Ανοικτή επιστολή προς τους Παλαιστίνιους...

τους μόνους ανθρώπους που μπορούν

να λύσουν για πάντα

το περίφημο "εβραϊκό ζήτημα".

 

 

 

Φίλοι Παλαιστίνιοι, τι θα γίνει επιτέλους με την περίπτωσή σας; Έχετε σκοπό να μας τρελάνετε όλους; Τι "σπατάλη" ανθρώπινης ζωής είναι αυτή στην οποία έχετε επιδοθεί; Και καλά… τους εαυτούς σας δεν τους λυπάστε —δικαίωμα και επιλογή σας είναι να μην τους λυπάστε—, τα παιδιά σας όμως, δεν τα λυπάστε, που τα έχετε βάλει στη λογική της βίας και της εκδίκησης; Έχετε δώσει στα παιδιά αυτά άλλη επιλογή πέρα από τη δική σας επιλογή; Ποτάμια αίματος σχηματίζει το αίμα των παιδιών αυτών, χωρίς να έχει επιτευχθεί το παραμικρό κέρδος για τον παλαιστινιακό λαό.

Αυτό που πρέπει να γνωρίζετε είναι   ότι κανένας δεν αμφιβάλει το δίκαιο του αγώνα σας. Όλοι όμως έχουν δικαίωμα να κρίνουν την ορθότητα της μεθοδολογίας που ακολουθείτε, προκειμένου ο αγώνας αυτός να έχει την έκβαση που επιθυμείτε. Ένα δικαίωμα που προκύπτει από την αγάπη μας προς εσάς και βέβαια προς τα παιδιά σας. Επιτρέπεται να μην έχετε καταλάβει ότι η εποχή της παγκοσμιοποίησης —την οποία διαβαίνουμε— είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία για να επιτύχετε τους στόχους σας; Επιτρέπεται να μην έχετε καταλάβει ότι οι Ισραηλινοί σας "δουλεύουν" κανονικά και ότι το μόνο το οποίο καταφέρνετε με τις μεθόδους που ακολουθείτε είναι να θρηνείτε πάνω από τους τάφους των παιδιών σας;

Προφανώς ακόμα δεν έχετε καταλάβει ούτε με ποιόν πολεμάτε, αλλά και ούτε ποια είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Είναι δυνατόν να ελπίζεις σε νίκη, όταν δεν γνωρίζεις ποια είναι τα δυνατά και ποια τ' αδύνατα σημεία του αντιπάλου σου; Το σιωνιστικό αιμοσταγές τέρας, που ακούει στο όνομα "Ισραήλ", δεν νικιέται με βόμβες και ανθρωποθυσίες. Απαιτείται ιδιαίτερη γνώση και μεθοδολογία για να πεθάνει. Αυτού του είδους η γνώση είναι απαραίτητη, γιατί είναι μια πολύ ιδιόμορφη περίπτωση κράτους.

Το Ισραήλ δεν είναι ένα τυπικό κράτος-οίκος, που λειτουργεί ως τέτοιο, υπηρετώντας τα συμφέροντα του λαού-ιδιοκτήτη τον οποίο φιλοξενεί. Το Ισραήλ είναι ένα κράτος-παράρτημα, το οποίο κατοικείται από έναν λαό-υπάλληλο. Ο λαός-ιδιοκτήτης βρίσκεται εκτός Ισραήλ και οι Ισραηλίτες που κατοικούν εντός αυτού είναι απλά οι φτωχοί υπάλληλοί του. Το Ισραήλ, δηλαδή, είναι ένα κράτος, που υπηρετεί ως οργάνωση —όπως και όλες οι άλλες εβραϊκές οργανώσεις— τα συμφέροντα του εβραϊκού λαού, που στη συντριπτική του πλειοψηφία βρίσκεται εκτός Ισραήλ.

Ενώ δηλαδή ένα τυπικό εθνικό κράτος αντιπροσωπεύει το σύνολο της περιουσίας και άρα το σύνολο των συμφερόντων του λαού στον οποίο ανήκει, το Ισραήλ ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα. Είναι ίσως το μοναδικό κράτος που λειτουργεί αποκλειστικά ως όργανο προστασίας συμφερόντων τρίτων. Είναι το κράτος-όργανο που προστατεύει τα συμφέροντα του παγκόσμιου εβραϊσμού. Ως κράτος αντιπροσωπεύει ένα μικρό μόνον μέρος της περιουσίας και των συμφερόντων των Εβραίων. Θα μπορούσε μάλιστα να πει κάποιος ότι, ως περιουσία, όχι μόνο δεν παράγει κέρδος για τους Εβραίους, αλλά ότι είναι και ζημιογόνο με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί. Υπάρχει ως κράτος —και αυτή είναι και η απόδειξη των όσων λέμε— μόνο και μόνο για να υπηρετεί με συγκεκριμένο τρόπο τα κυρίαρχα συμφέροντα των Εβραίων της διασποράς.

Η κύρια περιουσία δηλαδή των Εβραίων και άρα τα κύρια συμφέροντά τους δεν βρίσκονται στο Ισραήλ. Βρίσκονται διασκορπισμένα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Το Ισραήλ αυτά τα συμφέροντα τα υπηρετεί έμμεσα, άσχετα αν το ίδιο, ως κράτος, είναι ζημιογόνο για τους Εβραίους. Στην πραγματικότητα τόσο το ίδιο Ισραήλ, ως κράτος, όσο και οι Ισραηλίτες, ως πολίτες του, είναι θύματα των παγκοσμίων συμφερόντων των Εβραίων.

Είναι θύματα, γιατί βασανίζονται και σκοτώνονται σε καθημερινή βάση για να "κονομάνε" οι Εβραίοι του Λος Άντζελες, της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου ή της Αμβέρσας κλπ.. Αυτοί "κονομάνε" εκ του ασφαλούς, ξαπλωμένοι γύρω από τις πισίνες τους, ενώ οι Ισραηλινοί στη συντριπτική τους πλειοψηφία ζουν φτωχά, θρηνώντας συχνά-πυκνά τα νεκρά παιδιά τους. Επιβιώνουν ως κράτος και ως λαός, όχι εξαιτίας της αγάπης των Εβραίων της διασποράς, αλλά εξαιτίας των συμφερόντων τους. Επιβιώνουν μόνον για όσο διάστημα ο παγκόσμιος σιωνισμός μπορεί με τη βοήθειά τους να διατηρεί την οικονομική του δύναμη και να συντηρεί με επιδόματα το Ισραήλ. Για όσο διάστημα ο εβραϊσμός θα εξακολουθεί να είναι κερδοφόρος. το Ισραήλ θα εξακολουθεί να υπάρχει. άσχετα με την αντιδραστικότητα των Παλαιστινίων.

Το Ισραήλ δεν απειλείται από αυτήν την αντιδραστικότητα. Όπως κανένας άνθρωπος δεν παθαίνει κακό, όταν χτυπάς τη σκιά του, έτσι δεν απειλείται ο εβραϊσμός και το Ισραήλ, όταν χτυπάς το ίδιο το Ισραήλ. Το Ισραήλ είναι η "σκιά" του εβραϊσμού και όχι το "σώμα" του. Στην πραγματικότητα όσο πιο πολύ το χτυπάς, τόσο το ενισχύεις, γιατί μπορεί κι εκμεταλλεύεται την κατάσταση. Αυτός ο οποίος δεν υποφέρει από τα χτυπήματά σου μπορεί και τα εκμεταλλεύεται σε έναν κόσμο που διαπνέεται από τις αρχές του ανθρωπισμού. Μπορεί και "ουρλιάζει" υποκριτικά και καταφέρνει και κερδίζει τη συμπάθεια της παγκόσμιας κοινής γνώμης, κάνοντας, εξαιτίας της συμπάθειας αυτής, "μπίζνες" σε άλλα επίπεδα.

Οι Παλαιστίνιοι, δηλαδή, με τις πράξεις αυτοθυσίας τους όχι μόνο δεν απειλούν το Ισραήλ, αλλά αντίθετα του δίνουν "ανάσες" ζωής. Όχι μόνο δεν καταφέρνουν να φέρουν εις πέρας τον δίκαιο αγώνα τους, αλλά εμφανίζονται ως αιμοσταγείς δολοφόνοι απλών πολιτών. Είναι αποτρόπαια δολοφονία το πρόσφατο μακελειό σε πιτσαρία στο κέντρο της Ιερουσαλήμ. Είναι δολοφόνος αυτός ο οποίος σκοτώνει ανύποπτους νέους έξω από μια ντισκοτέκ. Άσχετα με τα "ελατήρια" τα οποία τον κινούν, η πράξη του δεν είναι μια πράξη ηρωισμού, αλλά είναι μια στυγνή δολοφονία.

Γιατί; Γιατί η πράξη αυτή δεν αποσκοπεί σε συγκεκριμένο κέρδος που θ' απολαύσει ο λαός. Από τη στιγμή που πίσω από τον θάνατο αυτόν δεν βρίσκεται μια συγκεκριμένη λύση, η πράξη η οποία τον προκαλεί δεν είναι ηρωική πράξη, αλλά δολοφονική. Ήρωας είναι μόνον αυτός, που με τις πράξεις του προσφέρει λύσεις. Αν η λύση αυτή είναι αναίμακτη, είναι ακόμα πιο ηρωική. Η έννοια του "ηρωισμού" συνδέεται μόνον με την έννοια της "λύσης" και βέβαια με την έννοια της "προσωπικής θυσίας". Ακόμα δηλαδή κι αν δεχθούμε ότι υπάρχει περίπτωση —για την επίτευξη της λύσης— ο θάνατος να είναι αναπόφευκτος, η έννοια του ηρωισμού δεν συνδέεται μ' αυτόν. Ο μόνος θάνατος που συνδέεται πάντα με τον ηρωισμό είναι η θυσία του ίδιου του ήρωα.

Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά; Το να σκοτώσεις έναν δικτάτορα είναι πράξη ηρωισμού, γιατί οι συνέπειες της πράξης σου μπορούν να οδηγήσουν στη λύση του προβλήματος και ταυτόχρονα δεν επιβαρύνουν την κοινωνία και τους αθώους. Αν επιτύχεις τον στόχο σου, τιμωρείται το κτήνος και αν αποτύχεις, το κόστος της προσπάθειάς σου επιβαρύνει μόνον εσένα. Είναι ήρωας αυτός ο οποίος με προσωπικό ρίσκο θα σκοτώσει έναν στυγνό δολοφόνο-τύραννο, για να λυτρώσει έναν ολόκληρο λαό. Δεν είναι ήρωας αυτός που, χωρίς κόστος για τον ίδιο, θα σκοτώσει άσχετους πολίτες, για να "πιέσει" δήθεν αυτό το κτήνος. Ηρωισμός είναι και η αυτοθυσία. Το να θυσιαστείς, για να προβάλλεις τα αιτήματα του λαού σου, είναι επίσης μια πράξη ηρωισμού. Είναι ήρωες οι Κούρδοι που αυτοπυρπολούνται, για να κάνουν γνωστό το πρόβλημα του λαού τους στη διεθνή κοινότητα. Δεν είναι ήρωες αυτοί που ανατινάζουν ένα αεροπλάνο με ανύποπτους πολίτες, προκειμένου να κάνουν γνωστό το πρόβλημά τους.

Οι Παλαιστίνιοι τίποτε από αυτά που θεωρούμε ηρωικά δεν κάνουν. Σκοτώνουν ανύποπτους πολίτες και απλά με τη ζωή τους πληρώνουν το κόστος της εφαρμογής αυτής της πράξης. Είναι φανατικοί, που ούτε καν υποπτεύονται τις συνέπειες των πράξεών τους. Δεν είναι ήρωες, γιατί, κάθε φορά που ενεργούν, η λύση ολοένα και απομακρύνεται. Το μίσος και η άγνοια δεν είναι καλοί σύμβουλοι και πάντα οδηγούν στη δολοφονία. Τα πράγματα είναι απλά: Όποιος, μόνον και μόνον για να σκοτώσει, σκοτώνει ή θυσιάζεται σκοτώνοντας, είναι ένας φανατικός δολοφόνος.

Το ότι μπορεί δηλαδή να κατανοούμε την απελπισία των Παλαιστινίων, δεν σημαίνει ότι θ' αλλάξουμε τη λογική μας και θα ρίξουμε "νερό" στην κρίση μας. Η δολοφονία παραμένει πάντα δολοφονία, άσχετα από τα κίνητρα και άσχετα από τα όποια προβλήματα αντιμετωπίζει κάποιος. Όταν έχεις προβλήματα, προσπαθείς να τα λύσεις και δεν καταφεύγεις στην άσκοπη δολοφονία. Δεν λύνεις κανένα πρόβλημα, σκοτώνοντας έναν αθώο έφηβο, που σε προσωπικό επίπεδο δεν είναι υπεύθυνος για τα όσα σε βασανίζουν. Υπάρχει Παλαιστίνιος που να μπορεί ν' αποδείξει ότι το τελευταίο μακελειό φέρνει τη λύση; Από την άλλη πλευρά υπάρχουν πολλοί που μπορούν ν' αποδείξουν το αντίθετο.

Τα πράγματα είναι απλά. Όταν αναζητάς πραγματικά τη λύση, δεν ρίχνεις "νερό" στον "μύλο" του σιωνιστικού τέρατος. Πρέπει μάλιστα να προβληματίζεσαι για το αν αυτό το αθώο αίμα είναι το ζητούμενο για το "τέρας". Γιατί; Γιατί οι Εβραίοι εκμεταλλεύονται τις δολοφονικές πράξεις των θυμάτων τους. Πραγματοποιούν εγκλήματα εις βάρος ενός ολόκληρου λαού και στη συνέχεια "ξεπλένουν" τα χέρια τους με το αίμα των δικών τους παιδιών.

Αυτό είναι κάτι πανεύκολο να το καταφέρουν οι Εβραίοι, εφόσον είναι γνωστό σε όλους ότι ελέγχουν τα ΜΜΕ παγκοσμίως. Η παγκόσμια κοινή γνώμη από αυτούς ενημερώνεται και οι Παλαιστίνιοι με την τρομοκρατία τους τούς δίνουν υλικό το οποίο μπορούν να το εκμεταλλευτούν. Οι Εβραίοι, παρά την κτηνώδη κι απάνθρωπη συμπεριφορά τους, εξακολουθούν και καταφέρνουν ακόμα να παρουσιάζονται σαν ο λαός-θύμα του ρατσισμού των βαρβάρων.

Αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι ο λόγος για τον οποίο ο αγώνας των Παλαιστινίων δίνει "ζωή" στο Ισραήλ. Για να το καταλάβει αυτό ο αναγνώστης, θα πρέπει να γνωρίζει μερικά πολύ βασικά πράγματα περί της λειτουργίας των κρατών. Το σύνολο των κρατών παγκοσμίως είναι κεφαλαιοκρατικά. Η μόνη εξαίρεση στον κανόνα αυτόν είναι το Ισραήλ, το οποίο είναι ένα καθαρά εμπορικό κράτος. Επειδή είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό το τι συνέπειες έχει η ιδιομορφία αυτή, θα χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα, ώστε να καταλάβει ο αναγνώστης για τι ακριβώς πράγμα μιλάμε.

Έστω ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές οικογένειες, οι οποίες αποτελούν στόχους μας και θέλουμε να τους κάνουμε κακό, προκειμένου να τις φέρουμε σε δύσκολη θέση, ώστε να μην απειλούν τα συμφέροντα της δικής μας οικογένειας. Αποτελούν στόχους μας, γιατί, εκμεταλλευόμενες τα μέσα τους και την ισχύ τους, ασκούν ιμπεριαλισμό εις βάρος των δικών μας ανθρώπων. Επειδή για παράδειγμα παράγουν ή εμπορεύονται τα προϊόντα τα οποία έχουμε ανάγκη, μας εκμεταλλεύονται και μας κακοποιούν. Στηριζόμενοι στις ανάγκες μας, κατορθώνουν κι αρπάζουν για "ψίχουλα" το κεφάλαιό μας. Μετά την απώλεια αυτήν εύκολα μπορούν να εκμεταλλεύονται, να βιάζουν και να κακοποιούν τα παιδιά μας.

Από τη στιγμή που συμβαίνουν όλα αυτά τα άσχημα εις βάρος μας, αυτές οι οικογένειες είναι εχθρικές κι εμείς θα πρέπει να βρούμε τρόπο να τις πιέσουμε, ώστε να αλλάξουν τακτική. Όμως, οι οικογένειες αυτές —που αποτελούν στόχους μας— είναι διαφορετικές μεταξύ τους σ' ό,τι αφορά τα ιδιαίτερα λειτουργικά τους χαρακτηριστικά. Η μία οικογένεια είναι οικογένεια κεφαλαιοκρατών-βιομηχάνων και η άλλη είναι μία οικογένεια εμπόρων-γύφτων. Το μόνο κοινό τους σημείο είναι ότι με την ισχύ τους ασκούν ιμπεριαλισμό εις βάρος μας. Καί οι δύο οικογένειες με τον πλούτο τους και την ισχύ τους κάνουν κακό στη δική μας οικογένεια και στόχος μας είναι να τις περιορίσουμε, ώστε να πάψουν να εγκληματούν εις βάρος μας.

Για όσο διάστημα αυτές είναι ισχυρές και πλούσιες, δεν συζητάνε τίποτε και για κανέναν λόγο. Ανθρωπισμός και οικονομικά συμφέροντα σχεδόν ποτέ δεν συμβαδίζουν. Τι πρέπει να κάνουμε εμείς, για να τους "σύρουμε" σε διαπραγματεύσεις; Πρέπει ν' απειλήσουμε τα συμφέροντά τους και στην οριακή περίπτωση, αν είναι αμετανόητοι, να τους απειλήσουμε με πραγματική καταστροφή. Πρέπει να βρεις τ' αδύνατα σημεία τους και εκεί να τους πιέσεις και στην οριακή περίπτωση να τους καταστρέψεις.

Όμως, για να τους καταστρέψεις, θα πρέπει να γνωρίζεις τον τρόπο λειτουργίας τους. Επειδή οι δύο αυτές οικογένειες λειτουργούν με εντελώς διαφορετικό τρόπο, ευνόητο είναι ότι, για να τους κάνεις κακό, θα πρέπει ν' ακολουθήσεις διαφορετική μεθοδολογία. Η περίπτωση της κεφαλαιοκρατικής οικογένειας είναι πολύ εύκολη στην ανάλυση, γιατί το κεφάλαιο και το ανθρώπινο δυναμικό της οικογένειας βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Αυτό είναι δεδομένο, γιατί ο συγκεντρωτισμός συμφέρει την παραγωγή. Συμφέρει την παραγωγή τα εργοστάσια και το εργατικό δυναμικό να βρίσκονται στον ίδιο χώρο, γιατί αυξάνεται η απόδοσή τους και μειώνεται το κόστος. Είναι δεδομένο λοιπόν ότι οτιδήποτε συνδέεται με τον πλούτο και την ισχύ της οικογένειας αυτής βρίσκεται συγκεντρωμένο σε ένα σημείο.

Από εκεί και πέρα, ό,τι και να πειράξεις από αυτά τα δύο, κάνεις ζημιά στην οικογένεια. Αν πειράξεις το κεφάλαιο της οικογένειας, μειώνεται κάθετα καί η ισχύς της και ο πλούτος της. Αν βάλεις μια βόμβα στο εργοστάσιο, σταματάει η παραγωγή και κατά συνέπεια σταματάει η εισροή εσόδων. Η οικογένεια έρχεται σε δυσχερή θέση, γιατί δεν μπορεί να παράγει προϊόντα —και άρα πλούτο— κι επιπλέον έχει έξοδα, γιατί θα πρέπει ν' αποκαταστήσει τις ζημιές που προκάλεσε η ενέργειά μας. Όχι μόνον λοιπόν δεν "βγάζει" χρήματα, αλλά "τρώει" και από το απόθεμά της.

Το ίδιο συμβαίνει και με το ανθρώπινο δυναμικό. Η παραγωγή εξαρτάται άμεσα από τους εργάτες. Αν με τρομοκρατικές ενέργειες σκοτώσεις ή ακρωτηριάσεις ανθρώπους της οικογένειας, έχουμε τα ίδια αποτελέσματα. Σταματά η παραγωγή, λόγω της απουσίας των εξειδικευμένων εργατών. Στη συνέχεια —και για αρκετό χρόνο— το εργοστάσιο θα υπολειτουργεί, μέχρι να εκπαιδευτούν οι αντικαταστάτες τους. Επιπλέον, μετά από μια τέτοια πράξη, όχι μόνον μειώνονται τα έσοδα, λόγω των προβλημάτων στην παραγωγή, αλλά ταυτόχρονα αυξάνονται και τα πάγια έξοδα της οικογένειας. Πρέπει να περιθάλψει τα θύματα της τρομοκρατίας και στη συνέχεια να τα συντηρεί από τα "έτοιμα", εφόσον, λόγω αναπηριών, δεν θα μπορούν να εργαστούν.

Ο αναγνώστης βλέπει ότι είναι πολύ λογικό για κάποιον, που απειλεί μια τέτοια οικογένεια, να τη "χτυπά" με τον τρόπο αυτόν. Θα τη "χτυπά" μέχρι να καταφέρει τον στόχο του, που είναι μια εκ νέου διαπραγμάτευση για τη μεταξύ τους σχέση. Είναι δηλαδή λογική η βίαιη δράση και η τρομοκρατία, όταν αυτός ο οποίος ασκεί ιμπεριαλισμό εις βάρος σου είναι κεφαλαιοκράτης παραγωγός.

Ήταν λογικό δηλαδή και είχε αποτελεσματικότητα ν' απειλούν, για παράδειγμα, με καταστροφές και τρομοκρατία οι Ινδοί την ιμπεριαλιστική αλλά κεφαλαιοκρατική Βρετανία. Τα πράγματα στην περίπτωση εκείνη ήταν απλά. Οι Βρετανοί ασκούσαν ιμπεριαλισμό εις βάρος των Ινδών εξαιτίας συμφερόντων και όχι επειδή ήταν περίεργοι άνθρωποι, οι οποίοι απλά μισούσαν τους Ινδούς. Ασκούσαν ιμπεριαλισμό, έχοντας ως στόχο ν' απομυζούν το κέρδος που "γεννούσε" με την παραγωγή του το ινδικό κεφάλαιο. Αν οι Ινδοί με τη συμπεριφορά τους έκαναν το κεφάλαιο αυτό ζημιογόνο για τους Βρετανούς, ήταν θέμα χρόνου να τους διώξουν από την Ινδία, γιατί σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα υπήρχε λόγος να κάθονται εκεί. Αν κάθε φορά που οι αποικιοκράτες περιμένουν σοδειά εσύ πας και την καταστρέφεις, όχι μόνον δεν έχουν κέρδος, αλλά έχουν και ζημιά, γιατί η παραγωγή έχει έξοδα μέχρι να φτάσει στο στάδιο της σοδειάς.

Αν αναγκάζεις δηλαδή το ιμπεριαλιστικό κράτος, για να προστατέψει τη σοδειά, να δημιουργεί μεγάλους στρατούς, το οδηγείς στη ζημιά. Τα έξοδα του στρατού και της αστυνόμευσης αυξάνουν το κόστος παραμονής τού αποικιοκράτη στην αποικία του. Αν αυτό το κόστος υπερβεί τ' αναμενόμενα κέρδη του κεφαλαίου της αποικίας και ταυτόχρονα υπάρχουν και ανθρώπινα θύματα, είναι θέμα χρόνου ο ιμπεριαλιστής να εγκαταλείψει την αποικία. Δεν έχει νόημα για μια αποικιοκρατική δύναμη να έχει ζημιά από την αποικία της. Με τη βία έδιωξαν οι Ιρλανδοί τους Βρετανούς από την Ιρλανδία. Με τη βία έχει ελπίδα ο IRA να τους διώξει από την Β. Ιρλανδία. Από τη στιγμή που η βία αυξάνει το κόστος της παραμονής των αποικιοκρατών, αποτελεί μέσον αντίδρασης, γιατί απλούστατα οδηγεί στη λύση. Είναι ήρωας ο "τρομοκράτης" του IRA, όταν προκαλεί οικονομική ζημιά στους Βρετανούς. Είναι ήρωας, γιατί με κάθε του ενέργεια πλησιάζει πιο κοντά στη λύση για τον λαό του.

Ο αναγνώστης βλέπει ότι απέναντι σε μια κεφαλαιοκρατική δύναμη, είτε αυτή είναι οικογένεια είτε κράτος, έχει νόημα η βία και η τρομοκρατία. Έχει νόημα η καταστροφή και το σαμποτάζ. Μπορεί να είναι δύσκολο στην εφαρμογή του και ν' απαιτεί εκατόμβες θυμάτων, αλλά δεν παύει να είναι αποτελεσματικό ως πρακτική. Όμως, η περίπτωση των Παλαιστινίων δεν ανήκει στην κατηγορία αυτήν. Το Ισραήλ δεν είναι κεφαλαιοκρατικό κράτος και άρα δεν έχει νόημα να λειτουργούν οι Παλαιστίνιοι όμοια με τους Ινδούς ή τους Ιρλανδούς, οι οποίοι είχαν απέναντί τους ένα κεφαλαιοκρατικό θηρίο.

Αυτό που θα εξετάσουμε τώρα είναι η μεθοδολογία που είναι αποτελεσματική απέναντι σε ένα εμπορικό σύστημα το οποίο ασκεί ιμπεριαλισμό. Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει, θα εξετάσουμε και πάλι το παράδειγμα των οικογενειών. Το ερώτημα και πάλι είναι το ίδιο. Τι κάνεις όταν πρέπει να πολεμήσεις έναν αντίπαλο, που δεν έχει κεφαλαιοκρατικά χαρακτηριστικά; Τι γίνεται όταν απέναντί μας έχουμε ως εχθρό μια οικογένεια εμπόρων-γύφτων; Η οικογένεια αυτή δεν μοιάζει με την κεφαλαιοκρατική οικογένεια. Ο πλούτος και η ισχύς της παράγονται με διαφορετικό τρόπο. Δεν διαθέτει ένα τεράστιο εργοστάσιο, που ν' αποτελεί ζωτικό πυρήνα των συμφερόντων της. Διαθέτει πολλές ασήμαντες εμπορικές παράγκες διασκορπισμένες σε όλον τον χώρο. Η κάθε μία απ' αυτές αντιπροσωπεύει ένα ελάχιστο ποσοστό του πλούτου της οικογένειας και μόνον αθροιστικά έχουν αξία κι αποκαλύπτουν την ισχύ της.

Το εμπόριο λειτουργεί με εντελώς διαφορετικές σταθερές από την παραγωγή. Ενώ την παραγωγή τη συμφέρει ο συγκεντρωτισμός, το εμπόριο το συμφέρει η διασπορά. Την παραγωγή την ενδιαφέρει η ανταγωνιστικότητα και αυτό επιτυγχάνεται με τον υπερσυγκεντρωτισμό. Αντίθετα το εμπόριο το ενδιαφέρει να έχει "επαφή" με τον καταναλωτή. Η διασπορά μεγιστοποιεί την απόδοσή του, εφόσον, όσο μεγαλύτερη είναι η διασπορά, τόσο πιο κοντά είναι ο έμπορος στον πελάτη και άρα τόσο πιο μεγάλα τα έσοδα. Συμφέρει έναν έμπορο να έχει πολλά μικρά εμπορικά καταστήματα, παρά ένα τεράστιο κεντρικό. Αν μπορούσε ένας έμπορος να βάλει από έναν άνθρωπό του μέσα σε κάθε νοικοκυριό και να καλύπτει κατ’ αποκλειστικότητα τις ανάγκες του, θα ήταν πανίσχυρος.

Τον έμπορο δηλαδή τον συμφέρει να κυνηγά ο ίδιος τον πελάτη, παρά να περιμένει να τον βρει ο πελάτης. Γιατί; Γιατί ο πελάτης κατά στην "κίνησή" του μπορεί να "πέσει" επάνω σε άλλον έμπορο. Γιατί; Γιατί μπορεί η "κίνηση" να του δώσει τον απαιτούμενο χρόνο για να σκεφτεί καλύτερα μια αγορά και ίσως να τη ματαιώσει. Τους εμπόρους δηλαδή τους συμφέρει να "πιέζουν" τους καταναλωτές, όχι μόνον για να καλύπτουν οι ίδιοι τις πραγματικές τους ανάγκες, αλλά και για να τους αναγκάζουν με την "πίεση" και τα ψέματα να κάνουν άστοχες αγορές. Εδώ μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης και τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των κεφαλαιοκρατών και των εμπόρων.

Ο κεφαλαιοκράτης είναι πανίσχυρος και δεν έχει ανάγκη να κυνηγά τον καταναλωτή. Ο καταναλωτής τον έχει ανάγκη και τον ψάχνει, γιατί έχει ανάγκη τα προϊόντα τα οποία παράγει το κεφάλαιό του. Αντίθετα ο έμπορος έχει ανάγκη τον καταναλωτή. Έχει ανάγκη τη συμπάθειά του, εφόσον επιλέγεται ως ενδιάμεσος. Αν δεν τον συμπαθεί ο καταναλωτής, μπορεί να τον παρακάμψει, εφόσον μπορεί να πάρει τα ίδια προϊόντα από άλλον έμπορο ή ακόμα και από τον ίδιο τον παραγωγό. Ο έμπορος, δηλαδή, μπορεί να γίνει ακόμα και καραγκιόζης, προκειμένου να επιλεγεί από τον καταναλωτή.

Όταν λοιπόν εχθρός σου είναι αυτός ο έμπορος, ευνόητο είναι ότι δεν μπορείς να τον αντιμετωπίσεις με τη μέθοδο που περιγράψαμε παραπάνω. Τι θα κερδίσεις, αν ασκήσεις τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον του; Θα του κάψεις την παράγκα, που βρίσκεται πλησίον σου; Με την ενέργεια αυτήν θα του κάνεις ελάχιστη ζημιά, εφόσον οι υπόλοιπες παράγκες του θα εξακολουθήσουν να είναι κερδοφόρες. Το να καταστρέψεις δηλαδή το σύνολο της υποδομής ενός ισχυρού εμπόρου είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την επίθεση εναντίον του ανθρώπινου δυναμικού που χρησιμοποιεί. Το να σκοτώσεις ή ν' ακρωτηριάσεις τα παιδιά του εμπόρου, δεν σημαίνει ότι με τον τρόπο αυτόν θα καταφέρεις να μειώσεις την κερδοφορία του. Ένας άνθρωπος σακάτης δεν μπορεί να εργαστεί στο εργοστάσιο, αλλά μπορεί χωρίς πρόβλημα να καθίσει πίσω από τον εμπορικό πάγκο. Με ένα χέρι είναι αδύνατον να λειτουργήσει ένας τόρνος, αλλά ένα χέρι απλώνεται εύκολα για να πάρει τα χρήματα του καταναλωτή. Ένας σακάτης έμπορος δηλαδή αποδίδει το ίδιο καλά στη δουλειά του με έναν αρτιμελή.

Επιπλέον, υπάρχει περίπτωση αυτή η βίαιη δράση σου να γίνει "μπούμερανγκ" και να στραφεί τελικά εναντίον σου. Ο συνήθως "κλάψας" και ψεύτης έμπορος είναι δυνατόν να εκμεταλλευτεί την εις βάρος του επίθεση. Γιατί; Γιατί ο έμπορος, χωρίς να μειωθούν τα έσοδά του, θα χρησιμοποιήσει την τρομοκρατία για διαφήμιση. Ενώ στην πραγματικότητα η περιουσία του θα διατηρείται ανέπαφη, θα "κλαίει" και θα ισχυρίζεται ψευδώς ότι βαδίζει προς την καταστροφή. Αυτό θα το κάνει για να τον λυπηθούν οι συνάνθρωποί του και να σπεύσουν να τον βοηθήσουν.

Θα εκμεταλλευτεί τα πάντα. Θα δείχνει όχι μόνον τις υλικές ζημιές από την ψευδοκαταστροφή που υπέστη, αλλά θα εκμεταλλευτεί και όλα τα υπόλοιπα που έχουν σχέση με το ανθρώπινο δυναμικό. Ενώ η απόδοση αυτού του δυναμικού δεν θα μειωθεί, αυτός θα εκμεταλλευτεί την επίθεση. Θα σέρνει δεξιά κι αριστερά τ' ακρωτηριασμένα παιδιά του, για να προκαλεί τον οίκτο των ανθρώπων. Ακόμα και στη βιτρίνα θα τα βάλει, προκειμένου να κερδίσει τη συμπάθεια των ανθρώπων.

Βλέπουμε δηλαδή ότι μια τέτοια επίθεση ευνοεί σε κάθε περίπτωση τον έμπορο. Γιατί; Γιατί του προσφέρει τα ζωτικά στοιχεία που χρειάζεται το εμπόριο. Του προσφέρει δωρεάν διαφήμιση κι επιπλέον του δίνει επιχειρήματα να προκαλεί τη συμπάθεια του καταναλωτή. Ο κεφαλαιοκράτης για παράδειγμα δεν έχει ανάγκη από αυτού του είδους τη "βοήθεια". Διαφήμισή του είναι η ποιότητα του προϊόντος το οποίο κατασκευάζει και όσο για τη συμπάθεια του καταναλωτή αυτή του είναι αδιάφορη. Ο κεφαλαιοκράτης στηρίζεται στην ανάγκη του πελάτη του και όχι στη συμπάθειά του. Μεταξύ του κεφαλαιοκράτη και του καταναλωτή ο ισχυρός είναι ο πρώτος.

Όμως, στην περίπτωση του έμπορου συμβαίνει το αντίθετο. Ο καταναλωτής είναι ο ισχυρός, εφόσον αυτός επιλέγει ποιος θα τον εξυπηρετήσει. Για να επιλέξει όμως, θα πρέπει να γνωρίζει τις δυνατές επιλογές του κι επιπλέον να έχει κάποιες συμπάθειες. Εδώ παίζουν ρόλο οι παράγοντες της διαφήμισης και της συμπάθειας. Η διαφήμιση εμφανίζει στο κοινό τον συγκεκριμένο έμπορο ως επιλογή και η συμπάθεια αυτού του κοινού τον ευνοεί. Μια τρομοκρατική ενέργεια εις βάρος του μπορεί να τον κάνει πλούσιο μέσα σε μία μέρα.

Βλέποντας ο αναγνώστης την κατάσταση από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία, αντιλαμβάνεται ότι, όχι μόνο δεν μπορείς να κάνεις ζημιά σε έναν έμπορο με τέτοιου είδους ενέργειες, αλλά τις περισσότερες φορές τον ευνοείς. Τα κέρδη δηλαδή μετά από μια τρομοκρατική ενέργεια είναι τόσο μεγάλα, που είναι δυνατόν να οδηγήσουν ακόμα και τον ίδιο τον έμπορο στην πραγματοποίηση τέτοιου είδους προβοκατόρικων ενεργειών εις βάρος του ίδιου του εαυτού του. Η λογική είναι απλή. Καίω ένα ασήμαντο μέρος της περιουσίας μου, αποδίδοντάς την ενέργεια αυτή ψευδώς σε κάποιον τρίτο και αυτόματα γίνομαι διάσημος και συμπαθής στην κοινή γνώμη.

Αυτού του είδους οι προβοκατόρικες ενέργειες είναι ζωτικής σημασίας και άκρως απαραίτητες για τους εμπόρους και για κάποιους επιπλέον λόγους, οι οποίοι δεν έχουν άμεση σχέση με το οικονομικό κέρδος. Λόγους, που έχουν σχέση με την όλη λειτουργία της δραστηριότητάς τους σε συλλογικό επίπεδο. Μια τέτοια ενέργεια δηλαδή μπορεί να την πραγματοποιήσει όχι μόνον ένας άσημος και φτωχός έμπορος, που προσπαθεί να ισχυροποιηθεί μ' αυτού του είδους τις προβοκατόρικες πράξεις, αλλά και ένας πανίσχυρος και πάμπλουτος συνάδερφός του. Ένας έμπορος, ο οποίος διατηρεί ένα τεράστιο δίκτυο καταστημάτων και δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς.

Στην περίπτωση αυτήν στόχος δεν είναι το κέρδος, αλλά η εξουσία. Πάντα, όταν υπάρχει μια τεράστια δομή με τρομερή ισχύ και μεγάλη εισροή πλούτου, εμπεριέχει μέσα της και την εξουσία. Αυτό είναι δεδομένο, γιατί μέσα στο σύνολο των δομών πάντα υπάρχουν διασπαστικές τάσεις, οι οποίες αναπτύσσονται εκ των έσω. Κάποιοι άνθρωποι, που ανήκουν στη δομή αυτήν, θέλουν να ισχυροποιηθούν εις βάρος κάποιων άλλων. Εχθροί δηλαδή μιας τέτοιας δομής δεν είναι μόνον οι ξένοι, που πέφτουν θύματά της, αλλά και τα δικά της τα παιδιά, που για λόγους φιλοδοξίας θέλουν ν' αναρριχηθούν "υψηλότερα" στην ιεραρχία της και άρα "βαθύτερα" στα ταμεία της.

Για να ελεγχθούν όλα αυτά απαιτούν εξουσία και η εξουσία με τη σειρά της απαιτεί ειδικές συνθήκες για να ευδοκιμήσει. Και σ' αυτήν την περίπτωση διαφέρουν οι κεφαλαιοκρατικές δομές από τις εμπορικές. Η εξουσία στο κεφάλαιο διατηρείται με σχετικά εύκολο τρόπο. Ο κεφαλαιοκράτης ιδιοκτήτης εύκολα περνάει την εξουσία του μέσα στο σύνολο της δομής τού κεφαλαίου του. Αυτός δίνει εντολές στον υφιστάμενό του και από εκεί οι εντολές φτάνουν αναλλοίωτες μέχρι τον τελευταίο εργάτη. Όποιος αλλοιώσει αυτές τις εντολές εύκολα εντοπίζεται από τον κεφαλαιοκράτη και καταστρέφεται. Ακόμα και ο ίδιος ο γιος του να είναι ο ανυπάκουος υφιστάμενος —όσα μυστικά και να γνωρίζει για την επιχείρηση— δεν ξεφεύγει από την άσχημη μοίρα. Γιατί; Γιατί αν απολυθεί από τον πατέρα του, καταστρέφεται. Δεν μπορεί μετά την απόλυσή του να τον αγνοήσει και να γίνει αυτόματα ένας ανταγωνιστής του. Δεν διαθέτει κεφάλαιο για ν' ανταγωνιστεί τον πατέρα του και να δώσει αξία στις γνώσεις του, είτε αυτές αφορούν την παραγωγή είτε τη διοίκηση.

Αντίθετα μ' αυτήν τη σχετικά απλοϊκή κατάσταση, στον τομέα του εμπορίου τα πράγματα είναι εξαιρετικά περίπλοκα. Στο εμπόριο το πολύτιμο κεφάλαιο δεν είναι η εμπορική παράγκα. Με λίγες οικονομίες αυτή η "παράγκα" εύκολα στήνεται. Στο εμπόριο το κεφάλαιο είναι η γνώση. Είναι η γνώση της αγοράς, είναι η γνώση των "πηγών" της παραγωγής και βέβαια η γνώση των συνηθειών του καταναλωτή. Όλα αυτά όμως σημαίνουν κάτι. Αν έρθει σε σύγκρουση ο πατέρας με τον γιο, ο ιδιοκτήτης με τον υπάλληλό του, τα πράγματα δεν είναι απλά, γιατί εύκολα δημιουργούνται προβλήματα.

Η εξουσία στον εμπορικό τομέα δεν είναι δεδομένη, όπως συμβαίνει με το κεφάλαιο. Ο γιος του έμπορου, σε περίπτωση που έρθει σε σύγκρουση με τον πατέρα του, εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε έναν επικίνδυνο ανταγωνιστή του. Με τους λίγους πόρους που διαθέτει μπορεί να στήσει την "παράγκα" του και ν' ανταγωνίζεται επί ίσοις όροις τον πατέρα του. Με τη γνώση του και τις γνωριμίες του μπορεί να εξασφαλίσει τα ίδια εμπορεύματα, στις ίδιες τιμές και ν' απευθύνεται στο ίδιο κοινό με τον πατέρα του. Αν σ' αυτά προσθέσει κάποιος και τη διαφημιστική του "κλάψα" για την άσχημη κατάσταση που βίωνε κοντά σ' αυτόν, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι η κατάσταση γίνεται επικίνδυνη για τον πατέρα.

Όλα αυτά όμως, επειδή είναι γνωστά στον πατέρα, απαιτούν προληπτικά μέτρα, προκειμένου να μην εκδηλωθούν ως φαινόμενα. Ποια είναι αυτά τα μέτρα; Αυτά που ένας αφελής και άσχετος με το εμπόριο νομίζει ότι θίγουν τα συμφέροντα των εμπόρων. Ο ίδιος ο έμπορος, προκειμένου να εξασφαλίσει τη συσπείρωση και την υπακοή των δικών του ανθρώπων, προχωρεί σε προληπτικά μέτρα εκφοβισμού τους. Αυτός, με μέσον τις προβοκατόρικες ενέργειες, προσπαθεί να τους πείσει για τον τρόπο με τον οποίο διατηρείται η ισχύς της ιδιόμορφης εμπορικής δομής.

Με προβοκατόρικες πράξεις δίνει στους δικούς του ανθρώπους την εικόνα ενός εχθρικού περιβάλλοντος, το οποίο τους μισεί για την επιτυχία τους. Ενός περιβάλλοντος που τους προτιμά, αλλά και τους ανέχεται λόγω των δικών του ικανοτήτων. Συνδέοντας την επιτυχία με το πρόσωπό του, αφήνει να εννοηθεί ότι μια αλλαγή της ηγεσίας στην επιχείρηση ενδεχομένως να καταστρέψει τα πάντα. Μέσω αυτής της εικόνας τούς διατηρεί ενωμένους, εφόσον με τη συσπείρωσή τους υπό την ηγεσία του υποτίθεται ότι ακυρώνεται η αντιδραστικότητα του εχθρικού περιβάλλοντος.

Όταν λοιπόν κάποιο από τα παιδιά του θα είναι ανυπάκουο και θα προσπαθήσει να διαχωρίσει τα συμφέροντά του από αυτά της οικογένειάς του, τα πράγματα θα είναι απλά. Αυτό το ανυπάκουο παιδί θα γνωρίσει πρώτο την προβοκατόρικη δραστηριότητα του πατέρα του. Ο πατέρας, γνωρίζοντας ακριβώς πώς λειτουργεί το εμπόριο και ποιες είναι οι αδυναμίες του, θα πράξει τα δέοντα. Θα τον καταστρέψει ακριβώς την κατάλληλη ώρα και άρα στο ξεκίνημά του.

Όταν η ασήμαντης αξίας "παράγκα" του γιου θ' αντιπροσωπεύει το εκατό τοις εκατό της περιουσίας του γιου, τότε ο πατέρας θα την κάψει με μια βομβιστική ενέργεια. Αυτή είναι η ιδανική στιγμή να καταστραφεί ένας έμπορος, γιατί μόνον εκείνη τη στιγμή είναι ευάλωτος. Ο έμπορος καταστρέφεται μόνον όταν μπορείς να καταστρέψεις τη δραστηριότητά του στο σύνολό της. Αν ο νέος έμπορος προλάβει και δημιουργήσει υποκαταστήματα, τότε γίνεται πανίσχυρος. Γίνεται όμοιος με τον πατέρα κι εκμεταλλεύεται τη βία που συντελείται εις βάρος του. Αυτά τα γνωρίζει ο πατέρας και γι' αυτό πάντα κινείται ταχύτατα, προσπαθώντας να προλάβει τις άσχημες γι' αυτόν εξελίξεις.

Είναι λοιπόν δεδομένο ότι ο πατέρας θα κινηθεί με στόχο να καταστρέψει την αρχική υποδομή του γιου. Την υποδομή που για λίγες στιγμές αντιπροσωπεύει το σύνολο της περιουσίας του απειλητικού γιου του. Από εκεί και πέρα αυτήν την πράξη θα την αποδώσει στο εχθρικό περιβάλλον και θα επιτύχει όλους τους στόχους του ταυτόχρονα. Θα καταστρέψει ολοσχερώς τον αντίπαλό του και ταυτόχρονα θα "πείσει" και τους υπόλοιπους αμφισβητίες για την ορθότητα της φιλοσοφίας του. Θα τους "πείσει" με παραδειγματικό τρόπο, για το πόσο απαραίτητο είναι να παραμένουν ενωμένοι και άρα άτρωτοι μέσα σ' ένα εχθρικό και ζηλόφθονο περιβάλλον.

Τις πρακτικές αυτές μπορεί κάποιος να τις δει στο σύνολό τους και στην απλοϊκότητά τους, παρατηρώντας τους γύφτους. Ο υπόλοιπος κόσμος τους γύφτους τους υποτιμά και σε γενικές γραμμές είναι αδιάφορος για την ύπαρξή τους. Η αδιαφορία όμως αυτή είναι επικίνδυνη για την ύπαρξη των γύφτων. Η αδιαφορία των άλλων δεν τους προσφέρει τίποτε, ενώ το μίσος τούς προσφέρει τα πάντα. Από εκεί και πέρα οι ίδιοι οι γύφτοι με προβοκατόρικες ενέργειες αναλαμβάνουν να πείσουν τους ομοεθνείς τους ότι ο κόσμος δεν είναι απλά αδιάφορος γι' αυτούς, αλλά εχθρικός.

Επί αιώνες τώρα γύφτοι βασανίζουν και κακοποιούν γύφτους, αποδίδοντας αυτούς τους βασανισμούς σε τρίτους. Οι γύφτοι με προβοκατόρικες ενέργειες προκαλούν τους γηγενείς, ώστε να τους αναγκάσουν να βιαιοπραγήσουν εις βάρος των ομοεθνών τους. Αυτό το κάνουν, για να τους πείσουν ότι ο κόσμος είναι εχθρικός και ότι τους μισεί. Μόνοι τους προκαλούν τον βασανισμό των ομοεθνών τους, για να σπεύσουν κατόπιν και να παραστήσουν τους προστάτες τους. Οι ισχυροί γύφτοι, με προβοκατόρικες ενέργειες εις βάρος του λαού τους, προσπαθούν να τον κρατήσουν συσπειρωμένο.

Μόνον με τη συσπείρωση αυτήν εξασφαλίζουν την εξουσία μέσα στην κοινωνία τους. Μόνον με τη συσπείρωση αυτήν μπορούν και διατηρούν ακμαία τα συμφέροντά τους. Αν οι απλοί και ειδικά οι νεώτεροι γύφτοι δεν φοβούνταν τον κόσμο, θ' ακολουθούσαν ανώτερα πολιτισμικά μοντέλα και δεν θα ζούσαν στην αθλιότητα της γυφτιάς. Σε μια τέτοια περίπτωση θα μορφώνονταν και θ' αναζητούσαν την ποιότητα της ζωής στα τελευταία τεχνολογικά επιτεύγματα και δεν θα έμεναν στα "τσαντίρια". Αυτό όμως είναι επικίνδυνο για την ηγεσία τους, γιατί θα υπήρχε κίνδυνος να ενσωματωθούν στις κοινωνίες που τους φιλοξενούσαν. Θα υπήρχε κίνδυνος να εγκαταλείψουν τους ηγέτες τους και να τους στερήσουν καί έσοδα καί εξουσία.

Ακόμα και η βρωμιά που διακρίνει τους γύφτους είναι επιλογή της ηγεσίας τους. Οι γηγενείς, εξαιτίας αυτής της οφθαλμοφανούς συνήθειάς τους, τους απεχθάνονται και τους απομονώνουν. Αυτή η απομόνωση είναι που τους διατηρεί μόνιμα στην "αγκαλιά" της ηγεσίας τους. Οι γύφτοι, δηλαδή, αιώνες τώρα, ό,τι παθαίνουν το παθαίνουν από γύφτους και όχι από τους θεωρητικά εχθρούς τους, που είναι οι στατικοί πληθυσμοί των γηγενών.

Ακόμα και τα χειρότερα, που τους συμβαίνουν, δεν είναι προϊόντα μίσους ξένων προς αυτούς, παρά επιλογές των δικών τους ανθρώπων. Το φαινόμενο της φυσικής αναπηρίας, για παράδειγμα, το οποίο χαρακτηρίζει τους γύφτους σε αφύσικα μεγάλο βαθμό σε σχέση με άλλους πληθυσμούς, είναι τις περισσότερες φορές αποτέλεσμα επιλογής και όχι ατυχημάτων. Οι αναπηρίες αυτές τις περισσότερες φορές προκαλούνται από τους ίδιους τους γύφτους στα παιδιά τους. Μέσα στον παράδοξο και απεχθή εμπορικό κόσμο των γύφτων αυτό δεν είναι κάτι το περίεργο ή το απίθανο.

Όπως ένας πολιτισμένος άνθρωπος πείθει το παιδί του ότι είναι για το καλό του να θυσιάσει λίγο από τον ελεύθερο χρόνο του για να μορφωθεί, έτσι κάνει και ο γύφτος με αντικείμενο την αξία της αναπηρίας. Καί οι δύο προσπαθούν να πείσουν τα παιδιά τους για κάποια θυσία, που θα έχει οικονομικό αντίκρισμα. Ο πρώτος νομίζει ότι με τη μόρφωση το παιδί του θα έχει ένα πλουσιότερο μέλλον και ο γύφτος το ίδιο νομίζει για την αναπηρία. Για τον γύφτο μια εμφανής αναπηρία είναι ένα "διαβατήριο" για μια πλούσια ζωή. Όταν θα είναι παιδί θα ζει πλούσια ως αξιολύπητος ζητιάνος, ενώ όταν θα μεγαλώσει θα γίνει ένας συμπαθής έμπορος.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πλέον ότι ο έμπορος δεν μπορεί να καταστραφεί με συμβατικές μεθόδους, που αφορούν την κεφαλαιοκρατία. Για να τον καταστρέψεις πραγματικά, έχεις τρεις επιλογές. Είτε να του καταστρέψεις όλα τα εμπορικά παραρτήματα είτε ν' απειλήσεις με καταστροφή τον κεφαλαιοκράτη που τον τροφοδοτεί με εμπορεύματα είτε να ενημερώσεις τους καταναλωτές για το ποιόν του, προκειμένου να χάσει τη συμπάθειά τους. Οι δύο πρώτες επιλογές είναι σχεδόν αδύνατον να επιτευχθούν ως στόχοι. Δεν μπορεί δηλαδή ένας άνθρωπος να φερθεί ως ήρωας και με μια ατομική πράξη να φέρει τη λύση.

Για να καταστρέψεις ένα τεράστιο δίκτυο παραρτημάτων, απαιτείται συνεργασία πολλών ανθρώπων και είναι μια πράξη που μοιάζει με οργανωμένο πόλεμο. Δεν είναι περίπτωση όμοια με μια αιφνιδιαστική και καταστροφική βομβιστική ενέργεια σε ένα εργοστάσιο, που θα φέρει τον αντίπαλο σε δύσκολη θέση. Μόνος σου μπορείς να αιφνιδιάσεις έναν έμπορο και να καταστρέψεις ένα από τα παραρτήματά του, αλλά από εκεί και πέρα τα πράγματα δυσκολεύουν. Η ζημιά που θα καταφέρεις θα είναι μικρή και, αν επιχειρήσεις να το επαναλάβεις και στα υπόλοιπα παραρτήματα, κινδυνεύεις, γιατί στο μεταξύ θα έχουν ενημερωθεί για τις προθέσεις σου και θα τα προστατεύουν καλύτερα.

Ανάλογα ασήμαντα αποτελέσματα θα έχεις κι αν προσπαθήσεις να του στερήσεις την "επαφή" με την παραγωγή. Πώς μπορείς να πιέσεις τον κεφαλαιοκράτη που τον τροφοδοτεί; Αν είσαι τόσο ασήμαντος, ώστε να σε εκμεταλλεύεται ο έμπορος, πώς θα πιέσεις έναν πανίσχυρο κεφαλαιοκράτη παραγωγό; Αν ο κεφαλαιοκράτης είναι ευχαριστημένος από τη συνεργασία του με τον έμπορο, δεν υπάρχει περίπτωση να εισακούσει τα αιτήματα σου, εξαιτίας του ανθρωπισμού του.

Ο αναγνώστης βλέπει ότι η περίπτωση της καταστροφής του εμπόρου δεν είναι κάτι το απλό στην πρακτική, όπως είναι η καταστροφή του κεφαλαιοκράτη. Η ηρωική πράξη με προσωπική θυσία δεν φέρνει τη λύση, γιατί δεν μπορείς με μια βόμβα ν' απειλείς την ύπαρξη του αντιπάλου σου. Για να καταστραφεί ο έμπορος στο επίπεδο των υποδομών, πρέπει να γίνουν πολλά και δύσκολα πράγματα. Θα πρέπει, είτε να καταστραφεί το δίκτυο των καταστημάτων του, που τον συνδέει με την αγορά, είτε να πάψει να έχει πρόσβαση στην παραγωγή είτε τέλος να χαλάσει η σχέση του με τους πελάτες του.

Οι επιλογές δηλαδή είναι λίγες και απαιτούν μαζική δράση. Από τη στιγμή που με ατομική ηρωική δράση δεν μπορείς να καταστρέψεις όλα τα μαγαζιά του ή να τα διατηρείς "άδεια" από πλευράς εμπορευμάτων, το μόνο που σου απομένει είναι να τον κάνεις μισητό στους καταναλωτές. Ό,τι άλλο και να κάνεις τον εξυπηρετείς, γιατί στην πραγματικότητα τον απαλλάσσεις από τον κόπο να τα κάνει μόνος του. Τον απαλλάσσεις από τον κόπο να κάψει ο ίδιος ένα από τα πολλά μαγαζιά του ή ν' ακρωτηριάσει μόνος του ένα παιδί του, προκειμένου να γίνει συμπαθής στους καταναλωτές ή απλά να πείσει τους υπόλοιπους συνεργάτες του για την αναγκαιότητα της εξουσίας του.

Ο μόνος τρόπος δηλαδή για να του κάνεις πραγματικά κακό είναι να τον δυσφημίσεις. Αυτό είναι εύκολο να το κάνεις εις βάρος ενός εμπόρου, γιατί η παρασιτική δραστηριότητα των εμπόρων είναι ορατή σε πολύ κόσμο. Όταν κυκλοφορούν άσχημες φήμες για ένα παράσιτο, ο κόσμος τις υιοθετεί εύκολα κι αυτό είναι καταστροφικό για έναν έμπορο. Η μεγαλύτερη "βόμβα" δηλαδή για τον έμπορο είναι η αντιπροπαγάνδα, που αναλαμβάνει να τον "κυνηγήσει" σε όλον τον χώρο όπου δραστηριοποιείται. Μια "βόμβα" που είναι ζωντανή και δεν "εξουδετερώνεται" μέχρι να κάνει τη δουλειά της. Ήρωας στην περίπτωση αυτήν είναι εκείνος, ο οποίος με προσωπικό ρίσκο θ' αναλάβει να βρει όλα εκείνα τα στοιχεία τα οποία καταδικάζουν τον έμπορο στη συνείδηση του καταναλωτικού κοινού. Είναι ήρωας, γιατί είναι βέβαιον ότι ο έμπορος θα προσπαθήσει να τον εξοντώσει πριν αυτός το καταφέρει. Ο έμπορος γνωρίζει πότε κινδυνεύει και άρα γνωρίζει ποιοι ήρωες είναι οι πραγματικοί εχθροί του. Αυτούς θέλει να εξοντώσει πραγματικά, ενώ τους ψευδοήρωες-τρομοκράτες είναι σε θέση να τους εξοπλίζει ο ίδιος.

Οι Παλαιστίνιοι όλα αυτά, που μόλις τώρα περιγράψαμε, προφανώς δεν τα γνωρίζουν. Δεν γνωρίζουν τις μεθόδους που πρέπει να χρησιμοποιήσουν εις βάρος των Εβραίων, γιατί απλούστατα δεν γνωρίζουν τον αντίπαλό τους. Δεν γνωρίζουν με ποιους έχουν "μπλέξει" και γι' αυτόν τον λόγο δεν έχουν αποτελέσματα στον αγώνα τους. Το τραγικό είναι ότι μέσα από τον τρομερό κι αιματηρό τους αγώνα, όχι μόνο δεν έχουν θετικό αποτέλεσμα, αλλά αντίθετα επιβαρύνουν διαρκώς τη θέση τους. Με τρομερό κόστος καταφέρνουν κι έχουν ζημιά αντί για κέρδος.

Κάνουν στην κυριολεξία ό,τι δεν πρέπει να κάνουν. Ενισχύουν με το αίμα τους τούς εχθρούς τους κι έχουν μπλεχτεί σ' έναν φαύλο κύκλο βίας, που δεν οδηγεί πουθενά. Το κύριο στοιχείο αυτής της κατάστασης είναι όπως είπαμε η άγνοια. Δεν γνωρίζουν με ποιους έχουν μπλέξει και τι πρέπει να κάνουν. Έχουν ως αντιπάλους τους τούς κορυφαίους των εμπόρων. Τους επί αιώνες κορυφαίους "κλάψες", ψεύτες και προβοκάτορες. Οι Εβραίοι είναι δύσκολο να νικηθούν χωρίς γνώση. Έχουν αντέξει επιθέσεις αυτοκρατοριών, κρατών και ιδεολογιών. Είναι δυνατόν να έχουν πρόβλημα από τους Παλαιστίνιους τρομοκράτες; Εδώ δεν είχαν πρόβλημα από τους καταπιεστές τους, θα έχουν πρόβλημα από ανθρώπους τους οποίους καταπιέζουν οι ίδιοι;

Οι Εβραίοι είναι οι βασιλείς του εμπορίου και οι απόλυτοι κάτοχοι των μυστικών του. Τις ιδιότητές τους και τις δυνάμεις τους μπορεί να τις καταλάβει κάποιος με βάση τα όσα αναφέραμε πιο πάνω. Αν οι γύφτοι είναι οι βασιλείς του εμπορίου, οι Εβραίοι είναι οι βασιλείς των γύφτων. Οι γύφτοι είναι δεδομένο ότι είναι οι βασιλείς του εμπορίου μέσα στις χώρες όπου υπάρχουν, γιατί με ένα ευέλικτο και κινητό δίκτυο καταφέρνουν κι εκμεταλλεύονται το σύνολο της επικράτειας μέσα στην οποία κινούνται.

Ένας πετυχημένος γύφτος είναι μακράν πιο πλούσιος και πιο ισχυρός από έναν ισχυρό τοπικό έμπορο ο οποίος είναι στατικός. Ο γύφτος λειτουργεί με χαμηλά ποσοστά κέρδους σε σχέση με τον αντίπαλό του, αλλά εισπράττει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της επικράτειας. Είναι ο μόνος δηλαδή που πλησιάζει αυτό το οποίο πιο πάνω αναφέραμε ως όριο για την επιτυχία ενός εμπόρου. Είναι ο μόνος που διαθέτει προσωπική επαφή σχεδόν με το σύνολο των νοικοκυριών. Ο γύφτος έρχεται ο ίδιος στην πόρτα σου και δεν περιμένει να τον βρεις.

Όλα αυτά τα καταφέρνει, γιατί εκμεταλλεύεται σκληρά τους ανθρώπους που τον υπηρετούν. Ένας συμβατικός έμπορος δεν μπορεί να τον συναγωνιστεί, γιατί απλούστατα δεν μπορεί να περιορίσει απεριόριστα τα κοστολόγιά του. Τόσο η ποιότητα της δικής του ζωής όσο και το κόστος λειτουργίας της επιχείρησής του, δεν του επιτρέπουν να περιορίζει τα έξοδά του σε απεριόριστο βαθμό. Τόσο ο ίδιος όσο και η οικογένειά του ζουν ως άνθρωποι κι αυτό είναι υπόθεση ακριβή, που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την ανταγωνιστικότητά του.

Ένας τυπικός έμπορος δεν μπορεί να πληρώσει ένα δίκτυο ανθρώπων, οι οποίοι θα στέκονται έξω από τις πόρτες των καταναλωτών. Επιπλέον, για να λειτουργήσει την επιχείρησή του, έχει έξοδα, που ένας γύφτος δεν τα έχει. Πρέπει να νοικιάσει πολλά μαγαζιά, προκειμένου ν' αποκτήσει δίκτυο καταστημάτων σε έναν μεγάλο χώρο. Δεν πουλάει τα προϊόντα του στους δρόμους πίσω από ένα καδρόνι, όπως κάνει ένας γύφτος. Δεν μπορεί να πουλάει, να τρώει ή να κοιμάται πάνω στο ίδιο το καδρόνι, μόνο και μόνο για να πουλάει σε ασυναγώνιστες τιμές. Πληρώνει φόρους γι' αυτά που πουλάει, ενώ ο γύφτος είναι ανεξέλεγκτος.

Επιπλέον, εκτός από τη διαφορά του στον τομέα της υποδομής, έχει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας και στον τομέα του ανθρώπινου δυναμικού. Ένας νόμιμος έμπορος δεν μπορεί να βρει συνεργάτες, που θα δουλεύουν για ψίχουλα και θα κοιμούνται χειμώνα-καλοκαίρι στις καρότσες των φορτηγών αδιαμαρτύρητα. Ο έμπορος δεν μετατρέπει τα παιδιά του σε δούλους του, για να καλύπτει την αγορά στο σύνολό της. Τα παιδιά του τα μορφώνει και ξοδεύει χρήματα γι' αυτά. Σεβόμενος τα παιδιά του, σέβεται και τα παιδιά των άλλων, που τ' αντιλαμβάνεται ως εργαζόμενους και όχι σαν δούλους. Οι εργαζόμενοι που απασχολεί κοστίζουν κι αυτό επηρεάζει την ανταγωνιστικότητά του.

Πώς μπορεί κάποιος, που νοικιάζει μαγαζιά και πληρώνει εργαζόμενους, ν' ανταγωνιστεί κάποιον ο οποίος για την ίδια δουλειά περιφέρεται στους δρόμους και χρησιμοποιεί δούλους; Αυτό ακριβώς κάνει ο γύφτος. Το ανθρώπινο δυναμικό με το οποίο συνεργάζεται είναι στην πραγματικότητα δούλοι του. Με τη σκληρή του εξουσία μετατρέπει τους πάντες σε δούλους του. Στο όνομα υποτίθεται της επιβίωσης —μέσα σε έναν κόσμο που τον παρουσιάζει σαν εχθρικό— μετατρέπει τους πάντες γύρω του σε δούλους του. Αυτήν την απάνθρωπη τακτική την ξεκινάει από την οικογένεια του και όσο επεκτείνονται οι επιχειρήσεις του το ίδιο κάνει και με τους ομοεθνείς του, οι οποίοι του ζητούν δουλειά για να επιβιώσουν.

Ο γύφτος φέρεται σαν ζώο καί απέναντι στους οικείους του καί απέναντι στους υπόλοιπους συνεργάτες του. Αγαπάει μόνον τον εαυτό του και κανέναν άλλον. Τα παιδιά του όχι μόνο δεν τα μορφώνει, αλλά τα κακοποιεί μέχρι πρόκλησης αναπηρίας. Όχι μόνο δεν ξοδεύει χρήματα γι' αυτά, αλλά έχει απαίτηση να του φέρνουν χρήματα τα ίδια. Όταν είναι παιδιά, τα στέλνει να ζητιανεύουν και όταν μεγαλώσουν τα εκμεταλλεύεται ως συνεργάτες, χωρίς να τα πληρώνει ανάλογα για τον κόπο τους.

Τα παιδιά του τα βάζει στην επιχείρησή του, αλλά δεν τα πληρώνει ως εργαζόμενους. Απλά τους συντηρεί στα όρια της εξαθλίωσης, αφήνοντάς τα να ελπίζουν σε μελλοντική κληρονομιά. Τους δίνει από ένα φορτηγό και τους στέλνει σε όλα τα πιθανά κι απίθανα μέρη του χώρου όπου δραστηριοποιείται. Αν δεν μείνει ικανοποιημένος από τα χρήματα που θα του φέρουν, είτε ως ανήλικοι ζητιάνοι είτε ως ενήλικες έμποροι, τους κακοποιεί με τον πιο βάναυσο τρόπο. Υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να συναγωνιστεί εμπορικά αυτό το ανθρωπόμορφο ζώο;

Αν οι αμόρφωτοι γύφτοι καταφέρνουν και βγάζουν κέρδη από το εμπόριο και ταυτόχρονα διατηρούν τη συνοχή τους μέσα από τον ρατσισμό, τι μπορεί να επιτυγχάνουν οι πολύ πιο ισχυροί, πλούσιοι και μορφωμένοι από αυτούς Εβραίοι; Γι' αυτόν το λόγο είπαμε πιο πάνω ότι, αν οι γύφτοι είναι οι βασιλείς των εμπόρων, τότε οι Εβραίοι είναι οι βασιλείς των γύφτων. Γιατί; Γιατί έχουν καταφέρει τη διασπορά τους σε όλο τον κόσμο. Έχουν καταφέρει κι έχουν μετατρέψει σε επικράτεια δραστηριοποίησής τους το σύνολο του ανεπτυγμένου κόσμου. Ό,τι είναι για τους γύφτους μια ομοιογενής οικονομικά εθνική επικράτεια που την εκμεταλλεύονται και τους ανέχεται, είναι για τους Εβραίους το σύνολο των εθνικών κρατών.

Όπως δεν μπορεί ένας φυσιολογικός έμπορος να συναγωνιστεί έναν γύφτο, έτσι δεν μπορεί ένα φυσιολογικό έθνος να συναγωνιστεί τους Εβραίους. Δεν υπάρχει έθνος στο μέγεθος του εβραϊκού, που να μπορεί να τους συναγωνιστεί στον πλούτο. Γιατί; Γιατί όλα τα έθνη απολαμβάνουν τα κέρδη του δικού τους κεφαλαίου. Με αυτά τα κέρδη ζουν, αλλά και με αυτά τα κέρδη πληρώνουν τις ζημιές του κεφαλαίου. Οι λαοί με τα κέρδη του κεφαλαίου τους πληρώνουν καί τις υποδομές που απολαμβάνουν, αλλά καί το κόστος της προστασίας του ή το κόστος των πολέμων που κατά καιρούς αναγκάζονται να πραγματοποιούν.

Οι Εβραίοι, ζώντας σε ξένα κράτη, απομυζούν κέρδη από το σύνολο του κεφαλαίου τού συνόλου των λαών. Τα κέρδη τους μένουν όλα στην "τσέπη" τους, γιατί δεν επιβαρύνονται τα κόστη τα οποία συνεπάγεται το κεφάλαιο. Όταν για παράδειγμα οι Γερμανοί έβλεπαν τις οικονομίες τους να εξανεμίζονται, εξαιτίας των αναγκών του κράτους τους, οι Εβραίοι της Γερμανίας είχαν βγάλει τα γερμανικής προελεύσεως χρήματά τους στις ελβετικές τράπεζες. Όταν τα μάρκα είχαν αξία, οι Εβραίοι τα μάζευαν στη Γερμανία. Όταν αυτά έπαψαν να έχουν αξία, για τους Εβραίους δεν υπήρχε πρόβλημα, γιατί τα είχαν μετατρέψει σε χρυσό στην Ελβετία.

Όπως δηλαδή ο γύφτος είναι ασυναγώνιστος, γιατί δεν πληρώνει υποδομές, έτσι είναι ασυναγώνιστοι και οι Εβραίοι, που ως λαός επίσης δεν πληρώνουν τις υποδομές τις οποίες απολαμβάνουν. Τις υποδομές, που φέρνουν σε κάθε σπίτι το τηλέφωνο ή το ρεύμα, το οποίο απολαμβάνουν οι Εβραίοι στις ΗΠΑ για παράδειγμα, τις πλήρωσαν οι Αμερικανοί φορολογούμενοι και όχι οι κατά παράδοση φοροφυγάδες Εβραίοι κερδοσκόποι.

Το ίδιο συμβαίνει και στο επίπεδο του ανθρώπινου δυναμικού. Όπως ο γύφτος είναι ασυναγώνιστος, γιατί χρησιμοποιεί δούλους, έτσι και οι Εβραίοι ως έθνος είναι ασυναγώνιστοι, γιατί ο εβραϊκός λαός είναι δούλος των εβραϊκών συμφερόντων. Ποιο έθνος μπορεί να τους συναγωνιστεί; Ποιο έθνος μπορεί να υπηρετεί τα συμφέροντα του με πιστούς δούλους, που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για τα συμφέροντά του;

Τα έθνη συντίθενται από "ακριβούς" και ανυπάκουους πολίτες, οι οποίοι θυσιάζονται για τα κοινά συμφέροντα μόνον όταν δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Πολίτες, που διαρκώς διεκδικούν για λογαριασμό τους μερίδιο από τα κέρδη και την ευημερία του κράτους τους. Πολίτες, που δεν αφήνουν τους ισχυρούς ομοεθνείς τους ν' "αλωνίζουν".

Αντίθετα οι απλοί Εβραίοι θυσιάζονται καθημερινά για τα συμφέροντα αυτά. Θυσιάζονται ως δούλοι και όχι ως εταίροι πολίτες. Θυσιάζονται, χωρίς να διεκδικούν μερίδιο από την ευημερία του έθνους τους. Αφήνουν τους ισχυρούς ομοεθνείς τους ν' "αλωνίζουν" μέσα στην κοινότητά τους. Ν' αρπάζουν ό,τι θέλουν και να μην δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Οι φτωχοί Εβραίοι δεν αντιδρούν στη λεηλασία αυτή, γιατί έχουν πειστεί ότι κινδυνεύουν από τον περίγυρο. Το μόνο που ζητούν από τους ισχυρούς Εβραίους είναι προστασία και όχι μερίδιο.

Γι' αυτόν τον λόγο είναι υποχρεωτικός ο εκφοβισμός των Εβραίων από την κοινότητά τους. Είναι υποχρεωτική η σκληρή εξουσία μέσα στην εβραϊκή κοινότητα. Όπως ο γύφτος αγαπάει μόνον τον εαυτό του και τρομοκρατεί και κακοποιεί τα παιδιά του, έτσι κάνουν και οι Εβραίοι στο έθνος τους. Η κεντρική εβραϊκή ηγεσία με τον ίδιο απάνθρωπο τρόπο φέρεται στις κοινότητές της. Όποτε η θυσία ή η "αναπηρία" κάποιου μέλους της την ευνοεί στις "μπίζνες", δεν έχει ενδοιασμούς. Πολύ εύκολα θυσιάζει όποιον δεν είναι αποδοτικός. Συνήθως σώζει τους πλούσιους και θυσιάζει τους φτωχούς, για να διατηρεί το "ίματζ" του βασανισμένου λαού. Κάποτε θυσίασε τους Εβραίους της Ισπανίας, κατόπιν τους Εβραίους της Γερμανίας και σήμερα θυσιάζει τους Εβραίους του Ισραήλ.

Αυτό δεν είναι κάτι το πρωτοφανές για τους Εβραίους κι ούτε φιλοδοξούμε να είμαστε οι πρώτοι που θα το κοινοποιήσουμε στον κόσμο. Αν διαβάσει κάποιος την Παλαιά Διαθήκη, που είναι η ιστορία των Εβραίων, αυτό θα το διαπιστώσει πολύ εύκολα. Όταν τα πρότυπά σου τα αντλείς από την ιστορία σου και όταν η ιστορία αυτή αποτελεί τον πυρήνα της παιδείας σου, τι είδους άνθρωπος μπορείς να γίνεις μέσω της Παλαιάς Διαθήκης;

Μέσα στην Παλαιά Διαθήκη τα πρότυπα είναι πετυχημένοι δολοφόνοι. Αδέρφια σκοτώνουν αδέρφια για τα δίφραγκα. Οι δολοφόνοι μετανοούν, μόνον όταν το θύμα τους "πετυχαίνει" και μπορούν να του "φορτωθούν" εκ νέου. Μέσα στην Παλαιά Διαθήκη δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα θυσίας για υψηλό στόχο. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα αλτρουισμού. Όλα τα φονικά μέσα στη Διαθήκη αυτήν είναι είτε για το κέρδος είτε για το πώς θα γλιτώσουμε το τομάρι μας εις βάρος κάποιου άλλου.

Ποιο έθνος μπορεί να συναγωνιστεί αυτά τα ζώα, που το μόνο το οποίο γνωρίζουν να κάνουν είναι πώς να κλέβουν και πώς να διαφεύγουν από τους διώκτες τους; Αυτό ακριβώς δεν μπορούν να καταλάβουν οι Παλαιστίνιοι. Δεν μπορούν να συλλάβουν και να κατανοήσουν το μέγεθος, την ισχύ και τη νοοτροπία του αντιπάλου τους. Οι Παλαιστίνιοι, με τρομερό κόστος σε ανθρώπινες ζωές, στην καλύτερη περίπτωση θα σπάσουν κάποιο "νύχι" του τρομερού θηρίου που ακούει στο όνομα "σιωνισμός".

Οι Εβραίοι, ακόμα κι αν περιορίζονταν στο σύνολό τους στην Παλαιστίνη, θα ήταν δύσκολο να νικηθούν με τη μέθοδο των Παλαιστινίων. Γιατί; Γιατί μέσα σε ελάχιστο χρόνο θα άλλαζαν τα δεδομένα που θα λειτουργούσαν εις βάρος των συμφερόντων τους. Θα φέρονταν ως κοινοί γύφτοι και για να επιβιώσουν ως κλέφτες έμποροι, θα εγκατέλειπαν την Παλαιστίνη. Σήμερα, με την τεράστια οικονομική τους ισχύ και την εκτεταμένη διασπορά που τους χαρακτηρίζει, όχι απλά δεν απειλούνται από την παλαιστινιακή αντιδραστικότητα, αλλά μπορούμε να πούμε ότι το διασκεδάζουν κιόλας. Το διασκεδάζουν, γιατί έχουν τα περιθώρια μέχρι και να εξοπλίζουν οι ίδιοι τους Παλαιστίνιους "τρομοκράτες". Κανένα συμφέρον τους δεν θίγεται από αυτήν την "τρομοκρατία".

Γι' αυτόν τον λόγο θεωρήσαμε πιο πάνω ως σημαντικό το ότι οι Εβραίοι έχουν επιβιώσει από κάθε είδους βίαια επίθεση και από κάθε μεγέθους αντίπαλο. Οι Παλαιστίνιοι, δηλαδή, δεν είναι κουτοί, που δεν μπορούν να βρουν την ιδανική μέθοδο εναντίον τους. Στην παγίδα αυτήν έχουν πέσει σχεδόν όλοι οι λαοί οι οποίοι έχουν μισήσει τους Εβραίους, με πρώτους τους Γερμανούς, που ακόμα πληρώνουν με μάρκα την άγνοιά τους. Όταν ένας λαός κι ένα κράτος σαν τη Γερμανία την "πατάει" με τους Εβραίους, είναι αστείο να έχει κάποιος την απαίτηση οι φτωχοί, καταπιεσμένοι κι αγράμματοι Παλαιστίνιοι να βρουν τη λύση στο περίφημο πλέον "εβραϊκό ζήτημα".

Αυτό το "ζήτημα" είναι το μεγάλο πρόβλημα αυτού του πλανήτη και για την επίλυσή του αγωνιζόμαστε και εμείς οι ίδιοι. Για να ξεκινήσουμε τα πράγματα από την πραγματική τους βάση, θα πούμε το εξής, που αποτελεί δεδομένο. Δεν υπάρχει ούτε ένας λαός στον κόσμο, που σε κάποια στιγμή να μην μίσησε θανάσιμα τους Εβραίους. Το σύνολο των λαών μισεί τους Εβραίους και είναι επίσης βέβαιον ότι και οι Εβραίοι μισούν τους πάντες. Μέσα σ' αυτήν τη δυναμική έχουν μάθει να επιβιώνουν και, επειδή έχουν μάθει να κερδοφορούν από την κατάσταση αυτήν, τη συντηρούν και τη διατηρούν αναλλοίωτη.

Γιατί όμως τους μισεί όλος ο κόσμος; Μήπως όλοι είναι ρατσιστές; Μήπως όλοι είναι απολίτιστοι βάρβαροι; Μήπως είμαστε όλοι ζώα και ξεσπάμε αδίκως πάνω στους ταλαίπωρους Εβραίους; Τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει. Τους Εβραίους τους μισούν όλοι οι άνθρωποι, γιατί απλούστατα έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος μισεί το παράσιτο και γι' αυτό μισεί τους Εβραίους. Ο άνθρωπος ακόμα και τον ίδιο του τον αδερφό μισεί, όταν αυτός λειτουργεί ως παράσιτο. Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να μισεί τον αδερφό του, επειδή είναι ρατσιστής ή επειδή τον θεωρεί "κατώτερο"; Ό,τι χαρακτηρίζει τον ίδιο σε θέματα καταγωγής, το ίδιο χαρακτηρίζει και τον αδερφό του.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους Εβραίους. Μπορεί κάποιοι άσχετοι και φανατισμένοι άνθρωποι να τους μισούν για ρατσιστικούς λόγους, που στηρίζονται σε αφελή κι επιστημονικώς ανυπόστατα επιχειρήματα. Το σύνολο όμως του κόσμου τους μισεί, λόγω του βασικού ανθρώπινου ενστίκτου και βέβαια της γνώσης. Τους μισούν, όπως θα μισούσαν τους δικούς τους ανθρώπους, αν αυτοί λειτουργούσαν με παρασιτικό τρόπο. Οι άνθρωποι δηλαδή δεν μισούν τους Εβραίους ως ανθρώπους. Τους μισούν ως ανθρωπότυπους, που φέρονται και λειτουργούν μέσα στην κοινωνία με έναν συγκεκριμένο τρόπο.

Βλέποντας αυτήν τη στιγμή τους Εβραίους διασκορπισμένους και ισχυρούς στο σύνολο του πλανήτη, θα έλεγε κανείς —με μεγάλη ασφάλεια— ότι είναι ο χειρότερος λαός στον πλανήτη. Αποτελούν το "μίασμα" του πλανήτη. Μια συνεχής απειλή για την "υγεία" της παγκόσμιας κοινωνίας. Μια "πληγή", που, αν δεν αντιμετωπιστεί με τον σωστό τρόπο, δεν υπάρχει περίπτωση να βρει λύτρωση η ανθρωπότητα.

Ο αναγνώστης εύλογα θ' αναρωτηθεί για την ορθότητα των όσων λέμε. Εύλογα θ' αναρωτηθεί για αυτήν τη φαινομενικά τρομερή ρατσιστική "έκρηξή" μας. Πρόκειται όμως πράγματι για ένα ρατσιστικό παραλήρημα; Είναι ο γράφων ένας άθλιος ρατσιστής, που προσπαθεί να στρέψει ανθρώπους εναντίον ανθρώπων;

Τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει. Ο γράφων δεν έχει πρόβλημα με τους ανθρώπους οι οποίοι είναι εβραϊκής καταγωγής. Ο γράφων έχει πρόβλημα με τους ανθρώπους που λειτουργούν ως Εβραίοι. Ακόμα και το ίδιο του το παιδί μπορεί να το μισήσει, αν φέρεται όμοια με Εβραίο. Ο γράφων έχει πρόβλημα με τα παράσιτα της κοινωνίας. Έχει πρόβλημα μ' αυτούς που ζουν πλούσια εις βάρος των συνανθρώπων τους και, προκειμένου να το καταφέρουν, δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες που διαιωνίζουν την αδικία. Ο γράφων έχει πρόβλημα με τα παράσιτα και τις συνθήκες που τους επιτρέπουν να "ευδοκιμούν" και όχι με τους ανθρώπους.

Πώς μπορεί όμως ν' αποδειχθεί ότι οι Εβραίοι λειτουργούν ως παράσιτα και άρα πώς μπορεί ν' αποδειχθεί η πεποίθηση του γράφοντος περί Εβραίων; Πώς μπορεί ν' αποδειχθεί ότι οι Εβραίοι απειλούν με "αρρώστια" το σύνολο των λαών; Δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από αυτήν την απόδειξη. Αυτό είναι εύκολο να γίνει κατανοητό, αν αντιληφθεί ο αναγνώστης πώς οι Εβραίοι μεταφέρουν την "αρρώστια" τους στο σύνολο των κρατών.

Μέχρι τώρα ο αναγνώστης κατάλαβε το πώς και το γιατί οι Εβραίοι αποκτούν πλεονέκτημα έναντι των λαών με τους οποίους συνυπάρχουν. Με το παράδειγμα του γύφτου κατάλαβε πώς οι Εβραίοι γίνονται ασυναγώνιστοι έμποροι στον χώρο όπου κινούνται και τους ενδιαφέρει ως αγορά. Πώς δηλαδή λειτουργούν ως γύφτοι, προκειμένου να πλουτίσουν. Πώς κακομεταχειρίζονται τον λαό τους, για να εξασφαλίσουν δούλους και πώς εκμεταλλεύονται τη βίαιη αντιδραστικότητα του περιβάλλοντος. Αυτό όμως που δεν κατάλαβε είναι το πώς κατόρθωσαν και διείσδυσαν μόνιμα μέσα σε όλα τα κράτη. Πώς δηλαδή οι "γυφτότεροι" των γύφτων κατόρθωσαν και "τρύπωσαν" μέσα στα κράτη, ώστε να γίνουν οι πραγματικοί και μόνιμοι βασιλείς των γύφτων.

Όλα αυτά που είπαμε, δηλαδή, μας δίνουν μια εικόνα του τρόπου με τον οποίο αποκτούν πλεονέκτημα μέσα σε μια ενιαία κοινωνία. Όμως, ο κόσμος δεν είναι ενιαίος. Είναι διαμερισματοποιημένος και χωρίζεται σε κρατικά συστήματα με διαφορετικά χαρακτηριστικά μεταξύ τους και διαφορετικές δυνατότητες. Αυτό δηλαδή που θέλουμε να δούμε τώρα είναι το πώς οι Εβραίοι παρέκαμψαν αυτήν την πραγματικά δύσκολη κατάσταση. Πώς απέκτησαν τη δυνατότητα να μπουν μόνιμα σε όλα τα κράτη και στη συνέχεια ν' αποκτήσουν σε όλα αυτά την υπεροχή του γύφτου. Πώς μπόρεσαν και έδωσαν μονιμότητα σ' αυτήν την παρασιτική δραστηριότητα.

Για να το καταλάβει αυτό ο αναγνώστης, αρκεί να καταλάβει το παρακάτω παράδειγμα. Έστω ότι μια οικογένεια, που κατέχει περιουσία, ζει μέσα στο ιδιόκτητο σπίτι της κι επιβιώνει εξαιτίας της περιουσίας της και του κόπου της. Το πρόγραμμα αυτής της οικογένειας είναι ένα φυσιολογικό πρόγραμμα, που το ακολουθούν εκατομμύρια οικογενειών σ' ολόκληρο τον κόσμο. Σηκώνονται όλοι κάθε πρωί, πηγαίνουν για δουλειά στα κτήματά τους κι επιβιώνουν από την παραγωγή τους.

Με τη δουλειά τους απολαμβάνουν όλα τα καλά του κόσμου. Έχουν ένα πλούσιο τραπέζι, όπου τρώνε όλοι μαζί και απολαμβάνουν τα υλικά μέσα, τα οποία τους δίνουν τις ανέσεις που έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος. Με τον κόπο τους, δηλαδή, όχι μόνον επιβιώνουν, αλλά απολαμβάνουν και πολυτέλειες. Εκτός από την τροφή αποκτάνε κρεβάτια, τηλεοράσεις, τηλέφωνα κλπ.. Ό,τι απολαμβάνουν το απολαμβάνουν τίμια και με την εργασία τους. Αυτό δηλαδή που πρέπει να μείνει στον αναγνώστη είναι ότι όλοι αυτοί —μηδενός εξαιρουμένου—, ως μια τυπική οικογένεια, εργάζονται για να επιβιώνουν άνετα.

Όλοι δουλεύουν στα κτήματά τους, όλοι αγωνίζονται, είτε για να τα προστατεύσουν είτε για να τ' αυξήσουν και όλοι μαζί απολαμβάνουν στο σπίτι τους τούς καρπούς των κόπων τους. Κοπιάζουν δηλαδή κι απολαμβάνουν. Μέσα στην οικογένεια αυτήν υπάρχει ένας απαράβατος νόμος που ισχύει για όλους και λέει ότι: Όποιος δεν δουλεύει δεν απολαμβάνει. Όποιος δεν δουλεύει δεν τρώει. Όμως, από αυτόν τον απαράβατο νόμο προκύπτει μια επίσης απαράβατη συνέπεια, που λέει ότι, όποιος κλέβει τιμωρείται.

Το να δουλεύεις δηλαδή υποχρεωτικά δεν μπορεί να γίνει νόμος. Δικαίωμα του καθενός είναι να μην δουλεύει. Αν βρει κάποιος τρόπο να συντηρεί το σώμα του χωρίς τροφή, είναι μέσα στα δικαιώματά του να μην δουλεύει. Όμως, από τη στιγμή που δεν έχει βρει αυτόν τον τρόπο και ταυτόχρονα επιβιώνει, υπάρχει πρόβλημα. Όταν τρως, χωρίς να δουλεύεις, σημαίνει ότι κλέβεις και άρα ότι αδικείς αυτούς που δουλεύουν. Αυτοί δηλαδή που "μυστηριωδώς" τρώνε, χωρίς να δουλεύουν, παραβαίνουν τον απαράβατο νόμο και αντιμετωπίζονται από την οικογένεια των εργαζομένων αξιωματικά ως κλέφτες.

Έστω ότι αυτή η τυπική οικογένεια νοικοκυραίων έρχεται κάποια στιγμή μπροστά σε ένα δίλημμα. Ένας ξένος, φαινομενικά φτωχός κι αδύναμος, έρχεται και της χτυπά την πόρτα. Ένας ξένος, που της διηγείται τα βάσανά του και ισχυρίζεται ότι κακοί άνθρωποι κατέστρεψαν το σπίτι του και τον πέταξαν στον δρόμο. Ποια θα είναι η αντιμετώπισή του από την πλευρά της οικογένειας;

Χωρίς η οικογένεια αυτή να παραβεί κανέναν ανθρώπινο νόμο, θα μπορούσε να τον διώξει από την πόρτα της. Κανένας νόμος δεν υποχρεώνει το άνθρωπο να βοηθήσει τον συνάνθρωπό του. Αυτό είναι καθαρά θέμα συνείδησης. Αν αυτή η οικογένεια είναι απλά καλή και η συνείδησή της φιλάνθρωπη, θα μπορούσε να τον ελεήσει και να τον στείλει στην ευχή του Θεού. Στην ιδανικότερη όμως περίπτωση τι θα έκανε; Θα του άνοιγε τις πόρτες και θα του φερόταν σαν να ήταν δικός της άνθρωπος. Θα του φερόταν σαν να ήταν ένα πραγματικό μέλος της.

Τι θα ήταν το λιγότερο που θα είχε ως υποχρέωση αυτός ο άνθρωπος —αν είχε συναίσθηση της πραγματικότητας— να κάνει μέσα στα πλαίσια της οικογένειας αυτής, που μόλις τον αποδέχθηκε ως δικό της άνθρωπο; Το ελάχιστο, που θα μπορούσε να κάνει αυτός ο υπέρ του δέοντος ευνοημένος και τυχερός άνθρωπος, θα ήταν να μπει στο πρόγραμμα της οικογένειας. Θα ήταν να σεβαστεί τον απαράβατο νόμο που αναφέραμε πιο πάνω ότι αφορά όλα της τα μέλη.

Δεν λέμε δηλαδή ότι, εξαιτίας της ευγνωμοσύνης, θα πρέπει να δουλεύει σαν δούλος, χωρίς να πληρώνεται και άρα χωρίς ν' απολαμβάνει. Δεν λέμε να κοιμάται στα υπόγεια και να μην τρώει στο ίδιο τραπέζι με τους ιδιοκτήτες. Λέμε απλά ότι το λιγότερο, που θα έπρεπε ως λογικός άνθρωπος να κάνει, θα ήταν να ευθυγραμμιστεί με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, που είναι ιδιοκτήτες του σπιτιού και του κεφαλαίου.

Πόσο κάθαρμα, πόσο άθλιος μπορεί να είναι ένας τόσο τυχερός άνθρωπος, αν προσπαθήσει όχι μόνον να μην συμμετάσχει σε όλα αυτά που είναι υποχρεωτικά για τα φυσικά μέλη της οικογένειας, αλλά αντίθετα να προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί αυτούς που τον φιλοξενούν; Όταν, με βάση τα συμφέροντα του, άλλες φορές παριστάνει τον ξένο και άλλες φορές τον αδερφό; Τι άνθρωπος είναι αυτός, αν, όταν όλη η οικογένεια ξυπνάει για να πάει στα χωράφια, αυτός ξαπλώνει με το επιχείρημα ότι ο ίδιος είναι ξένος και ότι τα χωράφια της οικογένειας δεν τον αφορούν; Οι υποχρεώσεις της οικογένειας δηλαδή δεν τον αφορούν, γιατί θεωρεί τον εαυτό του ξένο.

Την ίδια ώρα όμως απολαμβάνει χωρίς ενοχές ό,τι καρπό αποφέρουν τα "ξένα" χωράφια. Χρησιμοποιεί χωρίς αναστολές τα τηλέφωνα, τις τηλεοράσεις και όλες τις υποδομές του σπιτιού με το επιχείρημα ότι και ο ίδιος είναι συγκάτοικος στο σπίτι αυτό. Το ακόμα χειρότερο είναι αυτό το οποίο συμβαίνει με την τροφή. Αυτός, περιφερόμενος όλη μέρα μέσα στο σπίτι, τρώει όταν οι άλλοι δουλεύουν. Όταν στρώνεται το τραπέζι, κάθεται πρώτος και σηκώνεται τελευταίος. Είναι πάντα ξεκούραστος κι απολαμβάνει τα πάντα σε μεγαλύτερο βαθμό από τους υπόλοιπους, που φυσιολογικά γυρνούν κουρασμένοι στο σπίτι τους.

Αν είναι παντελώς άθλιος, όχι μόνο θ' απολαμβάνει περισσότερο από τα μέλη της οικογένειας, αλλά θα τους εκμεταλλεύεται κιόλας. Αν μπορεί και κλέβει στην κουζίνα, θα μπορεί να εκβιάζει και να αδικεί τους εργαζόμενους, που κινδυνεύουν να μείνουν νηστικοί. Θα τους δίνει τροφή, "υποθηκεύοντας" τα κρεβάτια τους. Στηριζόμενος στην άμεση προτεραιότητα της τροφής, θ' αρχίσει να γίνεται κυρίαρχος των δευτερευόντων αγαθών μέσα στο σπίτι. Μ' αυτήν την τακτική είναι θέμα χρόνου να καταφέρει να κάνει τα πιο αδύναμα μέλη της οικογένειας "ενοικιαστές" μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.

Υπάρχει ένας φυσιολογικός άνθρωπος, που ν' ανεχθεί μια τέτοια κατάσταση; Ακόμα και ο ίδιος σου ο αδερφός να είναι, ακόμα κι αν δεν μπορείς να τον πετάξεις με τις κλωτσιές από την κοινή ιδιοκτησία, θα επιχειρήσεις τουλάχιστον να τον παρατηρήσεις, για να συμμορφωθεί. Αν αποτύχεις να τον συμμορφώσεις με τις παρατηρήσεις, είναι βέβαιον ότι θα επιχειρήσεις να το κάνεις έστω και με τη βία. Αν δεν υπάρχει ούτε αυτή η περίπτωση συμμόρφωσης, τότε αλλάζουν τα θεμελιώδη που αφορούν την οικογένεια.

Όταν τα μέλη μιας οικογένειας με τα ίδια δικαιώματα δεν μπορούν να συνυπάρξουν, τότε αλλάζουν τα βασικά δεδομένα που την αφορούν. Δεν αλλάζουν οι νόμοι που διέπουν τη λειτουργία της, αλλά χωρίζεται η ίδια η οικογένεια. Από τη μία οικογένεια προκύπτουν δύο, που η κάθε μία από αυτές ακολουθεί τους νόμους που τα μέλη τους θα προτιμήσουν. Σε μια τέτοια περίπτωση μοιράζεις την κοινή περιουσία στους δικαιούχους και από εκεί και πέρα ο καθένας ζει με το δικό του κεφάλαιο και βέβαια με τον δικό του κόπο.

Το να ασκήσεις βία δηλαδή εις βάρος των παρασίτων, ως τελευταίο μέτρο πριν τον χωρισμό της οικογένειας, δεν είναι κάτι το παράλογο, εφόσον τα παράσιτα σε φέρνουν στα όρια. Όταν αυτά τα άσχημα μπορείς να τα εφαρμόσεις εις βάρος δικών σου ανθρώπων, εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι είναι πολύ ευκολότερο να εφαρμοστούν εις βάρος ξένων, τους οποίους μάλιστα τους έχεις ευεργετήσει. Ανθρώπους που καταχράστηκαν τον ανθρωπισμό σου, ζουν εις βάρος των παιδιών σου και που μόνον που υπάρχουν και περιφέρονται μέσα στο σπίτι σου, σου υπενθυμίζουν το σφάλμα σου. Ένα σφάλμα που πληρώνει ολόκληρη η οικογένειά σου. Και καλά να έχεις τη δυνατότητα να συμμορφώσεις αυτόν που σε κλέβει. Τι γίνεται αν δεν έχεις τη δυνατότητα; Υπάρχει τέτοια περίπτωση; Βεβαίως και υπάρχει.

Υπάρχει περίπτωση να μην είσαι απλά ένα θύμα μιας αχαριστίας, αλλά θύμα μιας πλεκτάνης με πολλές προεκτάσεις. Υπάρχει περίπτωση αυτός, που εμφανίστηκε σαν φτωχός και άστεγος ικέτης, να μην είναι μόνος του, αλλά να είναι μέλος μιας καλά οργανωμένης συμμορίας. Να είναι μέλος μιας συμμορίας, της οποίας τα μέλη κατ’ επάγγελμα παρουσιάζονται σαν άστεγοι και βασανισμένοι ικέτες και "τρυπώνουν" σε πολλά σπίτια νοικοκυραίων. Μέλη μιας συμμορίας, που έχει ως στόχο να ζει εις βάρος ανθρώπων που κοπιάζουν για την επιβίωσή τους.

Από τη στιγμή που υπάρχει τέτοια οργάνωση, εννοείται υπάρχει και οργανωμένη συμπεριφορά. Τα μέλη μιας τέτοιας συμμορίας γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν για να προστατεύουν την δραστηριότητά τους. Μεταξύ τους αυτά τα μέλη έχουν ως κοινό στοιχείο το ότι ζουν εις βάρος των μελών της οικογενείας που τους φιλοξενεί. Όμως, σ' ό,τι αφορά την ειδική συμπεριφορά τους μέσα στα σπίτια που τους φιλοξενούν, υπάρχει διαφοροποίηση. Μια διαφοροποίηση, που σχετίζεται άμεσα με την ισχύ της οικογένειας που τους φιλοξενεί.

Αυτό είναι πολύ λογικό, γιατί επηρεάζει τον ρόλο που θ' αναλάβουν να παίξουν μέσα στην οικογένεια η οποία είναι θύμα τους. Αυτός ο ρόλος είναι που επιτρέπει σ' αυτούς την παρασιτική ζωή. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Αν τα παράσιτα ζουν σε ισχυρές οικογένειες, οι οποίες δεν έχουν πρόβλημα επιβίωσης, θέτουν ως στόχο τους να εκμεταλλεύονται τις φιλοδοξίες τους. Αν για παράδειγμα αντιληφθούν τη φιλοδοξία τους να εκμεταλλευτούν τους αδύναμους γείτονές τους, θα τους πουλάνε ιμπεριαλιστικές εκδουλεύσεις και θα δικαιολογούν με τον τρόπο αυτόν την παρασιτική τους παρουσία.

Αυτό είναι εύκολο να γίνει, γιατί μπορούν να εκμεταλλευτούν τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας τους. Έχουν αδέρφια μέσα σε αυτές τις αδύναμες οικογένειες, που αποτελούν φιλόδοξους "στόχους" των ισχυρών. Τα αδέρφια τους ξέρουν εκ των έσω τι κατάσταση επικρατεί μέσα στην οικογένεια που τους φιλοξενεί και η οποία αποτελεί στόχο του ισχυρού. Γνωρίζουν ποιος είναι μαλωμένος με ποιον, πόσα χρωστάνε, ποιον έχουν ανάγκη, τι φοβούνται κλπ.. Όλα αυτά τα οποία συμβαίνουν μέσα στις οικογένειες των αδύναμων είναι εκμεταλλεύσιμα και ενδιαφέρουν τους ισχυρούς. Τα παράσιτα, δηλαδή, που θα φιλοξενούνται σε πλούσιες οικογένειες, θα εκμεταλλεύονται τις γνώσεις των αδερφών τους, που ζουν στις φτωχές. Με τον τρόπο αυτόν θα τους μετατρέπουν σε κατασκόπους, που θα υπηρετούν τα συμφέροντα των ισχυρών.

Αυτή η άνευ προηγουμένου πράξη αχαριστίας των παρασίτων απέναντι στους φτωχούς που τους φιλοξενούν είναι δεδομένη, γιατί φοβούνται. Επειδή γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τον παρασιτικό τους ρόλο, γνωρίζουν ότι σε κάποια στιγμή θα οδηγήσουν την οικογένεια στην αντίδραση. Εκ των δεδομένων δηλαδή θέλει ένα παράσιτο να κάνει εκδουλεύσεις στους ισχυρούς, προκειμένου να τον προστατεύσουν τη δύσκολη ώρα. Όταν θα πάει δηλαδή αυτός που τον φιλοξενεί να του "σπάσει" το κεφάλι, θα επέμβουν οι γείτονες με δήθεν ανθρωπιστικά επιχειρήματα. Με ανθρωπιστικά επιχειρήματα θα υπερασπιστούν τα συγκεκριμένα ζώα κι αν μπορέσουν —πάνω στην αναμπουμπούλα— θ' αρπάξουν από την οικογένεια και κανένα χωράφι ή οτιδήποτε άλλο τους χρειάζεται.

Αν καταλάβει ο αναγνώστης το παράδειγμα, μπορεί να καταλάβει την ουσία του εβραϊκού προβλήματος. Όπως οι φυσιολογικοί άνθρωποι δεν ανέχονται τους ανθρώπους-"παράσιτα" μέσα στα σπίτια τους, έτσι και οι λαοί δεν ανέχονται τους λαούς-"παράσιτα" μέσα στα κράτη τους. Ο λαός, που έχει κάνει την παρασιτική διαβίωση πραγματική επιστήμη, είναι οι Εβραίοι. Μια πραγματική συμμορία, που έχει κατορθώσει να εγκαταστήσει κοινότητές της σε όλα τα ανεπτυγμένα κράτη του δυτικού κόσμου. Κοινότητες, που συστηματικά λειτουργούν υπέρ των συμφερόντων των ισχυρών και εις βάρος των λαών που τους φιλοξενούν.

Αντιλαμβανόμαστε δηλαδή ότι το εβραϊκό πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα μόνον των Παλαιστινίων, αλλά είναι πρόβλημα της παγκόσμιας κοινωνίας. Οι Εβραίοι είναι μόνιμη απειλή για το σύνολο του κόσμου. Αυτό συμβαίνει, γιατί, προκειμένου να επιβιώσουν, "ανακατεύουν" τους λαούς, δημιουργώντας εντάσεις. Για να λειτουργήσουν παρασιτικά στο σύνολο των χώρων, κάνουν εκδουλεύσεις στους εκάστοτε κυρίαρχους ιμπεριαλιστές. Εκμεταλλεύονται τις συγκρούσεις των συμφερόντων των εθνικών κρατών και εξασφαλίζουν την επιβίωσή τους. Όχι μόνον κλέβουν τους λαούς μέσα στα ίδια τους τα κράτη, αλλά τους βάζουν σε περιπέτειες, προκειμένου να εξακολουθούν να τους κλέβουν.

Λειτουργούν όπως ένα παράσιτο σε μια γειτονιά. Λειτουργούν όπως ένας κουτσομπόλης-"ηθικολόγος", που με τις σπιουνιές του βάζει τους γείτονες να μαλώνουν. Ο χαφιές "γλείφει" και κατηγορεί με βάση τα συμφέροντά του. Συντηρεί την ένταση, για να περνά απαρατήρητος και να μην προκαλεί με τη δραστηριότητά του. Δημιουργεί εχθρότητες, που οι εντάσεις οι οποίες προκαλούν οδηγούν στην υποβάθμιση της σημασίας της δικής τους παρασιτικής δραστηριότητας. Εξαιτίας του οι οικογένειες της γειτονιάς δεν λύνουν τα εσωτερικά τους προβλήματα, παρά "μπλέκουν" σε περιπέτειες με εξωτερικούς εχθρούς. Αυτό συμφέρει τον σπιούνο, γιατί συνήθως είναι φιλοξενούμενος και άρα "εσωτερικό" πρόβλημα για τις οικογένειες αυτές.

Δεν ήταν δηλαδή οι Γερμανοί τρελοί ή ανεγκέφαλοι, που σε κάποια στιγμή μίσησαν τους Εβραίους και τους έστειλαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ως λαός τους φιλοξενούσαν και φυσιολογικό είναι να τους παρακολουθούν στις δραστηριότητές τους. Σε κάποια στιγμή έφτασαν στα όρια και οι ναζιστές αυτά τα όρια εκμεταλλεύτηκαν. Οι ναζιστές, δηλαδή, δεν έπεισαν τον γερμανικό λαό να μισεί τους Εβραίους. Οι ναζιστές απλά αυτό το υπάρχον μίσος εκμεταλλεύτηκαν. Ήταν οι "σκληροί" της γερμανικής οικογένειας, που ανέλαβαν να πλακώσουν στο ξύλο ή να πετάξουν με τις κλωτσιές αυτόν που ολόκληρη η οικογένεια αντιλαμβανόταν ως παράσιτο.

Για ποιον λόγο υπήρχε αυτή η κοινή αντίληψη; Για τον λόγο που περιγράψαμε στο παράδειγμά μας. Οι Εβραίοι λειτουργούσαν μέσα στη Γερμανία όπως το ρεμάλι του παραδείγματός μας. Δεν σεβάστηκαν τον λαό που τους φιλοξενούσε. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να τρώνε και να πίνουν εις βάρος του γερμανικού λαού. Στη δουλειά δεν πήγαιναν, γιατί ήταν "ξένοι". Τα "κρεβάτια" και τα "τηλέφωνα" τα χρησιμοποιούσαν, χωρίς να συμβάλουν στην ανάπτυξή τους και τέλος ήταν πρώτοι στο "τραπέζι". Εκμεταλλευόμενοι τις συνθήκες, έφτασαν σε σημείο να γίνουν ιδιοκτήτες αυτών των γερμανικών "τηλεφώνων" και των γερμανικών "κρεβατιών" και να αισχροκερδούν εις βάρος των Γερμανών.

Τι σημαίνουν στο πρακτικό επίπεδο όλα αυτά; Δουλειά, στο επίπεδο του λαού, είναι να "καλλιεργεί" το κεφάλαιό του. Δουλειά επίσης είναι να προστατεύει και ν' αναπτύσσει ο λαός το κεφάλαιο αυτό. Κάθε φορά που το γερμανικό κεφάλαιο απαιτούσε θυσία, είτε για την προστασία του είτε για την ανάπτυξή του, δεν είχε τη βοήθεια των Εβραίων. Οι Γερμανοί ιδιοκτήτες θυσιάζονταν και οι φιλοξενούμενοι απείχαν, δηλώνοντας Εβραίοι. Δεν πολέμησαν ποτέ οι Εβραίοι υπέρ του γερμανικού κεφαλαίου που τους συντηρούσε. Στους αγώνες του γερμανικού λαού πάντα ήταν απόντες. Σε όλα τ' άλλα ήταν από τους πρώτους.

Τις υποδομές της Γερμανίας τις απολάμβαναν, αλλά δεν μοιράστηκαν ποτέ με τους Γερμανούς το κόστος που απαίτησαν αυτές οι υποδομές για ν' αναπτυχθούν. Όντας πονηροί και ασχολούμενοι με το εμπόριο, δεν πλήρωσαν ποτέ κόστος σε κεφάλαιο για την ανάπτυξη των υποδομών. Οι εκτάσεις που χρειάστηκαν οι δρόμοι της Γερμανίας, οι εγκαταστάσεις ενέργειας ή τηλεπικοινωνιών δεν ήταν "ορφανές". Σε κάποιους ανήκαν. Αυτοί οι ιδιοκτήτες ήταν Γερμανοί πολίτες, που έστω κι αναγκαστικά παραχώρησαν το κεφάλαιό τους και την περιουσία τους για το καλό του γερμανικού λαού.

Έτσι λειτουργούν όλα τα κράτη και έτσι λειτουργούσε και η Γερμανία. Αυτός είναι ο λόγος που, ενώ ένα συνηθισμένο αστικό σύνταγμα προστατεύει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, εντούτοις προβλέπει και τη δυνατότητα να υπάρχει αναγκαστική απαλλοτρίωση, όταν το κοινό συμφέρον το απαιτεί. Οι υποδομές της Γερμανίας πάνω σ' αυτούς τους νόμους βασίστηκαν για να αναπτυχθούν. Λίγοι ζημιώθηκαν για να ωφεληθούν οι πολλοί.

Σε κάθε τομέα δραστηριοποίησης του κράτους λίγοι πολίτες ζημιώνονται, για να ωφεληθούν οι πολλοί. Συνολικά όλοι ωφελούνται από αυτήν την πρακτική, εφόσον υπάρχει συνεχής εναλλαγή ρόλων και ο καθένας με τη σειρά του κάπου θα ζημιωθεί και κάπου θα κερδίσει από το κοινό καλό. Είναι μια πρακτική που έχει ως στόχο να βελτιώσει το επίπεδο ζωής ενός λαού. Ο καθένας, ανάλογα με τις δυνατότητές του, καταθέτει το μερίδιο του για τη γενική ευημερία.

Οι Εβραίοι της Γερμανίας δεν ήταν ποτέ ανάμεσα σ' αυτούς τους λίγους που ζημιώθηκαν για το κοινό γερμανικό καλό. Δεν ζημιώθηκαν για το κοινό καλό, ούτε με κεφάλαιο ούτε με πλούτο. Κεφάλαιο δεν διέθεταν και τον πλούτο τους τον απέκρυπταν και άρα απέφευγαν να πληρώσουν το πραγματικό μερίδιο που τους αντιστοιχούσε ως Γερμανούς πολίτες. Τις περιουσίες τους οι κατά παράδοση φοροφυγάδες Εβραίοι τις δημιουργούσαν στη Γερμανία, αλλά τις φυγάδευαν στην Ελβετία σε μορφή χρυσού. Οι Εβραίοι ήταν μονίμως από τους πολλούς που μόνον απολάμβαναν τους καρπούς του γερμανικού κεφαλαίου. Ποτέ δεν ήταν από τους λίγους που είχαν ζημιά, εξαιτίας των απαιτήσεων του κεφαλαίου αυτού.

Το ίδιο γινόταν και στο γερμανικό "τραπέζι". Το "τραπέζι" του παραδείγματός μας στο επίπεδο αυτό είναι η αγορά ενός κράτους. "Κουζίνα" είναι η οικονομία και "τραπέζι" η αγορά. "Κουζίνα" είναι ο χώρος, όπου υπάρχει πρόσβαση στο χρήμα που δίνει η παραγωγή. Οι αναλογίες είναι απόλυτες. Όπως σε ένα σπίτι όλοι μαζί καταθέτουν τα προϊόντα τους στο τραπέζι για να φάνε και άρα ν' απολαύσουν τον κόπο τους, έτσι γίνεται και στο επίπεδο του κράτους. Είτε παράγεις προϊόντα είτε απλά εργάζεσαι, η ανταμοιβή σου βρίσκεται πάνω στο "τραπέζι" όπου θα καθίσεις και θα φας.

Οι Εβραίοι, που δεν εργάζονταν πουθενά ως εργάτες και που δεν παρήγαγαν τίποτε ως κεφαλαιοκράτες, ήταν οι κυρίαρχοι της γερμανικής αγοράς. Ενώ δεν παρήγαγαν τίποτε και δεν εργάζονταν, περιφέρονταν διαρκώς στην "κουζίνα". Ασχολούνταν με το εμπόριο και άρα με το "φιλέτο" του "τραπεζιού". Όπως κάνουν οι έμποροι, αισχροκερδούσαν εις βάρος καί των παραγωγών καί των καταναλωτών.

Ο εργαζόμενος Γερμανός ήταν διπλά θύμα του Εβραίου έμπορου. Ως εργαζόμενος έπεφτε θύμα εκμετάλλευσης από τον Γερμανό κεφαλαιοκράτη, γιατί αυτόν τον "στρίμωχνε" ο Εβραίος έμπορος, που ήθελε τα προϊόντα του για "ψίχουλα". Από την άλλη, ως καταναλωτής, ήταν απευθείας θύμα επίσης του ιδίου εμπόρου, που εκμεταλλευόταν τις ανάγκες του. Ανάγκες, που πολλές φορές τον ωθούσαν στα άκρα, εφόσον, για να επιβιώσει, αναγκαζόταν να υποθηκεύσει την περιουσία του.

Έχοντας οι Εβραίοι αυτήν την υπεροχή στην αγορά, δεν άργησαν να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους. Έχοντας γνώση της κατάστασης, περιέστρεφαν τη δραστηριότητά τους γύρω από τις υπηρεσίες. Άρχισαν δηλαδή σιγά-σιγά ν' αγοράζουν και τα "κρεβάτια" των Γερμανών. Τα "κρεβάτια" στο επίπεδο αυτό είναι οι κατοικίες. Τα "κρεβάτια" αυτά στη δύσκολη προπολεμική εποχή η ανεργία και η φτώχεια τα πρόσφερε στην αγορά σε εξευτελιστικές τιμές. Οι κατασχέσεις των τραπεζών επιβάρυναν ακόμα πιο πολύ την κατάσταση, δίνοντας το πλεονέκτημα στους Εβραίους. Γιατί; Γιατί εξαιτίας των δραστηριοτήτων τους, που δεν στηρίζονταν στην παραγωγή, διέθεταν τρομερή ρευστότητα.

Σιγά-σιγά δηλαδή οι παρασιτικοί Εβραίοι, που δεν πήγαιναν στα "χωράφια" και παρέμεναν διαρκώς μέσα στο "σπίτι", δεν περιφέρονταν μόνον μέσα στην "κουζίνα". Σιγά-σιγά άρχισαν να μπαίνουν και στα υπόλοιπα "δωμάτια" και εκμεταλλεύονταν και τα "κρεβάτια" που είχαν ανάγκη οι εργαζόμενοι, οι οποίοι, πέφτοντας θύματα εκμετάλλευσης, δεν διέθεταν σχεδόν ποτέ τον πλούτο να τα εξασφαλίζουν. Οι Εβραίοι γι' αυτόν τον λόγο ασχολούνται πάντα με το εμπόριο "στέγης".

Η "στέγη" είναι το μοναδικό υλικό κεφάλαιο με το οποίο ασχολούνται οι Εβραίοι. Είναι το μοναδικό κεφάλαιο που δεν απαιτεί εργασία για να παράγει πλούτο κι επιπλέον επιτρέπει την αισχροκέρδεια. Είναι η μοναδική περίπτωση υλικού κεφαλαίου που δεν ανήκει στη σφαίρα της παραγωγής, αλλά σ' αυτήν του εμπορίου. Οι Εβραίοι, ως ειδικοί στο εμπόριο, γνώριζαν τις ιδιότητες της "στέγης". Γνώριζαν τις ανάγκες και τις αδυναμίες των εργαζομένων μέσα σε ένα αστικό περιβάλλον και τις εκμεταλλεύονταν σκληρά. Αγόραζαν συνέχεια ακίνητα τα οποία τα εκμεταλλεύονταν εις βάρος των Γερμανών. Αγόραζαν τα γερμανικά σπίτια των γερμανικών πόλεων για να εκμεταλλεύονται τους Γερμανούς. Τους τρόμαζαν, τους απειλούσαν και τους εκβίαζαν, κάθε φορά που δεν μπορούσαν ν' αντέξουν τη βαριά εκμετάλλευση. Η ειρωνεία ήταν ότι όλα αυτά τα κατάφερναν εις βάρος των Γερμανών με βάση τους γερμανικούς νόμους κι εμφανίζοντας ως φόβητρο τη γερμανική αστυνομία.

Γιατί λοιπόν να τους συμπαθήσει ο Γερμανός τους Εβραίους; Όταν η Γερμανία χρειαζόταν θυσία, οι "φιλοξενούμενοι" απείχαν, δηλώνοντας Εβραίοι. Όταν ήταν να μοιραστεί η "πίτα" της γερμανικής οικονομίας —που η ακμή της ήταν το αποτέλεσμα της προηγούμενης θυσίας των Γερμανών— οι απόντες Εβραίοι παρίσταναν τους Γερμανούς εβραϊκής καταγωγής. Παντού τα ίδια κάνουν οι Εβραίοι και γι' αυτόν τον λόγο είναι μισητοί. Τα ίδια έκαναν και οι Εβραίοι της Γαλλίας, της Ελλάδας κλπ.. Ας ψάξει να βρει κάποιος τους Εβραίους ήρωες που θυσιάστηκαν στον αγώνα της Ελλάδας για ελευθερία το 1940. Δεν υπήρξαν, γιατί δήλωναν Εβραίοι. Από την απελευθέρωση και μετά οι ίδιοι άνθρωποι μεγαλουργούν στην ελληνική αγορά, δηλώνοντας Έλληνες εβραϊκής καταγωγής.

Αντιλαμβανόμαστε δηλαδή πλήρως την κατάσταση που υπήρχε στη Γερμανία της προπολεμικής κρίσης και των εκατομμυρίων ανέργων. Αντιλαμβανόμαστε πλήρως το μίσος των εκατομμυρίων φτωχών και πεινασμένων Γερμανών, όταν έβλεπαν τους πλούσιους Εβραίους ν' απομυζούν τους "χυμούς" του γερμανικού και θεωρητικά δικού τους κεφαλαίου. Οι δραστηριότητες των Εβραίων πάντα τους επιτρέπουν να "ρουφούν" τους "χυμούς" αυτούς. Όσο άσχημα και να πάει η οικονομία, δεν σταματούν οι ανάγκες των ανθρώπων. Εξαιτίας της οικονομικής κρίσης ο άνθρωπος δεν παύει ούτε να θέλει να φάει, αλλά ούτε και να θέλει να "στεγάσει" την οικογένειά του. Πάντα το εμπόριο θ' ανθεί και το ίδιο θ' ανθεί και η ανάγκη της "στέγης".

Όταν η οικονομία δεν πήγαινε καλά, οι Εβραίοι δεν έπαυαν να βγάζουν κέρδη από τις δραστηριότητές τους κι αυτό προκαλούσε τους φτωχούς γηγενείς. Οι Εβραίοι, είτε ως σκληροί τραπεζίτες είτε ως σκληροί έμποροι είτε ως σκληροί σπιτονοικοκύρηδες, πάντα "κονομούσαν" κι αυτό το έβλεπαν οι Γερμανοί. Είναι δυνατόν να σε συμπαθεί ένας άνεργος λαός, που σε βλέπει ως ξένο και βλέπει ότι στην ίδια του τη χώρα παριστάνεις τον σκληρό έμπορο ή τον σκληρό σπιτονοικοκύρη; Είναι δυνατόν να σε συμπαθεί, όταν ως κερδοσκόπος τραπεζίτης τον ωθείς στην κατάσχεση της περιουσίας του; Να σου πιει το αίμα δεν χορταίνει. Αυτό το μίσος εκμεταλλεύτηκαν οι ναζιστές. Απλά, όπως συμβαίνει και σήμερα με τους Παλαιστίνιους, ακολούθησαν λανθασμένη τακτική.

Οι επιλογές που είχαν τότε ήταν τρεις. Η μία ήταν αναίμακτη και ήταν όμοια με την παρατήρηση που επιχειρεί ο αδερφός στον αδερφό, προκειμένου να τον νουθετήσει. Η παρατήρηση αυτή σε επίπεδο λαών αποτελεί μια θέσπιση νέων νόμων, οι οποίοι θα έχουν ως αντικείμενο τον περιορισμό της παρασιτικής δραστηριότητας κάποιας μειονότητας. Τι είδους νόμοι θα ήταν αυτοί; Για παράδειγμα, θα μπορούσε το επίσημο γερμανικό κράτος να μην παρέχει άδειες λειτουργίας εμπορικών καταστημάτων σε Εβραίους. Θα μπορούσε να μην τους επιτρέπει ν' αγοράζουν τίτλους ιδιοκτησίας ακινήτων πέραν της προσωπικής τους κατοικίας. Θα μπορούσε μέσω των ΜΜΕ να προτείνει στους καταναλωτές να μην τους προτιμούν στις αγορές τους. Στόχος αυτών των μέτρων θα ήταν να δημιουργηθούν προβλήματα στην οικονομία της μειονότητας, ώστε να ωθήσει τα μέλη της μακριά από την εμπορική δραστηριότητα.

Όμως, η Γερμανία εκείνη την εποχή είχε πολλά προβλήματα και ήταν τρομερά "θυμωμένη". Ο λαός μισούσε τους Εβραίους και δεν υπήρχαν δουλειές, προκειμένου να θυσιάσει θέσεις εργασίας με σκοπό να τους νουθετήσει. Η δουλειά ήταν σπάνια για τον Γερμανό και θα ήταν πολυτέλεια να μιλάμε για τη δουλειά ως μέσον νουθεσίας των Εβραίων. Η Γερμανία ήταν έτοιμη να περάσει στο στάδιο της βίαιης δράσης κατά του παρασίτου. Είχαν ήδη εμφανιστεί τα "σκληρά" παιδιά της οι ναζιστές και οι επιλογές που είχαν μπροστά τους ήταν δύο. Δυστυχώς για τους Γερμανούς ακολούθησαν τη λανθασμένη.

Είπαμε πιο πάνω ότι, όταν κάποιος ξένος ζει παρασιτικά μέσα στο σπίτι σου, αυτό που μπορείς να κάνεις είναι, είτε να τον πετάξεις έξω με τις κλωτσιές είτε να τον αναγκάσεις με τη βία να είναι εντάξει με τις υποχρεώσεις του. Όμως, ότι και να επιλέξεις, πρέπει υποχρεωτικά να τον κάνεις να πληρώσει την προηγούμενη συμπεριφορά του. Άσχετα δηλαδή με το ποια θα είναι η τύχη του κλέφτη, πρέπει να του πάρεις τα κλοπιμαία.

Δεν είναι δηλαδή δυνατόν, είτε να τον διώξεις είτε να τον αναγκάσεις να δουλέψει με τη βία και να του αφήσεις στα χέρια του την περιουσία που απέκτησε με παρασιτικό τρόπο. Δεν δικαιολογείται ο πρώην άστεγος, ο πρώην ικέτης, να φύγει πλούσιος από ένα σπίτι όπου αντιμετωπίζουν οι ιδιοκτήτες οικονομικά προβλήματα. Μόνον ο αδερφός, όταν έρχεσαι σε σύγκρουση μαζί του, φεύγει με κεφάλαιο και πλούτο από το σπίτι. Φεύγει με κεφάλαιο και πλούτο, γιατί, άσχετα με το πόσο άθλιος είναι, έχει νόμιμα δικαιώματα στο μερίδιό του. Αυτό όμως δεν ισχύει για τον ξένο. Όταν αυτός που διώκεται είναι ξένος, φεύγει μόνον με τα ρούχα που φορά. Ό,τι έχει ως περιουσία θεωρείται κλεμμένο και κατάσχεται.

Η κατάσχεση δηλαδή των περιουσιών των Εβραίων από τους Γερμανούς ήταν απόλυτα λογική. Που τα βρήκαν οι Εβραίοι της Γερμανίας τα πλούτη; Πλούτη νόμιμα δικαιολογεί μόνον η κεφαλαιοκρατία. Σ' ό,τι αφορά το εμπόριο τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα, γιατί σ’ αυτό εμπλέκεται και η πολιτική. Είναι δεδομένο ότι τίθεται θέμα πολιτικής, εφόσον το εμπόριο εμπλέκεται με εθνικά συμφέροντα. Το εμπόριο ευνοεί, αλλά και απειλεί τα εθνικά συμφέροντα και ως εκ τούτου είναι μια ιδιαίτερη δραστηριότητα στρατηγικής φύσεως. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό, είναι επίσης δεδομένο ότι το εμπόριο ως δραστηριότητα αφορά μόνον τον κυρίαρχο λαό και όχι μια φιλοξενούμενη μειονότητα. Πώς ήταν δυνατόν τα γερμανικά εθνικά συμφέροντα να βρίσκονται στα χέρια των εμπόρων Εβραίων; Οι Εβραίοι δηλαδή δεν δικαιολογούσαν τον πλούτο που κατείχαν με βάση την ιδιότητά τους ως φιλοξενούμενοι.

Ως "άστεγοι" ικέτες, που φιλοξενούνταν, δεν διέθεταν κεφάλαιο και ως ξένοι δεν είχαν δικαίωμα στο εμπόριο. Θεωρητικά δηλαδή μόνον ως κοινοί εργάτες μπορούσαν να εργαστούν. Όμως, αυτός που εργάζεται δεν μπορεί να συγκεντρώσει πλούτο. Το εμπόριο δεν ανήκει στις παραγωγικές δραστηριότητες και ως ενασχόληση δεν αποτελεί εργασία. Το εμπόριο τις περισσότερες φορές είναι μια κλοπή, που απλά πρέπει να ψάξεις ποιος είναι αυτός ο οποίος πέφτει θύμα του. Είναι θύμα του εμπορίου κάποιος ομοεθνής ή αλλοδαπός παραγωγός; Είναι θύμα του ο καταναλωτής ή μήπως καί οι δύο;

Όμως, ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι το εμπόριο δεν είναι κλοπή, σίγουρα είναι μια δραστηριότητα που πρέπει ν' αποτελεί προνόμιο μόνο για τους ιδιοκτήτες του κράτους. Γιατί; Γιατί στη δραστηριότητα που λέγεται εμπόριο —και που αν εκφυλιστεί μπορεί να καταστρέψει τα πάντα— η μόνη ασφαλιστική δικλείδα που υπάρχει είναι ότι θεωρητικά δεν είναι δυνατόν ο αδερφός να "πιει" το αίμα του αδερφού. Θεωρητικά δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος, παρασυρμένος από την αισχροκέρδειά του, να καταστρέψει την ίδια του την πατρίδα.

Το ίδιο συμβαίνει και με την ενασχόληση με τα ΜΜΕ. Επειδή το κάθε κράτος έχει ένα συγκεκριμένο πολιτισμικό εθνικό μοντέλο, είναι επικίνδυνο να ελέγχουν ξένοι τα ΜΜΕ. Αν αυτοί οι ξένοι είναι ταυτόχρονα και έμποροι, είναι σίγουρο ότι θα οδηγήσουν το κράτος στον όλεθρο. Γιατί; Γιατί τα πρότυπα όλων των ειδών, που προβάλουν οι έμποροι, είναι σχεδόν πάντα εις βάρος των πραγματικών συμφερόντων του λαού. Οι έμποροι προβάλλουν πρότυπα υπερκαταναλωτικά και, αν είναι ταυτόχρονα εισαγωγείς ξένων προϊόντων, απειλούν τα πάντα στην προσπάθειά τους να πουλήσουν τα προϊόντα τους.

Οι Εβραίοι, αν ήταν στοιχειωδώς άνθρωποι και αν σέβονταν στοιχειωδώς τον λαό που τους φιλοξενούσε, από τη στιγμή που αποφάσισαν να διατηρήσουν την εθνική τους ιδιότητα, δεν θα έπρεπε ούτε καν να πλησιάζουν την αγορά ως έμποροι. Πόσο μάλλον όταν ως έμποροι τείνουν, μέσω της ενασχόλησής τους με τα ΜΜΕ, να αλλοιώσουν τα εθνικά χαρακτηριστικά των πολιτών, που είναι ταυτόχρονα και καταναλωτές. Όταν στην αγορά συγκρούονται τ' αδέρφια μεταξύ τους σαν αιμοβόρα σκυλιά, ο ξένος, που πραγματικά σέβεται αυτούς τους οποίους τον φιλοξενούν, δεν πλησιάζει αυτήν την αρένα.

Όταν επιμένεις στην εθνική σου ταυτότητα και είσαι συνειδητά φιλοξενούμενος σε ένα σπίτι, δεν πλησιάζεις ποτέ την "κουζίνα" κι ούτε είσαι από εκείνους που "ψιθυρίζουν" για το τι πρέπει να φάει η οικογένεια, ευνοώντας παραγωγούς εις βάρος άλλων, για να πάρεις την εμπορική "μίζα" του τεμπέλη. Δεν ασχολείσαι με τα "κρεβάτια", αδικώντας τα πιο αδύναμα αδέρφια. Είναι δηλαδή βασικό, όταν είσαι διακριτός ως ξένος, να μην εμπλέκεσαι στον πόλεμο συμφερόντων που πάντα υπάρχει μέσα σε ένα σύστημα. Είναι βασικό να μην υπερασπίζεσαι συμφέροντα αδερφών εις βάρος άλλων αδερφών και προπαντός να μην απειλείς εσύ ο ίδιος τα συμφέροντά τους.

Γιατί; Γιατί δεν σε συμφέρει. Είναι θέμα χρόνου να την "πατήσεις". Είναι θέμα χρόνου να στραφούν οι πάντες εναντίον σου. Τα αδέρφια παραμένουν πάντα αδέρφια. Όσο και να παρασύρονται από τα ιδιωτικά τους συμφέροντα, θα έρθει κάποια ώρα που θα τα "βρουν" μεταξύ τους, γιατί τους ενώνουν τα κοινά συμφέροντα, που είναι τεράστια. Ποια η θέση σου ως ξένος, αν επί μονίμου βάσης παριστάνεις τον δικηγόρο των ισχυρών ή ως έμπορος κλέβεις τους αδύναμους;

Όταν έρθει η δύσκολη ώρα, που πάντα έρχεται, τι θα κάνεις; Εκείνη την ώρα είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα στραφούν οι πάντες εναντίον σου. Καί αυτοί που αδίκησες, υποστηρίζοντας άλλους, καί αυτοί που αδίκησες για τα δικά σου συμφέροντα, αλλά καί οι ισχυροί που τους υπερασπίστηκες. Αυτοί οι ισχυροί είναι που θα σε προδώσουν στα σίγουρα. Θα σε προδώσουν, γιατί, είτε από αγάπη είτε από πονηριά, τους συμφέρει στα δύσκολα περισσότερο η συμπάθεια των πολλών αδερφών τους, παρά η συμπάθεια των λίγων ξένων, που είναι μισητοί στους πάντες.

Αν είσαι έξυπνος και όχι κουτοπόνηρος άνθρωπος, σε τέτοιες περιπτώσεις δεν περιφέρεσαι στην "κουζίνα" και περιμένεις να φας μαζί με τους τελευταίους, γιατί μπορεί να "μπλέξεις" και μάλιστα πολύ άσχημα. Για όσο διάστημα είσαι διακριτός ως "ξένος", περιορίζεσαι πάντα στη βάση των δραστηριοτήτων της οικονομίας και αυτή είναι η εργατική τάξη. Η μόνη περίπτωση να καθίσεις στα τραπέζια των ισχυρών είναι όταν θα ενσωματωθείς στην κοινωνία και θα πάψεις να είσαι διακριτός ως "ξένος". Όταν πλέον ως αδερφός θα γίνεις αυθεντικά ισχυρός. Όταν θα λειτουργείς ως ντόπιος κεφαλαιοκράτης και το ιδιωτικό σου συμφέρον θα ταυτίζεται με απόλυτο και αδιαμφισβήτητο τρόπο με το κοινό συμφέρον.

Αν δεν καταφέρεις να γίνεις ισχυρός στα "χωράφια", δεν μπαίνεις στην "κουζίνα" για κανέναν λόγο. Για την επιβίωση οι άνθρωποι σκοτώνουν και μέσα στην "κουζίνα" παίζεται η επιβίωση πολλών ανθρώπων. Είναι θέμα χρόνου να ξεσπάσει καυγάς μέσα στην "κουζίνα", γιατί άλλες φορές η τροφή δεν θα φτάνει για όλους και άλλες φορές θα συλληφθούν κλέφτες ν' αδικούν αυτούς που εργάζονται. Ακόμα δηλαδή κι αν σου προτείνουν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες ν' αναλάβεις τη διαχείριση της "κουζίνας" και να προτείνεις εσύ το "μενού", αν έχεις μυαλό και είσαι τίμιος, το αρνείσαι.

Οι Εβραίοι ως γνήσια κι ανεπανάληπτα παράσιτα, κάνουν πάντα αυτό που η λογική απαγορεύει. Σε κάθε κράτος όπου φιλοξενούνται κάνουν πάντα το ίδιο. Μόνοι τους "διαφοροποιούνται" από τους γηγενείς και παραμένουν αιώνια "ξένοι". Πάντα λειτουργούν ως φιλοξενούμενες "μειονότητες". Αυτό δεν είναι πάντα κακό, αν αυτήν την ιδιότητα θέλεις να τη διατηρήσεις για κάποιους λόγους, που υπηρετούν τα εθνικά σου συμφέροντα.

Αυτό είναι πιθανό να συμβεί, εφόσον είναι δυνατόν να συνυπάρξουν μέσα στον ίδιο χώρο διαφορετικοί λαοί με διαφορετικές ιδιότητες και διαφορετικά "δικαιώματα" σ' ό,τι αφορά την ιδιοκτησία του χώρου αυτού. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει για παράδειγμα με τους κατακτημένους λαούς, οι οποίοι μάχονται στην κυριολεξία να διατηρήσουν την ταυτότητά τους. Η μάχη είναι δεδομένη, γιατί ο κατακτητής έχει συμφέρον να χάσεις τα χαρακτηριστικά σου. Όταν ένας λαός σε κατακτήσει, τείνει να σε ενσωματώσει στη δική του κοινωνία υπό τους δικούς του όρους.

Αν ο κατακτητής αρπάξει το κεφάλαιό σου, έχει συμφέρον να σε εντάξει ως απλό εργαζόμενο μέσα στο σύστημα όπου ο ίδιος ως κατακτητής είναι ο κυρίαρχος. Στην αυτήν περίπτωση καλό είναι να διατηρεί ένας λαός τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, που τον διαφοροποιούν από τον λαό-εχθρό. Είναι η μόνη περίπτωση για να μπορεί να ελπίζει ότι κάποτε ως λαός θ' απελευθερωθεί και θ' ανακτήσει την περιουσία του.

Το ίδιο όμως μπορεί να συμβεί και χωρίς οι δύο λαοί να είναι εχθρικοί μεταξύ τους. Αν για παράδειγμα ένας λαός ή ένα μέρος κάποιου λαού, εξαιτίας ενός πολέμου ή μιας φυσικής καταστροφής "φιλοξενηθεί" σε ένα γειτονικό κράτος, δεν είναι κακό να διατηρεί τις ιδιότητές του. Αν βλέπει αυτόν τον χρόνο ως ένα μεταβατικό διάστημα μέχρι να επιστρέψει στην πατρίδα του, είναι καλό να διατηρεί τα χαρακτηριστικά του και να μην επιτρέπει την ενσωμάτωση των μελών του στην ξένη κοινωνία. Είναι καλό που οι "φιλοξενούμενοι" Παλαιστίνιοι διατηρούν τα εθνικά χαρακτηριστικά τους μέσα στην Ιορδανία. Την Ιορδανία τη βλέπουν ως μια χώρα που τους "φιλοξενεί" μέχρι να γυρίσουν στην πατρίδα τους.

Δεν είναι κακό δηλαδή να διατηρείς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σου και να ζεις μέσα σε ένα κράτος ως "ξένος", αν γνωρίζεις και βέβαια σέβεσαι τα καθήκοντα του φιλοξενουμένου. Δεν είναι κακό αν δέχεσαι στο όνομα της εθνικής σου ταυτότητας να πληρώνεις το κόστος της φιλοξενίας, που είναι πάντα οι χαμηλές φιλοδοξίες μέσα στον χώρο όπου σε φιλοξενεί. Είναι κακό να διατηρείς τη "διαφορετικότητά" σου, για να μπορείς να λειτουργείς οργανωμένα ως συμμορία εις βάρος αυτών που σε φιλοξενούν.

Αυτό δηλαδή που κάνουν οι Εβραίοι. Οι Εβραίοι, όχι μόνον αγνοούν αυτά τα καθήκοντα, που φέρνουν τους φιλοξενούμενους σε δυσχερή θέση, αλλά επενδύουν στην ιδιότητα αυτήν, για να κλέβουν μαζικά τους γηγενείς. Για λόγους ιδιωτικού συμφέροντος και ιδιωτικών φιλοδοξιών δεν ενσωματώνονται στις κοινωνίες. Αγνοούν τον βασικό κανόνα που υπάρχει γι' αυτήν την περίπτωση. Ο κανόνας αυτός λέει ότι συλλογική συμπεριφορά υπάρχει μόνο για την προστασία των συλλογικών συμφερόντων της κοινότητας. Απαγορεύεται η συλλογική συμπεριφορά για την εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων.

Οι Εβραίοι σε κανένα κράτος δεν διατηρούν τα εθνικά τους χαρακτηριστικά για λόγους συλλογικούς. Δεν αναζητούν μέσα στα κράτη τα οποία τους φιλοξενούν την ελευθερία τους ή τα δικαιώματά τους ως αδικημένη μειονότητα κι ούτε διατηρούν τα χαρακτηριστικά αυτά, έχοντας ως στόχο να επιστρέψουν κάποτε στην πατρίδα τους. Επί αιώνες, αναγνώριζαν ως κυρίαρχους τους λαούς που τους φιλοξενούσαν και δεν ενδιαφέρονταν να ιδρύσουν δικό τους κράτος. Οι Εβραίοι δηλαδή δεν λειτουργούν συλλογικά, για να υπηρετήσουν τα συλλογικά εθνικά τους συμφέροντα. Οι Εβραίοι επενδύουν στη μαζικότητα της μειονότητας, για να εκπληρώσουν ατομικές φιλοδοξίες. Κάνουν ακριβώς το αντίθετο από αυτά που προστάζει η λογική και έννοια της φιλοξενίας.

Μπαίνουν στα διάφορα κράτη και μαζικά εκμεταλλεύονται τους γηγενείς, οι οποίοι μέσα στα κράτη τους δεν έχουν λόγο να λειτουργήσουν μαζικά. Η εβραϊκή συμμορία δηλαδή εκμεταλλεύεται την ατομικότητα που διακρίνει μια συνηθισμένη κοινωνία. Ενώ μέσα σε κάθε κοινωνία όλα τα μέλη της λειτουργούν ατομικά για να εκπληρώσουν τις φιλοδοξίες τους, οι Εβραίοι λειτουργούν συλλογικά με αλληλοβοήθειες. Τους θεωρούν όλους εχθρούς και δρουν διαρκώς συλλογικά.

Με τον τρόπο αυτόν αποκτούν πλεονέκτημα έναντι των γηγενών. Με όποιον τομέα του εμπορίου και ν' ασχοληθούν, ξεκινούν πάντα με πλεονέκτημα. Το πλεονέκτημα της αρχικής πελατείας, εφόσον στο ξεκίνημά τους θα τους στηρίξουν υποχρεωτικά οι ομοεθνείς τους. Αυτό το πλεονέκτημα είναι εύκολο να τους δώσει υπεροχή, γιατί μόνον αυτοί λειτουργούν μέσα σε μια κοινωνία με αυτόν τον συλλογικό και μεροληπτικό τρόπο ως καταναλωτές. Μόνον αυτοί υπηρετούν ατομικές φιλοδοξίες με συλλογικό τρόπο.

Συνήθως μέσα σε μια ομοιογενή κοινωνία οι άνθρωποι αισθάνονται ασφαλείς και δεν αναπτύσσουν συλλογικές συμπεριφορές. Δεν επιτίθενται συλλογικά εναντίον των υπολοίπων και βέβαια δεν αμύνονται με τον ίδιο τρόπο. Θεωρώντας ότι δεν απειλούνται από μαζική επίθεση, δίνουν προτεραιότητα στα ιδιωτικά τους συμφέροντα. Μια κερδοσκοπική μειονότητα αυτό μπορεί να το εκμεταλλεύεται εύκολα, γιατί επιτίθεται σαν αγέλη λύκων εναντίον των μεμονωμένων και βέβαια ανύποπτων ιδιωτών.

Από τη στιγμή που οι πλούσιοι Εβραίοι καταφέρνουν κι ελέγχουν τη δική τους κοινωνία, προσδίδοντάς της εμπορικά χαρακτηριστικά, είναι εύκολο να εκμεταλλευτούν κάθε κοινωνία που τους φιλοξενεί. Παριστάνουν τους πονηρούς και προσπαθούν μαζικά —και άρα ως κοινότητα "ξένων"— να εκμεταλλευτούν ατομικά τα μέλη της πλειονότητας. Ασχολούνται συστηματικά με ό,τι απαγορεύεται για έναν ξένο φιλοξενούμενο. Ασχολούνται με το εμπόριο, τα ΜΜΕ, και τη δικηγορία. Στα "χωράφια" δεν πάνε και προσπαθούν να ελέγξουν την "κουζίνα" και τα "τρόφιμα" που διακινούνται μέσα σ' αυτήν.

Στον αγώνα για τον έλεγχο της αγοράς και την εξασφάλιση της κοινωνικής ανοχής απέναντί τους, στηρίζεται η αγάπη τους για τα ΜΜΕ. Στον αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους στηρίζεται η αγάπη τους προς τη νομική "επιστήμη". Στην κάθε εθνική "κουζίνα" σφάζονται μεταξύ τους τ' αδέρφια και οι Εβραίοι προσπαθούν να παραστήσουν τους έξυπνους δικηγόρους και έμπορους, με στόχο να κλέψουν και ν' αδικήσουν τους πάντες. Μετά, όταν τις αρπάζουν τις "καρπαζιές" τους, κάθονται και κλαίνε.

Αυτό που πρέπει να μείνει στον αναγνώστη, για να καταλάβει την άποψή μας περί κατασχέσεως των εβραϊκών περιουσιών, είναι ότι ο πλούτος των Εβραίων, από τη στιγμή που είναι προϊόν εμπορίου, είναι παράνομος. Μέσα σε μια χώρα εμπόριο επιτρέπεται να κάνει μόνον αυτός ο οποίος είναι μέλος του λαού στον οποίο ανήκει το κράτος. Ο ξένος απαγορεύεται να κάνει εμπόριο, γιατί δεν υπάρχει ούτε η θεωρητική ασφάλεια της εθνικής αγάπης και αλληλεγγύης. Επειδή το εμπόριο ως δραστηριότητα μπορεί να διαλύσει ένα ολόκληρο κράτος, απαγορεύεται δια ροπάλου να ελέγχεται από ξένους.

Το ανεξέλεγκτο εμπόριο μπορεί να διαλύσει ένα ολόκληρο κράτος, γιατί, έχοντας συγκρουόμενα συμφέροντα με την τοπική παραγωγή και προσβλέποντας στην ίδια αγορά, μπορεί να διαλύσει την εθνική οικονομία. Μπορεί να διαλύσει την ίδια την κοινωνία, προκαλώντας αναρίθμητα προβλήματα. Μπορεί, χωρίς καμία δυσκολία, να καταστρέψει την εθνική κεφαλαιοκρατία και να οδηγήσει την εργατική τάξη στην ανεργία. Ένας έμπορος μόνος τους και με την εισαγωγή ενός και μόνον προϊόντος, μπορεί να προκαλέσει τεράστιες καταστροφές καί στην παραγωγή καί στην απασχόληση.

Που τα βρήκαν λοιπόν τα πλούτη τα ξυπόλητα παιδιά του ξυπόλητου Μωυσή, που ζούσαν στη Γερμανία; Δούλεψαν σε κανένα εργοστάσιο και τα μάζεψαν; Δημιούργησαν κανένα εργοστάσιο και τα παρήγαγαν; Όχι βέβαια. Τα πλούτη τα συγκέντρωσαν από το ληστρικό εμπόριο, που έπρεπε δια νόμου ν' απαγορεύεται σ' αυτούς, εφόσον οι ίδιοι επέλεξαν να είναι επί αιώνες "ξένοι" με τον λαό αυτόν. Τα πλούτη τα έκλεψαν από τον γερμανικό λαό, ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης κι εργαζόμενος στο κεφάλαιο που παρήγαγε τον πλούτο αυτόν. Η κατάσχεση των περιουσιών τους δηλαδή ήταν απόλυτη λογική. Σιγά μην τους έδιωχναν τους Εβραίους με "προίκα" οι Γερμανοί.

Το πόσο λογικό είναι αυτό που λέμε φαίνεται από το εξής απλό. Οι ίδιοι οι Εβραίοι με τις πράξεις τους μας αποκαλύπτουν την ορθότητα αυτού που ισχυριζόμαστε. Αν οι Εβραίοι της Γερμανίας θεωρούσαν τους εαυτούς τους καθ’ όλα εντάξει απέναντι στους ευεργέτες τους Γερμανούς, γιατί δεν αιφνιδιάστηκαν από την ενέργειά τους να κατάσχουν τις περιουσίες τους; Γιατί φρόντιζαν επιμελώς και πολλά χρόνια πριν τους ναζιστές να διοχετεύουν τα πλούτη τους εκτός Γερμανίας; Γιατί προετοίμαζαν σχέδιο "διαφυγής"; Σχέδιο διαφυγής έχει μόνον αυτός ο οποίος κλέβει και έχει επίγνωση των πράξεών του. Ήταν απλά τυχεροί οι Εβραίοι της Γερμανίας και τους βγήκε σε καλό αυτή η "τυχαία" φυγάδευση του πλούτου τους;

Έστω ότι εκείνοι οι Εβραίοι ήταν τυχεροί και οι Γερμανοί άδικοι. Γιατί κάνουν το ίδιο ακόμα και σήμερα όλοι οι Εβραίοι; Γιατί δεν εμπιστεύονται τους λαούς που τους φιλοξενούν; Όλοι οι Εβραίοι φυγαδεύουν τα πλούτη τους μακριά από τον τόπο όπου τα παράγουν. Εκμεταλλεύονται τις διπλές τους ιδιότητες και προετοιμάζονται για διωγμούς. Οι Εβραίοι της Ελλάδας για παράδειγμα φυγαδεύουν τα πλούτη τους ως Έλληνες στη Γερμανία και οι Εβραίοι της Γερμανίας ως Γερμανοί τα φυγαδεύουν στις ΗΠΑ. Αν δεν είχαν επίγνωση του ρόλου τους και των συνεπειών που έχουν οι ενέργειές τους για τους λαούς τους οποίους τους φιλοξενούν, θα έκαναν κάτι τέτοιο;

Αυτό που έχει σημασία ήταν ότι καλώς οι Γερμανοί προχώρησαν σε κατασχέσεις των εβραϊκών περιουσιών. Απλά η επιλογή σ' ό,τι αφορά την τιμωρία τους ήταν λανθασμένη. Επέλεξαν λανθασμένα οι ναζιστές να βάλουν τον τεμπέλη και "κλάψα" Εβραίο σε καταναγκαστική εργασία. Επέλεξαν να συγκεντρώσουν τα παράσιτα σε στρατόπεδα εργασίας. Αυτή η επιλογή θα ήταν σωστή, μόνον αν οι Εβραίοι υπήρχαν αποκλειστικά στη Γερμανία. Αν δηλαδή οι Εβραίοι ήταν μια φιλοξενούμενη μειονότητα, που ζούσε παρασιτικά μόνον στη Γερμανία. Θα ήταν σωστή, γιατί καί δίκαιη θα ήταν καί αποτελεσματική. Γιατί; Γιατί θα ήταν αδικία να διώξουν οι Γερμανοί τα παράσιτά του κράτους τους και να τα "φορτώσουν" σε κάποιους άλλους λαούς. Αποτελεσματική θα ήταν, γιατί θα έσπαζε ο ιστός συμφερόντων ο οποίος δημιουργεί τον ανθρωπότυπο που λέγεται Εβραίος. Ο ανθρωπότυπος αυτός "γεννιέται" με τη χρήση βίας και τον οικονομικό εκβιασμό μεταξύ των μελών της κοινότητας.

Ο πλούσιος Εβραίος, είτε απειλεί είτε εκβιάζει τον φτωχό Εβραίο, προκειμένου να τον κάνει να σέβεται τους κανονισμούς της κοινότητας. Από εκεί και πέρα αυτό μεταβιβάζεται στη βάση της κοινωνίας τους, που είναι η οικογένεια. Ο πατέρας ασκεί βία στον γιο όταν αυτός είναι μικρός και τον εκβιάζει οικονομικά όταν ενηλικιωθεί. Υπάρχει τιμωρία κάθε φορά που κάποιος δεν σέβεται τις προδιαγραφές της οικογένειας και κατ’ επέκτασιν τις προδιαγραφές τής κοινότητας. Με τον τρόπο αυτόν διαιωνίζεται η εβραϊκή κοινωνία και διατηρεί αναλλοίωτα τα χαρακτηριστικά της. Με τον τρόπο αυτόν διατηρείται αναλλοίωτος ο ανθρωπότυπος που λέγεται "Εβραίος".

Η τακτική των ναζιστών να κατασχέσουν τις εβραϊκές περιουσίες και να τους οδηγήσουν σε καταναγκαστική εργασία θα "έσπαζε" αυτούς τους ιστούς της κοινωνίας των Εβραίων. Θα κατέστρεφε τη "μήτρα" που γεννά τον "Εβραίο". Πρώτον, γιατί με τις κατασχέσεις των περιουσιών θα έπαυε να υπάρχει η ισχύς που διαιωνίζει την εξουσία. Θα έπαυε να υπάρχει πλούτος που θα παρήγαγε πλούτο, ενισχύοντας αυτήν την εξουσία. Χωρίς πλούτο δεν θα μπορούσαν οι ισχυροί Εβραίοι να εκβιάζουν τους πιο αδύνατους και να επιβάλλουν τα εβραϊκά πρότυπα στην κοινωνία τους. Δεν θα μπορούσαν να εκβιάζουν ούτε τα ίδια τους τα παιδιά. Δεύτερον, γιατί οι φτωχοί πλέον Εβραίοι, όταν θα έμπαιναν σε στρατόπεδα εργασίας, θα έρχονταν αντιμέτωποι καί με τη φτώχεια καί με την ανελευθερία.

Η ανελευθερία είναι κατά πολύ χειρότερη από τη φτώχεια κι αυτό θα το καταλάβαιναν αμέσως οι Εβραίοι. Θα ήταν η πρώτη φορά που θα λαχταρούσαν την ελεύθερη ζωή, έστω κι αν αυτήν ήταν ζωή εργάτη. Κανένας εκφοβισμός, είτε με τη σωματική είτε με την ψυχολογική βία, δεν θ' ανάγκαζε Εβραίο να υπακούσει σε Εβραίο. Αν η τιμωρία για τη διεξαγωγή εμπορίου ήταν τα στρατόπεδα εργασίας, κανένας Εβραίος δεν θα ξανάκανε εμπόριο. Η εβραϊκή κοινότητα ήταν θέμα χρόνου να διαλύσει, αν δεν μπορούσε να εκμεταλλευτεί οικονομικά τη μαζικότητά της.

Αν οι φτωχοί Εβραίοι έβλεπαν τους πλούσιους να είναι αμετανόητοι και να κινδυνεύουν εξαιτίας τους να πάνε ξανά στα στρατόπεδα εργασίας, σύντομα θα ενσωματώνονταν στη γερμανική κοινωνία. Δεν ήταν δυνατόν ν' ανεχτούν να μοιράζονται το κόστος της μαζικής τιμωρίας για κάποια γαϊδούρια, που σε ατομικό επίπεδο γίνονταν πλούσια. Αν δηλαδή διαπίστωναν ότι η ηγεσίες τους δεν άλλαζαν πρακτικές, θα τις εγκατέλειπαν, γιατί πάντα θα υπήρχε ο κίνδυνος των στρατοπέδων.

Τέλος, με αυτήν την αναγκαστική εργασία, θ' αποζημιωνόταν και ο γερμανικός λαός για τη χρόνια συγκατοίκησή του με τα παράσιτα. Γιατί; Γιατί επιτέλους θα πρόσφεραν στο κοινό καλό κι αυτοί που μέχρι τότε μόνον απολάμβαναν και ποτέ δεν εισέφεραν. Έστω και δια της βίας, έστω και βασανιστικά, θα προστίθονταν στο κοινό γερμανικό καλό και κάτι το οποίο θα ήταν προσφορά από τους Εβραίους. Ακόμα και τους δρόμους που τους έβαζαν οι ναζιστές να καθαρίζουν, ήταν κέρδος για τη γερμανική κοινωνία. Μικρό, αλλά δεν έπαυε να είναι ένα κέρδος.

Όμως, τίποτε από αυτά δεν απέδωσε, γιατί οι ναζιστές αγνοούσαν ότι επρόκειτο περί συμμορίας. Οι Εβραίοι όλων των υπολοίπων χωρών έκαναν "μπίζνες" με τις δύσκολες ώρες που περνούσαν οι Εβραίοι της Γερμανίας. Εκεί που ήταν έτοιμοι να φάνε τις κλωτσιές τους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, έγιναν ξαφνικά συμπαθείς σε όλους. Έκλαιγαν κι οδύρονταν, προκειμένου να πείσουν τους λαούς ότι οι δολοφόνοι Γερμανοί σκότωναν τ' αδέρφια τους.

Και σ' αυτήν την περίπτωση όμως τα φαινόμενα αποκαλύπτουν τόσο την κουτοπονηριά όσο και τη μικροψυχία τους. Μόνον έκλαιγαν κι οδύρονταν. Δεν πήγαν να πολεμήσουν τη Γερμανία οργανωμένα, όπως θα περίμενε κάποιος να κάνει ένα έθνος που θρηνεί τ' αδέρφια του. Έκλαιγαν μόνον για να βελτιώσουν τις θέσεις τους και την εικόνα τους μέσα στις κοινωνίες όπου τους φιλοξενούσαν. Δεν είδαμε καμία αμιγώς εβραϊκή στρατιά να πολεμά στην Ευρώπη. Δεν συγκεντρώθηκαν Εβραίοι απ' όλες τις γωνιές του πλανήτη, για να πολεμήσουν αυτούς που θεωρούσαν δολοφόνους των αδερφών τους. Οι Έλληνες, για παράδειγμα, ακόμα κι όταν κατακτήθηκε η Ελλάδα, συνέχισαν τον πόλεμο με αυτόνομες στρατιωτικές μονάδες κάπου στη Μέση Ανατολή. Όλοι ανεξαιρέτως οι λαοί, μόλις κατακτήθηκαν από τους Γερμανούς, βγήκαν στα βουνά και έκαναν αντίσταση. Οι Εβραίοι απλά έκλαιγαν. Όσο πιο πολύ έκλαιγαν τόσο πιο εύκολα πουλούσαν τις "πραμάτειες" τους.

Οι ναζιστές την "πάτησαν" όπως την "πατάει" ο καθένας που δεν γνωρίζει τα χαρακτηριστικά του αντιπάλου του. Παρασυρμένοι από τον φανατισμό τους και την άγνοιά τους, δεν έκαναν τίποτε σωστό. Χρεώθηκαν χιλιάδες θανάτους Εβραίων, χωρίς να υπάρχει λόγος. Χρεώθηκαν ολοκαύτωμα, χωρίς να πετύχουν κανέναν στόχο τους. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί θεωρούμε ότι έπρεπε, πριν κάνουν το παραμικρό, να γνωρίζουν τι θέλουν και πώς να το πετύχουν. Στόχος τους ήταν να δώσουν τέλος στο εβραϊκό πρόβλημα. Τέλος στο πρόβλημα αυτό δίνεις με γνώση και όχι με φανατισμό.

Η συγκέντρωση των Εβραίων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης είχε θεωρητικά νόημα σ' ό,τι αφορά καί τους ιμπεριαλιστικούς στόχους των ναζιστών, αλλά καί τον στόχο της καταστροφής του εβραϊκού ιστού. Οι ναζιστές, από τη στιγμή που είχαν στόχο τον ιμπεριαλισμό, ήταν υποχρεωμένοι να περιορίσουν τους Εβραίους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Γιατί; Γιατί κέρδος από αυτούς δεν είχαν για την επίτευξη των επεκτατικών τους στόχων κι επιπλέον, αν τους άφηναν ελεύθερους, κινδύνευαν να πάθουν ζημιά.

Οι Εβραίοι της Γερμανίας καί δεν θα πολεμούσαν στο πλευρό της Γερμανίας καί ήταν θέμα χρόνου ν' αρχίσουν την οργανωμένη κατασκοπεία. Οι ναζιστές δεν μπορούσαν ν' αφήσουν τους Εβραίους να περιφέρονται ελεύθερα στη Γερμανία σαν όργανα των εχθρών τους. Έπρεπε πάση θυσία να καλύψουν τα "νώτα" τους. Γι' αυτόν τον λόγο βιάζονταν να τους περιορίσουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το ίδιο απαραίτητο ήταν θεωρητικά και η συγκέντρωσή τους για τον στόχο της καταστροφής του εβραϊκού κοινωνικού ιστού.

Ποιους όμως θα συγκεντρώσεις; Τους νέους; τους γέρους ή τα παιδιά; Εφόσον η συγκέντρωση έχει έναν εκφοβιστικό ρόλο, συγκεντρώνεις αυτούς που έχει νόημα να εκφοβίσεις. Γιατί τους συγκεντρώνεις όλους; Θα εκφοβίσεις τους γέρους; Γιατί; Για να είναι καλά παιδιά στον Άλλο Κόσμο; Τον γέρο Εβραίο τον τιμωρείς με την κατάσχεση της περιουσίας του κι αυτό αρκεί. Με την πράξη αυτήν ακυρώνεις όλη τη ζωή του και του στερείς τη δυνατότητα ν' ασκεί εξουσία σε νεώτερους. Αν πάψει να υπάρχει αυτή η εξουσία, παύει να μεταφέρεται η εβραϊκή φιλοσοφία στην ενεργή γενιά. Τα γυναικόπαιδα γιατί τα μαζεύεις; Τι φταίνε ειδικά τα παιδιά; Αν πάρεις την περιουσία των γέρων και εκφοβίσεις τους νέους Εβραίους, τα παιδιά θα διαπαιδαγωγηθούν στη συνέχεια με έναν τρόπο μη εβραϊκό.

Το ίδιο περιττή ήταν και η συγκέντρωση των γέρων και των γυναικόπαιδων για την περίπτωση αντιμετώπισης του κινδύνου της κατασκοπείας. Οι γέροι και τα γυναικόπαιδα δεν μπορούν να κάνουν κατασκοπεία. Μπορούν να την εξυπηρετήσουν, αλλά δεν μπορούν να την κάνουν οι ίδιοι. Λόγω ιδιοτήτων δεν μπορούν να βρίσκονται εκεί όπου πρέπει να βρίσκονται οι κατάσκοποι. Δεν εργάζονται κι αυτό περιορίζει δραματικά τις δυνατότητές τους. Όταν "κινούνται" δεν περνάνε απαρατήρητοι κι ούτε έχουν πρόσβαση σε "ευαίσθητους" χώρους. Επιπλέον αυτοί οι Εβραίοι χωρίς χρήματα και με την ομηρία των ενήλικων αρρένων Εβραίων στα στρατόπεδα να τους "βαραίνει", θα φοβούνταν να κάνουν κατασκοπεία.

Αυτά τα δεδομένα οι ναζιστές τα αγνόησαν. Προχώρησαν σε ολοκληρωτικό περιορισμό της εβραϊκής κοινότητας. Μια τέτοια πράξη, πέραν του ότι είναι βλακώδης, είναι καθαρά εγκληματική, γιατί είναι βέβαιον ότι θα προκαλέσει πολλά θύματα. Οι γέροι και τα παιδιά είναι ευπαθείς πληθυσμιακές ομάδες. Αποτελούν πληθυσμιακές ομάδες, που και δεν μπορούν να δουλέψουν —εφόσον αυτό είναι θεωρητικά το νόημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης— κι επιπλέον δεν αντέχουν σε άσχημες συνθήκες.

Εξαιτίας της άγνοιάς τους οι ναζιστές χρεώθηκαν πάρα πολλούς θανάτους κι αυτό ήταν η αρχή τους τέλους τους. Η συμμορία άρχισε να "παίζει" το παιχνίδι των λυγμών και η Γερμανία βρέθηκε στο στόχαστρο όλου του κόσμου. Οι Αγγλοσάξονες άρχισαν την "ανθρωπιστική" φιλολογία, προκειμένου να διαμορφώσουν τις παγκόσμιες συμμαχίες που τους ευνοούσαν. Οι επαγγελματίες "ανθρωπιστές", οι οποίοι ήταν οι μόνοι που τόλμησαν να χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα εις βάρος αμάχων. Οι "ευαίσθητοι", που με συνοπτικές διαδικασίες "εξάτμισαν" μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα εκατοντάδες χιλιάδες γυναικόπαιδα.

Αυτοί λοιπόν οι "ανθρωπιστές", που αυτοπαρασημοφορήθηκαν για τα "εγκλήματά" τους, ήταν οι τιμητές των ναζιστών. Συσπείρωσαν τους πάντες εναντίον τους, έχοντας ως στόχο να "ρημάξουν" τη Γερμανία με το κολοσσιαίο κεφάλαιο τεχνογνωσίας. Το ίδιο καλά πήγαιναν τα πράγματα και για τη συμμορία των παρασίτων. Οι Εβραίοι είχαν βρει τη λύση, για να εδραιώσουν την παρουσία τους στις χώρες όπου τους φιλοξενούσαν. Οι "δυστυχείς" και "κατατρεγμένοι" Εβραίοι θ' άρχιζαν και πάλι την "κλάψα" και οι λαοί θα τους έδιναν την επιθυμητή παράταση παραμονής.

Αυτό που έπρεπε να κάνουν τότε οι Γερμανοί και δεν το έκαναν ήταν το εξής: Από τη στιγμή που επέλεξαν το δρόμο της βίας εις βάρος των παρασίτων, έπρεπε να "εξάγουν" το πρόβλημα και άρα να πετάξουν με τις κλωτσιές τους Εβραίους από τη Γερμανία. Έπρεπε να τους κατάσχουν τις περιουσίες τους και να τους διώξουν. Αυτό όμως δεν είναι τόσο απλό. Δεν είναι δυνατόν να "εξάγεις" το πρόβλημά σου και να το φορτώσεις σε κάποιον άσχετο. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι είναι ηθικά απαράδεκτο και άδικο γι' αυτόν που θα τους "φορτωθεί", είναι θέμα χρόνου να έρθεις σε ρήξη μαζί του, γιατί θ' αντιδράσει σίγουρα στην αδικία.

Για να καταφέρεις ένα τέτοιο θεαματικό "ξεφόρτωμα", θα πρέπει να έχεις γνώσεις και να εκμεταλλευτείς τις συνθήκες που θα δημιουργήσεις μόνος σου. Τι σημαίνει αυτό; Ας σκεφτεί ο αναγνώστης το παράδειγμα που χρησιμοποιήσαμε για το παράσιτο, που είναι μέλος συμμορίας. Τι γίνεται κάθε φορά που ένας ιδιοκτήτης απειλεί αυτό το παράσιτο με ξυλοδαρμό; Το παράσιτο, μόλις αντιληφθεί τις προθέσεις του, πληροφορεί την υπόλοιπη συμμορία για το τι συμβαίνει κι αυτοί παρασέρνουν τους πονηρούς γείτονες να επέμβουν, έχοντας ως στόχο να επωφεληθούν. Οι ιμπεριαλιστές είναι αυτοί οι οποίοι πρώτοι θα σπεύσουν σε μία τέτοια περίπτωση να παρουσιαστούν σαν ανθρωπιστές.

Οι Γερμανοί, με βάση όλα αυτά, έπρεπε να κάνουν το εξής: Να κατείσχαν τις περιουσίες των Εβραίων και να τους συγκέντρωναν όλους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Χωρίς ν' αποκαλύψουν σε κανέναν τους στόχους τους, θα φρόντιζαν τις συνθήκες εκείνες που θα διασφάλιζαν τις ζωές των Εβραίων. Το ιδανικό θα ήταν να μην πεθάνει στα χέρια τους ούτε ένας ετοιμοθάνατος γέρος Εβραίος. Στο μεταξύ μέσα από κανάλια προπαγάνδας θα διέδιδαν τα ακριβώς αντίθετα. Θα μιλούσαν για θανάτους, βασανισμούς κλπ..

Ήταν θέμα χρόνου να την "πατήσουν" οι συνήθεις ύποπτοι αυτού του πλανήτη. Οι επαγγελματίες "ανθρωπιστές", που για ιμπεριαλιστικούς λόγους διατηρούν εύρωστες εβραϊκές κοινότητες. Ποιοι είναι αυτοί; Οι Αγγλοσάξονες. Οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί. Μόλις εκδήλωναν τη συμπαράστασή τους προς τους Εβραίους με καταγγελίες και διαμαρτυρίες εις βάρος της Γερμανίας, θα την "πατούσαν". Θα έβαζαν οι Γερμανοί τους Εβραίους σε τραίνα και σε βαπόρια και θα τους έστελναν "πακέτο" στους πονηρούς.

Με τον τρόπο αυτόν καί η Γερμανία θ' απαλλάσσονταν από τα παράσιτα, αλλά ταυτόχρονα καί θα δυσφημούσε τους Εβραίους καί θα τους "φόρτωνε" στους πονηρούς. Όχι μόνο δεν θα επωφελούνταν οι Αγγλοσάξονες από τους Εβραίους, αλλά θα επιβάρυναν την τότε άσχημη οικονομική κατάσταση μέσα στις δικές τους χώρες. Τα ίδια θα πάθαιναν και οι ίδιοι οι Εβραίοι, που ζούσαν παρασιτικά σ' εκείνες τις χώρες. Οι "κλαίοντες" Εβραίοι όχι μόνο δεν θα βελτίωναν τις θέσεις τους από το εβραϊκό "δράμα", αλλά θα "χρεώνονταν" και την εισροή νέων ξένων στη χώρα όπου κατοικούσαν, επιβαρύνοντας τη δική τους θέση. Όχι μόνο δεν θα έκαναν "μπίζνες" εξαιτίας του δράματος των αδερφών τους, αλλά θα έπρεπε να τους συντηρούν σε πρώτη φάση με τα δικά τους χρήματα.

Σε δεύτερη φάση θα έρχονταν σε σύγκρουση μεταξύ τους, γιατί τόσο οι "παλιοί" όσο και οι "νέοι" την ίδια δουλειά ξέρουν να κάνουν. Πάντα οι κλέφτες έχουν πρόβλημα, όταν πρέπει να μοιραστούν τη λεία τους με νεοφερμένους. "Λεία" για τους Εβραίους της Βρετανίας, για παράδειγμα, ήταν ο βρετανικός λαός και η περιουσία του. Ήταν δυνατόν μια τέτοια πλούσια "λεία" να τη μοιραστούν με τους Εβραίους της Γερμανίας, που θα προσπαθούσαν ν' ανακτήσουν τον χαμένο τους πλούτο μέσα στην ίδια οικονομία;

Ήταν θέμα χρόνου τ' αδέρφια να σκοτωθούν μεταξύ τους. Θα γελούσε και το "παρδαλό κατσίκι" με τις εβραϊκές συγκρούσεις. Δεν θα υπήρχε άνθρωπος στον κόσμο που να γνωρίζει τους Εβραίους και να μην γέλαγε με την "ξεφτίλα" τους. Που να μην έλεγε ότι καλά έκαναν οι Γερμανοί και τους "ξεφορτώθηκαν". Θα ζήλευαν τους Γερμανούς όλοι οι λαοί που είχαν την ατυχία να "φιλοξενούν" παράσιτα. Όλοι θα ζητούσαν από τις κυβερνήσεις τους να κάνουν κάτι ανάλογο.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι ο σχεδιασμός των Εβραίων ήταν σχεδόν ανίκητος. Λέμε ήταν, γιατί σήμερα δεν είναι. Οι Εβραίοι είχαν σχεδιάσει μια κατάσταση, που ήταν δύσκολο έως αδύνατον να νικηθούν. Η κατάσταση αυτή έφτασε σε οριακό σημείο από πλευράς τελειότητας κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το όλο μυστικό της ήταν η έλλειψη εβραϊκού κράτους. Οι Εβραίοι ήταν το μοναδικό ελεύθερο έθνος στο κόσμο, που δεν διέθετε κράτος. Αναγνώριζαν την κυριαρχία των λαών στα κράτη όπου τους φιλοξενούσαν και ταυτόχρονα κατοικούσαν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη γη των "πατέρων" τους.

Αυτή η ιδιομορφία τους δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιου σκληρού κατατρεγμού. Ήταν μια ευφυής κίνηση των παμπόνηρων "πατέρων" τους. Οι Εβραίοι μόνοι τους εγκατέλειψαν την Παλαιστίνη, γιατί τους συνέφερε να εμφανίζονται ως "άστεγοι". Τους συνέφερε να μην έχουν δικό τους κράτος για τους ίδιους λόγους που δεν συμφέρει σε έναν γύφτο να κατοικήσει σε σπίτι. Αυτό, που για έναν απλό άνθρωπο είναι συνήθως όνειρο ζωής, ο γύφτος δεν το θέλει. Αυτό, που είναι όνειρο ζωής για έναν λαό, οι Εβραίοι δεν το θέλουν.

Θα αναλύσουμε αυτόν τον παραλληλισμό, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι συμβαίνει. Σε έναν γύφτο, ακόμα και δώρο να του κάνεις ένα σπίτι, δεν θα το πάρει. Θα το πάρει μόνον αν πρόκειται να το πουλήσει. Γιατί; Γιατί αν έχει σπίτι, δεν μπορεί να κάνει "μπίζνες" και ταυτόχρονα κλονίζεται και η εξουσία του. Όλη του η δραστηριότητα και η "επιτυχία" του στηρίζεται σ' αυτό το δεδομένο. Η κοινωνική ανοχή απέναντί του, ακόμα και η αδυναμία του νόμου να τον ελέγξει, οφείλεται στο γεγονός ότι δεν έχει σπίτι.

Πώς γίνεται αυτό; Όταν έχεις σπίτι, έχεις μια έδρα και άρα ο κόσμος που θίγεται από τις δραστηριότητές σου, όπως και ο νόμος που τον προστατεύει από τους κλέφτες, γνωρίζει που μπορεί να σε βρει. Ο γύφτος γίνεται απίστευτα πλούσιος γιατί κινείται διαρκώς στον χώρο της παραοικονομίας και άρα της παρανομίας. Τα θύματά του δεν μπορούν να τον βρουν για να τον τιμωρήσουν.

Ούτε ο ίδιος ο νόμος δεν μπορεί να τον βρει και να τον ελέγξει. Δεν γνωρίζει ούτε πού κάθεται ούτε πού δραστηριοποιείται. Δεν γνωρίζει το πιο βασικό για έναν έμπορο και το οποίο είναι ο χώρος όπου έχει αποθηκευμένα τα εμπορεύματά του. Αυτό είναι κάτι το πολύ βασικό για να ελεγχθεί ένας έμπορος. Όταν δεν γνωρίζει ο νόμος πού βρίσκονται τα εμπορεύματά σου, δεν γνωρίζει αν αυτά είναι νόμιμα ή παράνομα. Αυτό συμβαίνει με τους γύφτους. Θησαυρίζουν από την παρανομία. Ο νόμος δεν γνωρίζει κάποια επίσημη διεύθυνσή τους, ώστε να ελέγχει τα εμπορεύματά τους. Δεν γνωρίζει αν έχουν πληρωθεί οι δασμοί που τα αφορούν κι ούτε γνωρίζει πόσα από αυτά έχει ήδη πουλήσει ο γύφτος, ώστε να τον φορολογήσει.

Μαγαζί δεν έχει ο γύφτος, ώστε να ελεγχθεί. Αυτό που διαθέτει είναι φορτηγά, που κανένας δεν γνωρίζει από πού έρχονται και πού πηγαίνουν. Δεν γνωρίζει κανένας τι έκαναν εκεί όπου βρίσκονταν και τι θα κάνουν εκεί όπου θα πάνε. Εκμεταλλεύεται διαρκώς το δημόσιο κεφάλαιο και εκεί εμπορεύεται εις βάρος της δημόσιας περιουσίας και εις βάρος της κοινωνίας γενικά. Στον δημόσιο δρόμο ο γύφτος κοιμάται, τρώει, αλλά και πλουτίζει. Ζει εις βάρος της κοινωνίας, γιατί ό,τι χρησιμοποιεί ως υποδομή για να πλουτίσει, το έχει φτιάξει ο νομοταγής και φορολογούμενος πολίτης και ο γύφτος δεν είναι τέτοιος.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται την ιδιαίτερη αντιπάθεια του γύφτου απέναντι στην έννοια "σπίτι". Ένα σπίτι όλα τα "πλεονεκτήματα" του γύφτου τα καταστρέφει, γιατί ο νόμος θα μπορεί να τον "αγγίζει". Όμως, το σπίτι —και άρα η μόνιμη κατοικία— δεν έχει αρνητικές συνέπειες γι' αυτόν μόνον στον οικονομικό τομέα. Έχει και άλλες προεκτάσεις ακόμα πιο περίπλοκες. Έχει σχέση και με την εξουσία που ασκεί ο γύφτος στους οικείους του. Αυτή η εξουσία είναι πολύ σημαντική, γιατί αυτή είναι που του εξασφαλίζει την απόλυτη ανταγωνιστικότητα. Όταν περιφέρεται στους δρόμους, κανένας δεν γνωρίζει τι κάνει. Ακόμα και να εγκληματεί εις βάρος των δικών του, κανένας δεν τον ελέγχει.

Όταν όμως έχεις σπίτι, ελέγχεσαι από την κοινωνία, εφόσον η γειτονιά σε παρακολουθεί. Αν χτυπήσεις τη γυναίκα σου η γειτονιά θα στείλει την αστυνομία σπίτι σου. Αν δεν στέλνεις τα παιδιά σου στο σχολείο, η γειτονιά θα σου στείλει την κοινωνική λειτουργό για να σε αναγκάσει να το κάνεις. Αν χτυπάς τα παιδιά σου ή τα στέλνεις να ζητιανεύουν, η γειτονιά και πάλι θα ζητήσει από την κοινωνική πρόνοια να σου αφαιρέσει την κηδεμονία τους. Τι να το κάνει λοιπόν το σπίτι ο γύφτος; Είναι πολύ φτηνό για να τον κάνει να ρισκάρει τον πλούτο του και την εξουσία του.

Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τους Εβραίους. Τι να το κάνουν το κράτος οι Εβραίοι; Το κράτος είναι όμοιο με ένα σπίτι. Αν δεν λειτουργεί με τον νόμιμο τρόπο, γίνεται στόχος της γειτονιάς. Γειτονιά για ένα κράτος είναι η Κοινωνία των Εθνών. Οι Εβραίοι, έχοντας μάθει ν' ασκούν σκληρή έως απάνθρωπη εξουσία στους οικείους τους, δεν θέλουν να ελέγχονται. Αν έχουν κράτος δεν μπορούν ν' αποφύγουν τον έλεγχο. Δεν μπορούν να φέρονται ως τύραννοι, χωρίς να προκαλούν τις αντιδράσεις του πολιτισμένου περίγυρου. Ό,τι είναι το σπίτι για τον γύφτο είναι το κράτος για τους Εβραίους. Απειλεί το σύνολο της ύπαρξής τους. Απειλεί καί τις "μπίζνες" τους, αλλά καί την εξουσία τους. Αν κατανοήσει ο αναγνώστης το παράδειγμα του γύφτου, μπορεί να καταλάβει τι εννοούμε.

Σ' ό,τι αφορά τις "μπίζνες", συμβαίνει το εξής: Αν οι Εβραίοι γίνουν ιδιοκτήτες κράτους, θα μειωθούν κάθετα τα κέρδη τους. Αυτό θα συμβεί, γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θ' αποσπούν το κέρδος μόνον του δικού τους κεφαλαίου κι επιπλέον θα πρέπει να δουλεύουν. Σήμερα αποσπούν κέρδη από το παγκόσμιο κεφάλαιο, χωρίς να δουλεύουν. Ακόμα όμως κι αν είχαν δικό τους κράτος, δεν θα ήταν ικανοποιημένοι από το ιδιόκτητο κεφάλαιό τους. Γιατί; Γιατί το κέρδος από αυτού του είδους το κεφάλαιο, πέραν του ότι δεν τους αρκεί, βγαίνει και δύσκολα.

Συμβαίνει αυτό που είπαμε πιο πάνω. Δεν παράγει κέρδος αυτό το κεφάλαιο, αν δεν δουλεύεις. Αν μαζευτούν οι Εβραίοι σε ένα κράτος, ποιος θα δουλεύει για να ζουν αυτοί σαν παράσιτα; Δεν μπορείς να "φορτώνεσαι" σ' αυτούς που δουλεύουν, όταν αυτοί είναι όμοιοί σου και γνωρίζουν την τέχνη σου. Δεν υπάρχουν αφελείς Γερμανοί, Γάλλοι κλπ., για να δουλεύουν στα εργοστάσια και εσύ, λειτουργώντας ως Εβραίος, να τους αποσπάς το "φιλέτο" του κέρδους τους.

Για να λειτουργήσει ένα κράτος, απαιτεί να εργάζεται ο λαός του. Να κοπιάζει και να συνεισφέρει φόρους και πολλές φορές κεφάλαιο για τη λειτουργία του. Οι Εβραίοι δεν έχουν μάθει ούτε να εργάζονται ούτε να συνεισφέρουν σε κοινά ταμεία. Έχουν μάθει να κλέβουν αυτούς που εργάζονται και ν' αποφεύγουν τις υποχρεώσεις τους. Είναι λαός στο σύνολό του εμπορικός και ένας τέτοιος παρασιτικός λαός δεν μπορεί να επιβιώσει μόνος του. Πρέπει ν' αλλάξει τα χαρακτηριστικά του, για να λειτουργήσει μέσα σ' ένα κράτος. Για ν' αλλάξει τα χαρακτηριστικά του, πρέπει ν' αλλάξει τη φιλοσοφία του και αν το κάνουν αυτό οι Εβραίοι, θα "σκοτώσουν" τον εβραϊκό ανθρωπότυπο.

Αν μαζευτούν μέσα σε ένα κράτος αυτοί οι καλά εκπαιδευμένοι θύτες, ποιος θα κάνει το θύμα; Είναι θέμα χρόνου να σκοτωθούν μεταξύ τους. Μέσα στο κράτος θα παραμείνουν μόνον αυτοί που θα ξεπεράσουν τα εβραϊκά πρότυπα και άρα μη-Εβραίοι. Αυτοί οι οποίοι θα επιμείνουν στον εμπορικό εβραϊκό ανθρωπότυπο, θα το εγκαταλείψουν.

Ό,τι ακριβώς συμβαίνει και με τους γύφτους, που τους βάζεις να κατοικήσουν σε σπίτι. Είναι θέμα χρόνου να το εγκαταλείψουν. Ο γύφτος που δεν θα το εγκαταλείψει και θα παραμείνει μέσα σ' αυτό, απλά θα πάψει να είναι γύφτος. Αν αποφασίσει να κατοικεί σε σπίτι, αναγκαστικά θα προσανατολιστεί στη νόμιμη δουλειά. Η αλλαγή αυτή είναι υποχρεωτική, γιατί τον παρακολουθεί και τον ελέγχει ο νόμος. Αν συμβεί όμως αυτή η αλλαγή στη δουλειά του, θ' αλλάξει ταυτόχρονα και η ζωή του. Δεν έχει λόγους να βασανίζει τα παιδιά του, γιατί απαγορεύεται να τα εκμεταλλεύεται. Αν όμως ένας γύφτος μορφώνει τα παιδιά του, δεν κλέβει και δεν κάνει προβοκάτσιες, στην πραγματικότητα παύει να είναι γύφτος. Μέσα σε λίγα χρόνια ενσωματώνεται στην κοινωνία και παύει να είναι διακριτός ως διαφορετικός.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους Εβραίους. Αν συγκεντρωθούν όλοι σε ένα κράτος και δεν έχουν τη δυνατότητα να το εγκαταλείψουν, θα πάψουν να είναι Εβραίοι. Δεν θα μπορούν να επιβιώσουν ως "διαφορετικοί", γιατί μέσα στο κράτος τους θα είναι όλοι όμοιοι. Σήμερα αυτό συμβαίνει με τους Εβραίους σ’ όλα τα κράτη και γι' αυτόν τον λόγο επιβιώνουν. Οι Εβραίοι θησαυρίζουν εξαιτίας της "διαφορετικότητάς" τους και γι' αυτό την "καλλιεργούν".

Μια "διαφορετικότητα" που δήθεν τους κάνει περήφανους, αλλά στην πραγματικότητα δεν διαφέρει από τη "διαφορετικότητα" των γύφτων. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί δεν είναι μια "διαφορετικότητα" που στηρίζεται σε κάποιο ανώτερο πολιτισμικό μοντέλο, το οποίο τους κάνει περήφανους. Οι Εβραίοι ούτε καν την ίδια γλώσσα μιλάνε μεταξύ τους. Η "διαφορετικότητά" τους έχει σχέση μόνον με τα κέρδη και την εξουσία. Την καλλιεργούν, για να μην χάσουν τίποτε απ' αυτά που απολαμβάνουν.

Όμως, όλα αυτά έχουν νόημα μόνον όταν βρίσκονται ανάμεσα σε ξένους. Η "διαφορετικότητα" αυτή δεν αποδίδει κέρδος, όταν κατοικούν σε αμιγώς εβραϊκό κράτος. Τόσο η "ευημερία" τους όσο και η εξουσία με των Εβραίων θίγονται από την ύπαρξη του εβραϊκού κράτους.

Όπως και στην περίπτωση του γύφτου το θέμα του κράτους για τους Εβραίους δεν είναι μόνον οικονομικό. Υπάρχουν και προεκτάσεις στο θέμα της εξουσίας. Κινδυνεύουν οι εξουσίες τους, αν αποκτήσουν δικό τους κράτος. Οι Εβραίοι, εκτός από άθλιοι κλέφτες έμποροι, είναι και τρισάθλιοι εξουσιαστές. Η εξουσία του έθνους τους βρίσκεται στα χέρια ελεεινών, τυραννικών και πάμπλουτων γερόντων, που από τα κόμπλεξ τους βασανίζουν τους νεότερους. Ένα βήμα πριν από τον θάνατο κι επιμένουν να τυραννούν μέχρι και τα νεογέννητα Εβραιόπουλα. Ακόμα και νεκροί εξουσιάζουν με όρους στις διαθήκες τους. Για όσο διάστημα οι Εβραίοι είναι διασκορπισμένοι σε όλα τα κράτη αυτού του πλανήτη, δεν ελέγχονται οι ηγεσίες τους για τα αίσχη τους απέναντι στους οικείους τους.

Κανένας δεν γνωρίζει τι συμβαίνει μέσα στις εβραϊκές κοινότητες. Κανένας δεν γνωρίζει για τα εγκλήματα που πραγματοποιούν οι Εβραίοι εις βάρος του λαού τους. Υπό το πρόσχημα του συνεχούς κινδύνου και του φόβου, οι ισχυροί Εβραίοι ασκούν τρομερή εξουσία στους ομοεθνείς τους. Κανένας δεν τους ελέγχει, για τους ίδιους λόγους που κανένας δεν ελέγχει τους γύφτους, όταν αυτοί κακοποιούν τις οικογένειές τους. Πώς μπορείς να ελέγξεις τους γύφτους, όταν βρίσκονται διαρκώς στο δρόμο και δεν γνωρίζεις τι κάνουν;

Το ίδιο ακριβώς επιδιώκουν και οι Εβραίοι και γι' αυτό προτιμούν να βρίσκονται στους "δρόμους". Όλα αυτά όμως, όταν έχεις κράτος, αλλάζουν. Υπάρχουν άνθρωποι που σε βλέπουν και κρίνουν αυτά τα οποία κάνεις. Όπως οι απλοί άνθρωποι έχουν κατοχυρωμένα δικαιώματα, που είναι υπεράνω των εθνικών νόμων, έτσι συμβαίνει και με τους λαούς. Οι λαοί έχουν κατοχυρωμένα δικαιώματα, που βρίσκονται πιο ψηλά από τους εθνικούς νόμους ή τις εθνικές παραδόσεις.

Η ζωή ενός λαού μέσα σ' ένα κράτος ελέγχεται, όπως ελέγχεται η ζωή μιας οικογένειας μέσα στο σπίτι της. Όπως μέσα σε ένα ευνομούμενο κράτος επεμβαίνει αυτεπάγγελτα η εξουσία μέσα στο σπίτι σου, όταν κακοποιείς τη γυναίκα σου ή το παιδί σου, έτσι συμβαίνει και με την ευνομούμενη κοινωνία των εθνών. Όπως δεν μπορείς να φέρεσαι σαν ζώο μέσα στο ιδιόκτητο σπίτι σου εις βάρος της δικής σου οικογένειας, έτσι δεν μπορείς να φέρεσαι σαν ζώο μέσα στο κράτος σου εις βάρος του λαού σου.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται γιατί παραλληλίσαμε μεταξύ τους τις περιπτώσεις των γύφτων και των Εβραίων. Όπως δεν συμφέρει καθόλου έναν γύφτο το να έχει ιδιόκτητο σπίτι, έτσι δεν συμφέρει και τους Εβραίους να έχουν ιδιόκτητο κράτος. Χάνουν κέρδη και απειλείται η εξουσία τους. Η όλη φιλολογία τους για το ονειρεμένο κράτος του Ισραήλ είχε και πάλι εμπορικό σκοπό. Κάτι ανάλογο με τον ψεύτη γύφτο, που δήθεν μακαρίζει τον νοικοκύρη και καταριέται την τύχη του που τον "πέταξε" στους πέντε δρόμους. Παραμύθια των γύφτων για να κερδίζουν τη συμπάθεια των αφελών.

Οι αναλογίες είναι απόλυτα ίδιες. Όπως ζουν οι γύφτοι έτσι ζουν σε άλλη κλίμακα οι Εβραίοι. Επένδυαν στη μιζέρια τους κι έκαναν "μπίζνες" και ταυτόχρονα εξουσίαζαν τα παιδιά τους. Στηρίζονταν στο γεγονός ότι δεν διέθεταν κράτος και επένδυαν στην κοινωνική ανοχή των άλλων λαών. Κανένα έθνος δεν μπορούσε να τους ελέγξει για τη ζωώδη συμπεριφορά τους, γιατί κανένας δεν γνώριζε τι συμβαίνει μέσα στις κοινότητές τους. Κανένας δεν μπορούσε να τους καταγγείλει στην κοινωνία των εθνών, γιατί δεν μπορούσαν να κριθούν με τα στάνταρ που κρίνονται τα έθνη μέσα στα κράτη στα οποία ζουν. Υποτίθεται ότι βρίσκονταν πάντα υπό καθεστώς απειλής και στην περίπτωση αυτήν δεν μπορούν να κριθούν με τον συνήθη για τα έθνη τρόπο.

Όλα τα έθνη απλά τους ανέχονταν, γιατί απλούστατα δεν μπορούσαν να τους διώξουν. Για να διώξεις κάποιον, πρέπει να έχει κάπου να πάει. Αν όχι ιδιοκτησία, τουλάχιστον να υπάρχει κάποιο κράτος το οποίο να είναι διατεθειμένο να τους δεχτεί. Οι Εβραίοι δεν είχαν δικό τους κράτος και ταυτόχρονα δεν υπήρχε κράτος διατεθειμένο να τους φιλοξενήσει. Όλα τα κράτη είχαν Εβραίους, κανένα δεν ήθελε νέους και όλα ήθελαν να τους διώξουν. Αυτό από μόνο του ήταν αρκετό για να δημιουργεί τη στατικότητα που εξυπηρετούσε τους Εβραίους. Από τη στιγμή που δεν μπορείς να τους διώξεις, τους φιλοξενείς αναγκαστικά. Δεν έχεις άλλη επιλογή. Τι να τους κάνεις για να τους "ξεφορτωθείς"; Να τους σκοτώσεις; Μόνον αυτό σου απέμενε, αν ήθελες να τους διώξεις και ταυτόχρονα δεν υπήρχε κανένα μέρος να πάνε. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται και γι' αυτό δεν έγιναν.

Οι Εβραίοι θα μπορούσαν να ζήσουν παρασιτικά μέσα στο σύνολο των κρατών για χιλιάδες ακόμα χρόνια, χωρίς καμία διαφορά. Ο πρώτος ισχυρός της κοινωνίας των εθνών που θα "ξεσπούσε" εις βάρος τους, θα είχε την τύχη της Γερμανίας. Ενώ όλοι οι λαοί θα είχαν πρόβλημα μ' αυτούς, αυτός που θα την "πατούσε" θα ήταν ο πρώτος ισχυρός που δεν θα τους άντεχε. Αυτός θα φορτωνόταν τα πάντα και αφού οι υπόλοιποι ισχυροί τον καταλήστευαν, θα "δικαίωναν" τον κατατρεγμένο Εβραίο. Στους υπόλοιπους θ' αρκούσε να "συμπονάνε" τον άτυχο και άστεγο Εβραίο της χώρας τους.

Οι Εβραίοι δηλαδή στήριζαν την επιβίωσή τους στην ελπίδα ότι κάποιος αδερφός τους θα θυσιαστεί πρώτος, για να σωθούν οι υπόλοιποι. Το μόνο που δεν γνώριζαν ήταν η ταυτότητα αυτού του οποίου θα θυσιαζόταν. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι αυτός ο οποίος θα θυσιαζόταν δεν θα ήταν πλούσιος. Οι πλούσιοι, έχοντας μάθει να "παίζουν" σε έναν διαμερισματοποιημένο χώρο, μπορούσαν ν' αποφεύγουν τις "κακοτοπιές". Οι πλούσιοι Εβραίοι πάντα θα γλίτωναν κι αυτοί που θα την "πλήρωναν" θα ήταν οι φτωχοί της κοινότητας, που θα θυσιάζονταν. Οι πλούσιοι πάντα θα είχαν τις πληροφορίες και πάντα θα είχαν τα μέσα να γλιτώσουν από την επικίνδυνη κατάσταση.

Οι Έλληνες έχουν μια παροιμία που λέει ότι …"το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται". Αυτή η παροιμία ταιριάζει απόλυτα για τους Εβραίους. Οι "έξυπνοι" Εβραίοι από την απληστία τους την "πάτησαν". Δεν τους αρκούσε που εκμεταλλεύονταν τους πάντες. Ήθελαν ν' αυξήσουν το ποσοστό τους και γι' αυτόν τον σκοπό συνεργάστηκαν με τους κορυφαίους των ιμπεριαλιστών, που ήταν οι Αγγλοσάξονες των ΗΠΑ.

Ο συνεταιρισμός αυτός, όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, απαίτησε κι απ' τα δύο μέρη κάποιες θυσίες. Οι Αγγλοσάξονες θα παρέδιδαν μεγάλο μερίδιο των κερδών του ιμπεριαλισμού τους στους Εβραίους και οι Εβραίοι με τη σειρά τους θα ρίσκαραν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, για να λειτουργήσει ο νέος σχεδιασμός. Εδώ πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης, γιατί, αν καταλάβει τι επιδίωκαν οι ιμπεριαλιστές, μπορεί ταυτόχρονα να καταλάβει και πώς μπορούν αυτοί ν' απειληθούν.

Αυτό που ήθελαν να καταφέρουν οι Αμερικανοί, ήταν ν' ασκούν ιμπεριαλισμό σ' ολόκληρο τον κόσμο. Ήθελαν να "χτίσουν" μια αυτοκρατορία, που θα έλεγχε ολόκληρο τον κόσμο και θα εισέπραττε μερίδιο από το κεφάλαιο των λαών που θα βρισκόταν υπό την εξουσία της. Αυτός όμως ο στόχος δεν είναι κάτι το απλό. Απαιτεί από τον λαό που τον έχει να διαθέτει συντριπτικά πλεονεκτήματα έναντι των άλλων λαών και οι Αμερικανοί δεν διέθεταν αυτού του είδους τα πλεονεκτήματα.

Ως ένα τυπικό εθνικό κράτος είχαν αδυναμίες και μειονεκτήματα για την επίτευξη ενός τέτοιου στόχου. Το πρώτο μεγάλο μειονέκτημα των ΗΠΑ ήταν ότι οι αυτοκρατορίες λειτουργούν με δική τους ιδιόκτητη ιδεολογία και οι Αμερικανοί δεν διέθεταν τέτοια, ώστε να παρακάμψουν τα εθνικά σύνορα των άλλων χωρών. Το δεύτερο επίσης μεγάλο μειονέκτημά τους ήταν ότι δεν διέθεταν το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό, που, διασκορπισμένο σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, θα υπηρετούσε τα συμφέροντά τους. Για να λειτουργήσει δηλαδή μια αυτοκρατορία, απαιτείται να έχει δική της "θρησκεία-ιδεολογία" και δικούς της "πιστούς" σε όλες τις χώρες όπου ασκεί εξουσία.

Αυτά τα άκρως απαραίτητα στοιχεία για μια αυτοκρατορία οι κατά σύμπτωση "νικητές των νικητών" στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο Αμερικανοί δεν τα διέθεταν. Το μόνο που διέθεταν ήταν ισχυρή στρατιωτική δύναμη και χρήματα. Αυτά τα προσόντα αρκούν, ώστε να είναι ένα εθνικό κράτος ισχυρό, δεν είναι όμως αρκετά για τη μετατροπή του σε αυτοκρατορική δύναμη.

Όμως, αυτά τα χαρακτηριστικά τους ήταν αρκετά δελεαστικά για να τραβήξουν την προσοχή των πονηρών Εβραίων. Οι ανασφαλείς και φιλάργυροι Εβραίοι, κάνοντας την "αρπαχτή" του αιώνα εις βάρος των Γερμανών, άρχισαν να ορέγονται και μεγαλεία. …Η ψείρα χόρτασε και θέλησε να βγει στο "γιακά". Οι Εβραίοι έβλεπαν τους Αμερικανούς σαν την ευκαιρία της ζωής τους. Την ευκαιρία που θα τους πρόσφερε μεγαλεία, εφόσον οικονομικό πρόβλημα δεν είχαν. Κόμπλεξ και καταπιεσμένα πάθη αιώνων "βγήκαν" εξαιτίας του ανέλπιστου πλουτισμού τους από τη λεηλασία των Γερμανών.

Όλα αυτά τα κόμπλεξ ήταν φυσιολογικό να εκδηλωθούν, αν γνωρίζει κάποιος την πορεία τους. Μέχρι τότε ήταν στην κυριολεξία το "γυφταριό" του πλανήτη. Παντελώς ανυπόληπτοι, βρομύλοι, κομπλεξικοί και παραδόπιστοι. Οι παντελώς άσχετοι και πάμπλουτοι Αμερικανοί ήταν η ευκαιρία που πάντα ονειρεύονταν. Οι Εβραίοι νόμιζαν ότι οι Αμερικανοί με τα χρήματά τους και την ισχύ τους θα τους πρόσφεραν τα πάντα με τη μεγαλύτερη δυνατή ασφάλεια. Νόμισαν ότι θα μπορούν να μπουν στις "τσέπες" όλων των λαών, έχοντας, όπως θα έλεγε και το εβραϊκής καταγωγής ζώο η Ολμπράιτ, έναν "υπέροχο" στρατό να τους προστατεύει. Έναν "υπέροχο" στρατό, που θα έτρεχε να τους υπερασπιστεί, κάθε φορά που θα κινδύνευαν.

Έχοντας αυτά υπ' όψιν τους οι Εβραίοι, κατέθεσαν τις προτάσεις τους στους Αμερικανούς. Γνώριζαν την αφέλειά τους στους μεγάλους πολιτικούς σχεδιασμούς και λαχταρούσαν να πάρουν μέρος στο "μεγάλο κόλπο". Στο "κόλπο" που θα τους έβαζε στα μεγάλα "σαλόνια" της εξουσίας του πλανήτη. Στο "κόλπο" που θα τους έδινε μερίδιο όχι από τα κέρδη των εθνικών κρατών, όπως συνέβαινε μέχρι τότε, αλλά από τα κέρδη του παγκόσμιου ιμπεριαλιστή. Ένα "κόλπο", που θα τους έκανε αμύθητα πλούσιους και "συνπλανητάρχες".

Ο γύφτος βρήκε τον πιο αγαθό και πιο ισχυρό από τους ιδιοκτήτες του "οίκου" της Δύσης και νόμισε ότι έλυσε όλα του τα προβλήματα. Νόμισε ότι, αν συνεταιριστεί μαζί του, θα μπορούσε να εκμεταλλεύεται όλα τ' αδέρφια του χωρίς κανένα κίνδυνο. Αυτό δηλαδή που τους παρέσυρε ήταν η μεγάλη διαφορά ισχύος που χώριζε το κράτος των ΗΠΑ από τα υπόλοιπα ισχυρά δυτικά κράτη. Βλέποντας αυτήν τη διαφορά, νόμισαν ότι θα μπορούσαν για πάντα να κατοικήσουν το "σαλόνι" του οίκου της Δύσης. Το μόνο που τους ενδιέφερε από εκείνο το σημείο κι έπειτα ήταν να υπηρετούν πιστά τον προστάτη τους.

Ο σχεδιασμός της αμερικανικής αυτοκρατορίας ήταν μέσα στα πλαίσια της υπηρεσίας αυτής. Εβραίοι μυστικοσύμβουλοι των αγαθών Αμερικανών ήταν αυτοί οι οποίοι στην πραγματικότητα ανέλαβαν και σχεδίασαν τον κόσμο μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο σχεδιασμός τους είχε ως στόχο να παρακάμψει τα μειονεκτήματα των Αμερικανών και να εξασφαλίσει τη δική τους θέση μέσα στην πιο ιδιόμορφη αυτοκρατορία που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Ήταν ιδιόμορφη, γιατί στην ουσία δεν ήταν μια "καθαρή" αυτοκρατορία, αλλά μια αντιαυτοκρατορία.

Οι Εβραίοι, για να παρακάμψουν τις αδυναμίες των Αμερικανών στους τομείς που θεωρήσαμε θεμελιώδεις, έκαναν το εξής: Δημιούργησαν δίπολο με την κομμουνιστική αυτοκρατορία, αφήνοντας μόνη της την κομμουνιστική ιδεολογία να συντηρεί τη δυναμική της αντιπαλότητας. Οι Αμερικανοί, που δεν διέθεταν ιδιόκτητη ιδεολογία, απλά θα εμφανίζονταν σαν οι πανίσχυροι και πάμπλουτοι υπερασπιστές του δυτικού κόσμου. Του κόσμου δηλαδή που θα ήταν αντικομμουνιστικός. Με τον τρόπο αυτόν οι Εβραίοι πολιτικοί σχεδιαστές θα παρέκαμπταν την έλλειψη αμερικανικής ιδεολογίας και ταυτόχρονα θα έδιναν μεγάλη αξία στα πλεονεκτήματά των Αμερικανών, που ήταν ο πλούτος και η στρατιωτική ισχύς.

Το δεύτερο μεγάλο μειονέκτημα των ΗΠΑ το παρέκαμψαν, προσφέροντας τη δική τους εκδούλευση. Το ανθρώπινο δυναμικό των "πιστών", που απαιτούσε η αμερικανική αυτοκρατορία για να λειτουργήσει, θα το πρόσφεραν οι Εβραίοι. Οι εβραϊκές κοινότητες θα ήταν αυτές που θα υπηρετούσαν τα αμερικανικά συμφέροντα μέσα στις χώρες στις οποίες τις φιλοξενούν και οι οποίες θα έπεφταν θύματα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Αυτό ήταν κάτι το οποίο το είχαν απόλυτη ανάγκη οι Αμερικανοί, γιατί δεν τους επέτρεπε ο ρόλος τους να εποικίσουν τις χώρες της Δύσης. Ήταν προστάτες και όχι κατακτητές. Ήταν μοντέρνοι ιμπεριαλιστές και όχι αποικιοκράτες. Οι Εβραίοι, προστατεύοντας την ιδιότητα των Αμερικανών, διέθεσαν το δυναμικό των κοινοτήτων τους, για να παίξουν τον ρόλο αυτόν. Για να μην γίνει δηλαδή ορατός κάποιος αμερικανικός "εποικισμός", οι τοπικοί Εβραίοι σε κάθε χώρα ανέλαβαν τον ρόλο των πιστών εποίκων της αυτοκρατορίας. Απλά με τον χρόνο οι "εισαγόμενοι" Αμερικανοί θ' αναμιγνύονταν με τους τοπικούς Εβραίους, ώστε να μην προκαλούν με τη μαζική μετακίνησή τους και την παρουσία τους.

Ο σχεδιασμός αυτός ήταν πιο πολύ πονηρός, παρά έξυπνος. Αυτό το τονίζουμε, γιατί είχε κάποιες αδυναμίες, που για κάποιον έξυπνο θα ήταν αρκετές για να τον αγνοήσει. Ήταν σχεδιασμός της "αρπαχτής" και όχι της επένδυσης. Θα μπορούσε δηλαδή για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα ν' αποφέρει τεράστια κέρδη, αλλά δεν είχε μέλλον. Ήταν ένας καθαρός σχεδιασμός πονηρού εμπόρου και όχι σχεδιασμός ισχυρού κεφαλαιοκράτη. Ένας σχεδιασμός -"όνειρο" για έναν έμπορο που θέλει να "ξεφορτωθεί" τα εμπορεύματά του, να τ' "αρπάξει" και να φύγει. Όμως, αυτός ο σχεδιασμός της "αρπαχτής" είναι "τραγωδία" για έναν κεφαλαιοκράτη, που θέλει η επένδυσή του ν' αντέξει στο χρόνο.

Πώς θα λειτουργούσε αυτός ο σχεδιασμός; Με την απλή λογική του διπόλου. Τα δύο μέλη του διπόλου δεν θα λειτουργούσαν στις μεταξύ τους σχέσεις με τον κλασικό αυτοκρατορικό τρόπο, αλλά θα λειτουργούσαν σαν τεράστια εθνικά κράτη. Αυτό είναι κάτι το αδιανόητο για τις αυθεντικές αυτοκρατορίες. Οι αυτοκρατορίες "διαβρώνουν" η μια την άλλη μέχρι ν' αποκτήσουν τις τελικές τους διαστάσεις. Τα όρια μεταξύ του Ισλάμ και του χριστιανισμού απαίτησαν αιώνες "διαβρώσεων" και "ζυμώσεων", προκειμένου να λάβουν τις τελικές τους διαστάσεις, που είναι πρακτικά απαραβίαστες.

Οι αυτοκρατορίες επιδίδονται σε προσηλυτισμό, όταν απειλούν η μία την άλλη. Τα συμφέροντα μιας αυτοκρατορίας θίγονται όταν της αποσπάς λαούς και όχι όταν την απειλείς με κατάκτηση. Η αυτοκρατορία του Ισλάμ δεν απειλήθηκε από τη δυτική αποικιοκρατία στους χώρους της. Οι αυτοκρατορίες δεν λειτουργούν σαν τα όμοια κοκόρια, που απειλούν το ένα το άλλο και κάνουν φασαρία. Δεν λειτουργούν με κρίσεις, απειλές και εντάσεις. Με τον τρόπο αυτόν λειτουργούν τα εθνικά κράτη στις μεταξύ τους διαφορές και με αυτόν τον τρόπο λειτουργούσε και η αμερικανική αυτοκρατορία της πλάκας.

Τα κέρδη για τους Αμερικανούς από αυτόν τον σχεδιασμό ήταν τεράστια, αλλά υπήρχε μεγάλο ρίσκο, το οποίο δεν το αξιολόγησαν όπως έπρεπε. Οι αδυναμίες της αυτοκρατορίας τους ήταν οι εξής: Πρώτον, ότι η τύχη τους εξαρτιόνταν άμεσα από την τύχη της κομουνιστικής αυτοκρατορίας, που στην ουσία ήταν αυτή που στήριζε το δίπολο. Δεύτερον, επειδή δεν κατέκτησαν τον δυτικό κόσμο, αλλά παρίσταναν τους προστάτες του, έπρεπε αναγκαστικά να περιοριστούν στον πονηρό εμπορικό ιμπεριαλισμό.

Από τη στιγμή που δεν μπορούσαν ν' αρπάξουν το υλικό κεφάλαιο των συμμάχων τους, έπρεπε να περιοριστούν στο άυλο κεφάλαιο των πνευματικών δικαιωμάτων, πράγμα που τους καθιστά ευάλωτους σε εσωτερικές αντιδράσεις. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα να έχεις την ιδιοκτησία των χωραφιών ή των εργοστασίων των θυμάτων σου, από το να ζητάς μερίδιο για την τεχνογνωσία που τους δίνεις για να παράγουν στα δικά τους χωράφια και στα δικά τους εργοστάσια.

Τι θα γίνει δηλαδή αν αντιδράσουν και δεν σου δώσουν το μερίδιο που ζητάς; Τι θα γίνει αν σε αντιμετωπίσουν ως αποικιοκράτη κι αρνηθούν να υποταχτούν στη θέλησή σου; Θα θυμώσεις; Και τι έγινε …από τη στιγμή που οι ίδιοι οι λαοί-θύματα ελέγχουν την παραγωγή που τους συντηρεί; Πώς θα τους εκβιάσεις ή θα τους απειλήσεις σε περίπτωση που σε αγνοήσουν; Δεν χρειάζεται καν να σκεφτούν πώς θα σε φέρουν σε δύσκολη θέση. Δεν χρειάζεται καν να βάλουν μια βόμβα στο εργοστάσιό σου προκειμένου να σε πολεμήσουν. Το εργοστάσιο που έχουν ανάγκη τους ανήκει και τους αρκεί να σου κλείσουν την πόρτα αν όχι να σε πετάξουν έξω με τις κλωτσιές.

Αυτά ήταν σοβαρά προβλήματα, που οι Αμερικανοί τα αγνόησαν, λόγω της αφέλειάς τους και του νεοπλουτισμού τους. Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τους πονηρούς Εβραίους, που κι αυτοί με τη σειρά τους δεν εκτίμησαν σωστά την κατάσταση. Έκαναν λάθη ασυγχώρητα για την εμπειρία τους σε μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς. Εξαιτίας αυτού του σχεδιασμού είχαν τεράστια κέρδη, αλλά ταυτόχρονα έπαιρναν τρομερά ρίσκα.

Ήταν δεδομένο ότι θα είχαν αμύθητα κέρδη. Δημιουργώντας μια αυτοκρατορία με χαρακτηριστικά εθνικού κράτους, μπορούσαν ν' "αλωνίζουν" μέσα σ' αυτήν. Γνώριζαν καλύτερα από τον καθένα πώς να κινούνται μέσα σε μια αυτοκρατορία που έμοιαζε με εθνικό κράτος και άρα με το "σπίτι" του παραδείγματός μας. Γνώριζαν τι να κάνουν και πώς να εκμεταλλεύονται την "κουζίνα" του. Τα κέρδη τους από αυτόν τον σχεδιασμό ήταν τεράστια, γιατί, όχι μόνον άρπαζαν τα πάντα ως κοινοί κλέφτες, αλλά απολάμβαναν και την προστασία του πιο ισχυρού από τους ιδιοκτήτες του "σπιτιού" αυτού.

Όλα αυτά ήταν τα θετικά του σχεδιασμού. Το πρόβλημα ήταν ότι κι αυτοί αναγκαστικά θα έπρεπε —όπως είπαμε— να πάρουν ρίσκα. Ποια ήταν τα ρίσκα αυτά; Για να μπορεί η Δυτική αυτοκρατορία να ελέγχει την επικράτειά της, θα έπρεπε να είναι πανίσχυρη και να μπορεί να συγκρατεί τον αυθεντικά αυτοκρατορικό ιμπεριαλισμό του κομμουνισμού. Θα έπρεπε να περιορίσει τη φυσική του επεκτατικότητα, εφόσον αυτός ήταν μια πραγματική αυτοκρατορία με ιδεολογία, που διεκδικούσε λαούς.

Από τη στιγμή δηλαδή που η δυτική ψευδοαυτοκρατορία λειτουργούσε σαν εθνικό κράτος, ήταν υποχρεωμένη να μεριμνά για την οικονομία της. Η ισχύς των εθνικών κρατών εξαρτάται από την οικονομία τους, σε αντίθεση με τις αυτοκρατορίες που δεν επηρεάζονται από αυτήν. Το Ισλάμ, για παράδειγμα, δεν έχασε ποτέ πιστούς εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων του. Αντίθετα, κάθε φορά που το δυτικό καπιταλιστικό σύστημα αντιμετώπιζε οικονομικές κρίσεις, οι κομμουνιστές αύξαναν τη δύναμή τους μέσα στα δυτικά κράτη.

Από τη στιγμή δηλαδή που το δίπολο έπρεπε να λειτουργήσει, η Δύση έπρεπε διαρκώς να μεριμνά για την οικονομία της. Αυτό ήταν υποχρεωτικό, γιατί, κάθε φορά που θ' αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, η κομμουνιστική αυτοκρατορία θα έσπευδε να τα εκμεταλλευτεί μέσω των "πιστών" της που υπήρχαν στη Δύση. Για να διατηρεί την οικονομική και κατ’ επέκτασιν τη στρατιωτική της ισχύ ακμαία, θα έπρεπε να ελεγχθούν τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής. Χωρίς αυτά τα πετρέλαια η Δύση θα ήταν εξαιρετικά ευάλωτη και ο κομουνισμός θα της δημιουργούσε προβλήματα.

Ήταν υποχρεωμένη να τα ελέγξει, αν ήθελε να επιβιώσει. Όταν έχεις αντίπαλο μια ιδεολογία και αμύνεσαι με μέσον την οικονομία, είσαι υποχρεωμένος να τη διατηρείς ακμαία. Αυτή είναι η άμυνα των αγράμματων νεόπλουτων. Όταν τους επιτίθεται κάποιος μορφωμένος με επιχειρήματα, αυτοί σωπαίνουν, αφήνοντας τα πλούτη τους να "φλυαρούν". Οι Εβραίοι σ' αυτό το σημείο ρίσκαραν. Για να επιτύχουν για λογαριασμό των Αμερικανών τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής, έπρεπε να κάνουν αυτό που επί αιώνες απέφευγαν συστηματικά. Αναγκάστηκαν να ιδρύσουν το κράτος του Ισραήλ.

Ποιος ο ρόλος αυτού του κράτους; Ο ρόλος του είναι να δημιουργεί προβλήματα στην περιοχή, ώστε αυτά τα προβλήματα να τα εκμεταλλεύεται η Δύση. Το περίφημο Μεσανατολικό Ζήτημα είναι δημιούργημα των Εβραίων, για να μπορεί να λειτουργήσει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Το Ισραήλ έχει έναν ρόλο αστυνόμου-τρομοκράτη της περιοχής. Απειλεί ανά πάσα στιγμή με πόλεμο το σύνολο των αραβικών κρατών που θα επιχειρούσαν να προσαρτηθούν στο άρμα του κομμουνισμού. Με τη βία του και τις προβοκάτσιες του συντηρεί όλα τα αιμοσταγή καθεστώτα του αραβικού κόσμου.

Στόχος του είναι να διατηρούνται στην εξουσία όλα τα δυτικόστροφα καθεστώτα, ανεξάρτητα με το κόστος που απαιτείται. Οι προβοκάτσιες του Ισραήλ είναι αυτές που δίνουν τη δυνατότητα στους τύραννους του αραβικού κόσμου να καταπιέζουν τους λαούς τους. Το Ισραήλ αποτελεί το "προκεχωρημένο φυλάκιο" των δυτικών συμφερόντων. Το "στρατόπεδο", που της επιτρέπει να βάζει το "χέρι" της στα πετρέλαια της περιοχής. Επιπλέον το Ισραήλ δίνει στη Δύση τη δυνατότητα να ελέγχει διακριτικά και το πολύ στρατηγικό σημείο της διώρυγας του Σουέζ. Δεν έχει νόημα να ελέγχεις τα πετρέλαια, όταν δεν ελέγχεις τη δίοδο μέσω της οποίας αυτά φτάνουν στη Δύση.

Το ρίσκο των Εβραίων εύκολα πλέον το αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης. Τα κέρδη τους από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό είναι τεράστια, αλλά, αν για τον οποιοδήποτε λόγο αυτός καταρρεύσει, κινδυνεύουν οι ίδιοι όχι απλά με ζημιά αλλά με αφανισμό. Γιατί; Γιατί απλούστατα υπάρχει το Ισραήλ ως κράτος. Υπάρχει το κράτος, που αναγκαστικά θα πρέπει να τους δεχθεί, αν για τον οποιοδήποτε λόγο οι λαοί του πλανήτη θελήσουν να τους διώξουν από τις χώρες τους.

Οι Εβραίοι, σκεπτόμενοι και πάλι πονηρά και υποτιμώντας κραυγαλέα τους υπόλοιπους λαούς, νόμισαν ότι μπορούν ν' απαλείψουν τον κίνδυνο αυτόν με απλή προπαγάνδα και "κλάψες". Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Οι Εβραίοι μετά τον πόλεμο —και για να εδραιώσουν τη θέση τους μέσα σε όλα τα κράτη— επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου προπαγάνδα "κλάψας". "Έκλαιγαν" προκειμένου να γίνουν συμπαθείς σ' αυτούς που επί αιώνες τους μισούσαν. Εκμεταλλευόμενοι το ολοκαύτωμα, κατόρθωσαν σε πρώτη φάση να μην εκδιωχθούν από τα κράτη τα οποία τους φιλοξενούσαν.

Λέμε κατόρθωσαν, γιατί κανονικά, από τη στιγμή που αποζημιώθηκαν από τους Γερμανούς ως έθνος και από τη στιγμή που απέκτησαν κράτος έστω και εις βάρος των Παλαιστινίων, θα έπρεπε ν' απομακρυνθούν ακόμα και με τη βία από το σύνολο των κρατών. Αυτό δεν έγινε χάρη στη δύναμη των Αμερικανών που τους προστάτευαν και βέβαια χάρη στην προπαγάνδα της "κλάψας". Για να μονιμοποιήσουν την παραμονή τους στη Δύση, εκμεταλλεύτηκαν τα χαρακτηριστικά του Ισραήλ, που οι ίδιοι του προσέδωσαν. Ενώ δηλαδή αυτοί ίδρυσαν το ονειρεμένο υποτίθεται Ισραήλ με μιλιταριστικά χαρακτηριστικά, οι ίδιοι ήταν αυτοί οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν περισσότερο από τον οποιονδήποτε άλλον τα χαρακτηριστικά αυτά, για να μην επαναπατριστούν σ' αυτό.

Πώς έγινε αυτή η πονηριά; Με τον εξής πολύ απλό τρόπο. Οι πλούσιοι Εβραίοι δεν ίδρυσαν το Ισραήλ για να τους φιλοξενήσει. Δεν ίδρυσαν το κράτος για να εκμεταλλευτούν το κεφάλαιό του. Οι Εβραίοι το ίδρυσαν, για να υπηρετεί τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, ο οποίος ιμπεριαλισμός είναι αυτός ο οποίος τους δίνει τα κέρδη. Το Ισραήλ ιδρύθηκε για ν' απειλεί ως κράτος την περιοχή της Μέσης Ανατολής και να προσφέρει υπηρεσίες στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ. Ιδρύθηκε για να προσφέρει κέρδη στους Εβραίους δούλους των αμερικανικών συμφερόντων στα κράτη που ήδη τους φιλοξενούσαν.

Στο Ισραήλ οι Εβραίοι έστειλαν τη φτωχολογιά του έθνους τους, για να παριστάνει τον "σάκο" του μποξ για τον αραβικό κόσμο, ο οποίος αδικούνταν από τη δυτική αποικιοκρατία. Έστειλαν τους πιο φτωχούς και τους πιο αφελείς από τους φανατικούς. Με αυτά τα χαρακτηριστικά το Ισραήλ υπηρετούσε τον εβραϊσμό σε όλα τα επίπεδα. Έδινε στους Εβραίους τη δυνατότητα να πλουτίζουν σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη κι επιπλέον μ' αυτήν τη συμπεριφορά μπορούσε να λειτουργήσει ως νόμιμο κράτος, χωρίς ν' απειλείται ο εβραϊκός ανθρωπότυπος. Ο γύφτος δηλαδή μπορούσε να κατοικεί σε σπίτι θεωρητικά νόμιμα, αλλά χωρίς να σέβεται τους νόμους.

Αυτό ήταν εύκολο να επιτευχθεί, αν "έπειθε" την "κοινωνία" ότι βρίσκεται υπό καθεστώς κινδύνου. Αν το κατάφερνε αυτό, θα μπορούσε ο γύφτος να δέρνει τη γυναίκα του και τα παιδιά του, όταν αυτά ήταν απείθαρχα. Θα μπορούσε επίσης ν' αγνοεί και τις καταγγελίες της γειτονιάς. Αυτό έγινε και στο Ισραήλ. Οι Εβραίοι μπόρεσαν κι εφάρμοσαν την τυραννική τους εξουσία σε ένα θεωρητικά νόμιμο κράτος, χωρίς να ελέγχονται από την κοινωνία των εθνών. Ό,τι και να έκαναν το δικαιολογούσαν με τον αγώνα τους για επιβίωση. Όποιος από τους δικούς του ανθρώπους διαφωνούσε, πέθαινε, γιατί δεν ήταν απλά ένας άνθρωπος με διαφορετική γνώμη, αλλά ένας προδότης. Μιλάμε για απίθανα πράγματα.

Όλα αυτά έγιναν εξαιτίας των ιμπεριαλιστικών χαρακτηριστικών του Ισραήλ, που ερέθιζε τους Άραβες. Η μόνιμη απειλή του αραβικού κόσμου νομιμοποιούσε τις μόνιμες συνθήκες πολέμου κι αυτές με τη σειρά τους νομιμοποιούσαν σκληρές και βάρβαρες συμπεριφορές εντός και εκτός Ισραήλ. Αυτό είναι λογικό, εφόσον μέσα σ' αυτές τις συνθήκες δεν υπάρχουν πλήρως ανεπτυγμένα ούτε τα ατομικά ούτε τα συλλογικά δικαιώματα. Όλα αυτά είναι δευτερεύοντα, εφόσον προέχει των πάντων η επιβίωση.

Με τον τρόπο αυτόν επιβίωσε μέσα σ' έναν πολιτισμένο κόσμο ένα κράτος του Μεσαίωνα. Ένα κράτος αβυσσαλέα σκληρό και προκλητικά αδίστακτο, που μπορούσε να επιχειρήσει οποιοδήποτε έγκλημα εναντίον οποιουδήποτε, χωρίς να φοβάται την κοινή γνώμη του πολιτισμένου κόσμου. Μέσα σ' αυτό το απάνθρωπο κράτος επιβίωσε ο εβραϊκός ανθρωπότυπος χωρίς ν' απειλείται από τις καταγγελίες τις "γειτονιάς". Ο γύφτος δηλαδή μάλωσε επίτηδες με όλη τη γειτονιά, ώστε να μπορεί να το εκμεταλλευτεί.

Το μίσος των γειτόνων νομιμοποιούσε τη σκληρή εσωτερική εξουσία. Επιπλέον, επειδή όλη η κοινωνία γνώριζε τα προβλήματα της γειτονιάς, ακυρωνόταν η αξία των καταγγελιών της. Κάθε φορά που κάποιος γείτονας κατήγγειλε τον "γύφτο", η καταγγελία του ακυρωνόταν από τη μεταξύ τους διαμάχη. Δεν έχει αξία μια καταγγελία από κάποιον επίσημο εχθρό, που θα μπορούσε να λέει και ψέματα για να επιβαρύνει τη θέση του αντιπάλου του. Ο γύφτος με τον τρόπο αυτόν μπορούσε να χτυπάει τους οικείους του και να τους εκμεταλλεύεται, χωρίς να κινδυνεύει από τον νόμο.

Αυτό έγινε και με το Ισραήλ. Κάθε φορά που το καταγγέλλουν οι γείτονες Άραβες για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακολουθούσε μια συγκεκριμένη επιχειρηματολογία. …"Είναι Άραβες, που μισούν τους Εβραίους και διαδίδουν ψέματα εις βάρος τους". Από τη στιγμή που υπάρχει επίσημα αραβοϊσραηλινή διένεξη, οι Άραβες δύσκολα μπορούν να βρουν το δίκιο τους στα διεθνή δικαστήρια. Για όσο διάστημα το Ισραήλ βρίσκεται σε συνεχή εμπόλεμη κατάσταση, κανένας δεν μπορεί να το στείλει στα διεθνή δικαστήρια για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ούτε καν οι ίδιοι οι Ισραηλινοί δεν μπορούν ν' απειλήσουν τα ανθρωποειδή που το εξουσιάζουν. Αυτοί θα είναι οι πρώτοι που θα κινδυνεύσουν με θάνατο, πάντα στο όνομα της εθνικής τους επιβίωσης. Μπορεί κανένας να περιμένει καταγγελία από τα ίδια τα παιδιά ενός τυραννικού γύφτου; Θα τα σκοτώσει, αν αντιληφθεί τέτοια πρόθεση. Το Ισραήλ δηλαδή —προκειμένου να λειτουργήσει— πάνω απ' όλα βασανίζει τους Ισραηλινούς. Δεν μπορείς να είσαι σε συνεχή εμπόλεμη κατάσταση, χωρίς να βασανίζεις τον λαό. Που θα βρεις στρατιώτες, για να τους στέλνεις στα διάφορα μέτωπα των πολέμων; Πρέπει να παίρνεις τα παιδιά του λαού, που φυσικό είναι να διαμαρτύρεται και ν' αναζητά λύσεις συμβιβασμού με τους Παλαιστίνιους.

Αυτές οι ανάγκες ήταν που ανάγκασαν τους πλούσιους Εβραίους να στείλουν στο Ισραήλ τα φτωχά και φανατικά αδέρφια τους. Οι ίδιοι άνθρωποι, που επί αιώνες γίνονταν ασπίδα για να προστατεύουν τα γουρούνια στα διάφορα κράτη, είναι αυτοί που σήμερα τους προστατεύουν ως πολίτες του Ισραήλ. Οι πλούσιοι Εβραίοι παρέμειναν στις χώρες που τους φιλοξενούσαν εξ αρχής, παριστάνοντας τα στελέχη της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Σ' αυτούς τους παράγοντες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού ανήκουν και οι πλούσιοι που εξουσιάζουν το Ισραήλ.

Αυτά τα γουρούνια είναι οι προβοκάτορες της Μέσης Ανατολής. Αυτοί είναι οι "ήρωες" του Ισραήλ, αλλά το ίδιο το Ισραήλ δεν το αντιλαμβάνονται ως πατρίδα τους. Το αντιλαμβάνονται σαν ένα "εργαλείο", που προστατεύει τα συμφέροντά τους ανά τον κόσμο. Δεν τους ενδιαφέρει η ειρήνη, γιατί δεν τους ενδιαφέρει η παραγωγή του κεφαλαίου του. Η ειρήνη ενδιαφέρει την κεφαλαιοκρατία και τους εργαζόμενους. Τους προβοκάτορες τους ενδιαφέρει η απόδοση κερδών των εβραϊκών δραστηριοτήτων ανά τον κόσμο κι αυτή η απόδοση μεγιστοποιείται με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Αυτοί οι εγκληματίες δηλαδή δεν κυβερνούν ένα κράτος που προσπαθεί να ευημερήσει. Κυβερνούν μια πολεμική μηχανή, που προσφέρει ευημερία στους Εβραίους της διασποράς. Είναι διορισμένοι από τους πλούσιους Εβραίους του εξωτερικού και κάνουν εγκλήματα, γιατί αυτό συμφέρει τους ιμπεριαλιστές. Οι περισσότεροι απ' αυτούς είναι "περαστικοί" από το Ισραήλ. Καριερίστες προβοκάτορες, που, μετά την εκπλήρωση της αποστολής τους στο Ισραήλ, θα συνεχίσουν την καριέρα τους σε κάποια πολυεθνική εταιρεία αμερικανικών συμφερόντων.

Άνθρωποι, που ενεργούν απάνθρωπα εκ του ασφαλούς. Κάνουν ό,τι είναι να κάνουν στο Ισραήλ και όταν δουν ότι η κατάσταση δεν τους αντέχει άλλο, το εγκαταλείπουν οικογενειακώς, αν βέβαια έχουν τις οικογένειες τους εκεί και όχι κάπου αλλού "κρυμμένες". Όσο είναι αξιωματούχοι και τους φρουρούν οι φτωχοί Ισραηλινοί στρατιώτες, παριστάνουν τα "γεράκια" του Ισραήλ. Μόλις χάσουν τις θέσεις τους και πάψουν να φρουρούνται, είναι οι "κότες" του Ισραήλ, που φεύγουν αλλού για "βοσκή".

Όλοι αυτοί οι ψευτογενναίοι προβοκάτορες τα εγκλήματά τους τα κάνουν μόνον εις βάρος των φτωχών. Ως γνήσιοι ψευτοπαλικαράδες, αυτοί ξεκινούν τις "φασαρίες" και άλλοι "παλεύουν". Συνήθως αλλού βρίσκονται οι οικογένειές τους και αλλού παριστάνουν τους "γέρακες". Όταν τα παιδιά των φτωχών πάνε στον πόλεμο, τα δικά τους παιδιά πάνε για σπουδές στο εξωτερικό ή εγγράφονται σε ιερατικές σχολές για ν' αποφύγουν τη στράτευση.

Μέσα στο Ισραήλ δηλαδή γίνεται ό,τι γινόταν πάντα μέσα στις εβραϊκές κοινότητες. Οι πλούσιοι μόνον τα κονομάνε και ποτέ δεν πληρώνουν κόστος. Οι φτωχοί τα πληρώνουν όλα και συνήθως γίνονται ο "σάκος" του μποξ που χτυπάνε όλοι όσοι μισούν τους Εβραίους. Κάποτε τέτοιοι "σάκοι" προστασίας των πλουσίων Εβραίων υπήρχαν σε όλα τα κράτη. Σήμερα όλοι αυτοί οι "σάκοι" ενώθηκαν και έγιναν το Ισραήλ.

Οι πλούσιοι Εβραίοι της διασποράς, για να βελτιώσουν τις δικές τους θέσεις, έστειλαν τη φτωχολογιά στο Ισραήλ. Σήμερα σχεδόν το σύνολο του εβραϊσμού της διασποράς είναι πλούσιο. Οι Εβραίοι θεώρησαν ότι στον νέο σχεδιασμό τους συμφέρει να είναι ολιγάριθμοι, γιατί έτσι θα προκαλούσαν λιγότερο τα θύματά τους. "Αποψίλωσαν" τις κοινότητές τους, για να μην δίνουν στους λαούς που τους φιλοξενούν την εικόνα ιμπεριαλιστικών μειονοτήτων. Έδιωξαν τα φτωχά αδέρφια τους από τις εθνικές "κουζίνες" και οι ίδιοι πήγαν στο αυτοκρατορικό "μαγειριό".

Έχοντας επενδύσει στην προπαγάνδα της "κλάψας", ξοδεύουν τεράστια ποσά στα ΜΜΕ. Στα ΜΜΕ, που επί πληρωμή έχουν αναλάβει να παίξουν το παιχνίδι τους. Ποιο είναι αυτό το παιχνίδι; Το παιχνίδι που νομιμοποιεί την παρουσία τους στο σύνολο των κρατών. Μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι λαοί δεν έδιωχναν τους Εβραίους, γιατί δεν υπήρχε κράτος να τους δεχθεί. Οι Εβραίοι στηρίζονταν στον ανθρωπισμό των λαών και επιβίωναν. Σήμερα το παραμύθι άλλαξε. Σήμερα οι Εβραίοι —και πάλι μέσω της προπαγάνδας— στηρίζονται στον ανθρωπισμό των θυμάτων τους. Τι λέει η προπαγάνδα; …"Μην μας διώχνεται, γιατί το Ισραήλ βρίσκεται σε πόλεμο και κινδυνεύουμε. Γιατί να μας διώξετε από τη στιγμή που είμαστε τόσο λίγοι και τόσο χρήσιμοι για τις καλές σας σχέσεις με τους "πλανητάρχες";"

Αυτοί δηλαδή που έχουν κέρδη από την απάνθρωπη συμπεριφορά του Ισραήλ, εκμεταλλεύονται αυτήν τη συμπεριφορά, για να παραμείνουν μακριά από το Ισραήλ. Μιλάμε για τρομερά πράγματα. Έχοντας ο αναγνώστης όλα αυτά υπ' όψιν του, μπορεί να καταλάβει τα λάθη των Παλαιστινίων στον αγώνα τους. Μπορεί να καταλάβει τη χρησιμότητα των παραδειγμάτων που αναφέραμε. Είναι βασικό να γνωρίζεις τα χαρακτηριστικά και τις ιδιομορφίες του αντιπάλου σου, γιατί σε άλλη περίπτωση δεν πρόκειται να επιτύχεις αυτό το οποίο θέλεις.

Οι Παλαιστίνιοι με τη βία τους εξυπηρετούν τον "γύφτο" που λέγεται "σιωνισμός". "Χτυπάνε" διαρκώς την παράγκα, που δεν αποτελεί βασικό πυρήνα των συμφερόντων του. "Χτυπάνε" ένα άδειο κατάστημα, που έχει σχεδιαστεί από την αρχή για να δέχεται χτυπήματα. Η υποδομή δηλαδή του γύφτου δεν κινδυνεύει από αυτά τα χτυπήματα. Το ίδιο συμβαίνει και με το ανθρώπινο δυναμικό. Οι Παλαιστίνιοι "χτυπάνε" διαρκώς έναν "σάκο" του μποξ, που κατασκευάστηκε γι' αυτόν τον λόγο. "Χτυπάνε" το ανθρώπινο δυναμικό ενός κράτους, που δεν στηρίζεται στην παραγωγή του.

Αν θυμηθεί ο αναγνώστης το αρχικό παράδειγμά μας, μπορεί να καταλάβει γιατί όλη αυτή η πρακτική είναι λάθος. Οι Παλαιστίνιοι "χτυπάνε" διαρκώς αυτό το οποίο έχει σχεδιαστεί να δέχεται "χτυπήματα". Αυτό είναι και το νόημα της ίδρυσης του Ισραήλ. Εξυπηρετεί συμφέροντα, όταν δέχεται χτυπήματα. Όσο πιο πολλά χτυπήματα δέχεται, τόσο πιο πολλά τα κέρδη. Αν το Ισραήλ ήταν το πραγματικό κράτος των Εβραίων, οι Εβραίοι θα είχαν προ πολλού αρχίσει τις διαπραγματεύσεις μετά από τόση βία.

Κανένα φυσιολογικό κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει κάτω από τις συνθήκες που λειτουργεί το Ισραήλ, από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα. Αυτή είναι άλλωστε και η πιο ατράνταχτη απόδειξη ότι το Ισραήλ συντηρείται από τα κέρδη των Εβραίων της διασποράς και όχι από την παραγωγή του δικού του κεφαλαίου. Ποιο κράτος μπορεί να βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση για πάνω από πενήντα χρόνια και να μην διαπραγματεύεται; Ποιο κράτος μπορεί να διατηρεί αναλογικά τόσο μεγάλο στρατό, να τον εξοπλίζει συνεχώς και ταυτόχρονα ν' αντέχει και τη φθορά του από τις συνεχείς πολεμικές συρράξεις; Σχεδόν ο μισός πληθυσμός του Ισραήλ συντηρείται, είτε άμεσα είτε έμμεσα, από τον κρατικό προϋπολογισμό. Πού βρίσκει το κράτος αυτά τα έσοδα, όταν σχεδόν τα πάντα υπολειτουργούν, λόγω των συνθηκών του πολέμου;

Το θέμα είναι να καταλάβουμε ότι η βία των Παλαιστινίων δίνει κέρδη σ' αυτούς που δεν πρέπει και προκαλεί ζημιά σ' αυτούς που επίσης δεν πρέπει. Η βία των Παλαιστινίων είναι αυτή που στην ουσία συντηρεί την απάνθρωπη εσωτερική δομή του Ισραήλ, που λυμαίνεται την εξουσία. Δίνει στους τύραννους τη δυνατότητα να σκοτώνουν όποιον θέλουν με άλλοθι τον κίνδυνο που απειλεί την επιβίωση του έθνους. Τους δίνει τη δυνατότητα να κάνουν την πάγια εβραϊκή προπαγάνδα μέσα στο Ισραήλ. Δίνει τη δυνατότητα στην κυρίαρχη πλειονότητα του κράτους να λειτουργεί με τους ίδιους νόμους που λειτουργεί μια απειλούμενη μειονότητα. Δικαιώνει τους τυράννους, όταν κράζουν για την ανάγκη συσπείρωσης γύρω από τις εβραϊκές παραδόσεις. Τους δικαιώνει, όταν ισχυρίζονται ότι πρέπει να σώσουν με κάθε τρόπο και κάθε κόστος τον εβραϊκό ανθρωπότυπο.

Η βία αυτή συντηρεί και τους φανατικούς Εβραίους του Ισραήλ. Αυτοί είναι οι χειρότεροι απ' όλους, γιατί είναι καί φτωχοί καί βλάκες. Μέσω αυτής της βίας, που στην ουσία την προκαλούν οι ίδιοι με την εποικιστική τους δραστηριότητα, εκπληρώνουν όλους τους ταπεινούς τους στόχους. Ποιοι είναι αυτοί; Ν' αρπάξουν κανένα χωραφάκι και να εξουσιάζουν τα παιδιά τους. Η βία τούς δίνει τη δυνατότητα να κλέψουν παλαιστινιακό κεφάλαιο, αλλά τους δίνει και τη δυνατότητα να ζουν σαν ζώα και να φέρονται στους οικείους τους επίσης σαν ζώα.

Αυτούς τους ανθρώπους όσο πιο πολύ τους χτυπάς τόσο πιο πολύ τους βολεύει, γιατί τόσο πιο εύκολα επιτυγχάνουν τους στόχους τους. Κάθε φορά που εκρήγνυται μια παλαιστινιακή βόμβα, κάποιοι εβραϊκοί φράχτες μετακινούνται. Όσο πιο πολλές είναι οι βόμβες, τόσο πιο μακριά πάνε οι φράχτες. Απλά, ως γνήσιοι Εβραίοι, αποδέχονται χωρίς τύψεις το γεγονός ότι κάποιος αδερφός πρέπει να θυσιαστεί, για να ευνοηθούν οι υπόλοιποι εις βάρος ξένων. Αν δεν υπάρχει αυτή η βία, δεν θα μπορούν αυτά τ' αρπακτικά ζώα —υποτίθεται ως πράξη αντεκδίκησης— ν' αρπάξουν παλαιστινιακή γη, όπως δεν θα μπορούν και να εξουσιάζουν τα παιδιά τους.

Όμως, η ίδια βία υπηρετεί και τους Εβραίους του εξωτερικού. Δίνει κέρδη σ' αυτούς που λυμαίνονται την παγκόσμια οικονομία. Τους δίνει κέρδη, γιατί η βία συντηρεί το Ισραήλ στην κατάσταση που υπηρετεί τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Αν πάψει το Ισραήλ να έχει χαρακτηριστικά μιλιταριστή-τρομοκράτη, παύει να είναι κερδοφόρο για τους Αμερικανούς το μεσανατολικό ζήτημα. Αν ο ιμπεριαλισμός τους δεν έχει μεγάλη κερδοφορία, περιορίζονται και τα μερίδια των Εβραίων. Αν το Ισραήλ γίνει ειρηνικό, πώς θα πουλάνε ακριβά όπλα στους Άραβες; Πώς θα παίρνουν "τζάμπα" το πετρέλαιο οι ιμπεριαλιστές και τα "τσιράκια" τους;

Επιπλέον, με τα εγκλήματα εις βάρος πολιτών του Ισραήλ, οι Παλαιστίνιοι δίνουν στους Εβραίους της διασποράς άφθονο υλικό για προπαγάνδα. Δίνεις δικαίωμα στον γύφτο να "κλαίγεται" και να τον λυπούνται; Είναι φυσικό να τον λυπούνται, όταν σε τακτική βάση μπορεί να επιδεικνύει φωτογραφίες νεκρών κι ακρωτηριασμένων πολιτών του. Δίνεις στον γύφτο ανάπηρους διαφημιστές να τους βάλει στη "βιτρίνα";

Το ακόμα χειρότερο όμως είναι άλλο. Με τη βία οι Παλαιστίνιοι κάνουν ζημιά σ' αυτούς που δεν πρέπει. Μέσα στο Ισραήλ υπάρχουν αξιοπρεπείς και τίμιοι άνθρωποι, που το Ισραήλ το βλέπουν ως πατρίδα. Άνθρωποι βασανισμένοι και φτωχοί, που κατέφθασαν από όλα τα μέρη του κόσμου, για να βρουν μια πατρίδα που τόσο πολύ τους έλλειπε. Άνθρωποι που δεν είναι φανατικοί και είναι διατεθειμένοι να συνυπάρξουν με τους Παλαιστίνιους. Που είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν σκληρά για να ζήσουν ως άνθρωποι. Αυτοί είναι που υπέφεραν από τον εβραϊσμό περισσότερο από τον καθένα και σήμερα επιθυμούν να ζήσουν ως κύριοι και όχι ως παράσιτα σε μια νέα πατρίδα. Αυτοί είναι που θέλουν πιο πολύ απ' όλους να σκοτώσουν μέσα στην κοινωνία τους τον άθλιο εβραϊκό ανθρωπότυπο.

Αυτοί όλοι είναι άνθρωποι, που θέλουν να ζήσουν σε ένα σύγχρονο και πολιτισμένο κράτος. Αυτοί αντιλαμβάνονται την απάνθρωπη πολιτική του Ισραήλ σε όλα τα επίπεδα. Αντιλαμβάνονται τα προβλήματα των Παλαιστινίων, γιατί αντιμετωπίζουν και ίδιοι προβλήματα με την εξουσία του Ισραήλ και των "γερακιών" του. Αυτοί οι Ισραηλίτες εβραϊκής καταγωγής είναι οι ιδιοκτήτες πλέον του Ισραήλ κι αποτελούν πια μια τυπική οικογένεια νοικοκυραίων.

Αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν έναν λαό, που έχει συμφέρον να λειτουργεί το κράτος του με τον καλύτερο τρόπο. Θέλουν να ζήσουν σε ένα κράτος πολιτισμένο και δημοκρατικό. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να συγκρουστούν με τις δυνάμεις που το καθηλώνουν στο Μεσαίωνα. Με τις δυνάμεις των άθλιων εξουσιαστών και των φανατικών. Πώς όμως θα συγκρουστείς με τους ταξικούς αντιπάλους σου, όταν η βία των Παλαιστινίων αλλάζει τα κοινωνικά δεδομένα και σε στέλνει κατευθείαν στην αγκαλιά τους. Πώς θα συγκρουστούν με ταξικούς αντιπάλους, όταν έξω από την "πόρτα" τους βρίσκονται εθνικοί εχθροί;

Είναι βέβαιο ότι θέλουν ν' ανοίξουν το "μέτωπο" της "ταξικής σύγκρουσης" γιατί είναι κι αυτοί θύματα κλοπής. Όπως όλοι οι λαοί έχουν κι αυτοί πρόβλημα με τον "Εβραίο", που κατοικοεδρεύει στην "κουζίνα" του Ισραήλ. Ό,τι πρόβλημα δηλαδή είχαν τα άλλα κράτη με τον "Εβραίο" το ίδιο έχει και το Ισραήλ μ' αυτόν. Θίγονται τα συμφέροντά τους από αυτά τα παράσιτα. Θίγονται μάλιστα πολύ περισσότερο από ένα άλλο κράτος, γιατί μόνον στο Ισραήλ τα παράσιτα αυτά λειτουργούν επιπλέον και ως ανθρωποκτόνα κτήνη.

Δεν φτάνει δηλαδή που ως παράσιτα αρπάζουν το "μεδούλι" των κερδών του κεφαλαίου του Ισραήλ, αλλά, για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, δίνουν απάνθρωπα χαρακτηριστικά στο ίδιο το κράτος. Δεν φτάνει δηλαδή που κλέβουν τα χρήματα των παραγωγών και των εργαζομένων, τους σκοτώνουν και τα παιδιά. Αυτό είναι πολύ λογικό να συμβαίνει σε ένα κράτος όπως το Ισραήλ. Ένα κράτος, για να λειτουργεί ως αιμοσταγές κτήνος, θα πρέπει ν' αντέχει και τη δική του αιμορραγία. Την αιμορραγία όμως αυτήν τη χρεώνονται οι νοικοκυραίοι και όχι τα παράσιτα.

Παιδιά αυτών των εργαζομένων είναι οι στρατιώτες του Ισραήλ. Τα παιδιά των φανατικών και των πλουσίων απέχουν. Το πολύ-πολύ να πάνε να κλάψουν στο τείχος των δακρύων. Αυτοί οι εκ του ασφαλούς "κλάψες" αναπαράγουν διαρκώς τον ανθρωπότυπο του "Εβραίου", γιατί τους συμφέρει να ζουν ως φανατικοί Εβραίοι. Μόνον αυτός ο ανθρωπότυπος βγάζει κέρδος από την ένταση στο Ισραήλ. Βγάζει ταυτόχρονα κέρδη καί εις βάρος του κεφαλαίου του Ισραήλ καί εξαιτίας του ιμπεριαλισμού. Αυτός ο ανθρωπότυπος, είτε ως αξιωματούχος είτε ως άρπαγας έποικος, επωφελείται από την κατάσταση της έντασης.

Αντίθετα, τους νοικοκυραίους του Ισραήλ δεν τους συμφέρει να επιβιώσει αυτός ο ανθρωπότυπος, γιατί δεν έχουν κέρδη από αυτόν. Δεν τους συμφέρει να ζουν σαν φανατικοί Εβραίοι, γιατί δεν επιβιώνουν εξαιτίας αυτής της ιδιότητας. Σ' ό,τι αφορά την απασχόληση δεν έχουν κέρδη από αυτήν την ιδιότητα, γιατί είναι εργαζόμενοι πολίτες και δεν είναι παράσιτα. Σ' ό,τι αφορά το κεφάλαιο του Ισραήλ δεν επωφελούνται όπως οι έποικοι, που, φερόμενοι ως Εβραίοι, αρπάζουν παλαιστινιακό κεφάλαιο.

Όλοι αυτοί επιβιώνουν με τον κόπο τους και όχι με την ιδιότητά τους. Είναι είτε εργάτες είτε παραγωγοί και όχι κλέφτες αξιωματούχοι ή άρπαγες έποικοι. Δουλεύουν και περιμένουν να πληρωθούν μισθό ως εργάτες και δουλεύουν και περιμένουν κέρδη ως παραγωγοί. Σ' ό,τι αφορά τον ιμπεριαλισμό, που δίνει κέρδος στους Εβραίους, αυτοί και πάλι δεν έχουν συμφέρον να παριστάνουν τους Εβραίους. Είναι πολίτες του Ισραήλ και δεν είναι δυνατόν να έχουν κέρδη από τον ιμπεριαλισμό των Αμερικανών.

Αυτοί είναι που "φωνάζουν" μέσα στο Ισραήλ για δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτοί είναι που θέλουν την ειρηνική συμβίωση με τους Παλαιστίνιους. Αυτοί θέλουν τις διαπραγματεύσεις με τους κατά γενική ομολογία αδικημένους Παλαιστινίους. Μ' αυτούς πρέπει να συνεργαστούν οι Παλαιστίνιοι, προκειμένου να βρουν τις λύσεις που χρειάζονται.

Πώς όμως θα συνεργαστείς μ' αυτούς, όταν αρχίζεις "ιερούς πολέμους" και τα "τυφλά" χτυπήματα διαδέχονται το ένα το άλλο; Όταν ασκείς τρομοκρατία, τους συσπειρώνεις και τους στέλνεις κατ’ ευθείαν στην αγκαλιά των "γερακιών". Των "γερακιών", που δεν θα διστάσουν να σκοτώσουν ακόμα και Ισραηλινό, αν αυτός έχει διαφορετική άποψη από τη δική τους. Των γύφτων, που χτυπάνε με μανία πρώτα τους δικούς τους ανθρώπους, όταν αυτοί δεν πειθαρχούν.

Με τη βία οι Παλαιστίνιοι χάνουν τους μοναδικούς συμμάχους τους στο Ισραήλ. Όλοι είδαμε τι συνέβη με τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στο Ισραήλ. Όταν οι Ισραηλίτες άρχισαν πραγματικά ν' αναζητούν την ειρηνική συμβίωση με τους Παλαιστίνιους, τα ζώα με μια προβοκάτσια ανέτρεψαν τα πάντα. Το ζώο, που σήμερα παριστάνει τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, προκάλεσε την ένταση και η ένταση εξώθησε τους Παλαιστίνιους στη βία. Αποτέλεσμα; Την εξουσία την έχασε το κόμμα των νοικοκυραίων και την ξαναπήρε το κόμμα των φανατικών και των παρασίτων. Οι Παλαιστίνιοι με τη βία τους όχι μόνο δεν κέρδισαν τίποτε, αλλά αντίθετα έχασαν κι αυτούς που τους συμπαθούσαν μέσα στο Ισραήλ. Με τη βία τους ήταν δεδομένο ότι θα τους χάσουν, γιατί στην ουσία στην περίπτωση αυτήν μόνον σ' αυτούς κάνουν ζημιά.

Γιατί; Γιατί οι προβοκάτορες και τα "γεράκια" έχουν συναίσθηση του ρόλου τους. Όπως οι κλέφτες Εβραίοι φυγαδεύουν ή κρύβουν τα χρήματά τους, περιμένοντας τις αντιδράσεις των θυμάτων τους, έτσι κάνουν κι αυτοί. Έχοντας πλήρη επίγνωση των πράξεων τους, λαμβάνουν προληπτικά μέτρα προστασίας. Το παιδί του γουρουνιού δεν θα το πετύχεις ανύποπτο στη στάση να περιμένει να μπει στο λεωφορείο. Το παιδί του γουρουνιού, που σκοτώνει Παλαιστίνιους, ζει, διασκεδάζει ή σπουδάζει σε προστατευόμενους χώρους, που δεν μπορεί να πλησιάσει ο Παλαιστίνιος τρομοκράτης. Αυτό το παιδί το μεταφέρουν από το σπίτι του στους χώρους αυτούς με θωρακισμένα αυτοκίνητα.

Έξω από τις στάσεις των λεωφορείων ή έξω από τα κέντρα διασκέδασης, τα οποία μπορεί ο τρομοκράτης να πλησιάσει, θα πετύχει μόνον τα παιδιά των φτωχών. Αυτά, που πολλές φορές θα τ' αφήσουν οι άθλιοι επίτηδες αφύλακτα, για να "παράγουν" τα νέα θύματα και τους νέους μάρτυρες. Είναι δυνατόν να έχει αποτέλεσμα η τυφλή τρομοκρατία; Περιμένεις να βρεις το δίκιο σου, όταν φανατίζεις έναν δυνάμει σύμμαχό σου; Περιμένεις να νικήσεις τον γύφτο που χτυπάει το παιδί του, βασανίζοντάς το; Δουλεύει σκληρά ένας Ισραηλινός για να ζήσει αξιοπρεπώς την οικογένειά του κι εσύ πας και του σκοτώνεις το παιδί;

Τι περιμένουν να πετύχουν οι Παλαιστίνιοι με την τρομοκρατία; Αυτός που θρηνεί το παιδί του, όχι απλά φανατικός θα γίνει, αλλά θα σε λιώσει αν σε συναντήσει στο δρόμο του. Όχι μόνο δεν θ' αναγνωρίζει το δίκιο σου, όχι μόνο δεν θ' απειλεί τα "γεράκια", αλλά αντίθετα θα τα ενθαρρύνει να πάρουν εκδίκηση. Τι θα κάτσει να σκεφτεί; Ότι αγωνίζεσαι για το δίκιο σου; Το δικό του δίκιο ποιος θα του το δώσει, όταν θρηνεί το παιδί του; Πώς να σε συμπαθήσει ως θύμα, όταν ο ίδιος "πληρώνει" πιο ακριβά από εσένα την κατάσταση; Τι θα κάτσει να υπολογίσει; Τα χρήματα που του κοστίζει το "γεράκι"; Αν σου σκοτώσουν το παιδί, όλη σου την περιουσία τη χαρίζεις προκειμένου να εκδικηθείς.

Ο αναγνώστης μπορεί πλέον να καταλάβει ποια είναι η καλύτερη λύση για τους Παλαιστίνιους. Αυτό που πρέπει να κάνουν είναι τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που η απλή λογική και το ένστικτο προστάζουν. Όταν έχεις να κάνεις με προβοκάτορες, δεν λειτουργείς με βάση το ένστικτο, γιατί θα την "πατήσεις". Όταν σε "τσιμπάνε" με προβοκάτσιες, δεν σηκώνεις το χέρι να χτυπήσεις, γιατί αυτό περιμένουν οι προβοκάτορες για να μπορούν νόμιμα να σου "σπάσουν" το κεφάλι. Όταν βλέπεις ότι οι εχθροί σου είναι σκόρπιοι και ταυτόχρονα δεν μπορείς να τους διώξεις από το μέρος σου, αλλάζεις τακτική. Δεν τους "σκορπάς", αλλά προσπαθείς να τους "μαζέψεις".

Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι Παλαιστίνιοι πρέπει να αξιολογήσουν την κατάσταση με βάση τα σημερινά δεδομένα και όχι με αυτά του 1948. Τότε μπορούσαν να θέσουν ως στόχο να διώξουν τους ξένους από την πατρίδα τους. Ξένοι ήταν και σίγουρα δεν θα πονούσαν τον τόπο στον βαθμό που να κάνουν θυσίες. Αυτό σήμερα δεν ισχύει. Σήμερα το Ισραήλ είναι πατρίδα για εκατομμύρια Ισραηλινών. Υπάρχουν Ισραηλίτες τρίτες γενεάς, που δικαιούνται να παραμείνουν στην πατρίδα όπου γεννήθηκαν και την αντιλαμβάνονται ως τέτοια. Ακόμα και να μπορούσαν δηλαδή οι Παλαιστίνιοι να τους έδιωχναν, θα ήταν άδικοι, γιατί είναι άδικος αυτός ο οποίος "ξεριζώνει" τους ανθρώπους από την πατρίδα τους.

Τι σημαίνουν όλα αυτά και γιατί τ' αναφέρουμε; Οι Παλαιστίνιοι, όταν έπρεπε και όταν θεωρητικά μπορούσαν, δεν τους έδιωξαν τους Ισραηλινούς από την πατρίδα τους. Το πάθος των Ισραηλινών να παραμείνουν στο Ισραήλ και το πάθος των Παλαιστινίων να τους διώξουν, δημιούργησαν μια κατάσταση αδιέξοδη, που είναι κερδοφόρα για τους Εβραίους. Οι Εβραίοι δηλαδή της διασποράς και η δύναμή τους, καθώς και το γεγονός ότι το Ισραήλ είναι ακλόνητο, έφερε σε τραγική θέση τους Παλαιστίνιους.

Τι σημαίνει αυτό στο επίπεδο του παραδείγματός μας; Ο γύφτος παγίδεψε τους εχθρούς του έξω από μια από τις παράγκες του και τους "δουλεύει". Με τη μόνιμη ένταση εξασφαλίζει μόνιμη διαφήμιση και μόνιμη κερδοφορία. Αυτοί νομίζουν ότι του κάνουν ζημιά με τις ενέργειές τους κι αυτός εξακολουθεί να είναι κερδοφόρος χάρη στη διασπορά του, που κάνει όλες τις υπόλοιπες παράγκες του κερδοφόρες. Αυτός είναι και ο λόγος που μιλήσαμε στην αρχή για λαό-υπάλληλο και λαό-ιδιοκτήτη. Οι Παλαιστίνιοι με τη βία πιέζουν τον λαό-υπάλληλο. Πιέζουν δηλαδή αυτόν που είναι "αναλώσιμος" και επιπλέον δεν αποφασίζει τίποτε μόνος του.

Τι κάνεις στην περίπτωση αυτήν; Εγκαταλείπεις την τακτική να του απειλείς την παράγκα με τον υπάλληλο και χτυπάς τον ιδιοκτήτη στην πραγματική του δύναμη. "Χτυπάς" απ' ευθείας τον λαό-ιδιοκτήτη, που είναι οι Εβραίοι της διασποράς. Αυτόν δηλαδή που αποφασίζει και έχει νόημα να τον πιέζεις. Πώς γίνεται αυτό; Με το να βρεις πού είναι η δύναμή του και ν' αντιστρέψεις την κατάσταση που τον ευνοεί. Από τη στιγμή που τον γύφτο τον συμφέρει να είναι "σκόρπια" η οικογένειά του, εσύ στοχεύεις στο να τον αναγκάσεις να τη συγκεντρώσει σε ένα μέρος και αν είναι δυνατόν στην παράγκα στην οποία έχεις τη δυνατότητα να τη χτυπήσεις ανά πάσα στιγμή.

Δεν προσπαθείς δηλαδή ανεπιτυχώς να διώξεις τους λίγους από την παράγκα, αλλά προσπαθείς να τους μαζέψεις όλους μέσα σ' αυτήν. Αν το καταφέρεις αυτό, πετυχαίνεις όλους τους στόχους σου, γιατί μετά τα πάντα είναι στα χέρια σου. Αν όλη η οικογένεια είναι συγκεντρωμένη σε ένα σημείο, είναι συγκεντρωμένος καί ο πλούτος καί η δύναμή της στο σημείο αυτό. Σε μια τέτοια περίπτωση ο γύφτος είτε πρέπει να διαπραγματευτεί είτε να πολεμήσει. Το βέβαιον είναι ότι δεν μπορεί να κοροϊδεύει εκ του ασφαλούς και ν' απομακρύνεται όταν κινδυνεύει. Δεν μπορεί να θυσιάζει μερικά παιδιά-υπαλλήλους του στην παράγκα κι αυτός να πηγαίνει να "κονομάει" σε άλλες "γειτονιές", παριστάνοντας το θύμα.

Τι σημαίνουν πρακτικά αυτά που λέμε; Οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει με τη συμπεριφορά τους να δημιουργήσουν στο Ισραήλ συνθήκες αντίθετες από αυτές που επικαλούνται οι Εβραίοι της διασποράς, για να μην επιστρέψουν στο Ισραήλ. Θα πρέπει να δημιουργήσουν εκείνες τις συνθήκες, που θ' αναγκάσουν τους Εβραίους να επιστρέψουν στο Ισραήλ, έστω και με τη βία. Πώς γίνεται αυτό; Με μια συγκεκριμένη στάση και με προπαγάνδα. Τον ψεύτη γύφτο δεν τον κυνηγάς για να τον χτυπήσεις, γιατί το εκμεταλλεύεται και σ' εμφανίζει σαν τρομοκράτη. Τον ψεύτη γύφτο το αποκαλύπτεις και από εκεί και πέρα κανένας δεν τον θέλει στη "γειτονιά" του.

Αυτό που πρέπει δηλαδή να κάνουν οι Παλαιστίνιοι είναι η μονομερής κι απόλυτη κατάπαυση του πυρός. Πρέπει με όλα τα μέσα και όλους τους τρόπους να ελέγξουν τους συμπατριώτες τους, για να μην κάνουν την παραμικρή ενέργεια εις βάρος των Ισραηλινών. Να εγγυηθούν στους ίδιους τους Ισραηλίτες και στον κόσμο ολόκληρο ότι το Ισραήλ θα είναι η πιο ασφαλής χώρα του κόσμου. Να τους εγγυηθούν ότι θα κοιμούνται όχι απλά χωρίς την ανάγκη φρουράς, αλλά χωρίς καν να κλειδώνουν τις πόρτες τους.

Αν το κάνουν αυτό, θα κάνουν την κίνηση "ματ". Γιατί; Γιατί το ίδιο το κράτος του Ισραήλ δεν μπορεί ν' αντέξει την ειρήνη. Είναι φτιαγμένο να επιβιώνει μέσα στην ένταση και τη βία. Αν αυτά τα "ζωογόνα" γι' αυτό στοιχεία πάψουν να υπάρχουν, θα έρθει αντιμέτωπο με τους πολίτες του. Θα πρέπει να τους αναγνωρίσει δικαιώματα κι αυτό θ' απειλήσει τον ανθρωπότυπο του Εβραίου. Είναι θέμα χρόνου δηλαδή να επιχειρήσει προβοκάτσια εις βάρος των Παλαιστινίων. Είναι θέμα χρόνου ν' αναζητήσει την ένταση, προκειμένου ν' αναστείλει τις δημοκρατικές διαδικασίες.

Τότε είναι που θα την "πατήσουν" όλοι μαζί οι Εβραίοι. Καί οι Εβραίοι του Ισραήλ καί οι Εβραίοι της διασποράς. Θα την "πατήσουν", γιατί τότε θα φανεί ποιος στο Ισραήλ είναι το γουρούνι και ποιος είναι το θύμα. Θα φανεί σε ποιους δώσανε τα χρήματά τους οι Γερμανοί. Είναι βέβαιον ότι θα την "πατήσουν", γιατί είναι γουρούνια, που μπροστά τους ακόμα και οι ναζιστές φαντάζουν σαν άκακοι πρόσκοποι. Είναι βέβαιον ότι θα την "πατήσουν", γιατί η παγκόσμια κοινή γνώμη, αν πάψει να έχει "παράσιτα" από την παλαιστινιακή τρομοκρατία, θ' αποκτήσει "καθαρή" εικόνα των συμβαινόντων.

Μιλάμε με τόση σιγουριά, γιατί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι αποδεδειγμένα κτήνη. Πρόσφατα πλήθος κόσμου βγήκε στους δρόμους και κατηγόρησε ως δολοφόνο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ. Γιατί τον κατηγόρησε; Γιατί υπογράφει θανατικές ποινές ανθρώπων, οι οποίοι έχουν καταδικαστεί από νόμιμα δικαστήρια σε θάνατο. Αν είναι δολοφόνος αυτός ο οποίος απλά υπογράφει την εκτέλεση ανθρώπων, που μέσα σε νόμιμα δικαστήρια και με πλήρη τα νόμιμα δικαιώματα υπεράσπισης καταδικάστηκαν σε θάνατο, τι είναι τα ζώα του Ισραήλ; Τι είναι τα ζώα που "υπογράφουν" θανατικές καταδίκες με υποψίες και μόνον; Μαζεύονται στον "στάβλο" τους μερικά ζώα και καταδικάζουν ανθρώπους ερήμην τους, χωρίς καμιά υπεράσπιση. Μόνοι τους δικάζουν, μόνοι τους καταδικάζουν και μόνοι τους εκτελούν την ποινή.

Αυτά δεν γίνονταν ούτε στον Μεσαίωνα. Μιλάμε για ένα κράτος δολοφόνο. Μιλάμε για ανθρώπους, που ένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν μπορεί ν' αντιληφθεί την κτηνωδία τους. Ένα κράτος θρασύδειλο, που κυβερνάται από θρασύδειλους και που χρησιμοποιεί την τεράστια δύναμή του για να δολοφονεί πολίτες. Ούτε καν να τους πολεμήσει. Ένα κράτος ολόκληρο στήνει ενέδρες και χτυπά πισώπλατα απλούς πολίτες, που εκείνη τη στιγμή μπορεί να είναι με την οικογένειά τους στο σαλόνι του σπιτιού τους και όχι μόνοι τους στο πεδίο της μάχης με μια μικρή πιθανότητα να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους.

Μιλάμε για ένα κράτος, που στη βουλή του συζητά ξεδιάντροπα γι' αυτούς τους φόνους, θεωρώντας τους πολιτική. Αυτά τα κτήνη είναι που αποζημιώθηκαν από τους Γερμανούς σαν θύματα θηριωδίας. Ήταν δολοφόνοι οι Γερμανοί, που μάζευαν τα θρασύμια σαν τρομαγμένα ποντίκια από τα υπόγεια, για να τους πάνε στα στρατόπεδα εργασίας και είναι "γεράκια" και ήρωες οι θρασύδειλοι δολοφόνοι. Οι Παλαιστίνιοι όλα αυτά τα γνωρίζουν. Το κακό όμως είναι ότι με τη συμπεριφορά τους δεν τα μαθαίνει ο υπόλοιπος κόσμος και όταν τα μαθαίνει τα υποτιμά, εντάσσοντάς τα μέσα στα πλαίσια της βίας της Μέσης Ανατολής.

Με τη μονομερή κατάπαυση του πυρός οι Παλαιστίνιοι θα καταφέρουν ό,τι ακριβώς φοβούνται οι Εβραίοι. Οι Εβραίοι του Ισραήλ είναι βέβαιον ότι θα βρουν τον μπελά τους από τους ομοεθνείς τους, που σήμερα απλά τους ανέχονται. Οι Εβραίοι όμως της διασποράς θα καταστραφούν. Γιατί; Γιατί θα φύγουν με τις κλωτσιές από όλες τις χώρες. Αν καταλάβουν οι λαοί με ποιους έχουν να κάνουν, δεν θα τους ανεχτούν μέσα στις χώρες τους ούτε για μια μέρα. Θα τους κατάσχουν τις περιουσίες και θα τους στείλουν κατ’ ευθείαν στο Ισραήλ μόνον με τα ρούχα που φορούν.

Ο γύφτος θ' αναγκαστεί να επιστρέψει στην παράγκα παντελώς αδύναμος και άφραγκος. Αυτό δηλαδή που πρέπει ν' αποτελεί μόνιμο και στρατηγικό στόχο των Παλαιστινίων. Έναν στόχο που δεν απειλεί τα συμφέροντά τους. Η Παλαιστίνη χωράει τους Παλαιστίνιους και τους Εβραίους, αν σέβονται όλοι τους νόμους και τα δικαιώματα των ανθρώπων. Σήμερα δεν χωράει κανέναν, γιατί υπάρχει αδικία. Όταν υπάρχει αδικία, δεν μπορεί να χωρέσουν δύο άτομα μέσα σε μια ολόκληρη ήπειρο. Το πρόβλημα στην περίπτωση αυτήν είναι η αδικία και όχι οι πληθυσμοί των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων.

Αν το αντιληφθούν αυτό οι Παλαιστίνιοι, μπορούν να θέσουν ως στόχο τους τον επαναπατρισμό όλων των Εβραίων του πλανήτη, που είναι και οι πραγματικοί τους εχθροί. Ας μαζευτούν όλοι οι Εβραίοι του πλανήτη στο Ισραήλ κι αν θέλουν ας μην διαπραγματευτούν. Ο Θεός ο Ίδιος δεν θα μπορεί να τους σώσει. Ας μαζευτούν όλοι στο Ισραήλ κι ας κάνουν πόλεμο εναντίον των Παλαιστινίων. Τότε θα έχει νόημα και αξία η βία και η θυσία για τους Παλαιστίνιους.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πλέον τι πρέπει να κάνουν οι Παλαιστίνιοι σήμερα. Πρέπει να παρατήσουν τα όπλα και να πολεμήσουν τους Εβραίους με τα δικά τους "όπλα". Να δημιουργήσουν μηχανισμούς προπαγάνδας, που θα έχουν στόχο την ενημέρωση των λαών. Να κάνουν τελετές μνήμης για τους νεκρούς τους στις ίδιες ημερομηνίες με τους Εβραίους, για τους ίδιους λόγους και για τις ίδιες θηριωδίες. Να καταγράψουν τους νεκρούς τους, τις ηλικίες τους και τον τρόπο του θανάτου τους. Να μοιράζονται με τους Εβραίους τα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Αυτό όμως που θα είναι το χειρότερο, θα είναι να τους κυνηγήσουν με τα όπλα που είναι παραδοσιακά ισχυροί. Να δημιουργήσουν νομικά επιτελεία, που θα "κυνηγούν" τους Εβραίους και θα τους δυσφημίζουν. Επιτελεία που, έχοντας γνώση των διεθνών νόμων, θα μπαίνουν "σφήνα" στα συμφέροντα των Εβραίων. Επιτελεία που, ό,τι συμβαίνει στο Ισραήλ εις βάρος των Παλαιστινίων, θα το "καταγράφουν" και θα το παραπέμπουν στα διεθνή δικαστήρια.

Δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να βάζεις στη θέση του κατηγορούμενου το Ισραήλ. Σχεδόν το σύνολο της δραστηριότητάς του είναι παράνομο. Το μόνο που είναι απαραίτητο για μια τέτοια τακτική είναι να γνωρίζεις τους διεθνείς νόμους. Ακόμα κι ένας παράνομος εποικισμός —από αυτούς που γίνονται σωρηδόν στα παλαιστινιακά εδάφη— είναι δυνατόν να τους καταστρέψει. Για τον νόμο, είτε αποσπάς από κάποια κρατική οντότητα το σύνολο της έκτασής της είτε ένα στρέμμα γης, θεωρείται απρόκλητη επίθεση και αιτία πολέμου. Για ένα στρέμμα γης μπορούν οι Ισραηλινοί να βρεθούν με τις ίδιες κατηγορίες στα ίδια δικαστήρια που βρέθηκαν πριν από λίγα χρόνια οι Ιρακινοί για την εισβολή στο Κουβέιτ.

Όσο ισχυροί κι αν είναι οι Εβραίοι στα διεθνή φόρουμ, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, αν δεν υπάρχει βία από πλευράς Παλαιστινίων. Σήμερα με την ισχύ τους απλά βάζουν τα πάντα στη λογική του "παζαριού" και ξεφεύγουν από τον διεθνή νόμο, που μπορεί να τους προστατεύει διακριτικά, αλλά δεν μπορεί να φερθεί μεροληπτικά, υποσκάπτοντας τον ρόλο του. Για όσο διάστημα ο γύφτος μπορεί να δείχνει μερικά νεκρά παιδιά του, θα σκοτώνει όποιον θέλει.

Οι Παλαιστίνιοι μπορούν επίσης να κάνουν ζημιά στους Εβραίους, κάθε φορά που επιχειρούν το αγαπημένο τους χόμπι, που είναι το "άρμεγμα" των Γερμανών. Μπορούν, κάθε φορά που οι Εβραίοι εγείρουν διεκδικήσεις από τους Γερμανούς, να ζητούν να καταβάλλονται απευθείας στους ίδιους τα χρήματα των Γερμανών που τους επιδικάζονται. Έχουν τέτοια δυνατότητα ως θύματα των θυμάτων των Γερμανών. Όταν έχεις στοιχεία ότι δικαιούσαι αποζημίωση από αυτούς, που για τους ίδιους λόγους ζητάνε αποζημιώσεις από τρίτους, μπορείς να μπλοκάρεις τις αποζημιώσεις που τους επιδικάζονται. Μπορείς να τις διεκδικήσεις στο σύνολό τους.

Οι Παλαιστίνιοι μπορούν επίσης να υποστηρίξουν τους Γερμανούς στο να ζητήσουν πίσω τα χρήματα που έδωσαν στους Εβραίους. Μπορούν να γίνουν οι κύριοι μάρτυρες μιας τέτοιας υπόθεσης. Δεν μπορεί να έχεις αποζημιωθεί ως θύμα θηριωδιών και μόλις πάρεις την αποζημίωση να λειτουργείς ως θηρίο. Δεν μπορεί να εισπράττεις αποζημιώσεις στην Ευρώπη ως "κλάψας" και στη Μέση Ανατολή να είσαι ένας στυγνός δολοφόνος. Αυτό ακριβώς γίνεται με τους Εβραίους. "Άρμεξαν" έναν ολόκληρο λαό για εγκλήματα των εξουσιαστών του και οι ίδιοι ως λαός και ως εξουσία καθημερινά εγκληματούν με τους εποικισμούς και τις δολοφονίες.

Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, μπορούν οι Γερμανοί να συζητήσουν εκ νέου την υπόθεση των αποζημιώσεων. Οι Παλαιστίνιοι στο σημείο αυτό μπορούν να παίξουν ρόλο, γιατί έχουν τα στοιχεία που καταδικάζουν το Ισραήλ. Έχουν τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι Εβραίοι είναι χειρότεροι των ναζιστών. Όταν σήμερα το Ισραήλ επιχειρεί θηριωδίες υπό το πρόσχημα του πολέμου κι αρνείται να καταβάλει αποζημιώσεις στα θύματά του, είναι ευάλωτο απέναντι στους Γερμανούς. Οι Γερμανοί ως λαός και όχι ως ναζιστές είχαν κι αυτοί το άλλοθι του πολέμου κι αυτό δεν τους αναγνωρίστηκε.

Η επιχειρηματολογία τους, για ν' αποφύγουν τις αποζημιώσεις υπέρ των Εβραίων, απέτυχε μετά τον πόλεμο. Σήμερα αυτό το πρόβλημα δεν υπάρχει, γιατί υπάρχει ο εγκληματίας που λέγεται Ισραήλ κι επιχειρηματολογεί με τον ίδιο τρόπο. Ας χρησιμοποιήσουν ατόφια τη σημερινή επιχειρηματολογία του Ισραήλ κι αυτόματα μπορούν να ζητήσουν πίσω τις αποζημιώσεις που δώσανε. Κάποτε δεν τους άκουγε κανείς, γιατί όλοι οι λαοί τους μισούσαν. Σήμερα κάποιοι θα τους ακούσουν, γιατί είναι πολλοί αυτοί οι οποίοι μισούν τους Εβραίους.

Όλα αυτά βέβαια είναι επίσημα "χτυπήματα", που οι Παλαιστίνιοι μπορούν να τα επιτύχουν, χωρίς να προκαλέσουν τον νόμο. Υπάρχουν και ανεπίσημα "χτυπήματα". "Χτυπήματα" κάτω από τη "ζώνη". Ποια είναι αυτά τα "χτυπήματα"; Μπορούν να τους χτυπούν στα οικονομικά θέματα. Οι Παλαιστίνιοι έχουν διεθνείς διασυνδέσεις και παραδοσιακά διατηρούν καλές σχέσεις με αρκετές μυστικές υπηρεσίες. Αυτές οι υπηρεσίες διαχειρίζονται εκτός των άλλων και πληροφορίες που έχουν σχέση με τις οικονομικές δραστηριότητες πολλών πολιτών σε πολλές χώρες. Γνωρίζουν δηλαδή παρανομίες, ατασθαλίες, διαφθορές κλπ..

Οι Παλαιστίνιοι μπορούν να βγάζουν λίστες για τους Εβραίους όλων των κρατών. Ένα ιδιότυπο Who is Who των Εβραίων. Τι κάνουν, με ποιον το κάνουν, εις βάρος ποιου. Λίστες με πληροφορίες που ενδιαφέρουν τα εθνικά κράτη και τους ανταγωνιστές των Εβραίων. Λίστες που θ' αναγκάσουν πολλούς από αυτούς τους κλέφτες να εγκαταλείψουν τις χώρες που τους φιλοξενούν πολύ πριν τους διώξουν οι ίδιοι οι λαοί. Δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να ψάχνεις παρανομίες των Εβραίων. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρεις τέτοιες. Στην Ελλάδα, όπου πρόσφατα στο χρηματιστήριο έγινε το μεγαλύτερο έγκλημα εις βάρος του ελληνικού λαού, ο πρώτος που φυλακίστηκε ήταν Εβραίος.

Ο στόχος της εκδίωξης των Εβραίων από το σύνολο των χωρών της Δύσης είναι δυνατόν να επιτευχθεί και με άλλου είδους πληροφοριών, που μπορούν να περιέλθουν στα χέρια των Παλαιστινίων. Αν πληροφορηθούν οι λαοί τις πολιτικές των Εβραίων, εύκολα θα καταλάβουν ότι η σημερινή οικονομική αθλιότητα της "νεογέννητης" Νέας Τάξης Πραγμάτων ήταν εβραϊκή επιλογή. Σήμερα οι λαοί της Δύσης είναι φτωχότεροι από ποτέ. Ετοιμάζονται να μπουν σε έναν οικονομικό Μεσαίωνα, όπου θα συντηρούνται με επιδόματα της ξεφτίλας.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι τυχαία. Συνέβη αυτό που είπαμε πιο πάνω για τις συνέπειες που έχει για ένα εθνικό κράτος ο ανεξέλεγκτος εμπορικός ανταγωνισμός. Από τη στιγμή που η αμερικανική αυτοκρατορία λειτουργεί με βάση την εθνική λογική, ήταν θέμα χρόνου η καταστροφή τής παραγωγής από τον άκρατο εμπορικό ανταγωνισμό. Όταν το εμπόριο μέσα σ' αυτό το "εθνικό" χριστιανικό υπερκράτος το διαχειρίζονται οι "ξένοι" Εβραίοι, ήταν θέμα χρόνου η καταστροφή.

Αναζητώντας οι ιμπεριαλιστές της πλάκας τα μέγιστα κέρδη, μετακίνησαν την παραγωγή της Δύσης στην Άπω Ανατολή. Αποτέλεσμα αυτής της επιλογής ήταν να αποβιομηχανιστεί η Δύση και οι λαοί της να χάσουν τις δουλειές τους. Ό,τι επί αιώνες δημιουργούσαν οι λαοί της Δύσης, τα εξανέμισαν οι Εβραίοι, για να κερδίσουν περισσότερα χρήματα. Λειτουργώντας ως μάνατζερ των Αμερικανών, αδίκησαν το σύνολο των λαών. Τα δημιουργήματά τους τα "αγόρασαν" οι Αμερικανοί για "ψίχουλα" και τα χειρίζονται σαν ιδιοκτησία τους. Τα εργοστάσια που τους έδιναν δουλειά τα έκλεισαν και έχτισαν νέα σε χώρους μακριά από τη Δύση. Τα συμφέροντα των Αμερικανών δεν θίχτηκαν, γιατί αυτοί διατηρούσαν τα πνευματικά δικαιώματα των κυρίαρχων προϊόντων της αγοράς. Από τη στιγμή που εισέπρατταν το μερίδιό τους, δεν τους ενδιέφερε πού κατασκευάζονταν τα προϊόντα αυτά.

Όλα αυτά ήταν επιλογές των αμερικανικών πολυεθνικών και των αποκλειστικών αντιπροσώπων τους σε όλες τις χώρες. Αν ψάξει κάποιος να βγει την ταυτότητα των διαχειριστών των εταιρειών αυτών καθώς και την ταυτότητα των κατά τόπων αντιπροσώπων, θα δει ότι όλοι αυτοί είναι Εβραίοι. Οι Εβραίοι κατέστρεψαν την παραγωγή και την απασχόληση στη Δύση μόνο και μόνο για ν' αυξήσουν τα κέρδη τους. Οδήγησαν τους λαούς στην ανέχεια, για να μπορούν να εισπράττουν ως έμποροι τη διαφορά που υπάρχει στο κόστος παραγωγής μεταξύ ανεπτυγμένης Δύσης και υπανάπτυκτης Ανατολής. Εκατοντάδες εκατομμύρια δυτικών εργαζομένων πετάχτηκαν στους "δρόμους", για ν' αυξήσουν τα κέρδη τους μερικές δεκάδες Εβραίων εμπόρων.

Οι Παλαιστίνιοι μπορούν πανεύκολα και παντελώς ειρηνικά να κλονίσουν την οικονομική ευρωστία των Εβραίων της διασποράς. Την ευρωστία που αυτήν τη στιγμή ταΐζει τα θηρία του Ισραήλ. Με επιχειρήματα μπορούν να πείσουν τους λαούς για τον εγκληματικό τους ρόλο. Μπορούν να τους "βγάλουν" από την αγορά και να τους στερήσουν τα έσοδά τους. Αν βέβαια θέλουν και δράση —γιατί το αίμα νερό δεν γίνεται— υπάρχει κι άλλος τομέας όπου μπορούν στην κυριολεξία να ρημάξουν τους Εβραίους. Ποιος είναι αυτός ο υπέρτατος τομέας-στόχος; Να καταστρέψουν το διαμάντι στο στέμμα των Εβραίων. Ποιο είναι αυτό; Το εμπόριο διαμαντιών.

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα και το παιχνίδι είναι για σκληρά "παιδιά" και όχι για δικηγόρους. Γιατί; Γιατί το εμπόριο των διαμαντιών είναι πραγματικά το θησαυροφυλάκιο των Εβραίων. Όμως, όπως όλα τα θησαυροφυλάκια, έτσι κι αυτό φυλάσσεται. Από ποιον; Από τον δολοφόνο του Ισραήλ. Από το υποτίθεται "ατσάλινο χέρι" του σιωνισμού. Την περίφημη Μοσάντ. Η Μοσάντ είναι αυτή που αστυνομεύει την παγκόσμια αγορά του διαμαντιού. Ελέγχει αν και κατά πόσο σέβονται οι υπόλοιποι λαοί ή ιδιώτες την πολιτική της επίσης περίφημης De Beers.

Η Μοσάντ είναι αυτή που εκτελεί όποιον αντιστέκεται στις ντιρεκτίβες αυτής της θηριώδους εταιρείας εβραϊκών συμφερόντων. Η Μοσάντ είναι αυτή η οποία δημιουργεί τις συνθήκες που επιτρέπουν σ' αυτήν την εταιρεία να ελέγχει και την παραγωγή καί την εμπορία των διαμαντιών. Χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσε μια υποτίθεται ιδιωτική εταιρεία να κλείνει μόνη της αποικιοκρατικές συμφωνίες με κράτη-παραγωγούς διαμαντιών. Δεν θα μπορούσε να διαμορφώνει την προσφορά στην παγκόσμια αγορά, ώστε να διατηρεί την τιμή των διαμαντιών στο ύψιστο σημείο.

Αν ψάξει κάποιος για τον ρόλο της Μοσάντ, εύκολα θα καταλάβει τι ακριβώς λέμε. Η Μοσάντ μόνον φαινομενικά είναι η μυστική υπηρεσία πληροφοριών του Ισραήλ. Έχει απλά κι αυτήν την ιδιότητα, για να έχει μια νόμιμη έδρα και να μην προκαλεί με την παγκόσμια παρουσία της. Πώς ένα μικρό κράτος, όπως το Ισραήλ, μπορεί και διατηρεί έναν κολοσσό όμοιο με την πολυδάπανη CIA των ΗΠΑ, είναι ένα μυστήριο γι' αυτούς που δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει. Γι' αυτούς που γνωρίζουν τα πράγματα είναι απλά.

Στην πραγματικότητα η Μοσάντ είναι μια εταιρεία πληρωμένων ή φανατικών δολοφόνων, που προστατεύει τα οικονομικά συμφέροντα των Εβραίων παγκοσμίως. Μια εταιρεία που, όταν αδυνατεί να τρομοκρατήσει τους ανταγωνιστές των Εβραίων, αναλαμβάνει να τους σκοτώσει. Μια εταιρεία, που έχει διάρθρωση ανάλογη μιας πολυεθνικής εταιρείας παροχής υπηρεσιών. "Πουλάει" τις υπηρεσίες της σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Ως γνήσια εταιρεία έχει έσοδα και έξοδα και αυτοσυντηρείται. Μια εταιρεία, που, εκτός από Παλαιστίνιους "τρομοκράτες", έχει σκοτώσει Έλληνες εμπόρους, Γάλλους βιομηχάνους, Αμερικανούς αντιεβραίους. Όποιος στέκεται εμπόδιο στα σχέδια ή στα κέρδη των Εβραίων, πάντα βρίσκει απέναντί του τη Μοσάντ.

Αυτό είναι και το όλο μυστικό αυτού που λέμε. Η Μοσάντ δίνει αξία στα διαμάντια, γιατί και η ίδια συντηρείται από αυτά. Οι έμποροι των διαμαντιών την έχουν απόλυτη ανάγκη και γι' αυτό την πληρώνουν αδρά. Την πληρώνουν, γιατί γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τη φύση και τις αδυναμίες του προϊόντος του οποίου εμπορεύονται. Το διαμάντι είναι η μεγαλύτερη απάτη όλων των εποχών. Δεν υπάρχει ευτελέστερο προϊόν από το πανάκριβο διαμάντι. Μόνον οι ψεύτες Εβραίοι θα μπορούσαν αυτήν την "πατάτα" να την εμφανίζουν σαν έναν πραγματικό θησαυρό.

Γιατί το λέμε "πατάτα"; Γιατί απλούστατα το διαμάντι δεν είναι τίποτε άλλο παρά άνθρακας. Ένας κοινός και ταπεινός συγγενής του λιγνίτη. Δεν έχει —ως στοιχειωδώς πολύτιμο αντικείμενο— ούτε καν τη δυνατότητα να παραμένει σταθερό στον χρόνο, εφόσον ως υλικό "γερνάει". Αν οι Εβραίοι πάψουν να ελέγχουν τα αδαμαντωρυχεία, τα κοιτάσματα διαμαντιών που υπάρχουν στον πλανήτη φτάνουν για να έχει ο καθένας από εμάς από ένα τσουβάλι τέτοια. Φτάνουν για να παίζουν τα παιδιά στους δρόμους μ' αυτά.

Αυτός ο άνθρακας είναι ο θησαυρός των Εβραίων. Ακριβώς, επειδή το γνωρίζουν αυτό, επενδύουν στην προστασία του και γι' αυτό πληρώνουν την εταιρεία δολοφόνων. Τους πληρώνουν, γιατί έχουν επενδύσει τεράστια ποσά στην προπαγάνδα περί της αξίας των διαμαντιών. Έχουν πληρώσει τεράστια ποσά, για να πειστεί ο κόσμος από τα ψέματά τους. Εβραίοι έκαναν δήθεν αμερικανικό έθιμο το αδαμάντινο δαχτυλίδι του αρραβώνα. Οι πονηροί κι απάνθρωποι Εβραίοι επένδυσαν σε μια τρυφερή στιγμή του ανθρώπου, για να εκμεταλλευτούν τα ανθρώπινα αισθήματα. Σε μια στιγμή όπου οι άμυνές του καταρρέουν, γιατί φοβάται μήπως για λόγους οικονομικούς κριθούν τα αισθήματά του.

Εβραίοι έμποροι πλήρωσαν Εβραίους παραγωγούς ταινιών, για να καθιερώσουν το διαμάντι σαν ένα must στη ζωή ενός πετυχημένου ανθρώπου. Εβραίοι πλήρωσαν πλούσιους και διάσημους για να κάνουν δωρεάν "δώρο" στην αγαπημένη τους ένα διαμάντι. Ό,τι γνωρίζει ο μέσος άνθρωπος περί διαμαντιού είναι ψέμα, που "κατασκευάστηκε" από επαγγελματίες διαφημιστές, οι οποίοι πληρώθηκαν από Εβραίους. Ό,τι έπρεπε να γνωρίζει και είναι αλήθεια δεν το έμαθε ποτέ, γιατί αυτοί που μπορούσαν να του το πουν φρόντισε η Μοσάντ να μην το κάνουν.

Γνωρίζοντας οι Παλαιστίνιοι όλα αυτά περί διαμαντιών, μπορούν να κάνουν τρομερή ζημιά στους Εβραίους και να επιταχύνουν τις εξελίξεις. Μπορούν ν' ασχοληθούν με το παραεμπόριο των διαμαντιών και να καταστρέψουν την πολιτική των Εβραίων, που διατηρεί τις τιμές στα ύψη. Μπορούν καί να βγάλουν χρήματα σε όλο αυτό το διάστημα της πτώσης των τιμών τους καί ταυτόχρονα να καταστρέψουν τη δραστηριότητα. Σήμερα κανένας δεν το κάνει αυτό, γιατί δεν έχει ούτε τη δυνατότητα ούτε την τόλμη.

Οι Παλαιστίνιοι τα έχουν καί τα δύο. Τη δυνατότητα την έχουν, γιατί υπάρχουν κράτη που διατηρούν καλές ιδεολογικές και θρησκευτικές σχέσεις μ' αυτούς και τα οποία κράτη διαθέτουν αδαμαντωρυχεία. Μπορούν δηλαδή οι Παλαιστίνιοι να βρουν "εμπόρευμα" και να το διαθέσουν στην αγορά. Αν μπορούν να τα βάλουν στο παζάρι δίπλα στα καρπούζια, η επιτυχία τους θα είναι μοναδική κι ανεπανάληπτη. Το διαμάντι μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα θα ενδιαφέρει μόνον τους λατόμους του μαρμάρου κι αυτούς που κάνουν γεωτρήσεις.

Από εκεί και πέρα υπάρχει το ρίσκο της σύγκρουσης με τη Μοσάντ, πράγμα όμως που το γνωρίζουν οι Παλαιστίνιοι και δεν τους πτοεί ιδιαίτερα. Όταν δεν διστάζεις ν' απειλείς τις ζωές των παιδιών των αξιωματούχων της Μοσάντ μέσα στο Ισραήλ, θα διστάσεις να τους αντιμετωπίσεις για εμπορική παρατυπία; Σκοτωμός θα γίνει. Είναι η μόνη περίπτωση που στους Παλαιστίνιους επιτρέπεται η βία. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν ξέρουμε ποιος θα κυνηγάει να τιμωρήσει ποιόν.

Αν οι Παλαιστίνιοι κάνουν αυτά που πρέπει, είναι θέμα χρόνου να εξοντώσουν το αιμοσταγές τέρας του "σιωνισμού". Είναι θέμα χρόνου ο γύφτος να γυρίσει άφραγκος στην παράγκα του. Άφραγκος και με την ουρά στα "σκέλια" ο θρασύδειλος Εβραίος θα διαπραγματευτεί τα πάντα από μηδενική βάση. Αν συμβεί αυτό, θα σωθεί από το θηρίο η Παλαιστίνη και θ' απαλλαγεί η ανθρωπότητα από το "μίασμα".

Οι Παλαιστίνιοι πρέπει να βοηθήσουν στο να περιοριστεί ο γύφτος στην παράγκα του. Μέσα σ' αυτήν την παράγκα θα τον επισκεφτεί και ο παλιός του γνώριμος ο Υδροχόος. Εκεί θα του υπενθυμίσει αυτά που έπρεπε να θυμάται και προφανώς τα ξέχασε. Ο γύφτος έχει από παλιά "ανοικτούς" λογαριασμούς —κληρονομικούς και άλλους— με τον Υδροχόο και σύντομα θα τους πληρώσει. Σύντομα θα σμίξουν κι αυτό δεν θα αρέσει καθόλου στους Εβραίους. Μόνον τα βουνά δεν σμίγουν μεταξύ τους κι αυτό έπρεπε να το ξέρει ο περιπλανώμενος γύφτος. Ο "κλέβε και τρέχα κλαίγοντας" έπρεπε να ξέρει ότι ο πλανήτης είναι σφαιρικός και ότι κάποτε θα ξαναέπεφτε πάνω σ' αυτούς που στο παρελθόν αδίκησε. Κλείνει "κύκλος" αιώνων αν ο γύφτος συναντηθεί με τον Υδροχόο. Αν συμβεί αυτό, θα κλάψει όσο δεν φαντάζεται. Θα κλάψει πραγματικά ο ψεύτης γύφταρος πριν πεθάνει.

  

 

                  Παναγιώτης Τραϊανού

   Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ