αποδειχθεί ότι δεν δικαιούνταν τα χρήματα που έλαβαν ως αποζημίωση, θα πρέπει να τα επιστρέψουν. Αν συμβεί αυτό, θα καταστραφούν οικονομικά. Το δεύτερο και ακόμα χειρότερο —ακόμα και από την οικονομική καταστροφή— είναι το εξής: Αν αποδειχθεί ότι για πολλοστή φορά "έριξαν" αυτούς που τους "φιλοξενούσαν", θα κλάψουν με μαύρο δάκρυ. Όχι απλά θα καταστραφούν οικονομικά, αλλά θα αντιμετωπίσουν πραγματικό πρόβλημα επιβίωσης. Αν αποδειχθεί —πράγμα πολύ εύκολο— ότι φέρθηκαν στους λαούς που τους φιλοξενούσαν και πάλι ως αχάριστα "ζώα", θα πρέπει να στρέψουν τα βλέμματά τους προς τον ουρανό, αναζητώντας νέο πλανήτη να πάνε να κατοικήσουν.

Ποιος λαός θα μπορέσει να συγχωρήσει αυτούς τους αμετανόητους καραγκιόζηδες και γιατί; Πώς θα επιβιώσει το ίδιο το κράτος του Ισραήλ, χωρίς την αμερικανική προστασία σε ενδεχόμενη κατάρρευση του ιμπεριαλισμού τους; Δεν υπάρχει πολίτης μιας χώρας, που να μην τον έχουν αδικήσει οι Εβραίοι. Δεν υπάρχει κράτος του Ισλάμ, που να μην το έχει αδικήσει το Ισραήλ.

Τι θα γίνει λοιπόν στην περίπτωση που οι Αμερικανοί θα πάψουν να τους προστατεύουν καί ως ανθρώπους καί ως κράτος; Ας μας πουν οι ίδιοι οι Εβραίοι πώς ν' αντιμετωπίσουμε την περίπτωσή τους. Ας μας πουν, με βάση το όλο ιστορικό τους, τι πρέπει να κάνουμε με την περίπτωσή τους.

Τα στοιχεία της πάγιας συμπεριφοράς τους μέσα στα κράτη που τους φιλοξενούν είναι αδιάσειστα. Όποιος αμφισβητεί τον ρόλο τους ή ακόμα και οι ίδιοι οι Εβραίοι αν αμφισβητούν, ας ψάξουν μόνοι τους να βρουν τον ρόλο των κοινοτήτων τους. Θα τους δώσουμε όλον τον χρόνο που χρειάζονται, για ν' αποδείξουν εν ηρεμία ότι όλα αυτά τα οποία ισχυριζόμαστε στο κείμενο αυτό είναι στο σύνολό τους, είτε λάθος είτε κακοπροαίρετα. Θα τους δώσουμε όλον τον χρόνο ν' αποδείξουν ότι εμείς είμαστε ψεύτες, ρατσιστές και κακόβουλοι και αυτοί καλοί φιλοξενούμενοι.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε στην περίπτωση που δεν θα μπορούν ν' αποδείξουν ότι στοιχειωδώς έχουν κάποιο δίκιο και ότι εμείς είμαστε οι άδικοι της υπόθεσης; Τι πρέπει να κάνουμε στην περίπτωση που θ' αποδειχθεί η εγκληματική τους δραστηριότητα και άρα θα έχουμε μπροστά μας την πιθανότητα της εκ νέου μαζικής τους τιμωρίας;

Έστω ότι εμείς είμαστε ρατσιστές χριστιανοί και οι Εβραίοι αμφισβητούν τη λογική μας και την κρίση μας και δεν θέλουν ν' αποφασίσουμε εμείς για την τιμωρία τους, γιατί πιθανόν να είμαστε άδικοι. Συμβαίνει αυτό με τους αλλόθρησκους και εμείς το αναγνωρίζουμε ως δικαίωμα στους Εβραίους ν' αμφισβητούν τις μεθόδους τιμωρίας που προκύπτουν από τη λογική της θρησκείας μας και του πολιτισμού μας. Ας προτείνουν λοιπόν οι ίδιοι την τιμωρία που δικαιούνται ως λαός.

Θέλουν μήπως να τους κάνουμε ό,τι κάνουν οι ίδιοι σε ανάλογες περιπτώσεις; Πώς να τους αντιμετωπίσουμε; Όπως αντιμετωπίζουν οι Ισραηλινοί τους Παλαιστινίους ή οι πανίσχυροι Αμερικανοεβραίοι τους υπόλοιπους λαούς; Έστω ότι κάτι τέτοιο προτείνει ο γράφων, για να είναι απόλυτα δίκαιος μ' αυτούς. Να περιοριστούμε εμείς οι αλλόθρησκοι στην απόδειξη των κατηγοριών μας, να βρούμε τα στοιχεία να κατηγορήσουμε δίκαια τους Εβραίους μέσα σε όλα τα κράτη, ώστε ν' αποδείξουμε —πέρα από κάθε αμφισβήτηση— ότι πρόκειται για επικίνδυνες μειονότητες και από εκεί και πέρα —για λόγους δικαιοσύνης— να βρούμε τις πρακτικές αντιμετώπισης επικίνδυνων μειονοτήτων μέσα από τα αρχεία του ίδιου του κράτους του Ισραήλ.

Για να μην πέσουν δηλαδή θύματα του χριστιανικού ρατσισμού και της χριστιανικής σκληρότητας οι "κλαίοντες" Εβραίοι, θα τους αντιμετωπίσουμε με τον σιωνιστικό τρόπο. Τον σιωνιστικό τρόπο, που εφαρμόζεται εντός και εκτός Ισραήλ. Για να μην φερθούμε ως απάνθρωποι ναζιστές απέναντί τους, θα φερθούμε σαν "ανθρωπιστές" σιωνιστές. Όχι τίποτε άλλο, αλλά σε μια τέτοια περίπτωση θα γλιτώσουν και το ταξίδι σε νέους πλανήτες. Γιατί; Γιατί ο σιωνιστικός τρόπος απαιτεί τη βιολογική εξόντωση των εχθρών των Εβραίων. Αυτό ακριβώς σημαίνει πρακτικά το περίφημο "οφθαλμός αντί οφθαλμού" και "οδόντας αντί οδόντα".

Μπορεί να ξεχάσει κάποιος ότι η επίσημη ισραηλινή μειονοτική πολιτική δικαιολογεί γενοκτονίες; Μπορεί να ξεχάσει κάποιος ότι το Ισραήλ είναι το μοναδικό κράτος στον υποτίθεται πολιτισμένο κόσμο που δολοφονεί απροκάλυπτα και χωρίς καμία δικαιολογία όποιον το ίδιο θεωρεί επικίνδυνο για την "ασφάλειά" του;

Ή μήπως μπορεί να ξεχάσει κάποιος την πολιτισμική αντίληψη των Εβραίων της διασποράς; Εβραία της διασποράς δεν ήταν η "γουρούνα" η Ολντμπράιτ, που πρωταγωνίστησε στην εγκληματική πολιτική κατά του Ιράκ ή της Γιουγκοσλαβίας; Αυτή δεν είπε το ανεπανάληπτο: …"γιατί να ξοδεύουμε τόσα χρήματα στους εξοπλισμούς, αν δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε αυτόν τον εκπληκτικό στρατό;" Αυτός ο "εκπληκτικός" στρατός, χάρη στην επιμονή της, χρησιμοποιήθηκε και σκοτώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες Ιρακινοί και Γιουγκοσλάβοι άμαχοι και πολλοί περισσότεροι αρρώστησαν από τα πυρηνικά "αναλώσιμα" του "εκπληκτικού" αυτού στρατού.

Εβραίος δεν ήταν το "γουρούνι" ο Κίσινγκερ, που θέλησε να χρησιμοποιήσει κι αυτός με τον δικό του τρόπο την "εκπληκτική" υπηρεσία που ακούει στο όνομα CIA; Άλλωστε, γιατί να πληρώνουν οι Αμερικανοί φορολογούμενοι μια τέτοια "εκπληκτική" υπηρεσία, αν δεν μπορούν να τη χρησιμοποιούν; Εξαιτίας του Κίσινγκερ και της "εκπληκτικής" αυτής υπηρεσίας "αιματοκυλίστηκε" η Λατινική Αμερική, η Κύπρος και ένας Θεός ξέρει ποιος άλλος λαός πλήρωσε την "εκπληκτικότητά" της.

Για τόσο ανθρωπιστικό πολιτιστικό μοντέλο μιλάμε. Για τόσο καλούς ανθρώπους μιλάμε. Η ειρωνεία είναι ότι τα παραπάνω "γουρούνια" θεωρητικά υπήρξαν και θύματα του ναζισμού και θα έπρεπε φυσιολογικά να είναι εξαιρετικά ευαίσθητοι σε ανάλογα θέματα. Η στάση τους όμως αποδεικνύει αυτό το οποίο από την αρχή λέμε. Η θυματοποίηση των Εβραίων είναι δικό τους επίτευγμα, που στόχο έχει την άντληση κερδών.

Οι Εβραίοι δεν ήταν ποτέ θύματα, ώστε να σκέφτονται με την ευαισθησία που σκέφτονται άνθρωποι οι οποίοι έχουν πέσει θύματα κρατικής βίας. Οι Εβραίοι είναι θρασύδειλα υποκείμενα, που φέρονται ανάλογα με τη δύναμή τους και όχι ανάλογα με την ευαισθησία τους. Αν είναι δυνατοί σε σχέση με τον αντίπαλό τους, είναι σκληροί, ανάλγητοι και δολοφονικοί απέναντί του. Αν είναι αδύναμοι, "κλαίνε", μήπως τους λυπηθούν οι αφελείς. Οι ίδιοι δηλαδή άνθρωποι ακολουθούν συμπεριφορά ανάλογη της ισχύος τους.

Αν όμως κάποιος φερθεί με ανάλογα σκληρό τρόπο μ' αυτούς, θα βρει τον "μπελά" του. Φαντάζεστε τι θα πάθαινε ένας χριστιανός ηγέτης, αν διατύπωνε δημόσια μια συλλογιστική όμοια μ' αυτήν της Ολντμπράιτ; Αν δηλαδή η Εβραία γριά θεωρεί τον "εκπληκτικό" στρατό σαν το μέσον για να τιμωρηθεί ένας λαός στο σύνολο του, γιατί να μην σκεφτούμε κι εμείς ότι μπορεί να υπάρχει μια τέτοια συλλογιστική και γι' αυτούς που θεωρούν τους Εβραίους ως πρόβλημά τους.

Γιατί να μην πει κι ένας πολιτισμένος χριστιανός —όμοιος με την πολιτισμένη "ανθρωπίστρια" Ολντμπράιτ—: …"γιατί να ξοδεύουμε τόσα χρήματα, για ν' αναπαλαιώνουμε τα "εκπληκτικά" στρατόπεδα του Άουσβιτς ή του Νταχάου, εφόσον δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε;". Φαντάζεστε τι θα πάθει; Θα κινήσουν οι Εβραίοι Γη και ουρανό για να τον εξοντώσουν. Βλέπετε, με βάση την εβραϊκή λογική οι Ιρακινοί είναι "υπάνθρωποι" και δεν αποτελεί έγκλημα ν' αποτελούν στόχους των όποιων "εκπληκτικών" μηχανισμών. Έγκλημα υπάρχει μόνον όταν στόχοι εξίσου "εκπληκτικών" μηχανισμών είναι οι "θεϊκοί" Εβραίοι.

Τέτοιος υποκριτής, κακούργος, κομπλεξικός κι εκδικητικός άνθρωπος είναι οι εβραϊκός ανθρωπότυπος, που όλους αυτούς τους αιώνες κατηγορεί τους πάντες για ρατσισμό και σκληρότητα και στην ουσία είναι χειρότερος απ' όλους. Μιλάμε για πραγματικό φαινόμενο υποκρισίας και αθλιότητας. Μιλάμε ότι οι άνθρωποι που τον ενσαρκώνουν φέρονται ως τέρατα, που, και μόνον που μας κάνουν να σκεφτόμαστε μαζικές τιμωρίες, μας "μολύνουν" ως ανθρώπους. Μιλάμε για ανθρωπόμορφα κτήνη, που μπροστά τους ακόμα και οι ναζιστές φαίνονται άκακοι πρόσκοποι.

Το θέμα είναι ότι οι Εβραίοι καθημερινά πλέον αποδεικνύουν ότι δεν είναι μόνον κακοί και κομπλεξικοί, αλλά και βλάκες. Είναι αυτό που λέγαμε σε άλλο σημείο του κειμένου. Για όσο διάστημα τα κουτορνίθια, που παρίσταναν τους ηγέτες τους, επαναλάμβαναν τις παλιές καλές τακτικές, εμφανίζονταν σαν έξυπνοι. Σήμερα, που πρέπει πραγματικά να σκεφτούν για να λύσουν τα προβλήματά τους, αποδεικνύονται ολωσδιόλου βλάκες.

Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί απλούστατα έχουν χάσει τον έλεγχο και μαζί μ' αυτόν και τους σημαντικότερους των συμμάχων τους. Από βλακεία και μόνον καταστρέφουν ό,τι έχτισαν με τρομερό κόπο και άπειρα δολάρια στον τομέα της προπαγάνδας. Έχοντας την εσφαλμένη εντύπωση ότι είναι πανίσχυροι, φέρονται με τον πάγιο ανάλγητο τρόπο και γίνονται μισητοί απ' αυτούς που πείστηκαν με το "ζόρι" να τους συμπαθήσουν. Έχοντας την εντύπωση ότι έχουν τη μόνιμη προστασία των Αμερικανών, προκαλούν αυτούς που δεν πρέπει.

Σε ποιους αναφερόμαστε; Μα φυσικά στους Ευρωπαίους. Με τους Ευρωπαίους ποτέ δεν πρέπει να "παίζεις" και βέβαια να τους προκαλείς. Γιατί; Γιατί ως ανθρωπότυποι δεν είναι ό,τι καλύτερο έχει παράγει ο ανθρώπινος πολιτισμός. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτοί, που σήμερα φαίνονται σαν "ξεδοντιασμένοι" και τους "δουλεύει" ο δολοφόνος Σαρόν, είναι οι ίδιοι που εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια είναι οι μόνιμοι "πλανητάρχες".

Το γεγονός ότι τις τελευταίες δεκαετίες έχασαν την πρωτοκαθεδρία, δεν σημαίνει ότι μπορούν να τους "δουλεύουν" και οι γύφτοι. Αυτοί είναι τα φυσικά παιδιά των πιο στυγνών αποικιοκρατών που υπήρξαν ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία. Παιδιά αυτών, που επί αιώνες αιματοκυλούσαν το σύνολο του πλανήτη. Δεν υπάρχει γωνιά του πλανήτη, που να μην έχει χυθεί ανθρώπινο αίμα εξαιτίας των Ευρωπαίων. Δεν υπάρχει εκατοστό του πλανήτη, που να μην το έχουν "πατήσει" οι στρατοί τους.

Πόσο βλάκας πρέπει να είσαι, για να φερθείς σαν τον Σαρόν; Πόσο βλάκας πρέπει να είσαι, για να τους προκαλέσεις αναίτια, σε μια στιγμή που έχεις ανάγκη από ισχυρούς συμμάχους και αυτοί είναι σπάνιοι; Δεν μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερη βλακεία οι Ισραηλινοί από το να εξευτελίσουν την Ευρώπη μπροστά στα μάτια της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Είναι εξευτελισμός να διώχνεις τον εκπρόσωπό της και να μην τον αφήνεις έστω και για τυπικούς λόγους να κάνει κάποιες ανούσιες διαπραγματεύσεις. Είναι η μέγιστη πρόκληση για τους Ευρωπαίους.

Γιατί δεν πρέπει οι Εβραίοι να προκαλούν Ευρωπαίους; Για πολλούς λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ότι οι Ευρωπαίοι τούς γνωρίζουν όσο κανένας άλλος και είναι από αυτούς που μεταπολεμικά δύσκολα "πείστηκαν" να τους συμπαθούν. Οι Αμερικανοί τους Εβραίους δεν τους γνωρίζουν, ενώ οι Ευρωπαίοι τους γνωρίζουν, γιατί επί αιώνες πλήρωναν τη "συγκατοίκηση" μαζί τους.

Ο δεύτερος λόγος, που δεν πρέπει να τους προκαλούν, είναι γιατί τους έχουν ανάγκη. Γιατί τους έχουν ανάγκη; Γιατί μέσα στην Ευρώπη υπάρχουν εκατομμύρια παρασιτικών Εβραίων, που ζουν σαν πλούσιοι χάρη στις ευρωπαϊκές περιουσίες. Η Ευρώπη εξακολουθεί να είναι από τους πλέον ζωτικούς χώρους για τα εβραϊκά συμφέροντα.

Όταν λοιπόν οι ηγέτες αυτού του χώρου —είτε εξαιτίας εσωτερικών πιέσεων είτε εξαιτίας των προσωπικών τους ευαισθησιών— σου λένε να σταματήσεις τη γενοκτονία, ακόμα κι αν δεν υπακούσεις, είσαι υποχρεωμένος να κάνεις πως τους ακούς. Είσαι υποχρεωμένος να το κάνεις αυτό, γιατί, όταν δεν το κάνεις —και μάλιστα επιδεικτικά— θυμώνουν οι λαοί τους οποίους αντιπροσωπεύουν οι ηγέτες αυτοί. Αυτόν τον μαζικό θυμό πρέπει ν' αποφύγεις, γιατί είναι επικίνδυνος. Γιατί; Γιατί ακόμα κι αν οι ηγέτες της Ευρώπης είναι υποχείρια των Αμερικανών, οι λαοί έχουν δικά τους ανεξάρτητα αντανακλαστικά. Όταν σου λένε να σταματήσεις μια γενοκτονία, σταματάς, όταν έχεις δικές σου μειονότητες στους χώρους τους.

Γιατί; Γιατί κινδυνεύουν οι μειονότητες αυτές. Ό,τι δεν μπορεί να κάνει ένας πολίτης της Ευρώπης στο κτήνος που κυβερνάει το Ισραήλ, μπορεί να το κάνει στον Εβραίο γείτονά του. Θα το κάνει μάλιστα πολύ ευκολότερα, όταν δει —μέσω των δημοσκοπήσεων— ότι ο μέσος Εβραίος της διασποράς συμφωνεί με την εγκληματική ισραηλινή πολιτική. Θα το κάνει πολύ ευκολότερα, όταν ο πλούτος αυτού του φασίστα Εβραίου ήδη τον προκαλεί σε μια Ευρώπη που μαστίζεται από την ανεργία και τη φτώχεια.

Κινδυνεύει ένας λαός ν' αδικηθεί μαζικά, όταν ο ίδιος ως λαός αδικεί κάποιον άλλον λαό και μάλιστα με τον πιο προκλητικό τρόπο. Η περίπτωση των Εβραίων μάλιστα είναι πολύ ευκολότερη, γιατί η εγκληματική συμπεριφορά τους στη Μέση Ανατολή δίνει "άλλοθι" σ' αυτούς που ενδεχομένως θέλουν να τους αδικήσουν μέσα στις δικές τους χώρες. Τους απενοχοποιεί μάλιστα, γιατί η αδικία τους θα περιοριστεί στον οικονομικό τομέα, ενώ οι ίδιοι οι Εβραίοι φονεύουν αυτούς που αδικούν. Δεν είναι παράξενο δηλαδή η σημερινή κατάσταση στο Ισραήλ να οδηγήσει τις απανταχού εβραϊκές κοινότητες σε ασφυκτική κατάσταση. Δεν είναι παράξενο ν' αρχίσουν κάποιοι λαοί να ζητούν τη μαζική απέλασή τους.

Εδώ ο αναγνώστης θ' αναρωτηθεί και θα πει: …Γίνονται αυτά τα πράγματα; Οι Εβραίοι είναι πολίτες αυτών των κρατών. Πολίτες με πλήρη δικαιώματα κατοχυρωμένα από το ίδιο το σύνταγμα των Δυτικών κρατών. Είναι πολίτες, οι οποίοι στο μόνο που θεωρητικά διαφέρουν από τους υπολοίπους είναι ότι ακολουθούν διαφορετικό θρησκευτικό δόγμα σε μια Ευρώπη όπου η ανεξιθρησκία είναι ένα από τα βασικότερα νομικά θεμέλιά της.

Πώς μπορείς λοιπόν να τους διαφοροποιήσεις από τους υπόλοιπους πολίτες, ώστε να τους χειριστείς με διαφορετικό τρόπο; Πώς μπορείς να διακρίνεις τα όρια μεταξύ μιας θρησκευτικής μειονότητας από μια εθνική μειονότητα; Η πρώτη απολαμβάνει το σύνολο των δικαιωμάτων, ενώ η δεύτερη όχι. Η πρώτη δεν μπορεί να κατηγορηθεί για αντεθνική δραστηριότητα, ενώ η δεύτερη μπορεί. Πώς λοιπόν μπορείς να χειριστείς τους Εβραίους ως ξεχωριστή εθνική κοινότητα, που λειτουργεί αντεθνικά και να τους διώξεις από το κράτος σου;

Πώς μπορείς, για παράδειγμα, να διώξεις κάποιον Εβραίο από τη Γαλλία, ο οποίος σε μια τέτοια περίπτωση θα ισχυρίζεται ότι είναι γνήσιος Γάλλος κι απλά ακολουθεί την ιουδαϊκή θρησκεία; Πώς θα τον χειριστείς ως ξένο, από τη στιγμή που ο ίδιος έχει τη νομική δυνατότητα, ως νόμιμος πολίτης της Γαλλίας, να "κρυφτεί" πίσω από νόμους που διασφαλίζουν τους "διαφορετικούς" πολίτες και τους διαφοροποιούν, για παράδειγμα, από τους ξένους λαθρομετανάστες.

Στο Ισραήλ, για παράδειγμα, η κυβέρνησή του επιχειρεί μαζικές απελάσεις και το κάνει εύκολα, γιατί δεν έχει ν' αντιμετωπίσει ανάλογο νομικό πρόβλημα. Αυτοί οι οποίοι απελαύνονται δηλώνουν Παλαιστίνιοι και αυτοί οι οποίοι τους απελαύνουν είναι Εβραίοι. Διώχνουν τους "ξένους" και η μόνη υποχρέωσή τους είναι να αποδείξουν ότι αυτοί οι ξένοι λειτουργούν αντεθνικά και με την παρουσία τους θέτουν σε κίνδυνο το ίδιο το κράτος και απειλούν τα συμφέροντα των νομοταγών πολιτών του. Στην Ευρώπη πώς μπορείς να διώξεις τους Εβραίους, όταν αυτοί επισήμως δεν δηλώνουν τίποτε διαφορετικό από τους υπόλοιπους πολίτες;

Πώς θα βρεις λοιπόν ποιοι είναι οι ξένοι, εφόσον οι Εβραίοι —κατά την προσφιλή τους τακτική— αλλάζουν τα επίθετά τους, μιλάνε την τοπική γλώσσα και σε περίπτωση δίωξής τους παύουν την οποιαδήποτε συλλογική δραστηριότητα, για να χάσεις τα "ίχνη" τους; Όλα αυτά αντιλαμβανόμαστε ότι δημιουργούν αντικειμενικές δυσκολίες και χρειάζεται να εκτραπεί κάθε δημοκρατική νομιμότητα για να κινδυνεύσουν οι Εβραίοι. Απαιτείται να παραβιαστούν νόμοι περί ισότητας μεταξύ των πολιτών, νόμοι περί προστασίας προσωπικών δεδομένων των πολιτών κλπ..

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί και πάλι τους Εβραίους τους πρόδωσε η βλακεία τους και η απληστία τους. Για λίγα "ψίχουλα" κέρδους έκαναν ηλιθιότητες, που δίνουν στο οποιοδήποτε κράτος και λαό τη νομική δυνατότητα να τους διώξει με τις "κλωτσιές". Εξαιτίας της ηλιθιότητάς τους, δεν χρειάζεται να είναι κάποιος φασίστας, για να τους διώξει. Αρκεί να δηλώσει νομοταγής πολίτης, που σέβεται το σύνταγμα και να διώξει αυτούς που είναι ξένοι και οι οποίοι προφανώς δεν το σέβονται.

Αυτό δεν είναι καθόλου δύσκολο ν' αποδειχθεί. Δεν είναι δύσκολο κατ' αρχήν ν' αποδείξει κάποιος ότι οι Εβραίοι είναι "ξένοι" στον χώρο όπου κατοικούν. Οι βλάκες, για λόγους συμφέροντος, φρόντισαν και το απέδειξαν μόνοι τους. Οι υπόλοιποι, απλά πρέπει να εκμεταλλευτούν αυτήν την εβραϊκή απόδειξη. Δεν χρειάζεται να κάνεις τον ντετέκτιβ, για να βρεις ποιοι είναι Εβραίοι και ποιοι όχι. Οι βλάκες, για λόγους συμφέροντος, συνέταξαν τις απαραίτητες λίστες και τις κατέθεσαν στα αρμόδια όργανα του κάθε κράτους.

Πού βρίσκεται το νομικό "παραθυράκι", που επιτρέπει στον κάθε πολίτη της κάθε χώρας να θέσει θέμα μαζικής απέλασής τους; Στο θέμα της περιουσίας της εβραϊκής κοινότητας. Όταν θέλεις ν' αποδείξεις ότι κάποιος είναι ξένος, θα πρέπει να βρεις τη συμπεριφορά του απέναντι στους γηγενείς. Αν διαπραγματεύεται με το κράτος τα συλλογικά του συμφέροντα ξεχωριστά από τους υπολοίπους, τότε υπάρχει αυτή η απόδειξη.

Για παράδειγμα, κανένας Γάλλος ή Γερμανός δεν μπορεί να συνθέσει μια ομάδα, που θ' απολαμβάνει προνόμια από το κράτος εις βάρος των υπολοίπων ομοεθνών του. Αυτό είναι κάτι προφανώς παράνομο, εφόσον είναι απόλυτα αντισυνταγματικό. Παραβιάζεται κάθε έννοια "ισονομίας" και "ισοπολιτείας", όταν κάποια πρόσωπα ή ομάδες εξασφαλίζουν ειδικά προνόμια έναντι των συμπολιτών τους. Προνόμια, που τους δίνουν υπεροχή έναντι των υπολοίπων.

Ποιος μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο; Μόνον ένας ξένος. Κάποιος κατακτητής ή κάποιος έποικος, που δεν ενδιαφέρεται για την ισονομία και την ισοπολιτεία, γιατί απλούστατα δεν τον αφορά. Προφανώς επειδή έχει την ισχύ να παραβιάζει το τοπικό σύνταγμα και τους νόμους και προφανώς επειδή δεν υπολογίζει την αντίδραση αυτών που αδικεί. Εδώ ακριβώς είναι και το μυστικό των όσων ισχυριζόμαστε. Αρκεί κάποιος ν' αποδείξει ότι οι Εβραίοι ως κοινότητα μέσα σε κάθε κράτος απολαμβάνουν ειδικά προνόμια, που τους δίνουν υπεροχή έναντι του τοπικού πληθυσμού κι αυτό είναι αυτόματα η απόδειξη του ότι είναι ξένοι.

Η ειρωνεία είναι ότι αυτό το νομικό ατόπημα το έκαναν οι "μαιτρ" του είδους. Αυτοί, που μετέτρεψαν τις ΗΠΑ σε μια γραφική χώρα των μηνύσεων, έδωσαν σε όλο τον κόσμο τη δυνατότητα να τους κάνει μηνύσεις. Αυτοί, που, αν τους "στραβοκοιτάξεις", σου κάνουν μήνυση για ρατσισμό, έδωσαν σε ολόκληρο τον κόσμο το νομικό δικαίωμα να τους κατηγορήσει για ρατσισμό. Οι ίδιοι, δηλαδή, που, αν υποπτευτούν ότι απειλείς την κοινότητά τους —όχι με πράξεις, αλλά ακόμα και με το "ύφος" σου— σε "σέρνουν" στα δικαστήρια. Οι απόλυτα ειδικοί στην υπεράσπιση συλλογικών συμφερόντων, νομοθέτησαν με τρόπο που φανερά να αδικούν συλλογικά συμφέροντα.

Αν οι Εβραίοι ήταν έξυπνοι, θα φρόντιζαν τουλάχιστον στο νομικό επίπεδο να μην είναι "διακριτοί" τόσο ως κοινότητα όσο και ως άτομα. Επειδή όμως δεν είναι έξυπνοι και επιπλέον είναι άπληστοι, δεν φρόντισαν αυτήν τη λεπτομέρεια. Δεν τους αρκούσε που θα "πετύχαιναν" εκ του ασφαλούς μέσα στα ξένα κράτη με βάση την πάγια συνωμοτική τακτική τους. Δεν τους αρκούσε που θα κυριαρχούσαν στις τοπικές αγορές με βάση τις προνομιακές αποφάσεις των αμερικανικών πολυεθνικών μονοπωλίων. Ήθελαν να εκμεταλλευτούν τα πάντα και να μην αφήσουν ούτε "σεντ" να τους ξεφύγει.

Τι έκαναν λοιπόν; Με το θράσος του "συνεταίρου" των "Πλανηταρχών" —και κάτω από αφόρητες πιέσεις— απέσπασαν από τα κράτη που τους φιλοξενούν ένα προνόμιο, το οποίο είναι δυνατόν σήμερα να τους καταστρέψει. Ποιο ήταν αυτό το προνόμιο; Η δυνατότητα της κοινότητας να "κληρονομεί" —και μάλιστα χωρίς την καταβολή φόρων— την ορφανή περιουσία των νεκρών Εβραίων.

Από αυτό το σημείο ξεκινάνε οι τραγικές συνέπειες γι' αυτούς. Γιατί υπάρχουν τραγικές συνέπειες, εξαιτίας αυτού του προνομίου; Για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ότι αυτή είναι αναμφισβήτητη απόδειξη ότι διαπραγματεύτηκαν τα συλλογικά τους συμφέροντα εις βάρος και βέβαια εν αγνοία των λαών που τους φιλοξενούν. Αυτή είναι η απόδειξη ότι οι ίδιοι αντιμετωπίζουν τους εαυτούς τους ως ξένους μέσα στην κάθε κοινωνία που τους φιλοξενεί. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι με το προνόμιο αυτό αποδεικνύουν ότι δεν σέβονται το σύνταγμα, εφόσον αποκτούν με εντελώς αντισυνταγματικό τρόπο υπεροχή έναντι των γηγενών.

Εξαιτίας του πρώτου λόγου αποδεικνύουν μόνοι τους ότι είναι ξένοι κι εξαιτίας του δεύτερου αποδεικνύουν επίσης μόνοι τους ότι δρουν παράνομα και βέβαια αρνητικά στη χώρα που τους φιλοξενεί. Όλα αυτά είναι εύκολο να λειτουργήσουν ως "μπούμερανγκ" για τους Εβραίους, γιατί το επιτρέπει η φύση της υλικής κληρονομιάς που κατάφεραν να εξασφαλίσουν ως κοινότητα. Αυτή η υλική κληρονομιά είναι το πρόβλημα.

Γιατί; Γιατί απ' αυτήν προκύπτουν όλες οι αδυναμίες της κοινότητας να αμυνθεί. Από τη στιγμή που υπάρχει αυτή η κληρονομιά, ήταν υποχρεωμένοι οι Εβραίοι όχι μόνον να διαφοροποιηθούν ως ξένοι, αλλά και να δηλώσουν ονομαστικά ποιοι ακριβώς είναι. Όταν δηλαδή ένα σπίτι ή ένα χωράφι περνάει στην ιδιοκτησία ενός μη φυσικού νομικού προσώπου, πρέπει να εμφανίζονται τα μέλη που το συνθέτουν. Πρέπει να εμφανίζονται αυτοί οι οποίοι απλώνουν το "χεράκι" τους στην περιουσία αυτήν.

Το κάθε κράτος δηλαδή, εξαιτίας αυτού του προνομίου, γνωρίζει ποιοι ακριβώς από τους πολίτες του είναι Εβραίοι και ποια είναι η κοινή τους περιουσία. Το κάθε κράτος βλέπει ανά πάσα στιγμή τα ανεξίτηλα "ίχνη" τους. Γνωρίζει δηλαδή από τα ονόματά τους τις ιδιωτικές τους περιουσίες και γνωρίζει επίσης και την κοινή τους περιουσία.

Μέχρι εδώ ο αναγνώστης θ' αναρωτιέται γιατί τους κατηγορούμε. Δικαίωμα του καθενός είναι να διατηρεί ιδιωτική περιουσία και δικαίωμα του καθενός είναι να συμμετέχει σε συλλογικές περιουσίες. Δεν έχουν δικαίωμα οι Εβραίοι να κληροδοτούν τις περιουσίες τους όπου θέλουν; Αν οι πλούσιοι Εβραίοι θέλουν ν' αφήνουν τις περιουσίες τους στην κοινότητά τους, γιατί θα μπορούσε αυτό να ήταν παράνομο; Μπορεί να είναι ανήθικο απέναντι στον λαό που τους φιλοξενεί, αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση παράνομο. Πού βρίσκεται λοιπόν η παρανομία και η αντισυνταγματικότητα; Η αντισυνταγματικότητα βρίσκεται στο δικαίωμα της κοινότητας να κληρονομεί και την περιουσία που δεν της έχει κληροδοτηθεί με απευθείας εντολή του κληροδότη.

Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα και η βλακεία των Εβραίων. Για να μην χάσουν ακόμα και το παραμικρό κέρδος, έβαλαν μια "βόμβα" στα θεμέλια της κοινότητάς τους. Για να μην χάσουν τις περιουσίες των Εβραίων, οι οποίοι λόγω διωγμού δεν πρόλαβαν ή ελλείψει κληρονόμων δεν μπόρεσαν να τις μεταβιβάσουν σε Εβραίους, θέλησαν και κατάφεραν να τις γλιτώσουν από τη δήμευση. Αυτό όμως είναι προνόμιο, γιατί οι περιουσίες αυτού του είδους δημεύονται και αποδίδονται στο κοινωνικό σύνολο.

Εξαιτίας αυτού του προνομίου παραβιάζουν το σύνταγμα. Γιατί; Γιατί μία περιουσία, που με βάση τον νόμο ανήκει στο κοινωνικό σύνολο, αυτοί κατορθώνουν και την κάνουν περιουσία της κοινότητάς τους. Μία δημόσια περιουσία την κάνουν ιδιωτική. Αυτό όμως είναι πέρα για πέρα παράνομο, γιατί η απόκτηση περιουσίας, που γίνεται με προνομιακό τρόπο, δίνει υπεροχή στον κάτοχό της κι αυτό είναι αντισυνταγματικό.

Για να καταλάβει ο αναγνώστης αυτήν την αντισυνταγματικότητα, που απειλεί την ισότητα μεταξύ των πολιτών, θα πούμε το εξής. Μέσα σε μια ευνομούμενη κοινωνία —και για το συμφέρον του συνόλου της κοινωνίας— υπάρχουν κάποιοι νόμοι κοινά αποδεκτοί, οι οποίοι βοηθούν στην εύρυθμη λειτουργία της και ευνοούν τα συμφέροντα του κάθε πολίτη. Ένας τέτοιος νόμος αφορά και το κεφάλαιο που για τον οποιοδήποτε λόγο μένει "ορφανό".

Το κεφάλαιο αυτής της μορφής το κληρονομεί το ίδιο το κράτος. Γιατί; Γιατί με την ενέργεια αυτήν θα επωφεληθεί η ίδια η κοινωνία. Από αυτήν την κληρονομιά θα ευνοηθεί το κοινωνικό σύνολο. Από ένα "ορφανό" οικόπεδο μπορεί να γίνει μια πλατεία, που θα ευνοήσει τους κατοίκους μιας πόλης. Από ένα "ορφανό" σπίτι μπορεί να δημιουργηθεί ένας πολιτιστικός χώρος, που επίσης θα ευνοήσει τους πολίτες. Επίσης, αυτή η κληρονομιά μπορεί κάλλιστα να πουληθεί και με τα χρήματα αυτά να χτιστεί, για παράδειγμα, ένα νοσοκομείο.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι με βάση αυτόν τον νόμο το "ορφανό" κεφάλαιο όχι μόνον δεν δημιουργεί πρόβλημα στο κοινωνικό σύνολο, αλλά αντίθετα το ευνοεί. Όταν λοιπόν οι Εβραίοι κατοικούν σε ένα κράτος, ευνοούνται ως πολίτες από αυτόν τον νόμο. Ευνοούνται από το κεφάλαιο των νεκρών αλλοεθνών που τους φιλοξενούν. Το αντίθετο όμως γίνεται; Ευνοούνται οι λαοί που τους φιλοξενούν από τους νεκρούς Εβραίους;

Θα γίνει ποτέ μια πλατεία ή μια βιβλιοθήκη εξαιτίας της περιουσίας ενός Εβραίου που πέθανε, χωρίς να έχει κληρονόμους; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί την περιουσία του θα την κληρονομήσει αυτόματα —και μάλιστα χωρίς αυτή να φορολογηθεί— η εβραϊκή κοινότητα. Κάπως έτσι αντιλαμβάνονται τα πράγματα οι Εβραίοι. Τα δικά σας είναι κοινά, ενώ τα δικά μας όχι. Αυτοί θ' απολαμβάνουν τους καρπούς των ορφανών κληρονομιών των άλλων, αλλά δεν θα γίνεται το ίδιο με τις δικές τους κληρονομιές.

Το πραγματικό όμως πρόβλημα δεν προκύπτει από αυτήν την υποκριτική συμπεριφορά τους. Προκύπτει από τις συνέπειές της. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αυτή η παράνομα αποκτημένη κι αφορολόγητη περιουσία δημιουργεί πρόβλημα συνταγματικότητας. Γιατί; Γιατί το κληρονομηθέν κεφάλαιο ως τέτοιο παράγει κέρδος. Το κέρδος αυτό είναι που παραβιάζει την ισονομία και την ισοπολιτεία.

Γιατί; Γιατί ο κάθε Εβραίος στη χώρα όπου γεννιέται ξεκινάει με πλεονέκτημα έναντι του γηγενή. Υπάρχει πλεονέκτημα, όταν μια κοινότητα διαχειρίζεται κεφάλαιο. Γιατί; Γιατί τα κέρδη αυτού του κεφαλαίου μπορούν και δίνουν υπεροχή σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Το κεφάλαιο του Γάλλου, που πέθανε χωρίς κληρονόμους, προσφέρει ένα γενικό κέρδος και υλικά ασήμαντο στον μέσο Γάλλο. Αντίθετα από το κεφάλαιο του αντίστοιχου Εβραίου, που παρανόμως δεν δημεύεται και παρανόμως δεν φορολογείται, προκύπτει τεράστιο κέρδος για τον μέσο Εβραίο.

Γιατί; Γιατί από τα κέρδη του μπορεί ένας νεαρός Εβραίος να εξασφαλίσει μια υποτροφία και να σπουδάσει. Από τα κέρδη του ένας Εβραίος έμπορος μπορεί να εξασφαλίσει ένα προνομιακό δάνειο. Από τα κέρδη του μπορεί μια εβραϊκή συντεχνία να εξασφαλίσει τους πόρους, για να κάνει μια διαφημιστική εκδήλωση μεγάλης σημασίας. Για ποια ισονομία και ισοπολιτεία μιλάμε, όταν οι Εβραίοι πολίτες της κάθε χώρας εξασφαλίζουν κεφάλαιο που δεν τους ανήκει και τους δίνει πλεονέκτημα;

Αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης τι ακριβώς περιγράφουμε; Οι Εβραίοι, εξαιτίας της απληστίας τους και του θράσους τους, παραβιάζουν το σύνταγμα της κάθε χώρας που τους φιλοξενεί. Για να το καταφέρουν αυτό, υπέπεσαν σε τρομερά σφάλματα. "Δήλωσαν" ξένοι, "δήλωσαν" ονομαστικά ποιοι είναι και τέλος "δήλωσαν" πώς αντιλαμβάνονται τους ιθαγενείς και το σύνταγμά τους.

Ποιος λοιπόν θα κατηγορήσει τον λαό που θα θελήσει να τους απελάσει; Ποιος θα τολμήσει να τον κατηγορήσει για αδικία και ρατσισμό, αν κινηθεί εναντίον τους; Πόσο μάλλον αν οι "κλωτσιές" που θα φάνε θα γίνουν με βάση τη σιωνιστική λογική και μεθοδολογία. Ο οποιοσδήποτε λαός δηλαδή μπορεί να ζητήσει από τις υπηρεσίες του Ισραήλ όλη την επιχειρηματολογία και τις πρακτικές που συνοδεύουν την αντιπαλαιστινιακή πολιτική από το επίσημο Ισραήλ. Την επίσημη σιωνιστική αντιμειονοτική πολιτική η οποία ακολουθείται εις βάρος αυτών, που ένα σιωνιστικό κράτος θεωρεί ότι απειλούν τα συμφέροντα των πολιτών του.

Τι κάνει το Ισραήλ εις βάρος αυτών που θεωρεί ξένους, ύποπτους και επιζήμιους για το κράτος και τους πολίτες του; Τους απελαύνει; Τους αφαιρεί την ιδιοκτησία των σπιτιών τους; Τα γκρεμίζει; Τους παίρνει τα χωράφια; Τους αφαιρεί τις άδειες λειτουργίας εμπορικών καταστημάτων; Αν ένας χριστιανικός λαός ζητήσει από το κράτος του να κάνει τα ίδια εις βάρος των ξένων και παρασιτικών Εβραίων, τι θα κάνουν αυτοί; Θα αρχίσουν τα "κλάματα" και τα επιχειρήματα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Και πώς θα το κάνουν αυτό, όταν το σύνολο των πρακτικών που θα υφίστανται θα είναι πιστή αντιγραφή δικαστικών αποφάσεων του ίδιου του Ισραήλ;

Το ακόμα χειρότερο βέβαια γι' αυτούς θα είναι ν' αντιγράψουμε το σύνολο των αντιμειονοτικών πρακτικών του "πολιτισμένου" Ισραήλ. Ν' αντιγράψουμε για παράδειγμα τις πρακτικές του, προκειμένου ν' ανακαλύψει και να εκδιώξει τους εχθρούς τους. Εμείς, εξαιτίας του πολιτισμού μας, αναζητούμε νομικά "παραθυράκια" και μιλάμε για εκτροπή της δημοκρατίας, κάθε φορά που παραβιάζονται πληροφορίες που αφορούν τα προσωπικά δεδομένα.

Τι θα γίνει αν αντιγράψουμε τον "πολιτισμό" του Ισραήλ; Πολύ πριν τους διώξουμε, θα τους γκετοποιήσουμε. Όποιος από αυτούς θα τολμήσει ν' αντιπροσωπεύσει τα συλλογικά συμφέροντά τους, θα τον ονομάζουμε "τρομοκράτη" θα τον δικάζουμε και θα τον καταδικάζουμε μόνοι μας και μετά θα στέλνουμε μισθοφόρους δολοφόνους για να τον εξοντώνουν. Όποιος αρνείται ν' αποκαλύψει την εθνικότητά του, θα βασανίζεται. Με βάση το νομικό καθεστώς του "πολιτισμένου" Ισραήλ είναι θεμιτό μέσο ο βασανισμός, προκειμένου να εκμαιευτεί μια πληροφορία. Όποιος αρνείται, ακόμα και με βασανισμό να συνεργαστεί, θα "ποτίζεται" με ισραηλινής παρασκευής χημικά και θα απελευθερώνεται, για να πάει μετά από μερικές μέρες να πεθάνει στο σπίτι του. Αυτός είναι ο "πολιτισμός" αυτών που έγιναν πλούσιοι, καταγγέλλοντας τη βαρβαρότητα.

Τι θα γίνει λοιπόν, αν κάνει κάποιος εις βάρος των Εβραίων αυτά τα οποία κάνουν οι ίδιοι εις βάρος των Παλαιστινίων; Θα τολμήσουν να τον αποκαλέσουν φασίστα ή ναζιστή; Γιατί; Επειδή αντιγράφει τις πολιτικές του "δημοκρατικού" Ισραήλ; Αυτοί δεν είναι που ισχυρίζονται ότι το Ισραήλ είναι ένα δίκαιο και πολιτισμένο κράτος; Αυτοί δεν είναι που υποστηρίζουν την πολιτική του "δημοκράτη" Σαρόν; Αυτοί δεν είναι που ισχυρίζονται ότι νομιμοποιούνται ως λαός να προστατεύσουν με όλα τα μέσα τα εθνικά τους συμφέροντα;

Είναι δυνατόν οι πανομοιότυπες πρακτικές άλλους να τους χαρακτηρίζουν ως άδικους φασίστες και άλλους ως "δίκαιους" δημοκράτες που πολεμάνε την τρομοκρατία; Είναι δυνατόν να υπάρχουν "πολιτισμένοι" βασανιστές και σε τι μπορούν να διαφέρουν από τους βάρβαρους συναδέρφους τους; Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε συνεχώς για βλακεία και πλεονεξία. Από βλακεία οι άπληστοι Εβραίοι δημιούργησαν μόνοι τους τις συνθήκες για να εκδιωχθούν από όλα τα κράτη.

Αυτά όλα τα προφανώς παράνομα οι λαοί οι οποίοι φιλοξενούν τους Εβραίους δεν τα γνωρίζουν. Αν τα γνώριζαν, είναι βέβαιον ότι θα τους έδιωχναν με τις "κλωτσιές" πολλά χρόνια πριν. Ενώ όμως οι λαοί δεν τα γνωρίζουν, τα γνωρίζουν οι ίδιοι οι Εβραίοι. Οι ίδιοι οι Εβραίοι γνωρίζουν ότι στο νομικό επίπεδο είναι παράνομοι ξένοι μέσα στις χώρες όπου τους φιλοξενούν. Γνωρίζουν την αδυναμία τους στο επίπεδο αυτό. Γνωρίζουν ότι η θέση τους είναι επισφαλής, αν κάποιος κατορθώσει κι αποδείξει ότι ζουν παρασιτικά κι αντεθνικά στα κράτη όπου φιλοξενούνται. Ακριβώς, επειδή τα γνωρίζουν όλα αυτά, θέλησαν ν' αμυνθούν, για να μπορούν να επιβιώσουν επί μακρόν μέσα στα κράτη όπου "λαθροβιούν" παρασιτικά;

Τι έκαναν; Τα γνωστά εβραϊκά "κόλπα" του "κοσμοπολιτισμού", του "ανθρωπισμού" κλπ.. Αυτούς που αδικούν θέλησαν να τους αδικήσουν ακόμα πιο πολύ. Να τους αδικήσουν σ' εκείνον τον βαθμό, που θα τους καταστήσουν απόλυτα ακίνδυνους. Πώς το κατάφεραν αυτό; Με τον εξής απλό "κοσμοπολίτικο" και "ανθρωπιστικό" τρόπο. Γνωρίζοντας οι ίδιοι ότι στα κράτη μέσα στα οποία κατοικούν είναι "ξένοι", για να μην είναι μόνοι τους, έφεραν κι άλλους "ξένους". Αντέγραψαν τις πρακτικές που εφάρμοσαν στην ηττημένη Γερμανία. Ό,τι έκαναν κάποτε εις βάρος της Γερμανίας, σήμερα επιχειρούν να το κάνουν εις βάρος όλων των κρατών που τους φιλοξενούν.

Εβραίοι "κρύβονται" πίσω από τα τεράστια μεταναστευτικά ρεύματα των φτωχών του λεγόμενου "τρίτου κόσμου". Εβραίοι τα "ενθαρρύνουν" και Εβραίοι κατηγορούν τα κράτη που ακολουθούν αντιμεταναστευτικές πολιτικές. Εβραίοι πιέζουν τις κυβερνήσεις να χρηματοδοτήσουν όλες εκείνες τις μη κυβερνητικές οργανώσεις που "πουλάνε" κοινωνική "ευαισθησία" και οι οποίες προπαγανδίζουν το πολυπολιτισμικό μοντέλο. "Ευαίσθητοι" Εβραίοι ήταν οι αρχικοί χρηματοδότες και ιδρυτές των περισσοτέρων από αυτές τις οργανώσεις. Τις οργανώσεις, που προσπαθούν να πείσουν τους λαούς ότι πρέπει ν' ανοίξουν τα σύνορά τους στους οικονομικούς μετανάστες.

Τις οργανώσεις, που βρήκαν εύκολα συμμάχους ανάμεσα στα νεόπλουτα κουτορνίθια του σοσιαλισμού και της αριστεράς και τα οποία νομίζουν ότι κάνουν ανθρωπιστική πολιτική, ευνοώντας τους ξένους εις βάρος των γηγενών. Τα κουτορνίθια, που δεν βλέπουν ότι αυτοί οι οποίοι τους "πατρονάρουν" είναι οι ίδιοι που δημιουργούν τους φτωχούς και τους οποίους οι ίδιοι ελεούν εις βάρος των λαών που υποτίθεται αντιπροσωπεύουν. "Ψιλά γράμματα" για κάποιον που μια ζωή ζει πλούσια, χωρίς να δουλεύει, επειδή για μία νύχτα φώναζε "εδώ πολυτεχνείο".

Τι επιδιώκουν οι Εβραίοι μέσα από αυτήν την πολιτική; Ό,τι επιδίωκαν και στη Γερμανία. Να αποδυναμώσουν τους λαούς, που σε κάποια στιγμή μπορεί να τους απειλήσουν. Στόχος τους είναι να καταστρέψουν κυρίως την έννοια της "πατρίδας". Επιδιώκουν να αποσυνδέσουν τους λαούς από την "ιδιοκτησία" τους. Γιατί; Γιατί η ιδιοκτησία συνδέει έναν άνθρωπο ή έναν λαό με έναν συγκεκριμένο χώρο τον οποίο ονομάζει πατρίδα του. Γιατί σε μια κατάσταση, στην οποία ισχύει το γνωστό …"όπου γη πατρίς", το πλεονέκτημα θα το έχουν οι επί αιώνες "περιπλανώμενοι". Σε μια παγκόσμια κοινωνία απάτριδων το πλεονέκτημα θα το έχουν οι επαγγελματίες απάτριδες.

Έχοντας αυτόν τον συγκεκριμένο στόχο, προσπαθούν να εξαλείψουν το σύνολο των παραμέτρων που δρουν αρνητικά για τον σχεδιασμό τους. Μια τέτοια παράμετρος είναι και η έννοια η πατρίδας και ότι αυτήν συνεπάγεται. Γι' αυτόν τον λόγο αγωνίζονται να αλλοιώσουν τις πληθυσμιακές συνθέσεις των πάλαι ποτέ ομοιογενών εθνικών κρατών που τους φιλοξενούν. Αγωνίζονται να βάλουν "νόμιμους" ξένους μέσα στα κράτη, ώστε να δημιουργήσουν κοινό μπλοκ συμφερόντων μ' αυτούς. Να δημιουργήσουν τεράστιες μειοψηφίες που ο χώρος στον οποίο φιλοξενούνται δεν θα είναι πατρίδα τους. Αγωνίζονται να αναγκάσουν τα κράτη να νομοθετήσουν υπέρ των ξένων, ώστε μαζί μ' αυτούς να επωφεληθούν και οι τοπικές εβραϊκές κοινότητες.

Αυτή η νομοθεσία για τα συνταγματικά δικαιώματα των ξένων μέσα στην κάθε εθνική κοινωνία είναι η τελευταία ελπίδα των Εβραίων για παραμονή τους μέσα στην κάθε χώρα που λεηλατούν. Μέσα στα πλαίσια της ίδιας πολιτικής επιχειρείται ταυτόχρονα και η οικονομική εξαθλίωση των λαών. Πώς γίνεται αυτό; Εβραίοι είναι αυτοί οι οποίοι δημιουργούν το νομικό πλαίσιο της Νέας Τάξης. Ένα νομικό πλαίσιο, που αφήνει τους λαούς στο έλεος των πολυεθνικών και των πλουσίων αυτού του κόσμου.

Εξαιτίας αυτού του πλαισίου, επιτρέπεται σήμερα ό,τι επί αιώνες απαγορευόταν από τις "κλειστές" και προστατευτικές για τους λαούς εθνικές πολιτικές. Επιτρέπεται η ιδιοκτησία ξένων μέσα στην κάθε χώρα. Επιτρέπεται σε ξένους να αγοράζουν εθνικά κεφάλαια μείζονος στρατηγικής σημασίας. Επιτρέπεται σε ξένους να κατοικούν και να εργάζονται όπου θέλουν. Γιατί; Για να δημιουργηθεί μέσα σε κάθε χώρα μια τεράστια και οικονομικώς πανίσχυρη μειονότητα ξένων με δικαιώματα και ιδιοκτησία και η οποία θα έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τους τοπικούς Εβραίους. Μια τεράστια μειονότητα ιμπεριαλιστών, η οποία θα κρύβεται πίσω από τα δικαιώματα που θεωρητικά δόθηκαν στους φουκαράδες Κούρδους ή Αφγανούς, για να φάνε ένα κομμάτι ψωμί ως μετανάστες.

Αυτό ήταν και το ζητούμενο. Συμβαίνει αυτό που σε άλλο σημείο αναφέραμε με τις συμμαχίες αυτών που κλέβουν. Το γεγονός ότι ακόμα και ο πιο φουκαράς μετανάστης βρίσκεται κι εργάζεται σε μία χώρα εις βάρος του τοπικού πληθυσμού, τον κάνει σύμμαχο μ' αυτόν που την λεηλατεί. Ταυτίζεται ο φουκαράς, που απλά επιβιώνει στα όρια της αθλιότητας, με το ιμπεριαλιστικό κτήνος.

Για να είναι ακόμα πιο σίγουροι ότι οι λαοί θα εξουθενωθούν, τους "έφαγαν" και τις αποταμιεύσεις, που αντιπροσώπευαν τους κόπους μιας ζωής. Με τα γνωστά παιχνίδια των χρηματιστηρίων απορρόφησαν τη "ρευστότητα" των λαών κι έβγαλαν στο "σφυρί" τεράστια ποσότητα κεφαλαίου, για να σπεύσουν πολλοί ξένοι μετρίων οικονομικών δυνατοτήτων να την αγοράσουν. Με την πολιτική αυτήν δηλαδή δημιούργησαν και μια μεγάλη μερίδα ξένων μικροϊδιοκτητών, που έχει συμπλέοντα συμφέροντα με τους μεγαλοκλέφτες.

Τα αποτελέσματα ήταν τραγικά για όλους τους λαούς. Οι γηγενείς μέσα σε κάθε κράτος έγιναν μια "ξεδοντιασμένη" άνεργη πλειονότητα που συντηρείται με επιδόματα και όλοι οι υπόλοιποι ελέγχουν τα πάντα. Οι πλούσιοι ξένοι ελέγχουν το κεφάλαιο, οι απλά ευκατάστατοι ξένοι απέκτησαν από ένα οικοπεδάκι και οι φτωχοί ξένοι είναι οι μόνοι που εργάζονται σε δουλειές "δευτέρας κατηγορίας", εφόσον δεν υπάρχει πλέον παραγωγή στη Δύση.

Η Ελλάδα είναι ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αυτής της εγκληματικής πολιτικής. Σε μια χώρα των 10.000.000 υπάρχουν 3.000.000 ξένων μεταναστών, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι παράνομοι και ως εκ τούτου εκβιάσιμοι από τους Εβραίους "προστάτες" τους. Ο ελληνικός πληθυσμός είναι άνεργος, φτωχός και λόγω οικονομικών προβλημάτων μαστίζεται από την υπογεννητικότητα. Ένας πληθυσμός που διαρκώς φθίνει οικονομικά και ηλικιακά και του έχουν στερηθεί τα δεδομένα που θα του επέτρεπαν ν' ανακάμψει.

Από την άλλη πλευρά συμβαίνουν τα ακριβώς αντίθετα. Οι ξένοι λαθρομετανάστες, ερχόμενοι από την απόλυτη φτώχεια, δέχονται να δουλέψουν οπουδήποτε και υπό οποιουσδήποτε όρους. Εξασφαλίζοντας ακόμα κι αυτό το ταπεινό μεροκάματο του λαθρομετανάστη, που είναι μεγαλύτερο από το επίδομα ανεργίας του νόμιμου γηγενή ανέργου, διαρκώς ισχυροποιούνται οικονομικά, κυριαρχώντας σε μεγάλους τομείς της αγοράς εργασίας. Ταυτόχρονα με την οικονομική ισχυροποίησή τους αναπαράγονται με διαφορετικούς ρυθμούς και σύντομα θ' αρχίσουν —λόγω δύναμης πλέον— όχι απλά να ζητάνε αλλά να απαιτούν δικαιώματα. Οι ξένοι ιδιοκτήτες και άρπαγες του ελληνικού κεφαλαίου με τον τρόπο αυτόν έχουν εξασφαλίσει μια "ασπίδα" κάποιων δεκάδων χιλιάδων ξένων μικροϊδιοκτητών και κάποιων 3.000.000 φτωχών εργαζομένων.

Τι θα κάνουν οι Έλληνες, αν θελήσουν ν' αντιδράσουν σ' αυτήν την πραγματική πλέον "κατοχή"; Θα διώξουν τους Εβραίους ως ξένους, που ευθύνονται γι' αυτήν την "κατοχή"; Πώς θα τους διώξεις, όταν αυτοί θ' αρχίσουν να "κρύβονται" πίσω από τα εκατομμύρια των μεταναστών που βρίσκονται στην Ελλάδα υπό το ίδιο νομικό καθεστώς. Ακόμα και ρατσιστικές πρακτικές να θελήσεις ν' ακολουθήσεις, τα πράγματα εύκολα γίνονται επικίνδυνα, εφόσον τα υπάρχοντα πληθυσμιακά μεγέθη παραπέμπουν πλέον σε εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις.

Αυτά κατάφεραν οι Εβραίοι μέσα στο σύνολο των δυτικών χωρών. Αλλοίωσαν τις πληθυσμιακές συνθέσεις και, εκμεταλλευόμενοι τη μεγάλη "μάζα" των ξένων, νομοθέτησαν εις βάρος των γηγενών. Όμως, αυτό το οποίο δεν γνωρίζουν είναι ότι για τα πάντα βρίσκονται λύσεις. Γνώσεις και ευφυΐα να έχει κάποιος και θα βρει τη στρατηγική που τον ωφελεί. Θα βρει τη στρατηγική που διασπά τα κοινά συμφέροντα των ξένων "παρασίτων" και των ξένων εργαζομένων.

Αυτοί τι θα κάνουν σε περίπτωση που θα βρεθεί η στρατηγική που θα ευνοεί καί τους γηγενείς καί τους φτωχούς μετανάστες. Αυτοί πού θα πάνε να κρυφτούν, αν τα θύματά τους τα "βρουν" μεταξύ τους. Το "μήνυμα" δόθηκε στη Γαλλία και όσοι έχουν γνώσεις το κατάλαβαν. Οι λαοί, ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες —αν πεινάσουν λίγο ακόμα—, είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν τη σύγκρουση με τους πάντες.

"Αιφνιδιάστηκαν" λέει οι πάντες με την κατάσταση στη Γαλλία. Γιατί αιφνιδιάστηκαν; Δεν γνωρίζουν την παθολογία του χριστιανισμού; Δεν γνωρίζουν ότι μια χριστιανική κοινωνία, όταν φτάνει στα όρια της οικονομικής εξαθλίωσης, πάντα "αρρωσταίνει" με τον ίδιο τρόπο; Οι μόνοι που σίγουρα αιφνιδιάστηκαν ήταν τα κουτορνίθια που παριστάνουν τους "ανθρωπιστές" στις πλάτες άλλων. Τα κουτορνίθια, που παριστάνουν τους σοσιαλιστές ηγέτες και οι οποίοι μέσα από τις νεόκτιστες βίλες τους νομίζουν ότι οι λαοί μπορούν να ζουν πλούσια, μιμούμενοι τους ίδιους. Θεωρούν ότι μπορούν να γίνουν οι ίδιοι πρότυπα ζωής για τους λαούς τους. Όπως αυτοί ζουν εις βάρος των ομοεθνών τους που δουλεύουν, έτσι μπορούν και οι γηγενείς να ζουν εις βάρος των ξένων λαθρομεταναστών που εργάζονται. Να "πουλάνε" ανθρωπισμούς, πολιτισμούς και υπηρεσίες και να κάθονται.

Δυστυχώς για τους Εβραίους, πάνω σ' αυτά τα κουτορνίθια στηρίζονται. Νομίζουν ότι η Ευρώπη, που προκαλούν με τη στάση τους, είναι η Βρετανία, που λειτουργεί ως φιλοεβραϊκός "χαφιές" των ΗΠΑ. Νομίζουν ότι η Ευρώπη, που προκαλούν, είναι οι σοσιαλιστές ηγέτες "ανδρείκελα" που την "κυβερνούν". Οι ηγέτες, που τους "ταΐζουν" οι Εβραίοι και οι οποίοι βολεύουν τα παιδιά τους στις πολυεθνικές.

Αυτό είναι λάθος. Ευρώπη δεν είναι οι μεγαλοκηφήνες, που πλούτισαν από τον σοσιαλισμό, "πουλώντας" ανθρωπισμό και κοσμοπολιτισμό. Ευρώπη είναι οι λαοί της. Οι πάλαι ποτέ περήφανοι εργαζόμενοι, που σήμερα εξευτελίζονται στις ουρές των ταμείων ανεργίας. Αυτοί που αρχίζουν πλέον κι ανεβάζουν τον χριστιανικό "πυρετό". Ένας "πυρετός", που δεν μπορεί να ελεγχθεί με "ημίμετρα-ασπιρίνες". Ένας "πυρετός", ο οποίος δεν μπορεί να ελεγχθεί επί μακρόν με τις σοφιστείες των "προοδευτικών", που έγιναν πλούσιοι εις βάρος των λαών.

Βαρόμετρα της Ευρώπης είναι η Γαλλία και η Γερμανία. Δύο χώρες κλασικά χριστιανικές, πανίσχυρες και με γνώση τόσο των Αμερικανών όσο και των Εβραίων. Δύο χώρες που έχουν διαφορές να επιλύσουν καί με τους Αμερικανούς καί με τους Εβραίους. Δύο χώρες που, αν λειτουργήσουν ως "οδηγοί" των υπολοίπων, θ' αρχίσουν την "αποκαθήλωση" του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και θ' αρχίσουν να εξάγουν περισσότερους Εβραίους από λάχανα.

Αυτό δεν είναι κάτι το δύσκολο να συμβεί, γιατί οι πανάσχετοι "πλανητάρχες" έχουν αρχίσει ένα μπαράζ βλακείας, που τους αποκαλύπτει. Έχουν αρχίσει από μόνοι τους να βγάζουν τις "μάσκες" του πολιτισμού. Αυτοί, που έγιναν οι "άγιοι" ως …τα "θύματα των θυμάτων", κατηγορούνται για γενοκτονία στη Ζενίν. Αυτοί, που έγιναν οι παγκόσμιοι ηγέτες σαν …οι ακριβοδίκαιοι "κριτές των κριτών", τους υπόσχονται —έναντι ανταλλαγμάτων— να μην γίνει εις βάθος έρευνα για τη γενοκτονία αυτήν.

Μιλάμε για τρομερά πράγματα, εφόσον καί οι δύο αυτοί "συνέταιροι" μπορούν ακόμα και περιφέρονται με ασφάλεια στον Πλανήτη, γιατί υποτίθεται ότι επέβαλαν τους διεθνείς νόμους στη ναζιστική Γερμανία. Τα άχρηστα ζώα δεν μπόρεσαν ούτε για μισό αιώνα ν' αντέξουν να κρύψουν την πραγματική τους ταυτότητα. Το Ισραήλ έχει σταθεροποιηθεί στη συνείδηση του κόσμου ως ένα κράτος χειρότερο της ναζιστικής Γερμανίας και οι Αμερικανοί έχουν ταυτιστεί με την αδικία και την υποκρισία.

Γι' αυτόν τον λόγο θεωρούμε τους Εβραίους παντελώς βλάκες. Ενώ είχαν από την αρχή σκοπό να κάνουν αθλιότητες, προκειμένου να πλουτίσουν, δεν φρόντισαν να καλύψουν έστω και νομικά τους εαυτούς τους. Οι πιο διάσημοι δικηγόροι του κόσμου έκαναν το πιο τρομερό νομικό σφάλμα στην ιστορία του συστήματος εξουσίας. Αυτό το σφάλμα είναι που θα "πληρώσουν". Αυτό το σφάλμα, το οποίο πραγματοποίησαν εξαιτίας της απληστίας τους. Για τα λίγα "ορφανά" οικόπεδα των Εβραίων που μετακινήθηκαν, δεν εξασφάλισαν νομικές άμυνες. Εξάντλησαν την ευφυΐα τους, για να επιβάλουν σε όλα τα κράτη τη νέα μεταναστευτική πολιτική και την ίδια ώρα δεν έχουν το νομικό οπλοστάσιο για να την εκμεταλλευτούν.

Μετακίνησαν δεκάδες εκατομμύρια "ξένων" και δεν μπορούν να ταυτιστούν μ' αυτούς, ώστε νομικά να δημιουργήσουν κοινό μπλοκ συμφερόντων. Γιατί; Γιατί όποιος λαός κινηθεί εναντίον των "ξένων" Εβραίων, μπορεί νομικά να τους διαχωρίσει από τους υπόλοιπους. Μπορεί με νομικά μέσα να διασπάσει το ενιαίο μπλοκ των ξένων. Αυτό είναι εύκολο να το επιτύχει κάποιος, αν γνωρίζει τους νόμους. Πώς; Με τον εξής απλό τρόπο. Νομικά είναι τελείως διαφορετικό πράγμα το να κινηθείς εναντίον "ξένων" οι οποίοι λειτουργούν αντισυνταγματικά και αντεθνικά από το να στραφείς εναντίον όλων των ξένων. Άλλο πράγμα είναι να θέλεις να διώξεις τους Εβραίους ως ξένα παράσιτα και άλλο πράγμα να θέλεις να διώξεις όλους τους ξένους γενικά.

Τους Εβραίους τους διώχνεις με την αιτιολογία ότι είναι ξένοι, οι οποίοι δεν σέβονται το σύνταγμα και λειτουργούν εις βάρος όλου του λαού που κατοικεί σε ένα κράτος. Αυτοί οι παράνομοι ξένοι δεν έχουν σχέση με τους ξένους λαθρομετανάστες. Αυτούς που εργάζονται και σέβονται το σύνταγμα. Αυτούς που αγωνίζονται ν' αποκτήσουν τα δικαιώματα των γηγενών και άρα να θέσουν τους εαυτούς τους υπό τους νόμους του συντάγματος. Αυτούς που, όταν αποκτήσουν τα δικαιώματα που ονειρεύονται, θα είναι επίσης θύματα των Εβραίων. Αν το αντιληφθεί αυτό ο αναγνώστης, θα καταλάβει ότι είναι απλά θέμα νομικών διαδικασιών να απελαθούν όλοι οι Εβραίοι από όλα τα κράτη, φορώντας μόνον τα "εσώρουχά" τους.

Επειδή τα πράγματα είναι δυνατόν σε σύντομο χρονικό διάστημα να εξελιχθούν ραγδαία εις βάρος των Εβραίων, αυτό που λέει ο γράφων είναι το εξής: Ό,τι αφορά το μέλλον τους, θα εξαρτηθεί από τη σημερινή στάση τους απέναντι στους λαούς. Τη στάση που θα κρατήσουν σήμερα που είναι πανίσχυροι και όχι όταν θ' αρχίσουν να τους "σέρνουν" οι λαοί στους δρόμους. Τη στάση που θα κρατήσουν σήμερα που γελάνε εις βάρος των πάντων και όχι όταν θ' αρχίσουν να κλαίνε εξαιτίας των πάντων.

Αν θέλουν να ελπίζουν στη στοιχειώδη επιβίωση, που σύντομα θα φαντάζει πολυτέλεια γι' αυτούς, θα πρέπει να κινηθούν πρώτοι και να προηγηθούν των εξελίξεων. Ας κάνουν μόνοι τους απολογισμό του ρόλου τους κι ας ζητήσουν εγκαίρως συγνώμη από τους λαούς. Ας μην ελπίζουν στην προστασία των Αγγλοσαξόνων, γιατί κι αυτοί δεν είναι πολύ καλύτεροι απ' αυτούς. Οι Αγγλοσάξονες σίγουρα δεν θα έχουν καμία διάθεση να πολεμήσουν όλον τον κόσμο για τους Εβραίους. Τόσο το "παρελθόν" τους όσο και η ιστορία τους δείχνει ότι υποστηρίζουν κάποιον μόνον για όσο διάστημα αυτός τους είναι χρήσιμος. Οι Εβραίοι δηλαδή καλά θα κάνουν να μην στηρίζονται και πολύ στους Αγγλοσάξονες, γιατί είναι θέμα χρόνου, όταν δυσκολέψουν τα πράγματα, να την "πατήσουν". Όπως τους στήριξαν, όταν τους είχαν ανάγκη, έτσι θα τους εγκαταλείψουν, αν τους αντιληφθούν ως επικίνδυνο "φορτίο".

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ας σκεφτούν οι Εβραίοι τις πιθανότητες επιβίωσής τους υπό τις παρούσες συνθήκες κι ας επενδύσουν το μέλλον τους εκεί όπου υπάρχει πιθανότητα να εξασφαλιστεί. Ο γράφων λέει ότι αυτό το οποίο πρέπει να κάνουν είναι ν' αλλάξουν την τακτική τους απέναντι στους Παλαιστίνιους και τους Άραβες γενικότερα. Είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν, γιατί δεν έχουν ελπίδες να επιβιώσουν μέσα στα κράτη, που τα "πούλησαν" επανειλημμένως.

Οι Εβραίοι σύντομα θ' αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τα κράτη που τους φιλοξενούν. Είτε με τις "κλωτσιές" είτε με τις "καρπαζιές", θα φύγουν, γιατί οι λαοί δεν πρόκειται να τους συγχωρήσουν τίποτε απολύτως. Από τη στιγμή που υπάρχει πλέον και το κράτος του Ισραήλ, δεν θα καθίσουν καν να σκεφτούν οι λαοί την εκ νέου τιμωρία των Εβραίων μέσω των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Οι Εβραίοι έκαναν το λάθος και ίδρυσαν το κράτος του Ισραήλ και αυτό από μόνο του απειλεί τις συνθήκες μονιμότητάς τους μέσα στα κράτη που τους φιλοξενούν.

Μέχρι τώρα παρέμεναν αναγκαστικά μέσα σ' αυτά, γιατί οι λαοί που τους μισούσαν δεν μπορούσαν να τους "ξεφορτωθούν". Μπορούσαν να τους τιμωρήσουν, αλλά όχι να τους διώξουν. Από τη στιγμή που υπάρχει το Ισραήλ, τέτοιο πρόβλημα δεν υπάρχει. Το μέλλον των Εβραίων βρίσκεται εκεί όπου ξεκίνησε το παρελθόν τους. Δεν υπάρχει άλλος χώρος στον πλανήτη, που να είναι διατεθειμένος να τους φιλοξενήσει. Όταν όμως είσαι Εβραίος, άπληστος και κακός, δεν έχεις ούτε ένα ευνοϊκό στοιχείο που να σε βοηθάει.

Πώς θα ελπίζουν οι Εβραίοι σε ένα μέλλον στη Μέση Ανατολή, όταν είναι "μαλωμένοι" με όλον τον κόσμο γύρω από το Ισραήλ; Οι Άραβες, με βάση την μέχρι τώρα στάση των Εβραίων, όχι απλά δεν τους θέλουν στη "γειτονιά" τους, αλλά να τους "πιουν" το αίμα δεν χορταίνουν. Τι μέλλει γενέσθαι δηλαδή; Ο γράφων έχει να προτείνει το εξής: Οι Εβραίοι, αφού δεν μπόρεσαν ως άνθρωποι να εξασφαλίσουν δωρεάν την αγάπη των Αράβων, ας εξαγοράσουν τουλάχιστον την ανοχή τους, για να κερδίσουν τον χρόνο, ώστε να ξαναδοκιμάσουν για την αγάπη.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Οι Εβραίοι σήμερα —και άρα πριν αρχίσει να επιδεινώνεται η κατάσταση γι' αυτούς στη Δύση— ας στραφούν προς την Ανατολή. Τα γερμανικά χρήματα, που έτσι κι αλλιώς σύντομα θα τους ζητηθούν να τα επιστρέψουν, ας τα χαρίσουν οι ίδιοι νωρίτερα στους λαούς του Ισλάμ, για ν' αναπτυχθούν. Αυτά τα χρήματα δεν τα έχει ανάγκη ούτε η Δύση ούτε οι λαοί της. "Μυαλό" χρειάζονται περισσότερο οι χριστιανοί της Δύσης και όχι χρήματα.

Αυτό που λέμε δηλαδή είναι ότι θα πρέπει να "εκμεταλλευτούν" έναν πλούτο, που έτσι κι αλλιώς είναι χαμένος γι' αυτούς. Σε μια τέτοια περίπτωση κανένας δεν θα τους κατηγορήσει, γιατί θα βοηθήσουν πραγματικά φτωχούς ανθρώπους, που έχουν ανάγκη βοήθειας. Έχουν συμφέρον να βοηθήσουν το Ισλάμ, γιατί σύντομα θα "ψάχνουν" χώρο για να ζήσουν και δεν θα βρίσκουν τίποτε. Θα παρακαλάνε τους λαούς να τους ξαναβάλουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κι αυτοί θα αρνούνται. Θα τους παρακαλάνε να τους επιβάλουν ποινή, που θα τους επανεντάσσει στις κοινωνίες ως "καθαρούς" και οι λαοί θα αρνούνται. Θα τους στέλνουν με τη βία σε ένα πολιορκημένο από τους Άραβες Ισραήλ και εκεί θα είναι χειρότερα ακόμα και από το πιο σκληρό στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Οι Εβραίοι σήμερα θα πρέπει ν' αποφασίσουν μόνοι τους, αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν. Τα πράγματα έχουνε φτάσει στα όρια. Δεν βρισκόμαστε σήμερα σε ένα κρίσιμο "σταυροδρόμι", που δίνει παράταση ζωής μέσω μιας έστω και δύσκολης "πορείας". Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στο απόλυτο αδιέξοδο, που στο τέλος του υπάρχει μόνον ο θάνατος. Η ανθρωπότητα δεν μπορεί πλέον να επιβιώσει με την "αρρώστια" της. Δεν μπορεί να "αποθεραπεύεται" προσωρινά μέσω ενός πολέμου, όπως έκανε στο παρελθόν.

Η τεχνολογική πρόοδος στον τομέα των όπλων μαζικής καταστροφής έχει κάνει τον πόλεμο απαγορευτική μέθοδο "αποθεραπείας". Αν αρχίσουν οι άνθρωποι να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον, κανένας δεν γνωρίζει ποιος θα κάνει το μεγάλο "σφάλμα". Το "σφάλμα" που θα καταστρέψει ταυτόχρονα καί τον άνθρωπο καί το περιβάλλον του. Όταν και ο τελευταίος τρομοκράτης μπορεί εύκολα να βρει πυρηνικά όπλα, ευνόητο είναι ότι το ίδιο μπορεί να κάνει και ένα κράτος, που θα βρεθεί στα όρια της απελπισίας. Ευνόητο είναι ότι τα πράγματα δεν μπορούν να λειτουργήσουν με τον "παραδοσιακό" αιματηρό τρόπο.

Η ανθρωπότητα —και κυρίως ο πανίσχυρος χριστιανικός κόσμος, που διαχειρίζεται την κοσμοκρατορία— σύντομα θ' αναγκαστεί από τις συνθήκες να πάρει την απόφαση της τελικής "αποθεραπείας". Από τη στιγμή που θα συμβεί αυτό, ευνόητο είναι ότι θα πρέπει να "ξεφορτωθεί" με κάθε τρόπο τον "καρκίνο" που επιβαρύνει την "αρρώστιά" του. Θα αναγκαστεί, ακόμα και με τη βία, να "ξεφορτωθεί" τους Εβραίους, που επιβαρύνουν την κοινωνική του λειτουργία.

Εκ των δεδομένων δηλαδή, αν είναι έξυπνοι οι Εβραίοι —πριν οι χριστιανοί αποφασίσουν να επιλύσουν το "εβραϊκό ζήτημα"— θα πρέπει από μόνοι τους να πάψουν να είναι "ζήτημα". Οι Εβραίοι θα πρέπει ν' αποφασίσουν αν θα γίνουν επιτέλους πραγματικοί άνθρωποι ή θα αγωνιστούν να επιβιώσει ο εβραϊκός ανθρωπότυπος, που τους καθιστά μονίμως τα κερδοσκοπικά "σκουπίδια" της κάθε κοινωνίας.

Οι εποχές, που ο  "καρκίνος" κρυβόταν εκ του ασφαλούς μέσα στα "άρρωστα" εθνικά κράτη, παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Σε λίγο καιρό η Ρώμη δεν θα μπορεί να τους προστατεύσει αποτελεσματικά, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι δεν μπορούν οι λαοί να τους "ξεφορτωθούν". Οι εποχές, που η Ρώμη έκανε ό,τι ήθελε μέσα στον χριστιανικό "οίκο" και "έκρυβε" τα όργανα-σκουπίδια της κάτω από τα εθνικά "χαλιά" ή τους εθνικούς "καναπέδες", πέρασαν. Σήμερα υπάρχει το κράτος του Ισραήλ. Οι Εβραίοι σύντομα θα κληθούν ν' αποφασίσουν αν θα γίνουν πραγματικοί άνθρωποι και αν θα κάνουν το Ισραήλ ένα πραγματικά ανθρώπινο και πολιτισμένο κράτος.

Αν αποφασίσουν να φερθούν ως "σκουπίδια" και θελήσουν αυτό το κράτος να το κάνουν "σκουπιδοτενεκέ", θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η μοίρα των "σκουπιδοτενεκέδων" είναι να καίγονται μαζί με το περιεχόμενό τους. Οι Εβραίοι λοιπόν είναι αυτοί οι οποίοι κρατάνε τη μοίρα τους στα δικά τους χέρια. Εμείς απλά θα περιμένουμε τις αποφάσεις τους και θα προσαρμοστούμε πάνω σ' αυτές.

Αυτή η προσαρμογή βέβαια έχει σχέση μόνον με τον απλό εβραϊκό λαό και όχι με τα "γουρούνια" που τον κυβερνούν. Αυτά τα "γουρούνια" θα πρέπει να τα σύρει η ανθρωπότητα στα διεθνή δικαστήρια, για να τα δικάσει για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Όλο το μίσος της θα πρέπει να "πέσει" πάνω σ' αυτά. Διακαής μας πόθος είναι να τα δούμε να ακρωτηριάζονται με τις ισραηλινές μεθόδους και τα πτώματά τους να μην θαφτούν, όπως αρμόζει στους ανθρώπους, αλλά να πεταχτούν σε βόθρους, όπως αρμόζει σε μιάσματα.

Όλοι αυτοί οι δολοφόνοι για ένα πράγμα να είναι σίγουροι. Ό,τι και να γίνει, όπως και να γίνει, όσο χρόνο και να χρειαστεί για να γίνει, αυτοί είναι καταδικασμένοι. Όλη η ανθρωπότητα να "σωθεί", αυτοί δεν θα γλιτώσουν. Ακόμα και να θελήσουν να εξαφανιστούν από το "πρόσωπο" της Γης, υπάρχουν άνθρωποι, που είναι διατεθειμένοι να "σκορπίσουν" τις ζωές τους, αναζητώντας τους. Άνθρωποι αποφασισμένοι να τους βρουν, ακόμα και στο "κέρατο της κατσίκας" να κρυφτούν.

Ας συνηθίσουν στην ιδέα ότι άγρυπνα "μάτια" θα τους παρακολουθούν μέρα-νύχτα. Ας συνηθίσουν στην ιδέα ότι δεν πρόκειται να γλιτώσουν με καμία δύναμη και για κανέναν λόγο. Για όσο διάστημα θα μένουν ατιμώρητοι οι δολοφόνοι των παιδιών της Παλαιστίνης, πολλοί θα είναι αυτοί οι οποίοι δεν θα κοιμούνται, μέχρι να υπάρξει δικαίωσή τους. Το δωδεκάχρονο παιδί, που εκτέλεσαν μπροστά στις κάμερες, δεν ήταν "ορφανό". Δεν ήταν παιδί κάποιου κατώτερου Θεού, που μπορούν τα ζώα να το εκτελούν χωρίς συνέπειες. Θα πληρώσουν και μάλιστα ακριβά τα εγκλήματά τους.

Ανάμεσα σ' αυτούς τους φανερούς δολοφόνους βάζουμε και όλους τους αφανείς συνενόχους τους. Όλους εκείνους τους Εβραίους, που επιτρέπουν σ' αυτά τα ζώα να σκοτώνουν ανθρώπους. Τους Εβραίους των ΗΠΑ, που "χαράζουν" την "αντιτρομοκρατική" πολιτική των ιμπεριαλιστών φονιάδων. Τους Εβραίους των ΗΠΑ, που πιέζουν τα διεθνή δικαστήρια να "αλληθωρίζουν", κάθε φορά που πέφτουν επάνω σε υποθέσεις Ισραηλινών. Τους Εβραίους όλων των δυτικών κρατών, που κρύβουν την εθνική τους ταυτότητα και οι οποίοι έχουν παρεισφρήσει στους κρατικούς μηχανισμούς των κρατών αυτών και με την ισχύ των θέσεών τους δεν αφήνουν τη γενική κατακραυγή να εκδηλωθεί.  Τα ζώα, που "καπελώνουν" τους λαούς και, "φιμώνοντάς" τους, επιτρέπουν στους Ισραηλινούς να συνεχίζουν τις δολοφονίες τους.

Κατάλαβαν κάποιοι "Έλληνες" σε ποιους αναφερόμαστε; Ας προσπαθήσουν να το καταλάβουν πολύ καλά, γιατί αυτοί ειδικά έχουν και την επιπρόσθετη υποχρέωση να ενημερώσουν και τους νεκρούς πατέρες τους για τα "νέα". Ας το καταλάβουν όλοι οι "Έλληνες" πολιτικοί, που αποκρύπτουν εκ του πονηρού την εβραϊκή τους καταγωγή και "πουλάνε" φιλία στους Παλαιστίνιους, "σπρώχνοντάς" τους ακόμα βαθύτερα στην "αγκαλιά" του Ισραήλ. Η ανθρωπότητα είναι θέμα χρόνου να "ξυπνήσει" και ν' απαλλαγεί από τον εφιάλτη της. Αλίμονο στα "φαντάσματα", που είναι υπεύθυνα γι' αυτόν τον εφιάλτη.