Μετά το φιάσκο του Ιράκ

ήρθε και η "σφαλιάρα" από την Κύπρο.

Οι αυτοδίδακτοι "πλανητάρχες" είναι πλέον για γέλια.

Τα "πυώδη" φαινόμενα Φερχόικεν–Μητσοτάκης

αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα πράγματα

απ’ όσα θα επιθυμούσαν οι ιμπεριαλιστές.

Έφτασε η ώρα της Ευρώπης.

Το Σύνταγμα της Ε.Ε. θα γίνει η "ταφόπλακα" των ΗΠΑ.

 

 

Θα ξεκινήσουμε το κείμενό μας από μια διαπίστωση, της οποίας την ορθότητα θ’ αποδείξουμε στη συνέχεια. Ποια είναι αυτή η διαπίστωση; Ποτέ στη μακραίωνη ιστορία της ανθρωπότητας δεν βρέθηκαν τόσο μεγάλοι βλάκες σε τόσο υψηλές θέσεις του παγκοσμίου συστήματος εξουσίας. Ποτέ άλλοτε "Πλανητάρχες" τύπου Μπους δεν μπόρεσαν ν’ αναρριχηθούν σε τόσο υψηλές θέσεις εξουσίας μέσα σε πραγματικές αυτοκρατορίες. Τέτοιου είδους "αυτοκράτορες" —με την ανε­πάρ­κειά τους ορατή ακόμα και από τους "τυφλούς"— ποτέ δεν μπόρεσαν να διεκδικήσουν την εξουσία στο ανώτατο επίπεδο.

Με τέτοιους ανθρώπους —όταν εκείνοι εκδήλωναν αυτού του είδους τις φιλοδοξίες— η Ρώμη τάιζε τα θηρία της και διασκέδαζε τους πολίτες της. Η ίδια ανεπάρκεια χαρακτηρίζει και το "περιβάλλον" τού κατ' όνομα και όχι βέβαια κατά χάριν "Πλανητάρχη". Είναι δυνατόν στρατηγικοί συμβουλάτορες του ηλιθίου να είναι η Κοντολίζα Ράις, ο Βούλφοβιτς ή ο Πέρλ; Είναι δυνατόν στις θέσεις που κάποτε κατείχαν ένας Κράτερος, ένας Πτολεμαίος ή ένας Μάρκος Αυρήλιος να βρίσκονται αυτοί οι τενεκέδες; Με τέτοιους ανθρώπους η Ρώμη όχι απλά δεν κυβερνούσε, αλλά φώτιζε τους δρόμους της. Τους άλειφε με πίσσα και τους άφηνε να καίγονται, για να βλέπουν μπροστά τους οι μεθυσμένοι και να μην σκοντάφτουν.

Δυστυχώς, όσο κι αν αυτά τα οποία λέμε ακούγονται απάνθρωπα, συνέβησαν. Αυτή ήταν η μόνιμη πρακτική του συστήματος. Όταν οι "λάθος" άνθρωποι το πλησίαζαν περισσότερο απ’ όσο δικαιούνταν, έβλεπαν ένα πρόσωπό του απάνθρωπο. Έβλεπαν ένα πρόσωπό του, το οποίο κανένας θνητός δεν θα ήθελε ν’ αντικρίσει. Το σύστημα ήταν απόλυτα σκληρό όταν έβλεπε πως κάποιοι άνθρωποι το απειλούσαν με φιλοδοξίες, οι οποίες δεν ήταν ανάλογες των προσόντων τους. Τα "θηρία" δεν απέκλειαν από την εξουσία μόνον τους εχθρούς τους, οι οποίοι θα μπο­ρούσαν να βοηθήσουν την ανθρωπότητα, αλλά απέκλειαν και τους δικούς τους ανθρώπους όταν διαπίστωναν ότι αυτοί ήταν βλάκες. Τους βλάκες, οι οποίοι θα μπορούσαν να καταστρέψουν ό,τι εκείνοι είχαν "κτίσει", για να μπορούν να εκμεταλ­λεύονται την ανθρωπότητα χωρίς πρόβλημα. Τους βλάκες, που οι συγκυρίες ή η φυσική τους καταγωγή τούς έφερναν πολύ πιο κοντά στην εξουσία απ’ ό,τι ανέχονταν τα ένστικτα αυτο­συντήρησης του συστήματος.

Με τον τρόπο αυτόν βαδίσαμε επί αιώνες. Την ανθρωπότητα την έχουν κυβερνήσει σκληροί άνθρωποι, αιμοσταγείς τύραννοι, αδίστακτοι δικτάτορες, δαιμόνιοι δημαγωγοί και άθλιοι θεο­μπαίχτες. Όλοι αυτοί όμως, αν μη τι άλλο, ήταν ευφυείς άνθρωποι. "Ξεζούμισαν" την ανθρω­πότητα, αλλά γνώριζαν το "αντικείμενό" τους. Γνώριζαν πώς να χειρίζονται την εξουσία και γνώριζαν επίσης τα όρια των θυμάτων τους. Γνώριζαν δηλαδή να σχεδιάζουν συστήματα τα οποία θα άντεχαν στο χρόνο και γνώριζαν πώς και πότε θα εφάρμοζαν τη σκληρότητά τους. Γνώριζαν ότι τα συστήματα μοιάζουν με "κατασκευές", οι οποίες έχουν όρια αντοχής. Όρια πεπερασμένα και τα οποία, όταν ξεπεραστούν, μπορούν να τα οδηγήσουν στην κατάρρευση. Γνώριζαν όμως και τα χαρακτηριστικά εκείνων που θα καλούνταν να "κατοικήσουν" τα συστήματα αυτά. Γνώριζαν ότι και οι άνθρωποι έχουν όρια, τα οποία, όταν ξεπεραστούν, μπορούν να τους οδηγήσουν στην επανάσταση.

Επί αιώνες το σύστημα εξουσίας συγκέντρωνε γνώσεις, οι οποίες θα εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά του. Γνώσεις απαραίτητες για την επιβίωσή του. Ποτέ δεν υποτιμούσε ούτε τις συνθή­κες πάνω στις οποίες θα "θεμελίωνε" μια κατάσταση ούτε και τους ανθρώπους, που θα ήταν τα θύματά του. Επί αιώνες δοκίμαζε σχεδιασμούς και επί αιώνες μελετούσε τον άνθρωπο και τη συμπεριφορά του. Στη μακραίωνη πορεία του —όπως ήταν φυσικό— δεν απέφυγε τα λάθη. Εξαιτίας λανθασμένων εκτιμήσεων, αντιμετώπισε τόσο "αστοχίες" συστημάτων όσο και επανα­στάσεις. Γι’ αυτόν τον λόγο, κάθε φορά που αναγκαζόταν ν’ αλλάξει τον σχεδιασμό του, πάντα είχε αναστολές. Φοβόταν τις κινήσεις του, που οδηγούσαν σε αλλαγές και δεν υποτιμούσε ποτέ τον άνθρωπο, ο οποίος θα έπρεπε να ενταχθεί στο νέο "περιβάλλον". Οι αλλαγές γίνονταν μέσα από χρονοβόρες ζυμώσεις και αφού πάντα οι ηγεσίες εξασφάλιζαν ένα καλό "back up", το οποίο θα τους επέτρεπε να επανασχεδιάσουν το σύστημα σε περίπτωση αστοχίας.

Η πρακτική δηλαδή ήταν πάντα ίδια. Πριν εγκαταλείψουν την "πλατφόρμα" του προηγούμενου σχεδιασμού, στηρίζονταν σ’ αυτήν για ένα μεγάλο διάστημα και δεν "πηδούσαν" στη νέα "πλατφόρμα". Υπήρχε ένα μεσοδιάστημα κατά το οποίο οι εξουσιαστές πατούσαν σε δύο "βάρκες", μέχρι να δοκιμάσουν την αντοχή του "νέου" συστήματος. Οι "νέες τάξεις" δοκιμάζονταν ακόμα και για αιώνες μέχρι να γίνουν η τελική επιλογή του συστήματος. Αιώνες πέρασαν μέχρι η ελληνιστική επιλογή του Αλεξάνδρου να σταθεροποιηθεί στην τελική της μορφή επί ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Αιώνες πέρασαν μέχρι η ιουδαϊκή επιλογή του Ιησού να σταθεροποιηθεί στην τελική της μορφή επί χριστιανικής αυτοκρατορίας. Αιώνες πέρασαν μέχρι το σύστημα ν’ αντιληφθεί και να αξιο­λογήσει τις συνέπειες της Γαλλικής Επανάστασης και να τις προσαρμόσει στον σχεδιασμό του. Όλες αυτές οι αλλαγές ελέγχθηκαν και αφού πρώτα δοκιμάστηκε η αντοχή τους σε πειραματικά μοντέλα, τότε μόνον υιοθετήθηκαν από το σύστημα στο γενικό επίπεδο.

Θνητός άνθρωπος ελάχιστες πιθανότητες είχε να δει ολοκληρωμένη αλλαγή "τάξης πραγ­μάτων", ενώ το να δει δύο τέτοιες αλλαγές ήταν μαθηματικά αδύνατον να συμβεί. Δεν υπήρχε θνητός άνθρωπος που να είδε στο σύνολό της τη μετάλλαξη του βαβυλωνιακού μοντέλου σε ελληνιστικό ή του ελληνιστικού σε χριστιανικό. Σήμερα —κι αυτό είναι τρομερό για το σύστημα— υπάρχουν θνητοί άνθρωποι, οι οποίοι είδαν δύο διαφορετικές "τάξεις πραγμάτων". Είδαν μεταπολεμικά τη γενική μετάλλαξη του συστήματος σε "διπολικό" και βλέπουν σήμερα να επιχει­ρείται μια νέα "τάξη πραγμάτων". Γιατί συνέβη αυτό; Γιατί ήταν άσχετοι και βλάκες εκείνοι οι οποίοι το επιχείρησαν αυτό και αυτοί ήταν οι Αμερικανοί.

Τι έκαναν οι Αμερικανοί; Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο άλλαξαν τον σχεδιασμό του συστήματος. Την μέχρι τότε ενιαία χριστιανική αυτοκρατορία τη διέσπασαν σε δύο τμήματα. Από τον ενιαίο χριστιανικό "οίκο" των πολλών εθνικών δωματίων πήγαν στους δύο αλληλο­εξαρ­τώμενους ιδεολογικούς "οίκους". Από την ενιαία "πλατφόρμα" του "πολύχρωμου" εθνικού σχεδια­σμού "πήδηξαν" μέσα σε λίγα χρόνια στη διπλή αρθρωτή "πλατφόρμα" του διπόλου με την κομμουνιστική αυτοκρατορία. Για να ευνοήσουν την επιλογή τους και ν’ αντλήσουν άμεσα τα κέρδη της αλλαγής, όχι απλά δεν τις άφησαν να συνυπάρξουν —μέχρι να δουν τις αντοχές της νέας επιλογής—, αλλά έσπευσαν να καταστρέψουν την προηγούμενη "πλατφόρμα", για να επωφεληθούν από τη διάλυσή της. Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, φάνηκε η βλακεία τους. Η αρθρωτή "πλατφόρμα" τους άρχισε να "βυθίζεται", εφόσον ο ένας από τους δύο "πυλώνες" της κατέρρευσε. Τι έκαναν; Ό,τι κάνει ένας βλάκας. Όχι μόνον δεν προσπάθησαν να "επιστρέψουν" —άσχετα με το κόστος— στην προηγούμενη κατάσταση, αλλά επιχείρησαν να "εφεύρουν" μια νέα "πλατφόρμα", για να μην ζημιωθούν οι ίδιοι.

Από αυτήν την άρρωστη εμμονή τους στην υπηρεσία των προσωπικών τους συμφερόντων προκαλούνται τα λάθη τους και βέβαια αποκαλύπτεται η βλακεία τους. Γιατί υπάρχει βλακεία; Γιατί απλούστατα το σύστημα, στον αγώνα για την επιβίωσή του, αναζητά πάντα το ιδανικό. Ως εκ τούτου ποτέ δεν περιορίζεται από τα εφήμερα συμφέροντα των εκάστοτε διαχειριστών του. Δεν κάνει "οικονομία", όταν πρέπει να πάρει αποφάσεις. Δεν κάνει "οικονομία", ούτε στο χρήμα ούτε στα πρόσωπα. Το σύστημα, για να επιβιώσει, είναι σε θέση να θυσιάσει ακόμα και τα πιο αγαπημένα του παιδιά, προκειμένου να το καταφέρει. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η καταγωγή του χριστιανικού συστήματος είναι βαβυλωνιακή. Είναι μια εκδοχή του συστήματος του τρομερού Βάαλ. Του Θεού, που θυσιάζει χωρίς αναστολές τον πρωτότοκο υιό Του. Η συνέχεια εκείνου του σκληρού κι απάνθρωπου συστήματος είναι το σημερινό χριστιανικό σύστημα. Ένα σύστημα, που ποτέ δεν έκανε "οικονομία" σε τίποτε. Ένα σύστημα, που με τον τρόπο αυτόν επιβίωσε μέσα στο χρόνο.

Οι επιλογές του συστήματος αυτού διακρίνονταν πάντα για την προσήλωσή τους σε έναν και μοναδικό στόχο. Τον στόχο της επιβίωσης. Πάντα αγωνιζόταν για την επιβίωσή του, χωρίς να λογαριάζει το κόστος. Με τον τρόπο αυτόν αντιμετώπισε το σύνολο των απειλών. Ακόμα κι εκείνων των απειλών, που έδειχναν ικανές ακόμα και να το ισοπεδώσουν. Με τον τρόπο αυτόν "κατάπινε" τους εχθρούς του. Τους "διέφθειρε" και τους έκανε υπηρέτες του. Όλα αυτά τα κατάφερνε, γιατί απλά δεν γνώριζε την έννοια της "οικονομίας". Όποιος το συνέφερε έμπαι­νε στο "κόλπο". Το βαβυλωνιακό σύστημα, για να επιβιώσει από τη "θύελλα" του Αλεξάν­δρου, έβαλε στο "κόλπο" τους Έλληνες κι αυτό ήταν τρομερά δαπανηρό και βέβαια οδυνηρό για τους προηγούμενους κυρίαρχους. Θυσίασε χωρίς δεύτερη σκέψη τους αγαπημένους του Πέρσες, αλλά επιβίωσε, μεταλλασσόμενο σε ελληνιστικό σύστημα, χωρίς ν’ αλλάξει τα "θεμέλιά" του. Τους "κατάπιε" και επιβίωσε, όταν τα πράγματα φαίνονταν και βέβαια ήταν εξαιρετικά δύσκολα γι’ αυτό.

Στη συνέχεια το ελληνιστικό σύστημα, για να επιβιώσει, έβαλε στο "κόλπο" τους Ρωμαίους. Αυτοί στη συνέχεια τους χριστιανούς κι αυτοί με τη σειρά τους τούς αστούς. Το βαβυλωνιακό σύστημα μ’ αυτόν τον τρόπο επιβιώνει. Εκτόνωσε την "πίεση" των Ελλήνων με την πρώτη μετάλ­λαξη και επανήλθε στις βασικές του αρχές μετά την επιβολή του χριστιανισμού. Του αγαπημένου του χριστιανισμού. Του χριστιανισμού, που δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια παραλ­λαγή της βασικής λατρείας του Βάαλ, του θεού του Αβραάμ. Όταν στη συνέχεια απειλήθηκε ξανά και πάλι "εκτονώθηκε" μέσω της αστικής τάξης.

Το ίδιο το σύστημα "γέννησε" την αστική τάξη, γιατί γνώριζε πώς να την ελέγχει. Όταν το σύστημα γνωρίζει ότι μπορεί ν’ αντέξει την επίθεση των τρομερών Ελλήνων, τι κάνει προκειμένου να "καπελώσει" τους δυνάμει εχθρούς του; Τους "ισχυροποιεί" με τον τρόπο που το συμφέρει. Τους "ισχυροποιεί" αρκετά, ώστε να μπορεί να τους χρησιμοποιεί, αλλά όχι τόσο, ώστε να κινδυνεύει απ’ αυτούς. Πώς το έκανε αυτό; Εξελλήνισε τους αστούς και στη συνέχεια τους "κατάπιε". Τους ισχυροποίησε αρκετά, για να τους κάνει συνενόχους του και όχι εχθρούς του. Τους ισχυροποίησε, για να ελέγχουν τους εχθρούς του, αλλά δεν τους έκανε αυθεντικούς Έλληνες, ώστε να απειλείται από αυτούς. Τα πράγματα ήταν απλά. Από τη στιγμή που είχε τις γνώσεις να ελέγχει τους Έλληνες, δεν θα είχε πρόβλημα να ελέγχει τα κακέκτυπά τους. Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ότι όποιος υπηρετούσε τα συμφέροντα του συστήματος έμπαινε στο "κόλπο", άσχετα αν αυτό δεν άρεσε σ’ εκείνους που μετά από κάθε αλλαγή θα έχαναν τα προηγούμενα προνόμιά τους.

Ποτέ και κανένα ειδικό φυλετικό, εθνικό ή ταξικό συμφέρον δεν περιόριζε τις επιλογές του συστήματος, όταν  αυτό αγωνιζόταν για την επιβίωσή του. Ακόμα και με εξωγήινους θα μοιραζόταν την εξουσία, αν αυτοί του εγγυούνταν την επιβίωσή του. Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Για να καταλάβει ο αναγνώστης τα ειδικά χαρακτηριστικά των Αμερικανών. Οι Αμερικανοί επιχείρησαν μεταπολεμικά να επανασχεδιάσουν το σύστημα με γνώμονα τα δικά τους συμφέροντα. Έκαναν αυτό το οποίο απαγορεύεται δια ροπάλου. Το τραγικό γι’ αυτούς —και πολύ περισσότερο για το σύστημα— ήταν ότι ήταν παντελώς άσχετοι κι ανίκανοι. Με γνώσεις …να κυνηγούν Ινδιάνους στους κάμπους του Ουινσκόνσιν, επιχείρησαν ν’ αλλάξουν τον σχεδιασμό του πιο πολύπλοκου συστήματος που γνώρισε ποτέ ο κόσμος.

Με γνώσεις "ποδηλασίας" επιχείρησαν να κάνουν ελιγμό στο παγκόσμιο "τζετ". Δυστυχώς γι’ αυτούς, αυτή ήταν η πραγματικότητα που τους αφορούσε. Αυτό ήταν το επίπεδο της γνώσης τους. Οι Αμερικανοί ήταν από τύχη βολεμένοι μέσα σ’ ένα σύστημα, το οποίο δεν γνώριζαν πώς λειτουργεί και βέβαια δεν κόπιασαν οι ίδιοι για να το δημιουργήσουν. Αυτή η τύχη όμως προφανώς δεν τους αρκούσε, γιατί ήταν τυχοδιώκτες και καιροσκόποι. Δεν τους αρκούσε, γιατί είχαν αναγάγει την ανάπτυξη των προσωπικών τους συμφερόντων σε θρησκεία τους. Γιατί η απληστία είχε γίνει ο θεός τους. Γιατί είχαν "ξεχάσει" τις εντολές του σκληρού αλλά πανέξυπνου Βάαλ. Όλα αυτά ήταν προϊόντα της άγνοιάς τους. Εξαιτίας αυτής της άγνοιας νόμιζαν ότι τα πάντα ήταν εύκολα για όποιον διαχειρίζεται την εξουσία. Εξαιτίας της άγνοιάς τους θεωρούσαν και βέβαια αντιμετώπιζαν τους πάντες σαν κουτούς κι αδύναμους "Ινδιάνους".

Εξαιτίας αυτής της "αρρώστιας" —μόλις βρήκαν την ευκαιρία— προσπάθησαν να επωφε­ληθούν. Μια ευκαιρία που τους δόθηκε μετά τον τρομερό Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Φαινο­μενικά όλα έγιναν όπως γίνονταν συνήθως. Ζήτησαν από τους προηγούμενους διαχειριστές να κάνουν στην "άκρη" κι έβαλαν νέους συνεταίρους στο "κόλπο". Οι Ευρωπαίοι θα ήταν οι "αγαπη­μένοι" του Βάαλ, οι οποίοι θα θυσιάζονταν. Αυτοί θα ήταν οι "παλιοί", οι οποίοι θα υπέκυπταν στη μοίρα τους και θα έχαναν την πρωτοκαθεδρία τους και οι Αμερικανοί με τους Ρώσους κομμου­νιστές θα ήταν οι "νέοι", που θα επωφελούνταν.

Όμως, όλα αυτά ήταν σωστά μόνον στο θεωρητικό επίπεδο. Γιατί; Γιατί το σύστημα εκείνη την εποχή δεν χρειαζόταν επανασχεδιασμό. Οι Αμερικανοί, που φέρονταν ως οι κύριοι χριστιανοί διαχειριστές και οι οποίοι λογικά θα επωμίζονταν το κόστος του σχεδιασμού, δεν είχαν τέτοια πρόθεση. Το κόστος της αλλαγής, λόγω του νέου "συνεταιρισμού" με τους κομμουνιστές, το έκαναν εις βάρος άλλων. Το κεφάλαιο των Ευρωπαίων μοίραζαν στους "νέους" συνεταίρους τους και όχι το δικό τους. Από το κεφάλαιο των Ευρωπαίων πήραν για τους εαυτούς τους και έδωσαν και στους κομμουνιστές. Όχι μόνον δεν έδωσαν μερίδιο της δικής τους αγοράς στους νέους "συνεταίρους", αλλά διεκδίκησαν το σύνολο των αγορών των δικών τους συμμάχων. Έβαλαν "συνέταιρο" στην αυτοκρατορία, όχι για να επιβιώσει η ίδια, αλλά για να επωφεληθούν οι ίδιοι από τον επανασχεδιασμό. Κατέστρεψαν την προηγούμενη "πλατφόρμα", όχι επειδή διαπίστωσαν πρόβλημα, αλλά επειδή ήθελαν να τη λεηλατήσουν.

Πήγαν οι άσχετοι στη Γιάλτα και μοίρασαν τον κόσμο, χωρίς να γνωρίζουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Εκμεταλλεύτηκαν την πρόσκαιρη επιτυχία τους και άρχισαν τις επεμβάσεις. Τρεις βλάκες άλλαξαν το σύστημα. Ο άσχετος ο Ρούζβελτ, ο δημαγωγός Τσόρτσιλ και ο πονηρός Στάλιν. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους αγωνίζονταν, ώστε ν’ αλλάξουν τα πάντα με συνοπτικές διαδικασίες. Τις "μαγουλάδες" του συστήματος τις εμφάνισαν για "καρκίνο" και έπιασαν τα "νυστέρια". Περί αυτού πρόκειται. Οι πόλεμοι για το σύστημα ήταν ένα παροδικό φαινόμενο, το οποίο μπορούσε να το αντιμετωπίσει χωρίς κανένα κόστος. Δεν υπήρχε λόγος να εμφα­νιστούν τα "νυστέρια". Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της ασχετοσύνης των Αμερικανών. Αγνόη­σαν τις γνώσεις που είχε συσσωρεύσει μέσα στους αιώνες το σύστημα.

Δεν κατάλαβαν ότι αυτό το οποίο προσπαθούσαν ν’ αλλάξουν ήταν αποτέλεσμα μακραίωνης προσπάθειας. Ήταν το έργο ευφυών ανθρώπων. Ευφυών μέχρι διαστροφής ανθρώπων. Αυτών το έργο ήταν ο προπολεμικός παγκόσμιος σχεδιασμός. Ο σχεδιασμός του συστήματος εκείνη την εποχή έφτασε στο αποκορύφωμά του και άγγιξε την τελειότητά του. Το προπολεμικό χριστιανικό σύστημα των μεγάλων ευρωπαϊκών εθνικών κρατών μπορούσε να επιβιώσει για χιλιάδες χρόνια, χωρίς ν’ ανατρέπεται. Ήταν τόσο έξυπνος ο σχεδιασμός του, που, ακόμα κι αν καταλάβαινες πώς λειτουργούσε, δεν μπορούσες να το ανατρέψεις. Είτε σε επίπεδο κράτους είτε σε επίπεδο προσώπου, ήταν αδύνατον να το ανατρέψεις. Όπως κι αν κινιόσουν εναντίον του, είχε τα "αντίμετρα" να σε αντιμετωπίσει. Όταν δεν μπορούσε να σε "καταπιεί", μπορούσε να σε εξοντώσει.

Τόσο οι άνθρωποι όσο και τα κράτη ήταν στην κυριολεξία αδύναμοι μπροστά σ’ εκείνο το "τέρας". Ένα "τέρας", που, ακόμα και όταν καθόταν "ακίνητο", κατασπάραζε λαούς και κράτη. Δεν χρειαζόταν καν να γίνουν κατακτητικοί πόλεμοι, για να ελέγχονται τα πάντα και να λεηλατούνται οι πάντες. Γιατί; Γιατί είχε αλλάξει η μορφή του κυρίαρχου κεφαλαίου. Το κυρίαρχο κεφάλαιο του πλανήτη είχε γίνει το βιομηχανικό κεφάλαιο και το "τέρας" το έλεγχε σχεδόν στο σύνολό του. Αυτή η τεράστια αλλαγή δεν ήταν κάτι το οποίο απλά προέκυψε εξαιτίας των συγκυριών. Αυτό ήταν το ιδανικό για να μπορέσει το σύστημα ν’ αντέξει τις εξελίξεις. Για να μπορέσει ν’ αντέξει τις συνέπειες της Γαλλικής Επανάστασης.

Από τη στιγμή που διαπίστωσε ότι δεν μπορεί να παρατείνει την παραμονή του στο επίπεδο της αγαπημένης του φεουδαρχίας, αναγκάστηκε και άλλαξε το κυρίαρχο κεφάλαιο της αυτοκρατορίας. Γιατί; Για να "καταπίνει" τους εχθρούς του, οι οποίοι είχαν αρχίσει να πολλαπλασιάζονται ανεξέ­λεγκτα. Για να διαφθείρει εκείνους οι οποίοι είχαν γνώσεις και το προηγούμενο φεουδαρχικό σύστημα τους καθήλωνε στη φτώχεια. Για να μπορεί, εκμεταλλευόμενο τις ανάγκες του συγκε­κριμένου τύπου κεφαλαίου, να τους βολεύει. Για να δημιουργήσει έναν νέο "κύκλο" συμφε­ρόντων, τα οποία θα προστάτευαν τα δικά του συμφέροντα. Επί αιώνες δεν επιθυμούσε αυτήν την αλλαγή στο κυρίαρχο κεφάλαιο, γιατί η παραγωγή του βιομηχανικού κεφαλαίου απαιτεί εκπαί­δευση των εργαζομένων κι αυτό δεν το συνέφερε. Το σύστημα προτιμούσε να έχει απέναντί του αστοιχείωτους δουλοπάροικους, παρά εκπαιδευμένους εργάτες. Το σύστημα φοβόταν τους μι­σθούς των εργατών, γιατί οι μισθοί σπουδάζουν παιδιά κι αυτά μπορούν να γίνουν επικίνδυνα όταν μένουν "στην απ' έξω".

Τις ιδιότητες δηλαδή του κεφαλαίου του δευτερογενούς τομέα παραγωγής το σύστημα τις γνώριζε από την αρχαιότητα και δεν τις ανακάλυψε μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Απλά, γνωρίζοντας την κατάσταση, πάντα είχε αυτήν τη γνώση ως τελευταίο "χαρτί", για ν’ αποφύγει την ανατροπή. Όταν έφτασε η ώρα της Γαλλικής Επανάστασης, αναγκάστηκε να το παίξει και αυτό το "χαρτί". Από τη στιγμή που δεν μπορούσε ν’ αποτρέψει το φαινόμενο αυτό, χρησιμοποίησε το βιομηχανικό κεφάλαιο, για να διατηρεί τους εργαζομένους "ομήρους" του. Ανέλαβε το ίδιο να εκπαιδεύει τους ανθρώπους και ανέλαβε το ίδιο να τους βολεύει. Αυτούς, που ήταν δυνάμει εχθροί του, τους μετέτρεψε σε δούλους του. Δημιούργησε δηλαδή νέους κύκλους συμφερόντων. Δημιούργησε νέους συνενόχους. Έβαλε για παράδειγμα και τον φτωχό Γάλλο ή Βρετανό ή Γερμανό εργάτη στο "κόλπο" του ιμπεριαλισμού. Αυτή η ενέργεια τους μετέτρεψε σε δούλους του, εφόσον ανά πάσα στιγμή όλοι αυτοί έβγαζαν τις φόρμες εργασίας και ντύνονταν στρατιώτες.

Η ανθρωπότητα είχε ολοκληρώσει μια πλήρη "διαδρομή" στο κεφάλαιο. Το κεφάλαιο της γης υποβαθμίστηκε τελείως και κυρίαρχο έγινε το βιομηχανικό κεφάλαιο. Από το απόγειο του ιμπερια­λισμού των φεουδαρχών, που αντιπροσώπευε η χριστιανική Ρώμη, φτάσαμε στο απόγειο του ιμπεριαλισμού των βιομηχάνων, που αντιπροσώπευε η μεταλλαγμένη Ρώμη, η οποία παρέμενε χριστιανική. Λονδίνο, Παρίσι και Βερολίνο ήταν οι πόλεις που αναλάμβαναν "υπεργολαβικά" την πολιτική διαχείριση του ιμπεριαλισμού της Ρώμης. Πόλεις χριστιανικές, οι οποίες αποφάσιζαν μόνες τους για το μέλλον ολόκληρου του κόσμου. Η Ευρώπη καθόταν στο "θρόνο" της, χωρίς να την απειλεί κανένας. Μόνη της έλεγχε ολόκληρες ηπείρους. Όλοι την είχαν ανάγκη και όλοι τη φοβούνταν. Τη φοβούνταν, γιατί τους εκβίαζε με την παραγωγή της —η οποία οδηγούσε στην ανάπτυξη— και γιατί επίσης η παραγωγή αυτή εύκολα γινόταν πολεμική μηχανή, που οδηγούσε στην απόλυτη καταστροφή. Η Ευρώπη, είτε με την απειλή της υπανάπτυξης είτε με την απειλή της καταστροφής, εκβίαζε τους πάντες.

Μέχρι που φτάσαμε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε ανέτειλε το "άστρο" μιας περι­φε­ρειακής δύναμης. Μιας πρώην αποικίας της Ευρώπης, την οποία την υποτιμούσε χαρακτηριστικά. Γελούσαν οι πανίσχυροι Ευρωπαίοι, όταν άκουγαν περί ΗΠΑ. Γελούσαν, όταν μάθαιναν για τα αμερικανικά "κατορθώματα", εξαιτίας της ευρωπαϊκής "ικανότητας" εις βάρος των "άτυχων" Ινδιάνων. Τα ευρωπαϊκά όπλα εξασφάλισαν το εύκολο ψωμί των Αμερικανών. Η ευρωπαϊκή γνώση επέτρεψε στους Αμερικανούς να "χτίσουν" το σύστημά τους. Οι Αμερικανοί, ως άτομα στη Νέα Γη, έφτασαν με μόνα εφόδια την πείνα τους, τις αρρώστιες τους και τη θρησκοληψία τους. Ό,τι σημαντικό είχαν και τους έδινε υπεροχή έναντι των γηγενών Ινδιάνων ανήκε στο κεφάλαιο το Ευρωπαίων. Τα όπλα των Ευρωπαίων νίκησαν τους Ινδιάνους και όχι η πείνα των αποίκων. Η γνώση των Ευρωπαίων δημιούργησε την αμερικανική "δημοκρατία" και όχι η ευφυΐα των αποίκων.

Γι' αυτόν τον λόγο οι Ευρωπαίοι υποτιμούσαν μόνιμα τους Αμερικανούς και δεν τους υπο­λό­γι­ζαν καθόλου. Γνώριζαν το δέος που τους προκαλούσαν. Γιατί; Γιατί οι Αμερικανοί είχαν τον φόβο της Ευρώπης μέσα στα "κύτταρά" τους. Αυτό ήταν κάτι που αφορούσε το σύνολο των Αμερικανών ανεξαρτήτου καταγωγής. Είτε ως γηγενείς Ινδιάνοι είτε ως Αφροαμερικανοί είτε ως Αμερικανοί είτε ως μετανάστες Νεοαμερικανοί, την έτρεμαν την Ευρώπη. Οι Ινδιάνοι τους Αμερικανούς τους γνώρισαν με το πιο άθλιο πρόσωπό τους, όταν αυτοί ήταν ακόμα Ευρωπαίοι αποικιοκράτες. Οι Αφροαμερικανοί τους Αμερικανούς τους γνώρισαν, όταν αυτοί ήταν ακόμα Ευρωπαίοι δουλέ­μποροι. Οι πρώτοι Αμερικανοί ήταν δουλοπάροικοι κυρίων, οι οποίοι κατοικούσαν στην Ευρώπη. Οι πιο ισχυροί Αμερικανοί ήταν οι αποτυχημένοι και οι πένητες της Ευρώπης.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι οι Αμερικανοί του περίφημου "Μαίη Φλάουερ", που σήμερα παριστάνουν τους αυθεντικούς Αμερικανούς, ήταν διωχθέντες από την Ευρώπη; Ήταν μάλιστα τόσο αδύναμοι, που οι ίδιοι άνθρωποι, που τους έδιωξαν από την πατρίδα τους, ήταν αυτοί οι οποίοι τους ευεργέτησαν στον Νέο Κόσμο. Οι ίδιοι σκληροί άνθρωποι, που τους έδιωξαν από την Ευρώπη, ήταν οι ίδιοι που τους έδωσαν μια νέα πατρίδα από το "περίσσευμά" τους. Αυτοί, δηλαδή, οι οποίοι παριστάνουν σήμερα τους κυρίους των ΗΠΑ, ήταν δούλοι Ευρωπαίων. Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τους Νεοαμερικανούς. Οι Αμερικανοί μετανάστες ήταν στην πλειοψηφία τους αυτοί οι οποίοι "δραπέτευσαν" από τη σκληρή Ευρώπη, για να "σωθούν" στη Νέα Γη. Ο αναγνώ­στης αντιλαμβάνεται γιατί πιο πάνω είπαμε ότι οι Αμερικανοί ανεξαρτήτου καταγωγής είχαν τον φόβο της Ευρώπης μέσα στα "κύτταρά" τους.

Αυτή η δύναμη "γκρέμισε" την Ευρώπη από τον "θρόνο" της μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίς να καταλάβει κανείς τι έγινε. Άρχισε ν' ασκεί ιμπεριαλισμό στον μέχρι τότε κυρίαρχο ιμπεριαλιστή όλων των τύπων. Όμως, για να εφαρμοστεί αυτό, απαιτεί πόλεμο και ήττα. Η Ευρώπη και τα κράτη της τέτοιου είδους ήττα φαινομενικά δεν υπέστησαν από τις ΗΠΑ. Η ιστορία δεν κατέγραψε ποτέ ήττα της Ευρώπης από τις ΗΠΑ. Τι συνέβη όμως και η Ευρώπη λειτουργεί σήμερα σαν κατακτημένη από τις ΗΠΑ; Η ιδιομορφία σ' αυτήν την περίπτωση είναι ότι οι ΗΠΑ νίκησαν την Ευρώπη, χωρίς να συγκρουστούν μαζί της στρατιωτικά και άρα χωρίς να την κατακτήσουν. Οι ΗΠΑ νίκησαν με πονηρό τρόπο την Ευρώπη. Οι ΗΠΑ —ως κεφάλαιο— "κατάπιαν" το ανταγωνιστικό τους ευρωπαϊκό κεφάλαιο, χωρίς να το νικήσουν στην αγορά. Τι έκαναν; Μετακινήθηκαν σε ανώτερη μορφή κεφαλαίου και υποβάθμισαν το βιομηχανικό κεφά­λαιο. Έκαναν μέσα σε λίγες μέρες αυτό το οποίο η Ευρώπη έκανε μέσα σ' έναν αιώνα. Έκαναν "κύκλο" σ' ό,τι αφορά το κεφάλαιο. Γιατί; Γιατί αυτό θα τους έκανε κυρίαρχους. Έπαιξαν ένα "χαρτί", το οποίο η έμπειρη Ευρώπη το γνώριζε, αλλά δεν θα το έπαιζε ποτέ, γιατί ήταν εξαιρετικά επισφαλές.

Μέσω της λεηλασίας απέκτησαν το σύνολο σχεδόν της ανθρώπινης τεχνογνωσίας και αφού την κεφαλαιοποίησαν στη συνέχεια μετέτρεψαν την ευρωπαϊκή βιομηχανία σε κεφάλαιο κατώτερο, το οποίο θα παρήγαγε τα δικά τους προϊόντα με τη λογική του "φασόν". Οι Αμερικανοί, μέσω της λεηλασίας, έγιναν οι "υπερβιομήχανοι" κι άρχισαν να ασκούν ιμπεριαλισμό στους "βιομηχάνους". Αυτό το οποίο άλλαξε δηλαδή στον κόσμο ήταν η κορυφή του ιμπεριαλισμού. Οι "συνέταιροι" ρίχτηκαν μεταξύ τους στην κορυφή, πράγμα που για τα μικρά κράτη ή τους απλούς ανθρώπους δεν είχε διαφορά στη βάση. Από τους πολλούς Ευρωπαίους "βιομηχάνους" του προηγούμενου σχεδια­σμού, οι οποίοι ως σύνολο ασκούσαν ιμπεριαλισμό, πήγαμε στον έναν Αμερικανό "υπερ­βιο­­μήχανο", ο οποίος, εκμεταλλευόμενος τους ισχυρούς, τους εκμεταλλευόταν όλους. Οι Αμερι­κα­νοί έγιναν "υπερβιομήχανοι", οι οποίοι μπορεί να μην είχαν καν εργοστάσιο, αλλά διαχειρίζονταν "πατέντες".

Αυτό όμως, όσο απλοϊκό κι αν είναι στη σύλληψή του, άλλο τόσο δύσκολο είναι στην εφαρμογή του. Γιατί; Γιατί οι λαοί, που ελέγχουν τη βιομηχανία τους και την αγορά τους, μπορεί να μην σου επιτρέψουν την είσοδό σου μέσα σ' αυτήν. Για να το κάνουν αυτό πρέπει να παγιδευτούν. Για να εφαρμοστεί αυτή η παγίδευση, απαιτεί προδοσία. Ξαφνικά δεν τρελάθηκαν όλοι στην Ευρώπη, ώστε να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ευρωπαίοι ήταν έξυπνοι και μετά απ' αυτόν έγιναν βλάκες; Μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ευρωπαίοι ασκούσαν ιμπεριαλισμό σ’ ολόκληρο τον κόσμο και ξαφνικά έγιναν θύματα ιμπεριαλισμού; Άρα κάτι άλλο συμβαίνει και εκεί βρίσκεται η προδοσία. Είναι απαραίτητη η προδοσία, γιατί αυτή η πρακτική δεν είναι τόσο εύκολη στην εφαρμογή της. Θα πρέπει να βρεις συνενόχους μέσα στα ίδια τα κράτη. Μπορεί σε κάποια στιγμή να σ' ευνοούν τα δεδομένα, αλλά αυτό δεν είναι εκμεταλλεύσιμο, αν δεν κατορθώσεις να βρεις συνενόχους.

Το γεγονός δηλαδή ότι —εξαιτίας κάποιων συγκυριών— κατόρθωσες και "τρύπωσες" στην αγορά ενός πανίσχυρου παραγωγού, δεν μπορεί να σημαίνει μονιμότητα. Εξαιτίας κάποιων δεδομένων "τρύπωσες" στο σπίτι του κι όταν αλλάξουν αυτά τα δεδομένα, θα σε πετάξουν έξω με τις "κλωτσιές". Το γεγονός δηλαδή ότι μπορεί ένας άνθρωπος να "τρυπώσει" σ' ένα παλάτι —το οποίο βρίσκεται σε συναγερμό, λόγω κάποιου έκτακτου γεγονότος—, αυτό δεν σημαίνει μονιμότητα. Μπορεί να παριστάνεις τον εθελοντή πυροσβέστη, όταν για παράδειγμα μαίνεται μια πυρκαγιά και να μπεις μέσα σ' αυτό. Μπορείς να πουλήσεις ψάρια ακόμα και μέσα στο σπίτι του ψαρά, όταν αυτό βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Όταν όμως η πυρκαγιά σβήσει, τα πράγματα επανέρχονται στην πραγματική τους βάση.

Αν θελήσεις να παραμείνεις μέσα σ' αυτό, παύεις να έχεις την ιδιότητα του καλού "γείτονα" και γίνεσαι ένας σφετεριστής της ξένης περιουσίας. Οι σφετεριστές όμως, όταν γίνονται αντιληπτοί, δεν έχουν ποτέ καλό τέλος. Αυτό έγινε με τις ΗΠΑ στην Ευρώπη. Όταν η Ευρώπη "φλεγόταν", μπήκαν μέσα σ' αυτήν Αμερικανοί φιλάνθρωποι "πυροσβέστες" ως εθελοντές κι άρχισαν να την λεηλατούν. Όταν η φωτιά κατασβήστηκε, δεν ήθελαν να την εγκαταλείψουν. Σε ποιο δεδομένο στηρίχτηκαν για να παρατείνουν την παραμονή τους; Στο δεδομένο ότι είχαν συνεννοηθεί με τους "υπηρέτες" των ιδιοκτητών, καθώς και με ξένες δυνάμεις, οι οποίες θα την απειλούσαν εκ νέου με πυρπόληση.

Αυτό ήταν μια πρακτική την οποία τη γνώριζαν καλά οι Αμερικανοί. Για πολλά χρόνια στη Νέα Υόρκη κλέφτες, πυροσβέστες και πυρομανείς συνεργάζονταν, για να κλέβουν τις περιουσίες των πολιτών. Πολύ πριν πάει η "καθυστερημένη" πυροσβεστική στο χώρο της φωτιάς, πήγαιναν οι κλέφτες για να "βοηθήσουν". Ανταγωνίζονταν τη φωτιά στην καταστροφή. Έφτασαν στο σημείο οι πολίτες να φοβούνται περισσότερο εκείνους που τους "βοηθούσαν" παρά την ίδια τη φωτιά. Η πρακτική ήταν πονηρή κι αποτελεσματική. Οι ελεεινοί κλέφτες έβαζαν στόχο το σπίτι ενός ισχυρού —και ως εκ τούτου επικίνδυνου γι' αυτούς ανθρώπου— και επειδή σε κανονικές συνθήκες δεν μπορούσαν να μπουν μέσα σ’ αυτό και να το λεηλατήσουν, ακολουθούσαν την παραπάνω πρακτι­κή. Του έβαζαν φωτιά και στη συνέχεια έμπαιναν μέσα για να βοηθήσουν. Αυτό ακριβώς έγινε στην Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς έγινε. Να καταλάβει τι σημαίνουν στο πρακτικό επίπεδο αυτά τα οποία λέμε. Οι ΗΠΑ κατ' αρχήν εκμεταλ­λεύτηκαν τις εσωτερικές διαφορές των Ευρωπαίων και μπήκαν μέσα στην Ευρώπη ως σύμμαχοι κάποιων από αυτούς. Εκμεταλλεύτηκαν τις εσωτερικές διαφορές τις οποίες ευφυώς είχε δημιουρ­γή­σει το ίδιο το σύστημα, για να προκαλεί ελεγχόμενες συγκρούσεις. Από εκεί και πέρα εκμεταλ­λεύτηκαν την πολιτική και οικονομική κατάσταση που επικρατούσε στην Ευρώπη την επομένη του πολέμου. Βρήκαν μια Ευρώπη στην κυριολεξία ισοπεδωμένη και με εκατομμύρια νεκρούς. Βρήκαν μια Ευρώπη τρομοκρατημένη από τις συνέπειες του πολέμου. Ενός πολέμου, που λειτουργούσε λυτρωτικά για το σύστημα κι απλά το κόστος του το πλήρωναν τα συνηθισμένα θύματά του, που ήταν οι απλοί άνθρωποι. Ενός πολέμου, που αποδείκνυε την τελειότητα του σχεδιασμού και όχι το αντίθετο.

Όλα αυτά όμως απαιτούσαν γνώσεις για να γίνουν κατανοητά και οι Αμερικανοί δεν διέθεταν γνώσεις. Το αποτέλεσμα της άγνοιάς τους ήταν να επιχειρήσουν να επωφεληθούν από αυτό το οποίο η άγνοιά τους το εμφάνιζε σαν αδυναμία του συστήματος. Αυτό το οποίο έκαναν ήταν το εξής απλό. Υποσχέθηκαν στους λαούς της Ευρώπης οικονομική βοήθεια και φροντίζοντας να συνωμοτήσουν με τους Σοβιετικούς, τους υποσχέθηκαν και ασφάλεια. Υποσχέθηκαν οικονομική βοήθεια, η οποία θ' αποκαθιστούσε τα "καμένα" και συνωμότησαν με τους Σοβιετικούς, οι οποίοι περιφέρονταν έξω από την "αυλή" της κραδαίνοντας "φλογοβόλα". Επένδυσαν στην "πυροφοβία" της Ευρώπης και μπόρεσαν και παρέμειναν μέσα σ' αυτήν ακόμα και μετά την οριστική λήξη του πολέμου.

Με τον τρόπο αυτόν προχώρησαν στο πρώτο βήμα, που ήταν η παραμονή τους στην Ευρώπη. Για να έχει όμως μονιμότητα το βήμα αυτό, θα έπρεπε να καταστείλουν την αντίδραση εκείνων οι οποίοι θίγονταν άμεσα από την παραμονή τους. Ποιοι ήταν αυτοί; Οι ισχυροί κεφαλαιοκράτες. Οι Ευρωπαίοι βιομήχανοι, οι οποίοι έβλεπαν τους ξένους να παίρνουν μερίδιο από τη δική τους αγορά, ήταν βέβαιο ότι θ' αντιδρούσαν. Για να παρακαμφθούν αυτοί ως αντίπαλοι, έπρεπε οι Αμερικανοί να εξασφαλίσουν τη συμμαχία ισχυρών τοπικών κοινωνικών δυνάμεων, οι οποίες δεν είχαν ταυτόσημα συμφέροντα με τους ομοεθνείς τους βιομηχάνους. Έπρεπε να εξασφαλίσουν τη συμμαχία των ταξικών τους αντιπάλων.

Αυτό ήταν απαραίτητο να συμβεί, γιατί η κεφαλαιοκρατία δεν νικιέται εύκολα χωρίς την εξασφάλιση ισχυρών συμμάχων. Επειδή δεν μπορούσαν να την νικήσουν μέσα στο σπίτι της, επέλεξαν να την παγιδεύσουν. Αυτή η παγίδευση έγινε με τη βοήθεια κάποιων. Στη συνέχεια εξαγόρασαν την κεφαλαιοκρατία, κάνοντάς την πλούσια σε μια εποχή που το κεφάλαιό της ήταν φαινομενικά ισοπεδωμένο. Γιατί όμως λέμε ότι την παγίδευσαν μέσω του πλούτου, ενώ το κεφάλαιό της ήταν μόνον φαινομενικά ισοπεδωμένο; Γιατί, όταν το κεφάλαιο έχει εξασφαλισμένη αγορά, είναι θέμα ολίγου χρόνου να ορθοποδήσει.

Οι Αμερικανοί, γνωρίζοντας αυτήν του την ιδιότητα, θέλησαν να δώσουν σε όλους τους Ευρωπαίους τη λανθασμένη εντύπωση που τους ευνοούσε. "Ανοίγοντας" μόνοι τους την ευρω­παϊκή αγορά στο όνομα του επείγοντος της αναδόμησης της ευρωπαϊκής οικονομίας και της απο­κα­τά­στασης της καταστροφής των υποδομών, έδειξαν σε όλους ότι οι δεδομένες αγορές δεν υπάρχουν. Τα γαλλικά, τα γερμανικά ή τα αγγλικά εργοστάσια δεν θα είχαν πλέον τις εθνικές τους αγορές δεδομένες. Θα έπρεπε ν' ανταγωνιστούν τα αμερικανικά προϊόντα και μάλιστα υπό αντίξοες συνθήκες. Γιατί; Γιατί τα νέα ευρωπαϊκά προϊόντα, εκτός του κόστους παραγωγής τους, θα έπρεπε να επωμισθούν και το κόστος της ανοικοδόμησης των εργοστασίων στα οποία θα παράγονταν. Αυτό ήταν κάτι το οποίο δεν το είχαν ως πρόβλημα οι Αμερικανοί ανταγωνιστές των Ευρωπαίων, εφόσον τα δικά τους εργοστάσια δεν είχαν καταστραφεί εξαιτίας του πολέμου.

Ελέγχοντας οι Αμερικανοί το χρήμα, έκαναν αυτήν την κατάσταση ακόμα πιο δυσχερή. Τα ευρωπαϊκά εθνικά αποθεματικά δεν θα ήταν αυτά τα οποία θα χρηματοδοτούσαν την κάθε εθνική βιομηχανία. Τα αμερικανικά δολάρια θα ήταν αυτά τα οποία θ' αποφάσιζαν ποιοι Ευρωπαίοι και υπό ποιους όρους θ' αναγεννηθούν μέσα από τις "στάχτες" τους. Στο σημείο αυτό χρειάστηκε η παγίδευση της ευρωπαϊκής κεφαλαιοκρατίας. Παγιδεύτηκαν οι βιομήχανοι και δεν συγκρού­στη­καν με τους εχθρούς τους. Παγιδεύτηκαν οι βιομήχανοι και δεν απαίτησαν από τις εθνικές τους εξουσίες να διώξουν ακόμα και με τη βία τους Αμερικανούς από τις αγορές τους.

Γιατί μιλάμε για παγίδευση; Γιατί η κεφαλαιοκρατία δεν παραχωρεί σχεδόν ποτέ αμαχητί το κεφάλαιό της. Πρέπει να τον σκοτώσεις τον κεφαλαιοκράτη, για να του αποσπάσεις το κεφάλαιό του. Μόνον αν τον παγιδεύσεις μπορείς να του το αρπάξεις αναίμακτα και με αντάλλαγμα τον πλούτο. Είναι τεράστια η διαφορά μεταξύ πλούτου και κεφαλαίου. Οι Ευρωπαίοι κεφαλαιο­κράτες στην πραγματικότητα "ξεδοντιάστηκαν" με την απώλεια του κεφαλαίου τους. Έγιναν πλούσιοι, αλλά έχασαν την πολιτική τους ισχύ. Το ίδιο συνέβη σε άλλη κλίμακα και με τα ίδια τα ευρωπαϊκά κράτη. Τα κράτη αυτά αναδομήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ, αλλά έχασαν την αυτονομία τους και άρα την ισχύ τους.

Με τον απλό αυτόν τρόπο κατάφεραν οι Αμερικανοί κι έκαναν αυτό το οποίο απαγορευόταν δια ροπάλου από τη βιομηχανική επανάσταση κι εντεύθεν. Να αγοράσουν κεφάλαιο, που ανήκε σε άλλα κράτη. Να γίνουν συνέταιροι σε ξένες εθνικές αγορές. Μέχρι τότε οι εθνικές προστα­τευτικές πολιτικές απαγόρευαν ρητά την εξαγορά βιομηχανιών από ξένους. Το βιομηχανικό κεφά­λαιο, ακόμα κι όταν ήταν ιδιωτικό, θεωρούνταν εθνικό κεφάλαιο. Θεωρούνταν τέτοιο, γιατί μέσω αυτού υπηρετούνταν τα εθνικά συμφέροντα του κράτους που το κατείχε. Μέσω αυτού ασκούνταν ο εθνικός ιμπεριαλισμός, ο οποίος αύξανε τον εθνικό πλούτο και όχι μόνον τις περιουσίες των βιομηχάνων. Γι’ αυτόν τον λόγο ήταν αδύνα­τον για παράδειγμα ν' αναλάβει την ιδιοκτησία μιας μεγάλης εθνικής βιομηχανίας της Γερμανίας ή της Γαλλίας ένας Αμερικανός ή οποιοσδήποτε άλλος. Οι βιομηχανίες δεν άλλαζαν εύκολα χέρια και πολύ περισσότερο δεν έπεφταν ποτέ σε ξένα χέρια. Τα κράτη, ακόμα και στις πιο δύσκολες εποχές, στήριζαν οικονομικά τις εθνικές τους βιομηχανίες. Τις στήριζαν, είτε με φτηνά δάνεια είτε αποκλείοντας τα προϊόντα των ανταγωνιστών τους από την εθνική τους αγορά.

Όλα αυτά άλλαξαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο δήθεν κίνδυνος του κομμου­νισμού έκανε την υπόθεση "ανασύσταση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου" επείγουσα κι αυτό υποτί­θεται μπορούσε να γίνει μόνον με τη "βοήθεια" των Αμερικανών. Τους Αμερικανούς, που είχαν βάλει εμπρός τις "μηχανές" και τύπωναν δολάρια με τον τόνο. Τύπωναν δολάρια με "εγγύηση" το ίδιο το κεφάλαιο το οποίο θα εξαγόραζαν μ' αυτά. "Κεφάλαιό" τους στην πραγματικότητα ήταν η βεβαιότητά τους ότι θα το καταφέρουν. Τρομερά πράγματα. Τα εθνικά κεφάλαια χάνονταν και οι προστατευτικοί νόμοι καταργούνταν στο όνομα της προστασίας των εθνών από τον κομμουνιστικό κίνδυνο.

Σ' αυτήν τη φάση, που ήταν και η πιο δύσκολη για τους Αμερικανούς, δεν συνάντησαν την παραμικρή αντίδραση. Γιατί; Γιατί είχαν τη βοήθεια κάποιων Ευρωπαίων προδοτών, οι οποίοι ανέλαβαν να κάνουν τη φιλοαμερικανική προπαγάνδα. Κάποιοι τα "πήραν", για να πείσουν τους Ευρω­παίους ότι δεν είναι κακό ν' αφήσουν τους Αμερικανούς να μονοπωλήσουν τις αγορές τους. Το αποτέλεσμα; Τραγικό. Οι Ευρωπαίοι κεφαλαιοκράτες ξεπουλούσαν το ευρωπαϊκό κεφάλαιο και κάποιοι άλλοι επίσης Ευρωπαίοι υπόσχονταν εύκολη επιβίωση και γρήγορη πρόοδο στους εργαζόμενους. Τρόμαζαν τους πάντες ότι, αν δεν γινόταν αυτό το οποίο γινόταν, πιθανόν να κινδύνευαν από τους κομμουνιστές, οι οποίοι θα εκμεταλλεύονταν την αδυναμία τους. Ποιοι ήταν αυτοί; Οι άθλιοι αστοί.

Αυτοί, παίζοντας το "παιχνίδι" των Αμερικανών, τρόμαζαν τόσο την κεφαλαιοκρατία όσο και την εργατική τάξη. Τους πρώτους τους προειδοποιούσαν για τις επερχόμενες δυσκολίες και αυτό το έκαναν υποτίθεται για το "καλό" τους. Τους απειλούσαν ότι, αν δεν άλλαζε γρήγορα η ιδιοκτησία, οι βιομηχανίες πιθανόν να μην μπορούσαν ν' αναδομηθούν εγκαίρως, αδυνατώντας ν' ανταγωνιστούν τα αμερικανικά προϊόντα, που "δικαιωματικά" είχαν κατακλύσει τις εθνικές αγορές τους. "Δικαιωματικά", γιατί οι Αμερικανοί ήταν πλέον οι μεγάλοι "προστάτες" της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Είχε έξοδα αυτή η "προστασία" και η πρόσβαση των Αμερικανών στις αγορές τους ήταν το τίμημα της προστασίας αυτής. Τους δεύτερους τους απειλούσαν με το επείγον της ανάγκης να εξασφαλίσουν γρήγορα το μεροκάματό τους κι αυτό γινόταν μόνον με την αμερι­κανική "βοήθεια".

Η αντίσταση ήταν ελάχιστη, γιατί εκείνη την εποχή τα συμφέροντα των εργαζομένων όλων των τύπων εμφανίζονταν σαν κοινά. Η μαζικότητα των συμφερόντων λειτούργησε σαν "μπουλντόζα", που ισοπέδωσε την αντίσταση της εκ των δεδομένων ολιγομελούς κεφαλαιοκρατίας. Τα στελέχη των πρώην ευρωπαϊκών επιχειρήσεων παρέμειναν στις θέσεις τους, αυξάνοντας μάλιστα τους μισθούς τους και οι εργάτες εργάζονταν στα αμερικανικής ιδιοκτησίας πλέον ευρωπαϊκά εργο­στάσια. Η Ευρώπη μέσα σε ελάχιστο χρόνο στάθηκε στα "πόδια" της και όλοι ήταν ευχα­ρι­στημένοι. Όλοι νόμισαν ότι έκαναν το σωστό.

Ελάχιστα ενδιέφερε τους εργαζόμενους —που ευημερούσαν εκείνη την εποχή— αν ο ιδιο­κτήτης της βιομηχανίας στην οποία εργάζονταν δεν λεγόταν πλέον Χάινριχ και λεγόταν Τζωρτζ. Όλα αυτά όμως τα καλά κι ευεργετικά δεν είχαν διάρκεια. Γιατί; Γιατί στο μεταξύ η δυτική αγορά είχε αρχίσει να γίνεται επικίνδυνα ομοιογενής. Ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος και οι πρωτο­φανούς μεγέθους βιομηχανίες αναζητούσαν τρόπους να επιβιώσουν από τον μεταξύ τους τρο­μερό ανταγωνισμό. Οι αμερικανικής ιδιοκτησίας πολυεθνικοί γίγαντες άρχισαν να συγκρού­ονται σε έναν πόλεμο χωρίς αύριο για τον ηττημένο.

Τότε ακριβώς ξεκίνησε ο εφιάλτης της δυτικής Ευρώπης. Γιατί; Γιατί άρχισαν αυτές οι πολυεθνικές να κλείνουν τα εργοστάσια της Ευρώπης. Να κλείνουν τα ίδια εργοστάσια, που μόλις πριν από λίγα χρόνια είχαν ξαναχτίσει οι ίδιοι. Αναζητώντας την απόλυτη ανταγωνιστικότητα, άρχισαν ν' αναπτύσσουν εργοστάσια στις υπανάπτυκτες χώρες. Άρχισαν να εκβιομηχανίζουν τα κράτη της ευρωπαϊκής "επαρχίας". Ξεκίνησαν σταδιακά από την περιφέρεια της Ευρώπης, για να καταλήξουν μέσα σε λίγες δεκαετίες στην Άπω Ανατολή. Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία ήταν οι πρώτες στάσεις τους, για να καταλήξουν στο τέλος στην Κίνα και το Πακιστάν.

Η δυτική Ευρώπη άρχισε σταδιακά να χάνει την "τύχη" της. Άρχισε να αποβιομη­χανίζεται, για να φτάσουμε σήμερα στην τραγική κατάσταση την οποία βλέπουμε. Η Ευρώπη, που κάποτε αντλούσε εργατικά χέρια απ' όλο τον κόσμο, έφτασε στο σημείο να μην μπορεί να δώσει δουλειά ούτε στα δικά της παιδιά. Η πανίσχυρη Ευρώπη, που προκαλούσε "δέος και τρόμο" σε όλο τον πλανήτη, έφτασε στο σημείο ν' αναζητά το τουριστικό συνάλλαγμα για να επιβιώσει. Να επιδει­κνύει τα κάποτε φοβερά και τρομερά της "όπλα" στους τουρίστες. Ο "λέοντας" του πλανήτη άρχισε να επιβιώνει ως ζώο του "τσίρκου".

Ο αμερικανικός σχεδιασμός ήταν σχετικά καλός, λειτουργούσε όμως υπό την προϋπόθεση ότι δεν θ' αλλάξουν κάποια πολύ βασικά δεδομένα. Το κύριο και βασικό δεδομένο, που δεν έπρεπε ν' αλλάξει, ήταν η ύπαρξη και άρα η επιβίωση του κομμουνιστικού συστήματος. Έπρεπε το "σιδηρούν παραπέτασμα" να διατηρείται ακμαίο και βέβαια να φαίνεται απειλητικό. Έπρεπε οι εχθροί με τα "φλογοβόλα" να περιφέρονται γύρω από το ευρωπαϊκό σπίτι των "πυροφοβικών" Ευρωπαίων. Γιατί; Για να βαστάνε ελεγχόμενη την ευρωπαϊκή "αυλή" των ΗΠΑ. Για να βαστάνε την Ευρώπη "όμηρο" του αμερικανικού κεφαλαίου. Έπρεπε να υπάρχουν απειλητικοί "λύκοι" έξω από την ευρωπαϊκή αυλή των "προβάτων". Γι’ αυτόν τον λόγο οι Αμερικανοί βοήθησαν το κομμουνιστικό σύστημα να ισχυροποιηθεί. Με βάση αυτό το δεδομένο έγινε ο μεταπολεμικός πολιτικός σχεδιασμός της Ευρώπης.

Τότε επιλέχθηκε από τους Αμερικανούς ο βασικός "προσανατολισμός" της προπαγάνδας τους. Ο ιμπεριαλισμός πάντα έχει ανάγκη την προπαγάνδα, γιατί απλούστατα δεν αντέχει την αντίδραση των λαών. Ο ιμπεριαλιστής πάντα "προσφέρει" κάτι το μοναδικό και αυτό υποτίθεται "πληρώνουν" τα θύματά του. Ο κάθε ιμπεριαλιστής "πουλάει" τη δική του "πραμάτεια". Άλλοι "πουλάνε" "ανά­πτυ­ξη", άλλοι "σωτηρία", άλλοι "διαφωτισμό" κλπ.. Οι Αμερικανοί επέλεξαν να "πουλάνε" δημοκρατία. Γιατί; Γιατί απέναντί τους υπήρχε ο στημένος δογματικός κομμουνισμός και ήταν εύκολο ακόμα και για τις "αγελάδες" του Τέξας να εμφανίζονται σαν ιδεολόγοι και "ευεργέτες".

Το "στήσιμο" ήταν καλά σχεδιασμένο. Οι Ρώσοι θα "πουλούσαν" στα θύματά τους κομμου­νισμό και οι Αμερικανοί θα "πουλούσαν" στα δικά τους θύματα δημοκρατία. Με μια απλή ταχύ­ρυθμη εκπαίδευση στα κυνοτροφεία τύπου Χάρβαρντ, θα εμφανίζονταν οι "σωτήρες" της Ευρώπης και της δημοκρατίας. Ακόμα και οι μεθύστακες οι Κένεντυ θα μπορούσαν να εμφανιστούν σαν ανθρωπιστές και δημοκράτες. Ταυτόχρονα οι Αμερικανοί, έχοντας ως συμμάχους τους Ευρω­παίους αστούς, δεν κινδύνευαν από την "ευεργεσία" τους. Γνώριζαν ότι οι εθνικές βουλές μπορούσαν να γίνουν αστικοί "στάβλοι", οι οποίοι θα έπαιρναν αποφάσεις υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων. Οι Αμερικανοί με τα ΜΜΕ θα έβγαζαν από τις ευρωπαϊκές βουλές τους κεφαλαιο­κράτες και τους εργάτες και θα άφηναν μέσα σ’ αυτές μόνον τους "υπαλλήλους" τους.

Για να είναι ακόμα πιο σίγουροι για την ασφάλεια του σχεδιασμού της "δημοκρατίας" και του καπιταλισμού, επέλεξαν και ποιοι από τους αστούς θ’ ασκούσαν την εξουσία μέσα στα κράτη-θύματά τους. Τότε επέλεξαν να επιβληθεί στην Ευρώπη ο σοσιαλισμός ως η κυρίαρχη ιδεολογία της. Γιατί; Γιατί ο σοσιαλισμός είναι η κατ' εξοχήν ιδεολογία των αστών. Των αστών, οι οποίοι δεν συμπαθούν το κεφάλαιο και ως εκ τούτου δεν έχουν πρόβλημα να το "προδώσουν". Των αστών, οι οποίοι έχουν συγκρουόμενα ταξικά συμφέροντα τόσο με την κεφαλαιοκρατία όσο και με την εργατική τάξη. Των αστών, οι οποίοι δεν έχουν ηθικά διλήμματα, όταν αναζητούν αφεντικά, για να τους πληρώνουν. Των αστών, οι οποίοι δεν έχουν ηθικά διλήμματα, όταν πρέπει να κάνουν περικοπές στους μισθούς των εργατών, για ν' αυξήσουν τους δικούς τους μισθούς.

Ελάχιστα ενδιαφέρει τους αστούς το ποιον ή η ταυτότητα του αφεντικού τους. Ελάχιστα ενδι­έφερε τους Ευρωπαίους αστούς αν θα έμπαιναν στη δούλεψη των αμερικανικών πολυεθνικών. Ο σοσιαλισμός των Ευρωπαίων αστών ήταν για τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές το τέλειο όργανο. Μπορούσε να ελέγχει την αντιδραστική ευρωπαϊκή κεφαλαιοκρατία και ταυτόχρονα παγίδευε την εργατική τάξη. Οι αστοί —που τον πρέσβευαν— μισούσαν ταυτόχρονα καί την κεφαλαιοκρατία καί τον κομμουνισμό και ήταν βέβαιο ότι δεν θα εγκατέλειπαν για κανέναν λόγο την πλούσια και γενναιόδωρη "αγκαλιά" των ΗΠΑ.

Το μεγάλο πλεονέκτημα του σοσιαλισμού είναι η "διπροσωπία" του. Αυτό το πλεονέκτημα του δίνει νίκες στις εκλογές και αντοχή στο χρόνο. Αυτό το πλεονέκτημα τον έχει μονιμοποιήσει στην εξουσία. Γιατί; Γιατί μπορεί και "παίζει" ανάμεσα στις δύο κυρίαρχες κι απόλυτα εχθρικές μεταξύ τους ιδεολογίες. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να "πλησιάζει" ή ν' "απομακρύνεται" από όποιο άκρο θέλει, ανάλογα με τις ανάγκες των διαχειριστών του. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, από τη στιγμή που μπορεί να εκτελέσει δύο ειδών αντίθετες πολιτικές, εξασφαλίζει τη δυνατότητα να "παίζει" με ένα μεγάλο σύνολο ενδιάμεσων πολιτικών. Αυτό είναι το μυστικό της ισχύος του. Χωρίς να χάνει τα "ρητορικά" του ατού, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Μπορεί ακόμα και ν' αντι­πολιτεύεται τον εαυτό του. Γι' αυτόν τον λόγο νικά πάντα με ασφάλεια τα καθαρά δεξιά κόμματα. Γι' αυτόν τον λόγο "καπελώνει" μόνιμα τα κομμουνιστικά κόμματα.

Η υποκειμενικότητα που διακρίνει τις ενδιάμεσες επιλογές του μπορεί να δίνει τη δυνατότητα στην ίδια παράταξη ν' αντιπολιτεύεται τον εαυτό της καλύτερα από ένα αυθεντικό δεξιό ή κομμουνιστικό κόμμα, το οποίο είναι καθηλωμένο σε σταθερές "αρχές" κι αντιλήψεις. Οι σοσιαλιστές πάντα μπορούν να λένε ό,τι θέλει ν' ακούσει ο κόσμος, χωρίς να παραβιάζουν τις "αρχές" τους και να φαίνονται ασυνεπείς. Μιλάνε "δεξιά" με πιο φιλολαϊκό τρόπο από την αυθεντική δεξιά. Μιλάνε "αριστερά" με πιο καπιταλιστικό τρόπο από την αυθεντική αριστερά. Πάντα έχουν ως "ατού" τους ότι δεν θα "τρομάξουν" με τις θέσεις τους τούς "άλλους". Αυτούς που θα πάρουν τα όπλα, αν επιχειρήσουν οι κομμουνιστές να διεκδικήσουν την εξουσία κι αυτούς που θα πάρουν τα όπλα, αν οι δεξιοί ασκήσουν την πάγια αντιλαϊκή πολιτική τους.

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, η "σοσιαλιστική" Ευρώπη ήταν η μεγαλύτερη ιδεολογική και πολιτική επένδυση των καπιταλιστικών ΗΠΑ. Συνέφερε τους καπιταλιστές να "βασιλεύει" ο σοσιαλισμός στην Ευρώπη. Γιατί; Για τους ίδιους λόγους που συμφέρει έναν άθλιο βιομήχανο να "βασιλεύει" στο εργοστάσιο του ανταγωνιστή του ο συνδικαλισμός των διεφθαρμένων διαχει­ριστών. Των άθλιων, που, όσο πιο διεφθαρμένοι είναι, τόσο πιο πολύ "επαινούν" το κατ' όνομα αφεντικό τους και τόσο πιο πολύ "βρίζουν" το πραγματικό αφεντικό τους. Αυτό είναι κάτι το οποίο συμφέρει όλες τις πλευρές που συνωμοτούν μεταξύ τους. Οι βρισιές είναι τζάμπα. Η κάλυψη των αιτημάτων κοστίζει. Κανένας βιομήχανος δεν έγινε φτωχότερος, επειδή τον έβριζαν εκείνοι που διέφθειρε.

Κάτι ανάλογο έγινε και στην Ευρώπη. Το σύνολο των "λαοφιλών" ηγετών του σοσιαλισμού ήταν χαφιέδες των ΗΠΑ. Αυτοί οι οποίοι έβγαιναν στους δρόμους με αντιαμερικανικά συνθήματα, ήταν όλοι υπάλληλοι των ΗΠΑ. Καθάρματα ολκής. Προδότες μιας ευρωπαϊκής ιστορίας αιώνων. Ό,τι δεν κατάφερε ο Αττίλας με τα όπλα, το κατάφεραν οι Αμερικανοί με τη βοήθεια των προδοτών. Μπραντ, Μιτεράν, Σοάρες, Γκονζάλες, Πάλμε και βέβαια οι δικοί μας Παπανδρέου ή Μητσοτάκηδες. Όλοι τους αστοί με "ειδικές" σπουδές. Όλοι νομικοί, οικονομολόγοι και πολιτικοί επιστήμονες. Κανένας από αυτούς δεν ήταν κεφαλαιοκράτης παιδί κεφαλαιοκράτη. Κανένας από αυτούς δεν ήταν εργάτης παιδί εργατών. Κανένας από αυτούς δεν ήταν ούτε ιδιοκτήτης βιομηχανίας κι ούτε εργάστηκε ποτέ πραγματικά στα εργοστάσια ως εργάτης. Όλοι τους ήταν θρασύτατα αστόπαιδα. Παιδιά υπαλλήλων του δημοσίου. Παιδιά ανθρώπων, που σε όλη τους τη ζωή βρίσκονταν με το χέρι απλωμένο έξω από τα δημόσια ταμεία.

Αυτοί οι "γνώστες" της παραγωγής ανέλαβαν εργολαβικά να σώσουν την κοινωνία. Όλοι τους ήταν ειδικοί στα εργατικά προβλήματα και βέβαια "εργατοπατέρες". Αν δει κάποιος τα βιογραφικά τους, θα γελάσει μέχρις δακρύων. Απόλυτα ειδικοί σε θέματα παραγωγής. Απόλυτα ειδικοί σε θέματα ανάπτυξης, οργάνωσης και διαχείρισης βιομηχανικής παραγωγής κλπ.. Όλοι τους ειδικοί σε θέματα εργατών, αλλά όλοι τους, όταν ξεκινούσαν την πορεία τους στη ζωή, το πρώτο το οποίο έκαναν ήταν ν' αναζητήσουν την ασφάλεια, "τρυπώνοντας" σε κάποιο δημόσιο πόστο. Όλοι τους εκθείαζαν την "αξία" του εργάτη, αλλά κανένας τους δεν ήθελε να ζει ως τέτοιος. Κανένας δεν προετοίμασε το παιδί του να γίνει εργάτης. Μελετούσαν τους εργάτες από "μακριά" με τον ίδιο τρόπο που μελετούν οι εντομολόγοι τις μέλισσες. Φρόντιζαν για την καλή διαβίωσή των εργατών, όπως φροντίζει κάποιος για τον σκύλο του.

Αυτοί ήταν οι "οραματιστές" του σοσιαλισμού και της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αυτοί ήταν οι εργατόφιλοι σοσιαλιστές. Όσο πιο φιλοαμερικανικές θέσεις έπαιρναν, τόσο πιο πολύ έβριζαν τους Αμερικανούς. Ακόμα και οι βρισιές ήταν αμερικανικής εμπνεύσεως και τους δίνονταν σε "φακε­λάκι" από τις κατά τόπους αμερικανικές πρεσβείες. Αυτοί "καπέλωσαν" τους πάντες στην Ευρώπη. Ακόμα και την ενοποίηση της Ευρώπης, που "ονειρεύονταν", την έκαναν κατ' εντολήν των ΗΠΑ. Την ενοποίηση της Ευρώπης την πρότειναν όταν πλέον συνέφερε τις πολυεθνικές να έχουν μπροστά τους ενιαία αγορά, η οποία θα μείωνε τα έξοδά τους. Όταν το παράλληλο μάρκετινγκ και οι πολλα­πλοί εμπορικοί μηχανισμοί έγιναν πολυδάπανοι για τις πολυεθνικές, οι "οραματιστές" ανακάλυψαν την ενωμένη ευρωπαϊκή αγορά. Την ΕΟΚ των πρώτων χρόνων.

Αν θελήσει να κάνει κάποιος τον ντετέκτιβ και ν' ανακαλύψει πώς γινόταν η "επικοινωνία" μεταξύ των Αμερικανών καπιταλιστών και των Ευρωπαίων σοσιαλιστών, ας ψάξει σε κάποια "γκέτο". Ποιοι στην Ευρώπη είχαν τα μέγιστα συμφέροντα από τον εμπορικό ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ; Ποιοι στην Ευρώπη είχαν τις μεγάλες αντιπροσωπείες των αμερικανικών πολυεθνικών; Ποιοι στην Ευρώπη μισούσαν την κεφαλαιοκρατία και υποτιμούσαν μόνιμα την εργατική τάξη; Ποιοι στην Ευρώπη ήταν οι μεγαλύτεροι "θιασώτες" του σοσιαλισμού; Ποιοι στην Ευρώπη ήταν "ευαίσθητοι" διεθνιστές και μισούσαν τους "βάρβαρους" εθνικιστές; Αν κάποιος ψάξει να τους βρει, θα φτάσει στους Εβραίους. Οι εβραϊκές κοινότητες βρίσκονταν πίσω από τα μεγάλα σοσια­λιστικά κόμματα της Ευρώπης. Οι πιο έμπειροι αστοί και έμποροι στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν οι "μυστικοσύμβουλοι" των Ευρωπαίων αστών. Οι πιο έμπειροι προδότες ήταν αυτοί οι οποίοι καθοδηγούσαν τους προδότες. Αυτοί μετέφεραν "χρήματα" κι "εντολές" από την άλλη άκρη του ωκεανού.

Όμως, όλα αυτά τα ιδανικά για τους Αμερικανούς άρχισαν ν' απειλούνται όταν ο κομμου­νισμός άρχισε να δείχνει ότι δεν θα κατάφερνε τελικά να επιβιώσει. Τότε άλλαξαν τα δεδομένα και όπως ήταν φυσικό αυτό επηρέασε και τη δυναμική της αγοράς. Για όσο διάστημα ο κομμουνισμός φαινόταν πανίσχυρος, κανένας Δυτικός δεν τολμούσε να μεταφέρει την παραγωγή εκτός των ορίων της ανεπτυγμένης χριστιανικής Δύσης. Η μεταφορά της παραγωγής ήταν επικίνδυνη για την επιβίωση του δυτικού καπιταλισμού. Γιατί; Για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος λόγος είχε σχέση με τη διαφύλαξη της δυτικής τεχνογνωσίας από την απειλή των ανταγωνιστών κομμουνιστών. Τα υπα­νά­πτυκτα χριστιανικά κράτη ή τα κράτη με διαφορετική θρησκεία θεωρούνταν αναξιόπιστα σ' ό,τι αφορά τη διατήρηση του απορρήτου της τεχνογνωσίας. Πολλά από αυτά μάλιστα θεωρούνταν και ύποπτα για "συνεργασία" με τους "κόκκινους".

Ο δεύτερος και πολύ σημαντικός λόγος είχε σχέση με τις κοινωνικές εξελίξεις που δρομολογεί η ανάπτυξη της παραγωγής. Τα υπανάπτυκτα κράτη εκείνη την εποχή τα "μοιράζονταν" μεταξύ τους οι καπιταλιστές και οι κομμουνιστές και ως εκ τούτου είχαν συμφέρον να τα διατηρούν στον Μεσαίωνα. Είχαν συμφέρον να διατηρούν τους λαούς τους στο επίπεδο του αγράμματου δουλο­πάροικου, για να μπορούν να τα λεηλατούν. Η μετακίνηση της παραγωγής αυτό το δεδομένο το απειλούσε. Γιατί; Γιατί τα εργοστάσια, όπως είπαμε πιο πάνω, μετατρέπουν τους δουλοπάροικους σε εργάτες. Οι εργάτες όμως είναι δύσκο­λοι στον έλεγχό τους και "ρέπουν" επικίνδυνα προς τον κομμουνισμό, όταν πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης. Ακόμα όμως κι όταν δεν υπάρχει αυτή η "ροπή", είναι εξίσου επικίνδυνοι. Γιατί; Γιατί οι εργάτες μπορούν να μορφώνουν τα παιδιά τους. Αυτά όλα είναι επικίνδυνα για τον ιμπεριαλισμό. Οι λαοί που μορφώνονται είναι ανήσυχοι. Αναζητούν την αυτοδιαχείριση. Θέλουν να διώξουν από τις πατρίδες τους όλους εκείνους που την λεηλατούν.

Με την κατάρρευση του κομμουνιστικού γίγαντα όλα αυτά τα δεδομένα άλλαξαν. Ξαφνικά δεν υπήρχε αντίπαλος ν' απειλεί το δυτικό κεφάλαιο της τεχνογνωσίας και άρα δεν υπήρχε ο φόβος της μετακίνησης της παραγωγής. Οι αμερικανικές πολυεθνικές, αναζητώντας τη μέγιστη ανταγωνι­στικότητα και άρα το μέγιστο κέρδος, άρχισαν να μετακινούν την παραγωγή. Αναζητούσαν το "Ελντοράντο" της φτηνής εργασίας. Αναζητούσαν εργάτες, οι οποίοι θα εργάζονταν για ένα πιάτο ρύζι. Εργάτες, οι οποίοι δεν θα ήταν απαιτητικοί και πολυδάπανοι όπως ήταν οι Δυτικοί. Η παραγωγή άρχισε να εγκαταλείπει τη Δύση, όπως εγκαταλείπει το νερό ένα ψηλό βουνό. "Χείμαρ­ροι" άρχισαν να γίνονται τα εργοστάσια και ν' αναζητούν τα "χαμηλά" επίπεδα των τριτοκοσμικών "Μπανανιών". Ξαφνικά η Ευρώπη άρχισε να "ερημοποιείται". Ο άλλοτε "κήπος της Εδέμ" στον τομέα της παραγωγής άρχισε να "στεγνώνει" επικίνδυνα.

Με την κατάρρευση του κομμουνισμού εξαλείφθηκε και ο φόβος των ιμπεριαλιστών για τις κοινω­νικές εξελίξεις που θα προκαλούσε η μετακίνηση της παραγωγής. Έπαψαν να φοβούνται την εργατική τάξη, η οποία θα δημιουργούνταν μέσα στην κάθε "Μπανανία". Θεωρούσαν ότι δεν θα μπορούσε να τους απειλήσει για όσο διάστημα θα τους είχε ανάγκη για το μεροκάματο. Γνώριζαν, για παράδειγμα, ότι θα μπορούσαν να την απειλούν με τη μετακίνηση της παραγωγής σε περί­πτωση που φερόταν "αχάριστα". Τους φτωχούς εργάτες τους απειλούσαν με ακόμα φτωχότερους εργάτες, οι οποίοι "λαχταρούσαν" να τους διαδεχθούν. Φόβος δεν υπήρχε, γιατί το σύστημα είχε την "τεχνογνωσία" να τους ελέγχει όλους. Όταν δεν φοβάται την ισχυρή εργατική τάξη των Ευρωπαίων εργατών, θα φοβηθεί την εργατική τάξη των "Μπανανιών";

Οι εθισμένοι στην προδοσία αστοί είχαν "ξαναχτυπήσει". Αυτοί οι οποίοι πρόδωσαν κάποτε την κεφαλαιοκρατία της Ευρώπης, στηριζόμενοι στις επείγουσες ανάγκες των εργατών της —όταν οι συνθήκες το επέτρεψαν—, τους πρόδωσαν κι αυτούς. Αναζητώντας το μέγιστο κέρδος, τους εγκατέλειψαν. Πώς αλλιώς θα προέκυπταν τα δεκάδες εκατομμύρια που εισπράττουν σε μισθούς; Αυτοί καρπώνονται τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στους μισθούς της ανεπτυγμένης Δύσης και στους μισθούς των "Μπανανιών". Οι αστοί διαχειριστές της βιομηχανίας ήταν αυτοί οι οποίοι —για ν' αυξήσουν τους μισθούς τους— μετακίνησαν την παραγωγή και όχι οι κεφαλαιοκράτες. Γιατί; Γιατί οι κεφαλαιοκράτες αντλούν τα κέρδη τους από την αγορά και τους συμφέρει η αγορά να είναι πλούσια και άρα να υπάρχει απασχόληση. Καταναλωτές είναι και οι εργάτες και μάλιστα —λόγω αριθμού— είναι οι σημαντι­κότεροι. Άρα τους κεφαλαιοκράτες τους ενδιαφέρει να είναι ισχυρή η αγορά, γιατί ο πρωτεύων στόχος τους είναι να επιβιώσει το εργοστάσιό τους.

Όταν όμως το σύνολο του κεφαλαίου ελέγχεται από τους αστούς διαχειριστές, δεν τους ενδιαφέρει η απασχόληση, γιατί τα δικά τους κέρδη προκύπτουν από την εσωτερική οικονομία της παραγωγής, εφόσον είναι δεδομένο ότι η αγορά εύκολα ή δύσκολα θ' απορροφήσει τα προϊόντα που παράγουν. Θεωρείται δεδομένο, γιατί υπάρχει ήδη το εργοστάσιο το οποίο διοικούν και βέβαια δεν δημιούργησαν οι ίδιοι. Ακόμα όμως κι αν η παραγωγή δεν καταφέρει τον βασικό στρατηγικό της στόχο, δεν υπάρχει πρόβλημα γι' αυτούς. Το εργοστάσιο θα είναι αυτό το οποίο θα καταστραφεί και όχι οι ίδιοι. Δεν ταυτίζονται με το εργοστάσιο και τους ενδιαφέρει περισσότερο η "αρπαχτή". Οι κεφαλαιο­κράτες δηλαδή "βλέπουν" έξω από το εργοστάσιο, ενώ οι αστοί "βλέπουν" μέσα στο εργο­στάσιο. Όταν οι δεύτεροι διαχειρίζονται το κεφάλαιο, κανένας δεν μπορεί να τους σταματήσει στην εγκληματική τους πολιτική. Ο πρώτος κεφαλαιοκράτης, ο οποίος θα πειστεί από τον διαχει­ρι­στή του να μετακινήσει την παραγωγή του σε μια "Μπανανία", θα παρασύρει και τους υπόλοιπους.

Οι αστοί, πάνω στην απληστία τους και την άγνοια που τους χαρακτηρίζει σ' αυτού του επιπέδου τους σχεδιασμούς, έκαναν κι ένα μοναδικό παγκόσμιο ρεκόρ. Ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας ο λαός ο οποίος ασκεί ιμπεριαλισμό δεν έπεσε τόσο γρήγορα και άμεσα θύμα του δικού του ιμπεριαλισμού. Οι κεφαλαιοκράτες, όταν ασκούσαν ιμπεριαλισμό, πάντα φρόντιζαν να "μοιρά­ζονται" τα κέρδη του ιμπεριαλισμού τους με τους ομοεθνείς τους. Αυτό το έκαναν, γιατί αυτό επέβαλε η προστασία του κεφαλαίου τους. Αυτό επέβαλαν τα συμφέροντά τους. Απαιτούνταν η δημιουργία συνθηκών συνενοχής, εφόσον έπρεπε πάντα να υπάρχει το ανθρώπινο δυναμικό που θα προστάτευε τον ιμπεριαλισμό από τα θύματά του.

Είχε κέρδος ο βρετανικός λαός από τον βρετανικό ιμπεριαλισμό. Είχαν κέρδη ο γαλλικός και ο γερμανικός λαός από τον ιμπεριαλισμό των κρατών τους. Είχε κέρδος ο κάθε πολίτης των ιμπεριαλιστικών δυνά­μεων, γιατί αυτή θα ήταν η αμοιβή του. Κάποιος έπρεπε ανά πάσα στιγμή να θυσιάζεται για την προστασία του εθνικού κεφαλαίου κι αυτοί ήταν οι απλοί πολίτες. Αυτοί, όταν οι συνθήκες θα το επέβαλαν, θα έβγαζαν τις φόρμες εργασίας, για να ντυθούν στρατιώτες. Οι μεραρχίες των ναζιστών δεν στελεχώνονταν από εξωγήινους, αλλά από Γερμανούς εργάτες. Το κέρδος το οποίο εισέπρατταν αυτοί οι εργάτες από τον ιμπεριαλισμό ήταν ο "μισθός" τους για τη "συνενοχή" τους. Ακόμα και ο Ταμερλάνος αυτό το κατανοούσε. Όταν λεηλατούσε τα θύματά του, άφηνε και τους στρατιώτες του να επωφελούνται. Τους άφηνε, γιατί αυτή ήταν η ανταμοιβή τους για το αίμα τους.

Οι άπληστοι αστοί, που βρέθηκαν ξαφνικά στην κορυφή του κόσμου, αυτήν την ανάγκη του ιμπεριαλισμού σε αίμα δεν την κατάλαβαν. Νόμιζαν ότι μπορούν να τους "δουλεύουν" όλους και άρα ότι δεν θα είχαν ποτέ την ανάγκη προστασίας, εφόσον θεωρούσαν πως θα μπορούσαν πάντα ν' αποφεύγουν την οποιαδήποτε απειλή. Νόμιζαν ότι, έχοντας ως κοινωνική τάξη τον έλεγχο των εξουσιών του συνόλου των κρατών, θα μπορούσαν να ελέγχουν τα πάντα και για πάντα. Το αποτέλεσμα ήταν να βγάλουν από τα κέρδη του αμερικανικού ιμπεριαλισμού όχι μόνον τους Ευρωπαίους, αλλά ακόμα και τον ίδιο τον αμερικανικό λαό. Αυτήν τη στιγμή ένα από τα μεγάλα θύματα —αν όχι το μεγαλύτερο θύμα— του αμερικανικού ιμπερια­λισμού είναι ο ίδιος ο αμερικα­νικός λαός. Ο άνεργος και φτωχός αμερικανικός λαός. Ο λαός των δεκάδων εκατομμυρίων πολιτών, που έχουν μπει στο απόλυτο κοινωνικό περιθώριο. Ο λαός, που δεν έχει κέρδη από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και ως εκ τούτου δεν έχει λόγο να θυσιαστεί γι' αυτόν.

Αυτό είναι το παγκόσμιο ρεκόρ των άσχετων αστών. Η Δύση, συμπεριλαμβανόμενων και των ΗΠΑ, "ερημοποιήθηκε" και γι' αυτό σήμερα δεν παράγει σχεδόν τίποτε. Οι αστοί ήταν πλέον απόλυτα ικανοποιημένοι. Ο κόσμος ολό­κληρος λειτουργούσε υπέρ των συμφερόντων της κοινω­νικής τους τάξης. Η παγκόσμια αστική τάξη είχε ταυτίσει απόλυτα τα συμφέροντά της μ' αυτά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Γι' αυτόν τον λόγο μοιράζονταν μεταξύ τους την "τεχνογνωσία" του ιμπεριαλισμού. Τα αμερικανικά "Χάρ­βαρντ" δούλευαν "διπλοβάρδιες", για να προλάβουν να "παράγουν" τους αστούς της "κορυφής", οι οποίοι θα κυβερνούσαν τα κράτη και τις πολυεθνικές. Δούλευαν μέρα-νύχτα, για να παράγουν τους "στόκους" με τον τόνο. Ευρωπαίοι αστοί και Αμερικανοί κεφαλαιοκράτες είχαν ταυτιστεί απόλυτα.

Διέθεταν ομοειδές κεφάλαιο και η συμμαχία τους ήταν συμμαχία "αίματος". Όποιος από τους δύο πρόδιδε τον άλλον, θα καταστρεφόταν και ο ίδιος. Οι Αμερικανοί κεφαλαιοκράτες διέθεταν την ιδιοκτησία του συντρι­πτικού μέρους του παγκόσμιου "άυλου" κεφαλαίου της τεχνογνωσίας και ήταν δεδομένο ότι θα προστάτευαν ακόμα και με τα όπλα τα "πτυχιάκια" των αστών. Οι αστοί θα διαχειρίζονταν τον κόσμο υπέρ των ιδιοκτητών του άυλου κεφαλαίου και αυτοί οι ιδιοκτήτες θα "χρυσοπλήρωναν" τους αστούς.

Όμως, το υλικό κεφάλαιο δεν είναι ένας αντίπαλος τον οποίο μπορείς να αγνοήσεις. Ποτέ δεν γνωρίζεις πώς θ' αντιδράσει, όταν οι συνθήκες του επιτρέπουν ν' "αναγεννηθεί". Όταν σ' αυτό προστεθεί και η αγωνία των εργατών για επιβίωση, τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά επικίνδυνα. Γιατί; Γιατί οι κεφαλαιοκράτες με την ισχύ του κεφαλαίου τους και οι εργάτες με την ισχύ της μάζας τους μπορούν ν' αλλάξουν τις πολιτικές των κρατών. Μπορούν να παρακάμψουν τους αστούς. Μπορούν να κατασπαράξουν τα κουτορνίθια του Χάρβαρντ, αν τους αντιληφθούν ως εχθρούς τους. Από πού όμως θα προέκυπτε η κύρια απειλή για τους Αμερικανούς και τους αστούς λακέδες τους; Από τον χώρο όπου το κεφάλαιο είχε ισχυρή "μνήμη" και από εκεί όπου αυτό το κεφάλαιο είχε ως συμμάχους του τους ισχυρότερους των εργατών. Ο κίνδυνος δηλαδή για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό βρισκόταν στην Ευρώπη.

Η Ευρώπη ήταν τρομερά επικίνδυνη για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν ότι δεν φοβόταν ποτέ τις ΗΠΑ. Όχι απλά δεν τις φοβόταν, αλλά αντίθετα δεν έπαψε ποτέ να τις υποτιμά. Ακόμα κι όταν βρισκόταν στη χειρότερή της κατάσταση, δεν έπαψε να τις υποτιμά. Η Ευρώπη δηλαδή ποτέ δεν θα είχε πρόβλημα να πιάσει από τον "λαιμό" τον υπερατλαντικό "χωριάτη" και να τον στείλει "κλοτσηδόν" σπίτι του. Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι δεν θα είχε το ηθικό δίλημμα να κάνει κάτι τέτοιο. Γιατί; Γιατί η περίφημη αμερικανική τεχνογνωσία, που δίνει το απόλυτο πλεονέκτημα στις ΗΠΑ, είναι στην πραγματικότητα ευρωπαϊκό δημιούργημα. Οι Αμερικανοί λεηλάτησαν την Ευρώπη κι έγιναν οι κυρίαρχοι του κόσμου. Λεηλάτησαν δημιουργικούς καρπούς αιώνων. Μέχρι κι εγκλη­μα­τίες πολέμου φυγάδευσαν οι Αμερικανοί από την Ευρώπη, προκειμένου ν' αποκτήσουν και τη ζωντανή μορφή του κεφαλαίου της Ευρώπης. Έκλεψαν επιστημονικές μελέτες και έκλεψαν και μελετητές από την Ευρώπη.

Έχοντας όλα αυτά τα πρακτικά και ηθικά πλεονεκτήματα, η Ευρώπη μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης άρχισε να δείχνει επικίνδυνη για τις ΗΠΑ. Η εξάλειψη του σοβιετικού "εφιάλτη" άρχισε να της τονώνει την αυτοπεποίθηση και να της "θυμίζει" το παρελθόν της. Εχθρός δεν υπήρχε πλέον για να την περιορίζει στις επιλογές της και ταυτόχρονα μπροστά της εμφανι­ζόταν μια τεράστια και ομοιογενής παγκόσμια αγορά. Ήταν θέμα χρόνου ν’ αρχίσει να κάνει "δοκιμές". Τότε ήταν η εποχή που κάποια κράτη της Ευρώπης άρχισαν να κάνουν αυτόνομες πολιτικές εις βάρος των Αμερικανών. Τότε προσέγγισαν ευρωπαϊκές εταιρείες το Ιράν ή το Ιράκ, για να κλείσουν συμφωνίες για τα πετρέλαιά τους. Τότε άρχισαν ευρωπαϊκές εταιρείες να πιέζουν κράτη, για ν’ αγοράσουν από τις ίδιες στρατιωτικό εξοπλισμό.

Όλα αυτά σήμαναν συναγερμό στην Ουάσιγκτον. Στην Ουάσιγκτον, που, χρησιμοποιώντας το σύστημα Echelon παρακολουθούσε τα πάντα. Έχοντας παράνομες πληροφορίες, όπου μπορού­σαν μπλόκαραν τις ευρωπαϊκές κινήσεις. Χρησιμοποιώντας τους σοσιαλιστές "λακέδες" τους, προσπαθούσαν να δαμάσουν τις ευρωπαϊκές κινήσεις, τις οποίες θεωρούσαν "προδοτικές". Γιατί; Γιατί οι Αμερικανοί, μέσα στο απαίδευτο μυαλό τους, έχουν πολύ συγκεχυμένα τα πράγματα. Είναι θιασώτες της ελεύθερης αγοράς όπως την έχουν στο μυαλό τους και όχι όπως πραγματικά είναι. Απαιτούν την ελεύθερη αγορά μόνον στο επίπεδο που να μην τους εμποδίζει κάποιος να εισβάλουν στην αγορά του. Απαιτούν τον ελεύθερο ανταγωνισμό μόνον όταν είναι ασυναγώνιστοι.

Τι σημαίνουν πρακτικά αυτά; Ότι, όταν μιλάνε οι Αμερικανοί, απαιτείται ειδική "μετάφραση", για να καταλάβεις τι εννοούν. Όταν μιλάνε για δημοκρατία, εννοούν μια λαϊκή δραστηριότητα, που οδηγεί στην επικύρωση των δικών τους επιλογών. Όταν μιλάνε για ελεύθερη αγορά, εννοούν ότι δεν πρέπει να τους εμποδίζεις να μπαίνουν στη δική σου αγορά και όχι να διεκδικείς μερίδιο από το σύνολο της παγκόσμιας αγοράς, την οποία θεωρούν δικό τους "χωράφι". Η έννοια της ελευθερίας δηλαδή περιορίζεται μόνον όταν μιλάνε για τα δικά σου και όχι για τα δικά τους.

Όταν μιλάνε για ελεύθερο ανταγωνισμό και πάλι εννοούν διαφορετικά πράγματα από αυτά που ακούς. Όταν οι Αμερικανοί μιλάνε για ελεύθερο καθαρό και ανόθευτο ανταγωνισμό, αναφέ­ρονται μόνον στους τομείς στους οποίους υπερέχουν. Όπου μειονεκτούν, παραβαίνουν μόνοι τους τούς δικούς τους νόμους. Αυτοί οι οποίοι ελέγχουν τον παγκόσμιο οργανισμό εμπο­ρίου, τόλμησαν και έβαλαν ειδικούς δασμούς στον ευρωπαϊκό χάλυβα που εισήγαγαν. Αυτοί οι οποίοι μιλάνε για τους κανόνες του ανταγωνισμού, παρακολουθούν παράνομα τους ανταγωνιστές τους. Με εξοπλισμό, ο οποίος έχει σχεδιαστεί υποτίθεται για την άμυνα του Δυτικού κόσμου, παρακο­λουθούν ιδιώτες επιχειρηματίες. Με μηχανισμούς, οι οποίοι έχουν σχεδιαστεί για να παρακο­λουθούν τους "μπολσεβίκους", παρακολουθούν ακόμα και επιχειρηματίες που πουλάνε γαριδάκια και οι οποίοι απλά ανταγωνίζονται τους Αμερικανούς συναδέρφους τους.

Μιλάμε για τρομερά πράγματα. Μιλάμε για τρομερούς βλάκες. Βλάκες, που, ακόμα και την ύστατη ώρα δεν ήταν σε θέση ν’ αντιληφθούν την κατάσταση που επικρατούσε μετά την κατάρ­ρευση του κομμουνισμού. Τι έπρεπε να κάνουν; Να πάρουν σκληρές αποφάσεις, για να σώσουν το σύστημα. Αποφάσεις οι οποίες θα κόστιζαν και στους ίδιους. Από τη στιγμή που οι ίδιοι ήταν εκείνοι οι οποίοι πραγματοποίησαν το σφάλμα του μεταπολεμικού σχεδιασμού, έπρεπε να κατα­νοήσουν ότι το λάθος αυτοί θα το πλήρωναν κατά κύριο λόγο. Τα δικά τους τα συμφέροντα θα έπρεπε να περιορίσουν και να προσπαθήσουν να υπηρετήσουν τα γενικά συμφέροντα του συστήματος.

Έπρεπε, σαν γνήσια "παιδιά" του Βάαλ, να "αυτοκτονήσουν", προκειμένου να επιβιώσει το σύστημα. Από τη στιγμή που η επιβίωση του συστήματος απαιτούσε τον "θάνατό" τους και ταυτόχρονα δεν υπήρχε κάποιος ικανός να τους "σκοτώσει", θα έπρεπε ν’ "αυτοκτονήσουν". Τι σημαίνει "αυτοκτονία" στην περίπτωση αυτή; Να εγκαταλείψουν οικειοθελώς την πρωτοκαθεδρία και να μοιραστούν την "Πλανηταρχία" με τους ισχυρούς Ευρωπαίους. Να καταργήσουν το άυλο κεφάλαιο και να περιοριστούν στο βιομηχανικό κεφάλαιο και άρα ο καθένας να επέστρεφε στην "γωνιά" του. Να καταργήσουν το κεφάλαιο που τους έβαζε σε όλες τις αγορές και να περιοριστούν στο κεφάλαιο που θα τους εξασφάλιζε τον έλεγχο μόνον της δικής τους αγοράς, η οποία δεν ήταν αμελητέα.

Όλα αυτά όμως απαιτούν γνώσεις για να υλοποιηθούν. Έπρεπε οι Αμερικανοί να καταλάβουν πράγματα πολύπλοκα γι’ αυτούς. Έπρεπε να ξεπεράσουν ταμπού και φοβίες, οι οποίες δεν ήταν εύκολο να ξεπεραστούν. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, όπως οι Ευρωπαίοι μόνιμα υποτιμούσαν τους Αμερικανούς, έτσι και οι Αμερικανοί φοβούνταν μόνιμα τους Ευρωπαίους. Αυτός ο φόβος λειτουργούσε καταλυτικά σ’ ό,τι αφορά τη συμπεριφορά τους. Τι φοβούνταν και δεν επιχειρούσαν την αλλαγή στη συμπεριφορά τους; Ότι με την αλλαγή του σχεδιασμού οι Ευρωπαίοι δεν θα περιορίζονταν απλά στον ρόλο του συνεταίρου, αλλά θα τους έβαζαν κατευθείαν στην άκρη. Οι έμπειροι Ευρωπαίοι τους τρόμαζαν.

Για να τα καταλάβει κάποιος όλα αυτά, θα πρέπει να γνωρίζει μερικά βασικά πράγματα. Θα πρέπει να γνωρίζει τα δεδομένα που είχαν μπροστά τους τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι αστοί λακέδες τους στην Ευρώπη. Θα ξεκινήσουμε από τους δεύτερους, για να καταλάβουμε κάτω από ποιες συνθήκες έλαβαν τις αποφάσεις τους οι πρώτοι. Το γεγονός δηλαδή ότι η Ευρώπη θα είχε την "ευκαιρία" να επανέλθει στο προσκήνιο, δεν χαροποιούσε κανέναν από αυτούς, που μέχρι τότε επωφελούνταν από την "αποστρατεία" της. Ποιοι ήταν αυτοί οι οποίοι θα έχαναν από αυτήν τη θεαματική επιστροφή; Αυτοί, που, ως έμποροι, θα "καπελώνονταν" πλέον από τους κεφαλαιο­κράτες και αυτοί, που, ως εργαζόμενοι, θα έβρισκαν μπροστά τους αφεντικά και συναδέρφους τους να τους αμφισβητούν.

Αντιλαμβανόμαστε ότι η αλλαγή αυτή έθετε σε κίνδυνο κυρίως τους Εβραίους της Ευρώπης. Τους πανίσχυρους αντιπροσώπους των αμερικανικών πολυεθνικών. Αυτοί ήταν βέβαιο ότι θα έβγαιναν από το παιχνίδι, γιατί είχαν συγκρουόμενα συμφέροντα με την ευρωπαϊκή κεφαλαιο­κρατία. Η "βασιλεία" τους ήταν βέβαιο ότι θα τελείωνε, εφόσον, εκτός του ότι είχαν συγκρουόμενα συμφέροντα μ’ αυτήν, ταυτόχρονα είχαν αντιπάθειες σ’ αυτήν την τάξη. Γνώριζαν ότι οι Ευρωπαίοι κεφαλαιοκράτες τους μισούσαν από την εποχή που ως αντιπρόσωποι των Αμερικανών ήταν οι ορατοί "εκτελεστές" τους. Ήταν αυτοί οι οποίοι χωρίς έλεος αποφάσιζαν για το ποιος θα "ζήσει" και ποιος θα "πεθάνει". Όλοι αυτοί έβλεπαν ως εφιάλτη την επάνοδο της Ευρώπης. Έβλεπαν το "τέλος" τους.

Μαζί μ’ αυτούς έτρεμαν και οι Ευρωπαίοι αστοί. Οι αστοί, οι οποίοι, χρησιμοποιώντας τις "πλάτες" των Αμερικανών για μισό αιώνα, "αποφάσιζαν και διέταζαν". Αυτοί, που μόνοι τους αποφάσιζαν όχι μόνον για το ποιος κεφαλαιοκράτης θα επιβιώσει, αλλά και το πόσο θα τους πληρώσει, εφόσον τον ελεήσουν. Αυτοί οι αστοί, γνωρίζοντας την αγωνία της κεφαλαιοκρατίας να επανέλθει στο προσκήνιο και γνωρίζοντας τη λαχτάρα της εργατικής τάξης για απασχόληση, "έτρεμαν" στην κυριολεξία. Φοβούνταν ότι με την αλλαγή στο παγκό­σμιο σκηνικό θα ήταν δυνατόν ν' απειληθούν τα ταξικά τους πλεονεκτήματα. Πλεονεκτήματα, που με τις "ευλογίες" της Ουά­σιγκτον είχαν αποσπάσει τόσο από τους κεφαλαιοκράτες όσο και από την εργατική τάξη.

Όλοι αυτοί φοβούνταν ότι η οποιαδήποτε αλλαγή θα τους έθετε στο περιθώριο. Θα έπρεπε να υπηρετήσουν εκ νέου την εθνική τους κεφαλαιοκρατία και αυτό ήταν το μεγάλο τους πρόβλημα. Γιατί; Γιατί η ευρωπαϊκή κεφαλαιοκρατία τους μισούσε πλέον. Τους μισούσε για την προδοσία τους και ήταν βέβαιο ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα τους τιμωρούσε μέσω των μισθών τους. Το ακόμα χειρότερο ήταν ότι η αλλαγή αυτή θα απειλούσε και την "επένδυσή" τους. Όλοι αυτοί πλήρωσαν "χρυσάφι" για να εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους στις ΗΠΑ. Η οποιαδήποτε αλλαγή απειλούσε τα "αμερικανοθρεμμένα" κουτορνίθια, που περίμεναν "διψασμένα" για να διαδεχθούν τους γονείς τους. Οι "στόκοι" του Harvard δεν θα ξανάβλεπαν ποτέ στη ζωή τους τα εκατομμύρια που μέχρι τότε εισέπρατταν. Ήταν δεδομένο λοιπόν ότι όλοι αυτοί δεν ήταν διατεθειμένοι να συναινέσουν στην ευρωπαϊκή επάνοδο.

Αυτοί ήταν εκείνοι οι οποίοι έστελναν τα "μηνύματα" στην αντίπερα πλευρά του ωκεανού. Στην πλευρά, που πλέον είχε αρχίσει να φοβάται. Στην πλευρά, που είχε αρχίσει να βλέπει τους παλιούς της "εφιάλτες". Τι φοβούνταν οι Αμερικανοί; Φοβούνταν τα πρώην ισχυρά βιομηχανικά κράτη της Ευρώπης. Οι Αμερικανοί φοβούνταν δηλαδή ότι με την κατάρρευση του κομμουνισμού θα μπορούσαν κάποια μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη να αγνοήσουν τους φιλοαμερικανούς αστούς ηγέτες τους και ακολουθώντας δεξιά πολιτική, να τους αποκλείσουν από τις αγορές τους. Αν συνέβαινε αυτό σε ένα από τα ισχυρά κράτη της Ευρώπης, ήταν θέμα χρόνου να το ακολου­θήσουν και τα υπόλοιπα. Η πιο ισχυρή και πλούσια αγορά του κόσμου θα έφευγε από τον έλεγχό τους.

Τι έκαναν τότε; Σε συνεργασία με τις εβραϊκές κοινότητες και τους αστούς της Ευρώπης "μετάλλαξαν" την ΕΟΚ σε Ε.Ε.. Από μια χαλαρή οικονομική Ένωση, η οποία απλά ευνοούσε την εμπορική πολιτική την πολυεθνικών, πήγαμε σε ένα μόρφωμα, που μοιάζει με πραγματικό κράτος. Ας προσπαθήσει κάποιος να θυμηθεί ποιοι ήταν αυτοί οι οποίοι πρωταγωνίστησαν σ’ αυτήν τη "μετάλλαξη". Στη "μετάλλαξη", που θεωρητικά απειλούσε τις ΗΠΑ, εφόσον εμφάνιζε τον νέο ευρωπαϊκό γίγαντα σαν ανταγωνιστή τους. Ποιοι ήταν αυτοί οι οποίοι διαχειρίζονταν την αμερικα­νική εξωτερική πολιτική την κρίσιμη εποχή; Ο "ανάρμοστος" Κλίντον; Όχι βέβαια. Αυτός ήταν η "βιτρίνα". Την αμερικανική εξωτερική πολιτική τη διαχειρίζονταν κατ' αποκλειστικότητα οι Εβραίοι των ΗΠΑ. Από τον μέγα "γκουρού" της εξωτερικής πολιτικής τον καραγκιόζη Κίσινγκερ μέχρι το άθλιο γύναιο, που ακούει στο όνομα Ολντμπράιτ, όλοι τους ήταν Εβραίοι. Αυτοί ήταν οι "αρχιτέκτονες" του νέου σχεδιασμού. Αυτοί, σε συνεργασία με τις εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης, αποφάσισαν για την τελική μορφή της Ε.Ε..

Γιατί οι Αμερικανοί επένδυσαν στη "γέννηση" αυτού του γίγαντα, που θεωρη­τικά μπορούσε να τους απειλήσει; Γιατί θεώρησαν ότι μπορούν να τον ελέγχουν. Όταν φοβάσαι κάποιον, που λόγω χαρακτηριστικών μπορεί σε κάποια στιγμή να σε απειλήσει, τι κάνεις; Τον κάνεις συνέταιρο, προσπαθώντας να μονιμοποιήσεις τις αρχικές του αδυναμίες. Τον κάνεις συνέ­ταιρο σ' εκείνο το ποσοστό, που καθορίζει η αρχική του αδυναμία. Τον σταθεροποιείς στο μέγεθος που δεν μπορεί να σε απειλήσει, χωρίς να παρανομήσει. Από τη στιγμή που διασφαλίζεις στο νομικό επίπεδο την παρουσία σου μέσα στην αγορά του, είναι δύσκολο να χειριστεί την κατάσταση εις βάρος σου, χωρίς να παρανομήσει. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι το ίδιο αυτό νομικό καθεστώς καθορίζει και τα πλαίσια μέσα στα οποία θα σε ανταγωνίζεται στον εξωτερικό χώρο.

Αυτό ακριβώς επιδιώχθηκε με την ίδρυση της Ε.Ε.. Οι Αμερικανοί, ελέγχοντας τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, νομοθέτησαν με τον τρόπο που τους συνέφερε. Εξανάγκασαν την Ευρώπη να ευθυγραμμιστεί με τη νομοθεσία αυτή και άρα "πάγωσαν" την κατάσταση στο επίπεδο που τους ευνοούσε. Με τον τρόπο αυτόν οι Αμερικανοί νόμισαν ότι θα μπορούν να ελέγχουν την Ευρώπη. Νόμισαν ότι θα ελέγχουν τον "εφιάλτη" τους, ο οποίος ήταν ταυτόχρονα καί ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής τους καί ο πλουσιότερος πελάτης τους. Αυτό ήταν το ζητούμενο του ψευδο­συνεταιρισμού. Αυτήν τη στιγμή θεωρητικά οι ΗΠΑ είναι "συνέταιροι" στον παγκόσμιο ιμπερια­λισμό με την Ε.Ε.. Σε τι ποσοστό "συνέταιροι"; Στο ποσοστό που αντιπροσωπεύουν οι ευρωπαϊκής κυριό­τητας πολυεθνικές μέσα στην "οικογένεια" των πολυεθνικών επιχειρήσεων.

Από αυτόν τον ψευδοσυνεταιρισμό προκύπτουν τα κέρδη των Αμερικανών και η μονιμο­ποίησή τους στην κορυφή του κόσμου. Εξακολουθούν να διατηρούν τη δική τους αγορά "προ­στα­­τευμένη" —λόγω υπεροχής— κι εξακολουθούν να παραμένουν στην ευρωπαϊκή αγορά λόγω "συνεται­ρισμού". Όλους τους υπόλοιπους τους αντιλαμβάνονται σαν "Μπανανίες". Το όλο μυστικό του σχεδιασμού αυτού είναι ο τρόπος ελέγχου της Ε.Ε.. Οι ΗΠΑ δεν φοβούνται την Ε.Ε. ως σύνολο, αλλά τα ισχυρά της κράτη ως μονάδες. Φοβούνταν μια ανεξάρτητη Γαλλία, που θα μπορούσε για παράδειγμα να τους "πετάξει" έξω από την αγορά της και στη συνέχεια να διεκδικήσει εθνικό μερίδιο από τις ξένες αγορές τις οποίες σήμερα μονοπωλούν οι ΗΠΑ. Φοβούνταν μια ανεξάρτητη Γαλλία, η οποία θα μπορούσε να συμφωνήσει με το Ιράκ για τα πετρέλαιά του και να σπάσει το εμπάργκο που του έχει επιβληθεί από τις ΗΠΑ με γαλλικά προϊόντα. Οι ΗΠΑ φοβούνταν μήπως αυτή η ανεξάρτητη Γαλλία ανοίξει την "όρεξη" της Γερμανίας, της Ισπανίας ή της Ιταλίας, για να κάνουν κι αυτές το ίδιο. Αν συνέβαινε αυτό, θα κατέρρεε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός.

Την Ε.Ε. ως σύνολο δεν την φοβούνται, γιατί έχουν μεριμνήσει να είναι τέτοιος ο σχεδιασμός της, που να κάνει εκμεταλλεύσιμα τα εσωτερικά συγκρουόμενα συμφέροντα των Ευρωπαίων. Αυτός ο σχεδια­σμός επιτρέπει στους Αμερικανούς να "παίζουν" με τα συμφέροντα αυτά και να τα ελέγχουν, υπό την προϋπόθεση βέβαια να έχουν πάντα τη βοήθεια των αστών που κυβερνούν τα ευρωπαϊκά κράτη. Ο σχεδιασμός της Νέας Τάξης δηλαδή μονιμοποιεί το σύνολο των συμφε­ρόντων της προηγού­μενης εποχής. Το σύνολο των ανθρώπων, που βόλευε τους Αμερικανούς στη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων, βολεύτηκε και στη "Νέα Τάξη".

Πώς λειτουργεί πρακτικά αυτό; Οι Αμερικανοί ελέγχουν τις ιμπεριαλιστικές διαθέσεις της Ε.Ε., γιατί είναι αυτοί οι οποίοι στηρίζουν όλα τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών εις βάρος των μικρότερων. Όταν όμως τα συμφέροντα αυτά στρέφονται εναντίον τους, επιστρατεύουν τους "μικρούς", για να περιορίσουν τους "μεγάλους". Βοηθούν για παράδειγμα τη Γαλλία ή τη Γερμανία να μπαίνουν μέσα στο κεφάλαιο των μικρών ευρωπαϊκών κρατών, αλλά, όταν πάνε να γίνουν απειλητικές για τους Αμερικανούς, έχουν εξα­σφα­λισμένα τα "βέτο" των μικρών. Τις ιμπεριαλιστικές τάσεις των μεγάλων ευρωπαϊκών κρατών τις στρέφουν προς το εσωτερικό της Ευρώπης και όχι προς το εξωτερικό, όπου μπορούν να τους απειλήσουν.

Το κόστος δηλαδή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, που πληρώνουν οι ισχυροί Ευρωπαίοι, το "μετακυλύουν" με τον τρόπο αυτόν στις πλάτες των μικρών. Οι απώλειες των Γερμανών από τα κέρδη της Coca-Cola μέσα στη Γερμανία "μετακυλίονται" σε κάποιο άλλο κράτος με ανάλογους αποικιοκρατικούς όρους. Με τις "πλάτες" των Αμερικανών, για παράδειγμα, πήραν οι Γερμανοί το μεγαλύτερο ελληνικό αεροδρόμιο. Με τις "πλάτες" των Αμερι­κανών οι Γάλλοι ελέγχουν μεγάλο μέρος της ελληνικής αγοράς ειδών διατροφής. Με τις "πλάτες" των αμερικανόπνευστων νόμων της Νέας Τάξης. Τα ανάλογα γίνονται σε όλα τα ανίσχυρα ευρω­παϊκά κράτη, τα οποία σήμερα λεηλα­τούνται στην κυριολεξία από τους ισχυρούς Ευρωπαίους. Όταν όμως αυτοί οι ισχυροί Ευρωπαίοι ξεφύγουν από τα όρια που καθορίζουν οι Αμερικανοί, το ελληνικό ή το πορτογαλικό "βέτο" τους σταματάει. Τις ανταγωνιστικές διαθέσεις των "πλουσίων" τις περιορίζουν τα βέτο των "φτωχών". Για όσο διάστημα οι Αμερικανοί θα ελέγχουν αστούς χαφιέδες όπως ο Μπλερ, ο Αθνάρ, ο Μπερλου­σκόνι ή ο δικός μας ο Γιωργάκης, δεν έχουν να φοβούνται τίποτε.

Κατάλαβε ο αναγνώστης πώς λειτουργεί η Ε.Ε.; Πώς λειτουργεί ο ψευδοσυνέταιρος των Αμερι­κανών; Υπάρχει θεωρητικά ένας νέος γίγαντας του κεφαλαίου, αλλά δεν διαθέτει κεφαλαιο­κρατία. Υπάρχει η Ε.Ε., αλλά δεν διαχειρίζεται δικό της κεφάλαιο. Κεφαλαιοκρατία αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχει στην Ευρώπη. Η ευρωπαϊκή αστική τάξη μονοπωλεί τα πάντα και όλοι οι υπόλοιποι περιμένουν το έλεος των ιμπεριαλιστών. Αστοί έμποροι είναι οι μεγάλοι οικονομικοί παράγοντες της Ευρώπης. Αστοί είναι οι κυρίαρχοι αξιωματούχοι των κρατών της. Αστοί είναι οι υψηλά αμειβόμενοι του ιδιωτικού τομέα, ο οποίος περιορίζεται στη διαχείριση του κεφαλαίου και όχι στην παραγωγή του. Όλοι οι υπόλοιποι είναι εκτός.

Από εκεί και πέρα αρχίζει η "αλυσίδα" της συνενοχής. Ο ένας περιμένει να ζήσει εις βάρος του άλλου, χωρίς να εργάζεται, εφόσον δεν υπάρχει κεφάλαιο και ως εκ τούτου απασχόληση. Όλοι παραμένουν "βουβοί", γιατί απλούστατα όλοι περιμένουν να φάνε από τα "ψίχουλα" των αφεντικών. Υπάρχουν δηλαδή ομόκεντροι κύκλοι συμφερόντων, όπου ο ένας λειτουργεί ιμπερια­λιστικά για τον άλλο και όλοι μαζί υπερασπίζονται το δικαίωμα στην κλοπή. Τα ισχυρά κράτη περιμένουν να επωφεληθούν από τα αδύναμα, οι πλούσιοι λαοί περιμένουν να επωφεληθούν από τους φτωχούς και οι πλούσιοι άνθρωποι περιμένουν να επωφεληθούν από τους φτωχούς. Αυτοί οι τελευταίοι είναι και το μεγάλο πρόβλημα, εφόσον βάζει τον σχεδιασμό του ιμπεριαλισμού μέσα στην κάθε κοινωνία.

Από τον πιο ισχυρό Ευρωπαίο αστό μέχρι τον πιο φουκαρά Ευρωπαίο άνεργο εργάτη, όλοι περιμένουν να επωφεληθούν. Ακόμα κι αυτός ο τελευταίος φουκαράς είναι συνένοχος στον σημερινό ιμπεριαλισμό. Οι Ευρωπαίοι άνεργοι αστοί περιμένουν να επωφεληθούν από τους Ευρωπαίους εργάτες. Αυτοί οι εργάτες σήμερα δεν αντιδρούν, γιατί είναι επίσης άνεργοι, που περιμένουν μερίδιο από τον κόπο του φουκαρά του Κινέζου, ο οποίος δουλεύει τζάμπα, ώστε να γεμίσουν τα ευρωπαϊκά ασφαλιστικά ταμεία και να εισπράξουν οι ίδιοι τα επιδόματα ανεργίας. Ταμεία, που γεμίζουν από τους φόρους της αγοράς και όχι από εισφορές των εργαζομένων. Ταμεία, που διεκδικούν απροκάλυπτα μερίδιο από τη λεηλασία του Κινέζου εργάτη. Δυστυχώς έτσι λειτουργεί η πάλαι ποτέ πανίσχυρη και παραγωγική Ευρώπη. Οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι πλέον άνεργοι, που περιμένουν να επωφεληθούν από τον πόλεμο του Ιράκ, για να έχουν φτηνό πετρέ­λαιο. Είναι άνεργοι κι απελπι­σμένοι. Αστικοποιημένοι επαρκώς, για να ελέγχονται, ελπίζοντας να επιβιώσουν ως παράσιτα και χωρίς να εργάζονται.

Όμως, για να λειτουργήσουν όλα αυτά, απαιτούν να καλυφθούν κάποιες ελάχιστες απαιτήσεις στο σχεδιαστικό επίπεδο. Απαιτούνται για παράδειγμα να δημιουργηθούν συνθήκες ομηρίας όλων αυτών των πληθυσμών, οι οποίοι στην αντίθετη περίπτωση μπορεί σε κάποια στιγμή να εμφανι­στούν απειλητικοί. Το καλύτερο μέσον για να βαστάς υπό την ομηρία σου ανεπτυγμένες κοινωνίες είναι η ενέργεια. Η πλήρης εξάρτηση των ανεπτυγμένων κοινωνιών από την ενέργεια τις καθιστά αδύναμες ν’ αντιδράσουν απέναντι σε κάποιον που μπορεί να τις απειλήσει με το "οξυγόνο" τους.

Εκ των δεδομένων δηλαδή ο κύριος στόχος των Αμερικανών ήταν να ελέγξουν τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής. Τα πετρέλαια, που βρίσκονται κοντινότερα στην Ευρώπη, η οποία δεν διαθέτει ανάλογα κοιτάσματα. Κύριος στόχος τους έγινε να τα ελέγξουν, για να ελέγχουν την Ευρώπη και όχι βέβαια για να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες. Τις δικές τους ανάγκες οι Αμερικανοί μπορούν να τις καλύψουν είτε από τα δικά τους αποθέματα είτε από τα αποθέματα της Λατινικής Αμερικής. Τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής έπρεπε πάση θυσία να τα ελέγξουν, για να μην μπαίνουν "ιδέες" στους Ευρωπαίους. Για να μην δημιουργούνται συνθήκες υγιούς ανταγω­νισμού μεταξύ των "γιγάντων". Βλέπουμε δηλαδή ότι και πάλι εμφανίζεται η "αρρώστια" των Αμερι­κανών. που είναι η απληστία. Ο χειρότερος σύμβουλος κάποιου. που θέλει να επανασχεδιάσει το σύστημα.

Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί θεωρούμε έστω και σε ένα βασικό επίπεδο σωστό τον σχεδιασμό της Νέας Τάξης από την πλευρά της εξουσίας. Οι Αμερικανοί, έστω και χρησιμοποιώντας προδότες και χαφιέδες, ελέγχουν την Νέα Τάξη και δείχνουν ότι δεν χάνουν τουλάχιστον την πρωτο­καθεδρία στο κρίσιμο αυτό διάστημα. Καταφέρνουν δηλαδή και όχι μόνον δεν τίθενται στο περιθώριο από την πλούσια και πανίσχυρη Ευρώπη, αλλά διατηρούν σχεδόν το σύνολο των προηγούμενων προνομίων τους. Όλα αυτά με το ελάχιστο ρίσκο ν’ αλλάξει μακροπρόθεσμα το "μερίδιο" των Ευρωπαίων στον συνεταιρισμό τους. Οι άνθρωποι όμως αυτοί είναι "άρρωστοι". Ακόμα και με εξασφαλισμένη την υπεροχή, δεν επιθυμούν τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Δεν τον επιθυμούν ούτε ως ιδιοκτήτες ούτε ως διαχειριστές.

Αυτοί οι οποίοι έγιναν οι κυρίαρχοι του άυλου κεφαλαίου, κλέβοντας την Ευρώπη, δεν θέλουν να την ανταγωνιστούν ούτε και υπό αυτούς τους ευνοϊκούς όρους. Έχουν κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντι στους Ευρωπαίους. Παρ’ όλο που —λόγω της κλοπής— έχουν δημιουργήσει μια ασφαλή "απόσταση", φοβούνται το "τέμπο" των Ευρωπαίων. Το ίδιο συμβαίνει και με τους δια­χειριστές τους, είτε αυτοί βρίσκονται εντός είτε εκτός ΗΠΑ. Οι κύριοι θιασώτες του ελεύθερου ανταγωνισμού, οι περίφημοι απόφοιτοι των διάσημων "κυνοτροφείων" των ΗΠΑ, δεν επιθυμούν τον ανταγωνισμό. Θέλουν να επιδεικνύουν τα διάσημα πτυχία τους, αλλά όχι να μπουν και οι ίδιοι στη διαδικασία της κρίσης. Θέλουν να διορίζονται με το πτυχίο του Harvard, αλλά φοβούνται ακόμα και τους σπουδαστές των ΤΕΙ, όταν πρόκειται για ελεύθερο ανταγωνισμό. Επιθυμούν να προοδεύουν μέσα από τα "στεγανά" κυκλώματα της Νέας Τάξης, αλλά όχι μέσα από τον ελεύθερο ανταγωνισμό.

Αυτός ο φόβος των διαχειριστών της Νέας Τάξης είναι το κυρίαρχο δεδομένο στον νέο σχεδιασμό. Όλοι αυτοί, που σήμερα εμφανίζονται σαν ισχυροί παράγοντες της παγκόσμιας εξουσίας και βέβαια "παντογνώστες", είναι ανθρωπάκια που τρέμουν και τη σκιά τους. Ανθρω­πάκια όμοια με τον Μπους του Yale. Ανθρωπάκια όμοια με τον Κυριάκο Μητσοτάκη του Harvard. Ανθρωπάκια, που πλήρωσαν οι γονείς τους τα πτυχία τους και τώρα επιθυμούν να κάνουν εκ του ασφαλούς απόσβεση. Ανθρωπάκια, που διορίζονται από τους πατέρες τους και τα οποία φοβούνται να κατέβουν από το "άρμα" της Νέας Τάξης. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα και είναι τραγικό για ένα τρομερό και αιμοβόρο σύστημα, που έχει μάθει να επιβιώνει εξαιτίας της γενναιότητας και του αίματος πρώτα των ιδιοκτητών του και μετά όλων των άλλων. Αυτοί οι οποίοι το διαχειρίζονται σήμερα είναι δειλοί. Οι Αμερικανοί φοβούνται τους εθνικούς ανταγωνιστές τους και οι αστοί "λακέδες" τους φοβούνται τους ταξικούς ανταγωνιστές τους.

Αυτοί οι τελευταίοι είναι και οι χειρότεροι απ’ όλους. Ανθρωπάκια της δεκάρας, που, αν έχεις χρήματα να τους "ταΐσεις", τους βρίσκεις με το "κιλό". Ανθρωπάκια, που θα υπηρετήσουν ακόμα και τον διάβολο, αν τους εξασφαλίσει καλό μισθό και ασφάλεια. Αυτοί οι διάσημοι αστοί είναι οι κατ' εξοχήν δειλοί της υπόθεσης. Αυτοί σήμερα επιμένουν να προπαγανδίζουν την αμερικανική υπεροχή, γιατί θεωρούν ασφαλές για τους ίδιους να κρύβονται πίσω από ένα ισχυρό "αφεντικό". Θέλουν να κρύβονται, γιατί δεν μπορούν ν’ αντέξουν τον πόλεμο συμφερόντων που υπάρχει μέσα στην κάθε εθνική κοινωνία. Οι αστοί της κάθε χώρας φοβούνται την εθνική πολιτική, γιατί φοβούνται ότι δεν θα μπορέσουν να ανταγωνιστούν ούτε την κεφαλαιοκρατία της ούτε την εθνική της "παραγωγή" σε διαχειριστές. Οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές επάνω στις φοβίες και τα κόμπλεξ αυτών των ανθρωποειδών επενδύουν. Επενδύουν σ’ αυτόν τον "καπελωμένο" ανταγωνισμό, γιατί φοβούνται τα υπόλοιπα εθνικά κράτη, τα οποία έχουν τις δυνατότητες να τους ανταγωνιστούν.

Όμως, οι διαχειριστές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού εκτός του ότι είναι δειλοί είναι και γύφτοι. Δεν φτάνει που τα θέλουν όλα "καπελωμένα" για να επιβιώσουν, τα θέλουν και "τζάμπα". Οι σημερινοί διαχειριστές δηλαδή του συστήματος, το οποίο όπως είπαμε δεν έκανε ποτέ "οικονομία" ούτε σε πρόσωπα ούτε σε "χρήμα", είναι βολεψάκηδες και γύφτοι. Αυτό είναι ό,τι χειρότερο για ένα σύστημα, που πρέπει να επιβιώσει πάση θυσία και μάλιστα σε μια εποχή πολύ δύσκολη γι’ αυτό. Το σύστημα, δηλαδή, που απαιτεί για την επιβίωσή του γενναίες και υψηλού οικονομικού κόστους αποφάσεις από σκληρούς ανθρώπους, βρίσκεται υπό τη διαχείριση θρασύδειλων "φραγκοφονιάδων".

Αυτό δεν είναι παράξενο, εάν αναλογιστεί κάποιος την ταυτότητα των διαχειριστών του. Όταν το σύστημα το διαχειρίζονται οι γύφτοι, θα μετατραπεί σε "τέντα" και όχι σε "κάστρο". Όταν οι κύριοι διαχειριστές του είναι το εβραϊκό γυφταριό, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Αυτό το οποίο βλέπουμε. Ο ιμπεριαλισμός των γύφτων. Δεν φτάνει που θέλουν να κάνουν την "κηδεία" των ανταγωνιστών τους, δεν θέλουν να χρεωθούν και τα "κόλλυβα". Δεν είναι τυχαίο που αναφε­ρόμαστε στην έννοια του "γύφτου". Γιατί; Γιατί απλούστατα ο γύφτος έχει πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, από τα οποία προκύπτουν συγκεκριμένες νοοτροπίες. Τι εννοούμε μ’ αυτό; Ότι, όταν γύφτοι αποφασίζουν για ένα κεφαλαιοκρατικό σύστημα, είναι πιθανόν να πάρουν λάθος αποφάσεις. Αυτό το οποίο γνωρίζουν δηλαδή δεν είναι συμβατό μ’ αυτό που πρέπει να γίνει, για να σωθεί το σύστημα.

Για να γίνουν κατανοητά όλα αυτά, θα πρέπει ο αναγνώστης να γνωρίζει ποια είναι τα χαρακτηριστικά της έννοιας "γύφτος". Ο "γύφτος" είναι άπατρις. Πατρίδα του είναι η αγορά. Αυτό σημαίνει ότι είναι "κινητός". "Κινητός" όμως σημαίνει και δειλός. Γιατί; Γιατί η εκπαίδευσή του έχει σχέση με την "κίνηση" και την "αγορά". Δεν εκπαιδεύεται για να υπερασπίζεται πατρίδα. Δεν εκπαιδεύεται να είναι "στατικός". Δεν εκπαιδεύεται να θυσιάζεται πάνω σε διαχωριστικές "γραμμές". Εκπαιδεύεται για τα ακριβώς αντίθετα. Εκπαιδεύεται ακόμα και για να γίνει δειλός, για να μην αποκτά "αδράνεια". Η "αδράνεια" για τον "γύφτο" είναι καταστροφή, γιατί τον μεταλλάσσει. Καλύτερα να είναι δειλός και εξαιτίας της δειλίας του να χάνει κάποια κέρδη, παρά να είναι γενναίος και να πάψει να είναι "γύφτος". Όλα τα ιδιόμορφα ανθρώπινα σύνολα στηρίζουν την επιβίωσή τους σε μια ανάλογη ιδιόμορφη εκπαίδευση. Είναι εκπαιδευμένοι οι "γύφτοι" να είναι δειλοί και δεν είναι από τη φύση τους τέτοιοι.

Όταν κάποιος γνωρίζει τα χαρακτηριστικά τους, μπορεί να τους χειριστεί με τον κατάλληλο τρόπο. Τον "γύφτο", για παράδειγμα, αν τον τρομάξεις στο επίπεδο που ν’ αντιληφθεί ότι δεν τον συμφέρει να παραμείνει σ’ έναν τόπο, φεύγει. Όλα αυτά αποκαλύπτουν τις γενικότερες στρατη­γικές του και τον προσανατολισμό του. Ο "γύφτος" για παράδειγμα είναι διεθνιστής, γιατί απλού­στατα τον συμφέρει. Δεν τον συμφέρουν τα εθνικά κράτη, γιατί περιορίζεται το μέγεθος της υπό διεκδίκηση αγοράς. Τον "γύφτο" δεν τον συμφέρουν οι γιορτές μέσα στα "σπίτια" των συγγενών, αλλά τα "πανηγύρια" των ξένων.

Ολόκληρη η ζωή του "γύφτου" στηρίζεται στην έννοια του εφήμερου. Ο "γύφτος" δεν χτίζει γέφυρα, γιατί δεν περνάει καθημερινά ένα ποτάμι, όπως το περνάει ο ιδιοκτήτης του χώρου. Ο γύφτος περνάει το ποτάμι από τις πέτρες, γιατί μπορεί και να μην το ξανασυναντήσει στο δρόμο του. Ο "γύφτος" δεν κατασκευάζει μέγαρα, γιατί δεν τον συμφέρουν. Δεν τον συμφέρουν εγκατα­στάσεις πολυδάπανες και στατικές, που του δίνουν αδράνεια. Είναι λογικό δηλαδή για τον γύφτο να περιφέρεται με το κάρο και να "χτίζει" τέντες. Με αυτά τα φτηνά μέσα εξασφαλίσει μέγιστο κέρδος, στον ελάχιστο χρόνο, με ελάχιστο κόστος, στο σύνολο της αγοράς.

Όταν τα γνωρίζει κάποιος αυτά, αντιλαμβάνεται εύκολα ότι είναι επικίνδυνο για το σύστημα να διαχειρίζονται οι Εβραίοι την τύχη του. Είναι επικίνδυνο, όχι γιατί είναι κουτοί ή κατώτεροι, αλλά γιατί τα χαρακτηριστικά τους είναι μη συμβατά με τη λειτουργία του. Όταν το σύστημα, για να λειτουργήσει με τον τρόπο που λειτουργεί, απαιτεί να παγιδεύσει τους ανθρώπους στη λογική της θυσίας, είναι επικίνδυνο για το ίδιο να ελέγχεται από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν την έννοια αυτήν. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι οι Εβραίοι, από τη στιγμή που αποφασίζουν για την τύχη του συστήματος, θ’ αποφασίζουν με γνώμονα τα χαρακτηριστικά του δικού τους λαού και όχι τα πραγματικά χαρακτηριστικά των λαών. Θα αποφασίσουν ως έμποροι και όχι ως κεφαλαιοκράτες. Θα αποφασίζουν με ζητούμενο το μέγιστο κέρδος με ελάχιστο κόστος. Θα υποτιμήσουν τα χαρακτηριστικά των λαών και θα βρεθούν αντιμέτωποι μ’ αυτά, πράγμα εξόχως ανθυγιεινό για το σύστημα.

Ό,τι βλέπουμε σήμερα να ισχύει στη Νέα Τάξη οφείλεται στην εβραϊκή λογική κι αυτό είναι λάθος. Γιατί; Γιατί τα δεδομένα δεν είναι συμβατά. Οι εμπορικοί πληθυσμοί έχουν διαφορετικές ανάγκες από τους κεφαλαιοκρατικούς και ως εκ τούτου οι λύσεις στα προβλήματά τους είναι διαφορετικές. Όταν αυτές οι λύσεις εφαρμόζονται αυτούσιες σε κεφαλαιοκρατικούς πληθυσμούς, είναι επικίνδυνες. Ό,τι κάνουν οι Εβραίοι σήμερα σε όλα τα επίπεδα είναι λάθος. Είναι σωστά μόνον στο επίπεδο που αφορά τους ίδιους. Για παράδειγμα οι Εβραίοι είναι αυτοί οι οποίοι αποφάσισαν για τον ιδεολογικό "προσανατολισμό" της Νέας Τάξης. Οι Εβραίοι έμποροι αποφά­σισαν για την "πραμάτεια" που θα πουλάει ένα κεφαλαιοκρατικό σύστημα, όπως είναι το χριστιανικό σύστημα.

Αυτοί αποφάσισαν ότι το σύστημα αυτό θα είναι καπιταλιστικό και οι ίδιοι "εφεύραν" και τους εχθρούς του. Εχθροί, που είναι πάντα απαραίτητοι, γιατί πρέπει ο ιμπεριαλιστής να εμφανίζεται σαν "σωτήρας". Όταν ο ιμπεριαλιστής εμφανίζεται σαν "άγιος", πρέπει ο εχθρός να είναι ο "διάβολος". Όταν εμφανίζεται σαν "διαφωτιστής", ο εχθρός πρέπει να είναι "σκοταδιστής". Από τη στιγμή που ο "εχθρός" των δημοκρατών Αμερικανών έπαψε να είναι ο Ρώσος κομμουνιστής, έπρεπε να εφευρεθεί ο νέος "εχθρός" της Νέας Τάξης. Ποιος όμως μπορεί να εμφανιστεί σαν εχθρός της υπό αμερικανικής κηδεμονίας παγκόσμιας Νέας Τάξης; Οι μουσουλμάνοι τρομο­κράτες. Οι Εβραίοι, με μέσον το έλεγχο των ΜΜΕ, επέβαλαν τους αλλόθρησκους τρομοκράτες σαν νούμερο ένα εχθρό τού ανθρώπινου πολιτισμού.

Αυτό ήταν το μέγιστο στρατηγικό τους σφάλμα και οφείλεται στη νοοτροπία τους. Γιατί ήταν σφάλμα; Γιατί απλούστατα ο εχθρός αυτός δεν έχει ούτε τη μονιμότητα ούτε την ισχύ που απαιτεί για τη λειτουργία του ο κεφαλαιοκρατικός ιμπεριαλισμός. Δεν μπορεί να εγκλωβίσει στην "αγκαλιά" των ιμπεριαλιστών ούτε λαούς ούτε κράτη. Είναι εχθρός θεαματικός, αλλά όχι ισχυρός. Είναι εχθρός δολοφονικός, αλλά όχι καταστροφικός. Είναι εχθρός εφήμερος και όχι μόνιμος. Δεν έχει δηλαδή τα χαρακτηριστικά του εχθρού, που απαιτεί ένα ισχυρό, μόνιμο και αδίστακτο κεφαλαιοκρατικό σύστημα για να λειτουργήσει. Δεν είναι ο ισχυρός εχθρός, ο οποίος θα απειλεί μόνιμα με καταστροφή τα κράτη που θα βρίσκονται στην "αυλή" του ιμπεριαλιστή-"σωτήρα".

Γιατί επιλέχθηκε; Γιατί απλούστατα αυτός είναι ο επί αιώνες τέλειος εχθρός του εβραϊσμού. Είναι ο τέλειος εχθρός ενός εμπορικού έθνους, που ασκεί ιμπεριαλισμό πρώτα στα μέλη του και μετά σε όλους τους άλλους. Ενός έθνους, που λειτουργεί ως μειονότητα μέσα σε εχθρικό περιβάλλον. Οι Εβραίοι, αγνοώντας τις ανάγκες του συστήματος, "δανείσθηκαν" τον δικό τους εχθρό. Θεωρώντας ότι ο ενιαίος πλέον κόσμος μπορεί να λειτουργήσει ως ενιαίο έθνος, "δανείστηκαν" τον εχθρό του δικού τους έθνους. Θεωρώντας ότι ο ενιαίος πλέον κόσμος μπορεί να λειτουργήσει ως ενιαία αγορά, νόμισαν ότι μπορούν να τον ελέγξουν ως έμποροι. Θεώρησαν δηλαδή ότι οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως κυρίαρχη εμπορική μειονότητα μέσα σ’ έναν εχθρικό παγκόσμιο περίγυρο.

Αυτό είναι λάθος, γιατί τα εσωτερικά συμφέροντα των δυνάμεων αυτών είναι συνδεδεμένα με την παραγωγή και άρα είναι αρκετά ισχυρά ώστε να μην περιορίζονται από εχθρούς αυτού του τύπου. Οι λαοί της Δύσης είναι πολύ ισχυροί και γενναίοι, για να μπορείς να τους πανικοβάλεις με εχθρούς αυτού του τύπου. Είναι πολύ ισχυροί, για να σέρνονται πανικοβλημένοι πίσω από τους εμπόρους των πολυεθνικών. Οι λαοί της Δύσης, αν διαπιστώσουν ότι τους συμφέρει κάποια επιλογή διαφορετική από αυτήν των "αντιτρομοκρατών", θα την ακολουθήσουν. Θα αγνοήσουν τόσο τους τρομοκράτες όσο και τους "σωτήρες". Γιατί; Γιατί είναι ισχυροί. Γιατί είναι εκπαιδευμένοι να είναι γενναίοι. Γιατί ανήκουν σε κεφαλαιοκρατικά έθνη και δεν έχουν σχέση με το εβραιογυφταριό.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορά. Οι Εβραίοι είναι έμποροι και ως τέτοιοι σκέφτονται και επιβιώνουν. Οι έμποροι μπορούν ν’ ασκούν εσωτερική εξουσία μέσα στην οικογένειά τους με μέσον τη "σωτηρία" απέναντι σε εχθρούς τρομοκράτες. Οι έμποροι έχουν συμφέρον να εκπαι­δεύουν τα παιδιά τους να είναι δειλά. Γιατί; Γιατί τα εγκλωβίζουν μόνιμα στο μαγαζί τους και άρα υπό την εξουσία τους. Το κεφάλαιό τους βρίσκεται μέσα στο μαγαζί τους και όχι έξω από αυτό. Έχουν συμφέρον να παρουσιάζουν το έξω κόσμο σαν μονίμως εχθρικό, γιατί δεν τους απειλεί να είναι τα δειλά παιδιά τους μέσα στην "παράγκα". Ο "πάγκος" είναι το κεφάλαιο κι αυτό το κεφάλαιο μπορεί να αποδίδει κέρδη, χωρίς να βγαίνεις στον έξω κόσμο. Τα εμπορεύματα θα φτάσουν σ’ αυτόν είτε μέρα μεσημέρι, εξαιτίας της γενναιότητας των παραγωγών, είτε τα μεσάνυχτα, εξαιτίας της δειλίας των εμπόρων. Δεν υπάρχει λόγος να είναι γενναίοι όλοι αυτοί, εφόσον δεν "περιφέρονται" στον κόσμο. Η δειλία δεν τους καταστρέφει, γιατί στη χειρότερη περίπτωση τα "μαζεύουν" και φεύγουν όλοι μαζί. Κανένας δεν κάθεται να πολεμήσει και να θυσιαστεί για έναν "πάγκο", που μπορεί να στηθεί και σε άλλο μέρος.

Αντίθετα μ’ αυτούς οι κεφαλαιοκρατικοί πληθυσμοί λειτουργούν με άλλον τρόπο. Εκπαι­δεύονται να είναι γενναίοι, γιατί σε άλλη περίπτωση καταστρέφονται. Εκπαιδεύονται να είναι γενναίοι, γιατί κάποιοι από τα μέλη τους θα πρέπει να θυσιαστούν σε περίπτωση απειλής τους. Ταυτίζονται με το κεφάλαιό τους και δεν υπάρχει γι’ αυτούς η "σωτηρία" της μετακίνησης. Εξαιτίας αυτών των αναγκών προκύπτει η εκπαίδευσή τους. Όταν το κεφάλαιό σου είναι τα χωράφια σου, δεν έχεις συμφέρον να τρομοκρατείς τα παιδιά σου. Γιατί; Γιατί θα μαζευτούν στο σπίτι και κανένας δεν θα τολμά να ξεμυτίσει απ’ αυτό. Στο σπίτι όμως δεν υπάρχει κεφάλαιο. Αν τα παιδιά σου δεν είναι έξω στα χωράφια, θα καταστραφείς. Θα σου τ’ αρπάξουν οι εχθροί και κανένας δεν θα είναι εκεί για να τα προστατεύσει. Ακόμα κι αν δεν σου τ’ αρπάξουν, θα καταστραφείς, γιατί αυτά θα πάψουν ν’ αποδίδουν καρπούς και άρα κέρδη. Είναι θεμελιώδες δηλαδή για έναν κεφαλαιο­κράτη να εκπαιδεύει τα παιδιά του στη γενναιότητα, γιατί τα "βγάζει" στον έξω κόσμο και άρα εκεί θα δώσει τη μάχη του.

Τα ανάλογα συμβαίνουν και στο επίπεδο των εθνών. Επί αιώνες οι Εβραίοι επιβίωναν ως έθνος με τον αναξιοπρεπή τρόπο των εμπόρων. Τα παιδιά τους τα εκπαίδευαν να είναι δειλά και τα τρόμαζαν με τον έξω κόσμο. Γκετοποιούνταν, γιατί αυτό συνέφερε τον εσωτερικό ιμπεριαλισμό τους. Φίλος τους ήταν μόνον κάποιος άλλος Εβραίος και ασφαλές ήταν μόνον ό,τι ήταν εβραϊκό. Επειδή όμως ακόμα και οι εχθροί τους "ξεθύμαναν", φρόντιζαν από μόνοι τους να τους ισχυρο­ποιούν. Εβραίοι ήταν αυτοί οι οποίοι με προβοκάτσιες φανάτιζαν τους αντισιωνιστές. Εβραίοι δηλαδή προκαλούσαν τους διωγμούς των Εβραίων. Γιατί; Γιατί μπορούσαν ν’ ασκούν εσωτερικό ιμπεριαλισμό, παριστάνοντας τους "Μωυσήδες" των διωκόμενων. Εβραίοι δολοφόνοι ήταν αυτοί οι οποίοι σκότωναν Εβραίους, για ν’ "αποδείξουν" στους υπόλοιπους ομοεθνείς τους πόσο τους μισούσαν οι αντισιωνιστές.

Αυτοί οι Εβραίοι με την αυτήν νοοτροπία ανέλαβαν τον σχεδιασμό της Νέας Τάξης. Αυτοί έβαλαν τους Αμερικανούς να "εφεύρουν" την τρομοκρατία και να εμφανιστούν σαν "σωτήρες" της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επέλεξαν να είναι οι τρομοκράτες διαφορετικού θρησκεύματος από τους Δυτικούς, για να υπάρξει ο "εγκλωβισμός" τους στη "ζεστή" και χριστιανική αμερικανική "αγκαλιά". Αυτοί δημιούργησαν τον "πολυδιαφημισμένο" Μπιν Λάντεν. Έναν κακομοίρη πρώην χαφιέ των ΗΠΑ. Αυτοί τον αναζητούν και τον "βρίσκουν" πίσω απ’ όλα τα κακά. Όλα αυτά όμως μπορούν να λειτουργήσουν μόνον στο δειλό εβραϊκό μυαλό. Κανένας λαός και κανένα κράτος δεν μπορεί να "εγκλωβιστεί" στη λογική τους για μεγάλο διάστημα. Είναι θέμα χρόνου το "ξεφούσκωμα" της αμερικανικής αντιτρομοκρατικής "σταυροφορίας".

Αυτό ακριβώς έγινε σήμερα και γι’ αυτό οι ιμπεριαλιστές δεν προλαβαίνουν να εισπράττουν "σφαλιάρες". "Ξεφούσκωσε" το εβραϊκό εγχείρημα. "Ξεφούσκωσε" μάλιστα εκεί όπου το είχαν περισσότερο ανάγκη και ήταν στις περιπτώσεις του Ιράκ και της Κύπρου. Οι Εβραίοι υποτίμησαν τα χαρακτηριστικά τόσο των Ιρακινών όσο και των Κυπρίων και οι "σφαλιάρες" ήταν φυσικό να τους έρθουν αιφνιδιαστικά. Ήταν φυσικό από εκεί και πέρα οι Αμερικανοί να τρέχουν και να μην φτάνουν. Να εξευτελίζονται στο επίπεδο του ιμπεριαλισμού. Είναι εξευτελισμός για έναν ιμπερια­λιστή να εμφανίζεται απολογούμενος σε δικά του όργανα για τις δικές του πράξεις. Είναι εξευτελισμός για έναν ιμπεριαλιστή να φτάνει στο σημείο ο υπουργός των εξωτερικών του να τηλεφωνά στον κάθε απίθανο Κύπριο, για να εξασφαλίσει το "ναι" ενός λαού. Αυτά όλα τα έπαθαν οι Αμερικανοί, γιατί είναι άσχετοι οι ίδιοι και ταυτόχρονα "πληρώνουν" και τα λάθη των λάθος ανθρώπων που τοποθέτησαν ως διαχειριστές.

Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν σήμερα. Έχουν την ισχύ του ιμπεριαλιστή και δεν έχουν τη γνώση του. Έχουν τα μέσα και δεν έχουν τον τρόπο. Γνωρίζουν τι θέλουν και δεν ξέρουν πώς να το επιτύχουν. Στην προκειμένη περίπτωση γνώριζαν για παρά­δειγμα ότι έπρεπε να ελέγξουν πάση θυσία τη Μέση Ανατολή. Γνώριζαν ότι έπρεπε να ελέγξουν μαζί μ’ αυτήν και όλους τους παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν την πολιτική στην ευρύτερη πολιτική. Παράγοντες όπως η Κύπρος, το Ισραήλ κλπ.. Για να τα ελέγξεις όμως όλα αυτά, πρέπει να είσαι αποφασισμένος να πληρώσεις. Τίποτε δεν είναι δωρεάν. Όπου μπορείς χρησιμοποιείς το "μαστίγιο" και όταν αυτό απαγορεύεται, χρησιμοποιείς το "καρότο". Το "καρότο" όμως είναι ακριβό και πρέπει να το πληρώσεις. Όταν βάζεις το εβραιογυφταριό ν’ αποφασίζει για τις επιλογές ενός κεφαλαιοκρατικού συστήματος, είναι δεδομένο ότι θα κάνει λάθη. Είναι δεδομένο ότι με το θράσος του δειλού θα σε βάλει να χρησιμοποιήσεις το "μαστίγιο" με λάθος τρόπο και είναι επίσης δεδομένο ότι με τη μιζέρια του εμπόρου θα προσπαθήσει ν’ αποφύγει το κόστος του "καρότου".

Αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι το τι έγινε σ’ αυτές τις δύο περιπτώσεις, γιατί έγινε και τι έπρεπε να γίνει. Ποιο ήταν το πρόβλημα των Αμερικανών; Να ελέγξουν εις βάρος της Ευρώπης το σύνολο της Μέσης Ανατολής, που ανήκει στη "γειτονιά" της. Για να ελεγχθεί αυτό, θα πρέπει να εξασφαλιστούν ορισμένα πράγματα. Ποια είναι αυτά; Ο έλεγχος της παραγωγής του πετρελαίου και ο έλεγχος όλων εκείνων των παραγόντων που επηρεάζουν το πετρέλαιο ως προϊόν. Παρά­γοντες, που επηρεάζουν την τιμή του, τη διάθεσή του, αλλά ταυτόχρονα επηρεάζουν και το γενικό­τερο πλαίσιο της λειτουργίας του χώρου παραγωγής του.

Σ’ ό,τι αφορά το πρώτο συνέβαινε το εξής: Οι Αμερικανοί έλεγχαν το σύνολο των παραγωγών. Η Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα ήταν "Μπανανίες", που ελέγχονταν απόλυτα. Οι μόνοι παραγωγοί που δεν ελέγχονταν ήταν τα μεγάλα κράτη της περιοχής στα οποία οι λαοί του ήθελαν συμμετοχή στα κέρδη των εθνικών κεφαλαίων και δεν ανέχονταν "εμίρηδες". Δεν ανέχονταν τους κακομοίρηδες, που παρίσταναν τους "γαλαζοαίματους" εμίρηδες. Δεν ανέχονταν τους πρώην φουκαράδες της ερήμου και νυν "φίρμες" των πορνείων της Δύσης. Τα κράτη αυτά δεν ήταν πολλά. Ήταν μόνον δύο. Το Ιράν και το Ιράκ. Το Ιράν, εξαιτίας της θρησκευτικής επανάστασης, βγήκε από τον "χάρτη" της αγοράς με συνοπτικές διαδικασίες. Στην πραγματικότητα το πρόβλημα ήταν μόνον το Ιράκ.

Η προηγούμενη αμερικανική πολιτική στην περιοχή είχε καταφέρει και το έλεγχε. Οι Αμερικανοί δημιούργησαν το αιμοσταγές καθεστώς του Σαντάμ και αυτοί το προμήθευαν με όπλα και "νομιμότητα". Όλοι μαζί έκλεβαν το πετρέλαιο του Ιρακινού λαού και μοιράζονταν μεταξύ τους τα κέρδη. Οι Αμερικανοί εισέπρατταν τη μερίδα του λέοντος και ο Σαντάμ έγινε πλούσιος, ταΐζοντας ένα μεγάλο παρακράτος. Ο "συνεταιρισμός" ήταν ασφαλής, γιατί οι Αμερικανοί έλεγχαν και τις υπόλοιπες παραμέτρους, που τους μονιμοποιούσαν στην περιοχή. Έλεγχαν το κράτος του Ισραήλ —που με τη συμπεριφορά του "όριζε" τις ηγεσίες της περιοχής και καθόριζε τις τιμές του πετρελαίου— και ταυτόχρονα έλεγχαν και την Κύπρο. Έλεγχαν δηλαδή τους "παραγωγούς" της περιοχής, έλεγχαν τον "μπράβο" της περιοχής και έλεγχαν και την "πίσω πόρτα", που επέτρεπε στον "μπράβο" να αισθάνεται ασφαλής και στους ίδιους να είναι "κοντά" σ’ αυτήν.

Ο ρόλος της Κύπρου δηλαδή ήταν απόλυτα καθοριστικός για τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής. Ήταν το ακροβολισμένο χριστιανικό "αεροπλανοφόρο", που επέτρεπε στους Αμερικανούς να έχουν μόνιμη παραμονή στην περιοχή, χωρίς να προκαλούν τον αραβικό κόσμο. Όλα αυτά είχαν ένα κόστος, το οποίο φαινόταν λογικό σε σχέση με τα κέρδη που εισέπρατταν. Είχε κόστος το μερίδιο του Σαντάμ. Είχε κόστος η λειτουργία του μονίμως σε πολεμική εγρήγορση Ισραήλ. Είχε κόστος ο έλεγχος της Κύπρου. Δισεκατομμύρια δολάρια πλήρωναν οι Αμερικανοί, για να υπηρετήσουν όμως έναν σχεδιασμό, που τους πρόσφερε τρισεκατομμύρια δολάρια και βέβαια τον απόλυτο έλεγχο της Δύσης.

Όλα αυτά δηλαδή μεταφράζονταν σε δολάρια. Η αμερικανική οικονομία πλήρωνε δολάρια στον Σαντάμ, στο Ισραήλ και βέβαια και στην Κύπρο. Όλα αυτά διατηρούσαν σταθερό τον σχεδιασμό, εφόσον κανένας δεν τολμούσε να ξεφύγει από τον έλεγχο των Αμερικανών. Ο Σαντάμ φοβόταν τους Σοβιετικούς και βολευόταν με ό,τι του έδιναν τα "γεράκια" των ΗΠΑ. Το Ισραήλ, λόγω τακτικής, δεν μπορούσε ν’ αναπτύξει σοβαρή οικονομία και εξαρτιόταν τόσο από τον αμερικανικό προϋπο­λογισμό όσο και από τις εισφορές του παγκόσμιου σιωνισμού. Η Κύπρος φοβόταν τους Τούρκους και βολευόταν με την "παραοικονομία" που της επέτρεπαν να κάνει, προκειμένου να μειώσουν κάποια από τα έξοδά της.

Όλα αυτά τα δολάρια φαινόταν ακόμα και στους άσχετους και άπληστους Αμερικανούς λογικά, εφόσον η ύπαρξη της Σοβιετικής Ένωσης έδινε μεγάλη απόδοση στις "επενδύσεις" τους. Το μέγεθος δηλαδή των γεωπολιτικών συμφερόντων στην περιοχή ήταν τόσο "εκκωφαντικό", που το καταλάβαιναν και οι "κουφοί" της αντίπερα όχθης του ωκεανού. Όταν άρχισε η μεταπολεμική τάξη να καταρρέει, οι "κουφοί" άρχισαν να μην ακούνε. Η δεδομένη υπεροχή έναντι της Ευρώπης και η συνενοχή των ηγετών της άρχισε να εμφανίζει τα δολάρια αυτά περισσότερα απ’ όσο ήταν. Ταυτόχρονα άρχισαν να χάνουν τον έλεγχο και των άλλων παραγόντων. Ο Σαντάμ όχι μόνον ήταν ακριβός για την εποχή, αλλά ταυτόχρονα είχε αποθρασυνθεί και είχε αρχίσει τις "εξυπναδούλες".

Έχοντας με τα χρόνια δημιουργήσει ένα παρακράτος πανίσχυρο και ελέγχοντας μια μειο­νότητα του Ιράκ, την οποία είχε εκπαιδεύσει και ευνοήσει, άρχισε να αισθάνεται ηγέτης κράτους και όχι "λακές" των Αμερικανών. Σκεπτόμενος σαν ηγέτης, άρχισε να σκέφτεται "περίεργα". Άρχισε να συνεργάζεται με Ευρωπαίους, οι οποίοι κι αυτοί είχαν αρχίσει δειλά-δειλά να δοκιμάζουν την "τύχη" τους στον ιμπεριαλισμό. Άρχισε να έρχεται σε επαφή με τα κράτη της Ευρώπης και το χειρότερο ήταν ότι άρχισε να έρχεται σε επαφή με τις ευρωπαϊκής ιδιοκτησίας πολυεθνικές.

Την ίδια ώρα στην Κύπρο τα πράγματα εξελίσσονταν εξίσου άσχημα για τους Αμερικανούς. Η κυπριακή οικονομία είχε αναπτυχθεί σε βαθμό που να δίνει αυτοπεποίθηση τους Ελληνο­κυ­πρίους. Τι είδους αυτοπεποίθηση; Την πιο επικίνδυνη. Τους έδινε τη δυνατότητα να σκέφτονται ότι μπορούν να "πλειοδοτήσουν" έναντι της Τουρκίας στο επίπεδο των Τουρκοκυπρίων. Μπορού­σαν να τους προσφέρουν παραπάνω απ’ όσα τους πρόσφερε η Τουρκία με στόχο την επανένωση του νησιού. Είχαν μάλιστα το "θράσος" να σκέφτονται ως ελεύθερο κράτος και ν’ αγοράσουν και τους S300 από την ελεύθερη πλέον Ρωσία, αγνοώντας τις πιέσεις των Αμερικανών και βέβαια των Εβραίων.

Τα πράγματα δηλαδή δεν ήταν καλά για τους Αμερικανούς. Το Ιράκ είχε αρχίσει τους πλειοδοτικούς διαγωνισμούς, που κατέστρεφαν το πετρελαϊκό "σκηνικό" των ΗΠΑ, η Κύπρος είχε την πρόθεση να αγοράσει στρατηγικά όπλα, που θα ενίσχυαν τον δικό της αυτόνομο ρόλο στην περιοχή και το Ισραήλ είχε αρχίσει να χάνει την "αγορασμένη" συμπάθεια του δυτικού κόσμου. Έπρεπε να ενεργήσουν και μάλιστα έπρεπε να το κάνουν γρήγορα. Τι έπρεπε να κάνουν; Να βάλουν το χέρι στην "τσέπη". Έπρεπε να αντιμετωπίσουν την κατάσταση με ρεαλισμό και να ζήσουν με βάση τα νέα δεδομένα. Έπρεπε να πλειοδοτήσουν στο Ιράκ και όπου δεν μπορούσαν να το κάνουν αυτό, ν’ αφήσουν τους Ευρωπαίους ν’ αυξήσουν το μερίδιό τους.

Τα ανάλογα έπρεπε να κάνουν και στις άλλες δύο περιπτώσεις. Το Ισραήλ ήταν βέβαιο ότι, χωρίς το φόβητρο της Σοβιετικής Ένωσης, θα γινόταν ακόμα πιο πολυδάπανο. Θα απαιτούσε περισσότερο χρήμα για ν’ ακολουθεί την ίδια προβοκατόρικη πολιτική, εφόσον η παγκόσμια κατακραυγή δημιουργεί έξοδα. Αν δηλαδή οι ιμπεριαλιστές δεν πλήρωναν τους φασίστες του Ισραήλ, θ’ αναγκαζόταν το Ισραήλ να δημιουργήσει συνθήκες ανάπτυξης και αυτό σημαίνει ειρήνη στην περιοχή. Η ειρήνη όμως δεν συμφέρει αυτούς, που εξαιτίας του πολέμου παίρνουν τα πετρέλαια "τζάμπα". Η ειρήνη δεν συνέφερε τους Αμερικανούς και τους Σιωνιστές. Από τη στιγμή που δεν τους συνέφερε η ειρήνη, θα έπρεπε να πληρώσουν τον πόλεμο κι αυτό είναι ακριβό "σπορ". Η μόνη περίπτωση να κάνουν "οικονομία" ήταν να βάλουν στο "παιχνίδι" τούς Ευρωπαίους. Αν τους άφηναν ν’ αυξήσουν το μερίδιό τους στο Ιράκ, θα μπορούσαν να τους βάλουν να συμμετέχουν και στα έξοδα του Ισραήλ. Από τη στιγμή που δεν το έκαναν, ευνόητο ήταν ότι αυτοί θα χρεώνονταν μόνοι τους τα έξοδά του.

Κάτι ανάλογο γινόταν και στην Κύπρο. Έπρεπε να βρουν τρόπο να μονιμοποιήσουν και στη νέα περίοδο τα προηγούμενα προνόμιά τους στο νησί και αυτό ήταν βέβαιο ότι θα κοστίσει. Έπρεπε να κρατήσουν μακριά τους Ευρωπαίους από αυτήν και ταυτόχρονα να μπορούν να την ελέγχουν απόλυτα, παρ’ όλο που θα εμφανιζόταν ως ελεύθερο κράτος. Από αυτήν την πλευρά το σχέδιο Ανάν ήταν τέλειο για τους Αμερικανούς και γι’ αυτό άλλωστε συντάχθηκε. Τι δυνατότητες τους έδινε; Να αποκλείουν δια νόμου τη στρατιωτική παρουσία της Ευρώπης στην περιοχή, άσχετα με την τύχη της Κύπρου, η οποία τους συνέφερε να μπει στην Ε.Ε. για τους λόγους που περιγράψαμε πιο πάνω.

Ταυτόχρονα αυτό το σχέδιο τούς έδινε τη δυνατότητα να ελέγχουν ανά πάσα στιγμή τα πάντα στο νησί. Πώς; Με τον έλεγχο της δικαστικής εξουσίας, πράγμα πρωτοφανές στα παγκόσμια χρονικά για ελεύθερο υποτίθεται κράτος. Έχοντας ως δεδομένο ότι η συγκατοίκηση των δύο κοινοτήτων θα έχει τριβές, μπορούσαν να τις ελέγχουν με μέσον τη δικαστική εξουσία. Αυτοί θα ήταν εκείνοι οι οποίοι θα "φόρτιζαν" και θα "ξεφόρτιζαν" την Κύπρο, κάθε φορά που θα τους ενοχλούσε. Αυτοί θα ήταν που θα την εκβίαζαν ακόμα και με εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις ή ακόμα και με εκ νέου εισβολές "προστατών". Αυτοί μόνοι τους θ’ αποφάσιζαν πότε και με ποιους όρους θα εισέβαλαν στο νησί για να το "σώσουν". Όλα αυτά τα διασφάλιζε το σχέδιο Ανάν και ταυτόχρονα διασφάλιζε και τη μόνιμη βρετανική παρουσία στο νησί. Το σχέδιο του καραγκιόζη Ανάν ήταν τέλειο για τους ιμπεριαλιστές.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πως όλοι αυτοί οι στρατηγικοί στόχοι είναι απαραίτητοι, αλλά ταυτόχρονα είναι και ακριβοί. Ήταν δεδομένο ότι οι Αμερικανοί θα έπρεπε να πληρώνουν ακριβότερα για το ίδιο πετρέλαιο και χωρίς να έχουν ταυτόχρονα την αποκλειστικότητά του. Ήταν δεδομένο ότι, για να συνεχίσει το Ισραήλ την εγκληματική πολιτική του, θα έπρεπε να μείνουν ανοικτοί οι "πακτωλοί" των ΗΠΑ. Ήταν δεδομένο ότι, για ν’ αποδεχθεί ο κυπριακός λαός το σχέδιο Ανάν, θα έπρεπε να εκβιαστεί και αυτό απαιτεί χρήμα και μάλιστα πολύ, εφόσον είναι ακριβός ο εκβιασμός των πλουσίων. Όλα αυτά είναι δεδομένα. Όποιος θέλει να κάνει τον ιμπεριαλιστή, πρέπει να τα πληρώσει. Αν δεν μπορεί ή δεν θέλει να τα πληρώσει, κάθεται στο σπίτι του, χωρίς ν’ απειλεί το σύστημα στο σύνολό του. Απλά πράγματα, που είναι κατανοητά από τους απλούς ανθρώπους, αλλά όχι από τους Αμερικανούς. Οι Αμερικανοί ήθελαν να κάνουν "αγορές", χωρίς να "πληρώσουν" οι ίδιοι.

Τι έκαναν; Έβαλαν τους γύφτους τους Εβραίους να τους κάνουν "οικονομία". Τι θα κάνουν όμως οι "γύφτοι"; Θα πάρουν λάθος αποφάσεις. Θα βγουν στην αγορά και θα αφήνουν "φέσια" ή θ’ αγοράζουν με "πίστωση". Θα πληρώσουν όταν και εάν πουλήσουν. Θα πληρώσουν τα πρώτα θύματά τους με τα χρήματα που θα εισπράξουν από τα δεύτερα θύματά τους. Αυτή είναι η λογική τους, γιατί αυτή είναι η λογική των εμπόρων. Ό,τι είδαμε να συμβαίνει γύρω από τις περιπτώσεις στις οποίες αναφερόμαστε είναι λάθος και αυτό το λάθος το έκαναν οι Εβραίοι. Τα κουτορνίθια γύρω αλλά και πίσω από τον Κίσινγκερ και την Ολντμπράιτ. Σκεπτόμενοι ως γύφτοι, υποτίμησαν τους λαούς και έκαναν στρατηγικά λάθη. Νόμιζαν ότι τα "αυγά" τ’ "αλωνίζουν". Νόμιζαν ότι με τους πυραυλικούς "σμπάρους" θα τα χτυπούσαν όλα τα "τρυγόνια" μαζί.

Τι έκαναν; Έβαλαν τον "υπέροχο" στρατό των ΗΠΑ να καταλάβει το Ιράκ. Ανατρέποντας τον Σαντάμ, θεώρησαν ότι θα μπορούσαν να ακυρώσουν τα συμβόλαιά του με τους Ευρωπαίους και ταυτόχρονα θα μπορούσαν να παίρνουν το πετρέλαιο του Ιράκ "τζάμπα". Εκτός αυτού θέλησαν να βάλουν στο "κόλπο" και το Ισραήλ, για να μειώσουν τα έξοδά τους. Θα έβαζαν δηλαδή τον αγωγό του ιρακινού πετρελαίου να καταλήγει στη Χάιφα και αυτό θα τους απάλλασσε από έξοδα. Θα μειωνόταν η αμερικανική βοήθεια προς το Ισραήλ, που ήδη είχε αρχίσει να ενοχλεί τον αμερικανικό λαό και ταυτόχρονα θα μείωναν και τις δικές τους εισφορές, που ήδη είχαν αρχίσει να τους φαίνονται δυσβάστακτες.

Πού βρίσκεται το λάθος; Ότι η κατάκτηση ενός κράτους είναι η πιο ακριβή πράξη που μπορεί να επιχειρήσει ένας ιμπεριαλιστής. Μόνον τους γύφτους και τους Εβραίους τους "κατακτάς" χωρίς κόστος, γιατί αυτό επιδιώκουν. Επιδιώκουν να τους "κατακτήσεις", για να μπουν με συνοπτικές διαδικασίες στο σπίτι σου. Εξαιτίας αυτής της νοοτροπίας τους υποτίμησαν την αντίδραση του ιρακινού λαού και βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο. Ήδη το κόστος παραμονής των Αμερι­κανών στο Ιράκ κάνει ασύμφορη την ενέργειά τους. Ο ιρακινός λαός αντιστέκεται φυσιολογικά για έναν λαό και αυτό σημαίνει τεράστια έξοδα καταστολής. Ταυτόχρονα οι "γύφτοι" υποτίμησαν και το αντισιωνιστικό αίσθημα των Αράβων. Οι Ιρακινοί το πετρέλαιο το πίνουν, αλλά δεν το αφήνουν να φύγει προς το Ισραήλ. Σε μια περιοχή όπου οι άνθρωποι-βόμβες είναι μια καθημερινότητα, αυτοί φιλοδοξούν να διατηρούν σε λειτουργία έναν αγωγό χιλιάδων χιλιομέτρων. Θα κλέβουν το "αίμα" των Αράβων και θα το περνάνε μέσα από τις "αυλές" τους. Ούτε στον ύπνο τους δεν μπορεί να συμβεί αυτό.

Αφού το "έλυσαν" οικονομικά αυτό το θέμα, πήγαν τα "κουτορνίθια" να λύσουν και το θέμα της Κύπρου. Νόμισαν ότι αρκούσε το σχέδιο Ανάν και μερικά τηλεφωνήματα στους "Γιωργάκηδες" της περιοχής και οι λαοί θα το έτρωγαν το παραμύθι. Φερόμενοι ως γύφτοι, τι έκαναν; Υποτίμησαν και πάλι τους λαούς. Ακολούθησαν λάθος "σειρά" στις ενέργειές τους και την "πάτησαν". Τι έπρεπε να κάνουν και τι έκαναν; Έπρεπε πρώτα να θέσουν το σχέδιο Ανάν στην κρίση του Κυπριακού λαού και στη συνέχεια ν’ αρχίσουν να συζητάνε την ένταξη της ενιαίας πλέον Κύπρου στην Ε.Ε.. Το γεγονός δηλαδή ότι τόσο η Ε.Ε. όσο και οι ΗΠΑ είχαν συμπλέοντα συμφέροντα και τους συνέφερε να ενταχθεί η Κύπρος στην Ευρώπη, έπρεπε να το χρησιμοποιήσουν ως μέσο εκβια­σμού του κυπριακού λαού και όχι σαν μέσο για να κάνουν "οικονομία".

Με δεδομένο δηλαδή ότι τους συνέφερε η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. και ταυτόχρονα οι Κύπριοι την επιθυμούσαν, ήταν εύκολη η παγίδευσή τους. Με το "καρότο" της Ε.Ε. ήταν εύκολο να πάρουν το "ναι" που τους βόλευε. Γιατί δεν το έκαναν; Γιατί είναι γύφτοι. Γιατί, αν ακολουθούσαν τη σωστή σειρά, θα τους κόστιζε. Αν δηλαδή πρώτα ένωναν την Κύπρο με βάση το "εξάμβλωμα" του Ανάν, θα έπρεπε αυτοί να πληρώσουν το κόστος της Ένωσης. Για να καταφέρει η ενιαία Κύπρος να πιάσει τους "δείκτες-προϋποθέσεις" της Ε.Ε., θα έπρεπε να χρηματοδοτηθεί η οικονομία της. Δεν μπορούσε η ελληνοκυπριακή πλευρά από μόνη της να πληρώσει τα κριτήρια της Ε.Ε. για το σύνολο του νησιού. Άρα θα έπρεπε οι Αμερικανοί, οι οποίοι θα προσπαθούσαν να επιβάλουν το σχέδιο Ανάν και ταυτόχρονα επιθυμούσαν την ένταξη της ενιαίας Κύπρου στην Ε.Ε., να τη χρηματοδοτήσουν.

Το γυφταριό όμως —και πάλι λόγω νοοτροπίας— υποτίμησε τα πράγματα. Τι έκανε; Υπο­τίμησε τους λαούς. Υποτίμησε καί τους Ευρωπαίους καί τους Κυπρίους. Έβαλε τη μισή Κύπρο στην Ευρώπη με τα κριτήρια της ελληνοκυπριακής πλευράς και μετά έθεσε το σχέδιο Ανάν στην κρίση του κυπριακού λαού. Γιατί; Γιατί, αν έμπαινε η Κύπρος υπό αυτές τις συνθήκες στην Ε.Ε., το κόστος της ενοποίησης θα το πλήρωναν οι Ευρωπαίοι και οι Κύπριοι. Ακολουθώντας δηλαδή τη λάθος σειρά, η αμερικανική πλευρά έχασε τη δυνατότητα να εκβιάζει τους Κυπρίους με τη λαχτάρα τους να "μπουν" στην Ευρώπη. Το αποτέλεσμα; Η "σφαλιάρα". Ο κυπριακός λαός μπήκε στην Ε.Ε. και στη συνέχεια τους έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια, αφήνοντάς τους ξεκρέμαστους. Απέτυχαν στο σύνολο των στόχων τους.

Ό,τι φοβούνταν μέχρι τώρα οι Αμερικανοί και οι Εβραίοι, σήμερα μπορεί να εξελιχθεί σε μια εφιαλτική πραγματικότητα. Η Ευρώπη μπορεί εκτός των άλλων να διαθέτει και στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο. Ο "άξονας" της ηπειρωτικής Ευρώπης καταφέρνει για πρώτη φορά στην ιστορία να έχει πρόσβαση στη Μέση Ανατολή. Ό,τι δεν κατάφερε ο Ναπολέων ή ο Χίτλερ με τόνους αίματος, το κατάφεραν οι σημερινοί Ευρωπαίοι "ηγέτες" κατά λάθος. Το μεγαλύτερο ιμπεριαλιστικό κατόρθωμα της Ευρώπης τής το προσέφεραν οι "εβραιόγυφτοι" των ΗΠΑ και πιστώνεται στους υποταγμένους αστούς της. Απέτυχαν αιμοσταγείς Ευρωπαίοι δικτάτορες, που ήθελαν να ελέγχουν τον κόσμο μόνοι τους και το κατάφεραν αυτοί οι οποίοι δεν θέλουν να ελέγχουν τον κόσμο. Αν η ίδια η Ευρώπη μεθόδευε το Κυπριακό, δεν θα το κατάφερνε με τόση επιτυχία εις βάρος των Αμερικανών. Αν το επιχειρούσε, σίγουρα θα είχαμε σύγκρουση με ανεξέλεγκτες προεκτάσεις.

Γιατί είναι τόσο σημαντικό το "όχι" των Κυπρίων; Γιατί απλούστατα αλλάζει τους συσχετισμούς δυνάμεων σε μια περιοχή ζωτικής σημασίας για τον έλεγχο του κόσμου. Αυτό το "όχι" επιτρέπει πλέον και στην Ευρώπη να εκβιάζει το Ισραήλ, με αποτέλεσμα να μπει και η ίδια γερά στο παιχνίδι των πετρελαίων. Δεν μπορεί πλέον το Ισραήλ να αγνοεί τη δύναμη που ελέγχει το "αεροπλανο­φόρο" της ανατολικής Μεσογείου. Θυμάται κανείς τι έγινε, όταν ξεκίνησε η τελευταία "τζιχάντ" των Παλαιστινίων; Οι Ευρωπαίοι πήγαν στο Ισραήλ νωρίτερα από τους Αμερικανούς, για να "βοη­θήσουν" στη επίλυση του προβλήματος. Το επίσημο Ισραήλ όμως ούτε καταδέχθηκε να τους "φτύσει". Δεν τους υποδέχθηκε καν ως αξιωματούχους. Ο επίτροπος της Ε.Ε. περιφερόταν για δύο μέρες στα ξενοδοχεία του Τελ Αβίβ, σαν να ήταν εμπορικός αντιπρόσωπος της επαρχίας. Ας τολμήσουν μετά από αυτές τις εξελίξεις να τον αγνοήσουν οι Ισραηλινοί.

Γι’ αυτόν τον λόγο —και μετά από αυτές τις δραματικές για τους Αμερικανούς εξελίξεις— ο φουκαράς ο Πάουελ τηλεφωνούσε ακόμα και σε εξωραϊστικούς συλλόγους της Κύπρου, για να εξασφαλίσει το "ναι". Παρακαλούσε τον οποιονδήποτε νόμιζε ότι ελέγχει έστω και μερικές ψήφους. Ζητιάνευε το "ναι" και αυτό είναι τραγικό για έναν ιμπεριαλιστή. Ο αυθεντικός ιμπερια­λιστής σε σφάζει και τον ευγνωμονείς επειδή ασχολείται μαζί σου. Ο ιμπεριαλιστής σου τα παίρνει όλα και τον βοηθάς στο "κουβάλημα". Οι χριστιανοί ιμπεριαλιστές σκότωναν τον κόσμο, για να του προσφέρουν "αιώνια ζωή". Αυτοί είναι "πατέρες" του σύγχρονου ιμπεριαλισμού. "Παιδιά" αυτών είναι οι τελευταίοι μεγάλοι ιμπεριαλιστές που γνωρίζουμε. Ό,τι έκαναν, το έκαναν για το "καλό" των θυμάτων τους.

Οι Εγγλέζοι άρπαζαν τον πλανήτη, για να τον αναπτύξουν. Οι Γερμανοί διεκδικούσαν τα κράτη, για να τα εκπολιτίσουν. Οι Γάλλοι σκόρπιζαν τον θάνατο, για να "διαφωτίσουν" τους λαούς. Όλα τα έχει δει η ανθρωπότητα, εκτός από αυτό που συνέβη στις μέρες μας. Ζητιάνος ιμπερια­λιστής, ποτέ δεν υπήρξε στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτό είναι το παγκόσμιο ρεκόρ των Αμερικανών και των Εβραίων γύφτων. Αυτό ήταν απόλυτα αναμενόμενο να συμβεί από κάποιον που έχει γνώσεις να παρακολουθεί τα συμβαίνοντα. Όταν βάζεις γύφτους αρχιτέκτονες να σου χτίσουν φτηνό "κάστρο", να μην σου φαίνεται παράξενο αν αυτό μοιάζει με "αντίσκηνο". Τι να τον κάνεις τον τοίχο από πανάκριβη πέτρα, όταν μπορείς να βάλεις ένα φτηνό παραβάν, ζωγρα­φισμένο σαν λιθοδομή; Έτσι σκέφτονται οι γύφτοι, γιατί έτσι έχουν εκπαιδευτεί να σκέπτονται. Τους ενδιαφέρει το φτηνό που "φαίνεται" και όχι το ακριβό που "είναι". Τους ενδιαφέρει το φτηνό, που θα τους επιτρέψει να κάνουν "αρπαχτή" και τίποτε άλλο.

Αυτή η αναπάντεχη επιτυχία της Ευρώπης —όπως ήταν φυσικό— κάποιους, όχι απλά τους ανησύχησε, αλλά τους εξόργισε. Τους εξόργισε σε σημείο να εκραγούν. Σε σημείο να ξεχάσουν τη δεοντολογία της εξουσίας. Να ξεχάσουν τη "γλώσσα" της διπλωματίας. Να ξεχάσουν την ψευδοβιτρίνα της δημοκρατίας. Ποιοι ήταν αυτοί οι οποίοι έχασαν τον έλεγχο; Μήπως οι Αμερικανοί; Όχι βέβαια. Περισσότερο τρόμαξαν οι Ευρωπαίοι λακέδες των Αμερικανών. Γιατί; Γιατί πάντα, περισσότερο και από τους τυράννους, την ανατροπή τη φοβούνται τα σκουπίδια που τους περιβάλλουν. Στις επαναστάσεις περισσότερο φοβούνταν οι επιστάτες-μαστιγωτές των φεου­δαρχών, παρά οι ίδιοι οι φεουδάρχες. Στις εθνικές απελευθερώσεις φοβούνται περισσότερο οι δωσίλογοι προδότες που παραμένουν στις πατρίδες τους, παρά οι κατακτητές που αποχωρούν.

Αυτός ήταν κι ο λόγος που ο μεγαλύτερος πανικός από την απρόβλεπτη ευρωπαϊκή επιτυχία υπήρξε στην Ευρώπη. Οι Ευρωπαίοι προδότες ήταν αυτοί οι οποίοι φοβήθηκαν. Αυτοί, που, βλέποντας την "επιτυχία" αυτήν, φοβήθηκαν μήπως και "ξεθαρρέψουν" ευρωπαϊκές κοινωνικές δυνάμεις, τις οποίες θεωρούν εχθρικές. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για "πυώδη" φαινόμενα. Βγήκε το σκουπίδι ο Φερχόικεν εξοργισμένος και κατηγόρησε τους πάντες και τα πάντα για το "όχι" των Κυπρίων. Μας ανέλυσε βέβαια και το πώς αντιλαμβάνεται τη δημοκρατία. Η δημοκρατία κατά τον καραγκιόζη αυτόν είναι θεμιτή μόνον όταν επικυρώνει αποφάσεις των ισχυρών. Αυτό μας είπε λίγο-πολύ ο "αρμόδιος" επίτροπος για τη διεύρυνση της Ευρώπης.

Ο "αρμόδιος" για τη διεύρυνση των συμφερόντων της Ευρώπης μάς είπε ότι δεν θα εργαζόταν τόσο επίμονα και επίπονα για την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε., αν δεν έπαιρνε διαβεβαιώσεις από την Ελλάδα και την ηγεσία της ότι θα "έψηνε" τους Κύπριους να πουν το "ναι". Το "ναι", που συμφέρει τους Αμερικανούς και όχι τους Ευρωπαίους. Προφανώς η Ευρώπη μέσα στο διαταραγμένο μυαλό του δεν ανήκει στους Ευρωπαίους, αλλά στα "αφεντικά" του. Πρωτοφανή πράγματα. Ένας Ευρωπαίος εξοργίστηκε, επειδή δεν εξυπηρετήθηκαν τα συμφέροντα των Αμερι­κανών. Ένας Ευρωπαίος εξοργίστηκε, γιατί ερήμην του ευνοήθηκαν τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Ο σύγχρονος "Μέτερνιχ" εξοργίστηκε, επειδή δεν υπηρετήθηκαν τα συμφέροντα των "Οθωμα­νών". Ένας Ευρωπαίος —και μάλιστα όχι τυχαίος— αλλά ένας πολίτης της ισχυρής Γερμανίας.

Αυτά τα σκουπίδια υπηρετούν τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Ένας καραγκιόζης που πληρώνεται από τον γερμανικό λαό εξοργίστηκε, επειδή οι Κύπριοι με την επιλογή τους ευνόησαν τα συμφέροντα των Ευρωπαίων και κυρίως των Γερμανών. Αυτά τα σκουπίδια περιφέρονται στους λαβύρινθους των Βρυξελών. Σκουπίδια, προδότες αυτών που τους πληρώνουν. Σκουπίδια, που κάνουν ανοικτή κατασκοπία εις βάρος των πραγματικών εργοδοτών τους και υπέρ των "προστατών" τους. Αυτοί είναι οι αστοί. Άσχημα και θλιβερά ανθρωπάκια, που όλη τους η ζωή είναι μια "καρέκλα". Ας θυμηθεί κάποιος τον Φερχόικεν και ας σκεφτεί σε ποιο Σύμπαν και σε ποιον γαλαξία θα μπορούσε αυτή η "μούρη" να "επιτύχει" στη ζωή του, χωρίς να διοριστεί σε κάποιο δημόσιο πόστο. Μπακάλικο σε γειτονιά δεν είναι άξιος να κρατήσει. "Γραφειοκράτες" τους λένε τώρα αυτούς που κάποτε τους ονόμαζαν ευνούχους.

Τα ανάλογα έγιναν σε όλα τα κράτη. Το φαινόμενο Φερχόικεν δεν ήταν το μοναδικό. Όλες οι "ευρωπαϊκές" ηγεσίες θεώρησαν τους εαυτούς τους προδομένους από το "όχι" των Κυπρίων. Ακόμα και στην ίδια την Ελλάδα υπήρξαν τα φαινόμενα αυτά. Βγήκε ο γνωστός αποστάτης και κατηγόρησε —με πρωτοφανή για τα πολιτικά και διπλωματικά δεδομένα τρόπο— τόσο τον Πρόεδρο της Κύπρου όσο και τον ίδιο τον κυπριακό λαό. Αυτός ο οποίος για χιλιάδες λάθος λόγους δεν κρεμάστηκε από τον ελληνικό λαό, βγήκε και κατηγόρησε συνέλληνες, επειδή δεν έπεσαν θύματα των γύφτων. Αυτός ο οποίος και μόνον που υπάρχει αποτελεί προσβολή για την ανθρώπινη ύπαρξη. Αυτός ο οποίος αποδεικνύει καθημερινά ότι ακόμα και το πιο φωτεινό νησί μπορεί να βγάλει τους πιο σκοτεινούς ανθρώπους. Αυτός ο οποίος αποδεικνύει ότι "μία φορά προδότης …για πάντα προδότης".

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι εξελίξεις είναι πλέον ραγδαίες και ανεξέλεγκτες. Είναι ίσως η πρώτη φορά στην ιστορία του κόσμου κατά την οποία οι ισχυροί της Γης ακολουθούν τις εξελίξεις και δεν τις διαμορφώνουν. Με τα στρατηγικά τους λάθη και τις κακές επιλογές τους έφτασαν στο σημείο να μην μπορούν να κάνουν "πίσω" και το "μπρος" να μην τους συμφέρει. Δημιούργησαν μια δυναμική, την οποία από τη μια δεν μπορούν να σταματήσουν στην εξέλιξή της και από την άλλη δεν μπορούν να ελέγξουν τα φαινόμενα που αυτή "παράγει". Ένα τέτοιο φαινόμενο είναι και το Σύνταγμα της Ε.Ε..  Θεωρητικά τα πάντα γίνονται με βάση τον σχεδιασμό τους. Οι Αμερικανοί επεδίωξαν να μετατρέψουν την Ε.Ε. σε ένα αδύναμο ομόσπονδο υπερκράτος και άρα οι ίδιοι βρίσκονται πίσω από την ανάγκη αυτού του γίγαντα για τη θέσπιση ενός συνταγματικού πλαισίου λειτουργίας. Τα επεδίωξαν, γιατί θεωρούσαν ότι τους ευνοούν.

Όλα αυτά όμως ισχύουν μόνον θεωρητικά. Γιατί; Γιατί απλούστατα όλα αυτά μπορούν να υπηρετήσουν τους στόχους τους μόνον για όσο διάστημα ελέγχουν όλες τις παραμέτρους που μπορούν να επηρεάσουν τη λειτουργία της Ευρώπης. Παραμέτρους, όπως είναι το νομικό πλαίσιο, με βάση το οποίο λειτουργούν κάποια "ιδιόμορφα" κράτη και βέβαια παραμέτρους όπως είναι η οικονομία. Τα πάντα δηλαδή εξαρτώνται από τα "αν", που αφορούν τον έλεγχο. Με τα "αν" όμως δεν μπορείς να κυβερνάς αυτοκρατορίες. Τα απρόβλεπτα "αν" μετέτρεψαν την κραταιά Βαβυλώνα σε μία σωρό ερειπίων μέσα στην έρημο. Τα απρόβλεπτα "αν" μετέτρεψαν τις τρομερές Θήβες σε τουριστική ατραξιόν για τους αργόσχολους της Δύσης. Οι Αμερικανοί στηρίχθηκαν σε πολλά αβέβαια "αν", για να δώσουν την άδειά τους να συνταχθεί το ευρωπαϊκό Σύνταγμα.

Όμως, οι συνταγματικοί νόμοι έχουν τη δική τους δυναμική. Μερικές θεμελιώδεις αρχές τις περιλαμβάνουν είτε το θέλει κάποιος είτε όχι. Ένα Σύνταγμα, δηλαδή, είτε το αποφεύγεις πλήρως είτε αναγκαστικά αποδέχεσαι κάποιες διατάξεις του. Διατάξεις πανίσχυρες, που προβλέπουν την ισονομία και την ισοπολιτεία. Διατάξεις πανίσχυρες, που διασφαλίζουν τη δημοκρατική λειτουργία και την αρχή της πλειοψηφίας. Διατάξεις, που προέκυψαν μέσα από τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες και είναι εκ των δεδομένων εχθρικοί προς την οποιαδήποτε αυθαίρετη εξουσία. Το πρόβλημα δηλαδή είναι ότι αναγκαστικά το ευρωπαϊκό Σύνταγμα θ’ ακολουθήσει την "πεπατη­μένη" και όσο και να ευνοεί στον σχεδιασμό του τους εμπνευστές του, είναι βέβαιο ότι θα έχει διατάξεις που θ’ αποτελούν "αχίλλειο πτέρνα" γι’ αυτούς.

Τι εννοούμε; Το εξής απλό. Για παράδειγμα, ο αμερικανικός σχεδιασμός στηρίζει την πεποίθησή του ότι θα ελέγχει την Ε.Ε. χάρη στην παρουσία της Βρετανίας μέσα σ’ αυτήν και χάρη στα συμπλέοντα συμφέροντα με τις αστικές και κυρίως "σοσιαλίζουσες" ευρωπαϊκές ηγεσίες. Όλα αυτά όμως μπορεί ν’ αποδειχθούν "χάρτινα" τη στιγμή που έχουν δημιουργήσει ένα ατσάλινο συνταγματικό "λεπίδι". Τι σημαίνει αυτό; Ότι μόνον θεωρητικά μπορούν να λειτουργήσουν όλα όσα έχουν οι αφελείς "πλανητάρχες" μέσα στα κεφάλια τους. Αυτά ισχύουν μόνον για όσο διάστημα ελέγχουν τις συγκρούσεις συμφερόντων μέσα στην Ε.Ε.. Συμφερόντων όλων των τύπων και όλων των επιπέδων. Από τα συμφέροντα ενός απλού πολίτη του οποιουδήποτε κράτους-μέλους μέχρι τα συμφέροντα του συνόλου των κρατών της Ε.Ε..

Είναι δυνατόν όμως αυτό να συμβεί; Πώς είναι δυνατόν να ελέγχουν οι Αμερικανοί τα δεκάδες εκατομμύρια των ατομικών συμφερόντων, όταν αυτά θα έρχονται σε σύγκρουση με την κάθε εθνική κρατική εξουσία; Πώς είναι δυνατόν να ελέγχουν τα δεκάδες εθνικά κρατικά συμφέροντα, όταν αυτά θα έρχονται σε σύγκρουση με την ομοσπονδιακή υπερεθνική εξουσία των Βρυξελλών; Πώς είναι δυνατόν να ελέγχουν το τεράστιο συλλογικό ευρωπαϊκό συμφέρον, όταν θα  αυτό έρχεται σε σύγκρουση με το επίσης τεράστιο συμφέρον των ΗΠΑ;

Όλες αυτές οι συγκρούσεις συμφερόντων θα φτάνουν εκεί όπου δεν συμφέρει τους Αμερικανούς. Θα φτάνουν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια και άρα θα φτάνουν στο ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Θα φτάνουν στις κάλπες και άρα στους όρους της δημοκρατίας που θα διασφαλίζει το Σύνταγμα αυτό. Θα φτάνουν στο "ατσάλινο λεπίδι", που αναγκαστικά θα στρέφεται εναντίον ενός "χάρτινου" σχεδιασμού. Αυτές οι συγκρούσεις συμφερόντων δημιουργούν συνθήκες "τριβής" και όπου υπάρχει "τριβή" υπάρχει "φθορά" και αν αυτή αφεθεί ανεξέλεγκτη, δημιουργεί "ρήγματα". Τα πράγματα δηλαδή δεν είναι απλά. Σιγά-σιγά άτομα, λαοί και κράτη, που αντιλαμβάνονται ότι θίγονται τα συμφέροντα τους από τον υπάρχοντα φιλοαμερικανικό σχεδιασμό, θ’ αρχίσουν να στρέφονται εναντίον του, χρησιμοποιώντας τα μέσα τα οποία από αφέλεια των ισχυρών τους δόθηκαν.

Η Βρετανία, για παράδειγμα, είναι χρήσιμη για τους Αμερικανούς με τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα. Με τον τρόπο που υπηρετεί τα συμφέροντα των ισχυρών της και όχι αυτά του λαού της. Είναι χρήσιμη για τους Αμερικανούς με τους λόρδους της, με την θεσμοθετημένη κοινωνική της ανισότητα και την ιδιόμορφη εκπαίδευση του λαού της. Όλα αυτά λειτουργούν προς την κατεύθυνση που ευνοεί τους Αμερικανούς, χάρη στη γενικότερη λειτουργία του ίδιου του βρετανικού κράτους. Μια λειτουργία, που βασίζεται στους εθνικούς του νόμους. Το πρόβλημα στο σημείο αυτό είναι ότι σταδιακά αυτοί οι ιδιόμορφοι και απάνθρωποι εθνικοί νόμοι θ’ αρχίσουν να συγκρούονται με το ευρωπαϊκό Σύνταγμα, το οποίο συνυπέγραψε και η Βρετανία, εκτελώντας τις εντολές των "αφεντικών" της.

Αυτό όμως δεν είναι απλό. Γιατί; Γιατί σταδιακά οι Βρετανοί πολίτες, που θίγονται από την έλλειψη εθνικού συνταγματικού νόμου, θα στρέφονται στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, προκειμένου να δικαιωθούν σε βασικές και θεμελιώδεις απαιτήσεις τους. Ένας συνταγματικά "άστεγος" λαός θα βρει συνταγματική "στέγη" στην αντίπερα όχθη του καναλιού. Κάθε φορά που ο εθνικός τους νόμος θα "δικαιώνει" τους "γαλαζοαίματους", οι Βρετανοί θα στρέφονται στην Ευρώπη, η οποία δεν αναγνωρίζει ατομικές ή ταξικές υπεροχές. Κάθε φορά που ως Βρετανοί θα αδικούνται από τα εθνικά δικαστήρια, θα στρέφονται ως Ευρωπαίοι στα αντίστοιχα ευρωπαϊκά. Οι αποφάσεις αυτών των δικαστηρίων θ’ αρχίσουν να "διαβρώνουν" τον εθνικό νόμο και η Βρετανία θ’ αρχίσει να χάνει τα χαρακτηριστικά τα οποία ευνοούν την αμερικανική πολιτική και τα οποία θεωρήθηκαν ως δεδομένα, προκειμένου να δημιουργηθεί η Ε.Ε..

Τι θα γίνει σ’ αυτήν την περίπτωση; Η Βρετανία θα έρθει αντιμέτωπη με τα εθνικά της "ένστικτα". Θα βρεθεί μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα, το οποίο όμως σε καμία περίπτωση δεν ευνοεί τον σχεδιασμό των Αμερικανών. Ποιο είναι αυτό το δίλημμα; Η Βρετανία είτε θα πρέπει ν’ αποχωρήσει από την Ε.Ε., προσπαθώντας να σώσει ενστικτωδώς τον ιδιόμορφο τρόπο λειτουργίας της, είτε θα πρέπει να παραμείνει μέσα σ’ αυτήν, γνωρίζοντας ότι αργά αλλά σταθερά θα πρέπει να ευθυγραμμιστεί με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη. Τα κράτη, που πέρασαν μέσα στα Συντάγματά τους τούς "καρπούς" του διαφωτισμού και τους οποίους η Βρετανία επί αιώνες απέφευγε όπως ο διάολος το λιβάνι. Ό,τι και να κάνει όμως, θα αχρηστευτεί για τα "αφεντικά" της. Γιατί; Γιατί στην πρώτη περίπτωση θ’ "απομονωθεί" και δεν θα ΜΠΟΡΕΙ να επηρεάζει τις εξελίξεις εκ των έσω, όπως έχει σχεδιαστεί να κάνει. Στη δεύτερη περίπτωση θα ενσωματωθεί στην Ε.Ε. και δεν θα ΘΕΛΕΙ να επηρεάζει τις εξελίξεις εκ των έσω, όπως έχει σχεδιαστεί να κάνει.

Σταδιακά δηλαδή ο βρετανικός λαός θα βρει συνταγματικό "καταφύγιο" στην Ε.Ε. και θ’ αρχίσει να αποκτά δικαιώματα, που αυτήν τη στιγμή δεν έχει. Δικαιώματα, που δεν κατάφερε ν’ αποκτήσει ούτε με επαναστάσεις. Αυτά τα δικαιώματα, σε συνδυασμό με τη δημοκρατική λειτουρ­γία, μπορούν ν’ αποσυνδέσουν τη Βρετανία από το αμερικανικό "άρμα", γιατί απλούστατα τα συμφέροντα των πολλών Ευρωπαίων πολιτών της δεν θα ταυτίζονται με τα συμφέροντα των Αμερικανών ιμπεριαλιστών και των Βρετανών λακέδων τους. Τα συμφέροντα των πολλών Βρετανών πολιτών δεν θα ταυτίζονται με τα συμφέροντα των "γαλαζοαίματων" της κοινωνίας τους. Αυτά τα μαζικά συμφέροντα θα είναι που στο μέλλον θα επιλέγουν τις ηγεσίες της Βρετανίας και αυτό είναι βέβαιον ότι θα δημιουργήσει προβλήματα.

Το ίδιο αρνητικό μπορεί να γίνει το ευρωπαϊκό Σύνταγμα και για τη γενικότερη λειτουργία της Ε.Ε.. Μέσα στα πλαίσια της δημοκρατικής λειτουργίας μπορούν ν’ αλλάξουν οι ηγεσίες όλων των κρατών. Μπορούν να πάνε σε χέρια που δεν συμφέρουν τους Αμερικανούς. Σε χέρια δεξιά —είτε κεφαλαιοκρατικά είτε εργατικά— και ως εκ τούτου αντιαστικά και αντιαμερικανικά. Ήδη άρχισαν τα ευρωπαϊκά κράτη, μπροστά στην οικονομική κρίση που τα μαστίζει, να ενεργοποιούν τα δεξιά ένστικτά τους. Δεξιές κυβερνήσεις όμως κάτω από την πίεση των ψηφοφόρων τους μπορούν ν’ αποφασίσουν διαφορετικές πολιτικές από αυτές που μέχρι τώρα εφάρμοζαν κατόπιν εντολών οι φιλοαμερικανικές και ψευδοδιεθνιστικές "σοσιαλιστικές" κυβερνήσεις.

Αν ακροδεξιοί πάρουν τον έλεγχο υπουργείων, που έχουν σχέση με την απασχόληση, είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν ραγδαίες εξελίξεις. Γιατί; Γιατί οι ακροδεξιοί είναι φανατικοί των κλειστών αγορών και αυτό δεν συμφέρει τους Αμερικανούς. Οι ακροδεξιοί δεν συμπαθούν τους ευνούχους του δημοσίου και οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι η μεγάλη "ασπίδα" του νεοταξικού σχεδιασμού. Το πρώτο κράτος που θα παρασυρθεί από τα δεξιά του ένστικτα μπορεί να παρασύρει το σύνολο της Ε.Ε.. Το πρώτο κράτος που για παράδειγμα θα θεωρήσει ως σωτήρια πολιτική την "κλειστή" προστατευτική πολιτική, θα δημιουργήσει πρόβλημα στους Αμερικανούς.

Αρχικά θα στραφεί εναντίον των εισαγωγών από τις "Μπανανίες", αλλά στο τέλος μπορεί να καταλήξει να στραφεί εναντίον και των προϊόντων των ίδιων των αμερικανικών πολυεθνικών. Τι θα κάνουν τότε οι ΗΠΑ; Αν οι μελλοντικές ηγεσίες της Ε.Ε. εκλεγούν με βάση αυτό το κριτήριο, τι θα κάνουν; Θα ακυρώσουν τις εκλογές; Θα αμφισβητήσουν τις επιλογές των λαών και θα "διορίσουν" τους δικούς τους ανθρώπους; Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για "παγίδα". Σήμερα οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν απειλούν τα αμερικανικά συμφέροντα, γιατί δεν έχουν τη δυνατότητα να σπρώξουν τα κοινά και ενιαία συμφέροντά τους μέσα από έναν κοινό και ενιαίο νόμο. Ταυτόχρονα δεν αντιδρούν στις ερασιτεχνικές μεθοδεύσεις τους, γιατί τα πράγματα δεν έχουν αγγίξει τα όρια. Λίγο τα ψευτοβολέματα, λίγο η άγνοια και εύκολα καθηλώνονται στην παθητική στάση την οποία βλέπουμε. Τι θα γίνει όμως αν όλα αυτά πάψουν να ισχύουν. Αν δηλαδή η οικονομική κρίση γίνει οριακή και ταυτόχρονα εμφανιστούν νέα πρόσωπα, πρεσβεύοντας νέες πολιτικές; Νέα πρόσωπα, που θα καταλάβουν "θρόνους" τεραστίων διαστάσεων;

Έστω ότι για παράδειγμα η Γαλλία φτάνει στα όρια και βλέπει ότι δεν μπορεί να επιβιώσει με βάση τον υπάρχοντα σχεδιασμό. Τα εκατομμύρια των ανέργων θα πιέζουν την κυβέρνησή της να πάρει μέτρα για την απασχόληση. Τι είδους μέτρα μπορεί να πάρει; Το μόνο που μπορεί να κάνει υπό τη διαδικασία του επείγοντος είναι ν’ αναζητήσει την κάλυψη των δικών της αναγκών από τη δική της βιομηχανική παραγωγή. Θα πρέπει να "επανιδρύσει" τη βιομηχανία της. Αυτό όμως θα έρχεται αντιμέτωπο με την πολιτική της Ε.Ε. η οποία, υποτασσόμενη στους Αμερικανούς, επιβάλει την ανοικτή αγορά. Αυτό θα στρέψει τα εκατομμύρια των Γάλλων ανέργων εναντίον της Ε.Ε.. Η πίεση θα είναι μεγάλη, γιατί τα εκατομμύρια αυτών των ανέργων είναι και ψηφοφόροι. Τι όμως είναι πιο εύκολο; Να φύγει η Γαλλία από την Ε.Ε. ή να εξαναγκάσει την ίδια την Ένωση να αλλάξει πολιτική; Η Γαλλία έχει το "βάρος" να το κάνει αυτό.

Σ’ αυτό το σημείο ο αναγνώστης μπορεί να καταλάβει γιατί είπαμε πιο πάνω ότι πιθανή σύγκρουση συμφερόντων μέσα στα κράτη ή μέσα στην Ε.Ε. μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές των ηγεσιών. Η κρίση μπορεί να στείλει τους αμερικανόθρεφτους "Γιωργάκηδες" κατ' ευθείαν στα σκουπίδια. Αυτοί οι οποίοι σήμερα εκλέγονται πρωθυπουργοί χάρη σε "καλά" δημοσιεύματα των New York Times ή της Washington Post σύντομα θα θεωρηθούν "ύποπτοι. Όταν ο λαός αγωνιά για την επιβίωσή του, δημιουργεί συνθήκες πλειοδοτικού διαγωνισμού. Δεν ακούει τους ελέω Αμερικανών "κληρονόμους" τύπου Ντόρας ή Γιωργάκη. Ψηφίζει εκείνον που του υπόσχεται αυτά τα οποία καλύπτουν τις ανάγκες του. Ψηφίζει αυτόν που θα του δώσει περισσότερα από τους λακέδες των Αμερικανών. Σε τέτοιου είδους συνθήκες δηλαδή εκείνοι οι οποίοι θα πλειο­δοτήσουν είναι αυτοί που πάντα πλειοδοτούν σε τέτοιες περιπτώσεις και είναι οι εθνικιστές. Αν αυτοί οι εθνικιστές αντιλαμβάνονται ταυτόχρονα και τα κοινά ευρωπαϊκά συμφέροντα με τον ίδιο τρόπο, μιλάμε για καταστροφή του σχεδιασμού. Μιλάμε για τον εφιάλτη των Αμερικανών. Θα τους αποκλείσουν από την Ευρώπη και θ’ αρχίσουν να τους ανταγωνίζονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.

Αυτό για την Ευρώπη είναι πολύ εύκολο να το κάνει, εφόσον δεν φοβάται τις ΗΠΑ. Δεν τις φοβάται σε κανένα επίπεδο. Η Ευρώπη είναι ένας γίγαντας εν ναρκώσει και αλίμονο σ’ όποιον σταθεί μπροστά του, όταν αποκαταστήσει την "επαφή" του με το περιβάλλον. Δεν υπάρχει αυτήν τη στιγμή δύναμη στον κόσμο, που να έχει τη δυνατότητα να επιβάλει ακόμα και δια της βίας στην Ευρώπη μια πολιτική την οποία δεν επιθυμεί η ίδια. Η Ευρώπη είναι ένας γίγαντας της οικονομίας, της πολιτικής και μπορεί ανά πάσα στιγμή να γίνει τέτοιος και στο στρατιωτικό επίπεδο. Σήμερα είναι θύμα του ιμπεριαλισμού, γιατί αυτό επιθυμούν οι προδότες που την κυβερνούν. Αν αλλάξουν τα πρόσωπα αυτά, θα γίνει η πιο θεαματική ανατροπή στην παγκόσμια ιστορία.

Δεν θα περάσει πολύς καιρός και αυτό θα το δούμε. Πολλοί από τους προδότες, που σήμερα είναι διάσημοι ταγοί της, θα βλέπουν την ιστορία να εξελίσσεται πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Οι Φερχόικεν και οι Μητσοτάκηδες που την κυβερνούν σύντομα θ’ απομονωθούν …και η Ευρώπη δεν υπήρξε ποτέ γενναιόδωρη με τους προδότες της. Η ανθρωπότητα θα "ξαναθυμηθεί" τους εφιάλτες της. Όποιοι υποτιμούν την Ευρώπη, θα πρέπει να ξαναδιαβάσουν την ιστορία. Η Ευρώπη έχει γεννήσει πραγματικά καθάρματα της ιστορίας. Η δύναμη που γέννησε την αποικιο­κρατία, τον Ναπολέοντα ή τον Χίτλερ δεν θα είναι εύκολη στον έλεγχό της, αν αρχίσει να συσπειρώνεται γύρω από τα συμφέροντά της.

 

 

 

 

                 Παναγιώτης Τραϊανού

Δημιουργός της θεωρίας του "ΥΔΡΟΧΟΟΥ"