Στο Ιρακ σήμερα "γράφεται" το τέλος της ιστορίας.

 

Ο αμερικανικός "αετός" παγιδεύτηκε στους βάλτους γύρω από τη Βαγδάτη

και είναι πιο ευάλωτος από ποτέ.

 

Τώρα, που δεν μπορεί να "πετάξει",

είναι ευκαιρία να ξεκινήσει ο θρίαμβος της ανθρωπότητας

εις βάρος των τυράννων της.

 

 

 

Έντρομη η ανθρωπότητα βλέπει σε απευθείας μετάδοση τον πόλεμο στο Ιράκ. Βλέπει ένα πρωτοφανές —για τα σύγχρονα δεδομένα— μακελειό, που της ξυπνάει "αναμνήσεις" του Μεσαίωνα. Βλέπει εκατόμβες νεκρών και μια εξουσία αναίσθητη απέναντι στον ανθρώπινο πόνο. Μια εξουσία προκλητικά αδιάφορη απέναντι στις ανθρώπινες αντιδράσεις. …Ο Θεός να βάλει το "χέρι" Του, λένε οι άνθρωποι και στρέφουν το κεφάλι τους προς τον ουρανό. Ο Θεός έβαλε το "χέρι" Του. Από εδώ και πέρα το θέμα είναι το τι θα κάνουν οι άνθρωποι, για να βοηθήσουν τους εαυτούς τους. Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν το περίφημο …"συν Αθηνά και χείρα κίνει".

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί απλούστατα ό,τι ήταν δυνατόν να προκύψει, είτε ως θεία επέμβαση γι' αυτούς που πιστεύουν στο Θεό είτε ως τύχη γι' αυτούς που δεν πιστεύουν, έχει γίνει. Είτε, δηλαδή, εξαιτίας θείας παρέμβασης είτε εξαιτίας της τύχης, τα δεδομένα ευνοούν τους ανθρώπους.

Οι ΗΠΑ, όποιο κι αν είναι το τελικό αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης, θα χάσουν τα αυτοκρατορικά προνόμιά τους. Είτε κερδίσουν είτε χάσουν τη μάχη του Ιράκ, θα χάσουν τον πόλεμο της παγκόσμιας επικυριαρχίας. Γιατί; Γιατί ακολούθησαν αυτοκτονική στρατηγική. Αυτή η εντελώς λανθασμένη στρατηγική των "πλανηταρχών" είναι η μεγάλη ευκαιρία της ανθρωπότητας. Μια λανθασμένη στρατηγική, που είναι αποτέλεσμα κάποιων δεδομένων και όχι αποτέλεσμα τυχαίων συγκυριών. Ποια είναι αυτά τα δεδομένα, που τις οδήγησαν στο μέγα σφάλμα;

Ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν βρέθηκαν τόσο μεγάλοι βλάκες στην κορυφή του συστήματος εξουσίας. Ποτέ το σύστημα δεν κινδύνευσε με ολική κατάρρευση εξαιτίας λανθασμένων χειρισμών των εξουσιαστών. Το σύστημα εξουσίας ποτέ δεν έκανε "περίπατο" στη μακραίωνη πορεία του. Όταν αδικείς εκατομμύρια ανθρώπων, ποτέ δεν σ' αφήνουν να κάνεις "περίπατο". Το σύστημα όμως επιβίωσε χάρη στην ευφυΐα των χειριστών του. Χειριστών, που παρακολουθούσαν μέρα και νύχτα τα θύματά τους και πάντα έκαναν αυτό που έπρεπε την ώρα που έπρεπε. Άθλιοι δολοφόνοι-εξουσιαστές τού επέτρεψαν τη μακροημέρευση, γιατί είχαν τις ικανότητες να χρησιμοποιήσουν την ισχύ του εις βάρος των ανθρώπων. Άθλιοι υπάνθρωποι, που όμως ήταν ευφυείς. Άθλιοι υπάνθρωποι, που όμως είχαν γνώσεις. Αντιμετώπισαν επαναστάσεις που απειλούσαν τα πάντα με κατάρρευση, σε εποχές που δεν ήταν εύκολες για κανέναν. Σε εποχές που από τη μια οι επιλογές του συστήματος ήταν ελάχιστες και από την άλλη η βίαιη αντίδραση του πεινασμένου και ταλαιπωρημένου ανθρώπου ήταν ένας μονόδρομος γι' αυτόν. Όλοι αυτοί οι εξουσιαστές είχαν μόνιμα ως κοινό χαρακτηριστικό μεταξύ τους την ευφυΐα. Ήταν ευφυείς. Ήταν εκπληκτικά ευφυείς.

Ήταν άνθρωποι που γνώριζαν με απόλυτο τρόπο πώς λειτουργεί το σύστημα και βέβαια γνώριζαν πώς αντιδρούν τα θύματά τους. Γνώριζαν τι τους ωφελούσε και τι όχι. Γνώριζαν τι ήταν μέσα στα πλαίσια του δυνατού για να τους προσφέρει το σύστημα και η ισχύς του ως "εργαλείο", για να ασκήσουν την εξουσία τους. Γνώριζαν πού και πότε έπρεπε να υποχωρήσουν και πού και πότε να δώσουν τον υπέρ πάντων αγώνα. Γνώριζαν πότε να προκαλούν μαζικά φαινόμενα και πότε όχι. Γνώριζαν πώς να εκμεταλλεύονται τέτοιους είδους φαινόμενα.

Με τον τρόπο αυτόν αντιμετώπισαν την επανάσταση των πεινασμένων δουλοπάροικων και με τον ίδιο τρόπο αντιμετώπισαν την επανάσταση των επίσης πεινασμένων εργατών. Με την ευφυΐα και τη γνώση τους νίκησαν τη Γαλλική Επανάσταση και με τα ίδια χαρακτηριστικά πέρασαν μέσα από τη "φωτιά" της οκτωβριανής επανάστασης. Χρησιμοποίησαν το "ξίφος" και το "τσεκούρι" εις βάρος των ανθρώπων, αλλά αυτό το έκαναν αφού πρώτα είχαν χρησιμοποιήσει το μυαλό τους. Όλοι αυτοί οι ευφυείς άνθρωποι πέτυχαν να περάσουν το σύστημα από τους "υφάλους" των ανθρώπινων αγώνων και να το διατηρήσουν πανίσχυρο μέχρι τις ημέρες μας.

Εδώ ακριβώς μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης τον λόγο που απαιτείται γνώση και ευφυΐα από την πλευρά των εξουσιαστών. Αν σήμερα —ως δια μαγείας— "ξυπνούσαν" οι αυτοκράτορες της Ρώμης, θα γελούσαν με τους αυτοδίδακτους ιμπεριαλιστές της Ουάσιγκτον. Θα γελούσαν καί με τον "πλανητάρχη" καί με τους αυτοκρατορικούς στρατηγούς του. Θα γελούσαν με τον ψυχοπαθή Μπους καί με τα κουτορνίθια που τον συμβουλεύουν. Με κουτορνίθια τύπου Τσέινι, Ράμσφλεντ, Ράις, Περλ, Γούλφοβιτς. Γιατί; Γιατί μ' αυτούς όχι ιμπεριαλισμό δεν μπορείς να ασκήσεις, αλλά δεν μπορείς να διαχειριστείς ούτε καφετέρια σε εμπορικό δρόμο των ΗΠΑ. Είναι τόσο αφελείς και άσχετοι, που ούτε αυτήν την καφετέρια θα μπορούσαν να τη διατηρήσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι βέβαιον ότι θα έκαναν το σφάλμα που θα τους ανάγκαζε να την κλείσουν.

Με ανθρώπους σαν κι αυτούς οι τρομεροί αυτοκράτορες της Ρώμης "έπαιζαν" και δεν μοιράζονταν την εξουσία. Με ανθρώπους σαν κι αυτούς τάιζαν τα λιοντάρια, για να προστατεύσουν την υγεία τους. Για να μην τα ταΐζουν μυαλά και άρα τα επιβαρύνουν με χοληστερίνη. Τα τάιζαν με απλό κρέας. Τέτοιο απλό "κρέας" είναι αυτοί οι οποίοι έπρεπε να είναι γεμάτοι "μυαλό". Τέτοια απλά "κρέατα" είναι αυτοί οι οποίοι περνάνε τη "γραμμή" στον Λευκό Οίκο. Ο Μπλερ δεν ανήκει σ' αυτήν την περίπτωση. Με σκουπίδια οι Ρωμαίοι τάιζαν μόνον τα γουρούνια. Σ' ό,τι αφορά τον ίδιο τον "πλανητάρχη", μ' αυτόν δεν τάιζαν τίποτε, για να μην το δηλητηριάσουν. Με τέτοιους κάφρους —προσφάτως ανανήψαντες αλκοολικούς— διασκέδαζαν τα πλήθη στο Κολοσσαίο. Τους έδιναν ένα σκληρό μπισκότο, για να πνιγούν προς τέρψιν του κοινού. Μετά τους έθαβαν έξω από την πόλη.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί ο ιμπεριαλισμός δεν είναι κάτι το απλοϊκό, ούτε στη σύλληψη ούτε και στην εφαρμογή του. Δεν αρκεί να έχεις ξίφος ή πιστόλι για να τον εξασκείς. Όταν έχεις απέναντί σου εκατομμύρια ανθρώπων που σε μισούν και θέλουν ν' αντιδράσουν, αυτά δεν φτάνουν. Απαιτούνται πολύ περισσότερα πράγματα από τα απλά όπλα. Γι' αυτόν τον λόγο μιλήσαμε για καφετέρια. Οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές σκέφτονται τόσο απλοϊκά και τόσο ηλίθια, που δεν βλέπουν παραπάνω από ένα "μέτρο" μπροστά τους. Η σημερινή τους στρατηγική είναι τόσο αφελής και βραχυπρόθεσμη, που μοιάζει με την εξής κατάσταση. Είναι σαν να έχει κάποιος καφετέρια και, μόλις αντιληφθεί ότι ένας πελάτης του έχει γεμάτο πορτοφόλι, να τρέξει να τον ληστέψει. Ιδιοκτήτης και σερβιτόροι συνεργάζονται και με τη βία αφαιρούν το πορτοφόλι από τον πελάτη. Αυτό, όσο αποδοτικό κι αν είναι σε στιγμιαίο επίπεδο, δεν μπορεί να έχει συνέχεια. Ακόμα κι αν έχεις τα "μέσα", για να μην τιμωρηθείς για την πράξη σου, είναι θέμα χρόνου η καταστροφή. Μακροπρόθεσμα η καφετέρια θα χάσει τους πελάτες της και θα κλείσει. Μακρο­πρόθεσμα για λίγα εφήμερα κέρδη θα χαθεί μια μεγάλη επένδυση. Αυτό έκαναν οι "πλανητάρχες" σήμερα στο Ιράκ.

Για ένα ασήμαντο και βραχυπρόθεσμο κέρδος ρίσκαραν την επιβίωση της ίδιας της αυτο­κρατορίας. Για τα χρήματα, που προκύπτουν εξαιτίας μιας ανοικοδόμησης του Ιράκ, "κίνησαν" μηχανισμούς του συστήματος, που "κινούνται" μόνον για σοβαρά θέματα και βέβαια για την επιβίωσή του ίδιου του συστήματος. Στο σημείο αυτό βρίσκεται η άγνοιά τους. Δεν γνωρίζουν τι ακριβώς είναι ο ιμπεριαλισμός και πώς τον ασκείς. Ισχυρός και άρα πετυχημένος ιμπεριαλιστής είναι αυτός ο οποίος μπορεί να εκμεταλλεύεται τα εκατομμύρια των ανθρώπων και όχι αυτός ο οποίος μπορεί να τα εξοντώσει. Ίσα-ίσα που συμβαίνει το αντίθετο. Αν μπορείς και με το "χαμόγελο" να τους εκμεταλλεύεσαι, είσαι ο πιο πετυχημένος ιμπεριαλιστής, γιατί απλούστατα δεν αποτελείς στόχο ανατροπής. Όταν φτάνεις στο σημείο να επιδείξεις όπλο, σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα. Σημαίνει ότι έχεις εντοπιστεί και ότι πρέπει ν' αγωνιστείς για την επιβίωσή σου.

Οι μεγαλύτεροι και πιο πετυχημένοι ιμπεριαλιστές ήταν αυτοί που υπόσχονταν "σωτηρία" και λατρεύονταν σαν "σωτήρες". Οι συνάδερφοί τους, που επιχείρησαν το ίδιο με μέσον τα όπλα και τον τρόμο, δεν επιβίωσαν. Ο ιμπεριαλισμός του χριστιανισμού της "αγάπης" επιβίωσε και όχι ο ιμπεριαλισμός του Ταμερλάνου με το "ξίφος". Οι χριστιανοί έχουν εξοντώσει εκατομμύρια ανθρώπων, έχουν καταστρέψει πολιτισμούς και από το στόμα τους βγαίνουν μόνον λόγια "αγάπης". Σε σκοτώνουν για το "καλό" σου και όχι επειδή σε μισούν. Τα ίδια αιματοβαμμένα χέρια που σκοτώνουν τους γονείς είναι αυτά τα οποία "ευλογούν" τα παιδιά των γονέων αυτών. Ο ιμπεριαλισμός του Ισλάμ, για παράδειγμα, γι' αυτόν τον λόγο δεν επιβίωσε. Η ρητορική του δεν το επέτρεψε. Ενώ η ισλαμική κοινωνία και εξουσία είναι κατά πολύ ηπιότερες της χριστιανικής, η ρητορική τους είναι προκλητική. Εκστομίζουν εύκολα απειλές θανάτου κι αυτό τους κάνει ευάλωτους. Προκαλούν συσπειρώσεις των αντιπάλων τους και μεγιστοποιούν την ισχύ των εχθρών τους. Δεν κάνουν ό,τι οι χριστιανοί, που πάντα σκοτώνουν στο όνομα των "υψηλών" και των "ωραίων" και διχάζουν ακόμα και τα θύματά τους. Οι ισλαμιστές εμφανίζονται εύκολα ως σκοταδιστές φονταμενταλιστές, ενώ οι κατά πολύ χειρότεροί τους χριστιανοί σε σκοτώνουν στο όνομα της δημοκρατίας και της προόδου.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι μαζί με τις ανθρώπινες κοινωνίες εξελίσσονται και οι μεθοδολογίες του ιμπεριαλισμού. Εξελίσσεται ο ιμπεριαλισμός και τα "εργαλεία" του. Όποια αυτοκρατορία δεν εξέλιξε τον ιμπεριαλισμό της με βάση τα δεδομένα της εποχής στην οποία καλούνταν να λειτουργήσει, δεν επιβίωσε. Αν το καταλάβει αυτό ο αναγνώστης, μπορεί να καταλάβει τη βλακεία και την άγνοια των σημερινών "πλανηταρχών". Μπορεί να καταλάβει αυτά τα οποία έπρεπε να καταλαβαίνουν κι αυτοί. Όσο πιο προηγμένη η κοινωνία τόσο πιο προηγμένα είναι τα μέσα με τα οποία ασκείται ο ιμπεριαλισμός. Όσο όμως πιο προηγμένα είναι αυτά τα μέσα, τόσο πιο μεγάλη γνώση χρειάζεται στη χρήση τους. Γιατί; Γιατί τα μέσα δεν γίνονται περίπλοκα εξαιτίας κάποιας διαστροφής των εξουσιαστών. Τα μέσα γίνονται πιο περίπλοκα, επειδή ακριβώς οι αντίπαλοι της εξουσίας είναι πιο ισχυροί. Αντίπαλοι, που, λόγω αυτής της ισχύος, προκάλεσαν την "αναβάθμιση" των μέσων, προκειμένου ν' αντιμετωπιστούν.

Τα μέσα δηλαδή με τα οποία ασκείται ο ιμπεριαλισμός "κινούνται" ανάμεσα σε κάποια όρια. Αν το εργαλείο που ασκείται ο πρωτόγονος ιμπεριαλισμός μοιάζει με άλογο, είναι εύκολο κι απλοϊκό στη χρήση του. Όσο πιο πολύ το ταΐζεις, τόσο πιο μεγάλο γίνεται. Όσο πιο πολύ το γυμνάζεις, τόσο πιο δυνατό γίνεται. Όσο πιο πολύ το χτυπάς, τόσο πιο γρήγορο γίνεται. Αν τώρα το εργαλείο που ασκείς τον ιμπεριαλισμό είναι ένα αεροπλάνο, δεν είναι δυνατόν να αγνοείς τα χαρακτηριστικά του και να το χειρίζεσαι σαν άλογο. Όσο και να το ταΐζεις δεν μεγαλώνει. Όσο και να το χτυπάς δεν πετά πιο γρήγορα. Το αεροπλάνο είναι ένα αντικείμενο, που έχει εξ αρχής προσδιορισμένα τα χαρακτηριστικά του. Αν δεν σε ικανοποιεί, είτε στο μέγεθος είτε στην ταχύτητά του, πρέπει να το καταστρέψεις και να κατασκευάσεις άλλο. Αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, προσαρμόζεσαι σ' αυτά που έχεις. Μαθαίνεις να ασκείς τον ιμπεριαλισμό με βάση τα χαρα­κτηριστικά του εργαλείου που διαθέτεις. Αν δεν σεβαστείς αυτά τα χαρακτηριστικά του, είναι θέμα χρόνου να την "πατήσεις". Είναι θέμα χρόνου όχι απλά να μην πάρεις αυτά που μπορεί να σου δώσει, αλλά να πέσεις και να τσακιστείς μαζί του.

Αναφερόμαστε σ' αυτά τα παραδείγματα όχι τυχαία. Αν κάνει κάποιος μια γρήγορη αναδρομή στο ιστορικό του ιμπεριαλισμού, θα δει ότι όλα αυτά έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Επί αιώνες ο ιμπεριαλισμός έμοιαζε με ένα τέτοιο άλογο. Ένα "άλογο", που, όταν πολεμούσε τους αντίπαλούς του, τους κατέστρεφε στην κυριολεξία. Τους "κατάπινε". Τους άρπαζε το κεφάλαιο, οικειοποιούνταν τις υποδομές τους και κατέστρεφε τους πληθυσμούς τους. Ένα "άλογο", που έμοιαζε με τα άλογα–τέρατα του Διομήδη. Για όσο διάστημα οι Ρωμαίοι "τάιζαν" το αιμοσταγές κι ανθρωποφάγο "άλογο" της Ρώμης με νέες κατακτήσεις, το μεγάλωναν. Νέες κατακτήσεις σήμαιναν νέο κεφάλαιο προς ιδιωτικοποίηση και νέους πληθυσμούς προς εκμετάλλευση. Όσο πιο πολύ το "γύμναζαν" —μέσω των πολέμων— τόσο πιο ισχυρό γινόταν. Όσο πιο πολύ το πίεζαν, για ν' αντιδρά γρήγορα, τόσο πιο γρήγορα κινούνταν κάθε φορά που έπρεπε να διασφαλίσει τα συμφέροντά του. Η έλλειψη "τροφής" και η "νωχέλεια" το απειλούσαν. Σε μια τέτοια περίπτωση οδηγούνταν σταδιακά στην ατροφία, γινόταν αργό κι αυτό το έκανε εύκολο στόχο των εχθρών του.

 Όμως, τη λειτουργία αυτού του απλού στο χειρισμό, αλλά αιμοσταγούς ιμπεριαλιστικού μέσου, την επέτρεπε η κατάσταση της κοινωνίας της εποχής εκείνης. Την επέτρεπε η μονολιθικότητα του τότε υπάρχοντος κεφαλαίου, που περιοριζόταν αποκλειστικά και μόνον στη μορφή της γης. Την επέτρεπε η άγνοια και η αμορφωσιά των πληθυσμών. Για όσο διάστημα το κεφάλαιο περιοριζόταν στη μορφή αυτή και οι πληθυσμοί ήταν αγράμματοι, τα "άλογα" του ιμπεριαλισμού κάλπαζαν και κατάπιναν τα πάντα στο πέρασμά τους. Για όσο διάστημα υπήρχαν στον πλανήτη άγνωστες "γωνιές" που ανακαλύπτονταν, τα "άλογα" κάλπαζαν και "κατάπιναν" τα νέα εδάφη μαζί με τους πληθυσμούς τους. Από τις πιο μικρές φυλές μέχρι τα πιο μεγάλα κι ανεπτυγμένα πολιτισμικά μοντέλα οι πάντες ήταν στόχοι τους. Ήταν στόχοι για το κεφάλαιό τους, το οποίο είχαν ανάγκη οι "ίπποι" για να τραφούν. Οι "ιππείς" τους στηρίζονταν στην ισχύ των "αλόγων" και οι λαοί ήλπιζαν να τα εξοντώσουν, για ν' απαλλαγούν από αυτά. Αυτό όμως ήταν δύσκολο, γιατί έπρεπε να νικηθούν στρατοί ανίκητοι. Κάθε φορά που οι λαοί αντιδρούσαν, τους "ποδοπατούσαν" τα τέρατα. Χριστιανισμός και Ισλάμ ήταν οι κυρίαρχοι "ίπποι" εκείνης της εποχής.

Όταν στη συνέχεια η ανθρωπότητα βελτίωσε το επίπεδό της, ανάγκασε και τον ιμπεριαλισμό να προσαρμοστεί στις νέες εξελίξεις. Η ανθρωπότητα δεν ανεχόταν πλέον τα "άλογα" της αποικιοκρατίας και δεν τους επέτρεπε να "καλπάζουν". Ο κόσμος ξαφνικά έγινε πολύ μικρός και δεν υπήρχαν νέα "λιβάδια" για ν' ανακαλυφθούν και να προσφερθούν στα "άλογα". Στα ανθρωποφάγα "άλογα", που, εξαιτίας του τρόπου λειτουργίας τους, ήταν υποχρεωμένα να "καλπάζουν", προκειμένου να επιβιώσουν. Γιατί ήταν υποχρεωτική αυτή η "κίνηση"; Γιατί, όταν κυρίαρχη είναι η φεουδαρχία, για να μένουν "ήρεμοι" οι πληθυσμοί, πρέπει να τους "στρέφεις" προς τα έξω, λόγω του ότι η στατικότητα απειλεί τα φέουδα. Αν οι λαοί, που πέφτουν θύματά της, δεν ελπίζουν σε νέες κατακτήσεις, θα εποφθαλμιούν τα φέουδα των κυρίων τους. Όταν λοιπόν με την πάροδο των αιώνων και τη συνεχή κατακτητική δραστηριότητα τελείωσαν τα διαθέσιμα "λιβάδια" του πλανήτη, οι "ίπποι" έφτασαν σε αδιέξοδο. Εκείνη την κρίσιμη στιγμή έπρεπε να ληφθούν αποφάσεις. Οι εξουσιαστές έπρεπε να στύψουν τα μυαλά τους, για να βρουν τη λύση της επιβίωσης του ιμπεριαλισμού. Η λύση βρέθηκε και ο ιμπεριαλισμός μεταλλάχθηκε.

 Στην εποχή του βιομηχανικού κεφαλαίου ο ιμπεριαλισμός έπαψε να είναι το "άλογο" που κατακτά νέα εδάφη. Δεν υπήρχαν άλλα εδάφη, που να είναι διαθέσιμα. Ο ιμπεριαλισμός αναγκαστικά έπρεπε να μεταλλαχθεί για να επιβιώσει. Ο ιμπεριαλισμός έπρεπε να επιβιώσει με δεδομένο ότι δεν θα μπορούσε πλέον να επεκτείνεται στο χώρο. Το καλπάζον "άλογο" της φεουδαρχίας μεταλλάχθηκε σε ένα στατικό αιμοβόρο "θηρίο", που απλά φυλάγει το "λιβάδι"-κατάκτηση του προηγούμενου "αλόγου" το οποίο διαδέχθηκε. Ένα "θηρίο", που μοιάζει με "λέοντα" και το οποίο αναπτύσσεται με διαφορετικό τρόπο μέσα σε έναν σταθερό χώρο. Εκείνη ήταν η εποχή του εθνικισμού. Τα κυρίαρχα παγκοσμίως "άλογα" συνεννοήθηκαν μεταξύ τους και "μεταλλάχθηκαν" σχεδόν ταυτόχρονα. Κατάλαβαν ότι δεν τους συνέφερε η μεταξύ τους σύγκρουση για τα λίγα εναπομείναντα "λιβάδια" και έγιναν στατικά θηρία.

Το κάθε μεγάλο κυρίαρχο εθνικό κράτος μετέτρεψε την αποικιακή του περιουσία σε σφαίρα επιρροής. Έδωσαν μια ψευδοελευθερία στις πρώην αποικίες τους κι απλά τις "έσερναν" πίσω τους εξαιτίας των αναγκών τους. Τους έδωσαν πίσω τα χωράφια, αλλά τις σοδειές τους τις λυμαίνονταν με μερικά τρακτέρ, που παρήγαγαν στις βιομηχανίες τους. Τα νέα κράτη εγκλωβίστηκαν μέσα σ' αυτήν την κατάσταση, γιατί οι ισχυροί συνωμοτούσαν εις βάρος τους. Σε όποιον και να στρεφόσουν την ίδια συμπεριφορά θ' απολάμβανες. Δεν ήταν κουτοί οι ιμπεριαλιστές. Δεν χαλούσαν την "πιάτσα", προκειμένου να εντάξουν ένα ασήμαντο κράτος στο άρμα τους. Δεν εκβιομηχάνιζαν τα κράτη-παρίες, προκειμένου να τα αρπάξουν από τον αντίπαλό τους και να τα εντάξουν στο δικό τους "άρμα". Το πολύ-πολύ να έδιναν ένα παραπάνω τρακτέρ στην ίδια τιμή.

Ο ιμπεριαλισμός εκείνος ήταν πανίσχυρος, γιατί οι πάντες είχαν ανάγκη τα βιομηχανικά θηρία και τα θηρία είχαν την αυτογνωσία που τα προστάτευε από λάθη. Μετέτρεψαν το βιομηχανικό κεφάλαιο σε κυρίαρχο και υποβάθμισαν την αξία του κεφαλαίου της γης. Η ιδιομορφία του κεφαλαίου αυτού είναι ότι μπορεί ν' αναπτύσσεται σε περιορισμένο χώρο. Τα βιομηχανικά κράτη αναπτύσσονταν, χωρίς να έχουν ανάγκη νέες κατακτήσεις. Με τη βιομηχανική τους ανάπτυξη εκμεταλλεύονταν το πρωτογενές κεφάλαιο των άλλων. Τα θηρία μεγάλωναν μέσα στα εθνικά τους "κλουβιά".

Όταν σε κάποια στιγμή αυτά τα "κλουβιά" δεν τα χωρούσαν, άνοιγαν οι "πόρτες" τους και τα θηρία αφήνονταν να συγκρουστούν μεταξύ τους. Από τη σύγκρουση αυτή αλληλοακρωτηριά­ζονταν κι επέστρεφαν στα "κλουβιά" τους στο μέγεθος που θα τους επέτρεπε να επαναλάβουν την προηγούμενη πορεία ανάπτυξης. Το θηρία δηλαδή δεν "κατασπάραζαν" το ένα το άλλο, όπως συνέβαινε με τα "άλογα" της φεουδαρχίας. Τα θηρία "πάλευαν" σώμα με σώμα μέχρι να εμφανιστεί ο νικητής. Τσάκιζε το ένα το κορμί του άλλου, αλλά δεν το "κατασπάραζε". Κατέστρεφε ο ένας το κεφάλαιο ή τις υποδομές του άλλου, αλλά δεν οικειοποιούνταν τίποτε που δεν μπο­ρούσε να "μετακινηθεί". Λεηλατούσε το ένα το άλλο —συνήθως τεχνογνωσία— αλλά επέστρεφαν όλοι στις "φωλιές" τους με τις λείες τους.

Η δύναμη αυτού του σχεδιασμού ήταν μεγάλη, γιατί τα θηρία συμμετείχαν σε ένα παιχνίδι που το γνώριζαν και τα διατηρούσε σταθερά στην κορυφή του κόσμου. Ένα άτυπο συμβούλιο κορυφής καθόριζε τα πάντα. Η ασφάλεια του σχεδιασμού αυτού οφειλόταν στο γεγονός ότι τα συμφέροντα των θηρίων εκείνων ήταν κοινά και ταυτόχρονα διαφορετικά. Συνέπλεαν και συγκρούονταν ταυτόχρονα. Ενώ αντιδρούσαν ομαδικά και βίαια απέναντι σε οποιαδήποτε διεθνιστικού τύπου ιδεολογία μη συμβατή με τον αστισμό του χριστιανισμού, ταυτόχρονα αλληλομισούνταν. Αυτό το μίσος ήταν όμως ελεγχόμενο, εφόσον δεν μπορούσε το ένα θηρίο να κατακτήσει το άλλο. Το ένα θηρίο "χιμούσε" να καταστρέψει τη "φωλιά" του άλλου, αλλά δεν μπορούσε να παραμείνει εκεί. Έπρεπε μετά τη σύγκρουση να επιστρέψει στη "φωλιά" του, χωρίς να δώσει επικίνδυνες διαστάσεις στη νίκη του. Τα θηρία, ακόμα και διαμελισμένα μετά από μια μεγάλη ήττα, δεν έχαναν την ιδιοκτησία της "φωλιάς" τους.

Στην περίοδο εκείνη δεν μπορούσε κανένας ισχυρός να κατακτήσει κανέναν όμοιό του. Γιατί; Γιατί δεν συνέφερε. Δεν συνέφερε, γιατί μια τέτοια ενέργεια θα γυρνούσε τον σχεδιασμό στο επίπεδο στο οποίο ήταν τρωτός. Αν ένα μεγάλο εθνικό κράτος "κατάπινε" ένα όμοιό του, θα μετατρεπόταν σταδιακά σε αυτοκρατορία κι αυτό θα ήταν ένα πρόβλημα. Θα ήταν πρόβλημα, γιατί το "θηρίο" θα μετατρεπόταν σε "ίππο" και οι λαοί δεν τους ανέχονταν τους "ίππους".

Επιπλέον δεν συνέφερε η κατάκτηση, γιατί στην πραγματικότητα ήταν ανέφικτη. Δεν μπορούσε ένα αστικό κράτος να πληρώσει το κόστος της κατάκτησης. Η μεγάλη αστικοποίηση των ισχυρών εθνικών κρατών δεν επέτρεπε τις πρακτικές του παρελθόντος. Δεν επέτρεπε την κατάκτηση. Κατάκτηση σήμαινε μαζικά εγκλήματα, εθνοκαθάρσεις και μεταφορά εποίκων. Σήμαινε στρατούς κατοχής, που είναι ιδιαίτερα δαπανηροί και σήμαινε καθημερινή σύγκρουση με τα θύματά τους. Όλα αυτά ήταν απαγορευτικά για εκείνον τον σχεδιασμό. Όποιος το επιχειρούσε, θα ρίσκαρε την ίδια την επιβίωση του συστήματος που τον έκανε ισχυρό. Οι λαοί, που θα θίγονταν, θα αμφισβητούσαν το λειτουργικό πλαίσιο του χριστιανισμού κι αυτό ταυτόχρονα θα ήταν το τέλος όλων των ισχυρών του, πράγμα που όλοι το απεύχονταν.

Εκείνος ο ιμπεριαλισμός ήταν τόσο ισχυρός και τόσο άθλιος, που ήταν πρακτικά ανίκητος. Ήταν ανίκητος, γιατί είχε κατορθώσει και είχε εντάξει στη λογική του ό,τι καλύτερο είχε να επιδείξει η ανθρωπότητα στην πορεία της. Τα θηρία είχαν οικειοποιηθεί τα πάντα και τα χρησιμοποιούσαν εις βάρος των πάντων. Είχαν οικειοποιηθεί την έννοια της δημοκρατίας, της παγκόσμιας ειρήνης, των  ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ.. Είχαν κατορθώσει και είχαν ξεπεράσει τον "ύφαλο" που είχε δημιουργήσει η μόρφωση του ανθρώπου. Είχαν δημιουργήσει τις αστικές δημοκρατίες, που μπορούσαν να ασκήσουν ιμπεριαλισμό. Αυτά τα συστήματα έδειχναν το πιο σκληρό τους πρόσωπο, για να προστατεύσουν υποτίθεται τα ιερά και όσιά τους. Στο όνομα της ευημερίας της δημοκρατίας της Γαλλίας υπέφερε η μισή Αφρική και η μισή Ασία. Το ίδιο έκανε η Βρετανία και οι υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Ελάχιστα κράτη έδιναν τον "ρυθμό" σ' ολόκληρο τον κόσμο. Μια ιδιότυπη "αριστοκρατία" κρατών αποφάσιζε για το σύνολο του πλανήτη.

Όποιος κινούνταν εναντίον του ιμπεριαλισμού τους, τα έβρισκε συσπειρωμένα όλα εναντίον του. Καί τα κράτη καί τους λαούς τους. Όλοι μαζί πολέμησαν την οκτωβριανή επανάσταση. Μόλις αντιλήφθηκαν την απειλή, εγκατέλειψαν τις "φωλιές" τους και πήγαν να εξοντώσουν το νεογέννητο θηρίο. Ένα υπερεθνικό θηρίο με διαφορετική ιδεολογία, που απειλούσε τον εθνικό σχεδιασμό της χριστιανικής αστικής ιδεολογίας. Οι "λέοντες" δηλαδή κυνηγούσαν μόνοι τους στην καθημερινότητά τους, αλλά εύκολα συνέθεταν "αγέλες", όταν αντιλαμβάνονταν κοινό εχθρό, που απειλούσε το "είδος" τους. Οι "λέοντες" αλληλοσυγκρούονταν όταν ο "κόσμος" τους δεν μπορούσε να τους "ταΐσει" και έπρεπε ν' απαλλαγούν από τους "υπεράριθμους" πληθυσμούς.

Αυτό το μοντέλο λειτουργίας δεν ήταν επινόηση των ισχυρών χριστιανών, αλλά αποτέλεσμα αντιγραφής. Οι χριστιανοί εκείνης της εποχής δεν είχαν την ευφυΐα να δημιουργήσουν ένα τέτοιο πολύπλοκο σύστημα, αλλά είχαν τη γνώση να το εφαρμόσουν. Οι χριστιανοί "θυμήθηκαν" κι αντέγραψαν τον ελληνικό κόσμο της πρώιμης εποχής. Δημιούργησαν έναν μεικτό κόσμο, που ακολουθούσε μεικτή συμπεριφορά. Έναν κόσμο υποκρισίας ανίκητης. Πώς λειτουργούσε αυτό το μοντέλο; Οι ισχυροί συνέθεταν ένα ολιγομελές κλαμπ "εκλεκτών", που λειτουργούσε κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του ελληνικού κόσμου. Ένα ολιγομελές κλαμπ "λεόντων". Όλοι οι υπόλοιποι ακολουθούσαν τον "εκλεκτό" της αρεσκείας τους. Όλοι οι υπόλοιποι συνέθεταν "κατώτερα" σαρκοφάγα, που ακολουθούσαν τους "λέοντες", για να τραφούν από τα "αποφάγια" τους. Τα κράτη-πόλεις του ελληνικού κόσμου έγιναν τα κράτη–κράτη του χριστιανικού κόσμου. Η Γαλλία θα παρίστανε την "Αθήνα", η Βρετανία τη "Θήβα", η Γερμανία τη "Σπάρτη", η Ρωσία την "Κόρινθο" κλπ.. Στο επίπεδό τους θα συνεννοούνταν ως "Έλληνες", ενώ τους υπόλοιπους —που τους έσερναν— τους χειρίζονταν ως βάρβαρους των αποικιών τους.

Ακόμα δηλαδή κι αν το σύστημα κάποιου από αυτούς τους "εκλεκτούς" άγγιζε τη δημοκρατία, πρόβλημα με τον ιμπεριαλισμό του χριστιανισμού δεν υπήρχε. Η δημοκρατία της Γαλλίας δεν απειλούσε το δόγμα του χριστιανισμού και βέβαια δεν απειλούσε τη μοναρχία της Βρετανίας. Όπως συνυπήρχε η δημοκρατική Αθήνα δίπλα στη στρατοκρατική Σπάρτη ή τη Θήβα, έτσι δεν απειλούσε η δημοκρατία κάποιου ισχυρού κράτους το σύνολο του χριστιανικού ιμπεριαλισμού. Όπως η δημοκρατία της Αθήνας δεν της στερούσε τις αποικίες, έτσι δεν θα στερούνταν και τα κράτη τις αποικίες τους εξαιτίας αυτής της δημοκρατίας. Άλλα μέτρα και σταθμά για τους "Αθηναίους" της Γαλλίας και άλλα μέτρα και σταθμά για τους "δούλους" της Αλγερίας.

Ο ιμπεριαλισμός αυτός είναι ανίκητος, για τον απλούστατο λόγο ότι ο ελληνικός κόσμος δεν μπορεί να νικηθεί ούτε εκ των έσω ούτε εκ των έξω. Ο ελληνικός κόσμος επιβίωνε όταν ήταν ένας μικρός κόσμος ανάμεσα σε τερατώδεις "ίππους" της φεουδαρχίας. Επιβίωσε ανάμεσα σε φονικούς "ίππους", όπως η περσική αυτοκρατορία, η αιγυπτιακή αυτοκρατορία ή στα αιμοβόρα θηρία του βορρά.

Ο ελληνικός κόσμος επιβίωνε χωρίς πρόβλημα, γιατί είχε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ενώ στο γενικό επίπεδο διατηρούσε μια κοινή ιδεολογική "πλατφόρμα", που τον βαστούσε ενωμένο, στην καθημερινότητά του ήταν ασύνδετος. Ενώ ήταν μόνιμα ενωμένος, ήταν ταυτόχρονα και μόνιμα διχασμένος. Οι Έλληνες λειτουργούσαν σαν εχθροί, που βρίσκονται πάνω στο ίδιο καράβι. Ό,τι και να έκαναν μεταξύ τους δεν απειλούσαν το καράβι, γιατί θα πνίγονταν όλοι μαζί. Ό,τι και να έκανε ο ένας εις βάρος του άλλου προκειμένου να νικήσει, πάντα έθετε ως όριο την ασφάλεια του "καραβιού". Η ύπαρξή αυτού του κόσμου δεν ετίθετο ποτέ σε κίνδυνο, γιατί απορροφούσε εύκολα τις απειλές από όπου κι αν αυτές προέρχονταν. Ούτε ο ελληνικός κόσμος κινδύνευε από την ακόρεστη όρεξη των "ίππων" και ούτε η δημοκρατία κινδύνευε από τον γενικότερο βαρβαρισμό.

Η δημοκρατία δεν απειλούνταν, γιατί "απορροφούσε" την απειλή του ατόμου. Πότε κινδύνευε η δημοκρατία; Όταν κάποιος λαοφιλής κι επικίνδυνος δημαγωγός-ηγέτης τη μετέτρεπε σε μοναρχία. Αυτή η μοναρχία όμως δεν απειλούσε τον ελληνικό κόσμο με γενικό εκβαρβαρισμό. Γιατί; Γιατί στη μέγιστη ισχύ της θα αντιπροσώπευε μια πόλη. Τα συμφέροντα αυτής της μοναρχίας θα ταυτίζονταν με τα συμφέροντα της πόλης και άρα θα είχαν μόνιμα απέναντί τους έναν τεράστιο συνασπισμό ελληνικών πόλεων, οι οποίες θα αρνούνταν να ενταχθούν στο σύστημα που τους απειλούσε.

Ήταν πρακτικά αδύνατον δηλαδή ένα άτομο ν' απειλήσει με "καπέλωμα" το σύνολο του ελληνικού κόσμου. Ήταν αδύνατον μία πόλη ν' απειλήσει το σύνολο των ελληνικών πόλεων. Ήταν αδύνατον μια βασιλεία να "καταπιεί" τον κόσμο που τη μισούσε. Το ίδιο αδύνατο ήταν να κινδυνεύσει ο ελληνικός κόσμος από εξωτερικό εχθρό, όσο ισχυρός και να ήταν αυτός. Γιατί; Γιατί απλούστατα δεν συνέφερε κανέναν να τον κατακτήσει. Ο ελληνικός κόσμος ήταν πολύ "βαρύς" για τα στομάχια των "ίππων". Το έδαφος που του ανήκε ήταν σχετικά φτωχό, για ν' αποσβεσθούν τα έξοδα κατάκτησης. Ήταν πολύ φτωχό, για ν' αντέξει τα έξοδα που συνεπάγεται ο έλεγχος ενός αντιδραστικού λαού, που, λόγω νοοτροπίας, δεν ήταν εύκολο να υποδουλωθεί. Επιπλέον οι Έλληνες ήταν αρκετά μορφωμένοι, ώστε σταδιακά να "καταπιούν" τους κατακτητές.

Με τον εξελληνισμό των βάρβαρων εποίκων θα μπορούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα και στην ίδια την "καρδιά" του συστήματος των κατακτητών βαρβάρων. Οι εξελληνισμένοι βάρβαροι, που θα καταλάμβαναν τον ελληνικό χώρο ως έποικοι, σίγουρα θα μετατρέπονταν σε μολυσματικούς "ιούς" για το βαρβαρικό σύστημα στο οποίο θα ανήκαν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μέσα σε ελάχιστο χρόνο η ίδια η βαρβαρική Ρώμη εξελληνίστηκε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο εκ του πονηρού εξελληνισμός των Αμερικανών ήταν το αίτιο να χάσει η Βρετανία την πιο σημαντική αποικία της στον Νέο Κόσμο. Για όλους αυτούς τους λόγους δεν συνέφερε κανένα βαρβαρικό σύστημα να "μπλέξει" με τους Έλληνες.

Δεν συνέφερε τους βάρβαρους ν' "αναμειχθούν" οι Έλληνες με τους δούλους τους και να τους ανοίξουν τα "μάτια". Δεν συνέφερε ν' "αναμειχθούν" οι Έλληνες στα εσωτερικά τους συμφέροντα και να τους δημιουργήσουν προβλήματα. Τους συνέφερε να κρατούν την απόσταση ασφαλείας. Τους συνέφερε να βόσκουν μακριά από τα "δηλητηριασμένα" ελληνικά "λιβάδια". Το ελληνικό σύστημα ήταν για τα βαρβαρικά συστήματα ό,τι είναι για έναν άνθρωπο ένας άλλος άνθρωπος, που είναι φορέας του AIDS. Ακόμα κι όταν μπορείς να τον εκμεταλλευτείς, δεν τον πλησιάζεις, για να μην "κολλήσεις" την αρρώστια του και πεθάνεις.

Ο ελληνικός κόσμος δηλαδή επιβίωνε εύκολα χάρη σε δύο διαφορετικές αρχές, που είχαν σχέση με τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς εχθρούς. Στο εσωτερικό ίσχυε το γνωστό: "μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε", ενώ για το εξωτερικό ίσχυε το επίσης γνωστό: "από μακριά κι αγαπημένοι". Εκ των δεδομένων δηλαδή ο ελληνικός κόσμος δεν μπορούσε να κινδυνεύσει ούτε από εσωτερικό αλλά ούτε και από εξωτερικό εχθρό.

Αυτό ακριβώς είχε πετύχει και ο χριστιανικός κόσμος της βιομηχανικής εποχής. Αυτό το μοντέλο μιμήθηκε, υιοθετώντας την αστική δημοκρατία, χωρίς να αρνηθεί το χριστιανικό δόγμα. Πάνω σε ένα κοινό "πλαίσιο" —όπως ο χριστιανισμός— τα εθνικά κράτη ήταν ασύνδετα μεταξύ τους. Πάνω σε ένα κοινό "πλαίσιο", που θεωρητικά υιοθετούσαν όλοι, ο καθένας χρησιμοποιούσε την εθνική του άποψη περί λειτουργίας του συστήματος. Πάνω σε ένα κοινό πλαίσιο συμφερόντων αναπτύσσονταν τα ξεχωριστά εθνικά συμφέροντα. Οι χριστιανοί μισούνταν και σκοτώνονταν μεταξύ τους, αλλά ενώνονταν όταν είχαν ν' αντιμετωπίσουν κάποιον εχθρό, είτε εσωτερικό είτε εξωτερικό. Σκοτώνονταν μεταξύ τους, αλλά ήταν έτοιμοι να ενωθούν κάθε φορά που κάποιος απειλούσε το χριστιανικό "καράβι", είτε εκ των έσω είτε εκ των έξω.

Αυτή η συλλογική άμυνα των χριστιανικών κρατών έκανε τον κόσμο τους ανίκητο. Αυτό ήταν πολύ φυσικό. Ήταν πολύ ισχυρά τα κράτη του χριστιανισμού, για ν' απειληθούν από εξωτερικό εχθρό. Δεν υπήρχε στον κόσμο δύναμη, που να μπορούσε να τ' απειλήσει όλα μαζί. Δεν μπορούσε ούτε καν το Ισλάμ, ως πρώην ανταγωνιστής "ίππος", να τ' απειλήσει με κατάκτηση. Από την άλλη δεν μπορούσε ν' αλλάξει τον σχεδιασμό και κάποιο από τα ισχυρά κράτη που τον συνέθεταν. Όποιος το επιχειρούσε, θα έβρισκε απέναντί του όλους τους υπολοίπους και βέβαια τις "ουρές" τους, που ήταν οι σύμμαχοί τους. Το επιχείρησε η Γαλλία με τον Ναπολέοντα και νικήθηκε. Το επιχείρησε η Γερμανία με τον Χίτλερ και νικήθηκε. Το επιχείρησε η Ρωσία με τους κομμουνιστές και αποβλήθηκε από τον χριστιανικό κόσμο, χωρίς να τον αλλοιώσει. Κατέβηκε από το "καράβι" και δεν το άλλαξε.

Ο χριστιανισμός ήταν απόλυτα ασφαλής. Εξωτερικό εχθρό δεν είχε στο μέγεθος που να τον απειλήσει και ταυτόχρονα η εξουσία του μοιραζόταν μεταξύ λίγων και ισχυρών κρατών, που πάντα τον προστάτευσαν, γιατί αυτός ήταν που τα διατηρούσε στην κορυφή του κόσμου. Αυτή η ιεραρχία των "μεγάλων δυνάμεων" ποτέ δεν απειλούνταν. Κανένα χριστιανικό κράτος δεν μπορούσε να καταστρέψει τον σχεδιασμό. Αν κάποια από τις "Μπανανίες" ως εκ θαύματος εκβιομηχανιζόταν, δεν απειλούσε τον γενικότερο σχεδιασμό. Το πολύ-πολύ να έμπαινε στο κλαμπ των "εκλεκτών". Αν για παράδειγμα ως εκ θαύματος εκβιομηχανιζόταν μια Ισπανία, θα γινόταν εύκολα μια "Ερέτρια" και τίποτε παραπάνω. Γι' αυτόν τον λόγο κανένας δεν ανησύχησε ιδιαίτερα όταν άρχισαν να εκβιομηχανίζονται οι ΗΠΑ. Θεώρησαν ότι στην καλύτερη γι' αυτές περίπτωση θα έμπαιναν στο "κλαμπ" των "εκλεκτών".

Αυτός ο σχεδιασμός έφτασε στα όρια της τελειότητάς του τις παραμονές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι να φτάσει στο σημείο αυτό, οι χριστιανοί είχαν καταφέρει και είχαν εξαλείψει το σύνολο των εχθρών που θα μπορούσαν να το απειλήσουν με τις ιδιομορφίες τους. Ένας τέτοιος εχθρός ήταν η οθωμανική αυτοκρατορία. Ο κύριος εκφραστής του ισλαμικού "ίππου". Γιατί ήταν εχθρός; Για δύο πολύ απλούς λόγους. Ο πρώτος ήταν ότι λόγω θρησκείας ήταν αδύνατον ν' αποκτήσει χαρακτηριστικά "εκλεκτού" θηρίου και άρα ήταν αδύνατον να της επιτραπεί να εκβιομηχανιστεί. Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι "καθόταν" επάνω στα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής και ως εκ τούτου θα είχε πλεονέκτημα σε μια εποχή όπου το πετρέλαιο ήταν το καθοριστικό αγαθό για την ανταγωνιστικότητα.

Για αυτόν τον λόγο οι "λέοντες" του χριστιανισμού τη διέλυσαν σε πολλά αδύναμα κράτη. Σ' ό,τι αφορά τον χώρο, όπου υπήρχαν τα υπερπολύτιμα κοιτάσματα πετρελαίου, τότε μπήκαν σ' αυτόν οι αποικιοκράτες και δημιούργησαν τα προτεκτοράτα τους. Αυτά, που ακόμα και σήμερα παριστάνουν τα εθνικά κράτη —πράγμα ασύμβατο με τη λογική του Ισλάμ—. Τον μέγα ισλαμικό "ίππο" τον διέλυσαν σε μικρά χριστιανικά εθνικά "θηρία" και σε επίσης μικρά ισλαμικά κράτη, που παρίσταναν τα "θηρία". Όλα αυτά τα "θηρία" και "ψευδοθηρία" ακολούθησαν το άρμα του χριστιανικού ιμπεριαλισμού. Τους μεγάλους εθνικούς "λέοντες" του χριστιανισμού τους ακολου­θούσαν μόνιμα οι ψωραλέοι εθνικοί "λύκοι", που προσπαθούσαν να επιβιώσουν από τα "αποφάγια" τους.

Το μέγα δηλαδή επίτευγμα ήταν ότι τα μεγάλα βιομηχανικά κράτη κατάφεραν εκείνη την εποχή να ελέγξουν τις εξελίξεις και με μέσον τον έλεγχο του πετρελαίου να ελέγχουν την πορεία όλων των υπολοίπων. Τα βιομηχανικά κράτη ήταν πανίσχυρα, βίαια και προπαντός γήινα. Τι σημαίνει αυτό το τελευταίο; Ότι η δύναμή εκείνων των κρατών ήταν υλική και το κεφάλαιό τους προστατευόταν μέσα στα όρια των επικρατειών τους. Το φύλασσαν στρατοί και μόνον με πόλεμο μπορούσες να το απειλήσεις. Έπρεπε να απειλήσεις τα θηρία με σφαγή, για να τους πάρεις ή να τους καταστρέψεις το κεφάλαιο που τους έδινε ισχύ. Αυτό ήταν πρακτικά αδύνατον να το πετύχει κάποιος εχθρός τους. Γιατί; Γιατί πέρα από το γεγονός ότι θέλει μεγάλη ισχύ να νικήσεις ολοκληρωτικά έναν "λέοντα", αυτός δεν είναι ποτέ μόνος του σε έναν τέτοιο αγώνα του "είδους" του.

Όποιος και να τα απειλούσε, δεν μπορούσε να τα εξοντώσει. Το ένα θηρίο παρακολουθούσε το άλλο και, όταν εμφανιζόταν "ανώτερος" εχθρός, συσπειρώνονταν γύρω από τα συμφέροντα του "είδους" τους. Όποιος κινδύνευε εξασφάλιζε εύκολα τη συμμαχία, ακόμα κι αυτών που μέχρι εκείνη την ώρα τον μισούσαν. Έπρεπε κάποιος να νικήσει όλον τον ανεπτυγμένο κόσμο —πράγμα αδύνατον— για ν' αλλάξει τον σχεδιασμό. Όταν κινδύνευσε η Γαλλία από τη Γερμανία, εξασφάλισε εύκολα τη συμμαχία της Βρετανίας, που παραδοσιακά τη μισούσε. Αυτό ήταν δεδομένο, γιατί σε κανένα θηρίο δεν συνέφερε η παρουσία αυτών που αμφισβητούσαν το "είδος" τους. Η αγέλη των χριστιανικών "λεόντων" ήταν πάντα έτοιμη ν' αγωνιστεί για τα συμφέροντά της.

Όλα αυτά τα ευφυή, έστω κι αν ήταν απάνθρωπα, έφτασαν μέχρι τη λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Τι έγινε τότε; Εμφανίστηκαν οι Αμερικανοί. Εμφανίστηκαν οι βλάκες. Αυτό δεν το λέμε εξαιτίας κάποιας εμπάθειας απέναντί τους. Το λέμε, γιατί προκύπτει από κάποια γνώση. Απλά θα καταλάβει ο αναγνώστης παρακάτω ότι η βλακεία και η αφέλεια είναι κάτι το δεδομένο γι' αυτούς. Τι έκαναν αυτοί οι απερίγραπτοι "πλανητάρχες"; Εκμεταλλεύτηκαν μια μοναδική συγκυρία, που συμβαίνει μία φορά στο εκατομμύριο για ένα τέτοιο σύστημα. Για μια στιγμή έγινε αυτό που ο θυμόσοφος λαός λέει …"κοιμήθηκε" ο Θεός. Έγιναν κατά λάθος οι κυρίαρχοι του πλανήτη. Συμμετείχαν στον καταστροφικό πόλεμο των θηρίων και η "φωλιά" τους παρέμεινε ανέγγιχτη. Όταν όλοι —εξαιτίας του προσχεδιασμένου πολέμου— ήταν ακρωτηρια­σμένοι, αυτοί παρέμειναν αρτιμελείς. Όταν όλες οι "φωλιές" ήταν κατεστραμμένες, η δική τους παρέμεινε ανέπαφη, εξαιτίας της τύχης, που την ήθελε έναν ωκεανό μακριά από τον τόπο της καταστροφής.

Η παροιμιώδης και ήδη γνωστή στον χριστιανικό κόσμο αφέλειά τους, σε συνδυασμό με την αναπάντεχη επιτυχία και ισχύ τους, οδήγησαν το σύστημα στην τραγωδία. Γιατί; Γιατί το μοναδικό αρτιμελές θηρίο του χριστιανικού κόσμου ήταν εξαιρετικά κουτό. Ήταν το πιο κουτό του κοπαδιού των "λεόντων". Δεν γνώριζε τις ανάγκες του "είδους" και γι' αυτόν τον λόγο δεν εννοούσε να επιστρέψει στη "φωλιά" του, όπως προέβλεπε ο σχεδιασμός, προκειμένου αυτός να παραμείνει ασφαλής. Το κουτό θηρίο είχε καλομάθει στη φιλοξενία των άλλων και δεν εννοούσε να φύγει. Ταυτόχρονα όμως δεν μπορούσε να παραμείνει με τον συμβατικό τρόπο, γιατί δεν είχε κατακτήσει αυτές τις "φωλιές". Σε άλλες απλά φιλοξενούνταν ως σύμμαχος και σε άλλες βρέθηκε εξαιτίας του πολέμου με στόχο την καταστροφή τους και όχι βέβαια την οικειοποίησή τους. Με βάση τον σχεδιασμό έπρεπε να φύγει από τις "φωλιές" των Γάλλων ή των Βρετανών που το φιλοξενούσαν και επίσης να φύγει από τη "φωλιά" των Γερμανών, όπου μπήκε απλά για να την καταστρέψει.

Αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι το τι έκαναν οι Αμερικανοί, για να στήσουν την κοσμο­κρατορία τους και μετά θα δούμε αν όλα αυτά τα σκέφτηκαν μόνοι τους ή αν τα "δανείστηκαν" από κάποιους άλλους. Αυτό που έκαναν ήταν το εξής: Έκαναν ένα "άλμα" στο κεφάλαιο, χωρίς όμως να γνωρίζουν αν και κατά πόσο αυτό είναι ασφαλές. Όπως έγινε "άλμα" από τη φεουδαρχία στη βιομηχανική εποχή, έτσι έγινε και στη μεταπολεμική περίοδο. Το βιομηχανικό κεφάλαιο έπαψε να είναι η κυρίαρχη μορφή κεφαλαίου και σε τέτοιο αναδείχθηκε το άυλο κεφάλαιο της τεχνο­γνωσίας. Μέχρι τότε αυτό ήταν κάτι που δεν ίσχυε, γιατί κανένας δεν ρίσκαρε να μετακινηθεί σε μια μορφή κεφαλαίου που είναι αφηρημένη και δεν μπορεί να προστατευτεί με συμβατικούς τρόπους. Οι πάντες αναγνώριζαν την αξία της γνώσης, αλλά κανένας δεν την κεφαλαιοποιούσε.

Η γνώση δηλαδή απέδιδε "χρυσάφι" για όσο διάστημα ο κάτοχός της κατόρθωνε και την βαστούσε μυστική. Γι' αυτόν τον λόγο τα εργοστάσια εκείνης της εποχής ήταν μη-προσβάσημα στον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο τα πανεπιστήμια των ισχυρών εθνών ήταν "ανοικτά" μόνον για φίλους και συμμάχους. Αν όμως για τον οποιονδήποτε λόγο μια πατέντα γινόταν ευρέως γνωστή, κανένας δεν μπορούσε να εμποδίσει ακόμα και τον "κλέφτη" να την χρησιμοποιήσει. Η άμυνα γύρω από αυτό το πολύτιμο αλλά άυλο κεφάλαιο έφτανε μέχρι το σημείο που θα μπορούσε να εξασφαλιστεί η μυστικότητα. Αν αυτό δεν γινόταν κατορθωτό, δεν υπήρχε συνέχεια. Οι πρώην ιδιοκτήτες της μπορεί να την "έκλαιγαν", αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε παραπάνω από το να προσπαθήσουν ν' αναπτύξουν μια νέα, που θα την φύλαγαν ακόμα καλύτερα.

Οι έμπειροι Ευρωπαίοι δεν ρίσκαραν να τοποθετήσουν το άυλο κεφάλαιο στην κορυφή του κόσμου. Έχοντας αντιμετωπίσει πλήθος εχθρών, προτιμούσαν να "θωρακίζονται" μέσα στα φέουδα και στα εργοστάσιά τους. Προτιμούσαν να έχουν υλικό κεφάλαιο, που το προστάτευαν με στρατιώτες, παρά να έχουν μια "συνταγή", που θα την προστάτευαν με δικηγόρους. Προτιμούσαν να ασκούν σκληρό ιμπεριαλισμό με στρατηγικής αξίας προϊόντα και όχι με τη σάλτσα του "Kentucky fried chicken". Τον ιμπεριαλισμό των προϊόντων της Siemens και Mercedes εμπιστεύονταν και όχι αυτόν της Mac Donald's και του Hollywood.

Η εμπειρία τους ήταν αυτή που τους απέτρεπε από την κεφαλαιοποίηση της γνώσης. Φοβούνταν να κάνουν κυρίαρχο κεφάλαιο κάτι που μπορούσαν να το αρπάξουν οι εχθροί τους, είτε αυτοί ήταν εχθροί σε επίπεδο κράτους είτε σε επίπεδο ιδιώτη. Τα "λιοντάρια", δηλαδή, ακόμα κι αν κάποιος ασθενής αντίπαλός τους άρπαζε μέρος από τη λεία τους, δεν τον ενοχλούσαν. Απλά, αν κάποιος με μέσον αυτήν τη λεία απειλούσε με διείσδυση στις αγορές τους, τις οποίες τις αντιλαμβάνονταν σαν κτήματά τους, έμπαινε στη λίστα των εχθρών τους για τα δέοντα. Αν δηλαδή κάποιος με την κλεμμένη τεχνογνωσία τούς απειλούσε, η πρακτική ήταν απλή. Δεν τον μήνυαν για την κλεμμένη γνώση. Δεν τον έτρεχαν στα δικαστήρια. Τον σταματούσαν εκεί όπου θα έδινε αξία σ' αυτήν τη γνώση και αυτός είναι ο χώρος της παραγωγής. Ο νους τους ήταν πάντα σ' αυτά που θα προέκυπταν από αυτήν την γνώση και όχι η ίδια η γνώση. Ο νους τους ήταν στα εργοστάσια που θα έδιναν αξία σ' αυτήν τη γνώση και θα τους απειλούσαν.

Όταν λοιπόν αντιλαμβάνονταν απειλή, έψαχναν μια πρόφαση για πολεμική σύγκρουση. Εισέβαλαν στη "φωλιά" του κλέφτη, κατέστρεφαν το εργοστάσιο που τους απειλούσε και εκεί τελείωναν όλα. Έπαυε να υπάρχει απειλή. Αν δεν μπορείς να μετατρέψεις τη γνώση σε προϊόν, δεν τους απειλείς.

Οι Αμερικανοί, ως παντελώς άσχετοι και βλάκες, αυτό δεν το κατάλαβαν και γι' αυτό επιχείρησαν το "άλμα" στο κεφάλαιο. Γιατί έκαναν αυτό το "άλμα" της μεγάλης επικινδυνότητας και του υψηλού ρίσκου; Γιατί απλούστατα δεν μπορούσαν να γίνουν κυρίαρχοι του κόσμου με άλλον τρόπο. Δεν κατέκτησαν τον κόσμο. Δεν άρπαξαν τα χωράφια του. Δεν άρπαξαν τα εργοστάσιά του. Τόσο η γη όσο και τα εργοστάσια εξακολουθούσαν ακόμα και μετά τον πόλεμο να ανήκουν στους λαούς τους. Ευρωπαίοι γεωργοί κατείχαν την ευρωπαϊκή γη. Ευρωπαίοι βιομήχανοι κατείχαν την ευρωπαϊκή βιομηχανία. Αυτοί όλοι δεν κατακτήθηκαν από τους Αμερικανούς, ώστε ν' αλλάξει το καθεστώς της ιδιοκτησίας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Οι Αμερικανοί είχαν ένα και μοναδικό πλεονέκτημα μετά τον πόλεμο. Λεηλατώντας τους πάντες, κατόρθωσαν κι απέκτησαν πρόσβαση στο σύνολο σχεδόν της ανθρώπινης γνώσης.

Λεηλάτησαν τη Γερμανία και μπόρεσαν ως σύμμαχοι ν' αποκτήσουν πρόσβαση και στην απόρρητη γνώση τόσο των Βρετανών όσο και των Γάλλων. Εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία των ηττημένων και των συμμάχων —που δεν βρίσκονταν στην καλύτερη κατάσταση— και έκλεψαν τα πάντα. Σκεπτόμενοι απλά και πονηρά, έβγαλαν εύκολα το συμπέρασμα που τους ευνοούσε. Ποιο ήταν αυτό; Ότι, αν κεφαλαιοποιούσαν τη γνώση, θ' αποκτούσαν πλεονέκτημα σε παγκόσμιο επίπεδο. Θα μπορούσαν να παραμείνουν στις "φωλιές" των θηρίων. Πώς θα γινόταν αυτό; Η κεφαλαιοποίηση της γνώσης θα τους έδινε το δικαίωμα να ελέγχουν τη βιομηχανία, που έχει ανάγκη αυτήν τη γνώση για να λειτουργήσει. Αν για παράδειγμα έλεγχαν το 80% της παγκόσμιας γνώσης, θα έλεγχαν στο αντίστοιχο ποσοστό και τα εργοστάσια και άρα και τις αγορές όπου αυτά τα εργοστάσια απευθύνονταν.

Η φαινομενικά έξυπνη αυτή σκέψη θα τους επέτρεπε να παραμείνουν ως οι ισχυρότεροι κεφαλαιοκράτες του νέου τύπου κεφαλαίου στο σύνολο του Δυτικού κόσμου. Λέμε φαινομενικά έξυπνη, γιατί δεν είναι τα πράγματα ακριβώς έτσι. Η μορφή αυτού του κεφαλαίου είναι εξαιρετικά ασταθής και ταυτόχρονα μπορεί εύκολα ν' απειληθεί. Είναι ασταθής, γιατί μπορεί ν' ανατραπεί από μία καλύτερη μέσα σε μια νύχτα. Είναι εύκολο ν' απειληθεί, γιατί αντιγράφεται. Αν σκεφτεί κάποιος ότι τα μεγάλα εθνικά κράτη της Ευρώπης διέθεταν προηγούμενη εμπειρία στην ανάπτυξη αυτής της γνώσης, ευνόητο είναι ότι αποτελούσαν μόνιμη απειλή για τους Αμερικανούς. Αν σκεφτεί κάποιος ότι η βιομηχανία τούς ανήκε και ότι δεν θα δέχονταν εύκολα να πληρώνουν "αέρα" στους Αμερικανούς, αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα δεν θα ήταν εύκολα. Είτε μέσω της δημιουργίας είτε μέσω της αντιγραφής, αποτελούσαν μόνιμο πρόβλημα.

Τι έκαναν οι Αμερικανοί, για ν' αντιμετωπίσουν την απειλή από τα πρώην ισχυρά "λιοντάρια" της Ευρώπης; Τα εγκλώβισαν στη λογική του τρόμου. Τα εγκλώβισαν στη λογική της πανικο­βλημένης οικογένειας, που απειλείται από εξωτερικούς εχθρούς. Τα προσανατόλισαν προς έναν εχθρό του "είδους" τους, που θα τα ανάγκαζε να μην αντιδρούν στην κλοπή του ομοίου τους. Τα έβαλαν στη λογική που τους συνέφερε. Ποια ήταν αυτή; Ότι τους συνέφερε παραπάνω να μοιράζονται την εθνική τους "λεία" με τους Αμερικανούς, παρά να ρισκάρουν να βρεθούν οι ίδιοι θύματα του κομμουνιστικού θηρίου, που ήταν πολλαπλάσια πιο ισχυρό από έναν κοινό εθνικό "λέοντα". Δημιούργησαν ένα πλαίσιο, που θα τους επέτρεπε μέσα σε μια κοινωνία "ψευδο­ϊσότητας" να ασκήσουν πατερναλιστική πολιτική στο όνομα των κοινών συμφερόντων του "είδους". Μια πολιτική, που θα τους επέτρεπε να παριστάνουν τον πατέρα της οικογένειας, ελλείψει πραγματικού πατέρα. Ο Μεγάλος Αδερφός θα παρίστανε τον προστάτη της ορφανής οικογένειας. Της οικογένειας του χριστιανισμού.

Για να το καταφέρουν αυτό "έστησαν" το μεταπολεμικό σκηνικό με τον τρόπο που τους βόλευε και που βέβαια δεν είχε σχέση με την πραγματικότητα της εποχής. Η Σοβιετική Ένωση ήταν παντελώς αδύναμη να απειλήσει τον συνασπισμό των "λεόντων". Ήταν μια αυτοκρατορία της πλάκας. Ένας "ψευδοΐππος", που απειλούσε με καλπασμό. Μια αυτοκρατορία με αποδεκατισμένο πληθυσμό, χωρίς καθόλου σχεδόν βιομηχανία και με ελάχιστη τεχνογνωσία αιχμής. Οι Αμερικανοί ήταν αυτοί οι οποίοι ανέλαβαν να ισχυροποιήσουν αυτόν τον αδύναμο "γίγαντα". Αυτοί έδωσαν στους κομμουνιστές την τεχνογνωσία που θα τους επέτρεπε να εμφανιστούν ισχυροί και να τρομάξουν τα "λιοντάρια". Αυτοί τους έδωσαν τη μισή Ευρώπη, για να φαίνονται σαν οι απειλητικοί ιμπεριαλιστές που ξεκίνησαν τον καλπασμό. Δεν τους προβλημάτισε αυτή η δωρεά, γιατί η Σοβιετική Ένωση δεν θα τους ανταγωνιζόταν στη δική τους αγορά. Το σύνολο της τεχνογνωσίας, που εμφάνισε τους Αμερικανούς και τους Σοβιετικούς ως υπερδυνάμεις, ήταν το άθροισμα της τεχνογνωσίας της Ευρώπης.

Σ' αυτό το σημείο έγινε το μεγάλο στρατηγικό σφάλμα των "λεόντων" της βιομηχανικής εποχής. Ο κουτός "λέοντας" τους έπεισε να σταματήσουν τον πόλεμο της "αγέλης", ενώ αυτό δεν έπρεπε να γίνει. Ο κουτός "λέοντας", αγνοώντας τις ανάγκες του "είδους", έκανε το λάθος. Αυτό που έπρεπε να γίνει τότε και δεν έγινε ήταν να μην σταματήσει ο πόλεμος. Μόλις νικήθηκε η ναζιστική Γερμανία, έπρεπε όλοι μαζί να στραφούν ενάντια στον κομμουνιστικό "ίππο" και να τον διαλύσουν. Να έβαζαν ξανά μέσα στην "αγέλη" τη "μετανοήσασα" Γερμανία και να επανα­σχέδιαζαν τον χώρο της ανατολικής Ευρώπης. Ο πραγματικός τους εχθρός βρισκόταν στη Μόσχα. Στο Βερολίνο βρισκόταν ο "θεατρικός" εχθρός μιας προσχεδιασμένης "παράστασης". Αυτός ο πραγματικός εχθρός έπρεπε να νικηθεί. Ήταν μάλιστα εύκολος αντίπαλος, γιατί είχε κι αυτός παρασυρθεί μέσα στην "τρέλα" της εποχής.

Ο "κόκκινος στρατός" είχε την αφέλεια να βγει από το παγωμένο "καβούκι" του και να περιφέρεται ασκόπως και απροστάτευτος στην Ευρώπη. Ένας αμέριμνος "ίππος" περιφερόταν δίπλα σε αγέλη "λεόντων". Τότε έπρεπε να του επιτεθούν οι "λέοντες" και να τον τσακίσουν. Στη συνέχεια τα πράγματα ήταν απλά. Θα "απελευθέρωναν" τον ρωσικό "λέοντα" από τη σοβιετική "φυλακή" και θα του πρόσφεραν την "αυλή" των "λύκων", που θα του επέτρεπε να συμμετέχει εκ νέου στον σχεδιασμό των "λεόντων". Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι έπρεπε να καταστρέψουν τον σοβιετικό στρατό και να δώσουν την εξουσία της Ρωσίας στους Ρώσους εθνικιστές. Να ενεργοποιούσαν τις δυνάμεις της "αντεπανάστασης" σε ολόκληρη την περιοχή της ανατολικής Ευρώπης. Όταν η "αγέλη" θα έπαυε να έχει εχθρό του "είδους" της, θα ασχολούνταν με τους Αμερικανούς. Θα τους έδιωχναν με τις πρέπουσες τιμητικές "κλοτσιές" από την Ευρώπη και την αγορά της και ο σχεδιασμός θα επανερχόταν στα αρχικά και άρα ασφαλή δεδομένα.

Τίποτε από αυτά δεν έγινε, γιατί το κουτό "λιοντάρι" ήθελε να μαντρώσει την "αγέλη", θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξή της. Οι Αμερικανοί εκ του πονηρού ισχυροποίησαν τη Σοβιετική Ένωση, για να βαστούν υπό την ομηρία τους ολόκληρη την "αγέλη". Παρουσίασαν τον "ίππο" πιο ισχυρό απ' ό,τι στην πραγματικότητα ήταν. Οι μέχρι τότε πανάσχετοι Σοβιετικοί έλαβαν από τους ίδιους τους Αμερικανούς τα μυστικά της ατομικής βόμβας ακριβώς τη στιγμή που οι Ευρωπαίοι έπαιρναν τις αποφάσεις τους. Ξαφνικά δηλαδή οι Ευρωπαίοι βρέθηκαν αδύναμοι ανάμεσα σε δύο πυρηνικές υπερδυνάμεις. Αυτό ήταν το βασικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινούνταν ο ιμπεριαλισμός της μεταπολεμικής εποχής. Θα υπήρχε ένα δίπολο, που θα καθιστούσε τους Αμερικανούς και τους Ρώσους κυρίαρχους στους τομείς τους. Αυτοί οι δύο συνωμότησαν μεταξύ τους εις βάρος των ισχυρών της Ευρώπης.

Από τη μία θα υπήρχε ο καπιταλιστικός γίγαντας, που θ' απειλούσε μόνιμα την κομμουνιστική "οικογένεια". Ο γίγαντας, που με τα υπαρξιακά του προβλήματα θα έδινε ρόλο στους Ρώσους. Στους Ρώσους, που θα "καπέλωναν" το σύνολο των κομμουνιστών. Από την άλλη θα υπήρχε ένας κομμουνιστικός γίγαντας, που θ' απειλούσε τη χριστιανική "οικογένεια". Αυτή η απειλή θα ήταν συνεχής και μεγάλη και τα χαρακτηριστικά της αυτά θα έδιναν μονιμότητα στην πατερναλιστική πολιτική των ΗΠΑ. Η Σοβιετική Ένωση, επειδή ακριβώς διέθετε ιδεολογία απόλυτα εχθρική με τον χριστιανισμό, ήταν τρομερά πολύτιμη για τις ΗΠΑ. Ήταν αυτή που απειλούσε μόνιμα το χριστιανικό "καράβι". Ήταν αυτή που απειλούσε με "αρρώστια" τα κορμιά των "λεόντων" κι αυτό τα τρόμαζε.

Αυτή η μετεξέλιξη των δεδομένων στο κεφάλαιο αντιλαμβανόμαστε ότι θα συμπαρέσυρε και τον τρόπο άσκησης του ιμπεριαλισμού. Οι ΗΠΑ έπρεπε να ασκούν ιμπεριαλισμό με έναν τρόπο που μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχε ποτέ εφαρμοστεί. Οι ΗΠΑ δεν ήταν "ίππος", γιατί δεν κατέκτησαν τον δυτικό κόσμο. Δεν ήταν "λέοντας", γιατί είχαν διαφορετικά χαρακτηριστικά από τους κοινούς "λέοντες" κι επιπλέον ήταν στις δυνατότητές τους να ελέγχουν τους υπόλοιπους "λέοντες". Κινούνταν στον ανώτατο τύπο κεφαλαίου που είναι άυλο. Κινούνταν στον "αέρα". Έλεγχαν μια μεγάλη επικράτεια, που δεν τους ανήκε εξ ολοκλήρου και έλεγχαν τα θηρία που περιφέρονταν μέσα στην επικράτεια αυτήν ως συνιδιοκτήτες. Άρα με τι έμοιαζε; Με αετό. Έναν αετό, που η επικράτειά του δεν ταυτιζόταν με την εθνική "φωλιά" του, όπως συνέβαινε μέχρι τότε με τους "λέοντες". Ένας αετός, που είχε τον κορμό του λέοντα ως κράτος, αλλά που η "φωλιά" του ήταν στην αντίπερα όχθη του ωκεανού. Ένας ιπτάμενος λέοντας, που μπορούσε να "πετάξει" πάνω από τον ωκεανό, προκειμένου να προστατεύσει την επικράτειά του.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να καταλάβει ο αναγνώστης και τι ακριβώς περιγράφει η μυθο­λογία. Όταν μιλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες για Γρύπα, γνώριζαν τι έλεγαν και δεν έπαιρναν παραι­σθη­σιογόνα LSD. Γρύπας ήταν το μυθικό τέρας με σώμα λέοντα και κεφάλι και φτερά αετού. Με αυτόν τον τρόπο οι αρχαίοι μετέφεραν μεγάλα "πακέτα" γνώσης, απρόσιτα στους αδαείς και τους αμύητους. Οι αρχαίοι συνήθιζαν αυτήν τη μεθοδολογία της "κρυπτογράφησης" για δύο λόγους. Πρώτον, για να διευκολύνονται στην κατανόηση των φαινομένων και δεύτερον για να προστα­τεύουν τις γνώσεις από τους σφετεριστές τους. Με τη συμπεριφορά γνωστών ζώων "δίδασκαν" τους εξουσιαστές για τις μεθοδολογίες του ιμπεριαλισμού. Όταν λες σε κάποιον να χειρίζεται ένα σύστημα με τη μεθοδολογία του αετού, αυτόματα παρακάμπτεις τόμους διδακτέας ύλης.

Ο αναγνώστης εδώ θα πρέπει να θυμηθεί τα όσα είπαμε παραπάνω για τη μεθοδολογία του ιμπεριαλισμού. Πρέπει να γνωρίζεις τι ακριβώς μπορεί να σου προσφέρει το "εργαλείο" που διαθέτεις και βέβαια να γνωρίζεις πώς λειτουργεί. Δεν είναι δυνατόν το "εργαλείο" σου να είναι "αετός" και να το χειρίζεσαι σαν "άλογο" ή σαν "λέοντα". Το μέγεθός του δεν του επιτρέπει να λειτουργεί σαν "άλογο" της φεουδαρχίας. Αν το επιχειρήσει, θα το κατασπαράξουν οι υπόλοιποι, που θα συνασπιστούν μεταξύ τους. Ταυτόχρονα η φύση του δεν του επιτρέπει να λειτουργεί ως "λέοντας" της βιομηχανικής εποχής. Γιατί; Γιατί θα μειονεκτεί έναντι του αντιπάλου του, κάθε φορά που θα συγκρούονται. Ο αντίπαλός του θα πολεμάει πάντα κοντά στη φωλιά του, ενώ ο αετός όχι. Επιπλέον, ο αετός δεν μπορεί να παλεύει, γιατί χάνει το πλεονέκτημα του αέρα. Αν παλέψει και τραυματιστεί, θα ξεσηκωθούν και τα υπόλοιπα θύματά του και δεν θα είναι σε θέση να τα ελέγξει.

Όταν το φυσικό σου μέγεθος, ως ΗΠΑ, δεν είναι πολύ μεγαλύτερο από τη Γαλλία, για παράδειγμα, δεν μπορείς να "παλεύεις" μαζί της κάθε φορά που αυτή αντιδρά. Ακόμα κι αν δεν σε νικήσει, θα σε τραυματίσει στον βαθμό που θα ενθαρρύνει τους άλλους να συμμαχήσουν μαζί της εις βάρος σου. Για όλους αυτούς τους λόγους θα πρέπει να γνωρίζεις πώς πρέπει να ασκείς τον ιμπεριαλισμό σου. Ακόμα κι όταν θυμώνεις με κάποιο θηρίο, θα πρέπει να περιμένεις μέχρι να σε ευνοήσουν οι συνθήκες, που θα σου επιτρέψουν να το τιμωρήσεις. Ακόμα κι όταν "πεινάς", πρέπει να έχεις υπομονή. Δεν είσαι λιοντάρι, που δεν σ' απασχολεί ιδιαίτερα το κόστος της σύγκρουσης. Δεν είσαι ο "ίππος" της Ρώμης, που αρκούσε μια υποψία, για να μετακινήσει τις φονικές λεγεώνες της. Δεν είσαι ο "λέων" του Βερολίνου, που δεν σε επηρέαζε ιδιαίτερα να είσαι σε μόνιμη πολεμική ένταση με τους γείτονές σου. Έχεις ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και πρέπει να τα γνωρίζεις. Οι ΗΠΑ έπρεπε να περιμένουν να ωριμάσουν κάποιες συνθήκες, όταν ήθελαν να αντιδράσουν απέναντι στους εχθρούς τους. Έπρεπε να φέρονται μόνιμα ως "αετοί", για να μην χάσουν τον έλεγχο. Έπρεπε να γνωρίζουν πώς ελέγχουν την επικράτειά τους οι "αετοί" και έπρεπε να γνωρίζουν πώς πολεμάνε οι "αετοί", όταν δεν μπορούν ν' αποφύγουν τη σύγκρουση.

Πώς γίνονται όλα αυτά; Με τον εξής απλό τρόπο. Όπως λειτουργούν οι πραγματικοί αετοί στη φύση. Όταν αντιλαμβάνονται ότι ένα "κατώτερο" είδος —αλλά επίσης σαρκοφάγο— απειλεί με τη δραστηριότητά του τη δική τους τροφή, κάνουν το εξής απλό. Δυσκολεύουν την επιβίωσή του με στόχο να το αναγκάσουν είτε να φύγει από την επικράτειά τους είτε να περιοριστεί και να οδηγηθεί στην αδυναμία της ασιτίας, που θα το υποτάξει. Πώς το κάνουν αυτό; Με το να τον παρακολουθούν από τον αέρα και την κατάλληλη στιγμή να τρομάζουν τους στόχους του, προκειμένου να κάνουν μη αποδοτικό το κυνήγι του. Ένας αετός μπορεί να σκοτώσει έναν λέοντα, χωρίς καν να τον ακουμπήσει. Αρκεί να τον παρακολουθεί και να τρομάζει τα κοπάδια των θηραμάτων, που έχει ανάγκη ο λέοντας για να επιβιώσει. Αρκεί να διατηρεί τα κοπάδια σε απόσταση μεγάλη για τον λέοντα. Αυτό θα τον οδηγήσει στην ασιτία και στο θάνατο.

Αν για τον οποιονδήποτε λόγο ο αετός αναγκαστεί να έρθει σε σύγκρουση μαζί του και πάλι τα πράγματα είναι απλά. Ο αετός ποτέ δεν παλεύει. Ποτέ δεν κατεβαίνει στη Γη, για να παλέψει. Ποτέ δεν εξανεμίζει το μεγάλο στρατηγικό του πλεονέκτημα, που του δίνει ισχύ και είναι η δυνατότητα πτήσης του. Το μεγάλο του πλεονέκτημα είναι η δυνατότητά του —ακόμα και την ώρα της σύγκρουσης— να στέκεται σε απρόσιτο για τον αντίπαλό του μέρος. Ο αετός "χτυπά" μόνον από τον αέρα. "Χτυπά" μόνον όταν τον βολεύει και όταν μπορεί να αιφνιδιάσει το θύμα του, για ν' αποφύγει και τον παραμικρό τραυματισμό. Τον τραυματισμό, που μπορεί να είναι μοιραίος. Γιατί; Γιατί ένας τραυματισμός, που για έναν λέοντα μπορεί να είναι αστείος και μέσα στα πλαίσια της καθημερινότητάς του, για τον αετό μπορεί να έχει τραγικά αποτελέσματα. Ένας πληγωμένος λέοντας, που κουτσαίνει, εξακολουθεί να είναι λέοντας και μάλιστα πιο επικίνδυνος από τον συνηθισμένο. Ένας αετός με χτυπημένο φτερό είναι ένα ακίνδυνο κουνάβι. Ένας τέτοιος τραυματισμός μπορεί να τον καθηλώσει στο έδαφος κι αυτό είναι ό,τι χειρότερο γι' αυτόν. Στο έδαφος είναι ευάλωτος και το χειρότερο είναι ότι δεν μπορεί να επιστρέψει στην ασφαλή φωλιά του μέχρι ν' αποθεραπευτεί. Ένας απλός τραυματισμός μπορεί να τον οδηγήσει στο θάνατο και να καταστρέψει καί τον ίδιο καί την οικογένειά του, που τον έχει ανάγκη.

Γι' αυτόν τον λόγο ο αετός πολεμάει με συγκεκριμένο τρόπο. Κουράζει τον αντίπαλό του, αφού προηγουμένως τον έχει οδηγήσει στην αδυναμία, λόγω ασιτίας. Όταν αντιληφθεί ότι οι περιστάσεις τον ευνοούν, του επιτίθεται. Δεν του επιτίθεται στο σώμα, αλλά πάντα στο κεφάλι. Στα όργανα δηλαδή που δίνουν αξία σ' αυτό το σώμα. Του επιτίθεται στα μάτια, για να τον τυφλώσει. Δεν παρασύρεται από εγωισμούς ο αετός. Δεν θέλει ν' αποδείξει ότι μπορεί να νικήσει το λιοντάρι σε πάλη. Το τυφλώνει κι απολαμβάνει τη νίκη του, έστω κι αν αυτή δεν είναι νίκη όπως την αντιλαμβάνονται οι "λέοντες". Το τυφλώνει και το αφήνει να πεθάνει λόγω αδυναμίας. Το τυφλώνει και γυρνάει πίσω στη φωλιά του. Το λιοντάρι, αν είναι τυχερό, θα επιβιώσει, αλλά πάντα θα γνωρίζει ότι δεν το συμφέρει η σύγκρουση με τον αετό. Το λιοντάρι είναι ο βασιλιάς της ζούγκλας, αλλά ο αετός είναι ο αυτοκράτοράς της. Αυτός που τα πάντα βλέπει κι αποφασίζει μόνος του ποιος θα επιβιώσει μέσα σ' αυτήν και ποιος όχι.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί οι ΗΠΑ μόνον αυτού του είδους τον ιμπεριαλισμό μπορούν να ασκήσουν. Ελέγχουν έναν κόσμο που δεν τους ανήκει, εφόσον δεν τον έχουν κατακτήσει. Ελέγχουν έναν πανίσχυρο κόσμο κι αν επιλέξουν λάθος τρόπο να συγκρουστούν μαζί του, θα ηττηθούν. Ελέγχουν θηρία εξίσου ισχυρά με τις ίδιες και τα οποία θα μπορούσαν να τους κάνουν μεγάλο κακό, ακόμα και στην περίπτωση της απλής μονομαχίας. Πόσο μάλλον αν συνασπιστούν μεταξύ τους εναντίον τους. Όλα αυτά τα γνώριζαν. Πώς αποδεικνύεται αυτό; Με δύο τρόπους. Με τον συμβολικό και τον ιστορικό.

Ο συμβολικός τρόπος αποδεικνύεται με μια απλή ματιά στον θυρεό τους. Τι δείχνει αυτός ο θυρεός σε κάποιον που έχει γνώσεις; Έναν αετό οπλισμένο με βέλη και ο οποίος κρατά έναν κλάδο ελιάς. Τι σημαίνει αυτό, αν αποκωδικοποιηθεί; Το εξής απλό. Ο αετός αυτός παριστάνει τον προστάτη της ειρήνης. Είναι ο προστάτης της δυτικής δημοκρατίας από τους εχθρούς της. Είναι ο πρώτος μεταξύ ίσων. Είναι ο προστάτης του "είδους", έστω και λίγο διαφορετικός. Είναι ο προστάτης της χριστιανικής "οικογένειας". Είναι αυτός που "βλέπει" καλύτερα και μακρύτερα από τους υπόλοιπους τους εχθρούς του "είδους". Είναι αυτός ο οποίος θα "στοιχίσει" τους λέοντες, όταν θα πρέπει να πολεμήσουν τον μεγάλο εχθρό στο όνομα της επιβίωσής τους. Είναι αυτός ο οποίος θα τιμωρήσει τον απείθαρχο λέοντα, που θα θέσει σε κίνδυνο το "είδος" τους. Είναι ο μεγάλος αδερφός, που λειτουργεί πατερναλιστικά. Ο μεγάλος αδερφός, που από "αγάπη" κηδεμονεύει τ' αδέρφια του. Τα βέλη δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο αυτός ο "μεγάλος αδερφός" πολεμάει. Τα βέλη δείχνουν "χτύπημα" από απόσταση και όχι "πάλη". Αν κρατούσε "ξίφος", όπως για παράδειγμα μια "γήινη" αυτοκρατορία, αυτό θα σήμαινε ότι "πάλευε" με τους εχθρούς του. Θα "πάλευε", όπως "πάλευε" για παράδειγμα η βυζαντινή αυτοκρατορία, της οποίας ο αετός βαστά ξίφος. Αυτά μας αποκαλύπτει η ερμηνεία των συμβόλων.

Στα ίδια συμπεράσματα θα καταλήξουμε κι αν μελετήσουμε την ιστορική πορεία των ΗΠΑ μετά τη λήξη του πολέμου και την ανάληψη του ρόλου τους. Το πρώτο πράγμα που έκαναν μετά τη νίκη στην Ευρώπη ήταν ν' αποδείξουν στους αντιπάλους τους ότι αυτές είναι ο "αετός" προστάτης του δυτικού κόσμου. Ποια ήταν η απόδειξη; Η ρίψη της ατομικής βόμβας στην Ιαπωνία. Γιατί αυτό αποτελεί απόδειξη; Για τον εξής απλό λόγο. Η Ιαπωνία ήταν ένας από τους λέοντες της βιομηχανικής εποχής. Ένα λαβωμένο θηρίο, που, αφού απέτυχε στους στόχους του, αποσύρθηκε στη "φωλιά" του, για να "γλύψει" τις πληγές του. Η Ιαπωνία ήταν έτοιμη για τον υπέρ πάντων αγώνα μέσα σ' αυτήν τη "φωλιά". Αν δεν υπήρχαν τα πυρηνικά όπλα και διατηρούνταν οι σταθε­ρές της βιομηχανικής εποχής, θα έπρεπε να νικηθεί μέσα στη "φωλιά" του το θηρίο, προκειμένου να ολοκληρωθεί ο πόλεμος. Θα έπρεπε οι αντίπαλοί τους, που ήταν οι ΗΠΑ, να κάνουν απόβαση στην Ιαπωνία και να καταστρέψουν το κεφάλαιό της και βέβαια την υποδομή της. Να κάνουν το reset της απόλυτης καταστροφής μέχρι την επόμενη σύγκρουση.

Έγινε όμως αυτό; Όχι βέβαια. Η Ιαπωνία παραδόθηκε χωρίς μάχη. Αρκούσαν δύο ατομικές βόμβες για να παραδοθεί. Γιατί έγινε αυτό; Γιατί ένα λιοντάρι ήρθε αντιμέτωπο με έναν αετό. Ο αμερικανικός "αετός" με ένα καίριο χτύπημά του πέτυχε τα "μάτια" του ιαπωνικού θηρίου. Το "τύφλωσε". "Θόλωσε" το μυαλό του από τον πόνο. Του έδωσε να καταλάβει ότι, αν δεν παραδοθεί, θα κινδύνευε όχι απλά με ήττα, αλλά με θάνατο. Τα πυρηνικά ήταν αυτά που έδωσαν στον αμερικανικό αετό τα απαραίτητα βέλη του. Οι Αμερικανοί, αφού έδειξαν σε όλον τον κόσμο –-με τον πιο θεαματικό τρόπο— ότι ήταν σε θέση να καταστρέψουν τον οποιονδήποτε με το ελάχιστο γι' αυτούς κόστος, άρχισαν πλέον να λειτουργούν καθαρά ως αετοί. Τι κάνουν οι αετοί μόλις αρχίσουν να παίρνουν τον ρόλο τους; Βασικά τους μελήματα είναι να ισχυροποιήσουν το σώμα τους, να μάθουν να πετάνε τέλεια και τέλος να δηλώσουν την παρουσία τους. Τα δύο πρώτα σημαίνουν στρατιωτική εξειδίκευση, που να τους διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους και το τρίτο σημαίνει προπαγάνδα.

Θα εξετάσουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς εννοούμε. Όταν λέμε ότι πρέπει να ισχυροποιήσουν τα σώματά τους και ταυτόχρονα να μάθουν τα μυστικά της πτήσης, εννοούμε το εξής: Οι ΗΠΑ, εξαιτίας των αναγκών τους —ως ιμπεριαλιστές— έπρεπε να υπερέχουν απόλυτα στον τεχνολογικό τομέα. Έπρεπε να επενδύσουν στον τομέα που θα έκανε τα στρατιωτικά τους "χτυπήματα" επώδυνα για τους εχθρούς τους, χωρίς κόστος για τους ίδιους. Έπρεπε να δημιουργήσουν "απόσταση" ασφαλείας από τους υπολοίπους. Έπρεπε να κάνουν "απρόσιτη" και βέβαια απρόσβλητη τη "φωλιά" τους.

Γι' αυτόν τον λόγο επένδυσαν στην αεροπορική τεχνολογία και στους πυραύλους. Στην τεχνολογία που εξασφαλίζει θανάσιμα χτυπήματα από μεγάλη απόσταση. Για να μην έχουν προβλήματα εσωτερικού ανταγωνισμού, αυτήν την τεχνολογία την έκαναν απόρρητο μυστικό της "οικογένειας". Ένα μυστικό που κινδύνευε από τον μεγάλο εξωτερικό εχθρό και το οποίο βέβαια θα το φύλασσε στη "φωλιά" του ο Μεγάλος Αδερφός. Ό,τι άξιο λόγου ανακάλυπτε κάποιος ασθενέστερος στον τομέα αυτόν, του το άρπαζαν στο όνομα του οικογενειακού συμφέροντος. Με το "έτσι θέλω" όχι μόνον ανάπτυσσαν δική τους τεχνολογία, αλλά άρπαζαν τα πάντα και από τους άλλους. Αυτή η μέθοδος ισχυροποιούσε το ήδη ισχυρό κορμί του "αετού".

Ταυτόχρονα όμως έπρεπε να μάθουν να "πετάνε". Έπρεπε να μπορούν να μετακινούνται στο σύνολο της επικράτειάς τους, χωρίς να έχουν ανάγκη τις "φωλιές" των άλλων. Ακόμα και στη χειρότερη περίπτωση, όπου δεν θα εξασφάλιζαν συμμαχία —και άρα φιλοξενία— έπρεπε να μπορούν να πλησιάσουν με δικά τους μέσα τον εχθρό τους. Γι' αυτόν τον  λόγο επένδυσαν στην τεχνολογία των αεροπλανοφόρων. Έπρεπε να επενδύσουν στους "μεταφορείς" της υπέρτατης αεροπορικής τεχνολογίας. Έπρεπε να εξασφαλίσουν έδαφος "κλαδί", που θα επέτρεπε στον "αετό" να στέκεται κοντά στον αντίπαλό του, οπουδήποτε κι αν αυτός βρισκόταν. Ένα "κλαδί", που θα έφερνε τον εχθρό κοντά στις ΗΠΑ και ταυτόχρονα θα ήταν πολύ μακριά για τον αντίπαλό τους.

Τα αεροπλανοφόρα δηλαδή είναι από τα βασικά όπλα άσκησης του ιδιόμορφου αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Γιατί; Γιατί, ακόμα και οι σταθμευμένες στις διάφορες χώρες αμερικανικές δυνάμεις, δεν μπορούν να κάνουν "χτύπημα" χωρίς την αεροπορία. Οι χερσαίες δυνάμεις "παλεύουν" κι αυτό δεν συμφέρει τον "αετό". Γι' αυτόν τον λόγο οι αμερικανικές δυνάμεις, που υπάρχουν διάσπαρτες στον κόσμο, δεν είναι δυνάμεις κρούσης. Είναι δυνάμεις υποστήριξης του μεταφερόμενου με αεροπλανοφόρα αετού. Είναι δυνάμεις μορφωμένων στρατιωτικών, που δεν προκαλούν τις τοπικές κοινωνίες και όχι δυνάμεις αγράμματων στρατιωτών.

Τέλος έπρεπε να μεριμνήσουν για την "εικόνα" τους. Ο κάθε αετός, με το που ξεκινάει την πορεία του, πρέπει να "δηλώσει" την ύπαρξή του. Πρέπει να τον δουν όλοι και να τον δουν καλά. Έπρεπε όλοι οι λαοί του κόσμου να δουν τον αμερικανικό αετό. Να τον δουν όπως ήθελε η αμερικανική προπαγάνδα. Πώς τον ήθελε; Πανίσχυρο, πανέξυπνο και αήττητο. Όλα αυτά όμως απαιτούν ένα τεράστιο προπαγανδιστικό μέσο, που δεν πρέπει να προκαλεί τους εθνικούς εγωισμούς, κυρίως των επίγειων θηρίων. Εξαιτίας αυτής της ανάγκης οργάνωσαν έναν πρωτοφανούς μεγέθους μηχανισμό προπαγάνδας. Ποιος γνωρίζει για παράδειγμα ότι το Πεντάγωνο είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός του Hollywood; Στο Hollywood υπάρχει γραφείο-παράρτημα του Πενταγώνου, που η δουλειά του είναι να ελέγχει την κινηματογραφική παραγωγή. Ένα υπερπολύτιμο και πανίσχυρο γραφείο, που με το πρόσχημα της προστασίας των εθνικών συμφερόντων των ΗΠΑ ελέγχει τους πάντες. Ένα γραφείο, που διαχειρίζεται τεράστια κονδύλια και το οποίο μπορεί να χρηματοδοτήσει όλες τις φιλοαμερικανικές παραγωγές.

Ποια είναι η δουλειά αυτού του γραφείου; Να κάνει ορατή παγκοσμίως την "εικόνα" του αμερικανικού "αετού". Να περνάει την προπαγάνδα των ΗΠΑ. Ποιες είναι οι αρχές αυτής της προπαγάνδας; Να προστατεύουν την "εικόνα" των ΗΠΑ. Να κάνουν γνωστή σε όλον τον κόσμο την αμερικανική άποψη περί "καλού" και "κακού". Από εκεί και πέρα καθημερινός στόχος αυτής της προπαγάνδας είναι ν' αποδείξει στον κόσμο ότι οι Αμερικανοί, είτε σε επίπεδο κράτους είτε σε επίπεδο προσώπων, είναι μόνιμα "παντρεμένοι" με το "καλό" και βέβαια πανίσχυροι. Αντίθετα με ότι θα υπέθετε κανείς, το Hollywood όχι μόνον δεν αποκρύπτει στρατιωτικά μυστικά των ΗΠΑ, αλλά αποκαλύπτει "όνειρα" της στρατιωτικής μηχανής τους. Υποβοηθείται από τον ίδιο τον στρατό για να το κάνει. Γιατί; Για να επιδείξει μια εικόνα του "αετού" καλύτερη από αυτήν που στην πραγματικότητα είναι. Στο Hollywood βλέπει κάποιος όπλα, που όχι απλά δεν υπάρχουν, αλλά αποτελούν στόχο της αμερικανικής τεχνολογίας. Όλα αυτά γίνονται για να "πειστούν" οι λαοί ότι οι Αμερικανοί είναι πανίσχυροι και ότι κανένας δεν μπορεί να τους αμφισβητήσει.

Όσο κι αν αυτό φαίνεται παράξενο, το Hollywood δεν είναι αυτό που φαίνεται. Δεν είναι μια "κυψέλη" δημιουργών και ηθοποιών. Δεν είναι μια τεράστια δεξίωση πάνω σε κόκκινα χαλιά. Είναι μια μαχόμενη μεραρχία της αμερικανικής πολεμικής μηχανής. Πιο μαχόμενη και πιο αποτελεσματική ακόμα και από την πιο σκληροτράχηλη μεραρχία του αμερικανικού στρατού. Μια μεραρχία, η οποία δίνει την καθημερινή μάχη των εντυπώσεων που έχει ανάγκη ο "αετός". Μια μεραρχία, που δικαιολογεί τεράστια κονδύλια από τον κρατικό προϋπολογισμό, προκειμένου να αποδώσει έργο. Οι σταρ του μοιάζουν περισσότερο με αξιωματικούς του αμερικανικού στρατού, παρά με διασκεδαστές του κόσμου.

Αυτός είναι κι ο λόγος ότι τόσο η παραγωγή του όσο και η διάθεση του "προϊόντος" δεν αφέθηκε στα χέρια των επιχειρηματιών. "Μάχες" έδωσαν οι κατά τόπους πρεσβείες των Αμερικανών, για να μπορέσει αυτή η "παραγωγή" να φτάσει μέχρι το τελευταίο χωριό του κάθε κράτους. Απλά, όπως είναι φυσικό, μετά από μια τέτοια προστατευτική πολιτική, σήμερα τα πράγματα "κυλούν" από μόνα τους. Τα χρήματα έφεραν χρήματα και το Hollywood έγινε παγκόσμιο μονοπώλιο, καταστρέφοντας τις εθνικές κινηματογραφικές παραγωγές. Τον "Ράμπο" δηλαδή οι Αμερικανοί πρώτα τον επέβαλαν μέσω των πρεσβειών τους. Μετά από καιρό —και λόγω χρημάτων— τον έκαναν υπερπαραγωγή, που μπορούσε να μπαίνει μόνος του στις "αγορές" και να περνάει την αμερικανική προπαγάνδα.

Όλα αυτά αφορούν την πολιτική των ΗΠΑ σ' ό,τι αφορά τον εαυτό τους και βέβαια την εικόνα τους. Ήταν οι ενέργειες που θα τους έδιναν ισχύ "αετού" και βέβαια θα έκαναν αυτήν την ισχύ ορατή απ' όλον τον κόσμο. Αρκούν όμως αυτά; Όχι βέβαια. Όπως είπαμε παραπάνω, ο "αετός", για να είναι πανίσχυρος και να ελέγχει πραγματικά τον χώρο του, θα πρέπει να είναι επίφοβος πολύ πριν αναγκαστεί να έρθει σε σύγκρουση με τους εχθρούς του. Οι ΗΠΑ δηλαδή θα έπρεπε, πριν ακόμα χρειαστεί να συγκρουστούν με τους αμφισβητίες τους, να σχεδιάσουν από την αρχή την επικράτειά τους. Να τη σχεδιάσουν με τον τρόπο που θα τους επέτρεπε να πολεμάνε πάντα με το πλεονέκτημα του "αετού".

Ποιο είναι αυτό το πλεονέκτημα; Ο έλεγχος των "λεόντων", που θα ήταν δυνατόν να τους αμφισβητήσουν. Ο έλεγχος των πιο ισχυρών και των πιο έμπειρων λεόντων, που ήταν τα μεγάλα κράτη της Ευρώπης. Τι έκαναν; Έπαιξαν με την "τροφή" τους. Γνώριζαν οι Αμερικανοί ότι, για να ελέγξουν την Ευρώπη και την επικίνδυνη βιομηχανία της, θα έπρεπε να ελέγχουν το "οξυγόνο" αυτής της βιομηχανίας, που είναι το πετρέλαιο. Γι' αυτόν τον λόγο επιχείρησαν τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής. Ο έλεγχος αυτός επιτυγχάνεται με μέσον δύο κράτη. Την Τουρκία και το Ισραήλ. Αυτά τα κράτη λειτουργούν σαν "μέγγενη" στο λαιμό του αραβικού κόσμου. Μια "μέγγενη" που σφίγγει και χαλαρώνει ανάλογα με τα συμφέροντα των Αμερικανών. Αυτά τα κράτη είναι τα θεμέλια της πολιτικής των ΗΠΑ, γιατί αυτά είναι που δίνουν στη Μέση Ανατολή τα χαρακτηριστικά τα οποία επιτρέπουν τον έλεγχό της από τους Αμερικανούς. Με τον έλεγχο αυτόν εκβιάζεται η Ευρώπη, που εξαρτάται από τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής. Με τον έλεγχο αυτόν μπορούν οι Αμερικανοί και ελέγχουν τη "στρόφιγγα" του "νερού" που έχουν ανάγκη οι "λέοντες" της Ευρώπης για να επιβιώσουν.

Πώς επιτυγχάνεται ο έλεγχος της Ευρώπης μέσω του πετρελαίου; Γιατί αυτό το πετρέλαιο μοιάζει με την τροφή των "λεόντων"; Για τον εξής απλό λόγο. Από τις τιμές του πετρελαίου εξαρτάται η τελική τιμή των προϊόντων και άρα η ανταγωνιστικότητα των παραγωγών. Αν κάποιος ελέγχει αυτές τις τιμές, μπορεί ν' αποφασίζει μόνος του ποιος θα επιβιώσει στην αγορά και ποιος όχι. Μπορεί ν' αποφασίζει μόνος του ποιος θα τιμωρηθεί για την ανυπακοή του. Όποιος δεν σέβεται τα πνευματικά δικαιώματα, δεν γίνεται επικίνδυνος για τους Αμερικανούς, γιατί απλού­στατα δεν μπορεί να παράγει τίποτε χωρίς την άδειά τους. Οι ΗΠΑ, ελέγχοντας τη Μέση Ανατολή, ελέγχουν τις τιμές του πετρελαίου και με τον τρόπο αυτόν προστατεύουν το άυλο κεφάλαιό τους. Μπορούν ν' αποφασίζουν μόνοι τους αν θα είναι ανταγωνιστική η Γαλλία ή όχι. Μπορούν να της φοράνε "καπέλο", κάθε φορά που αντιδρά στις αποφάσεις τους. Ο αμερικανικός αετός αποφάσιζε ποιο "λιοντάρι" θα ξεδιψούσε από τις "πηγές" της Μέσης Ανατολής και ποιο όχι. Αυτός αποφάσιζε ποιο από αυτά τα ξεδιψασμένα λιοντάρια θα μπορούσαν να κυνηγήσουν τα "κοπάδια" των καταναλωτών.

Για να το καταφέρουν αυτό έπρεπε να ελέγχουν πάση θυσία τη Μέση Ανατολή. Γι' αυτόν τον λόγο επένδυσαν στην Τουρκία και στο Ισραήλ. Αυτά τα κράτη είναι τα θεμέλια της ύπαρξης και της διαιώνισης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Αυτά τα κράτη "ρυθμίζουν" με τις συμπεριφορές τους τις συμπεριφορές των υπολοίπων κρατών της περιοχής. Η επένδυση έγινε εύκολα, γιατί το επέτρεπαν οι συνθήκες. Ποιες ήταν αυτές; Οι Αμερικανοί "κληρονόμησαν" από την εποχή της αποικιοκρατίας ένα διχασμένο και παντελώς αδύναμο Ισλάμ. Η αποικιοκρατία των έμπειρων Ευρωπαίων, που είχαν επίσης ανάγκη τη Μέση Ανατολή, τους κληροδότησε ένα καλά διχασμένο Ισλάμ. Ένα Ισλάμ που το συνέθεταν "ψευδοκράτη", τα οποία στην πραγματικότητα αποτελούσαν οικογενειακές περιουσίες κάποιων λίγων κτηνών. Το σύνολο του Ισλάμ είχε παραδοθεί σε μια δεκάδα οικογενειών. Σ' αυτήν την καλή "βάση" σχεδιασμού έκαναν τις "μετατροπές" που τους συνέφεραν. Έδωσαν στην Τουρκία τα χαρακτηριστικά που τους συνέφεραν και ίδρυσαν το Ισραήλ.

Τι έκαναν στην Τουρκία; Γνώριζαν ότι η Τουρκία ήταν ένα εξαιρετικά αδύναμο κράτος, έτοιμο ανά πάσα στιγμή να καταρρεύσει. Ένα κράτος με τρομερά εσωτερικά προβλήματα. Προβλήματα δομικής φύσεως. Προβλήματα που είχαν σχέση με ταξικές και εθνικές διαφορές μεταξύ των μελών του. Η κυρίαρχη τάξη δεν ήταν όμοια στη νοοτροπία με τους υπόλοιπους. Επιπλέον, ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού δεν αντιλαμβανόταν τον εαυτό του ως Τούρκους. Οι μουσουλ­μάνοι δηλαδή δεν είχαν την ίδια νοοτροπία με τους Κεμαλιστές και ανάμεσα στους μουσουλ­μάνους υπήρχαν οι Κούρδοι, που δεν αντιλαμβάνονταν τους εαυτούς τους ως Τούρκους. Η Τουρκία ήταν ένα κράτος με μεγάλες φυγόκεντρες δυνάμεις οι οποίες το απειλούσαν με διαμελισμό και χωρίς εξωτερική βοήθεια δύσκολα θα εξασφάλιζε την επιβίωσή της στην τότε νέα εποχή. Αν δεν ισχυροποιούνταν η ενιαία και κεμαλική αστική της τάξη, ήταν θέμα χρόνου να μετατραπεί σε ένα μωσαϊκό κρατών ισλαμικού τύπου. Οι Αμερικανοί όλα αυτά τα γνώριζαν. Γνώριζαν τα εσωτερικά προβλήματα των Κεμαλιστών, που ασκούσαν εξουσία χριστιανικού τύπου μέσα σε μια ισλαμική χώρα. Για να ισχυροποιήσουν αυτήν την τάξη και να της προσφέρουν εσωτερικούς συμμάχους, την εκβιομηχάνισαν, έστω και σε περιορισμένο βαθμό. Η Τουρκία ήταν η μοναδική ισλαμική χώρα που δέχθηκε δυτικές επενδύσεις στον τομέα της παραγωγής.

Από τη στιγμή που το κατάφεραν αυτό, της πρόσφεραν τα δεδομένα που θα έκαναν εύκολη την επιβίωσή της και βέβαια δεν θα της επέτρεπαν να ξεφύγει από τα προβλεπόμενα όρια. Έχοντας ενισχύσει την κεμαλική τάξη, της πρόσφεραν έναν εθνικό εχθρό. Αυτός ήταν η Ελλάδα. Οι Κεμαλιστές έπαιζαν με τον χριστιανικό τρόπο το παιχνίδι της έντασης. Έπαιζαν το εθνικιστικό παιχνίδι με βάση όμως τη διαφορά στη θρησκεία. Λόγω του διαφορετικού θρησκεύματος ήταν εύκολο να παρασέρνουν τον πληθυσμό σε φονταμενταλιστικές εξάρσεις. Από την άλλη πλευρά οι Αμερικανοί φρόντισαν να μην δημιουργηθεί το Κουρδιστάν, γιατί αυτό θα έθετε σε κίνδυνο την εθνική της ακεραιότητα. Ένα ελεύθερο Κουρδιστάν θα απειλούσε διαρκώς την Τουρκία με διχοτόμηση.

Το να μην επιτρέψουν να δημιουργηθεί αυτό το κράτος και ταυτόχρονα να μην παραδώσουν τον χώρο αυτόν στην Τουρκία συνέφερε τους Αμερικανούς και για έναν επιπλέον λόγο. Ο χώρος όπου θα μπορούσε να δημιουργηθεί το Κουρδιστάν ήταν ο χώρος του βόρειου Ιράκ. Αυτός ο χώρος έχει πετρέλαιο κι αυτό, σε συνδυασμό με την εκβιομηχάνιση της Τουρκίας, θα δημιουρ­γούσε προβλήματα. Θα ενοχλούσε τους Ευρωπαίους η πρόοδος της μη "εκλεκτής" Τουρκίας.

Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με την άλλη επένδυσή τους, που ήταν το Ισραήλ. Το Ισραήλ ήταν ένα κράτος αυθαίρετο. Μια άθλια εθνική "σχεδία" σε έναν τεράστιο μουσουλμανικό "ωκεανό". Αυτό το κράτος μέσα στον απόλυτα εχθρικό περίγυρο ήταν αδύνατον να επιβιώσει χωρίς την εξωτερική βοήθεια των ΗΠΑ. Με τρομερούς εξωτερικούς κι εσωτερικούς εχθρούς ήταν αδύνατον ν' αναπτύξει ένα υγιές οικονομικό περιβάλλον. Αυτοί οι εχθροί ήταν εκείνοι που λειτουρ­γούσαν ως ανασταλτικοί παράγοντες στην ανάπτυξη της δημοκρατίας μέσα στο Ισραήλ. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει το Ισραήλ η πιο στρατικοποιημένη και φασιστική κοινωνία του κόσμου. Αυτό βόλευε τους άθλιους Ισραηλινούς που το κυβερνούσαν —για να ασκούν σκληρή κι ανεξέλεγκτη εξουσία—, αλλά βόλευε πολύ περισσότερο αυτούς τους οποίους είχαν ανάγκη από ένα κράτος με τέτοιου είδους εξουσία σε ένα ευαίσθητο περιβάλλον.

Αν γνωρίζουμε ποιες ήταν οι τρομερές ανάγκες αυτών των δύο κρατών προκειμένου να επιβιώσουν, αντιλαμβανόμαστε και τον ρόλο τους. Αντιλαμβανόμαστε πόσο υπάκουοι ήταν απέναντι σ' αυτούς που τους εξασφάλιζαν την επιβίωση και ήταν οι Αμερικανοί. Από αυτήν την απόλυτη υπακοή προέκυπταν οι συμπεριφορές τους, που "κούρδιζαν" ολόκληρη την περιοχή. Οι Αμερικανοί αυτήν την υπακοή την εξασφάλιζαν πανεύκολα, γιατί ήταν αυτοί οι οποίοι προστάτευαν αυτά τα κράτη από τους "εφιάλτες" τους. "Εφιάλτες", που ήταν τρομεροί, αλλά διαφορετικοί για το κάθε κράτος. Ο "εφιάλτης" της Τουρκίας ήταν ένα ελεύθερο Κουρδιστάν. Ένα Κουρδιστάν που θα διεκδικούσε τις ανατολικές επαρχίες της και θα πυροδοτούσε ταυτόχρονα ταξική επανάσταση. Ο "εφιάλτης" του Ισραήλ ήταν η ενότητα των Αράβων. Μια ενότητα που θα έκανε δύσκολη την επιβίωση του Ισραήλ, εφόσον δεν θα μπορούσε ν' αναπτύξει μια στοιχειώδη οικονομία.

Οι Αμερικανοί αυτά τα κράτη τα προστάτευαν από τους "εφιάλτες" τους. Με μέσον αυτά τα κράτη δημιουργούσαν τα κράτη-"κλειδιά" που κατείχαν το πετρέλαιο. Ένα από τα "κλειδιά" αυτής της πολιτικής τους ήταν το Ιράκ. Το Ιράκ, που οι ίδιοι οι Αμερικανοί είχαν φροντίσει να έχει τα επιθυμητά χαρακτηριστικά. Αυτοί φρόντισαν και έδωσαν την εξουσία στο "κοσμικό" Μπάαθ. Το Ιράκ ήταν πολύτιμο μ' αυτό το σκληρό και αντιισλμαμικό καθεστώς για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν ότι με τη βία έλεγχε τον χώρο όπου θα μπορούσε να "γεννηθεί" το απειλητικό Κουρδιστάν. Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι με την κοσμική ιδεολογία του και συμπεριφορά του δίχαζε το Ισλάμ. Έχοντας άσχημες σχέσεις με τα θεοκρατικά και οικογενειοκρατικά καθεστώτα της περιοχής, βρισκόταν σε συνεχή εμπόλεμη κατάσταση μ' αυτά. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά του προστάτευσαν τα δύο θεμέλια της αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή. Η Τουρκία δεν κινδύνευε με "ακρωτηριασμό" και το Ισραήλ δεν αντιμετώπιζε ένα ενιαίο αραβικό "μέτωπο". Οι Αμερικανοί, γνωρίζοντας τον "σωτήριο" ρόλο τους απέναντι σ' αυτά τα δύο κράτη, τους επέβαλαν τον ρόλο τους.

Τι σημαίνει αυτό; Οι ΗΠΑ ήθελαν "προβοκάτορες" μέσα στη Μέση Ανατολή, για να μπορούν να "διχάζουν" τους Άραβες και ταυτόχρονα να τους "κουρδίζουν" ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Η άθλια αντιισλαμική πολιτική της Τουρκίας και του Ισραήλ είναι αυτή που νομιμοποιεί τα άθλια και φασιστικά καθεστώτα που βασανίζουν τους λαούς της Μέσης Ανατολής. Αυτοί είναι οι "προβοκάτορες" που δίνουν νόημα ύπαρξης στους άθλιους "Σαντάμ" της περιοχής. Λειτουργούν ως φόβητρα των λαών της Μέσης Ανατολής κι αυτό τους παγιδεύει στα φασιστικά καθεστώτα. Από εκεί και πέρα ήταν εύκολο να μοιραστεί η Μέση Ανατολή στους μεγάλους μονομάχους και να ελέγχεται.

Πήραν οι Αμερικανοί τις χώρες που ήθελαν και πήραν και οι Σοβιετικοί κάποιες άλλες. Οι Αμερικανοί πήραν τα κράτη με το πετρέλαιο, που είχαν ανάγκη για την πολιτική τους και οι Σοβιετικοί πήραν κράτη χωρίς πετρέλαιο, εφόσον δεν το είχαν ανάγκη. Σ' αυτές τις "στημένες" συγκρούσεις, που άλλες φορές ήταν θρησκευτικής, άλλες φορές ιδεολογικής και άλλες φορές εθνικής φύσεως, πρωταγωνιστούσαν αυτοί οι οποίοι βόλευαν τους Αμερικανούς. Οι Αμερικανοί ήταν αυτοί οι οποίοι δημιούργησαν τον Σαντάμ, τον οποίο σήμερα καταγγέλλουν. Οι Ιρακινοί "πλήρωσαν" την αμερικανική επιλογή του Σαντάμ και οι ίδιοι σήμερα "πληρώνουν" την αποκα­θήλωσή του.

Όμως, για να λειτουργήσουν όλα αυτά στο επίπεδο της διαχείρισης, θα έπρεπε να υπάρχει ένας συντονισμός και στο ανώτατο επίπεδο. Θα έπρεπε δηλαδή οι Αμερικανοί να έχουν τον έλεγχο κάποιων υπερεθνικών οργάνων. Θα έπρεπε να δημιουργήσουν ένα "σαλόνι", για να μπορούν να συναντούν και βέβαια να ελέγχουν τόσο τους εχθρούς όσο και τους φίλους τους. Θα έπρεπε να δημιουργήσουν κι έναν χώρο, όπου θα δημιουργούσαν το πολεμικό συμβούλιο στο οποίο θα προέδρευαν των "λεόντων" απέναντι στον κοινό εχθρό. Αυτές οι απαιτήσεις τούς οδήγησαν στο να δημιουργήσουν τον ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ.

Η έδρα του ΟΗΕ έγινε στις ΗΠΑ, γιατί οι Αμερικανοί ήθελαν το "σαλόνι" να βρίσκεται στη δική τους έδρα. Ήθελαν να έχουν το πλεονέκτημα του οικοδεσπότη. Του οικοδεσπότη, που θα έπαιζε στην "έδρα" του. Που θα παρακολουθούσε, θα διέφθειρε, θα απειλούσε και θα κατηγο­ρούσε όποιον ήθελε εκ του ασφαλούς. Του οικοδεσπότη, που, όπως αποδείχθηκε προσφάτως, έκανε μέχρι και τηλεφωνικές υποκλοπές.

Αντίθετα με το "σαλόνι" του "αετού", το "στρατιωτικό" συμβούλιο έγινε στην Ευρώπη. Η έδρα του ΝΑΤΟ έγινε στο κέντρο της Ευρώπης. Γιατί; Γιατί θεωρητικά, αν γινόταν πόλεμος, οι λέοντες θα πολεμούσαν μέσα στις "φωλιές" τους κι αυτό έκανε απαραίτητο το να βρίσκεται το κεντρικό στρατηγείο του "είδους" κοντά σ' αυτές. Πρακτικά αυτή η επιλογή έγινε για άλλους λόγους. Συνέφερε αυτή η επιλογή, γιατί οι Αμερικανοί, με πρόσχημα τη "σωτήρια" παρουσία τους στην Ευρώπη, μετέφεραν εκεί δικό τους στρατιωτικό προσωπικό, το οποίο στην πραγματικότητα έκανε μόνιμα κατασκοπεία εις βάρος των συμμάχων. Ταυτόχρονα, με πρόσχημα τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, οι Αμερικανοί δικαιολογούσαν και τον στρατό κατοχής που διέθεταν στη Γερμανία. Το επίσης σημαντικό όμως ήταν ότι δεν τους συνέφερε να πηγαίνουν οι Ευρωπαίοι στρατιωτικοί στις ΗΠΑ και ν' αντλούν πληροφορίες γι' αυτές, ενώ την ίδια ώρα θα απέκρυπταν πληροφορίες που αφορούσαν τους δικούς τους στρατούς. Ο αμερικανικός στρατός θα έπρεπε να είναι αυτός ο οποίος θα μπορούσε ν' αντλεί πληροφορίες κάθε φορά που γινόταν νατοϊκές ασκήσεις και όχι το αντίθετο. Αυτός θα μάθαινε πώς είναι και πού βρίσκονταν οι βάσεις των συμμάχων, που τον φιλοξενούσαν ανά την Ευρώπη.

Αυτό το οποίο πρέπει να θυμόμαστε —γιατί θα χρειαστεί παρακάτω— είναι ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός στηρίζεται στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ, στην ΤΟΥΡΚΙΑ, στο ΙΣΡΑΗΛ και στη δημόσια  ΕΙΚΟΝΑ τους. Αυτά είναι τα θεμέλια του ιμπεριαλισμού τους.

Ο αναγνώστης εύλογα θ' αναρωτηθεί γιατί παραπάνω μιλήσαμε για βλάκες, τη στιγμή που όλα αυτά φαίνονται αν μη τι άλλο ευφυή. Αυτό το οποίο συμβαίνει είναι το εξής: Ό,τι έκαναν οι Αμερικανοί μετά τον πόλεμο, ήταν αντιγραφή πρακτικών κάποιων ευφυών σχεδιαστών του συστήματος. Ό,τι χρησιμοποίησαν έτοιμο —επειδή το "δανείστηκαν"— ήταν πραγματικά έξυπνο. Ό,τι έκαναν όμως μετά την κατάρρευση των δεδομένων που τους βόλευαν και ήταν δικό τους έργο, ήταν απόλυτα βλακώδες.

Σ' ό,τι αφορά το πρώτο συμβαίνει το εξής: Μετά την αναπάντεχη επιτυχία τους κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι Αμερικανοί ανέτρεξαν στην ιστορία, προκειμένου να βρουν τη λύση που θα τους επέτρεπε να μεγιστοποιήσουν την αξία της επιτυχίας τους. Εκεί βρήκαν τη "λύση" που τους βόλευε. Αρκούσε για τις ΗΠΑ ν' αντέγραφαν την Αθήνα. Την Αθήνα, που σε κάποια στιγμή θέλησε να δώσει τη μέγιστη αξία στον συγκεντρωμένο πλούτο της και στην άψογη εικόνα που είχε δημιουργήσει στον ελληνικό κόσμο κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του πέμπτου αιώνος. Ο Αμερικανοί αυτό το μοντέλο θέλησαν να υιοθετήσουν, γιατί διαπίστωσαν ότι είχαν ομοιότητες με την Αθήνα. Θα αντέγραφαν τον ελληνικό κόσμο της ύστερης εποχής. Θα δημιουργούσαν τις "αμφικτιονίες" τους και θα δέσποζαν στον "κόσμο" τους όπως δέσποζε η Αθήνα. Ο ΟΗΕ δηλαδή και το ΝΑΤΟ δεν ήταν αποτέλεσμα της στρατηγικής ευφυΐας των Αμερικανών. Ήταν αποτέλεσμα της ευφυΐας των πονηρών Αθηναίων. Το νομικό καθεστώς που διέπει τη λειτουργία τους, καθώς και το θεωρητικό πλαίσιο που δικαιολογεί την παρουσία τους, εφευρέθηκαν από τους Αθηναίους.

Από την απέναντι πλευρά θα υπήρχε το άλλο μέλος του δίπολου, που ήταν η σοβιετική αυτοκρατορία. Αυτή θα ήταν η απειλητική και στρατοκρατική "Σπάρτη" της νέας εποχής. Αυτή η αυτοκρατορία θα ήταν μια διαρκής απειλή, που θα λειτουργούσε με τις δικές της συμμαχίες και τις δικές της ιδεολογικές αρχές, που ναι μεν ήταν διαφορετικές από αυτές των χριστιανών, αλλά δεν θα τους απέβαλαν από τον κόσμο τους. Από τον κόσμο ο οποίος θα έμπαινε στο "σαλόνι" των ΗΠΑ, που ήταν ο ΟΗΕ.

Ο αναγνώστης εύλογα θ' αναρωτιέται πού βρίσκεται το ρίσκο, εφόσον πρόκειται για μια απλή αντιγραφή μιας πετυχημένης πρακτικής. Το ρίσκο βρίσκεται στο γεγονός ότι οι Αμερικανοί είδαν αποσπασματικά την όλη κατάσταση. "Είδαν" την Αθήνα να λειτουργεί επιτυχώς, όπως τη συνέφερε σε μια δεδομένη στιγμή και όχι στο σύνολο του χρόνου. Δεν "είδαν" ότι τελικά η Αθήνα και ο ελληνικός κόσμος που αυτήν "καπέλωνε" ηττήθηκαν. Τη μιμήθηκαν δηλαδή στα "καλά" της και δεν είδαν ότι αυτά τα "καλά" δεν άντεξαν μέσα στο χρόνο.

Επιπλέον δεν εκτίμησαν σωστά το ρίσκο της αλλαγής και ό,τι αυτή συνεπάγεται για να εφαρμοστεί. Κατ’ αρχήν η Αθήνα εκμεταλλεύτηκε τις υπάρχουσες συνθήκες στον ελληνικό κόσμο, ενώ οι Αμερικανοί έπρεπε να τις δημιουργήσουν. Οι Αθηναίοι βρήκαν έναν ελληνικό δημοκρατικό κόσμο να μισεί την "ελληνική" στρατοκρατική Σπάρτη, ενώ οι Αμερικανοί έπρεπε να εξελληνίσουν μαζικά τους χριστιανούς, για να μισούν την κομμουνιστική "Σπάρτη". Έπρεπε να τους εξελληνίσουν μαζικά, για να μην πέφτουν θύματα της προπαγάνδας του κομμουνισμού. Το αποτέλεσμα; Από τις λιγότερες από δέκα δημοκρατίες της εποχής των "λεόντων" πήγαμε στις εκατό και πλέον δημοκρατίες της σύγχρονης εποχής του αμερικανικού "αετού". Το πρώτο και μεγαλύτερο ρίσκο των Αμερικανών δηλαδή ήταν ο εκτεταμένος εξελληνισμός των χριστιανών, που θα ήταν ακίνδυνος μόνον για όσο διάστημα υπήρχε η "Σπάρτη".

Δεν πέρασε μισός αιώνας και άρχισε να φαίνεται το λάθος τους. Ποτέ στην ιστορία των ανθρώπων μια Τάξη Πραγμάτων δεν διήρκεσε τόσο λίγο. Οι Αμερικανοί είναι με διαφορά οι παγκόσμιοι πρωταθλητές στην ασχετοσύνη σ' ό,τι αφορά τον πολιτικό σχεδιασμό. Τίποτε να μην έκαναν μετά τον πόλεμο και ν' άφηναν τα πράγματα να "κυλήσουν" με βάση τη δυναμική τους, θα ήταν όλα τέλεια για το σύστημα. Αρκεί τα κουτορνίθια να γύριζαν στη "φωλιά" τους και όλα θα λειτουργούσαν τέλεια για το σύστημα. Ό,τι "σκέφτηκαν" ήταν λάθος. Ό,τι εφάρμοσαν ήταν τραγικό για το σύστημα. Αυτή η σωρεία λαθών οδηγεί το σύστημα στην κατάρρευση και άρα επανέρχεται η ανάγκη επανασχεδιασμού του. Επανέρχεται η ανάγκη επιβολής Νέας Τάξης.

Γι' αυτό λέμε ότι δεν "είδαν" συνολικά την κατάσταση, που οδήγησε την Αθήνα στην ήττα. Δεν είδαν ότι η ήττα αυτή παρέσυρε μαζί της στην καταστροφή όχι μόνον την ιμπεριαλιστική Αθήνα, αλλά και τον κόσμο που αυτή αντιπροσώπευε. Τον πάλαι ποτέ αήττητο και πανίσχυρο ελληνικό κόσμο. Τον κόσμο, που συνέφερε την Αθήνα πιο πολύ απλά να υπάρχει, απ' ότι τη συνέφερε να τον εκμεταλλεύεται. Για όσο διάστημα υπήρχε εκείνος ο κόσμος, η Αθήνα θα υπήρχε. Οι πονηράδες όμως των Αθηναίων τον οδήγησαν στην ήττα και την Αθήνα στη λήθη των αιώνων. Κάτι ανάλογο κινδυνεύουν να πάθουν σήμερα και οι Αμερικανοί. Εκμεταλλεύτηκαν τον χριστιανικό κόσμο και η ήττα τους μπορεί να παρασύρει τον κόσμο αυτόν στην καταστροφή.

Τι δεν είδαν; Ότι εκείνη η επιλογή ήταν το τρομερότερο λάθος των Ελλήνων. Η ειρωνεία μάλιστα είναι ότι εκείνο το λάθος το διέπραξαν οι εξυπνότεροι ανάμεσα σ' αυτούς. Ο ελληνικός κόσμος επιβίωνε επί αιώνες χωρίς πρόβλημα για όσο διάστημα ήταν ασύνδετος. Ήταν αήττητος, γιατί οι Έλληνες βάδιζαν μια κοινή πορεία, αλληλομισούμενοι για όσο διάστημα δεν μπορούσαν να βρουν την ιδανική λύση. Αλληλοϋποστηρίζονταν, γιατί απλούστατα θεωρούσαν τη βασική ελληνική κοσμοθεώρηση όχι ως την ιδανική λύση, αλλά ως τη βασική προϋπόθεση για να μπορέσουν κάποτε να την ανακαλύψουν. Διαφωνούσαν σχεδόν σε όλα μεταξύ τους, αλλά συμφωνούσαν απόλυτα στο γεγονός ότι έπρεπε ν' ανέχονται τη διαφωνία. Δημιούργησαν τη δημοκρατία, για να συνυπάρχουν. Βάδιζαν ως Έλληνες, με στόχο να γίνουν "θεοί". Όποιος απειλούσε την ελληνικότητά τους, ήταν θανάσιμος εχθρός, γιατί απλούστατα τους έκλεινε τον δρόμο προς τον ανώτατο στόχο τους. Γι' αυτόν τον λόγο ενώνονταν και διχάζονταν με τρομερές ταχύτητες. Γι' αυτόν τον λόγο ήταν αήττητος ο κόσμος τους.

Γιατί ηττήθηκε; Γιατί η ισχύς και η πονηριά των Αθηναίων προσπάθησε να "καπελώσει" τον ελληνικό κόσμο. Με πονηρά τεχνάσματα και ιδεολογικές δεσμεύσεις η Αθήνα υποχρέωσε τους Έλληνες να λειτουργούν μέσα σε πλαίσια που ξέφευγαν από τη στενή έννοια της πόλης-κράτους. Η Αθήνα έκανε αυτό το οποίο έκαναν και οι Αμερικανοί μετά τον πόλεμο. Εκμεταλλεύτηκε την επιτυχία της. Εκμεταλλεύτηκε τη συμβολή της στη νίκη κατά των Περσών. Τη νίκη του ελληνικού κόσμου απέναντι στον ισχυρότερο από τους εχθρούς του. Από εκεί και πέρα άρχισαν τα λάθη, που δημιουργούσαν πρόβλημα δυσλειτουργίας στον ελληνικό κόσμο. Τι έκανε; Απλά κωδικοποίησε σε νόμους και συμφωνίες όλα εκείνα που μέχρι τότε οι Έλληνες τα έκαναν ενστικτωδώς και χωρίς κάποια νομικού τύπου "προσυνεννόηση". Τους έβαλε να δημιουργήσουν συμμαχίες για τα προφανή, που επί αιώνες τα έκαναν έτσι κι αλλιώς.

Για να δώσει δηλαδή ομοιογένεια στον κόσμο που εκμεταλλευόταν, "επένδυσε" στην κοινή έχθρα των Ελλήνων απέναντι στους βαρβάρους. Την ενστικτώδη "αντιβαρβαρότητα" των Ελλήνων την έκανε μια συνειδητή επιλογή, που "έσερνε" τους Έλληνες πίσω από τους ισχυρότερους των Ελλήνων. Πίσω από αυτούς, που, λόγω ισχύος, είχαν τη δυνατότητα να παριστάνουν τους μεγάλους "αδερφούς" των Ελλήνων. Αυτή βέβαια ήταν πάντα και η μεγάλη αδυναμία του ανθρώπινου είδους. Παρασέρνεται από τα ένστικτά του. Όταν το σύστημα μπορεί κι εκμεταλ­λεύεται τα ένστικτα αυτά, κάνει ό,τι θέλει εις βάρος των ανθρώπων. Από το ένστικτο της αυτοπροστασίας γεννήθηκε ο στρατός και από αυτόν προέκυψε ο ιμπεριαλισμός. Από την αγωνία του ανθρώπου να προστατέψει τα βλαστάρια του γεννήθηκαν οι μηχανισμοί που τα σκοτώνουν ανά πάσα στιγμή.

Κάτι ανάλογο έκανε και η Αθήνα. Εκμεταλλεύτηκε τα ελληνικά ένστικτα και μπόρεσε και παγίδευσε τον ελληνικό κόσμο. Από εκεί και πέρα, για να μπορεί να τον ελέγχει στο εσωτερικό επίπεδο —όταν δεν υπήρχε εξωτερικός εχθρός—, "έπαιξε" με τον εσωτερικό εχθρό. "Επένδυε" στο δίπολο με τη Σπάρτη. "Επένδυε" στους ξένους βάρβαρους και "επένδυε" και στους αδερφούς, που αντιλαμβανόταν ως "ημιβάρβαρους". "Επένδυε" στο γεγονός ότι μπορούσε μέσα στον ελλαδικό χώρο να λειτουργεί κατά βούληση όποτε θέλει "μαζί" και όποτε θέλει "χώρια" από τους υπόλοιπους Έλληνες. Έλεγχε το σύνολο του ελληνικού κόσμου με την αντιπερσική "πλατφόρμα" και έλεγχε τους συμμάχους της με την αντισπαρτιατική "πλατφόρμα". Όποτε ήθελε έμπαινε επικεφαλής όποιας "πλατφόρμας" τη συνέφερε και παρέσυρε και τους άλλους στις δικές της επιλογές.

Τι δεν υπολόγισε; Ότι με τη λειτουργία της έδινε ομοιογένεια σ' έναν χώρο, που επιβίωνε εξαιτίας της ανομοιογένειάς του. Το αποτέλεσμα; Ο θανατηφόρος για τον ελληνικό κόσμο βασιλιάς της Μακεδονίας. Ο Αλέξανδρος νίκησε τον "μεγαλύτερο" Έλληνα "αδερφό" —την Αθήνα— και μπόρεσε να εκμεταλλευτεί το προηγούμενο νομικό και πολιτικό πλαίσιο που συνέδεε μεταξύ τους τις πόλεις-κράτη και ν' αρπάξει τη δυνατότητα να εμφανιστεί ως ηγέτης-εκφραστής του ελληνικού κόσμου. Απέβαλε —ως όφειλε— τους Λακεδαιμόνιους από τον ελληνικό κόσμο και ανέλαβε να ενσαρκώσει το "όραμα" του καθαρού υποτίθεται ελληνικού κόσμου. Αυτός ήταν από εκεί και πέρα ο μεγάλος στρατηγός-αυτοκράτωρ των Ελλήνων. Αυτός ο οποίος νίκησε τον μεγάλο "αδερφό" έγινε ο "πατέρας" των Ελλήνων και αυτό ήταν η αρχή του τέλους τους. Γιατί; Γιατί "πατέρα" έχουν μόνον τα βαρβαρικά συστήματα. Ο ελληνικός κόσμος επιβίωνε εύκολα, επειδή ακριβώς δεν είχε "πατέρα".

Στη συνέχεια και για να επιτύχει τις φιλοδοξίες του, παγίδευσε τον ελληνικό κόσμο στη λογική του μεγάλου "στόχου" και άρα εξάλειψε στον κρίσιμο χρόνο την πιθανότητα διάσπασής του. Τους έπεισε ότι επρόκειτο για κάτι το εφήμερο κι αποδείχθηκε για άλλη μία φορά ότι …ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Αυτό ήταν η οριστική ήττα των Ελλήνων. Γιατί; Γιατί ο ελληνικός κόσμος έχασε τα προηγούμενα χαρακτηριστικά του και "μεταλλάχθηκε". Έπαψε να είναι διχασμένος και αήττητος και ενώθηκε με ατσάλινα "δεσμά". Λειτούργησε ως μια μικρή αυτοκρατορία, που θα επιτίθονταν εναντίον μιας άλλης πιο μεγάλης. Καταλύθηκε η δημοκρατία και ο ελληνικός κόσμος βρέθηκε υπό την εξουσία ανθρώπου. Καταλύθηκε η αφηρημένη έννοια του ανοικτού "κόσμου" κι αντικαταστάθηκε από την έννοια του κλειστού συστήματος, που λειτουργεί βαρβαρικά —υποτίθεται για λόγους "έκτακτης ανάγκης"—.

Ο Αλέξανδρος, δηλαδή, ως πρόσωπο, αντιπροσώπευε δύο διαφορετικές τάξεις πραγμάτων. Αντιπροσώπευε μια νέα τάξη πραγμάτων για τον ελληνικό κόσμο όταν τον νίκησε και, όταν στη συνέχεια νίκησε τους Πέρσες, αντιπροσώπευε μια νέα τάξη πραγμάτων για όλους τους υπόλοιπους. Η πρώτη νέα τάξη του Αλεξάνδρου μετέτρεπε τον ελληνικό κόσμο σε μια μικρή αμιγώς ελληνική αυτοκρατορία, ενώ η δεύτερη ήταν η άποψή του για τη λειτουργία της νέας μεικτής και κολοσσιαίας αυτοκρατορίας. Η τελική νέα τάξη του Αλεξάνδρου ήταν η τάξη της ελληνιστικής αυτοκρατορίας. Η τάξη που "γέννησε" τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία και άρα τη βάση της δυτικής χριστιανικής αυτοκρατορίας.

Η ήττα του ελληνικού κόσμου ήταν αυτή που πέρασε την απόλυτη βαρβαρότητα στη Δύση. Αυτή ήταν που πέρασε τη βαβυλωνιακή νοοτροπία σε χώρους όπου μέχρι τότε ήταν απρόσιτοι γι' αυτήν. Ακόμα και ο χριστιανισμός στηρίζεται στο "έργο" του Αλεξάνδρου. Η κοσμοαντίληψη της χριστιανικής αυτοκρατορίας είναι ιουδαϊκή και έχει τις ρίζες της στη Βαβυλώνα. Αν δεν υπήρχε η Ρώμη, δεν θα μπορούσε να περάσει στην Ευρώπη. Αν δεν υπήρχε ο Αλέξανδρος, δεν θα μπορούσε να περάσει ο χριστιανισμός στην Ευρώπη. Η Αθήνα στην πραγματικότητα ήταν αυτή που οδήγησε σε ήττα τον ελληνικό κόσμο. Η Αθήνα ήταν αυτή που έδωσε τη δυνατότητα στον χριστιανισμό να εξοντώσει μαζικά τους Έλληνες και να εξαλείψει τον κόσμο τους.

Αυτήν την εξαιρετικά επικίνδυνη στρατηγική των Αθηναίων προσπάθησαν να μιμηθούν οι Αμερικανοί μετά τον πόλεμο. Προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τη συμβολή τους στη νίκη κατά των "Μήδων", που εκείνη τη στιγμή ήταν οι ναζιστές. Για να μπορέσουν στη συνέχεια να "καπελώσουν" τους συμμάχους τους, δημιούργησαν τη σύμμαχο σ' αυτόν τον αγώνα "Σπάρτη-Μόσχα", που όποτε τους βόλευε την αντιμετώπιζαν ως "Μήδους" και όποτε τους βόλευε την αντιμετώπιζαν ως διαφορετικούς "Έλληνες".

Αγνόησαν ότι ο χριστιανισμός ήταν αήττητος για όσο διάστημα λειτουργούσε με βάση τον εθνικό σχεδιασμό και άρα με την οργανωμένη "διασπορά" και αντιπαλότητα των συστημάτων του. Των συστημάτων, που λειτουργούσαν "καί μαζί καί χώρια". Των συστημάτων, που, ενώ μισούνταν κι ανταγωνίζονταν μεταξύ τους, συσπειρώνονταν εναντίον των κοινών τους εχθρών. Των συστη­μάτων, που δεν χρειάζονταν να δημιουργήσουν έναν ΟΗΕ, προκειμένου να συντονίζουν τον κόσμο με βάση τα συμφέροντά τους. Των συστημάτων, που δεν χρειάζονταν να δημιουργήσουν ένα ΝΑΤΟ, προκειμένου ν' αντιμετωπίσουν έναν κοινό εχθρό. Ο χριστιανισμός δεν κινδύνευε, γιατί μπορούσε ν' αμυνθεί καί από εξωτερικούς εχθρούς καί από εσωτερικούς, που ήταν βέβαια και οι ισχυρότεροι.

Η δύναμή του και η μαζική του άμυνα απέναντι στους εξωτερικούς εχθρούς τον έκαναν αήττητο. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι μπορούσε να "καταπιεί" το σύνολο των εσωτερικών εχθρών του, που βέβαια ήταν οι σημαντικότεροι, εφόσον τον απειλούσαν με "αρρώστια". Μπορούσε να νικήσει οποιαδήποτε νέα ιδεολογία ή νέα θρησκεία θα "γεννιόταν" και θ' απειλούσε τη χριστιανική Τάξη Πραγμάτων. Πώς; Με τον ίδιο τρόπο που οι Έλληνες νικούσαν τους εχθρούς της δημοκρατίας. Η οποιαδήποτε νέα ιδεολογία ή θρησκεία, που θα "γεννιόταν" εντός της χριστιανικής επικράτειας, θα είχε ως όριο το εθνικό κράτος μέσα στο οποίο θα γεννιόταν. Τα συμφέροντα εκείνου του κράτους θα συσπείρωναν τους πάντες εναντίον του. Όλοι είδαμε πώς η αντιχριστιανική Γαλλία ή η αντιχριστιανική Ρωσία συσπείρωσαν τους πάντες εναντίον τους.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πλέον όχι μόνον το επικίνδυνο της επιλογής των Αμερικανών, αλλά και το δύσκολο της όλης εφαρμογής. Δεν ήταν μόνον ότι επέλεξαν το "αεροπλάνο", προκειμένου να επιβληθούν, αλλά υπάρχει και η δυσκολία χειρισμού αυτού του μέσου. Είναι θέμα λογικής. Δεν αρκεί να κλέψεις ένα αεροπλάνο, για ν' απολαύσεις τα όσα μπορεί να σου προσφέρει. Πρέπει να ξέρεις και να το χειρίζεσαι, γιατί είναι άκρως επικίνδυνο. Τόσο επικίνδυνο, που μπορεί με έναν λάθος χειρισμό όχι μόνο να μην σου προσφέρει κέρδος, αλλά αντίθετα να σε οδηγήσει στην απόλυτη καταστροφή.

Σ' αυτό το σημείο βρίσκεται η αφέλεια των Αμερικανών. Μιμήθηκαν έναν σχεδιασμό στην εφαρμογή του οποίου απέτυχαν οι ίδιοι οι εμπνευστές του. Οι φοβεροί και τρομεροί Αθηναίοι της αρχαιότητας. Νόμιζαν ότι αρκούσαν οι "οδηγίες χρήσης" που άφησαν πίσω τους. Ποιες ήταν αυτές; Οι ιστορικές αναφορές, που αποκαλύπτουν με μεγάλη λεπτομέρεια την "πτήση" των Αθηναίων από την πρώτη στιγμή που αυτοί "απογειώθηκαν" μέχρι την τελική τους "πτώση". Ο Θουκυδίδης και το έργο του έγινε γι' αυτούς το "ευαγγέλιο" της κοσμοκρατορίας τους.

Τι ήταν ο Θουκυδίδης; Ο πραγματικός πατέρας της ιστορίας ως επιστήμης σ' ό,τι αφορά την ανάλυση αυτών που περιγράφει. Αυτός ήταν ο πρώτος που αναζήτησε με μεγάλη μεθοδικότητα το αίτιο πίσω από το αποτέλεσμα. Αυτός ήταν που έκανε την ιστορία "εργαλείο", τόσο για την εξουσία όσο και για τους λαούς. Ο Θουκυδίδης λοιπόν ήταν αυτός ο οποίος ανέλυσε την πορεία του αθηναϊκού ιμπεριαλισμού. Αυτή η γνώση —ακόμα και σήμερα— αποτελεί το ανώτατο επίπεδο στρατηγικής που μπορεί ν' ακολουθήσει ένα σύστημα. Ποιος γνωρίζει, για παράδειγμα, ότι στην ανώτατη σχολή πολέμου των ΗΠΑ ο Πελοποννησιακός Πόλεμος είναι το κυριότερο και πιο δύσκολο μάθημα για τους υποψήφιους στρατηγούς; Γιατί είναι το πιο δύσκολο; Γιατί δεν έχει σχέση με τη στρατηγική του τακτικού στρατού. Δεν έχει σχέση με τις συγκρούσεις μεταξύ ομοίων σε ένα φυσικό περιβάλλον συμφερόντων. Ο Θουκυδίδης περιγράφει συγκρούσεις ανόμοιων μέσα σε ένα τεχνητό περιβάλλον, το οποίο το έχουν δημιουργήσει μόνοι τους. Συγκρούσεις μεταξύ συστημάτων, τα οποία έχουν επιλέξει λειτουργικά δόγματα, που τους δίνουν διαφορετικές "φύσεις". Συγκρούσεις μεταξύ συστημάτων, που φέρονται εχθρικά σε ένα περιβάλλον, το οποίο το δημιούργησαν μόνοι τους και το διατηρούν στην κατάσταση που τους ευνοεί.

Ο Θουκυδίδης περιγράφει τα λάθη του ισχυρού αυτού του περιβάλλοντος, που οδήγησαν τα πάντα σε κατάρρευση. Περιγράφει τον ιμπεριαλισμό ενός συστήματος, που έχει επιλέξει να βρίσκεται σε διαφορετική "φύση", τόσο από τους αντιπάλους του όσο και από τους συμμάχους του. Η Αθήνα —και πάντα με γνώμονα τα τεχνολογικά δεδομένα της εποχής— ήταν ο "αετός" του ελληνικού κόσμου. Χρησιμοποιούσε τον στόλο της για να μετακινείται σε ασφαλή "κλαδιά" κοντά στους εχθρούς της, αλλά τα "βέλη" της ήταν απλές στρατιωτικές μονάδες, που στηρίζονταν στον αιφνιδιασμό. Φερόταν και λειτουργούσε ως "αετός", άσχετα αν δεν διέθετε αεροπορία. Ο αντίπαλός της ήταν η Σπάρτη, που ήταν ένας κλασικός χερσαίος "λέοντας", ο οποίος επιδίωκε τις κατά μέτωπο συγκρούσεις.

Το καλύτερο "μυαλό" που κατεύθυνε αυτόν τον ιμπεριαλισμό ήταν ο Περικλής. Γιατί; Όχι γιατί της πρόσφερε τη μεγαλύτερη δύναμη, αλλά γιατί ήταν αυτός ο οποίος εμπνεύστηκε το τεχνητό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα μπορούσε να "ευδοκιμήσει" ο ιμπεριαλισμός της και ήταν αυτός ο οποίος γνώριζε τη φύση της Αθήνας και μπορούσε να της προσφέρει άμυνα μέσα στο περιβάλλον αυτό. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Ο Περικλής ήταν ο μόνος που κατανοούσε αυτά που είπαμε παραπάνω. Γνώριζε ότι ο ιμπεριαλισμός της Αθήνας οφειλόταν στη Σπάρτη. Για όσο διάστημα θα υπήρχε η Σπάρτη, θα υπήρχε και η Αθήνα. Για όσο διάστημα η Σπάρτη ήταν σύμμαχος των ελληνικών απολυταρχικών συστημάτων που μισούσαν τη δημοκρατία, θα μπορούσε η Αθήνα να "πουλάει" δημοκρατία στους υπολοίπους. Για όσο διάστημα κάποιοι θα φοβούνταν τους Σπαρτιάτες, θ' ακολουθούσαν το "άρμα" της Αθήνας και θα έπεφταν θύματα του ιμπεριαλισμού της.

Γνώριζε δηλαδή ότι η Σπάρτη ήταν ένας "αγαπημένος" εχθρός, γιατί απλούστατα χάρη στην παρουσία του είχε κέρδος η Αθήνα. Ένας "αγαπημένος" εχθρός, που μπορούσες να τον "πληγώνεις", αλλά όχι να τον "σκοτώσεις". Το σύνολο των συμπεριφορών των αντιπάλων συστημάτων θα είχαν ως περιοριστικό όριο την επιβίωση του αντιπάλου. Δεν συνέφερε την Αθήνα να καταστραφεί η Σπάρτη και βέβαια συνέβαινε και το αντίθετο. Από εκεί και πέρα ο καθένας αγωνιζόταν για να εισπράξει τα μεγαλύτερα κέρδη μέσα σ' αυτό το δεδομένο περιβάλλον. Πάνω στο ελληνικό "πλοίο" —και άρα πάνω στις κοινές ελληνικές αρχές— η Αθήνα και η Σπάρτη πήραν τα δύο ιδεολογικά άκρα του. Η Αθήνα πήρε τα δικαιώματα της δημοκρατίας και η Σπάρτη τα δικαιώματα της ολιγαρχίας, που για τις ελληνικές αρχές σήμαινε αριστοκρατία. Ο καθένας εισέπραξε τις συμπάθειες και τις αντιπάθειες που του αντιστοιχούσαν και εκεί παιζόταν όλο το παιχνίδι των συμφερόντων.

Ο Περικλής όμως γνώριζε και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό. Γνώριζε τη φύση του συστήματος που εξουσίαζε ως στρατηγός. Γνώριζε τι το συμφέρει και τι όχι. Γνώριζε ότι δεν συμφέρει τον "αετό" να συγκρούεται με τους "λέοντες" στο στοιχείο που τους ευνοεί. Ο "αετός", ακόμα και στην πιο δύσκολη στιγμή γι' αυτόν, πρέπει να έχει υπομονή. Ακόμα κι ένας τρομερός λοιμός να μην μπορεί να τον αναγκάζει να εγκαταλείψει τη φύση του. Να μην τον αναγκάσει να εγκαταλείψει την ασφαλή "φωλιά" του και να κατέβει στη γη να παλέψει. Ακόμα κι όταν τα βλαστάρια του πεθαίνουν, δεν πρέπει ν' αλλάζει τη λογική του εξαιτίας των ενστίκτων του. Ο Περικλής δηλαδή ήταν αυτός ο οποίος "έχτισε" το περιβάλλον όπου θα ασκούταν ο αθηναϊκός ιμπεριαλισμός και ο ίδιος ήταν που "δίδαξε" στους συμπολίτες του πώς αμύνεται ο "αετός" στην πιο δύσκολή του στιγμή. Ο Περικλής άφησε τους Σπαρτιάτες να λεηλατούν την Αττική, αλλά δεν επέτρεψε στους Αθηναίους να συγκρουστούν μαζί τους σε χερσαία μάχη. Το μόνο που επέτρεψε ήταν να αποπλεύσει ο αθηναϊκός στόλος και να "χτυπήσει" τους Σπαρτιάτες σε αδύναμα σημεία κοντά στη δική τους έδρα. Ο "αετός" δηλαδή πέταξε μόνον για να "χτυπήσει" στη "φωλιά" του αντιπάλου και όχι τον ίδιο τον αντίπαλο.

Αυτή ήταν η χειρότερη στιγμή του αθηναϊκού ιμπεριαλισμού μέσα στα πλαίσια της ομαλής λειτουργίας του. Η καλύτερη στιγμή του ήρθε και πάλι με "χτύπημα". Ο τρομερός στρατηγός Δημοσθένης, επικεφαλής του αθηναϊκού στόλου, κατέλαβε με αιφνιδιασμό την Πύλο. Αυτή ήταν η κίνηση "ματ" για τους Σπαρτιάτες. Ήταν η κίνηση που έφερνε τους Αθηναίους με απόλυτη ασφάλεια και χωρίς κόστος δίπλα στη Σπάρτη και ταυτόχρονα τους έδινε τον έλεγχο των πλοίων προς τη Δύση. Ό,τι μπορούσε δηλαδή να επιθυμήσει ένα σύστημα όπως το αθηναϊκό. Δεν έχει σημασία να γνωρίζει ο αναγνώστης λεπτομέρειες για το χτύπημα αυτό. Σημασία έχει ότι με ένα φτηνό σε κόστος "χτύπημα" οι Αθηναίοι μπόρεσαν και "γονάτισαν" έναν "λέοντα". Ήταν τόσο τρομερό το "χτύπημα", που ανάγκασε τους Σπαρτιάτες να ζητήσουν ανακωχή με εξευτελιστικούς γι' αυτούς όρους. Ήταν ένα χτύπημα όμοιο με τις ατομικές βόμβες που έριξαν οι Αμερικανοί στην Ιαπωνία.

Αυτές οι δύο καταστάσεις είναι τα όρια εντός των οποίων "κινείται" ένα τέτοιο σύστημα μέσα στο τεχνητό περιβάλλον όπου δραστηριοποιείται. Όταν αμύνεται, ακόμα και στην πιο δύσκολη κατάσταση, δεν εγκαταλείπει τη φύση του. Όταν επιτίθεται, εκμεταλλεύεται τη φύση του. Τα πάντα τα κάνει με γνώμονα τη φύση του. Ήταν αδύνατον να επιβιώσει ο ιμπεριαλισμός της Αθήνας, αν παρασυρόταν στο επίπεδο που ευνοούσε τη Σπάρτη. Αν, όταν αμυνόταν, συγκρουόταν σε χερσαία μάχη, θα την καταλάμβαναν οι Σπαρτιάτες. Αν επέλεγε, μέσω των χερσαίων επιχειρήσεων, να επιτύχει έναν στόχο, όπως η κατάληψη της Πύλου, θα αποτύγχανε παταγωδώς. Το δίδαγμα δηλαδή από αυτά τα έργα είναι ότι δεν αλλάζει ένα ανώτερο σύστημα τη "φύση" του. Ό,τι και να κάνει, σέβεται τη φύση του. Μ' αυτήν αμύνεται και μ' αυτήν επιτίθεται. Όλα αυτά όμως δεν τα σεβάστηκαν ούτε οι ίδιοι οι Αθηναίοι. Έπεσαν θύματα ενός ευφυούς καιροσκόπου και δημαγωγού, του Αλκιβιάδη. Αυτός ήταν που την οδήγησε στο θάνατο.

Αυτή είναι η αδυναμία της δημοκρατίας όταν ασκεί ιμπεριαλισμό. Από τη στιγμή που ο λαός είναι αυτός ο οποίος αποφασίζει για το ποιος θα κυβερνήσει το σύστημα, αυτό το ρίσκο πάντα θα υπάρχει. Όταν ασκείς ιμπεριαλισμό, ο λαός και η κρίση του δεν είναι πάντα ασφαλής. Όταν ασκείς ιμπεριαλισμό πρέπει να υπάρχει ανάλογη εκπαίδευση των διαχειριστών του και θρησκευ­τική προσήλωση στις αρχές που γνωρίζεις ότι μπορούν να σε βοηθήσουν στην επιβίωση. Ένα τέτοιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, όταν είναι δημοκρατικό, είναι υποχρεωμένο —για να είναι ασφαλές— να μορφώνει στον ύψιστο βαθμό τους πολίτες του. Αυτό έκανε η Αθήνα. Είχε ανάγει την αγωγή του πολίτη σε πραγματική επιστήμη. Όμως, παρ' όλη τη μόρφωσή τους οι Αθηναίοι, παρασύρθηκαν από τον γοητευτικό αλήτη Αλκιβιάδη και καταστράφηκαν.

Ο καιροσκοπισμός και η αχαλίνωτη φιλοδοξία του Αλκιβιάδη σε συνδυασμό με την απερι­σκεψία του αθηναϊκού δήμου, οδήγησαν στην καταστροφή. Οδήγησαν στη σικελική εκστρατεία. Πώς έγινε η καταστροφή; Από την άγνοια και την ασχετοσύνη αυτών που τη σχεδίασαν. Επειδή επρόκειτο περί νησιού, νόμισαν οι Αθηναίοι ότι θα ήταν άλλο ένα "χτύπημα" του συστήματός τους. Αυτό όμως δεν ήταν η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα ήταν ότι αναγκάστηκαν να συγκρου­στούν σε χερσαίο πόλεμο με τη Σπάρτη, έστω και μακριά από τον ελλαδικό χώρο. "Πέταξαν", όχι για να "χτυπήσουν", αλλά για να πάνε να "παλέψουν" μακριά από τη "φωλιά" τους.

 Παρασύρθηκαν, άλλαξαν τη "φύση" τους και ηττήθηκαν. Από μια αποτυχημένη επιχείρηση έχασαν τους καλύτερους στρατηγούς τους, τον Νικία και τον Δημοσθένη και καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς ο στρατός τους. Ο αετός έχασε το "μυαλό" του και μαζί μ' αυτό έχασε και τα "βέλη" του. Αυτό ήταν το τέλος του. Από εκεί και πέρα ήταν θέμα χρόνου να ηττηθεί ο ελληνικός κόσμος. Γιατί; Γιατί η Αθήνα και τα συμφέροντά της προστάτευαν τόσο τη Σπάρτη όσο και τον γενικότερο σχεδιασμό. Ο "αετός", για όσο διάστημα επιβίωνε, φρόντιζε να επιβιώνει και ο επιθυμητός αντίπαλός του, που ήταν ο "λέων" της Σπάρτης. Ένας "λέων" στο μέγεθος που μπορούσε να τον ελέγχει η μικρή πληθυσμιακά Αθήνα. Από τη στιγμή που ο "αετός" νικήθηκε, η ήττα του ελληνικού κόσμου ήταν αναπόφευκτη.

Γιατί ήταν αναπόφευκτη; Γιατί καιροφυλακτούσε ο "λέων" της Μακεδονίας. Ένας "λέων" αφύσικα μεγάλος για τα ελληνικά δεδομένα και τον οποίο μόνον ως σύνολο ο ελληνικός κόσμος μπορούσε να τον αντιμετωπίσει. Ένας μεγαλόσωμος "λέων", που ήταν σίγουρο ότι θα στραφεί εναντίον του ομοίου του —αλλά πολύ μικρότερου— που ήταν ο "λέων" της Σπάρτης. Πώς πραγματοποιήθηκε αυτή η ήττα; Με την έξυπνη αναπλήρωση αυτού που ενσάρκωνε τον πλέον βασικό ρόλο στον ελληνικό κόσμο. Με την αναπλήρωση των Αθηναίων από τους Μακεδόνες. Ο μεγαλοφυής Αλέξανδρος ήταν αυτός που με τη βία των "όπλων" ανέλαβε να ενσαρκώσει το θεωρητικό "όνειρο" της Αθήνας, που ήταν η οριστική νίκη της απέναντι στη Σπάρτη.

Γιατί θεωρητικό; Γιατί η σύγκρουση μεταξύ των δύο ελληνικών θηρίων ήταν τεχνητή. Δεν αποτελούσε πραγματικό στόχο της Αθήνας η καταστροφή της Σπάρτης. Βολεύονταν και οι δύο από την αιώνια αντιπαλότητά τους. Νίκη του ενός έναντι του άλλου σήμαινε καταστροφή του ελληνικού κόσμου. Ο Αλέξανδρος εκ του πονηρού ανέλαβε να νικήσει τους Σπαρτιάτες, όχι για λογαριασμό του βασιλείου της Μακεδονίας —πράγμα που θα ερέθιζε τους Έλληνες και θα τους έστρεφε εναντίον του—, αλλά για λογαριασμό της Αθήνας. Ανέλαβε στρατηγός–αυτοκράτωρ της Αθήνας και άρα ανέλαβε ως εκφραστής του κορυφαίου ελληνικού ιδεολογήματος. Ανέλαβε επικεφαλής του ελληνικού κόσμου και έλεγξε απόλυτα το ελληνικό πλοίο, που ήταν ασφαλές μόνον όταν δεν ελεγχόταν από κεντρική εξουσία. Ένας κληρονομικός βασιλιάς ανέλαβε τα ηνία της δημοκρατίας. Ένας κληρονομικός μονάρχης πήρε τη θέση του ιδανικού πολιτικού άντρα της δημοκρατίας. Του άντρα που πρόσφερε στη δημοκρατία τη μεγαλύτερη νίκη της. Το αποτέλεσμα; Πήρε εκείνους, που μέχρι τότε συνέθεταν το σώμα του "αετού" και τους έκανε το μυαλό του "ίππου" που δημιούργησε με τις κατακτήσεις του.

Η παγίδα του Αλεξάνδρου ήταν τρομερά ευφυής. Λόγω της διπλής ιδιότητάς του, μπορούσε να λειτουργεί με πολλούς τρόπους ταυτόχρονα. Όποτε τον συνέφερε κρυβόταν πίσω από τη βασιλική του ιδιότητα και όποτε τον συνέφερε παρίστανε τον πολίτη. Τι έκανε; Ως απόλυτος κύριος των πάντων, έστρεψε τον μακεδονικό "λέοντα" και τον "αετό" της Αθήνας εναντίον του μεγάλου "ίππου" της Ανατολής. "Λέοντας" και "αετός" στράφηκαν εναντίον του "ίππου" και τον νίκησαν. Όταν έφτασε όμως στη Βαβυλώνα, άλλαξε τακτική. Έθεσε τον εαυτό του επικεφαλής του ασιατικού "ίππου" και του επέτρεψε να "καταπιεί" τα δύο θηρία που τον νίκησαν. Ο μακεδονικός "λέοντας" έγινε ο πανίσχυρος σκελετός αυτού του "ίππου" και ο αθηναϊκός "αετός" με τον ίδιο τρόπο έγινε το "μυαλό" του. Παγίδευσε σε μία τεράστια δομή τους Έλληνες και στην πραγματικότητα τους έκανε υπάλληλους ενός απολυταρχικού συστήματος. Τότε ακριβώς χάθηκε ο ελληνικός κόσμος. Από ανεξάρτητος κόσμος, που επεκτεινόταν εις βάρος του βαρβαρισμού, έγινε ο "εγκέφαλος" ενός βαρβαρικού συστήματος. Από αμφισβητίας της εξουσίας, έγινε υπάλληλός της. Αυτή ήταν η ήττα του, που τον οδήγησε στη λήθη των αιώνων. Ο ελληνικός "αετός" από τότε μέχρι σήμερα δεν "ξαναπέταξε". Ο μακεδονικός "ίππος" τον ακριβοπλήρωσε, τον εκμεταλλεύτηκε, τον δόξασε, αλλά δεν τον απελευθέρωσε.

Όλα αυτά έγιναν, γιατί η δημοκρατία λειτουργεί με τέτοιον τρόπο, που μπορεί να καταστρέψει ένα σύστημα το οποίο λειτουργεί περίπλοκα. Όταν λοιπόν η πιο καλά εκπαιδευμένη κοινωνία που γνώρισε ποτέ ο κόσμος —και μάλιστα σε μικρό πληθυσμό— απέτυχε στη διαχείριση τέτοιου συστήματος, ευνόητο είναι ότι είναι επικίνδυνη για συστήματα που δεν έχουν αυτά τα χαρακτη­ρι­στικά. Για ψευδοδημοκρατίες ανεκπαίδευτων πληθυσμών εκατομμυρίων ανθρώπων. Γιατί θεω­ρού­με σημαντικό το χαρακτηριστικό του μικρού πληθυσμού; Γιατί απλούστατα τέτοιου είδους πληθυσμός μορφώνεται εύκολα και γρήγορα κι επιπλέον έχει μόνιμη επαφή με την εξουσία. Οι πολίτες εύκολα αποκτούν κοινά συμφέροντα μεταξύ τους και εύκολα μπορούν να γίνουν κοινωνοί της σκέψης της εξουσίας.

Στο σημείο αυτό ο αναγνώστης μπορεί να καταλάβει για το πού θέλουμε να καταλήξουμε. Όσο "ανώτερο" είναι ένα σύστημα, τόσο πιο πολλές απαιτήσεις έχει από τους πληθυσμούς του, αλλά και από τις εξουσίες του. Δεν μπορεί ξαφνικά ένα σύστημα βαρβάρων, που έχει τη μορφή "ίππου", να γίνει "αετός". Ένα σύστημα, που λειτουργεί ως "αετός", έχει πολλές απαιτήσεις από τον λαό που το συνθέτει. Έχει πολλές απαιτήσεις, γιατί ο λαός συμμετέχει στις αποφάσεις που το αφορούν και είναι δυνατόν από τις αποφάσεις αυτές —όταν είναι λανθασμένες— ν' απειληθεί η επιβίωσή του. Απαιτείται να υπάρχουν κοινά συμφέροντα μεταξύ εξουσίας και λαού και ταυτόχρονα ο λαός να βρίσκεται σε πολύ καλό επίπεδο γνώσης και άρα εκπαίδευσης. Ένα τέτοιο σύστημα δεν πρέπει να "πατάει" στη γη. Δεν πρέπει δηλαδή να υπάρχει μέρος του πληθυσμού του που δεν καταλαβαίνει τι γίνεται και ταυτόχρονα δεν κερδίζει σε καμία περίπτωση από την όλη δραστηριότητά του. Δεν πρέπει να υπάρχει δηλαδή πληθυσμός-"βάρος" που να το επιβαρύνει και να του δίνει αδράνεια όταν αυτό πρέπει να "πετάξει". Το ιδανικό για ένα τέτοιο σύστημα είναι λαός και εξουσία να βρίσκονται στο απόλυτα ίδιο επίπεδο από πλευράς γνώσης και συμφέροντος. Σε συνθήκες δημοκρατίας να μπορεί ο κάθε πολίτης να είναι σε θέση ν' αναλάβει τη διαχείρισή του. Η δημοκρατία δηλαδή να έχει να διαλέξει τον καλύτερο μεταξύ ομοίων. Τότε μόνον δεν κινδυνεύει το σύστημα "αετός" και τα συμφέροντά του.

Αυτό είναι το ανώτατο όριο στο οποίο μπορεί να φτάσει ένα σύστημα που ασκεί ιμπεριαλισμό. Ένα σύστημα, που η εξουσία του δεν ασκείται από κλειστά και απρόσιτα για τον λαό "δωμάτια". Όλα τα υπόλοιπα συστήματα δεν είναι υποχρεωμένα να πληρούν αυτές τις δύσκολες προϋπο­θέσεις. Ένα σύστημα, που λειτουργεί για παράδειγμα ως "ίππος", έχει τις ελάχιστες απαιτήσεις. Εξουσία και λαός δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Άλλα συμφέροντα έχει ο ένας και άλλα ο άλλος. Άλλη εκπαίδευση έχει ο ένας και άλλη ο άλλος. Αυτοί οι οποίοι ασκούν εξουσία έχουν δικά τους ταξικά συμφέροντα, εκπαιδεύονται ξεχωριστά και ασκούν μονοπωλιακά την εξουσία από τα πολυτελή "δωμάτιά" τους. Ο λαός στην περίπτωση αυτήν είναι ένα "έρμα", που άγεται και φέρεται, χωρίς να ρωτάται. Μια μάζα κρέατος, που απλά ακολουθεί χωρίς αντιδράσεις τις εντολές της εξουσίας, είτε με την απειλή της βίας είτε με την υπόσχεση της επιβίωσης. Ένα "βάρος", που δεν ενοχλεί το θηρίο με την ύπαρξή του.

Από την άλλη μεριά, ένα σύστημα, που λειτουργεί ως "λέοντας", έχει ανώτερες απαιτήσεις, αλλά όχι το σύνολο αυτών. Ένας "λέοντας" αρκεί να δημιουργήσει συνθήκες κοινών συμφε­ρόντων μεταξύ εξουσίας και λαού. Δεν χρειάζεται δηλαδή εξουσία και λαός να βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο γνώσης. Αρκεί να υπάρχουν κοινά συμφέροντα και δεν παίζει ρόλο η διαφορά γνώσης. Οι αστικές χριστιανικές δημοκρατίες, που λειτουργούν ως "λέοντες", αυτά τα συμφέροντα πάντα επιδιώκουν να είναι κοινά. Δεν έχουν πρόβλημα, επειδή οι μορφωμένοι εξουσιαστές έχουν διαφορετική νοοτροπία και γνώση από τους αγράμματους εργάτες. Αυτό το οποίο τους ενδιαφέρει είναι τα κοινά συμφέροντα μεταξύ αυτών των "διαφορετικών" ανθρώπων. Το αναλογικά μικρό ιμπεριαλιστικό κέρδος, που εισπράττουν οι εργάτες μετά από τις πράξεις του συστήματος αυτού, του δίνουν "βάρος", αλλά αυτό δεν ανησυχεί τον "λέοντα", που επιδιώκει να είναι γρήγορος και δυνατός, αλλά όχι "αβαρής". Ο λαός παίζει ρόλο στην επιλογή των ηγεσιών, αλλά πάντα διαλέγει ανάμεσα στις προτάσεις του συστήματος, τις οποίες βέβαια δεν έχει τη γνώση να ελέγξει.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί οι Αμερικανοί σήμερα επιτέθηκαν στο Ιράκ κι αυτό θα είναι η δική τους "σικελική εκστρατεία". Είναι σύστημα "αετός" και η κοινωνική του δομή ως σύστημα δεν είναι ούτε καν του επιπέδου του "λέοντα". Οι ηγέτες των ΗΠΑ, παρ' όλη την έτοιμη γνώση της ιστορίας —την οποία δεν είχαν οι Αθηναίοι—, δεν απέφυγαν το σφάλμα που οδηγεί στο θάνατο του ιμπεριαλισμού τους. Οι Αμερικανοί προφανώς διαβάζουν τον Θουκυδίδη, αλλά δεν τον κατανοούν. Τον μελετούν, αλλά δεν τον εμπεδώνουν. Γιατί; Γιατί οι Αμερικανοί στρατηγικοί σχεδιαστές δεν μπορούν να νικήσουν την καταγωγή τους. Αυτή τους κάνει να φέρονται ως αφελείς βλάκες. Δεν έγιναν ποτέ "παιδιά" του Περικλή, παρ' όλο που δανείστηκαν τη στρατηγική ευφυΐα του. Ήταν και παραμένουν "παιδιά" του καραγκιόζη του Καστέρ. Δεν είναι δυνατόν να χειριστείς ένα σύστημα που "καταστράφηκε" υπό την ηγεσία ευφυών στρατηγών και υπό τον έλεγχο του πιο ομοιογενώς μορφωμένου λαού στον κόσμο και να θέλεις να επιβιώσεις, μιμούμενος τον τενεκέ τον Καστέρ μέσα σε μια κοινωνία αμόρφωτη, βάρβαρη και ταξικά ανισόρροπη.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να μπορέσει να καταλάβει ο αναγνώστης πού βρίσκεται το πρόβλημα. Όταν λέμε ότι οι Αμερικανοί στρατηγοί είναι βλάκες λόγω καταγωγής και ο αμερικανικός λαός "κατώτερος" των απαιτήσεων, δεν κάνουμε ρατσιστική διαπίστωση. Αυτό είναι μια πραγματικότητα. Αυτή η πραγματικότητα είναι εύκολο ν' αποδειχθεί, αν κάποιος έχει τις ανάλογες γνώσεις. Οι ΗΠΑ στο γενικό επίπεδο είναι το πιο αφελές σύστημα. Είναι ο βλάκας μεταξύ των μεγάλων εθνικών συστημάτων. Είναι ο βλάκας μέσα στο κοπάδι των "λεόντων". Αυτό συμβαίνει, γιατί η "καταγωγή" του συστήματός τους είναι "κατώτερη". Τι σημαίνει αυτό; Το σύνολο των μεγάλων εθνικών κρατών έλαβαν τη μορφή του "λέοντα" μέσα από μια "ζύμωση", που τα οδήγησε σε "μετάλλαξη". Οι "ίπποι" της αποικιοκρατίας αναγκάστηκαν, εξαιτίας των εσωτερικών αντιδράσεων των λαών τους, να μεταλλαχθούν σε "λέοντες". Πνίγηκαν στο ίδιο τους το αίμα μέχρι να μεταλλαχθούν. Αυτή η αλλαγή δεν έγινε για πλάκα κι ούτε έγινε μόνον για το "φαίνεσθε". Αυτή η αλλαγή σήμαινε ότι ξαναμοιράστηκαν μέσα στις κοινωνίες αυτές τα "χαρτιά" των συμφερόντων.

Οι λαοί, που ήταν οι μεγάλοι αδικημένοι στην εποχή των "ίππων", ξεσηκώθηκαν, για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Μάτωσαν στην κυριολεξία για τα δικαιώματά τους. Αυτά τα δικαιώματα όμως δεν περιορίζονταν μόνον στην άμυνά τους απέναντί τους στους ισχυρούς της κοινωνίας τους. Αυτά τα δικαιώματα σήμαιναν και μερίδιο από τον ιμπεριαλισμό, όταν αυτός υπήρχε. Οι Γάλλοι πολίτες, δηλαδή, όχι μόνον διεκδίκησαν και πήραν δικαιώματα από τους ομοεθνείς τους κεφαλαιοκράτες, αλλά πήραν και μερίδιο από τον ιμπεριαλισμό της Γαλλίας. Οι εξουσίες των "ίππων", μη μπορώντας ν' αντέξουν την πίεση των λαών, τους έβαλαν στο "παιχνίδι" του συμφέροντος. Δημιούργησαν δηλαδή τη βασική προϋπόθεση για τη λειτουργία του "λέοντα", που είναι η σύμπλευση συμφερόντων μεταξύ εξουσίας και λαού. Με τόνους του δικού τους αίματος "ζυμώθηκαν" οι πρώην "ίπποι" και μεταλλάχθηκαν σε "λέοντες".

Η βιομηχανική εποχή βρήκε όλα αυτά τα κράτη πανίσχυρα. Τόσο η εξουσία όσο και οι λαοί που συνέθεταν τα κορμιά των "λεόντων" ήταν ισχυροί και προπαντώς ομοιογενείς. Οι λαοί απέκτησαν εμπειρία και βελτιώθηκαν. Το ίδιο όμως συνέβαινε και με τις εξουσίες τους. Αυτό πάλι σημαίνει ότι οι εξουσίες αυτές είναι πολύ πιο πονηρές από τις εξουσίες του παρελθόντος των "ίππων". Είναι θέμα λογικής. Πιο πονηροί υπήκοοι απαιτούν πιο πονηρές εξουσίες. Πιο ισχυροί υπήκοοι απαιτούν πιο "λεπτό" χειρισμό. Όταν εξουσιάζεις ένα πρόβατο, μπορείς να είσαι σκληρός και απόλυτος, χωρίς ν' απειλείσαι. Όταν εξουσιάζεις έναν ταύρο, πρέπει να έχεις ικανότητες χορευτή, γιατί δεν μπορείς ν' αντέξεις απευθείας σύγκρουση. Οι "λέοντες", δηλαδή, που είναι ανώτερα συστήματα από αυτά των "ίππων", διαφέρουν από αυτούς στο γεγονός ότι τουλάχιστον στο επίπεδο των συμφερόντων καταφέρνουν και έχουν ομοιογένεια. Μπορεί η εξουσία και ο λαός να έχουν διαφορά στη γνώση, αλλά στο επίπεδο συμφέροντος καταφέρνουν και συμπλέουν. Μπορεί τα επιμέρους κοινωνικά συμφέροντα να μην είναι ίδια ποσοτικά, αλλά είναι σίγουρα συμπλέοντα. Το συμφέρον του φτωχού Γάλλου εργάτη γίνεται όμοιο με το συμφέρον του πλούσιου Γάλλου εξουσιαστή. Αυτό το συμφέρον είναι που κάνει τη δημοκρατία ακίνδυνη για τη λειτουργία του "λέοντα". Οι λαοί ψηφίζουν αυτόν που τους συμφέρει και οι ηγεσίες φροντίζουν να ελέγχουν αυτούς που διεκδικούν την ψήφο αυτήν.

Μέσα στα πλαίσια του νέου σχεδιασμού οι εμπειρίες αυτές, τόσο σε επίπεδο λαών όσο και σε επίπεδο ηγεσιών, "μοιράστηκαν" μεταξύ των ισχυρών κρατών. Ο νέος κόσμος συνέφερε τους "λέοντες" κι αυτοί έπρεπε να μεριμνήσουν για την ασφάλεια του. Έπρεπε τα νέα θηρία να φροντίσουν να δημιουργήσουν το περιβάλλον που τα ευνοεί στην επιβίωση και την ανάπτυξη. Έπρεπε να εξαλειφθούν τα θηρία που απειλούσαν την επιβίωση του "είδους" τους και αμφισβητούσαν την κυριαρχία τους. Όπως η Αθήνα φρόντιζε για την επιβίωση της Σπάρτης, έτσι και οι "λέοντες" φρόντιζαν να εξαλείψουν τους εχθρούς του σχεδιασμού τους και να ενισχύσουν τα δεδομένα που τους συνέφεραν. Εχθροί των "λεόντων" της αστικής δημοκρατίας ήταν οι "ίπποι" της αποικιοκρατίας και γι' αυτό αυτοί κρίθηκαν ανεπιθύμητοι. Δεν συνέφερε τα "λιοντάρια" να υπάρχει δίπλα τους ένας "ίππος", που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να επιχειρήσει να τα "καταπιεί" και ν' αλλάξει τα δεδομένα.

Γι' αυτόν τον λόγο οι ισχυροί "ίπποι" της εποχής μεταλλάχθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα και έγιναν "λιοντάρια", που έμοιαζαν μεταξύ τους. "Λιοντάρια" έμπειρα, πανίσχυρα και πονηρά. Ανάμεσα σ' αυτά τα μεγάλα κράτη ήταν και οι ΗΠΑ. Όμως, αυτό το κράτος είχε ιδιομορφίες επικίνδυνες. Ήταν μεγάλο, όχι γιατί είχε τα προσόντα των "λεόντων", αλλά μόνον εξαιτίας του μεγέθους του. Ήταν εκβιομηχανισμένο, γιατί δεν ενδιέφερε κανέναν τι έκανε στην άκρη του κόσμου όπου βρισκόταν. "Μιλούσε", γιατί απλούστατα κανέναν δεν ενδιέφερε τι λέει. Οι "λέοντες" δηλαδή το συναναστρέφονταν μόνο και μόνο γιατί μπορούσαν να του "φορτώνουν" αγγαρείες. Είτε γιατί τους βόλευε στους πολέμους τους να έχουν τα αμερικανικά χρήματα είτε γιατί τους βόλευε να χρησιμοποιούν τους στρατιώτες του.

Γιατί συνέβαινε αυτό; Γιατί το αμερικανικό θηρίο είχε "γενετικό" πρόβλημα, που το έκανε "κατώτερο" από τα θηρία της Ευρώπης. Το σύνολο των θηρίων της Ευρώπης "γεννήθηκε" από ταξική επανάσταση, ενώ το θηρίο της Αμερικής "γεννήθηκε" από μια εθνικοαπελευθερωτικού τύπου επανάσταση. Στην πραγματικότητα απλά αποσχίσθηκε από έναν "ίππο", που ήταν ο βρετανικός. Αυτή ήταν η ατέλειά του, που του δίνει χαρακτηριστικά βλάκα. Γιατί; Γιατί τα ευρωπαϊκά θηρία έχουν πολυπλοκότητα, που τους δίνει τη δυνατότητα να λειτουργούν με τον επιθυμητό για έναν "λέοντα" τρόπο. Τα κοινά συμφέροντα τους δίνουν την επιθυμητή συμπεριφορά. Εξουσίες και πληθυσμοί κάνουν ό,τι τους συμφέρει και πολεμάνε γι' αυτά τα κοινά συμφέροντα. Πολεμάνε όποτε χρειάζεται για όσο διάστημα χρειάζεται. Δεν πολεμάνε με την απειλή της βίας, αλλά πολεμάνε οικειοθελώς στο όνομα του κοινού συμφέροντος. Μοιράζονται μεταξύ τους τα κέρδη των πολέμων και δεν αφήνουν μερίδες του πληθυσμού εκτός "μοιρασιάς". Η κοινωνική τους βάση είναι οι εργάτες και εισπράττουν κι αυτοί κέρδη από τους πολέμους. Δεν υπάρχουν "κάτω" από τους εργάτες άνθρωποι, που να μην εισπράττουν τίποτε.

Αυτά όλα δεν αφορούσαν τον "ψευδολέοντα" των ΗΠΑ. Ο τρόπος γέννησής του δεν του επέτρεψε ν' αλλάξει την κοινωνία του. Δεν έγινε ένα νέο κοινωνικό "συμβόλαιο", που θα ενέτασσε τους πολίτες του σε μια κοινή πλατφόρμα συμφερόντων. Η κοινωνία των ΗΠΑ παρέμεινε και στη νέα εποχή με τη δομή της κοινωνίας των "ίππων". Υπήρχαν τάξεις συνολικά ευνοημένες και τάξεις συνολικά αδικημένες. Υπήρχε μια πολυπληθής τάξη λευκών, που έμοιαζε με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, αλλά κάτω από αυτήν την τάξη υπήρχαν οι μαύροι και οι Ινδιάνοι, που έμοιαζαν με τους σκλάβους του παρελθόντος. Αυτό είναι σχεδιαστικό λάθος, γιατί από μόνο του ως στοιχείο δεν επιτρέπει στις ΗΠΑ να λειτουργούν ως "λέοντας". Του δίνει υπερβολικό "βάρος". Του δίνει αδράνεια και δεν του επιτρέπει να κινείται ή να σκέφτεται με την ταχύτητα του "λέοντα". Κάνει χαλαρό το κορμί του και το αναγκάζει να συντηρεί κατασταλτικούς μηχανισμούς της εποχής της φεουδαρχίας. Είναι ο μόνος "λέοντας" που δεν βλέπει εχθρούς μόνον προς τα έξω, αλλά και προς τα μέσα.

 Αυτό το οποίο θεωρείται δεδομένο για τα ευρωπαϊκά κράτη, για τις ΗΠΑ δεν είναι. Ενώ τα ευρωπαϊκά κράτη δεν μεριμνούν ιδιαίτερα για την αρτιμέλειά τους, οι ΗΠΑ πρέπει πάντα να την φροντίζουν. Μηχανισμοί όπως η εθνοφυλακή, το FBI, η NSA ή η CIA δεν "βλέπουν" μόνον προς τα έξω, αλλά και προς τα μέσα. Από τη στιγμή που μεγάλες μερίδες του πληθυσμού δεν εντάσσονται στην κοινή εθνική πλατφόρμα συμφερόντων, ευνόητο είναι ότι απειλούν με διάλυση το "κορμί" του. Ευνόητο είναι ότι τα δικά τους συμφέροντα τείνουν να σχίσουν το εθνικό κορμί κάθε φορά που αυτό θέλει να κινηθεί γρήγορα. Τα κλασικά εθνικά κράτη δεν έχουν αυτό το πρόβλημα. Η εξουσία τους δεν έχει προκλητική παρουσία μέσα στη δική τους κοινωνία και άρα δεν προκαλεί μερίδες του λαού. Η εξουσία στα κράτη αυτά εμφανίζεται ως προστάτης των κοινών συμφερόντων και όχι ως διαχειριστής των συμφερόντων των ισχυρών. Δεν αποτελεί δηλαδή στόχο ανατροπής για κάποιες μεγάλες μερίδες του πληθυσμού. 

Αυτή η ιδιαιτερότητα των ΗΠΑ δίνει καί στο σύστημα καί στους πολίτες τους τα χαρακτηριστικά του βλάκα. Γιατί; Γιατί κάνει κυρίαρχη μέσα στην κοινωνία την έννοια του "μερικού" και όχι του "όλου". Αυτό δηλαδή το οποίο συνέβαινε μέσα στις κοινωνίες των "ίππων". Τις κοινωνίες, που αυτό το οποίο συνέφερε τους ισχυρούς δεν ήταν απαραίτητο να συμφέρει και τους λαούς τους. Τις κοινωνίες των οποίων οι ισχυροί είχαν συγκρουόμενα συμφέροντα όχι μόνον με τους ξένους λαούς, αλλά και με τους δικούς τους. Αυτό το "μερικό" είναι το πρόβλημα των ΗΠΑ. Αυτό το οποίο συμφέρει τους Αγγλοσάξονες ή τους λευκούς μετανάστες και είναι αυτό που τελικά θα επιβληθεί, μπορεί να μην συμφέρει τους μαύρους ή τους Ινδιάνους. Αυτό το οποίο συμφέρει τους μαύρους δεν συμφέρει τους ισχυρούς της κοινωνίας. Αυτή η ιδιομορφία τούς κάνει να φέρονται ως βλάκες. Γιατί; Γιατί πρέπει να φέρονται με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Πρέπει να φέρονται όπως αρμόζει στο πολιτισμικό μοντέλο της νέας εποχής και ταυτόχρονα να προστατεύουν τα δεδομένα μιας άλλης εποχής, που τους διασφαλίζει προηγούμενα προνόμια.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Το εξής απλό. Είναι σαν κάποιος δολοφόνος και άρπαγας να προσπαθεί να διδάξει στα παιδιά του τη δικαιοσύνη και την τιμιότητα. Να διδάξει σ' αυτά την αξία της εργασίας και της αξιοπρέπειας. Να τους διδάξει αυτά που, αν τα σεβαστούν, θα χάσουν τον πλούτο που τους δίνει την πολυτέλεια να σκέφτονται πολιτισμένα. Είναι σαν να προσπαθεί μια οικογένεια πλουσίων να ζήσει δίκαια και ταυτόχρονα στο υπόγειό της να έχει φυλακισμένο αυτόν από τον οποίο άρπαξαν τον πλούτο. Ό,τι και να κάνεις, από τη στιγμή που δεν θέλεις να επιστρέψεις τα κλοπιμαία, θα φέρεσαι σαν βλάκας. Θα διυλίζεις τον κώνωπα και θα καταπίνεις την κάμηλο. Θα διδάσκεις στα παιδιά σου να μην χτυπάει το ένα το άλλο και την ίδια στιγμή θα πηγαίνεις στο υπόγειο να χτυπάς το θύμα σου, που θα θέλει να διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν. Γι' αυτόν τον λόγο βλέπουμε τις παραδοξότητες των ΗΠΑ. Σε ένα κράτος όπου κάποιοι αγωνίζονται για τα νομικά δικαιώματα των σκύλων ή για το πώς θα ονομάζονται οι ανάπηροι, αγνοούν επιδεικτικά τα δικαιώματα εκατομμυρίων ανθρώπων, που απλά έτυχε να έχουν διαφορετικό χρώμα από τους κυρίαρχους. Αυτή είναι η ιδιομορφία του "μερικού". Το μερικό δίκαιο είναι άδικο. Η μερική αλήθεια είναι ψέμα. Η μερική εξυπνάδα είναι βλακεία.

Αυτός είναι ο λόγος που το σύστημα των ΗΠΑ είναι ο βλάκας των συστημάτων και ο αμερικανικός λαός είναι ο αφελής ανάμεσα στους λαούς. Δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά, γιατί δεν τους συμφέρει να κάνουν ένα νέο εσωτερικό κοινωνικό συμβόλαιο. Δεν συμφέρει τους ισχυρούς Αγγλοσάξονες να επανεξετάσουν τις σχέσεις τους με τους γηγενείς και τους μαύρους. Δεν συμφέρει τους νεοφερμένους μετανάστες, που ζουν το αμερικανικό "όνειρο" πάνω στη δυστυχία των μαύρων, να επανεξεταστεί το θέμα τους. Πλούσιοι και φτωχοί λευκοί έχουν συμπλέοντα συμφέροντα, που τους ενώνουν απέναντι στους μαύρους και τους γηγενείς. Μια τέτοια κοινωνία αναγκαστικά θα λειτουργεί με "γκέτο". Μια τέτοια κοινωνία αναγκαστικά θα λειτουργεί μέσα στην υποκρισία. Μια τέτοια κοινωνία αναγκαστικά θα προσφέρει διαφορετικής ποιότητας εκπαίδευση ανάμεσα στα μέλη της. Η εξουσία της δηλαδή θα έχει διαφορά με μεγάλες μερίδες του πληθυσμού όχι μόνον στα συμφέροντα, αλλά και στη γνώση. Θα μοιάζει μόνιμα όχι με "λέοντα" αλλά με "ίππο". Για "αετό" ούτε που το συζητάμε.

Αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι η "εικόνα" του συστήματος των ΗΠΑ. Η εικόνα του συστήματος που "γεννήθηκε" με ατέλεια. Τι είναι δηλαδή οι ΗΠΑ; Είναι "ίππος"; Είναι κάτι άλλο, που δεν φαίνεται; Οι ΗΠΑ ήταν ένα σύστημα, που αποκόπηκε από τον βρετανικό "ίππο". Ένα τμήμα από εκείνο που είναι καθαρό "κρέας". Η βρετανική αυτοκρατορία δηλαδή δεν διχάστηκε, όπως συνέβη με άλλες αυτοκρατορίες. Δεν πήρε το κάθε τμήμα την ίδια ποιότητα "μυαλού", ώστε να λειτουργεί σαν ξεχωριστός "ίππος". Ένα τμήμα του κορμιού του αποσπάστηκε και αποφάσισε την αυτοδιάθεσή του. Το "μυαλό" του βρετανικού "ίππου" παρέμεινε στο Λονδίνο. Το "μυαλό" των ΗΠΑ ήταν τα ανθρωπάκια του "Μαιυφλάουερ". Θρησκόληπτοι χριστιανοί του χειρίστου είδους. Όπως όλοι οι θρησκόληπτοι ήταν κι αυτοί πονηρά, θρασύδειλα, βίαια, δογματικά κι αγράμματα ανθρωπάκια. Ανθρωπάκια, που γι' αλλού ξεκίνησαν κι αλλού βρέθηκαν. Για τη Βιρτζίνια ξεκίνησαν …στη Μασαχουσέτη έπιασαν στεριά. Μόνον στην ήπειρο έπεσαν "μέσα".

Αυτά τα απίθανα ανθρωποειδή δεν γνώριζαν τίποτε παραπάνω από την απλή χριστιανική αποικιοκρατία. Η στρατηγική τους είναι απλή. Είναι όμοια μ' αυτήν του αγράμματου και βίαιου πατέρα. Επιβάλει στο παιδί του με τη βία την ηλιθιότητά του και, όταν αυτό δεν υπακούει, το χτυπάει ακόμα περισσότερο. Προκαλεί την αντίδραση με τη βίαιη συμπεριφορά του και γίνεται βιαιότερος όταν αυτή εκδηλώνεται. Η επιβίωσή αυτού του είδους των ανθρώπων είναι εξαρτώμενη από την ισχύ τους. Για όσο διάστημα είναι ισχυροί και μπορούν να χτυπούν, επιβιώνουν. Αν χαθεί η ισχύς, παύει να υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Η μέριμνα ενός συστήματος είναι πάντα να έχει την ισχύ να τιμωρεί σκληρά οποιονδήποτε το απειλεί. Είτε αυτός είναι ξένος είτε δικό του παιδί. Για όσο διάστημα υπάρχει αυτή η ισχύς δεν διαπραγματεύεται τίποτε και με κανέναν.

Το ακόμα χειρότερο ήταν ότι τις ΗΠΑ δεν τις βοήθησαν ούτε τα κύματα των μεταναστών που έφτασαν από την Ευρώπη. Τα μέλη δηλαδή ανωτέρων συστημάτων. Γιατί; Γιατί από πλευράς ποιότητας ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να φανταστεί κάποιος. Άνθρωποι του κατωτέρου επιπέδου γνώσης. Πεινασμένοι κι αστοιχείωτοι χριστιανοί, που αγωνιούσαν για την επιβίωσή τους. Αμερικανός διανοούμενος, βλέποντας τα κύματα των αγράμματων μεταναστών είπε το εξής αμίμητο …"Ξέρασε η Ευρώπη πάνω στις ΗΠΑ". Αυτοί όλοι οι πειναλέοι χριστιανοί αντί να δώσουν έναν "αέρα" ανανέωσης σ' αυτό το άθλιο σύστημα, το επιβάρυναν ακόμα περισσότερο. Τους βόλευε η αδικία και γρήγορα έγιναν οι λακέδες των Αγγλοσαξόνων.

Βιάζονταν κι αυτοί ν' απολαύσουν το αμερικανικό "όνειρο". Το ίδιο "όνειρο" μ' αυτούς που ήθελαν να χτίσουν τη "Νέα Ιερουσαλήμ" και δεν τους ενδιέφερε σε ποιους ανήκε το "οικόπεδο". Για να φτιάξουν γρήγορα ένα εστιατόριο και να πουλήσουν λίγα σουβλάκια παραπάνω χωρίς τον ανταγωνισμό τον γηγενών φτωχών, έπαιζαν το ρατσιστικό παιχνίδι των αθλίων. Αφού σφάχτηκαν μεταξύ τους για μια καλύτερη θέση μπροστά στους κυρίους τους, στράφηκαν στο τέλος εναντίον των εγχρώμων των ΗΠΑ. Τα περισσότερα από τα "γεράκια", που σήμερα συμβουλεύουν τον βλάκα και παριστάνουν τους υπερπατριώτες, από αυτά τα εισαγόμενα "ξερατά" προέρχονται. Τα "ξερατά", που μιμήθηκαν τους πρώτους αποίκους κι έχτισαν τη ζωή τους πάνω στο θάνατο των γηγενών και των μαύρων. Γι' αυτόν τον λόγο είπαμε πιο πάνω για "παιδιά" του Καστέρ. Το σύστημα που έφτασε στο φεγγάρι, δεν μπόρεσε να νικήσει τη φύση του. Δεν μπόρεσε ν' ακολουθήσει τους "καιρούς". Διαβάζει Θουκυδίδη, αλλά φέρεται όπως ο Καστέρ.

Τι ήταν ο Καστέρ; Ένα ζώο και μισό. Ένας εκ του ασφαλούς σφαγέας αποικιοκράτης. Ένα γνήσιο παιδί του "Μαιυφλάουερ". Στο όνομα του χριστιανισμού σκότωνε και ρήμαζε. Άρπαζε το κεφάλαιο από τους "βρώμικους" Ινδιάνους και το έδινε στους "καθαρούς" χριστιανούς. Έκλεβε και σκότωνε "αμαρτωλούς", για να χτίσουν οι "τέλειοι" τη "Νέα Ιερουσαλήμ". Ο "μεγάλος" αυτός "στρατηγός" επικεφαλής τακτικού στρατού σκότωνε γυναικόπαιδα. Όταν οι Ινδιάνοι αποφάσισαν να τον αντιμετωπίσουν, τον τσάκισαν. Τον σκότωσαν και μαζί του σκότωσαν όλους τους ένστολους δολοφόνους που έσερνε πίσω του. Από τα όσα ακολούθησαν του θανάτου του μπορεί να καταλάβει κάποιος και τη νοοτροπία του συστήματος που τον "γέννησε". Όταν σκοτώθηκε ο Καστέρ, κανένας στις ΗΠΑ δεν ξεκίνησε να κάνει την αυτοκριτική τού συστήματος. Κανένας δεν αναρωτήθηκε γιατί σκότωσαν οι Ινδιάνοι τον Καστέρ. Τι έκανε ο Καστέρ εις βάρος των Ινδιάνων και τον σκότωσαν; Δεν αναρωτήθηκαν για το ποιος είχε δίκιο. Δεν τους συνέφερε να καταλάβουν ποιος έχει δίκιο. Έκαναν αυτό που κάνει ο αγράμματος. Θύμωσαν. Την αντίδραση την εξέλαβαν σαν ευκαιρία για να συνεχίσουν μια ακόμα σκληρότερη πολιτική απέναντι στους Ινδιάνους.

Ο αναγνώστης αρχίζει και διαμορφώνει μια εικόνα για το σύστημα των ΗΠΑ. Ένα κουτό κι αγράμματο θηρίο που ασκούσε αποικιοκρατική πολιτική μέσα σ' ένα περιβάλλον το οποίο το είχαν προσδιορίσει οι προηγούμενοι αποικιοκράτες. Ένα θηρίο, που καταπίνει κεφάλαιο και λαούς μέσα σ' ένα κλειστό "λιβάδι". Τι μπορεί να είναι ένα θηρίο, που λειτουργεί ως κουτός "ίππος" μέσα σε περιορισμένο χώρο; Ένα κοινό "γαϊδούρι". Ένα "γαϊδούρι", που ούτε στα τυπικά δεν μοιάζει με "λέοντα". Ένα "γαϊδούρι", που το εθνικό του σύμβολο είναι δώρο των Γάλλων. Ένα "γαϊδούρι", που ακόμα κι ο σκοπός του εθνικού του ύμνου είναι δημιούργημα ξένων. Ένα δημοφιλές τραγου­δάκι της Βρετανίας του Μεσαίωνα. Ούτε τα σύμβολά τους δεν είναι δικά τους. Γιατί; Γιατί δεν τους ενοχλεί. Δεν είναι σύστημα όπως οι "λέοντες", που αποτελούν δημιουργήματα των λαών τους. Συστήματα, που οι λαοί από αγάπη αλλά κι εγωισμό θέλησαν να τα "στολίσουν" με τα δικά τους δημιουργήματα. Οι ΗΠΑ είναι μια επιχείρηση μιας άλλης εποχής. Αφού βρήκαν φτηνά το σύμβολό τους και τον ύμνο τους, τα υιοθέτησαν. Γιατί να πληρώνουν για κάτι που δεν είναι σίγουρο ότι θα έχει "επιτυχία";

Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε τα λάθη του συστήματος και γιατί οδηγούμαστε στην κατάρρευσή του. Σε μια κοινωνία όπου κυρίαρχοι ήταν οι "λέοντες", ένα "γαϊδούρι" μπήκε στο κοπάδι τους. Ακριβώς, επειδή οι "λέοντες" δεν το φοβούνταν, δεν το κατέστρεψαν όταν έπρεπε. Δεν το ανάγκασαν να συμπλεύσει με τα δεδομένα της εποχής. Δεν το διέσπασαν σε μικρά κομμάτια, ώστε αυτά να λειτουργήσουν ως μικροί εθνικοί "λέοντες". Δεν το ανάγκασαν ν' αποκτήσει κοινωνική ομοιογένεια, έστω και εις βάρος των ισχυρών του. Τους αρκούσε που δήλωνε "λέοντας" και δεν τους πολυενδιέφερε να το ελέγξουν στο εσωτερικό του. Δεν κάθισαν οι Ευρωπαίοι να δουν το εσωτερικό του και να ελέγξουν αν είχε τις προδιαγραφές να συμμετάσχει στον σχεδιασμό τους. Οι ΗΠΑ ήταν πολύ μακριά από τα "σαλόνια" τους για να ενδιαφερθούν γι' αυτές.

Το λάθος ήταν πλέον θέμα χρόνου να συμβεί. Γιατί; Γιατί, ανάμεσα σ' αυτούς που απειλούν τον σχεδιασμό με τις φιλοδοξίες τους, βρέθηκε κάποιος με τις ίδιες φιλοδοξίες, που δεν είχε τις προδιαγραφές ασφαλείας. Βρέθηκε κάποιος, ο οποίος δεν έχει τα τυπικά χαρακτηριστικά και άρα και τις τυπικές ανάγκες του "είδους", που βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου. Όταν "όνειρο" του κάθε "λέοντα" είναι να "πετάξει", αντιλαμβανόμαστε ότι είναι τραγικό για το σύστημα να "πετάξει" το "γαϊδούρι". Αυτό το οποίο δεν κατάφερε ο επαναστατημένος γαλλικός "λέοντας" με επικεφαλής τον Ναπο­λέοντα, το κατάφερε το υποταγμένο αμερικανικό "γαϊδούρι". Αυτό το οποίο δεν κατάφερε ο μορφωμένος γερμανικός "λέοντας" με επικεφαλής τον πονηρό Χίτλερ, το κατάφερε το αγράμματο αμερικανικό "γαϊδούρι" με επικεφαλής τον πανάσχετο Ρούσβελτ.

Εδώ πρέπει να θυμηθεί ο αναγνώστης τις προδιαγραφές που πρέπει να έχουν τα συστήματα προκειμένου να διατηρήσουν τη φύση τους ή να την αλλάξουν. Ένας "λέοντας", για να "πετάξει", θα πρέπει να μορφώσει τέλεια την κοινωνία του. Τα κοινά συμφέροντα δεν αρκούν για "πτήση". Τα κοινά συμφέροντα του δίνουν δυνατό και ομοιογενές κορμί, αλλά αυτό δεν φτάνει. Αντιλαμβανόμαστε ότι ένα "γαϊδούρι" δεν μπορεί να "πετάξει", γιατί απαιτούνται πολλά παραπάνω προσόντα από αυτά που διαθέτει. Αυτό ακριβώς έγινε μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το χαζό αμερικανικό "γαϊδούρι" δεν εννοούσε να φύγει από τη "φωλιά" των "λεόντων". Βλέποντας τη δυνατότητα "πτήσης" σαν τη μοναδική του δυνατότητα να επικρατήσει, αποφάσισε να "πετάξει". Τι είδους "πτήση" μπορεί να κάνει ένα "γαϊδούρι"; Για πόσο διάστημα θα "πετάει" μέχρι να τσακιστεί; Η Αθήνα "πουλούσε" δημοκρατία, αλλά ήταν δημοκρατική. Οι ΗΠΑ πώς θα "πουλούσαν" δημοκρατία, όταν δεν ήταν δημοκρατικές ούτε στο εσωτερικό τους;

Αυτό το ιπτάμενο "γαϊδούρι", για όσο διάστημα οι ευρωπαϊκοί "λέοντες" έγλυφαν τις πληγές τους, "πετούσε" ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ ποτέ δεν πέταξαν. Στην πραγματικότητα απλά —λόγω της απότομης αύξησης του μεγέθους του συστήματος που έλεγχαν— αυτοί οι οποίοι κατοικούσαν στο "κεφάλι" του νόμιζαν ότι πετούσαν, γιατί στέκονταν ψηλά. Νόμιζαν ότι "πετούσαν" οι Αγγλοσάξονες ή οι αστοί των ΗΠΑ, αλλά δεν έβλεπαν τι γινόταν στο χαμηλότερο μέρος του αμερικανικού κορμού. Δεν έβλεπαν ότι οι αδικημένοι μαύροι ή οι Ινδιάνοι "ακουμπούσαν" μόνιμα τη γη. Δεν έβλεπαν αυτήν την ατέλεια, ώστε να τη διορθώσουν. Από τη βλακεία τους δεν τη διόρθωσαν. Σκέφτηκαν απλά. Όταν μπορούν να εκμεταλλεύονται όλον τον ανεπτυγμένο κόσμο, γιατί να χάσουν κέρδη από ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο μέσα στη χώρα τους; Αποτέλεσμα; Το ιπτάμενο "γαϊδούρι" δεν δημιούργησε ανάμεσα στους πολίτες του κοινή "πλατφόρμα" συμφερόντων και εκπαίδευσης. Στην πραγματικότητα δεν "πετούσε" και άρα σε κάποια στιγμή θα πλήρωνε το λάθος του.

 Στο μεταξύ —και για όσο διάστημα το "γαϊδούρι" έκανε πρόβες "πτήσης"— οι Ευρωπαίοι δεν αντιλαμβάνονταν τι γινόταν. Δεν του έδιναν σημασία και δεν έβλεπαν τα λάθη του "γαϊδουριού", που μακροπρόθεσμα θα τους οδηγούσε και τους ίδιους στο θάνατο. Τα λάθη, που θα οδηγούσαν τα ευρωπαϊκά θηρία στην ατροφία και άρα στην ήττα, σε ενδεχόμενο που θα έχανε μια μεγάλη μάχη ο "ψευδοαετός" προστάτης τους. Κατ' αρχήν δεν έβλεπαν ότι η "Αθήνα" της νέας εποχής είχε διαλέξει λάθος "Σπάρτη". Μια "Σπάρτη", που δεν μπορούσε να επιβιώσει επί μακρόν. Η αυθεντική Σπάρτη δεν είχε ανάγκη από την Αθήνα, για να επιβιώσει ως σύστημα. Επιβίωνε επί αιώνες ως σύστημα. Ο ιμπεριαλισμός της θα πέθαινε αν καταστρεφόταν ο σχεδιασμός και όχι η ίδια. Αντίθετα ο κομμουνισμός ήταν ένα νέο σύστημα, που μόλις είχε "γεννηθεί" και κανένας δεν γνώριζε αν μπορεί να ζήσει. Ο χρόνος απέδειξε ότι ο κομμουνισμός ως σύστημα δεν μπορεί να επιβιώσει. Είναι θέμα χρόνου να πεθάνει, ακόμα και χωρίς να υπάρχει αντίπαλος. Δεν επιβίωσε, παρ' όλο που τον βοήθησαν οι ΗΠΑ με όλα τα μέσα και με όλους τους τρόπους.

Για όσο διάστημα επιβίωνε ο κομμουνισμός, οι ΗΠΑ εύκολα ή δύσκολα "πετούσαν" στο βαθμό που τους επέτρεπαν τα χαρακτηριστικά τους. Τα δύσκολα άρχισαν από την επομένη του θανάτου του κομμουνιστικού συστήματος. Γιατί; Γιατί, όταν θα άρχιζαν τα προβλήματα, οι "δημοκρατικές" ΗΠΑ ήταν θέμα χρόνου να κάνουν τα λάθη που δεν απέφυγαν οι Αθηναίοι. Την λανθασμένη επιλογή ηγεσίας. Όταν οι Αθηναίοι δεν απέφυγαν το λάθος κι έπεσαν στα χέρια των δημαγωγών, ευνόητο είναι ότι δεν θα τα κατάφερνε ο λαός των ΗΠΑ. Ο τρομερά ανομοιογενής τόσο στα συμφέροντα όσο και στην εκπαίδευση λαός. Ένας λαός, που στη συντριπτική του πλειοψηφία είναι αγράμματος. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν μπορεί να διαβάσει εφημερίδα. Ένα μεγάλο μέρος του λαού δεν μιλάει την ίδια γλώσσα με τους εξουσιαστές του και ως εκ τούτου δεν μπορεί να συνεννοηθεί μ' αυτούς. Ένα μεγάλο μέρος του λαού δεν έχει γνώσεις, ώστε, ακόμα κι όταν καταλαβαίνει τι του λένε, να μην μπορεί να τα αξιολογήσει.

Όταν αυτός ο οριακά γι' αυτό το υψηλό επίπεδο συστήματος αστοιχείωτος λαός είναι αυτός ο οποίος ψηφίζει τον "πλανητάρχη", ευνόητο είναι ότι θα ψηφίσει τον χειρότερο. Γιατί; Γιατί μπορεί να καταλάβει μόνον κάποιον που μιλάει στο δικό του επίπεδο γνώσης και στο δικό του επίπεδο συμφερόντων. Όταν λέγαμε ότι ο σημερινός "πλανητάρχης" είναι για δέσιμο, αυτό εννοούσαμε. Ποιος απλός άνθρωπος θα έδινε την πολύτιμη περιουσία του να τη διαχειριστεί αυτός ο καραγκιόζης; Κανένας. Γιατί; Γιατί αντιλαμβάνεται ότι είναι βλάκας. Πώς είναι δυνατόν αυτός να διαχειριστεί ένα "ιπτάμενο" σύστημα; Ένα σύστημα πιο πολύπλοκο ακόμα κι απ' αυτό που διαχειριζόταν με δυσκολία ακόμα και ο ευφυής Περικλής; Είναι δυνατόν αυτόν τον ρόλο να τον αναλάβει ένας πρώην μεθύστακας, που συνήθιζε να ξυπνάει από την εβδομαδιαία μέθη του εξαιτίας των ξερατών του;

Οι μορφωμένοι Αθηναίοι έπεσαν θύματα της δημαγωγίας, ενώ οι σημερινοί Αμερικανοί έπεσαν θύματα της αγραμματοσιάς τους. Ψήφισαν αυτό που καταλάβαιναν και άρα έδωσαν την εξουσία στην επιχειρηματολογία που αφορούσε "κατώτερα" συστήματα. Τις εκλογές γι' αυτόν τον λόγο τις κέρδισαν οι ρεπουμπλικάνοι. Αυτοί δηλαδή που αντιπροσωπεύουν τις εθνικιστικές δυνάμεις κι αποτελούν τα πιο αυθεντικά παιδιά" των αστοιχείωτων του "Μαιυφλάουερ". Αυτοί οι αγράμματοι μίλησαν στο κατώτερο επίπεδο, που μπορούν να παρασύρουν αγράμματους. Μίλησαν για εθνικά συμφέροντα, που κατανοούν οι αγράμματοι και όχι για αυτοκρατορικά συμφέροντα, που απαιτούν γνώση ανώτερη. Μίλησαν ως "λέοντες" σ' ό,τι αφορά τους εξωτερικούς εχθρούς και ως "ίπποι" σ' ό,τι αφορά τους ταξικούς εχθρούς.

Συσπείρωσαν δηλαδή τις εσωτερικές δυνάμεις εναντίον των εχθρών τους και δεν "άνοιξαν" το πεδίο που θα συγκέντρωνε όλους τους Αμερικανούς στο ίδιο αυτοκρατορικό επίπεδο. Συσπεί­ρωσαν τις εθνικές δυνάμεις των ΗΠΑ. Υποσχέθηκαν περιορισμό των αυτοκρατορικών εξόδων και υποσχέθηκαν επίσης περιορισμό των εξόδων της κοινωνικής πολιτικής. Ενώ τα μεγάλα κέρδη των ΗΠΑ προέρχονται από την "ανοικτή" παγκόσμια αγορά, αυτοί υποσχέθηκαν μέχρι και μέτρα προστατευτισμού προκειμένου να ευνοήσουν τους μικροπαραγωγούς και τους εργάτες των ΗΠΑ. Επιχείρησαν δηλαδή να ευνοήσουν τον μέσο Αμερικανό φορολογούμενο, που ούτε εισπράττει κέρδη από τον ιμπεριαλισμό κι ούτε τον συμφέρει η πολυέξοδη κοινωνική πολιτική. Υποσχέθηκαν στους φορολογούμενους να κάνουν τους φτωχούς —που ευνοούνται από την κοινωνική πολιτική και άρα τους μαύρους και τους Ινδιάνους— φτωχότερους. Υποσχέθηκαν να αδικήσουν τους ξένους που βρίσκονται στην αγορά τους.

Αυτή είναι εθνικιστικού τύπου πολιτική και αφορά κράτη που βρίσκονται ανάμεσα στη φύση του μορφωμένου "λέοντα" και του αγράμματου "ίππου". Κράτη που επιχειρούν να ισχυροποιήσουν το κορμί τους και να ταμπουρωθούν στη "φωλιά" τους κάθε φορά που αντιλαμβάνονται απειλή. Οι αγράμματοι λευκοί χριστιανοί εξέλεξαν τη σημερινή εξουσία του συστήματός τους. Οι "νοικοκυραίοι", που μετά το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου ύψωσαν την αμερικανική σημαία στα μπαλκόνια τους. Οι συντηρητικοί δηλαδή άρπαξαν την εξουσία, απευθυνόμενοι μόνον στους κουτοπόνηρους πολίτες και στους αγράμματους υπηκόους.

Σήμερα ο θάνατος των ιμπεριαλιστικών ΗΠΑ είναι σχεδόν δεδομένος. Γιατί; Γιατί η ηγεσία τους συμπεριφέρεται με τη λογική του "λέοντα" σ' ό,τι αφορά την υπεράσπιση των στενών εθνικών τους συμφερόντων και αντιδρά με τη λογική του "ίππου", όταν αυτά απειλούνται. Αυτό όμως είναι τραγικό, γιατί το σύστημά τους εξακολουθεί να ασκεί ιμπεριαλισμό και άρα να "πετάει". Είναι λοιπόν θέμα χρόνου να πέσει και άρα να τσακιστεί. Είναι θέμα χρόνου στο παραμικρό λάθος επιλογής της εξουσίας να έχουμε τον θρήνο.

Στο σημείο αυτό λοιπόν θα δούμε τον καταλυτικό ρόλο της εξουσίας απέναντι σ' αυτού του είδους τα προβλήματα. Θα δούμε δηλαδή πόσο εξαρτώμενη είναι η επιβίωση αυτού του συστή­ματος από την ποιότητα και τη γνώση αυτών που το εξουσιάζουν. Πάνω στα ίδια προβλήματα και με βάση τα ίδια δεδομένα ποιος κάνει τις σωστές και τις λανθασμένες κινήσεις. Θα δούμε ποιοι είναι έξυπνοι "Περικλήδες" και ποιοι είναι βλάκες "Αλκιβιάδηδες" των ΗΠΑ. 

Πριν τους ρεπουμπλικάνους την εξουσία την είχαν οι δημοκρατικοί στις ΗΠΑ. Όπως αναμενόταν έπαθαν σοκ με τη γενική κατάρρευση του σοβιετικού γίγαντα. Ένιωσαν να απο­γυμνώνονται με την εξάλειψη του "αγαπημένου" εχθρού, που συντηρούσε χωρίς κόστος τον ιμπεριαλισμό τους. Τους εχθρούς, που τους έκαναν εκ του ασφαλούς έξυπνους. Αυτοί οι αμερικανοί εξουσιαστές είχαν τουλάχιστον την ευφυΐα να μην πανικοβληθούν και να κάνουν αυτό που πρέπει να κάνει ένας "αετός". Υπομονή. Υπομονή μέχρι να δουν τι θα κάνουν. Ο ιμπερια­λισμός τους κινδύνευε, μη έχοντας πλέον κάποιον ιδεολογικό αντίπαλο, που "μάντρωνε" τα θύματά τους. Το "προϊόν" το οποίο "πουλούσαν" δεν είχε την ανάγκη προστασίας των πυρηνικών τους, από τη στιγμή που δεν υπήρχε ο εχθρός του. Η δημοκρατία φαινομενικά είχε νικήσει και δεν είχε ανάγκη την προστασία των εμπόρων της.

Οι επιλογές τους δεν ήταν πολλές. Συγκεκριμένα ήταν δύο. Είτε θα γύριζαν τον σχεδιασμό ένα "βήμα" πίσω είτε θα προσπαθούσαν να τον τροποποιήσουν στον βαθμό που θα τους επέτρεπε την επιβίωση ως ιμπεριαλιστές. Η πιο σώφρων λύση για το παγκόσμιο σύστημα θα ήταν να παρατούσαν τον ιμπεριαλισμό και να άλλαζαν παντελώς φύση. Να επέστρεφαν στον εθνικό σχεδιασμό. Με βάση αυτό το δεδομένο ο "αετός" των ΗΠΑ θα επέστρεφε σταδιακά στη "φωλιά" και θα γινόταν ένας κοινός "λέοντας". Ένας απλός και άπτερος "λέων" ανάμεσα στους άλλους. Θα απέσυρε σταδιακά τα στρατεύματά του και θα διέλυε τους μηχανισμούς του παρελθόντος, που του επέτρεπαν να "πετά". Θα παρατούσε δηλαδή την προηγούμενη τακτική του και θα ασχολιόταν με το εσωτερικό του, όπως κάνουν τα εθνικά κράτη. Ο "αετός" θα έπεφτε επίπεδο και ταυτόχρονα θα ισχυροποιούνταν οι παραδοσιακοί "λέοντες" της Ευρώπης.

Αυτό όμως θα είχε ένα μεγάλο κόστος. Θα έπρεπε ν' απεμπολήσει τα παγκόσμια δικαιώματα της Microsoft, της Mac Donald's, της Coca Cola, του Hollywood κλπ.. Θα έπρεπε να "χαρίσει" τα "χρυσοφόρα" προϊόντα, που μέχρι τότε έδιναν έσοδα στον ιμπεριαλισμό τους. Το ίδιο ευεργετικές θα έπρεπε να είναι οι ΗΠΑ και στο νέο μοίρασμα των ρόλων ισχύος. Ο παγκόσμιος πλέον ιμπεριαλισμός του χριστιανισμού δεν θ' αποφασίζονταν στην Ουάσιγκτον από τους Αμερικανούς, αλλά εκ περιτροπής στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες από ένα συλλογικό όργανο των ισχυρών. Αυτό προφανώς δεν άρεσε στους Αμερικανούς. Τους φαινόταν αδύνατον να εγκαταλείψουν τον παγκόσμιο ρόλο τους και να εμφανιστούν στους Ευρωπαίους ως οι πιο αποτυχημένοι ιμπερια­λιστές όλων των εποχών. Ως οι μεγαλύτεροι "looser" των αιώνων. Για άσχετους νεόπλουτους αυτό είναι τραγικό. Αυτή είναι όμως η αλήθεια που αφορά τους Αμερικανούς. Ακόμα και ο ιμπεριαλισμός του Ταμερλάνου είχε μεγαλύτερη διάρκεια από τριάντα "καθαρά" χρόνια.

Όλα αυτά προφανώς δεν άρεσαν στους Αμερικανούς και προτίμησαν τη βελτίωση του υπάρχοντος σχεδιασμού. Μη βρίσκοντας ιδεολογικό εχθρό, που να μπορούν να ακουμπήσουν πάνω του, έκαναν το εξής πονηρό. Μεγιστοποίησαν το αρχικό ρίσκο κι αποφάσισαν την εξ ολοκλήρου και απόλυτη αντιγραφή του ελληνικού μοντέλου. Μεγιστοποίησαν το ρίσκο, γιατί κανένας μέχρι τώρα δεν είχε δοκιμάσει να ελέγξει ένα τόσο πολύπλοκο κι επικίνδυνο για την εξουσία μοντέλο. Μόνοn ο Αλέξανδρος το επιχείρησε για τον ελάχιστο χρόνο που απαιτούσε η προετοιμασία της μεγάλης εκστρατείας του.

Προσοχή εδώ, γιατί αυτό που θα πούμε είναι εξαιρετικά σημαντικό. Οι δημοκρατικοί, που κυβερνούσαν τις ΗΠΑ, δεν έκαναν "άλμα" μετά την κατάρρευση των δεδομένων του μετα­πολεμικού σχεδιασμού. Δεν προσπάθησαν να κάνουν μια Νέα Τάξη Πραγμάτων πάνω σε διαφορετικά δεδομένα. Προσπάθησαν να φτάσουν στα όρια την ήδη υπάρχουσα κατάσταση. Δεν προσπάθησαν ν' αλλάξουν το "περιβάλλον" ή τη "φύση" του συστήματός τους, αλλά προσπάθησαν να αντιγράψουν απόλυτα την αυθεντική ελληνική τάξη πραγμάτων. Αυτό όμως είναι άκρως επικίνδυνο. Γιατί; Γιατί απαιτεί το μάξιμουμ της γνώσης για να διαμορφωθεί το επιθυμητό περιβάλλον και απαιτεί ταυτόχρονα σταθερή πολιτική, που δεν θα επηρεάζεται από την αλλαγή της ηγεσίας. Διευρύνεται απλά το περιβάλλον όπου πετά ο "αετός". Δεν αλλάζουν ούτε οι σταθερές αυτού του περιβάλλοντος ούτε η φύση του "αετού". Αν κάτι από αυτά τα δύο δεν γίνει όπως πρέπει, η κατάρρευση θα είναι δεδομένη και η κατάσταση μη αναστρέψιμη. Γιατί; Γιατί —σε περίπτωση λανθασμένου χειρισμού— απέναντι στο χριστιανικό σύστημα θα σταθεί ο μεγαλύτερος εχθρός του, που είναι ο ελληνισμός.

Θα δούμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι θέλουμε να πούμε. Οι δημοκρατικοί, που εξουσίαζαν τις ΗΠΑ, αποφάσισαν να εξελληνίσουν το σύνολο του κόσμου και όχι μέρος του, όπως συνέβαινε μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Θα έκαναν τους πάντες κοινωνούς της ελληνικής κοσμοθεωρίας και μετά θα χώριζαν μέσα σ' αυτόν τον σχεδόν ομοιογενή κόσμο τις σφαίρες επιρροής. Θα "πουλούσαν" δημοκρατία ακόμα και σε χώρους που μέχρι τότε τους συνέφερε να μην γνωρίζουν περί δημοκρατίας. Σε χώρους όπου μέχρι τότε οι καπιταλιστές "δημοκράτες" επένδυαν σταθερά σε δικτατορικά καθεστώτα. Χώρους όπως η Αφρική, το Ισλάμ ή ο χώρος των ανατολικών θρησκειών. Θα ανέβαζαν το σύνολο του κόσμου πάνω στην ελληνική "πλατφόρμα" και θα άφηναν τις θρησκείες εκτός σχεδιασμού.

Για να μην γίνει παρεξήγηση —επειδή πιθανόν ο αναγνώστης να μην έχει εξοικείωση με τις έννοιες— θα πούμε ότι αυτό το οποίο εμείς ονομάζουμε εξελληνισμό έχει σχέση με την αστική εκπαίδευση και λογική. Η βάση αυτής της εκπαίδευσης, που ξεκίνησε από τη Γαλλία, είναι η ελληνική γνώση. Οι Δυτικοί, με επικεφαλείς τους Γάλλους, δανείστηκαν στοιχεία της ελληνικής παιδείας, αλλά για λόγους συμφέροντος δεν την άφησαν να συγκρουστεί με την αντίστοιχη χριστιανική. Εξελλήνισαν τους πλούσιους αστούς, αλλά τους εργάτες τούς άφησαν να λειτουργούν ως κλασικοί χριστιανοί. Οι πλούσιοι στα πανεπιστήμια και οι φτωχοί στις εκκλησίες. Οι "λέοντες" της βιομηχανικής εποχής ήταν πονηροί. Τα "κεφάλια" τους ήταν ελληνικά και ο "κορμός" και τα "πόδια" τους ήταν χριστιανικά. Οι πλούσιοι ήταν Έλληνες και οι φτωχοί βάρβαροι χριστιανοί. Τα "αναλώσιμα", δηλαδή, που "ξοδεύονταν" στους πολέμους, ήταν βαρβαρικά.

Οι Αμερικανοί όλα αυτά τα γνώριζαν και σ' αυτόν τον τομέα προσπάθησαν να επενδύσουν. Νόμισαν ότι μια απλή αλλαγή κλίμακας δεν θα τους απειλούσε. Απλά θα έβαζαν κι άλλους στο "παιχνίδι" του ιμπεριαλισμού, για να δημιουργήσουν συνθήκες κοινών συμφερόντων. Με αυτό ως δεδομένο αποφάσισαν τις παρεμβάσεις. Το πιο πιθανό ήταν να είχαν ως στόχο να εκμεταλλευτούν το μέγεθος ενός γίγαντα όπως η Κίνα, για να τον εμφανίσουν μακροπρόθεσμα ως "Σπάρτη". Θα μεριμνούσαν για να της δώσουν τα ασφαλή χαρακτηριστικά που θα της επέτρεπαν να λειτουργεί στον κόσμο τους, χωρίς να τον απειλεί και στη συνέχεια θα τη χρησιμοποιούσαν ως εχθρό, που θα συσπείρωνε τους συμμάχους τους γύρω από τις ΗΠΑ.

Για τον λόγο αυτόν προσπάθησαν να την εκβιομηχανίσουν μόνοι τους με ρυθμούς τρομερούς. Της έδωσαν τεχνογνωσία αιχμής και της έδωσαν πρόσβαση στη δυτική αγορά, μέχρι να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της. Η μεγάλη αστικοποίηση της Κίνας θα ήταν αυτή που θα την έκανε ασφαλή ως αντίπαλο. Γι' αυτόν τον λόγο επιδότησαν την εκπαίδευση των νεαρών Κινέζων στη Δύση. Προσπάθησαν να δημιουργήσουν γρήγορα μια μεγάλη αστική τάξη με χριστιανικά χαρα­κτηριστικά, που, όταν θ' αναλάμβανε την εξουσία στην Κίνα θα έπαιζε το "παιχνίδι" του δίπολου.

Αυτή η τάξη θα μπορούσε μετά από μια προσυνεννόηση να απειλεί ελεγχόμενα τους Δυτικούς και άρα να δίνει ρόλο στον "αετό", που θα τους προστάτευε. Όταν οι Κινέζοι απόφοιτοι του Harvard θ' αναλάμβαναν την εξουσία, η Κίνα θα ήταν ένας σίγουρα "αγαπημένος" εχθρός. Θα έκαναν "φάμπρικα" με τους συμφοιτητές τους της αντίπερα όχθης. Αυτό δεν ήταν κάτι που θα το επιχειρούσαν οι Αμερικανοί για πρώτη φορά. Το να υπάρχει διαφορά μεταξύ της νοοτροπίας της άρχουσας αστικής τάξης και του λαού δεν είναι κάτι το δύσκολο. Το δοκίμασαν οι ΗΠΑ στην Τουρκία και "δούλεψε" χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Το δοκίμασαν στην Ιαπωνία και πάλι με μεγάλη επιτυχία. Ακόμα και το σημερινό Ιράκ, που είναι το "μαύρο πρόβατο", κυβερνάται από μια τάξη με κοσμικά και άρα δυτικά χαρακτηριστικά. Απλά τα μεγέθη είναι διαφορετικά. 

Σ' αυτό το κρίσιμο διάστημα της προετοιμασίας της Κίνας οι ΗΠΑ φρόντιζαν να δρομολογούν τις εξελίξεις που μακροπρόθεσμα θα τους ευνοούσαν. Ταυτόχρονα δηλαδή και για να δημιουργή­σουν τις συνθήκες που μακροπρόθεσμα θα χρειάζονταν για να εκμεταλλευτούν, δημιουργούσαν "κλίμα" εις βάρος της. Τη βοηθούσαν και την κατηγορούσαν ταυτόχρονα. Την ισχυροποιούσαν μόνοι τους και κατήγγειλαν αυτήν την ισχύ στους λαούς της Δύσης. Οι ίδιοι δηλαδή που την παρουσίαζαν ως μελλοντική απειλή ήταν οι ίδιοι που την γιγάντωναν. Πού απέβλεπαν και τα έκαναν όλα αυτά; Στη μίμηση των δεδομένων που αφορούσαν τον ελληνικό κόσμο. Ελλείψει πραγματικής ιδεολογικής απειλής θα έπαιζαν με τη σχετικότητα σ' ό,τι αφορά τη λειτουργία της αστικής δημοκρατίας. Από τη στιγμή δηλαδή που δεν υπάρχουν πραγματικοί "βάρβαροι", που να είναι εμφανώς διαφορετικοί και ευκόλως εντοπίσημοι, θα δημιουργούσαν τους "κακούς" Έλληνες.

Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Οι ΗΠΑ σ' αυτόν τον σχεδιασμό θα δίχαζαν τον κόσμο σε κράτη με "καλές" δημοκρατίες και σε κράτη με "κακές" δημοκρατίες. Όπως εύκολα καταλα­βαί­νουμε, θα κρατούσαν για τον εαυτό τους τον ρόλο του προστάτη των "καλών" και θα προστάτευαν τον κόσμο από τους "κακούς". Αυτούς δηλαδή που είναι "κρυπτοβάρβαροι", άσχετα αν παριστάνουν τους δημοκράτες. Αυτών των "κακών" θα έθεταν ως επικεφαλής την Κίνα. Την Κίνα, που, λόγω θρησκείας, είναι ευνόητο ότι θα είχε διαφορετική "ιδιοσυχνότητα" ως σύστημα από τα αντίστοιχα χριστιανικά. Την Κίνα, που με το ιδιόμορφο και αυταρχικό καθεστώς που κληρονόμησε από το κομμουνιστικό της παρελθόν δεν θα εμπιστευόταν και πολύ την δημοκρατία. Την Κίνα που θα διέθετε πυρηνικά όπλα και έναν πληθυσμό τεράστιο και ικανό να πανικοβάλει τον καθένα.

Από την μία μεριά δηλαδή θα υπήρχε η Δύση, που θα προστάτευε με "ευλάβεια" τα ατομικά δικαιώματα, τα δικαιώματα των μειονοτήτων κλπ.. Η Δύση των "good guys", που από την ευαισθησία της μέχρι και τα δικαιώματα των σκύλων έχει προβλέψει. Από την άλλη θα υπήρχε μια Κίνα και οι "δορυφόροι" της, που δεν θα σέβονται τα δικαιώματα αυτά και …άκουσον άκουσον, τους τρώνε τους "αξιοσέβαστους" στη Δύση σκύλους. Αυτοί θα ήταν οι "bad guys". Ο "άξων" του κακού. Αυτοί θα ήταν οι μονομάχοι του μέλλοντος. Από εκεί και πέρα η "διαιτησία" θα παρέμενε ως είχε. Ό,τι έδινε ισχύ στον προηγούμενο σχεδιασμό θα διατηρούνταν ανέπαφο. Ο ΟΗΕ θα τους βοηθούσε να συντονίζουν τον αγώνα μεταξύ των "καλών" και των "κακών". Το ΝΑΤΟ θα παρέμενε η συμμαχία των "καλών". Ταυτόχρονα η Τουρκία και το Ισραήλ θα ισχυροποιούνταν ακόμα περισσότερο, γιατί με τα κράτη αυτά θα έλεγχαν το πετρέλαιο που θα είχε ανάγκη το "θηρίο" της Κίνας που εκβιομηχανιζόταν. Η Δύση θα έλεγχε το "πιάτο" του θηρίου που την απειλούσε. Τα θηρία της Δύσης υπό την ηγεσία του "αετού" των ΗΠΑ ήταν έτοιμα ν' αντιμετωπίσουν τον "δράκο" της Ασίας.

Από εκεί και πέρα έπρεπε να ξεκινήσει το μέρος της εφαρμογής που θα έδινε στον σχεδιασμό την απαραίτητη "εκκίνηση" και θα εμφάνιζε τον "αετό" με την εικόνα που του χρειαζόταν. Την "λαμπερή" εικόνα που θα τον έκανε ορατό πρωταγωνιστή και στη νέα κατάσταση. Τότε "χτύπησαν" τη Σερβία. Το "χτύπημα" εναντίον της Σερβίας ήταν αντάξιο της εικόνας και της ισχύος του αμερικανικού "αετού". Ήταν ένα εντυπωσιακό χτύπημα από αέρος, που εκδηλώθηκε με απόλυτη ασφάλεια γι' αυτούς που το πραγματοποίησαν. Ένα χτύπημα του "αετού", που εκ του ασφαλούς επιτίθονταν στο σερβικό θηρίο, χωρίς να κινδυνεύει από αυτό. Άλλες φορές πετούσε από το ιταλικό "κλαδί" και άλλες φορές από το γερμανικό "κλαδί". Αρκετά κοντά για να τυφλώσει το σερβικό θηρίο και να το γονατίσει και πάρα πολύ μακριά για να κινδυνεύσει από τις αντιδράσεις του. Ο "αετός" χτύπησε στην καρδιά της Ευρώπης κι αυτό ήταν ένα "μήνυμα" για τα ευρωπαϊκά κράτη, που θα ήθελαν ν' αντιδράσουν στην κηδεμονία των ΗΠΑ.

Το εξίσου σημαντικό όμως για το χτύπημα αυτό ήταν η πολυδιαφημισμένη "νομιμότητά" του. Ο "αετός", για να επιχειρήσει αυτό το χτύπημα, είχε εξασφαλίσει τη συγκατάβαση των υπολοίπων θηρίων. Η Σερβία ήταν "κακή" δημοκρατία. Δεν σεβόταν τα ατομικά δικαιώματα και δεν σεβόταν και τα μειονοτικά δικαιώματα. Ήταν "κακή" με τη βούλα του ΟΗΕ. Ήταν "κακή" και το "καλό" ΝΑΤΟ θα έπρεπε να την τιμωρήσει για το "καλό" του κόσμου. Οι ΗΠΑ τα είχαν καταφέρει μια χαρά. Ολόκληρος ο πλανήτης έβλεπε τον "αετό" να πολεμά για το "καλό" του κόσμου. Να πολεμά για την εφαρμογή των αρχών του δικαίου.

Έβλεπε όμως και κάτι άλλο πολύ σημαντικό. Έβλεπε τα τρομερά όπλα των ΗΠΑ. Έβλεπε τα "έξυπνα" όπλα του "αετού". Αισθανόταν δέος απέναντι σ' αυτό το υπερθέαμα. Μακάριζε τον εαυτό του που δεν ήταν με το μέρος των "κακών". Οι ΗΠΑ εκμεταλλεύτηκαν την τεχνολογία των ΜΜΕ και έκαναν τη μεγαλύτερη υπερπαραγωγή του αιώνα. Ξεπέρασαν μέχρι και τον επίσημο προπαγανδιστή τους το Hollywood. Διαφήμισαν τη δική τους άποψη για το "καλό". Διαφήμισαν τα διεθνή όργανα που προστατεύουν αυτό το "καλό" και στην πραγματικότητα είναι υποχείριά τους. Διαφήμισαν την ισχύ τους. Διαφήμισαν τον "ανθρωπισμό" τους. Ό,τι ακριβώς χρειάζεται ο "αετός" για να μην αμφισβητείται από αυτούς που "προστατεύει".

Όλες αυτές οι πραγματικά έξυπνες ιδέες όμως γίνονταν σε ένα εξαιρετικά ευαίσθητο περιβάλλον. Ένα περιβάλλον που απαιτούσε τρομερή προσοχή και αυτοσυγκέντρωση γιατί η "πτώση" δεν ήταν μακριά σε περίπτωση λάθους. Γιατί το λέμε αυτό; Και πάλι ο αναγνώστης θα πρέπει να θυμηθεί τα περί συστημάτων. Ο εξελληνισμός των λαών είναι εύκολος να επιβληθεί, γιατί είναι ευεργετικός για τους λαούς. Ως πρακτική όμως αποφεύγεται από το σύστημα, γιατί είναι επικίνδυνος. Ο εξελληνισμός δίνει "πτητική" τάση στα συστήματα. Γιατί; Γιατί ως κοσμοθεωρία έχει ως στόχο να ευνοήσει τον άνθρωπο και όχι το σύστημα εξουσίας. Αυτά όμως λειτουργούν συμπληρωματικά. Ό,τι παίρνει ο άνθρωπος, το χάνει το σύστημα και το αντίστροφο.

 Δεν υπάρχει περίπτωση δηλαδή ν' αυξάνονται τα ατομικά δικαίωμα και ταυτόχρονα να ενισχύεται και η εξουσία. Ο εξελληνισμός αφαιρεί "βάρος" από το σύστημα μέχρι του σημείου να το περιορίσει στα απολύτως απαραίτητα. Επεκτείνεται σε όλες τις κοινωνικές τάξεις με μεγάλη ευκολία και ενισχύει διαρκώς την εκπαίδευση. Αυτό δίνει "πτητική" τάση στο σύστημα που τον εφαρμόζει. Αυτό όμως δεν είναι κάτι που το συμφέρει πάντα. Γιατί; Γιατί όσο πιο πολλοί ανεβαίνουν στην κοινή "πλατφόρμα" γνώσης και συμφερόντων, τόσο λιγότερα τα κέρδη των εξουσιαστών. Αν δεν υπάρχουν κάποιοι τρίτοι, που να είναι θύματα αυτών των εξελληνισμένων, τα πράγματα είναι δύσκολα. Αν δηλαδή δεν υπάρχει προοπτική κέρδους γι' αυτό το σύνολο με την κοινή γνώση και τα κοινά συμφέροντα, αρχίζουν τα προβλήματα. Οι "ιπτάμενοι" λαοί ανέχονται την εξουσία τους μόνον όταν αυτή κλέβει τους άλλους και όχι τους ίδιους. Αυτά τα συστήματα είναι της λογικής …"ή τρώμε όλοι μαζί ή κανένας". 

Αντίθετα με τα "ανάλαφρα" αυτά συστήματα, συστήματα όπως τα χριστιανικά είναι "βαριά". Είναι συστήματα με ισχυρές εξουσίες, που αντιδρούν βίαια όταν αμφισβητούνται. Είναι συστήματα που έχουν βαριά "κορμιά" και συντηρούνται αδικώντας τους λαούς τους. Μόνον όταν φτάσουν στα όρια στρέφονται προς τα "έξω", κατασπαράζοντας το ένα το άλλο. Αυτά τα συστήματα δεν τα συμφέρει ο εξελληνισμός, γιατί εξασθενεί τις εξουσίες τους. Οι εξελληνισμένοι δεν ανέχονται "ελέω" Θεού εξουσιαστές. "Φωτισμένους", που τα ξέρουν όλα, αποφασίζουν μόνοι τους και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

Όταν λοιπόν αυτά τα "βαριά" συστήματα εξελληνίζονται, χωρίς ν' αλλάζουν τον γενικότερο σχεδιασμό τους, αρχίζει κι απειλείται η αρτιμέλειά τους. Γιατί; Γιατί, αν δεν έχουν ως στόχο να "πετάξουν", αρχίζουν και διχάζονται οι πληθυσμοί τους. Μεγάλες μερίδες του πληθυσμού —λόγω γνώσης και συμφερόντων— "πετάνε" και οι υπόλοιποι είναι καθηλωμένοι στο έδαφος. Το σύνολο των εθνικοαπελευθερωτικών επαναστάσεων του δέκατου ενάτου αιώνα είναι αποτέλεσμα της πίεσης που ασκούσε ο εξελληνισμός στα "βαριά" και μεγάλα συστήματα του φεουδαρχικού παρελ­θόντος.

Ο αναγνώστης αρχίζει κι αντιλαμβάνεται το ρίσκο των ΗΠΑ. Αποφάσισαν να τα παίξουν όλα για όλα. Στον νέο σχεδιασμό η "Αθήνα" δεν θα ήταν μόνον οι ΗΠΑ, αλλά και η Ευρώπη. "Σπάρτη" θα ήταν η Κίνα, που θα είχε ανάλογο πληθυσμό. Ο χώρος όπου αυτοί οι γίγαντες θα συγκρούονταν θα ήταν ολόκληρος ο πλανήτης. Όμως, αυτό δεν μπορούσε να γίνει χωρίς την ανάλογη προετοιμασία. Εξελλήνιζαν τους πληθυσμούς, γνωρίζοντας ότι αυτό πιθανόν ν' απειλούσε όχι μόνον τα σώματα των "λεόντων" του χριστιανισμού, αλλά και το δικό τους σώμα. Νόμιζαν ότι θα είναι ασφαλείς, ελέγχοντας την πορεία του εξελληνισμού μέσα στα κράτη που είτε θα τα αντιμετώπιζαν ως συμμάχους είτε ως εχθρούς. Η διαφορά μεταξύ αυτών των κρατών θα είχε σχέση με το "βάθος" του εξελληνισμού που θα επιχειρούσαν. Η ανεπτυγμένη Δύση θα εξελληνίζονταν πλήρως και οι υπόλοιποι μόνον σε επίπεδο άρχουσας τάξης.

Το πρόβλημα όμως το έχει η Δύση. Γιατί; Γιατί ο νέος σχεδιασμός βρίσκει τους πληθυσμούς της Δύσης με διχασμένα συμφέροντα και διαφορετική γνώση. Αρχίζουν δηλαδή και αναπτύσ­σονται ιδιόμορφα συμφέροντα. Συμφέροντα διχαστικά για τα μεγάλα κορμιά των "θηρίων". Αρχίζουν για παράδειγμα και έχουν περισσότερο όφελος από τον αμερικανικό "αετό" οι μορφωμένες ευρωπαϊκές μεγαλοαστικές τάξεις που ευνοούνται από αυτόν και λιγότερο οι αμόρφωτοι Αμερικανοί. Αρχίζει δηλαδή η μεγάλη μάζα του αμερικανικού λαού —λόγω "βάρους"— να μένει έξω από το "παιχνίδι". "Σχίζεται" το κορμί του "αετού". Για να επιβιώσει ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ, θα πρέπει να ασκεί ιμπεριαλισμό ακόμα και στο ίδιο το κράτος των ΗΠΑ. Ο "αετός", από τη στιγμή που αποφάσισε να υπηρετήσει τα συμφέροντα των πολυεθνικών και της μορφωμένης μεγαλοαστικής τάξης του πλανήτη, αυτό δεν μπορεί να το αποφύγει. Αυτό όμως είναι επικίνδυνο. Γιατί; Γιατί παύει σταδιακά να έχει την ισχύ του "λέοντα". "Κύτταρά" του παύουν να είναι οι Αμερικανοί και γίνονται οι μεγαλοαστοί ανεξαρτήτου εθνικότητας. Ο "αετός" αρχίζει κι αναπτύσσεται σε ένα περιβάλλον πολύ πιο εχθρικό και πολύ πιο σύνθετο. Ένα περιβάλλον ελληνικό, που αντιπαθεί τα θηρία. Ένα περιβάλλον που το μισούν καί για εθνικούς καί για ταξικούς λόγους. Χάνει την ασφάλεια της "φωλιάς" των ΗΠΑ, όπου το ανέχονται όλοι οι Αμερικανοί.

Ο αναγνώστης εύλογα θα απορεί για το πού βρήκαν οι Αμερικανοί τη γνώση και έστω και σ' αυτόν τον βαθμό επανασχέδιασαν το σύστημα. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν είχαν κι εξακολουθούν να μην την έχουν οι Αμερικανοί αυτήν τη γνώση. Η γνώση αυτή ανήκει στους Εβραίους. Εβραίοι ήταν αυτοί οι οποίοι σχεδίασαν το σημερινό σύστημα. Εβραίοι ήταν αυτοί οι οποίοι τους έπεισαν να εφαρμόσουν αυτόν τον σχεδιασμό μεγάλης επικινδυνότητας. Οι Εβραίοι έχουν κι αυτοί ως λαός τη δυνατότητα "πτήσης". Όπως οι Αθηναίοι του παρελθόντος έχουν κι αυτοί ως λαός μια ομοιογενή εκπαίδευση, που είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένης γνώσης. Γνώσης, που κάνει τα μέλη του λαού τους "κοινωνούς" της ίδιας γνώσης και βέβαια τους τοποθετεί σε μια κοινή πλατφόρμα συμφερόντων.

Η ιδιαιτερότητά αυτού του λαού είναι ότι ως σύστημα δεν συνθέτει θηρίο. Δεν είχε ποτέ "κορμί", ώστε ν' αποκτήσει αυτό το κορμί "πτητική" ικανότητα. Οι Εβραίοι είναι ιπτάμενα "παράσιτα". Είτε ως άτομα είτε ως μικρές ομάδες, "πετούν". Έχουν γνώσεις "πτήσης", αλλά αυτήν τη δυνατότητα την εξαντλούν στο να μετακινούνται από το ένα θηρίο στο άλλο. Είναι "παράσιτα". Όπου νομίζουν ότι υπάρχει τροφή, εκεί πηγαίνουν. Παλαιότερα στην αυτοκρατορική Ρώμη, αργότερα στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και τον τελευταίο αιώνα στις ΗΠΑ. Αυτοί ήταν οι εμπνευστές του νέου σχεδιασμού. Το "μυαλό" του ιπτάμενου "αετού" έγιναν τα "παράσιτα". Αυτοί του έδιναν οδηγίες για το πώς πρέπει να "πετάει". Παρασιτικά ανθρωποειδή όπως η Ολντμπράιτ, ο Κίσινγκερ, ο Κοέν, ο Γκρίνσπαν και πλήθος άλλων υψηλά αμειβομένων μυστικοσυμβούλων.

Γιατί οι Εβραίοι συμβούλεψαν τους Αμερικανούς να κινηθούν προς αυτήν την κατεύθυνση; Για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι οι Εβραίοι αντιπαθούν τον εθνικό σχεδιασμό. Ο εθνικός σχεδια­σμός τους έστειλε στο "Άουσβιτς". Έχοντας δημιουργήσει μεταπολεμικά μεγάλες αντιπά­θειες παγκοσμίως, φοβούνται την επιστροφή στα προηγούμενα δεδομένα. Φοβούνται την επόμενη μέρα της πτώσης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Τους περιμένουν πολλοί και για πολλούς λόγους στη "γωνία". Φοβούνται, όπως φοβούνται οι άθλιοι επιστάτες των φεουδαρχών μετά την καταστροφή του αφεντικού τους. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι αυτός ο σχεδιασμός μεγιστοποιούσε το μέγεθος του αμερικανικού "αετού". Μεγαλύτερος "αετός" σημαίνει μεγαλύτερα "αποφάγια" κι αυτό είναι η ευτυχία για παράσιτα τύπου Εβραίων. Είναι ευτυχία η αύξηση του μεγέθους του "αετού" για τα μεγαλύτερα και πιο αδηφάγα "παράσιτα" των ΗΠΑ.

Οι Εβραίοι όμως δεν είπαν το πιο σημαντικό στους Αμερικανούς. Δεν τους είπαν αυτά που οι ίδιοι γνώριζαν και νόμιζαν ότι τα γνωρίζουν και οι Αμερικανοί, οι οποίοι είναι παντελώς άσχετοι. Δεν τους είπαν το κόστος αυτού του σχεδιασμού μέχρι αυτός να επιβληθεί. Για έναν έμπορο είναι λογικό να επενδύει πολύ πριν εισπράξει. Είναι λογικό να επενδύει πολλά, για να εισπράξει πολλά. Είναι λογικό να υποθηκεύει ακόμα και το σπίτι του, προκειμένου να εισπράξει. Οι Εβραίοι δεν τους είπαν ότι στην πραγματικότητα πρέπει να "υποθηκεύσουν" το ίδιο το αμερικανικό κράτος, προκειμένου να βρουν τα χρήματα για την κολοσσιαία "επένδυσή" τους. Η εβραϊκή κοινότητα των ΗΠΑ, λόγω εκπαίδευσης και συμφερόντων, δέχθηκε το κόστος κι "ακολούθησε" τον σχεδιασμό παρ' όλο του το κόστος. Ο αμερικανικός λαός όμως δεν μπορούσε να παρακολουθήσει. Δεν καταλάβαινε τι γινόταν. Έβλεπε το κόστος και δεν μπορούσε να καταλάβει τα οφέλη.

Ποιο ήταν αυτό το κόστος, που ήταν τεράστιο; Το κόστος λειτουργίας του "αετού", χωρίς να υπάρχει ορατός εχθρός. Ο μέσος αμερικανός έβλεπε τα έξοδα του "αετού" να ξεπερνάνε ακόμα και τα έξοδα που είχε στην ψυχροπολεμική περίοδο. Έβλεπε το κράτος του να "επιδοτεί" από τους εθνικούς πόρους την παγκόσμια δημοκρατία. Η "τρύπα" στον κρατικό προϋπολογισμό διαρκώς μεγάλωνε για λόγους ακατανόητους για τον αγράμματο Αμερικανό. Ο υποτίθεται δικός τους "αετός" που κυβερνούσε τον κόσμο, όχι μόνον δεν τους πρόσφερε κέρδος, αλλά αντίθετα τους έκανε φτωχότερους με την πολιτική του. Τους οδηγούσε στην ανεργία και στα ταμεία της πρόνοιας, που τους εξίσωναν με τους μαύρους και τους Ινδιάνους, πράγμα που δεν μπορούσαν να το αποδεχθούν. Ο δικός τους "αετός" "τάιζε" το θηρίο της Κίνας μέσα από το δικό τους "πιάτο". Αυτό όμως για τον νέο σχεδιασμό ήταν απόλυτα φυσιολογικό, αρκεί βέβαια να έχει κάποιος τις ανάλογες γνώσεις.

 Η εκβιομηχάνιση της Κίνας δεν ήταν απλή υπόθεση. Δεν αρκούσε η εκβιομηχάνιση της θεόφτωχης Κίνας, αν δεν της εξασφάλιζαν αγορά, που θα της έδινε τη βασική "τροφή". Έπρεπε να της δώσουν πρόσβαση στη δυτική αγορά, ώστε ν' αρχίσει να συσσωρεύει πλούτο, τον οποίο στη συνέχεια θα τον επένδυε σε εσωτερική ανάπτυξη. Με χρήματα της Δύσης θα μπορούσε μόνον να δημιουργήσει δική της αγορά. Αυτό όμως, όταν μιλάμε για εκβιομηχάνιση ενός γίγαντα τέτοιου μεγέθους, σημαίνει σχεδόν πλήρη αποβιομηχάνιση της Δύσης για το κρίσιμο διάστημα που θ' αναπτυσσόταν το θηρίο. Οι ιμπεριαλιστές γνώριζαν ότι, όταν θα στεκόταν η Κίνα στα "πόδια" της, θα επέστρεφε η παραγωγή και άρα η απασχόληση στη Δύση. Αυτό όμως δεν το γνώριζαν οι απλοί Αμερικανοί. Ακόμα όμως κι αν το γνώριζαν, δεν είχαν τα οικονομικά αποθέματα για ν' αντέξουν τον χρόνο που θα απαιτούνταν. Αυτοί έβλεπαν μόνον τα έξοδα. Έξοδα δυσβάστακτα για κάποιον που δεν καταλαβαίνει για ποιον λόγο γίνονται αυτά.

Το αποτέλεσμα; Το "λάθος". Ο αμερικανικός λαός, μη μπορώντας να παρακολουθήσει τα συμβαίνοντα, έκανε το "λάθος" των Αθηναίων. Έδωσε την εξουσία στους ανθρώπους που του υπόσχονταν αυτά τα οποία καταλάβαινε. Σε ανθρώπους που υπόσχονταν περικοπή των εξόδων και "νοικοκύρεμα" της οικονομίας. Αυτό ήταν η αρχή του τέλους του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ. Γιατί; Γιατί τα "παιδιά" του "Μαιυφλάουερ" ήταν αυτά τα οποία θα έπαιρναν την εξουσία σε ένα χρονικό διάστημα όπου το τελευταίο πράγμα που χρειαζόταν ήταν η βιασύνη και το λάθος. Οι Δημοκρατικοί και οι έμπειροι Εβραίοι μυστικοσύμβουλοί τους έχασαν την εξουσία. Στο "μυαλό" του "αετού" βρίσκονταν πλέον άνθρωποι χωρίς γνώσεις. Άνθρωποι, που οι γνώσεις τους ήταν αρκετές μόνον για τον χειρισμό του παραδοσιακού "γαϊδουριού" της αποικιοκρατίας. Ο μέγας "αετός" ήταν πλέον αναγκασμένος να λειτουργεί με μυαλό "γαϊδουριού".

Η τύχη και η ατυχία ταυτόχρονα αυτών των ανθρώπων ήταν το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου. Γιατί; Ήταν τύχη, γιατί αυτό το χτύπημα έκανε τους ιμπεριαλιστές συμπαθείς στην παγκόσμια κοινή γνώμη. Ό,τι δεν κατάφερε το Hollywood με δισεκατομμύρια δολάρια, το κατάφερε αυτό το χτύπημα. "Είμαστε όλοι Αμερικανοί" αναφώνησαν οι λαοί. Ακόμα και τα μόνιμα θύματα των Αμερικανών έδειξαν συμπάθεια προς το δράμα τους. Ο "αετός", που σκότωσε εκατομμύρια ανθρώ­πων στη διάρκεια του ιμπεριαλισμού του, κέρδισε την παγκόσμια συμπάθεια με ένα κόστος το οποίο στην κλίμακα που αναφερόμαστε είναι ελάχιστο. Αν κυβερνούσαν τις ΗΠΑ οι Δημο­κρατικοί, θα μιλούσαμε για την τέλεια κατάσταση. Θα έπαιρναν την πίστωση χρόνου που θα χρειάζονταν κι απλά θα περίμεναν να λάβει ο σχεδιασμός τους την τελική του μορφή. Έχοντας στο πλευρό τους και τους Εβραίους επαγγελματίες "κλάψες", θα εξακολουθούσαν τον ιμπεριαλισμό τους με το "άλλοθι" του αδικοχτυπημένου. Θα εξουσίαζαν κλαίγοντας με τον ίδιο τρόπο που κλέβουν οι Εβραίοι κλαίγοντας. Θα έδιναν εντολή και στο εβραιοκρατούμενο Hollywood να συντηρεί τη συμπάθεια του κόσμου και όλα θα πήγαιναν κατ' ευχήν.

Αυτό το χτύπημα όμως ήταν ατυχία για τις ΗΠΑ, γιατί την εξουσία την κατείχαν οι Ρεπουμπλικάνοι. Αυτοί μέχρι τότε —ως παντελώς άσχετοι με τα διεθνή ζητήματα— δεν κινούνταν με σοβαρότητα στο επίπεδο του ιμπεριαλισμού. Ο πρόεδρός τους, που ονόμαζε τον πρόεδρο του Πακιστάν "στρατηγό", δεν έδειχνε να ενδιαφέρεται για τον πολυδάπανο ιμπεριαλισμό. Έστω κι εξαιτίας αδυναμίας οι ρεπουμπλικάνοι έμεναν άπρακτοι με αποτέλεσμα να μην απειλούν τον σχεδιασμό. Δεν έκαναν λάθη, γιατί απλά δεν έκαναν τίποτε. Όταν δεν κάνεις τίποτε, δεν υπάρχουν πιθανότητες να κάνεις το μεγάλο λάθος. Οι ρεπουμπλικάνοι, μη έχοντας γνώσεις και μη έχοντας κάποιους μεγαλόπνοους στόχους, δεν έκαναν απολύτως τίποτε. Ο ιμπεριαλισμός τους κινούνταν με την προηγούμενη "φόρα" του.

Στο ίδιο διάστημα αυτοί οι άσχετοι "νοικοκύρευαν" την εθνική τους οικονομία. Την "νοικοκύρευαν" εις βάρος των φτωχών και των αδυνάτων στις ΗΠΑ. "Έκοβαν" επιδόματα, υποβάθμιζαν τα δημόσια νοσοκομεία και σχολεία, περικόπτοντας τις κρατικές χρηματοδοτήσεις κλπ.. Την "νοικοκύρευαν" επίσης και εις βάρος των ξένων κρατών, εκνευρίζοντας τα θύματά τους. Όταν ασκείς ιμπεριαλισμό εις βάρος όλων των χωρών και των αγορών τους, είσαι τουλάχιστον καραγκιόζης όταν επιβάλεις προστατευτικά μέτρα εις βάρος του ευρωπαϊκού χάλυβα. Εισπράττεις αμύθητα κέρδη από χιλιάδες δικά σου ασυναγώνιστα προϊόντα που τους τα επιβάλεις στην αγορά τους και τη μία φορά που δεν είσαι ανταγωνιστικός αλλάζεις τους θεμελιώδεις νόμους της αγοράς, που συμφέρουν μόνον εσένα; Αυτή ήταν η πολιτική των Ρεπουμπλικάνων μέχρι το χτύπημα. Μια αστεία πολιτική αστείων ανθρώπων. Μια μίζερη και μικρόψυχη πολιτικών "φραγκοφονιάδων".

Τα πράγματα άλλαξαν άρδην μετά το χτύπημα. Γιατί; Γιατί το βίαιο χτύπημα έδωσε λόγο στα άσχετα κουτορνίθια. Τους πρόσφερε ένα θέμα στο οποίο θα μπορούσαν ν' αναπτύξουν μια στοιχειωδώς λογική επιχειρηματολογία. Τους πρόσφερε την προσοχή του κόσμου που σε άλλη περίπτωση δεν την αποσπούσαν, γιατί ήταν παντελώς αστοιχείωτοι. Τι έκαναν; Έκαναν ό,τι τους επέτρεπε η γνώση τους να κάνουν και όχι ό,τι επέβαλε ο σχεδιασμός. Τι σημαίνει αυτό; Έκαναν αυτό το οποίο θα έκανε ένα "παιδί", που η στρατηγική του γνώση περιορίζεται στο επίπεδο του Καστέρ. Αντέδρασαν τα θύματά τους κι αυτοί έγιναν ακόμα πιο βίαιοι απέναντί τους. Αγνοώντας ότι τα δικά τους συμφέροντα ήταν αυτά τα οποία γεννούν την παγκόσμια τρομοκρατία, θύμωσαν μ' αυτήν. Δεν έκαναν την αυτοκριτική τους, πράγμα αδύνατον για έναν ιμπεριαλιστή. Δεν έκαναν όμως ούτε κι αυτό που θα τους συνέφερε. Δεν "μυξόκλαιγαν" υποκριτικά, όπως θα έκαναν οι Δημοκρατικοί και οι Αμερικανοεβραίοι, που γνωρίζουν πώς να εκμεταλλεύονται την τυφλή βία. Θύμωσαν και ο θυμός στο επίπεδο αυτό είναι επικίνδυνος. Γιατί; Γιατί μπορεί να σε οδηγήσει στην "πτώση", όταν στέκεσαι ψηλά.

Αυτός ο θυμός ήταν η αρχή του τέλους τους. Γιατί; Γιατί, μη μπορώντας να εκτιμήσουν σωστά την κατάσταση, ενθουσιάστηκαν από την συμπάθεια του κόσμου. Ως γνήσιοι αγράμματοι βιάστηκαν να "εξαργυρώσουν" αυτήν τη συμπάθεια. Τι έκαναν; "Άλμα". Ό,τι δεν τόλμησαν να κάνουν οι έμπειροι Εβραίοι και οι Δημοκρατικοί μαθητές τους, το έκαναν οι άσχετοι. Τι σημαίνει "άλμα"; Το εξής απλό. Προχώρησαν τον σχεδιασμό ένα βήμα πιο πέρα. Έκαναν το "βήμα" του Αλεξάνδρου. Ο ελληνικός κόσμος νικήθηκε από τον Αλέξανδρο. Από τη μία τάξη πραγμάτων πήγαμε σε μία άλλη με παντελώς διαφορετικές σταθερές.

Αυτό επιχείρησαν να κάνουν οι άσχετοι. Πήγαν να γίνουν "Αλέξανδροι". Τη συμπάθεια του κόσμου θα την έκαναν "παντιέρα" για μια νέα εκστρατεία εναντίον των εχθρών τους. Με μία διαφορά όμως. Τίποτε δεν ήταν όπως φαίνεται. Τα δεδομένα μοιάζουν, αλλά δεν είναι ίδια. Αποτέλεσμα; Ό,τι σκέφτηκαν ήταν λάθος. Ό,τι έκαναν ήταν λάθος. Αν πάρουμε κι εξετάσουμε τα πράγματα με τη σειρά, θα καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό.

Κατ' αρχήν ο Αλέξανδρος επιτέθηκε στην περσική αυτοκρατορία, που ήταν υπαρκτή αυτο­κρατο­ρία, ενώ αυτοί επιτίθενται στην αυτοκρατορία του "κακού", που δεν είναι υπαρκτή. Ο Αλέξανδρος ρίσκαρε τη σύγκρουση με τους Πέρσες, αλλά έκανε έναν πολύπλοκο και πολυ­επίπεδο πόλεμο. Προστάτευε τον ευαίσθητο "αετό" και δεν τον έφθειρε. Τη φθορά τη χρεωνόταν ο "λέοντας", πράγμα που δεν του δημιουργούσε πρόβλημα. Αυτό το κατάφερνε, γιατί είχε διπλή ιδιότητα. Ήταν βασιλεύς των Μακεδόνων και ταυτόχρονα ήταν και στρατηγός-αυτοκράτωρ των Ελλήνων. Ήταν χειριστής και του μακεδονικού "λέοντα" και του ελληνικού "αετού". Τις μιζέριες και τα εγκλήματα του πολέμου τα "χρέωνε" στον "λέοντα" της Μακεδονίας. Τη γενναιοδωρία και την "απελευθέρωση" των λαών τα "πίστωνε" στον ελληνικό "αετό". Ξόδεψε τόνους χρυσού κι εκατομμύρια στρεμμάτων γης, για να δώσει "λάμψη" στον "αετό".

Δεν ενέπλεξε τον "αετό" σε χερσαίες επιχειρήσεις, γιατί δεν τον συνέφερε να χαλάσει την "εικόνα" του απέναντι στους λαούς. Ο στρατός του ήταν μόνιμα χαρακτηρισμένος ως μακεδονικός. Ποτέ δεν ονομάστηκε στρατός των Ελλήνων. Αυτός λοιπόν ο σκληρός στρατός άρπαζε κεφάλαιο και σκότωνε όποιον αντιδρούσε. Από τη άλλη πλευρά οι ίδιοι άνθρωποι —ως Έλληνες— μοίραζαν χαμόγελα και πλούτο και συνδιαλέγονταν μ' αυτούς που αντιδρούσαν. Ο πόλεμός του ήταν πόλεμος "λέοντος". Ο πόλεμός του είχε καθαρά στρατιωτικό χαρακτήρα και στόχευε μόνον στον στρατό του αντιπάλου. Ως βασιλεύς της Μακεδονίας ήλπιζε ότι η νίκη του θα του επέτρεπε να καβαλήσει τον βαρβαρικό "ίππο". Αυτό του έδινε τη "λαμπερή" εικόνα που έχει στην ιστορία. Πολεμούσε έναν ισχυρό στρατό, αλλά αντιμετωπιζόταν φιλικά από τους λαούς. Οι στρατιώτες του μέσα στις φάλαγγες ήταν Μακεδόνες. Μέσα στους δρόμους των πόλεων και των χωριών της Ασίας ήταν Έλληνες. Αυτοί οι Έλληνες υπόσχονταν εξελληνισμό σε βάρβαρους κι αυτό έδινε στον Αλέξανδρο την εικόνα του απελευθερωτή.

Ως βασιλεύς ακολουθούσε "κατώτερες" στρατηγικές, αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα, γιατί στόχος του ήταν να δημιουργήσει ένα "κατώτερο" σύστημα. Ήταν επικεφαλής ενός μικρού βασιλείου και ρίσκαρε για να δημιουργήσει αυτοκρατορία. Δεν ήταν επικεφαλής αυτοκρατορίας και άρα δεν είχε να δώσει λογαριασμό σε όμοιους συμμάχους που εξουσίαζε. Δεν ήταν "λέοντας" επικεφαλής "λεόντων". Δεν κρινόταν από κάποιον, ώστε η αμφισβήτηση να τον απειλήσει. Ήταν ο ανεξάρτητος μικρός "λέοντας" της Ευρώπης, που επιτίθονταν στον μεγάλο "ίππο" της Ασίας. Από την άλλη πλευρά, ως στρατηγός-αυτοκράτωρ, ήταν επικεφαλής του πιο ισχυρού πνευματικού κόσμου, που έπαιζε τον ρόλο του περιβάλλοντος και το οποίο μέσω του πολέμου απλά επεκτεινόταν.

Τα πάντα δηλαδή λειτουργούσαν συμπληρωματικά. Ο "λέοντας" αφαιρούσε χώρους από την ιδιοκτησία του "ίππου" και ο "αετός" ευεργετούσε τους λαούς εκείνων των χώρων, μέχρι να γονα­τίσει αυτός ο πανίσχυρος "ίππος". Ο "αετός" χτυπούσε διαρκώς τον "ίππο" στο κεφάλι με στόχο να το σχίσει από το κορμί του και ο "λέοντας" τσάκιζε τα κόκαλά του. Δεν υπήρχε διαδικασία κατάκτησης, που θα ερέθιζε τους λαούς. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ως Έλληνες προσπαθούσαν να διαχωρίσουν τους λαούς από την ηγεσία τους και ως Μακεδόνες να τσακίσουν τις δομές του συστήματός τους. Το κορμί του "ίππου" ήταν ο στόχος όλων. Αυτό θα ήταν η λεία καί για τον "λέοντα" καί για τον "αετό". Όλοι θα "έτρωγαν" και άρα θα γίνονταν πλούσιοι αν γονάτιζε ο "ίππος". Κατάκτηση φανερή δεν θα υπήρχε, εφόσον αυτή θα εξασφαλιζόταν από τη διαδοχή στην εξουσία του "ίππου". Ο "λέοντας" δεν κατακτούσε χώρους, εφόσον δεν μπορούσε να τους "καταπιεί".

Επιπλέον, οι συνθήκες της εποχής τον βοήθησαν. Οι εποχές επέτρεπαν ακόμα και την κατάκτηση, όσο κόστος κι αν είχε αυτό ως πολεμική πράξη. Ο Αλέξανδρος δηλαδή είχε μεγάλα περιθώρια να χειρίζεται τις καταστάσεις όπως τον βόλευαν. Όπου ήθελε φερόταν απάνθρωπα χωρίς κόστος, γιατί η βία ήταν ένα συνηθισμένο φαινόμενο της εποχής. Ακόμα όμως κι αυτό δεν το άφηνε στην τύχη του. Φρόντιζε ώστε κανένας να μην μάθαινε τίποτε παραπάνω από αυτά που ήθελε ο ίδιος. Γνώριζε πώς να διαχειριστεί την εικόνα του. Τα εγκλήματα του "λέοντα" θα του έδιναν κεφάλαιο, αλλά η φήμη του θα ήταν δουλειά του "αετού". Κατακτούσε τα πάντα με τη σκληρότητα του Αττίλα, αλλά η φήμη του συνδεόταν με την πνευματική δωρεά. Οι λαοί μετά την πορεία του θα θυμούνταν μόνον ό,τι βόλευε τον Αλέξανδρο και κανέναν άλλο. Θα θυμούνταν ό,τι απολάμβαναν και οι ίδιοι κι αυτό θα ήταν η ελευθερία τους. Δεν ακολουθούσαν τον Αλέξανδρο δημοσιογράφοι, που, υπηρετώντας συμφέροντα τρίτων, θα του δημιουργούσαν προβλήματα στον επικοινωνιακό τομέα. Δημοσιογράφοι, που θα του κατέστρεφαν την προπαγάνδα των δικών του μηχανισμών. 

Ακόμα όμως και σ' αυτό το χαμηλό επίπεδο ο Αλέξανδρος δεν παρέκκλινε ποτέ της πορείας του. Σεβόταν απόλυτα τα δεδομένα που τον ευνοούσαν. Δεν απειλούσε τον "αετό" για όσο διάστημα τον βόλευε η ύπαρξή του στα σχέδιά του. Ο Αλέξανδρος χρησιμοποίησε ως "πλατφόρμα" του το αντιβαρβαρικό πάθος των Ελλήνων και ταυτόχρονα υποσχόταν σ' αυτούς που τον ακολουθούσαν υλική ανταμοιβή. Αυτά όλα συντελούσαν ώστε να διατηρείται ο "αετός" ισχυρός και να μην έρχεται σε ανεξέλεγκτη σύγκρουση με τον "λέοντα", ο οποίος λειτουργούσε εντελώς διαφορετικά. Το "φαΐ" οδηγούσε καί τον "αετό" καί τον "λέοντα" προς τον κοινό εχθρό.

Επιπλέον ξόδευε τεράστια ποσά, για να διαφημίζει την ελληνική κοσμοθεωρία στους βαρβάρους, ώστε να μπορεί να εμφανίζεται ως ευεργέτης των λαών που κατακτούσε. Έπαιρνε δηλαδή από αυτό το "πιάτο" που γέμιζε από τις κατακτήσεις του και μοίραζε μερίδιο και στους λαούς του αντιπάλου. Αυτό ήταν εύκολο, εφόσον πρόσφερε ατόφια ελληνική γνώση και ψίχουλα κεφαλαίου σε πρώην άκληρους δούλους. Ήταν δεδομένο γι' αυτόν ότι θ' αντιμετώπιζε φιλική συμπεριφορά. Μπορούσε ν' αρπάζει μεγάλες ποσότητες κεφαλαίου, γιατί έδινε στους λαούς ελευθερία. Οι λαοί εύκολα αυτήν την απώλεια την αντιλαμβάνονταν σαν το απαραίτητο κόστος της ελευθερίας. Άλλωστε το κεφάλαιο το οποίο άρπαζαν οι Μακεδόνες δεν τους ανήκε. Ανήκε στους πλούσιους Πέρσες, που ήταν μισητοί ως τάξη από τους δούλους. Όλα αυτά ήταν τα δεδομένα που έκαναν επιτυχές το "βήμα" του. Έκαναν εφαρμόσιμη τη Νέα Τάξη του Αλεξάνδρου.

 Αντίθετα με όλα αυτά τα ευφυή, οι Αμερικανοί ό,τι σκέφτηκαν ήταν λάθος. Ό,τι έκαναν ήταν βλακώδες και απόλυτα ερασιτεχνικό. Δεν κατάλαβαν ότι λόγω του προηγούμενου σχεδιασμού ο αμερικανικός "αετός" έχει διαχωριστεί από τον αμερικανικό "λεόντειο" εθνικό κορμό. Δεν κατά­λαβαν ότι οι δημοκρατικοί έφτασαν στα όρια τον σχεδιασμό κι αυτό σημαίνει ότι υπάρχει επιπλέον πολυπλοκότητα. Δεν κατάλαβαν ότι σ' αυτά τα όρια απαιτείται τεράστια γνώση. Γνώση, που κατείχε ο Αλέξανδρος, όταν κινούνταν κοντά στα όρια αυτά. Στα όρια, που έφτασαν στα απόλυτα μεγέθη λίγες στιγμές πριν τη μεγάλη εκστρατεία.

Ακριβώς σ' εκείνον τον χρόνο οι χειρισμοί ήταν εξαιρετικά "λεπτοί". Αρκούσε ένα μικρό λάθος και τίποτε δεν θα λειτουργούσε όπως έπρεπε. Αρκούσε ένα λάθος και θα τινάζονταν όλα στον αέρα. Ο Αλέξανδρος, έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάστασης, δεν επέτρεψε ποτέ να ξεφύγουν τα πράγματα από τον έλεγχο. Γι' αυτόν τον λόγο αδικούσε πολλές φορές τους Μακεδόνες, προκειμένου να μην βρίσκει αντιδράσεις από τους υπόλοιπους Έλληνες. Τους αδικούσε σε σημείο ν' αρχίσουν πολλοί απ' αυτούς να τον μισούν. Ο Αλέξανδρος "μαστίγωνε" πολλές φορές τον μακεδονικό "λέοντα", προκειμένου να μην ερεθίζει τον "αετό" και τον χάσει από τον έλεγχό του.

Αυτά όλα δεν τα γνώριζαν οι Αμερικανοί. Δεν διαχώρισαν εξ αρχής το εθνικό κράτος των ΗΠΑ από το ιμπεριαλιστικό κράτος των ΗΠΑ. Δεν κατάλαβαν ότι απαιτείται ξεχωριστός χειρισμός των δύο αυτών διαφορετικών οντοτήτων. Δεν κατάλαβαν ότι δεν μπορείς ταυτόχρονα ν' ασκείς ιμπεριαλισμό και να μιλάς για εθνικά συμφέροντα. Να πουλάς "δημοκρατία" και ισότητα και ταυτόχρονα να μιλάς για "ευλογημένο" έθνος, που έχει το "ιερό" καθήκον να κυβερνήσει τον κόσμο. Πρέπει να μπορείς ανά πάσα στιγμή να "μαστιγώνεις" αυτό το "ευλογημένο" έθνος, για να μην προκαλεί τα υπόλοιπα έθνη και άρα ερεθίζει τον "αετό". Πρέπει ν' ασκείς σκληρή πολιτική εις βάρος του κράτους των ΗΠΑ, προκειμένου να μην απειληθεί ο ιμπεριαλισμός τους.

Το αποτέλεσμα αυτής της άγνοιας είναι τουλάχιστον τραγικό. Χειρίζονται το σύστημά τους σαν ενιαίο όν και στην πραγματικότητα χειρίζονται ένα ιπτάμενο "γαϊδούρι", το οποίο το μόνο που γνωρίζει είναι να κατακτά και άρα να περιφέρεται στη Γη. Αυτό είναι το πλέον βλακώδες. Γιατί; Γιατί οι καιροί δεν επιτρέπουν την κατάκτηση. Το αμερικανικό "θηρίο", όποια κι αν είναι η μορφή του, δεν είναι μόνο του. Έχει συμμάχους-συνεταίρους, που το κρίνουν και το αμφισβητούν. Όταν αυτοί είναι "λέοντες", δεν μπορείς να φέρεσαι ως "ίππος", γιατί τους ερεθίζεις. Οι "λέοντες" μισούν τους "ίππους", γιατί τρώνε εις βάρος τους κι απειλούν και τους ίδιους με κατασπάραξη. Μόνον τον "αετό" ανέχονται κι αυτόν υπό προϋποθέσεις. Ο "αετός" απλά προεδρεύει. Είναι πρώτος μεταξύ ίσων. Όταν αναζητά τροφή, πρέπει να φροντίζει και για τα μερίδια των άλλων. Αν ο πρόεδρος των ΗΠΑ γνώριζε στοιχειωδώς τη λειτουργία του "αετού", θα έπρεπε —αν ήθελε να κατασπαράξει το Ιράκ— να το "μοιράσει" μεταξύ των ισχυρών. Αν δεν τους έπειθε να συμμετάσχουν σ' αυτήν την πράξη, θα έπρεπε να εγκαταλείψει την προσπάθεια και να μην την επιχειρήσει μόνος του.

Οι Αμερικανοί όμως όλα αυτά τα θεμελιώδη τα αγνοούν. Εμπλέκουν τον "αετό" σε χερσαίες επιχειρήσεις κατάκτησης. Ταυτόχρονα δεν φέρονται σε καμία περίπτωση ως "λέοντες". Δεν δρουν ως μεμονωμένος "λέοντας", που επιδιώκει μόνον την καταστροφή του αντιπάλου του. Δεν δρουν ως "λέοντας" επικεφαλής αγέλης "λεόντων", εφόσον δεν θέλουν να μοιραστούν τη "λεία" με τους συνεταίρους τους. Δεν μπορούν να υποσχεθούν στα θηρία-συνεταίρους μερίδιο λείας από την κατάκτηση. Φέρονται σαν ανεξάρτητοι "Αλέξανδροι", ενώ δεν συμβαίνει αυτό. Δεν καταλαβαίνουν ότι σήμερα αυτοί είναι οι "μεγάλοι" και η λεία τους ο "μικρός". Το ακριβώς αντίθετο από την περίπτωση του Αλεξάνδρου. Του Αλεξάνδρου, ο οποίος βρήκε "λεία", που όχι μόνον έφτανε, αλλά περίσσευε κιόλας. "Λεία", που του επέτρεπε να μοιράσει στους δικούς του ανθρώπους και να περισσέψει κι ένα τεράστιο κομμάτι για τους λαούς που κατέκτησε.

Οι Αμερικανοί σ' αυτό απέτυχαν. Η ιρακινή "λεία" δεν ήταν στο μέγεθος που θα ήταν αρκετή, για να παραμείνει η συμμαχία τους συμπαγής. Αυτό σημαίνει όμως ότι βρίσκονται στη θέση του κρινόμενου και άρα βρίσκονται μόνοι τους σ' έναν κόσμο όχι φιλικό γι' αυτούς. Αυτό προσπαθούν να το ξεπεράσουν με ψευδοπατέντες. Μιμούμενοι τον Αλέξανδρο, που χρησιμοποίησε για την εκστρατεία του την αντιβαρβαρική "πλατφόρμα", αυτοί χρησιμοποιούν ως "πλατφόρμα" το αντιτρομοκρατικό πάθος των σύγχρονων λαών. Ενώ αυτές οι δύο έννοιες φαίνονται όμοιες στο χειρισμό τους, στην πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετικές. Ο βαρβα­ρισμός συνδέεται πάντα με μια ιδεολογία. Μια ιδεολογία, που δίνει σάρκα και οστά σε ένα σύστημα. Που δίνει ρυθμό σε μια οικονομία. Που δίνει "άποψη" στην κοινωνία. Που δίνει συμμάχους στον βάρβαρο.

Βαρβαρισμός για τους Έλληνες ήταν ό,τι δεν συμφωνούσε με τη δική τους κοσμοθεωρία. Βάρβαρο δεν ήταν για τους Έλληνες κάτι, που απαραίτητα συνδεόταν με την έννοια του "κατώτερου". Βάρβαρο ήταν αυτό που ήταν διαφορετικό. Υποχρεωτική ήταν η έννοια του διαφορετικού και όχι του κατώτερου. Βαρβαρισμός ήταν μια άλλη θρησκεία και βαρβαρισμός επίσης ήταν μια άλλη ιδεολογία. Βαρβαρισμός με βάση την ελληνική λογική ήταν και ο χριστιανισμός, που σχετίζεται με την έννοια της θρησκείας και ο κομμουνισμός, που συνδέεται με την έννοια της ιδεολογίας. Αυτοί είναι βαρβαρισμοί, γιατί απλούστατα είναι διαφορετικοί από τη θρησκεία και την ιδεολογία των Ελλήνων. Οι εχθροί του Αλέξανδρου δηλαδή είχαν υπόσταση. Είχαν διαφορετική άποψη και είχαν τον "φορέα" σύστημα που την αντιπρο­σώπευε και πολεμούσε γι' αυτήν.

Αντίθετα η τρομοκρατία είναι ένα απλό κοινωνικό φαινόμενο. Δεν αποτελεί "λειτουργικό" πρόγραμμα για κάποιο σύστημα. Δεν υπάρχει δηλαδή σύστημα, που να στηρίζει τη λειτουργία του στην ιδεολογία της τρομοκρατίας. Δεν υπάρχει οικονομία, που να λειτουργεί εξαιτίας αυτής της ιδεολογίας. Δεν υπάρχει συμμαχία, που να συντίθεται πάνω στη βάση της κοινής πίστης προς την τρομοκρατία.

Όλα αυτά τα βασικά προφανώς ήταν "ψιλά" γράμματα για τους Αμερικανούς. Έχοντας παρασυρθεί από τη βλακεία τους, νόμιζαν ότι ήταν ασφαλές γι' αυτούς να μπουν επικεφαλής αυτής της "πλατφόρμας". Το αποτέλεσμα; Τραγικό. Ο "αετός" με το μυαλό "γαϊδουριού" έκανε το μόνο πράγμα που του επέτρεπε η γνώση του να κάνει. Λόγω της προηγούμενης κατάστασης "πετούσε", αλλά, όταν έπρεπε να λειτουργήσει με βάση τη δική του γνώση, "προσγειώθηκε" στη Γη. Ήταν αδύνατον να κάνει κάτι άλλο, γιατί απλούστατα δεν γνωρίζει ούτε να πολεμάει "πετώντας" ούτε να συντηρεί την πολυέξοδη "λαμπερή" εικόνα του.

Αυτή η πορεία της πρότερης "πτήσης" και της ανώμαλης "προσγείωσης" αποκαλύπτεται από αυτά που ακολούθησαν το χτύπημα της Νέας Υόρκης. Αυτή η πορεία περιγράφεται από τους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Το ιπτάμενο "γαϊδούρι" πολέμησε καθαρά σαν "αετός" στο Αφγανιστάν, όχι γιατί αυτό ήταν κάτι που το σκέφτηκε, αλλά γιατί δεν αντιλήφθηκε κέρδος για να "κατέβει" στη Γη και να το αρπάξει με τον τρόπο του "γαϊδουριού". Χτύπησαν ένα θεόφτωχο κράτος, όπως το Αφγανιστάν, για να ξεκινήσουν τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Το χτύπησαν σαν "αετοί", αλλά, επειδή ακριβώς το χτύπησαν άνευ πραγματικού λόγου και σκοπού, δεν αποκατέστησαν τη "λάμψη" της εικόνας τους.

Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Ο "αετός", όταν χτυπάει τον οποιονδήποτε εχθρό του, κάπου αποβλέπει. Αποβλέπει σε κάποιο μεγάλο κέρδος, το οποίο μπορεί και να μην φαίνεται, επειδή δεν είναι άμεσο. Αυτό το κέρδος του επιτρέπει ν' αποκαθιστά το θύμα του, για να διατηρεί την εικόνα τού ευεργέτη. Χτυπάει, για να "διδάξει" το θύμα του, ώστε να φέρεται με τον τρόπο που συμφέρει τον ίδιο. "Ξεπλένεται" από το αίμα των θυμάτων του, που "θαμπώνει" την εικόνα του κι αυτό κοστίζει. Είναι υποχρεωμένος να "ξεπλένεται", γιατί υποτίθεται παριστάνει τον προστάτη και όχι τον τύραννο. Είναι ηγέτης και όχι ηγεμόνας.

Οι Αμερικανοί, χτυπώντας για λόγους εντυπωσιασμού το Αφγανιστάν, θεώρησαν περιττό να το ευεργετήσουν στη συνέχεια. Χτυπώντας το, για να εκκινήσουν μια νέα πολιτική, θεώρησαν περιττό έξοδο να πληρώσουν χρήματα, χωρίς να περιμένουν κέρδος. Κατέστρεψαν μια φτωχή χώρα και δεν έδωσαν ούτε ένα δολάριο για να διατηρήσουν τη "λαμπερή" εικόνα τους. Δεν αντάμειψαν αυτήν τη χώρα, επειδή υποτίθεται συνεργάστηκε μ' αυτούς στον κοινό αντιτρομοκρατικό "αγώνα" και συμμορφώθηκε στις θεμελιώδεις αρχές που προστατεύει ο "αετός". Δεν δημιούργησαν το προηγούμενο παράδειγμα γενναιοδωρίας, που θα τους επέτρεπε να εμφανίζονται σαν γενναιό­δωροι ακόμα και σ' αυτούς που χτυπούν.

Ούτε ένα δολάριο δεν ενέκρινε η γερουσία για την ανασυγκρότηση του Αφγανιστάν. Βλάκες και μίζεροι όπως ήταν, άρχισαν να "θαμπώνουν" την εικόνα του "αετού", ο οποίος υποτίθεται υποσχόταν δημοκρατία και ευημερία σ' αυτούς που θα τον ακολουθούσαν. Ξέχασαν ότι, όταν ο μεγάλος αδερφός χτυπάει κάποιον από τα αδέρφια του —για να προστατεύσει τα μεγάλα συμφέροντά του— ακολουθεί συγκεκριμένη τακτική. Χτυπάει αυτόν που τον αμφισβητεί και όταν τον "συμμορφώσει", του δίνει κι ένα "χαρτζιλίκι", για να παραδειγμα­τίσει τους υπόλοιπους και βέβαια για να "κλείσει" τα στόματα που αμφισβητούν τις προθέσεις του.

 Οι Αμερικανοί μόλις είδαν ότι αυτή η εγκληματική τους πράξη δεν έτυχε της παγκόσμιας αντίδρασης, άρχισαν ν' αποθρασύνονται. Άρχισαν να σκέφτονται αυτοκρατορικά σε μια εποχή που αυτό δεν το επιτρέπει. Παράτησαν τις λεπτές πολιτικές τύπου "καλές" και "κακές" δημοκρατίες και όρμησαν κατευθείαν στο "ψητό". Νόμισαν ότι με ένα "λάβαρο", όπως αυτό της τρομοκρατίας, θα παρέσερναν την ανθρωπότητα και δεν θα έβλεπε κανείς τις πραγματικές επιδιώξεις τους. Νόμισαν ότι μπορούσαν να λύσουν το σύνολο των προβλημάτων τους με πρακτικές της αρχαιό­τητας.

Αντιμετώπιζαν προβλήματα που είχαν αρχίσει να τους πιέζουν κι έπρεπε να πάρουν γρήγορα αποφάσεις. Τι είδους προβλήματα; Η "επένδυση" της Κίνας είχε αρχίσει πλέον ν' αποδίδει, αλλά δεν είχε τα χαρακτηριστικά που τους βόλευαν. Η Κίνα άρχισε να γίνεται αυτό που της επιτρέπει η φύση της να γίνει. Ένα χερσαίο θηρίο και τίποτε παραπάνω. Ένα θηρίο, που στην καλύτερη περίπτωση θα μπορεί ν' αγωνιστεί για να επεκτείνει τα συμφέροντα του κεφαλαίου της και του λαού της. Στην καλύτερη περίπτωση δηλαδή θα κινείται στο εθνικό επίπεδο.

Αυτό όμως ήταν πρόβλημα. Γιατί; Γιατί η Κίνα θα μπορούσε ν' αποτελέσει μέλος του δίπολου που ονειρεύονταν οι Αμερικανοί μόνον αν διαχειριζόταν κάποια ιδιόμορφη ιδεολογία που θα τρόμαζε τους χριστιανικούς "λέοντες" και θα τους συσπείρωνε γύρω από τις ΗΠΑ. Μόνον αν διαχειριζόταν μια αντιχριστιανική ιδεολογία και λειτουργούσε ως "συντονιστής" των συμμάχων της στον αγώνα τους κατά του χριστιανισμού. Η Κίνα όμως δεν μπορεί να "πετάξει". Δεν μπορεί να ελέγξει χώρο μεγαλύτερο από την εθνική επικράτειά της. Είναι ιδιόμορφη, λόγω διαφορετικής θρησκείας, αλλά δεν έχει "πτητική" ικανότητα. Είναι "δράκος" της γης. Δεν μπορεί, όπως έκανε η Ρωσία μέσα στον σοβιετικό κόσμο, να "καπελώνει" το σύνολο της "αυλής" της. Δεν μπορεί χωρίς πόλεμο να διεκδικεί χώρες από την "αυλή" των χριστιανών. Δεν μπορεί πάνω στην πλατφόρμα μιας ιδεολογίας να χρησιμοποιεί ξένους πληθυσμούς, για να υπηρετεί τα δικά της συμφέροντα.

Αυτό όμως είναι πρόβλημα. Είναι πρόβλημα, γιατί κανένα χερσαίο θηρίο δεν μπορεί να τρομάξει τους "λέοντες" της Ευρώπης. Ακόμα και γεωγραφικά να το δει κανείς, θα καταλάβει ότι η Κίνα δεν έχει τις δυνατότητες να τους απειλήσει. Απέχει χιλιάδες χιλιόμετρα από την Ευρώπη, ώστε να την τρομάξει με πολεμική σύρραξη. Επιπλέον τη χωρίζει από την Ευρώπη η "έρημος" του Ισλάμ, που λειτουργεί ως "μονωτικό". Όταν τα χερσαία θηρία δεν "ακουμπούν" μεταξύ τους, δεν μπορούν να βρίσκονται σε διαρκή ένταση.

Όλα αυτά όμως τρόμαξαν τους άσχετους Αμερικανούς. Τρόμαξαν τα παιδιά του Καστέρ, που δεν πολυεκτιμούσαν τις λεπτές πολιτικές των Δημοκρατικών και των Εβραίων. Γιατί τους τρόμαξαν; Γιατί διαπίστωσαν το εξής τρομερό. Η γεωγραφική τους απομόνωση, ενώ μέχρι τώρα ήταν στρατηγικό πλεονέκτημα, έγινε ξαφνικά μειονέκτημα. Μέχρι τώρα ήταν πλεονέκτημα, γιατί ακόμα και σε πολεμική σύγκρουση να εμπλεκόταν με τον αντίπαλό τους, θα καταστρέφονταν πρώτα οι "φωλιές" των συμμάχων τους και μετά η δική τους. Θα διατηρούσαν δηλαδή πάντα το πλεονέ­κτημα της μεταπολεμικής κατάστασης.

Σήμερα όμως αυτό το πλεονέκτημα αποτελεί μειονέκτημα. Εξαιτίας των προηγούμενων πολιτικών τους, δημιούργησαν δύο θηρία περίπου ισοδύναμα με τους ίδιους. Τα γήινα θηρία της Ε.Ε. και της Κίνας. Αυτά τα θηρία είχαν σκοπό να τα ελέγξουν μέσω του πετρελαίου. Πώς όμως θα τα ελέγξεις, όταν βρίσκεσαι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη "λεία" που αυτά χρειάζονται, για να ισχυροποιηθούν ακόμα περισσότερο; Ξαφνικά δηλαδή οι ΗΠΑ διαπίστωσαν ότι τα θηρία βρίσκονταν πολύ κοντά στο "πιάτο" το οποίο είχαν ανάγκη και οι ίδιοι πολύ μακριά. Αυτό τους πανικόβαλε. Από τη στιγμή που η γεωγραφική τους θέση δεν τους προσφέρει την άνεση να ελέγχουν τον χώρο που τους ενδιαφέρει, είναι υποχρεωμένοι —με βάση τη λογική του "Καστέρ"— να τον κατακτήσουν. Έπρεπε η Μέση Ανατολή, που περιείχε την τροφή των θηρίων, να γίνει αμερικανικό έδαφος.

Έχοντας την εντύπωση ότι απευθύνονται σε κάφρους, άρχισαν να μεθοδεύουν την επίθεση στο Ιράκ. Το πλούσιο Ιράκ, που αποτελούσε πολύ πριν το σημερινό χτύπημα στόχο των ίδιων βλάκων της ίδιας πολιτικής παράταξης. Το πλούσιο Ιράκ, που ήταν επικίνδυνο, γιατί μπορούσε να γίνει "παγίδα" γι' αυτούς. Ήταν επικίνδυνο, γιατί σίγουρα θα δελέαζε τον "αετό" να κατέβει στη Γη και να φερθεί σαν "γαϊδούρι". Με το Ιράκ είχαν από πριν "πρόβλημα" και γι' αυτό το είχαν βάλει στο "πρόγραμμά" τους. Γιατί υπήρχε πρόβλημα; Γιατί, πριν να αναλάβουν οι δημοκρατικοί την εξουσία στις ΗΠΑ, την είχαν και πάλι οι συντηρητικοί. Ο ηλίθιος, που παριστάνει τον "πλανητάρχη", προφανώς έχει οικογενειακό προηγούμενο. Δεν προήλθε από παρθενογένεση. Υπάρχει ένα ανάλογο "buck round".  Ο ηλίθιος είναι γιος ηλιθίου. Είναι γιος του Μπους senior και μιας "silver fox" μάνας. Ο πατέρας Μπους είχε κι αυτός επιτεθεί στο Ιράκ. Προφανώς κάτι δεν του άρεσε στην πετρελαϊκή πολιτική του Σαντάμ κι αποφάσισε να τον τιμωρήσει με τον γνωστό "επιστημονικό" αμερικανικό τρόπο.

Ο ίδιος άνθρωπος που αρχικά εκτέθηκε επανειλημμένως και στήριξε τον δικτάτορα Σαντάμ με όλα τα μέσα, τελικά ήρθε σε σύγκρουση μαζί του. Προφανώς, εξαιτίας κάποιας ανυπακοής ή κάποιας αλλαγής στην πετρελαϊκή πολιτική του δικτάτορα, ξεκίνησε εναντίον του τη μεγαλύτερη μεταπολεμική εκστρατεία. Σκεπτόμενος ως άνθρωπος του πετρελαίου —και άρα με βάση τα στενά συμφέροντα της συντεχνίας του— άλλαξε το σύνολο της αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή, πράγμα τρομερό γι' αυτό το επίπεδο της πολιτικής. Για κάποια μικροσυμφέροντα των "αδερφών" του πετρελαίου κίνησε τους μηχανισμούς της αυτοκρατορίας κι επιχείρησε αλλαγή στον πιο ευαίσθητο και στρατηγικό της χώρο. Για ν' αυξήσει ή να μειώσει μερικά δολάρια την τιμή του πετρελαίου, ενεργοποίησε "χαρτιά" που αποτελούν τα υπέρτατα όπλα του συστήματος και τα οποία ενεργοποιούνται μόνον σε μεγάλη ανάγκη και όταν κινδυνεύει η επιβίωσή του. Σήμανε συναγερμό στην "αγέλη" και "ξόδεψε" επιχειρήματα που πρέπει να παραμένουν ανενεργά και διαθέσιμα για τη δύσκολη "ώρα".

Παρ' όλο που "χτύπησε" ως "αετός", ο πόλεμός του ήταν ένα τρομερό στρατηγικό λάθος. Το "χτύπημα" ήταν κλασικό "αετού", γιατί είχε όλες τις απαραίτητες προδιαγραφές. Είχε νομιμότητα ο "αετός", όταν σήμανε συναγερμό στην "αγέλη". Έθεσε εαυτόν επικεφαλής συνασπισμού "λεόντων" και χτύπησε από μακριά και με ασφάλεια. Ασφάλεια καί για τον ίδιο καί για τους συμμάχους του. Απλά στις περιπτώσεις αυτές δεν ψάχνεις και πολύ για να βρεις τις αποδείξεις της νομιμότητας. Δεν ψάχνεις για παράδειγμα να βρεις ποιοι ενθάρρυναν το Ιράκ να εισβάλει στο Κουβέιτ. Δεν το ψάχνεις, γιατί πιθανόν να διαπιστώσεις ότι οι ίδιοι άνθρωποι που το τιμώρησαν ήταν αυτοί οι οποίοι το ενθάρρυναν να τελέσει την αξιόποινη πράξη.

Το θέμα ήταν ότι εκείνο το χτύπημα ήταν λάθος από στρατηγικής πλευράς. Γιατί; Γιατί το Ιράκ ήταν ένα από τα πιο βασικά "κλειδιά" της αμερικανικής πολιτικής. Το Ιράκ είχε κι εξακολουθεί να έχει ένα μεγάλο ποσοστό των παγκοσμίων αποθεμάτων πετρελαίου και άρα μπορεί με τις επιλογές του να επηρεάσει τη γενικότερη πολιτική σκηνή. Από τη στιγμή που το Ιράκ είναι ένα από τα μεγάλα "πιάτα" του πλανήτη, ευνόητο είναι ότι πρέπει να το χειρίζεσαι με προσοχή. Οι Αμερικανοί του ηλίθιου Μπους senior προφανώς αυτό δεν το κατάλαβαν και για να του επιβάλουν μία απλή πολιτική τους, του επιτέθηκαν.

Το αποτέλεσμα; Τραγικό για τους Αμερικανούς. Ο Σαντάμ θύμωσε με την αμερικανική ηγεσία και έκανε αυτό το οποίο σίγουρα θα την απειλούσε. Αυτό δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο γι' αυτόν. Ο Σαντάμ ήταν πονηρός και γνώριζε γιατί τον στήριζαν μέχρι τότε οι Αμερικανοί. Μόλις άλλαξαν την πολιτική τους απέναντί του, αποφάσισε να τους τιμωρήσει με τα μέσα που διέθετε. Τι έκανε; Άρχισε να μοιράζει αποκλειστικά συμβόλαια εκμετάλλευσης των πετρελαιοπηγών του σε όσους απειλούσαν τις ΗΠΑ. Άρχισε δηλαδή να μοιράζει το "πιάτο" του Ιράκ ανάμεσα στα θηρία τα οποία οι ΗΠΑ θεωρούσαν εχθρούς τους. Άρχισε να "φωνάζει" τα θηρία να πάρουν μόνα τους μερίδιο από αυτό το "πιάτο". Τότε κλείστηκαν τα μεγάλα συμβόλαια με τις γαλλικές, τις ρωσικές και τις κινεζικές εταιρείες.

Οι Αμερικανοί θύμωσαν, αλλά, φοβούμενοι τη "ρευστότητα" της εποχής, δεν κατέκτησαν το Ιράκ, παρ' όλο που το είχαν σκεφτεί. Το μόνο που τους απέμενε ήταν αυτό που τελικά έκαναν. Έκαναν ένα μακρόχρονο εμπάργκο, που έθιγε μόνον τα συμφέροντα των εχθρών τους. Τα αποκλειστικά συμβόλαια όμως που τους απειλούσαν εξακολουθούσαν να υπάρχουν —έστω και "ανενεργά"— και αυτό τους φόβιζε. Το εμπάργκο έχει κάποια όρια. Δεν μπορείς να κάνεις αιώνιο εμπάργκο και μάλιστα κάτω από τη διεθνή κατακραυγή. Ένα εκατομμύριο παιδιά πέθαναν μέχρι τώρα εξαιτίας αυτού του εμπάργκο. Ένα εκατομμύριο "γρατσουνιές" στη "λαμπερή" εικόνα των ΗΠΑ.

Μετά το πέρας της θητείας του Μπους, έγινε αλλαγή ηγεσίας στις ΗΠΑ και την εξουσία την ανέλαβαν οι δημοκρατικοί. Οι δημοκρατικοί, έχοντας περισσότερη γνώση, δεν θέλησαν να παραστήσουν τους αυτοκράτορες και ν' αλλάξουν με τη βία την κατάσταση, παρ' όλο που τους έθιγε. Θέλοντας ν' αποφύγουν την επικίνδυνη επέμβαση σ' αυτόν τον ευαίσθητο χώρο, άφησαν την κατάσταση ως είχε. Διατήρησαν το εμπάργκο κι απλά έκαναν τα "στραβά" μάτια όταν αυτό παραβιαζόταν στο επίπεδο που διευκόλυνε τον ιρακινό λαό και όχι βέβαια τις μη-αμερικανικές εταιρείες πετρελαίου, που είχαν τα μεγάλα κι αποκλειστικά συμβόλαια με την ιρακινή κυβέρνηση. Απειλούσαν το καθεστώς του Σαντάμ, αλλά αυτή η απειλή δεν ξέφευγε από το λεκτικό επίπεδο. Γι' αυτόν τον λόγο σκέφτηκαν το πρόγραμμα "πετρέλαιο για τροφή και φάρμακα". Εκτόνωναν την κατάσταση και δεν την άλλαζαν.

Έτσι φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση. Αυτό το οποίο δεν έκαναν οι έμπειροι δημοκρατικοί, αποφάσισαν να το κάνουν τα "αστροπελέκια" των συντηρητικών. Εκμεταλλεύτηκαν το "χτύπημα" στη Νέα Υόρκη και το εξέλαβαν σαν αφορμή για να "χτυπήσουν" το Ιράκ. Το Ιράκ, που με βάση τη λογική τους έπρεπε να το "αποτελειώσουν" δέκα χρόνια πριν. Όταν είχαν τη δυνατότητα να το κατακτήσουν και σήμερα να το χειρίζονταν ως αποικία τους.

Θεωρούσαν ότι ήταν στρατηγικό σφάλμα η μη κατάκτησή του. Σκεπτόμενοι αφελώς, θεώρησαν ότι, αν τότε το κατακτούσαν μέσα σε λίγες μέρες, θα είχαν σήμερα το πλεονέκτημα χωρίς καθόλου κόστος. Δεν θα είχαν ν' αντιμετωπίσουν τη μεταπολεμική αντιαμερικανική πολιτική του Ιράκ και βέβαια δεν θα είχαν ν' αντιμετωπίσουν τα συμβόλαια που εξασφάλισαν οι εχθροί τους μετά την ατελή εκστρατεία τους. Έτσι η επίθεση κατά του Ιράκ έγινε κάτι σαν "τάμα" για τον ηλίθιο ένοικο του Λευκού Οίκου. Ήταν η ευκαιρία να διορθώσει ένα οικογενειακό "σφάλμα". Ήταν η ευκαιρία να συμπληρώσει το ανεκπλήρωτο έργο του πατέρα του. Αντί να ευχαριστούν την τύχη τους, που την τελευταία στιγμή μετάνιωσαν και δεν επιτέθηκαν, γύρισαν δέκα χρόνια μετά, για να κάνουν τη βλακεία των αιώνων.

Αφού λοιπόν αυτά τα "αστροπελέκια" "μελέτησαν" την περίπτωση του Ιράκ ξεκίνησαν τον πόλεμο. Γιατί χρησιμοποιούμε τα εισαγωγικά στη λέξη μελέτησαν; Γιατί τόσο μπορούσαν να σκεφτούν τα "παιδιά" του Καστέρ και τόσο σκέφτηκαν. Σκέφτηκαν με τον πιο απλοϊκό τρόπο. Γιατί να αγωνιούν και να ελέγχουν μέσω της πολιτικής το "πιάτο" των θηρίων, όταν μπορούν να το αποκτήσουν; Γιατί να ρυθμίζουν τις τιμές και τη ροή του πετρελαίου με δυσκολία και παζάρια, κάνοντας πλούσιους τους "αραπάδες", όταν μπορούν να τους αρπάξουν τις πετρελαιοπηγές και να τις διαχειρίζονται μόνοι τους όπως θέλουν; Γιατί να πληρώνουν μερίδιο στους Ευρωπαίους και στους Κινέζους, που έχουν τα συμβόλαια με την ιρακινή κυβέρνηση, όταν μπορούν να διορίσουν δική τους κυβέρνηση που θ' αλλάξει τα συμβόλαια αυτά; Γιατί ν' αφήσουν τους μεγάλους αντιπάλους τους ν' αναπτύσσονται ανεξέλεγκτα, όταν μπορούν να τους απειλούν με στέρηση; Με βάση αυτήν τη λογική άρχισαν να σχεδιάζουν την επέμβαση στην περιοχή. Τι προέβλεπε αυτός ο φιλόδοξος σχεδιασμός των άσχετων; Θα κατακτούσαν το Ιράκ και αφού άρπαζαν για λογαριασμό τους τις πετρελαιοπηγές του, θα πετύχαιναν ταυτόχρονα όλους τους στόχους τους.

Θα άρπαζαν την "πηγή" και θα έλεγχαν τις "κάνουλες" που θα έστελναν το πετρέλαιο στις "ποτίστρες" τόσο της Ε.Ε. όσο και της Κίνας. Τις "κάνουλες", που θα βρίσκονταν στη Μεσόγειο και στον Περσικό Κόλπο αντίστοιχα. Το ιδιόκτητό τους και πρώην ιρακινό πετρέλαιο θα το έστελναν στην ευρωπαϊκή "ποτίστρα" μέσω της "κάνουλας" της μεσογειακής Χάιφα και το ίδιο θα έκαναν και από τη μεριά του Περσικού Κόλπου. Μέσω Μπάσρας και Κουβέιτ θα έπαιρναν το πετρέλαιό τους οι Κινέζοι. Μέσω Κουβέιτ, του οποίου τα δύο τρίτα της έκτασής του τα καταλαμβάνουν οι αμερικανικές βάσεις. Οι βάσεις αυτών που το "απελευθέρωσαν" από τους Ιρακινούς, οι οποίοι επιχείρησαν να το κατακτήσουν.

Μιλάμε για τη στρατηγική των αιώνων. Θα παρέκαμπταν μέχρι και τη διώρυγα του Σουέζ. Δεν θα την είχαν πια ανάγκη. Τα πετρελαιοφόρα τους θα κινούνταν μακριά από αυτήν. Τα "αστρο­πελέκια" όμως δεν θα σταματούσαν εκεί. "Κοιμούνταν" όρθιοι κι ονειρεύονταν. Ως γνήσιοι κι ευφυείς στρατηγοί, θα ελίσσονταν ανάλογα με τα δεδομένα που θα προέκυπταν. Ανάλογα με το πώς θα εξελισσόταν η κατάσταση, θα συνέχιζαν την "απελευθερωτική" πορεία τους. Αν τα πράγμα­τα εξελίσσονταν κατ' ευχήν και δεν συναντούσαν μεγάλη αντίσταση στο Ιράκ, θα μπορούσαν να κατακτήσουν και τη Συρία. Το επιχείρημα το είχαν έτοιμο. Η Συρία θα κατηγορούνταν ότι διέθετε χημικά όπλα. Θα την "αφόπλιζαν" κι αυτήν στο όνομα της παγκόσμιας ειρήνης. Γιατί τους ήταν χρήσιμη η γενικά φτωχή Συρία; Για να δημιουργήσουν μια "ζώνη", που θα κόβει τη Μέση Ανατολή στα δύο. Μια "ζώνη", που θα τους δίνει τη δυνατότητα να ελέγχουν το σύνολο του χώρου που συνδέει τη Μεσόγειο με τον Περσικό Κόλπο. Μια πετρελαιοφόρο "ζώνη" που σε συνδυασμό με τη στρατηγική της σημασία θα τους έλυνε όλα τα προβλήματα.

Ο επανασχεδιασμός του χώρου από εκεί και πέρα τους φαινόταν εύκολος. Με το μυαλό τους οι καραγκιόζηδες όχι μόνον "πετούσαν", αλλά έκαναν και περίτεχνους "ελιγμούς". Θεώρησαν αφελώς ότι, ελέγχοντας αυτήν τη "ζώνη", θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τόσο την ακεραιότητα της Τουρκίας όσο κι αυτήν του Ισραήλ. Θεώρησαν αφελώς ότι θα μπορούσαν ν' ασκήσουν σκληρή αντιαραβική πολιτική χωρίς αντιδράσεις. Γιατί; Γιατί κανέναν από τους "πελάτες" τους δεν θα τον συνέφερε να υπάρχουν προβλήματα στην περιοχή. Προβλήματα, που θα "ακρίβαιναν" το πετρέλαιο και άρα θα επηρέαζαν την ανταγωνιστικότητά τους. Από τη στιγμή που κανένας από αυτούς δεν θα μπορούσε να τους νικήσει σε πολεμική σύγκρουση, θεώρησαν ότι δεν θα τον συνέφερε να υποδαυλίζει αναταραχές στην περιοχή.

Ο έλεγχος του χώρου τους φαινόταν εύκολος, γιατί είχαν σίγουρους συνεργάτες. Ποιους; Τους έμπειρους Ισραηλινούς. Αυτούς θα "σκόρπιζαν" σ' αυτήν την αμερικανική "ζώνη", για να διαχειρίζονται τα συμφέροντά τους. Τους Ισραηλινούς, που θα έβλεπαν το όνειρο του "αλυτρω­τισμού" τους να παίρνει σάρκα και οστά. Ό,τι είναι για παράδειγμα για τους εθνικιστές Έλληνες η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης είναι για τους εθνικιστές Ισραηλινούς η κατάληψη της Βαβυλώνας. Οι Αμερικανοί είχαν βρει τους Ινδιάνους που θα αδικούσαν και νόμιζαν ότι είχαν εξασφαλίσει καί τους Αμερικανούς "σερίφηδες" καί τους Ισραηλινούς πιονέρους "καουμπόηδες".

Μ' αυτούς τους πληθυσμούς ως δεδομένα θα μπορούσαν να "χτίσουν" την κατάσταση που τους βόλευε. Θα έκαναν μια απλή αντιγραφή αυτών που έκαναν στις ΗΠΑ οι πρόγονοί τους. Σε πρώτη φάση, όταν θα ήταν ολιγάριθμοι κατακτητές, θα διαχώριζαν τους "Ινδιάνους" σε "καλούς" και σε "κακούς". Θα ευνοούσαν και θα αδικούσαν με τη βία των όπλων. Από εκεί και πέρα θα "έχτιζαν" το σύστημα που ήθελαν. Οι Αγγλοσάξονες θα ήταν οι ιδιοκτήτες των πετρελαιοπηγών. Οι Άραβες θα παρίσταναν τους "Ινδιάνους" και τους "μαύρους", που σταδιακά θα υποβαθμίζονταν τελείως. Οι "εισαγόμενοι" Ισραηλινοί θα έπαιζαν τον ρόλο του "σκελετού" της αστικής τάξης αυτής της νέας αμερικανικής πολιτείας. Της αστικής τάξης που θα ήταν "εισαγόμενη", όπως είναι αυτή των ΗΠΑ. Ο χώρος θα γινόταν ένα νέο "Ελντοράντο" της απασχόλησης. Υψηλής μόρφωσης και αντιστοίχων οικονομικών απαιτήσεων Ευρωπαίοι κι Αμερικανοί θα "πλημμύριζαν" τον χώρο. Τα παιδιά του Harvard θα έβρισκαν στη μέση της ερήμου τις συνθήκες που αναζητούσαν και δύσκολα πλέον τις βρίσκουν στις ΗΠΑ ή την Ευρώπη. Η νέα "Ιρακοσυρία" θα γινόταν μια νέα πολιτεία των ΗΠΑ, απόλυτα όμοια με τις αυθεντικές πολιτείες.

Έτσι σκέφτεται ένα "γαϊδούρι". Έτσι ονειρεύεται το σημερινό χαζό αμερικανικό "γαϊδούρι", που αναπολεί το παρελθόν των προγόνων του. Έτσι "πέτυχαν" στις ΗΠΑ εις βάρος των Ινδιάνων. Με τη βία τούς πήραν τα πάντα. Την ινδιάνικη γη που τους χρειάζονταν την έπαιρναν και την έκαναν χωράφια τους. Την ινδιάνικη γη, που δεν τους ενδιέφερε να την κατέχουν, την έκαναν εθνικά πάρκα. Οι πρωτοπόροι και οι "οραματιστές" —όταν αυτό τους συμφέρει και βέβαια γίνεται εις βάρος των περιουσιών των άλλων—. Επειδή ήταν "οραματιστές" πήραν με τη βία τη γη των Κρόου και έφτιαξαν το περίφημο πάρκο του Γελοουστόουν. Έτσι έγιναν τα "πρωτοποριακά" εθνικά πάρκα των ΗΠΑ. Πάρκα που δεν τα εκμεταλλεύονταν, αλλά δεν άφηναν και κανέναν άλλο να τα εκμεταλλευτεί. Τίποτε δεν τους άφησαν. Ακόμα και τα ασήμαντα δεν τους τα άφησαν, φοβούμενοι τυχόν ισχυροποίησή τους.

Κάτι ανάλογο σκέφτηκαν να κάνουν και με τους μουσουλμάνους, που τους αντιλαμβάνονταν σαν βλάκες Ινδιάνους. Το φτωχό Αφγανιστάν το έκαναν ένα "άγονο" μέρος, που απλά εντάσσεται στην επικράτειά τους, όπως ένα εθνικό πάρκο. Μια άγονη Νεβάδα. Δεν έχει τίποτε αξιόλογο που να τους ενδιαφέρει, αλλά ταυτόχρονα το οδήγησαν σ' εκείνη την κατάσταση που δεν θα είναι χρήσιμο σε κανέναν. Αντίθετα το πλούσιο Ιράκ ήθελαν να το αρπάξουν, για να το εκμεταλλευτούν. Ήταν πολύ πλούσιο για να το αφήσουν στην ιδιοκτησία των "Ινδιάνων" της Μέσης Ανατολής.

Γι' αυτόν τον λόγο είπαμε στην αρχή ότι είναι "παγίδα" για το κουτό "γαϊδούρι" το πλούσιο Ιράκ. Είναι τόσο κακός ο σχεδιασμός αυτού του πολέμου, που ό,τι και να κάνουν οι Αμερικανοί σ' αυτόν τον πόλεμο, θα χάσουν την "πλανηταρχία". Είτε νικήσουν είτε χάσουν, θα είναι οι μεγαλύτεροι χαμένοι όλων των εποχών. Τι έκαναν; Ό,τι ακριβώς απαγορευόταν. Σαν λιγούρια βιάστηκαν να "κατέβουν" στη γη. Όμως, προκειμένου να το καταφέρουν, έκαναν ό,τι χειρότερο για έναν "αετό". Άρχισαν να καταστρέφουν ό,τι του έδινε τη δυνατότητα να "πετά". Στην πραγματικότητα "βάλτωσαν" γύρω από τα έλη της Βαγδάτης. Τι σημαίνουν πρακτικά όλα αυτά;

Ο αναγνώστης θα πρέπει να θυμηθεί ποιες ήταν οι σταθερές που έδιναν στις ΗΠΑ τη δυνατότητα να "πετούν". Οι σταθερές αυτές ήταν ο ΟΗΕ και το ΝΑΤΟ, που τους έδιναν τον έλεγχο των "λεόντων", καθώς και η Τουρκία και το Ισραήλ, που τους έδιναν τον έλεγχο του μεσανατο­λικού "πιάτου" των "λεόντων". Προκειμένου να κάνουν την ηλιθιότητά τους, δεν άφησαν τίποτε όρθιο. Δεν άφησαν κανένα δεδομένο, που θα τους επέτρεπε να "ξαναπετάξουν". Μόλις είδαν ότι αυτά τα οποία ονειρεύονταν δεν ήταν εύκολα στην εφαρμογή τους, άρχισαν να πανικοβάλλονται. Μόλις είδαν ότι η στρατηγική του Περλ είναι για να παριστάνεις τον έξυπνο στα καφενεία, την ακύρωσαν μέσα στο μυαλό τους. Στην πραγματικότητα επιτέθηκαν στο Ιράκ, χωρίς να έχουν ένα άμεσα εφαρμόσιμο σχέδιο για την επόμενη "μέρα". Τα όνειρά τους "ξεφούσκωσαν" κι άρχισαν να φέρονται με βάση τα κατώτερα ένστικτα του "γαϊδουριού".

Τι έκαναν; Άρχισε το "γαϊδούρι" να βόσκει. Οι Αμερικανοί έπεσαν με τα μούτρα στο "φαΐ", ξεχνώντας τη στρατηγική που τους οδήγησε εκεί. Ένα "φαΐ" όμως πολύ μικρής αξίας για τα κολοσσιαία συμφέροντα του "αετού" και της "αυλής" του. Ένα "φαΐ", που θα έδινε κέρδος μόνον σε κάποιους λίγους Αμερικανούς. Ένα "φαΐ", το οποίο ήταν τόσο λίγο, που δεν θα περίσσευε για κανέναν άλλον. Ούτε τα νέα υπερεθνικά "κύτταρα" του "αετού" θα τρέφονταν ούτε το εθνικό κράτος των ΗΠΑ κι ούτε θα έφτανε να πάρουν μέρος στο φαγοπότι τα θηρία της Ευρώπης. Όλα λάθος τα έκαναν. Για έναν μικρό "λαγό" ο "αετός" βούτηξε μέσα σ' έναν πυκνό "θάμνο" ανάμεσα στις φωλιές των "λεόντων" της Ευρώπης και τη σπηλιά του "δράκου" της Ασίας. Σ' έναν "θάμνο" που θα μπορούσε να τον ακινητοποιήσει.

Ήταν τόσο ωμή η επέμβασή τους, που εκνεύρισαν τους πάντες με τη συμπεριφορά τους. Ήταν τόσο απροκάλυπτη η κερδοσκοπία τους, που τους μίσησαν μέσα σε λίγες μέρες δισεκατομ­μύρια ανθρώπων. Αυτοί, που σε πολύ χρόνο και με κόστος δισεκατομμυρίων δολαρίων κατάφεραν κι "αγόρασαν" την αγάπη λίγων ανθρώπων, κατάφεραν να τους μισήσουν δισεκατομ­μύρια ανθρώπων μέσα σε μια στιγμή. Γιατί; Γιατί αυτοί οι οποίοι έθεσαν τους εαυτούς τους σταυροφόρους κατά της τρομοκρατίας, άρχισαν να φέρονται ως τρομοκράτες και ως κλέφτες. Αυτοί οι οποίοι θα "απελευθέρωναν" το Ιράκ στο όνομα της δημοκρατίας, άρχισαν πριν ακόμα τελειώσει ο πόλεμος να μοιράζουν συμβόλαια εκμετάλλευσης του πλούτου του σε αμερικανικές εταιρείες. Το αποτέλεσμα; Το λιγότερο τραγικό. Οι λαοί αμφισβήτησαν τις προθέσεις τους.

Αυτοί οι οποίοι έθεσαν εαυτούς επικεφαλείς της αφηρημένης αντιτρομοκρατικής "πλατ­φόρμας", δημιούργησαν μια πραγματική αντιαμερικανική "πλατφόρμα". Έμειναν μόνοι τους στην αστεία "πλατφόρμα" τους και όλοι οι υπόλοιποι έγιναν αντιαμερικανοί. Από "αετοί" του Δυτικού κόσμου, που προστάτευαν τη δημοκρατία, έγιναν ξαφνικά ένα βαρβαρικό σύστημα-ίππος, που αποτελεί ορατό στόχο των πάντων και όχι μόνον των Ιρακινών. Έχοντας χάσει το ιδεολογικό υπόβαθρο, που τους δίνει τη δυνατότητα "κίνησης", άρχισαν να χάνουν και τη δυνατότητα "πτήσης". Από τη στιγμή που δεν μπορείς να πείσεις ότι λειτουργείς υπέρ της δημοκρατίας, σημαίνει ότι δεν μπορείς να "κινείσαι" στον χώρο τον οποίο υποτίθεται ελέγχεις και έχει τη δημοκρατία ως βασικό θεμέλιό του. Από τη στιγμή που καθηλώνεσαι στο Ιράκ μετά από παράνομη πράξη, σημαίνει ότι δεν μπορείς να "πετάς" στο όνομα της νομιμότητας, που σε κάνει πανίσχυρο.

Σ' έναν κόσμο που τους μισεί πλέον στο σύνολό του, μόνοι τους κατέστρεψαν τα στοιχεία που τους έδιναν τη δυνατότητα ν' απειλούν τον κόσμο. Μόνοι τους κατέστρεψαν την εικόνα του ΟΗΕ. Μόνοι τους αμφισβήτησαν το κύρος του. Δεν είναι μόνον το ότι "παράκουσαν" τους νόμους του κι επιτέθηκαν σε μια ανεξάρτητη χώρα χωρίς την συγκατάβασή του. Αυτή η μεμονωμένη ενέργεια θα μπορούσε με μια μεγάλη δωρεά να ξεχαστεί. Τον ΟΗΕ τον κατέστρεψαν, γιατί ο σχεδιασμός της εκστρατείας τους θα τον απειλεί και θα τον θέτει μόνιμα υπό αμφισβήτηση. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Το να επιτεθούν σε μία χώρα για ν' αλλάξουν το καθεστώς της, είναι παράνομο. Εδώ όμως το πρόβλημα δεν είναι μόνον αυτό. Το θέμα είναι πώς επιτίθεσαι. Αν επιτεθείς ως "αετός", ακόμα και λάθος να είναι αυτό που κάνεις, θα φύγεις από τον τόπο του εγκλήματος κι αν είσαι ισχυρός, το έγκλημά σου θα ξεχαστεί. Αν επιτεθείς ως "λέοντας", θα καταστρέψεις τα πάντα και πάλι θα φύγεις και πάλι θα ξεχαστεί. Θα κοστίσει λίγο παραπάνω, αλλά θα ξεχαστεί. Ποιος θυμάται το Βιετνάμ, το Λάος, τη Νικαράγουα, τον Παναμά, τη Σομαλία ή τη Χιλή; Ποιος θυμάται τις αθλιότητες του "αετού";

Αυτοί όμως σήμερα επιτίθενται ως "ίπποι". Κάνουν επίθεση κατάκτησης. Τι σημαίνει αυτό; Ότι επιθυμούν να παραμείνουν μόνιμα εκεί. Ότι ξοδεύουν τα χρήματα της εκστρατείας προκειμένου να εισπράξουν κέρδη από αυτήν την κατάκτηση. Δεν είναι δυνατόν να ξοδέψουν δισεκατομμύρια δολάρια για κατάκτηση και παραμονή και να μην εισπράξουν τίποτε. Αυτή η είσπραξη όμως απαγορεύεται με βάση τους νόμους του ΟΗΕ. Αυτοί οι νόμοι απαγορεύουν σε δυνάμεις κατοχής σε μία χώρα να διαχειρίζονται τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της. Εξουσία και διαχείριση είναι αρμοδιότητα του ΟΗΕ. Αυτά όμως είναι τα προσδοκώμενα κέρδη των ελεεινών της Ουάσιγκτον. Πώς θ' αφήσουν τον ΟΗΕ να κάνει αφιλοκερδώς αυτό το οποίο επιδιώκουν αυτοί να κάνουν για το κέρδος και τους κοστίζει μέχρι να το πετύχουν; Άλλωστε το δήλωσε ευθέως και η σκλάβα Ράις. Πώς είναι δυνατόν να έχει χυθεί στο Ιράκ αμερικανικό αίμα και να εμπλακούν στο "φαγοπότι" τού Ιράκ κάποιοι άλλοι;

Αυτό είναι το πραγματικό τέλος του ΟΗΕ. Το τέλος του όχι ως διεθνή οργανισμού, αλλά ως "όργανο" του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ. Από εδώ και πέρα τα πράγματα είναι δύσκολα γι' αυτούς. Πώς θα "συντονίσουν" —όταν αυτό θα τους είναι απαραίτητο— τους "λέοντες" με βάση τους νόμους του ΟΗΕ, όταν η παραμονή τους στο Ιράκ θα είναι παράνομη; Πώς θα απειλήσουν, πώς θα εκβιάσουν και πώς θα τρομοκρατήσουν; Πώς θα απαιτήσουν υπακοή στα ψηφίσματα του ΟΗΕ, όταν οι ίδιοι, ως "φύλακες" της νομιμότητας, θα έχουν εις βάρος τους τέτοιου είδους ψηφίσματα; Όταν αναγκαστικά ο ΟΗΕ θα έχει ψήφισμα, που θα βάζει τις ΗΠΑ στον ίδιο παρονομαστή με την Τουρκία που εισέβαλε στην Κύπρο; Που θα βάζει τις ΗΠΑ στον ίδιο παρονομαστή με το Ισραήλ, που σκοτώνει Παλαιστίνιους στα παρανόμως "κατεχόμενα"; Πώς θα επιβάλουν στο μέλλον οι Αμερικανοί τους νόμους του; Νόμους, που σημειωτέον είναι "κομμένοι" και "ραμμένοι" στα μέτρα των ισχυρών και άρα των ιδίων. Για μερικά συμβόλαια αποικιοκρατικού χαρακτήρα "πούλησαν" το ισχυρότερο όργανο του ιμπεριαλισμού τους.

Κάτι ανάλογο έκαναν και με το ΝΑΤΟ. Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους, άσχετα αν αρνήθηκαν να τους ακολουθήσουν για λόγους συμφέροντος, εξασφάλισαν τη νομιμότητά τους, σεβόμενοι το δίκιο του ΟΗΕ. Δεν τους ακολούθησαν στον πόλεμο και στη συνέχεια τους έκριναν. Οι υπερατλαντικοί χωριάτες όμως τους αγνόησαν επιδεικτικά. Έβαλαν το ΝΑΤΟ στην άκρη κι επιτέθηκαν μόνοι τους, για να κάνουν τη "λεία" του Ιράκ εθνική τους λεία. Μ' αυτόν τον τρόπο έβαλαν βόμβα στα θεμέλια του υπερεθνικού ΝΑΤΟ. Της στρατιωτικής οργάνωσης που υποχρεώνει τα μέλη της να παραβλέπουν τα στενά εθνικά συμφέροντά τους στο όνομα των γενικότερων συμφερόντων που έχει ανάγκη ο "κόσμος" τους.

Όλοι αυτοί οι νόμοι υπηρετούσαν τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, εφόσον δεν επέτρεπε στα κράτη ν' αντιδρούν, όταν οι ΗΠΑ απειλούσαν τα εθνικά τους συμφέροντα. Σήμερα οι ΗΠΑ για τα στενά και άρα μικρά τους εθνικά συμφέροντα δημιουργούν ένα κακό προηγούμενο, το οποίο είναι βέβαιον ότι μεσοπρόθεσμα κάποιοι θα το εκμεταλλευτούν εις βάρος των ΗΠΑ. Σύντομα δηλαδή θα φανεί το κόστος αυτής της ενέργειας. Το σύνολο των φιλοαμερικανικών κυβερνήσεων της Ευρώπης θα χάσουν την εξουσία εξαιτίας της στάσης τους στον πόλεμο με το Ιράκ. Αγνόησαν τους λαούς τους και θα το πληρώσουν ακριβά. Το αποτέλεσμα; Οι Αμερικανοί θα χάσουν προσβάσεις σε εξουσίες που επί δεκαετίες επένδυαν "χρυσάφι" για να τις αποκτήσουν. Θα χάσουν τα αμερικανόφιλα "κύτταρα" των "εγκεφάλων" των "λεόντων" της Ευρώπης.

Οι αρνητικές συνέπειες αυτής της εκστρατείας έχουν όμως κι άλλες ζημιές για τους Αμερικανούς. Σκεπτόμενοι με τη γνωστή τους αφέλεια, παραγνώρισαν ορισμένα πολύ βασικά πράγματα. Αυτοί οι οποίοι παριστάνουν τους πατριώτες αγνοούν τον πατριωτισμό των άλλων. Θεώρησαν ότι, αν μπουν στο Ιράκ, θα έβρισκαν ως συμμάχους τους τούς Σιίτες του νότιου Ιράκ. Θεώρησαν ότι έχουν σίγουρους τους "καλούς" Ινδιάνους. Αγνόησαν ότι κι αυτοί είναι Ιρακινοί και δεν θα δέχονταν την κατάληψη της πατρίδας τους με ανταμοιβή την επαφή με την εξουσία. Αγνόησαν ότι αυτοί είναι φανατικοί Άραβες και δεν θα τολμούσαν να συνεργαστούν σε κατάκτηση αραβικού κράτους. Όλοι αυτοί θα συνεργάζονταν ευχαρίστως με έναν ξένο "παράγοντα", προκειμένου ν' ανατρέψουν το καθεστώς, αλλά δεν θα συνεργάζονταν με έναν ξένο κατακτητή. Οι Αμερικανοί νόμισαν ότι όλοι αυτοί είναι βλάκες και θα τους χρησιμοποιούσαν με τη λογική των εποίκων.

Οι μόνοι που τους ακολούθησαν ήταν αυτοί οι οποίοι δεν έπρεπε. Αυτοί που δεν αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως Ιρακινούς και αυτοί είναι οι Κούρδοι. Αυτό ήταν ό,τι χειρότερο για τους Αμερικανούς. Γιατί; Γιατί, αν οι ΗΠΑ νικήσουν στον πόλεμο, μαζί με το καθεστώς του Σαντάμ κινδυνεύει να καταρρεύσει και ο κρατικός ιστός που διατηρεί ενιαίο το Ιράκ. Το υπερπολύτιμο Ιράκ, το οποίο μόνον όταν είναι ενιαίο προστατεύει την αρτιμέλεια της επίσης υπερπολύτιμης Τουρκίας. Εκ των δεδομένων οι Κούρδοι, που σήμερα τους βοηθάνε, θα απαιτήσουν —αν όχι την άμεση απόσχισή τους από τον ιρακινό "κορμό"— μια μερική αυτονομία.

Αυτό θα είναι ο εφιάλτης της Τουρκίας. Γιατί; Γιατί θ' αρχίσουν να της δημιουργούν προβλήματα τα είκοσι και πλέον εκατομμύρια των Κούρδων που βρίσκονται στο εσωτερικό της. Θ' αρχίσουν να διεκδικούν το ανατολικό της μέρος, που έχει γι' αυτήν στρατηγικό χαρακτήρα, εφόσον εκεί βρίσκονται οι πηγές των ποταμών τις οποίες έχουν ανάγκη οι χώρες της Μέσης Ανατολής. Το νερό, που γι' αυτήν τη "γωνιά" του κόσμου είναι πολύ πιο πολύτιμο από το πετρέλαιο. Το νερό, που της επιτρέπει ν' αγοράζει φτηνό πετρέλαιο και άρα να ρυθμίζει με ειδικούς όρους την ανταγωνιστικότητά της. Αν οι "Οτσαλάν" του μέλλοντος έχουν ένα γειτονικό χώρο να κρύβονται όταν κάνουν αντάρτικο, η μακροζωία της Τουρκίας τίθεται υπό μόνιμη απειλή. Απειλή όμως σημαίνει έξοδα κι αυτά είναι δυσβάστακτα για την εύθραυστη οικονομία της Τουρκίας.

Εκτός από την Τουρκία όμως με την επίθεση στο Ιράκ απειλούν και το άλλο μεγάλο "θεμέλιο" της πολιτικής τους στη Μέση Ανατολή, που είναι το Ισραήλ. Γιατί; Γιατί, επιτιθέμενοι ως αποικιοκράτες στο Ιράκ, ξυπνούν αναμνήσεις στους Άραβες, που τόσο οι χριστιανοί όσο και οι Εβραίοι δεν έχουν όφελος να θυμούνται οι Άραβες. Τι δεν πρέπει να "θυμούνται"; Ότι το αραβικό έθνος είναι ενιαίο και ότι ο εθνικός διαχωρισμός τους είναι επίτευγμα της αποικιοκρατίας. Αν το "θυμηθούν" αυτό, απειλούνται τα συμφέροντά τους στη Μέση Ανατολή. Οι Άραβες εύκολα ξεχνούν τις τεχνητές διαφορές που τους διχάζουν και ωφελούν τις ΗΠΑ και θυμούνται τον κοινό τους εχθρό. Τον Σιωνισμό.

Απόδειξη; Οι Αμερικανοί είναι αυτοί οι οποίοι βομβαρδίζουν το Ιράκ και οι Ιρακινοί κατηγορούν τους Σιωνιστές. Όσο πιο πολύ τους βομβαρδίζουν οι Αμερικανοί, τόσο πιο πολύ μισούν τους Ισραηλινούς. Αυτό είναι τρομερό για το Ισραήλ, γιατί, αν το αραβικό έθνος αποκτήσει ενιαία συμπεριφορά, δεν θα μπορεί να εισπράξει την ασφάλεια που του παρέχουν οι ΗΠΑ. Στο άμεσο μέλλον το μικρό Ισραήλ θα φαίνεται ακόμα πιο μικρό. Το μισητό Ισραήλ θα είναι ακόμα πιο μισητό. Το γειτονικό στους Άραβες Ισραήλ θα είναι αυτό το οποίο θα εισπράξει το καθημερινό τους μίσος και όχι ο μισητός υπερατλαντικός "πάτρωνας" του. Αν μάλιστα μετά τον πόλεμο ενεργοποιηθεί ο αγωγός που μεταφέρει τα πετρέλαια του Ιράκ στη Χάιφα, τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα. Αν συνειδητοποιήσουν οι Άραβες ότι σκοτώθηκαν τα παιδιά τους, για να γίνουν πλουσιότεροι οι Εβραίοι, θα γίνουν ακόμα πιο επιθετικοί.

Με το χτύπημα δηλαδή στο Ιράκ οι Αμερικανοί προσφέρουν την καλύτερη "πλατφόρμα" στους Άραβες. Τους προσφέρουν την καλύτερη "πλατφόρμα" που είχαν ποτέ. Τους απαλλάσσουν από την επικίνδυνη "πλατφόρμα" του αντιχριστιανισμού και τους δίνουν μια παναραβική "πλατφόρμα" —αποδεκτή πλέον από ολόκληρο τον πλανήτη— και η οποία είναι αυτή του αντιαμερικανισμού. Τους βοηθούν να καταργήσουν το σύνθημα "ιερός πόλεμος", που ερεθίζει και τρομάζει τους χριστιανούς και να το αντικαταστήσουν με τον "αντιαμερικανικό πόλεμο", που θα βρει συμμάχους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.

Αυτό όμως μπορεί ν' αλλάξει άρδην την κατάσταση στην κορυφή της παγκόσμιας ιεραρχίας. Γιατί; Γιατί οι καιροί δεν επιτρέπουν τις πρακτικές που ονειρεύονται οι Αμερικανοί. Η ανθρωπότητα αντιδρά καθημερινά και τους πιέζει. Δεν προλαβαίνουν να θέσουν σε εφαρμογή έναν σχεδιασμό απόλυτης κατάκτησης, όπως έκαναν οι πρόγονοί τους στις ΗΠΑ. Δεν έχουν τον χρόνο να επαναλάβουν ούτε καν την πρακτική που εφάρμοσαν στην Ιαπωνία με τον Μακ Άρθουρ. Αυτό σημαίνει ότι έχουν ανάγκη όλα τα δεδομένα του προηγούμενου σχεδιασμού. Αυτά τα δεδομένα σήμερα απειλούνται. Γιατί; Γιατί, αν καταρρεύσουν οι "πυλώνες" των αμερικανικών συμφερόντων στη Μέση Ανατολή, δεν θ' αντέξουν για πολύ τα υπόλοιπα αμερικανόφιλα καθεστώτα.

Αν για λόγους ανάγκης αλλάξουν πολιτική η Τουρκία και το Ισραήλ, θα παρασύρουν στην αλλαγή το σύνολο της περιοχής. Θα κινδυνεύσουν καθεστώτα όπως αυτά της Σαουδικής Αραβίας, του Κουβέιτ, του Μπαχρέιν, του Κατάρ ή της Ιορδανίας. Θα κινδυνεύσουν οι "λακέδες" των Αμερικανών, που συνήργησαν στην κατάκτηση του Ιράκ. Θα κινδυνεύσουν αυτοί οι οποίοι τους πρόσφεραν χώρο για στρατιωτικές βάσεις και αυτοί που τους έκαναν "πλάτες", παριστάνοντας τους αμέτοχους "Πιλάτους".

Αυτό όμως είναι άκρως επικίνδυνο για τις ΗΠΑ. Γιατί; Γιατί, αν όλοι αυτοί οι ελέω CIA "σατράπηδες" ανατραπούν και την εξουσία την πάρουν κάποιοι νέοι ηγέτες, εξαιτίας του αντιαμερικανισμού τους θα "αποβάλουν" τους Αμερικανούς από τη Μέση Ανατολή. Θα προτιμή­σουν να συνεργαστούν με τους Ευρωπαίους και άρα οι "λέοντες" θ' αποκτήσουν έλεγχο του "πιάτου" που έχουν ανάγκη και σήμερα τους διατηρεί όμηρους των Αμερικανών. Ακόμα και η Τουρκία και το Ισραήλ θ' αναγκαστούν ν' αλλάξουν στάση, εφόσον μόνον οι Ευρωπαίοι θα μπορούν να τους εγγυηθούν την επιβίωσή τους υπό τις νέες συνθήκες.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι μ' αυτήν τη βλακώδη εκστρατεία οι ΗΠΑ καταστρέφουν την υποδομή που τους δίνει τη δυνατότητα να ασκούν ιμπεριαλισμό. Στην πραγματικότητα δεν έχουν ούτε καν τη δυνατότητα ν' απεμπλακούν χωρίς κόστος από την περιοχή. Δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε καν να φύγουν ως ηττημένοι, χωρίς να πάθουν τεράστια ζημιά. Είναι σαν να έβαλαν το χέρι τους μέσα σ' έναν πύργο από τραπουλόχαρτα και δεν μπορούν να το τραβήξουν, γιατί θα πέσει. Αυτό έπαθαν οι Αμερικανοί στη Μέση Ανατολή. Σκεπτόμενοι αφελώς, έπιασαν με το χέρι τους ένα από τα βασικά "χαρτιά" του "πύργου" και τώρα δεν μπορούν να το βάλουν πίσω, χωρίς να γίνει ζημιά. Το αυτόνομο κι ανεξάρτητο Ιράκ προσπάθησαν να το αντικαταστήσουν με ένα ψευδο­κράτος, που μπορούσε να υπάρξει μόνον μέσα στο βλακώδες μυαλό τους. Τώρα που είναι πλέον ορατή η αποτυχία τους, δεν μπορούν να ελπίζουν σε ταχεία "ανάρρωση" του Ιράκ, που ίδιοι "τραυμάτισαν".

Με την ηλιθιότητα αυτήν "ξύπνησαν" όχι μόνον τους εφιάλτες της Τουρκίας και του Ισραήλ, αλλά και τον δικό τους. Ο "εφιάλτης" της ισχυρής Ευρώπης σύντομα θα στοιχειώσει τα όνειρά τους. Ταυτόχρονα όμως καταστρέφουν και την "εικόνα" του "αετού", που μέχρι τώρα τρόμαζε τους Ευρωπαίους. Την εικόνα, που για να δημιουργηθεί απαίτησε τόνους δολαρίων. Την εικόνα, που από τις ατομικές βόμβες, τα σχέδια "Μάρσαλ" και τα έργα του Hollywood την έχουν προπληρώσει. Τι ακριβώς έχουν προπληρώσει; Την "λαμπερή" εικόνα του αήττητου, του "καλού" και του "προστάτη" της δημοκρατίας και του διεθνούς δικαίου. Την εικόνα δηλαδή που άλλους τους τρομάζει και δεν αντιδρούν και άλλους τους ενθαρρύνει για να τους υποστηρίζουν. Με την επέμβαση στο Ιράκ όλα αυτά καταστρέφονται.

Γιατί; Γιατί απλά αποδεικνύεται το αυτονόητο. Αποδεικνύεται ότι ο πόλεμος είναι μια δύσκολη κατάσταση για όλους. Είτε αυτοί είναι ισχυροί είτε όχι. Πόλεμος, που δεν έχει θύματα και που είναι εύκολος, μόνον στο Hollywood υπάρχει. Πόλεμος "ιδεαλιστών", που μοιράζουν συμβόλαια σε "κολλητούς", μόνον στο Hollywood μπορεί να υπάρξει. Αυτά όλα όμως σημαίνουν κάτι. Ότι δημιουργούνται συνθήκες γενικής αντίδρασης απέναντι στον ιμπεριαλισμό τους. Μέχρι τώρα κάποια κράτη και κάποιοι λαοί, πέφτοντας θύματα της "εικόνας", φοβούνταν τον "αετό". Τον "αετό", που θα μπορούσε να τους καταστρέψει σε μια στιγμή. Στο Ιράκ αποδεικνύεται ότι ο "αετός" δεν μπορεί να καταστρέψει σε μια στιγμή ούτε ένα ξεδοντιασμένο "θηρίο", όπως το Ιράκ. Οι "ψηφιακές" μεραρχίες είναι για να τις περιφέρεις στις παρελάσεις και να τρομάζεις τον κόσμο. Δεν είναι για να τις βάζεις στις λάσπες να πολεμάνε. Κάθε νέα μέρα που περνάει μέχρι την κατάληψη του Ιράκ ενθαρρύνει κάποιους ν' αντιδράσουν. Κάθε νέο πτώμα Αμερικανού αποθρασύνει κάποιους. Λαοί κρατών ισχυρών όπως η θηριώδης Ρωσία, η Γερμανία ή η Γαλλία αρχίζουν και δεν φοβούνται τις ΗΠΑ. Αρχίζουν κι απαιτούν από τις ηγεσίες τους την ανυπακοή απέναντι στην αμερικανική "λαίλαπα".

Την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ χάνουν και φίλους. Αυτοί οι οποίοι υποστηρίζουν τον ανθρωπισμό και την αφιλοκέρδεια των ΗΠΑ όλο και θα μειώνονται. Κάθε νέο πτώμα παιδιού χαλάει τα επιχειρήματα περί ανθρωπισμού. Κάθε νέο συμβόλαιο που συνάπτει ως κατακτητής η αμερικανική κυβέρνηση με αμερικανικές εταιρείες χαλάει τα επιχειρήματα περί αφιλοκέρδειας. Μια "αφιλο­κέρδεια" που τείνει να γίνει ανέκδοτο με τις καθημερινές "γυφτιές" των "φραγκοφονιάδων".

Τόλμησαν οι καραγκιόζηδες και ζήτησαν να μοιράσουν οι ίδιοι την ανθρωπιστική βοήθεια που έστειλαν οι λαοί στο Ιράκ. Θέλουν να κάνουν ιμπεριαλισμό και θέλουν να το κάνουν "τζάμπα". Με το υστέρημα του Έλληνα, του Ιταλού κλπ., που θέλησαν να βοηθήσουν τον ιρακινό λαό, οι Αμερικανοί θέλουν να κάνουν τους απελευθερωτές και τους ευεργέτες. Ούτε μερικά εμφιαλωμένα νερά δεν θέλουν ν' αγοράσουν, προκειμένου να διατηρήσουν στοιχειωδώς "λαμπερή" την εικόνα τους. Αν σ' αυτές τις μικρότητες προσθέσει κάποιος και την αποτυχία τους στο επικοινωνιακό παιχνίδι, αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι ο αντιαμερικανισμός έχει μεγάλες πιθανότητες να γίνει παγκόσμιο φαινόμενο. Αν μάλιστα σκεφτεί κάποιος ότι σκότωσαν εν ψυχρώ και δημοσιογράφους, αντιλαμβάνεται το πρόβλημά τους. Οι δημοσιογράφοι θα τους "θάψουν" σε όλον τον κόσμο. Θα τους "θάψουν" σε έναν εξοργισμένο και προκατειλημμένο μ' αυτούς κόσμο, που θέλει να τους δει "θαμμένους".

Ο "αετός" όχι μόνον είναι καθηλωμένος στη Γη κι αδύναμος να πετάξει, αλλά είναι και γυμνός. Φαίνεται πλέον η μορφή του. Φαίνεται ότι όχι απλά δεν είναι ένας υπερευφυής "αετός", αλλά δεν είναι ούτε καν ένας στοιχειωδώς έξυπνος "λέοντας". Είναι ένα κοινό και κουτό "γαϊδούρι", που θέση έχει στο Μεσαίωνα και όχι στο σημερινό υπερσύνθετο περιβάλλον. Γιατί; Γιατί, αν ήταν ευφυής "αετός", δεν θα κυλιόταν στις λάσπες του Ιράκ. Αν κάτω από τα "αετίσια" φτερά υπήρχε κορμί "λέοντα", θα ενεργούσε μ' έναν συγκεκριμένο τρόπο, έστω κι αν αυτό ήταν λάθος για έναν καθαρό "αετό". Τι θα έκανε; Θα κατέστρεφε μόνος του και χωρίς την "αγέλη" ένα κράτος που απειλούσε τα συμφέροντα του αμερικανικού λαού. Θα κατέστρεφε όμως κάτι το "αναλώσιμο" και όχι κάτι το αναντικατάστατο, που η καταστροφή του θ' απειλούσε τα εθνικά του συμφέροντα. Ως "λέοντας" δηλαδή θα ενεργούσε με βάση το γενικό εθνικό συμφέρον των ΗΠΑ.

Σήμερα αυτό δεν συμβαίνει. Το "γαϊδούρι" δεν μπαίνει στο Ιράκ για το συμφέρον του αμερικανικού λαού. Μπαίνει, για να κάνει πλουσιότερους τους ισχυρούς των ΗΠΑ και κανέναν άλλον. Οι φτωχοί Αμερικανοί πληρώνουν μόνον με το αίμα των παιδιών τους. Μαύροι και ισπανόφωνοι Αμερικανοί στρατιώτες παρελαύνουν καθημερινά από τις τηλεοράσεις μας; Κάτι θεόφτωχοι κι αγράμματοι Washington και Jimenez. Φτωχοί, που κατατάχτηκαν στο στρατό για ένα σίγουρο μεροκάματο και που ξαφνικά βρέθηκαν στο "μάτι" του κυκλώνα. Πού είναι τα παιδιά του Harvard και του Yale; Πού είναι τα παιδιά των Αγγλοσαξόνων; Τα clean cut και politically correct "διαμάντια" των ΗΠΑ. Η δική τους πατρίδα δεν είναι αυτή που πολεμάει; Αυτοί γιατί δεν πήγαν ν' "απελευθερώσουν" το Ιράκ; Περιμένουν να γεράσουν, για να γίνουν "γεράκια"; Σαν τον πολεμοχαρή Γούλφοβιτς, που, όταν οι Αμερικανοί πολεμούσαν στο Βιετνάμ, αυτός παρίστανε τη "μαζορέτα";

Πού "χορεύουν" σήμερα αυτά τα παιδιά, τη στιγμή που οι φτωχοί Αμερικανοί παριστάνουν τους στρατιώτες των ιμπεριαλιστών; Ποιανού σκύλου αγωνίζονται να διασφαλίσουν τα νομικά δικαιώματα; Ποια καφετέρια "κυνηγάνε", επειδή δεν είχε την "ευαισθησία" να ενημερώσει τους πελάτες της ότι ο καυτός καφές που σερβίρει είναι πράγματι καυτός; Γι' αυτόν τον λόγο χαρακτηρίζουμε το "γαϊδούρι" κουτό. Βαστάει τα πλούσια "βλαστάρια" του στο απυρόβλητο και τους φτωχούς στον πόλεμο. Διατηρεί το πλούσιο "κεφάλι" του δροσερό στον κλιματιζόμενο χώρο των ΗΠΑ και βάζει τα φτωχά "πόδια" του στις καυτές έρημους της Μέσης Ανατολής. Αυτό όμως είναι επικίνδυνο για την "υγεία" του. Με τις ενέργειές του θα το μισήσουν όχι μόνον οι εχθροί του, αλλά και οι φτωχοί Αμερικανοί. Αυτοί οι οποίοι κοιμούνται και ξυπνάνε με την αγωνία μήπως δουν κάποιον στρατιώτη με τσάντα να ψάχνει το σπίτι τους, για να τους ανακοινώσει αυτό που φοβούνται. Να τους ανακοινώσει ότι έχουν "δέμα" να παραλάβουν.

Ήδη με την απαράδεκτη συμπεριφορά τους άρχισαν να τους μισούν οι πάντες. Ακόμα κι αυτοί που αγνόησαν την παγκόσμια κοινότητα και τους ακολούθησαν. Άρχισαν να τους μισούν οι σύμμαχοί τους Βρετανοί. Άρχισαν να τους μισούν σε όλα τα επίπεδα. Από τους απλούς Βρετανούς στρατιώτες, που υποπτεύονται ότι για "πλάκα" κάνουν "λάθη" οι Αμερικανοί πιλότοι και τους σκοτώνουν, μέχρι τους ισχυρούς Βρετανούς, που περιμένουν στο Λονδίνο να εισπράξουν κέρδη και τα οποία δεν έρχονται. Ο αμερικανικός "αετός" τους "ρίχνει" στη μοιρασιά κι αυτό δεν το ανέχονται. Δεν ανέχονται να πολεμάνε οι Βρετανοί και τα χρυσοφόρα συμβόλαια του πετρελαίου ή της ανοικοδόμησης του Ιράκ να τα μοιράζονται μεταξύ τους οι αμερικανικές πολυεθνικές. Με τις ηλιθιότητές του το "γαϊδούρι" μισήθηκε από τους συνενόχους του και, αν καταφέρει και μισηθεί και από τον αμερικανικό λαό, θα έχουμε νέο παγκόσμιο ρεκόρ βλακείας. Αν καταφέρει και κάνει αντιαμερικανούς τους ίδιους τους Αμερικανούς, οι "εγκέφαλοί" του θα έχουν μια σίγουρη θέση στην ιστορία.

Μόνοι τους να προσπαθούσαν να καταστρέψουν τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, δεν θα τα κατάφερναν τόσο καλά. Στα καλά καθούμενα πέταξαν μια τεράστια πέτρα στον αέρα και αυτήν έπεσε στο κεφάλι τους. Γι' αυτό επιμένουμε στην έννοια της βλακείας. Είναι τόσο βλακώδης αυτή η εκστρατεία, που μόνον ένας Ντόναλντ θα μπορούσε να τη σκεφτεί. Ένας Ντόναλντ όμως του Walt Disney. Ένας Ντόναλντ αυτοκράτορας με στρατηγούς τον Χιούη, τον Λιούη και τον Ντιούη.  Εδώ βρίσκεται και η διαφορά με την πραγματικότητα. Τον Ντόναλντ των καρτούν θα φροντίσει ο Walt Disney να τον σώσει ο πλούσιος και πονηρός θείος του. Τον Ντόναλντ Ράμσφελντ δεν θα τον σώσει τίποτε. Θα πληρώσει σύντομα το άθλιο κάθαρμα. Το βδελυρό κτήνος. Ο κομπλεξικός εξουσιαστής, που δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει το κόμπλεξ κατωτερότητας που του εμφύτεψαν οι Αγγλοσάξονες. Που δεν κατάφερε να ξεπεράσει ποτέ την πείνα, την αγραμματοσιά και τη δυσωδία της οικογένειάς του την ώρα που πρωτοαντίκριζε την αμερικανική ακτή.

Αυτός λοιπόν ο βλάκας, επειδή από τύχη του δόθηκε τεράστια εξουσία, ξαφνικά νόμισε ότι έγινε Θεός. Ο βλάκας, που όχι απλά δεν γνωρίζει τον πολύπλοκο Θουκυδίδη, αλλά ούτε καν την απλή ιστορία των ανθρώπων. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί, αν γνώριζε στοιχειωδώς την ιστορία των αυτοκρατοριών, θα ήταν πιο προσεκτικός. Θα είχε φοβίες με τον χώρο όπου σήμερα δοκιμάζεται η αντοχή των ΗΠΑ. Φοβίες, που πάντα δημιουργεί η ιστορία, εξαιτίας της τάσης της να επαναλαμβάνεται με απόλυτο τρόπο.

Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί η δυναμική η οποία προέκυψε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης έκανε την κατάσταση επικίνδυνη για τις ΗΠΑ. Τις οδηγούσε στη μονοκρατορία και άρα μεταμόρφωνε σταδιακά τον χριστιανισμό σε αυτοκρατορία με κέντρο την Ουάσιγκτον. Οι αυτο­κρατορίες, επειδή ακριβώς ερεθίζουν τους λαούς, είναι δύσκολες στο χειρισμό τους. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για στοιχειώδη γνώση της ιστορίας και φοβίες που προκύπτουν όταν τα δεδομένα μοιάζουν μεταξύ τους.

Η αρχαία ρωμαϊκή αυτοκρατορία —και στο απόγειο της δύναμής της, επί Τραϊανού— είχε ακριβώς τα ίδια προβλήματα. Αναζητούσε εχθρό και λόγο ύπαρξης, προκειμένου να μην διαλύσει από εσωτερικές αντιδράσεις. Αναζητούσε τρόπο, για να "παγιδεύσει" τους λαούς πάνω στην "πλατφόρμα" της. Αναζητούσε εχθρό, για να παρασύρει τους λαούς κάτω από τα "λάβαρά" της. Να τους παρασύρει πριν αυτοί μεταμορφωθούν σε "λέοντες" κι απειλήσουν τον ρωμαϊκό "ίππο". Ευφυείς αυτοκράτορες σε ανάλογες συνθήκες δεν απέφυγαν τα λάθη. Ο ίδιος ο Τραϊανός παραλίγο να διαλύσει την αυτοκρατορία με την εκστρατεία κατά των Πάρθων. Πού βρίσκονταν οι Πάρθοι; Στο σημερινό Ιράκ.

Αν σκεφτεί κάποιος τα δεδομένα, θα καταλάβει γιατί θα έπρεπε οι Αμερικανοί να είναι πιο προσεκτικοί. Στους βάλτους του Ιράκ έχουν "παγιδευτεί" θηρία. Θηρία πραγματικά έξυπνα, επικίνδυνα κι αιμοσταγή. Αφελή "γαϊδούρια" σαν τις ΗΠΑ έπρεπε να θεωρούν "στοιχειωμένο" το μέρος εκείνο και να μην το πλησιάζουν. Εκκλησάκι βλέπεις σε μια επικίνδυνη στροφή του δρόμου και ενστικτωδώς κόβεις ταχύτητα, για να μην έχεις την άσχημη τύχη του προηγούμενου. Οι αμετροεπείς, αλαζόνες και άσχετοι "πλανητάρχες" της Ουάσιγκτον ούτε αυτήν την ενστικτώδη αντίδραση δεν είχαν. Ακόμα κι αν δεν τους έφτανε η γνώση για ν' αποφύγουν το Ιράκ, θα έπρεπε να το κάνουν από δεισιδαιμονία και μόνο. Δεν το απέφυγαν και θα το πληρώσουν.

Και έτσι φτάνουμε στο δια ταύτα της υπόθεσης. Τι θα γίνει στο άμεσο μέλλον; Τι θα γίνει στην μετά τον πόλεμο εποχή; Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα και τα περίπλοκα. Σύμφωνα με τα όσα περιγράψαμε μέχρι τώρα, θα υπέθετε κανείς ότι, εξαιτίας της αλλαγής των συμπεριφορών στη Μέση Ανατολή, θα ισχυροποιούνταν οι Ευρωπαίοι. Θα κατέρρεαν οι "πυλώνες" της αμερικανικής πολιτικής και θα επωφελούνταν οι Ευρωπαίοι. Με σίγουρο το "πιάτο" της Μέσης Ανατολής θα διεκδικούσαν με σοβαρές πιθανότητες την "πλανηταρχία". Με σίγουρο και δίπλα στην "αυλή" τους το "πιάτο" της Μέσης Ανατολής θα μπορούσαν οι ίδιοι να ρυθμίζουν την ανάπτυξη και άρα τη μελλοντική συμπεριφορά της Κίνας. Αυτό το προφανές είναι λάθος. Οι Αμερικανοί είναι ισχυροί σ' αυτό το επίπεδο και κανένας λαός σήμερα δεν θα τολμούσε να επωφεληθεί σε επίπεδο κράτους εις βάρος τους. Οι "λέοντες" αντιλαμβάνονται το λάθος του "αετού", αλλά δεν τολμούν να το εκμεταλλευτούν στο βαθμό που θα τον απειλήσει.

Οι "τρόικες" δεν είναι κάτι που θα τον ανησυχήσουν. Λίγο παραπάνω θα αδικήσει τον έναν (Γαλλία), λίγο παραπάνω θα ευνοήσει τον άλλον (Ρωσία) και ο τρίτος (Γερμανία) θα χαίρεται που ξεπέρασε την κρίση χωρίς απώλειες. Δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα για έναν "αετό" από το να διασπάσει συμμαχία "λεόντων". Τα πάντα είναι θέμα "τροφής". Παίζεις με την τροφή τους και σ' ακολουθούν σαν πιστά και υπάκουα σκυλάκια. Απλά, αν στη χειρότερη περίπτωση δεν το καταφέρει μέσω της διπλωματίας, θ' αλλάξει τακτική και θα περάσει στο "χτύπημα" και πάλι εναντίον συγκεκριμένου "ταραξία" και όχι εναντίον όλων. Ένα "χτύπημα", που θα έχει τα αποτελέσματα τα οποία δεν έφερε η αρνητική διπλωματία. Ο "αετός" δηλαδή μπορεί σήμερα να είναι παγιδευμένος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι επικίνδυνος. Κανένας δεν θα τολμήσει να τον απειλήσει τώρα, που είναι με την "πλάτη" στον τοίχο κι αποφασισμένος ν' αγωνιστεί για την επιβίωσή του. Τα πυρηνικά του όπλα είναι πάντα διαθέσιμα, αν αντιληφθεί "λέοντα" να τον πλησιάζει και καθώς είναι "γαϊδουρόμυαλος", είναι ακόμα πιο επικίνδυνος κι απρόβλεπτος.

Ταυτόχρονα οι Άραβες είναι πολύ αδύναμοι για να μπορέσουν να αυτοδιαχειριστούν τον πλούτο τους και να παίξουν ρυθμιστικό ρόλο σ' αυτό το επίπεδο. Η δύναμη που έχουν στα χέρια τους είναι μεγάλη, αλλά δύσκολα θ' αφεθούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Είναι δύσκολο ν' αφεθούν να διαλέξουν μόνοι τους τον μελλοντικό "πλανητάρχη". Οι Αμερικανοί είναι έτοιμοι να τους πνίξουν στο αίμα, αν αντιληφθούν τέτοιου είδους προθέσεις και φιλοδοξίες. Θα στηρίξουν τα πιο απάνθρωπα καθεστώτα με όλα τα μέσα, για να υποτάξουν τους Άραβες. Μέσα σε μια στιγμή θα ξεχάσουν τη "δωρεά" της δημοκρατίας και θα τους οδηγήσουν σε καταστάσεις τύπου Αφγανιστάν. Έχοντας και μια πάγια άποψη περί τρομοκρατίας, θα ξεκινήσουν μια δολοφονική δραστηριότητα άνευ προηγουμένου.

Θα υπέθετε κάποιος ότι οι Αμερικανοί τη "γλίτωσαν" και πάλι χάρη στη δύναμή τους. Αυτό είναι λάθος. Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα γι' αυτούς. Τα πράγματα είναι τραγικά χειρότερα και για τον κόσμο στον οποίο είναι πρωταγωνιστές. Δεν κινδυνεύει μόνον ο ιμπεριαλισμός τους, αλλά και ο ίδιος ο χριστιανισμός. Απλά αυτό δεν είναι εύκολα ορατό. Γιατί; Γιατί τα επίπεδα στα οποία εξελίσσονται οι καταστάσεις είναι αρκετά περίπλοκα κι απαιτούνται ειδικές γνώσεις για να τα κατανοήσει κάποιος. Γι' αυτόν τον λόγο κάναμε τόσο εκτεταμένη αναφορά στον Πελοπον­νησιακό Πόλεμο. Γι' αυτόν τον λόγο επιμέναμε στην άποψη ότι οι Αμερικανοί έπρεπε να γνωρίζουν και να σέβονται το έργο του Θουκυδίδη σαν ευαγγέλιο. Έκαναν λάθη τρομερά και τώρα η τύχη τους εξαρτάται από την ποιότητα της γνώσης των αντιπάλων τους. Αρκεί να γνωρίζει κάποιος τι να κάνει και μπορεί να τους διαλύσει στην κυριολεξία. Να τους κάνει χάρη, αν τους αφήσει απλά να επιβιώσουν. Αυτό το οποίο δεν μπορούν να κάνουν εκτεταμένες συμμαχίες "λεόντων", μπορεί να το κάνει ακόμα κι ένας άνθρωπος από μόνος του. Αρκεί να ξέρει τι να κάνει και πώς να το κάνει.

Τι σημαίνουν όλα αυτά τα περίεργα; Το εξής απλό. Οι Αμερικανοί, για να κατακτήσουν το Ιράκ, επιχείρησαν να κάνουν "άλμα" στον σχεδιασμό. Όμως, από τη στιγμή που τίποτε από αυτά τα οποία θα "θεμελίωναν" τη "Νέα Τάξη" τους δεν έπιασε, ευνόητο είναι ότι ο σχεδιασμός τους είναι "κενό γράμμα". Θεωρείται ως "μη γενόμενο". Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι πράξεις τους εντάσσονται στην παλαιά Τάξη Πραγμάτων. Ο "ελληνικός κόσμος" του χριστιανισμού δεν μεταλλάχθηκε σε "μακεδονική αυτοκρατορία" των ΗΠΑ. Ο "ελληνικός κόσμος", ο οποίος δεν επιτρέπει χερσαία χτυπήματα, δεν μεταλλάχθηκε σε "μακεδονική αυτοκρατορία", που τα επιτρέπει. Σημαίνει ότι αυτοί μπορεί να είδαν τους εαυτούς σαν "Αλέξανδρους", που θέλουν να οδηγήσουν τον κόσμο από τη μία κατάσταση σε μια άλλη εναντίον κάποιων νέων εχθρών, αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Άρα, από τη στιγμή που αυτά τα οποία επιχείρησαν δεν απέκτησαν τη σημασία που θα έπρεπε και ταυτόχρονα οι ίδιοι "κινήθηκαν" πραγματικά, η "κίνησή" τους είναι "κίνηση" που εντάσσεται στον προηγούμενο κόσμο. Είναι σαν ν' αποφασίζεις να πηδήξεις από ένα κτίριο, επειδή μόνος σου αποφάσισες ότι είναι ισόγειο. Είτε είναι ισόγειο είτε πολυώροφο, αν πηδήξεις, πήδηξες. Από εκεί και πέρα η κατάληξη θα είναι αυτή η οποία θα δείξει αν είχες δίκιο ή άδικο. Η κατάληξη θα δείξει αν παραμένει το καθεστώς του "πολυώροφου" ή αν αυτό άλλαξε κατόπιν δικών σου ενεργειών. Μέχρι τότε το μόνο που ισχύει ως γεγονός είναι ότι πήδηξες.

Τι σχέση έχει αυτό το παράδειγμα με την κατάσταση που περιγράψαμε; Την εξής απλή. Οι Αμερικανοί δημιούργησαν μια νεφελώδη κατάσταση, την οποία αντιλήφθηκαν ως Νέα Τάξη. Πιο πολύ "έπεισαν" τους εαυτούς, παρά όλους τους άλλους. Παρασυρμένοι από τη λανθασμένη εκτίμηση, εγκατέλειψαν την παλιά και ασφαλή τους θέση και κινήθηκαν, νομίζοντας ότι είναι "καλυμμένοι". Όταν λοιπόν θα πέσει αυτή η εφήμερη "αντάρα" που παριστάνει τη Νέα Τάξη, θ' αποκαλυφθούν στους λαούς και θα είναι εκτεθειμένοι. Θα είναι εκτεθειμένοι, γιατί λειτούργησαν ως αυτοκρατορία εις βάρος ενός κόσμου τον οποίο εξελλήνισαν μόνοι τους. Από άγνοια νόμισαν ότι κάνουν εκστρατεία όμοια με του Αλεξάνδρου, ενώ στην πραγματικότητα κάνουν εκστρατεία όμοια μ' αυτήν του Τραϊανού. Από άγνοια νόμισαν ότι μπαίνουν επικεφαλής του ελληνικού κόσμου —εξασφαλίζοντας τη συνενοχή του—, ενώ στην ουσία κινούνται μόνοι τους ως επικεφαλής αυτοκρατορίας. Από άγνοια νόμισαν ότι αυτός ο ελληνικός κόσμος είναι σύμμαχός τους, ενώ στην πραγματικότητα βρίσκεται απέναντί τους και μάλιστα απόλυτα εχθρικός.

Αυτό είναι το μέγα λάθος τους. Οι Αμερικανοί αποφάσισαν ότι μπήκαν σε μια Νέα Τάξη, που θα τους επέτρεπε να κινηθούν ως χερσαίο "είδος". Κινήθηκαν κι αυτό αρκεί. Από τη στιγμή που δεν έπιασε ο σχεδιασμός τους, στην πραγματικότητα κινήθηκαν με λάθος τρόπο για τη "φύση" τους σε ένα περιβάλλον που δεν άλλαξε. Είναι σαν τον άνθρωπο του παραδείγματός μας, που έκρινε λάθος το ύψος του κτιρίου και αφού πήδηξε, δεν υπάρχει τρόπος ν' αλλάξει την πράξη του. Δεν μπορεί ν' αλλάξει τη "φύση" του, επειδή έκανε λάθος στην κρίση του. Ο "αετός" έκανε λάθος εκτίμηση και κατέβηκε στη Γη να παλέψει. Το Ιράκ γι' αυτόν τον λόγο είναι μια νέα "σικελική εκστρατεία". Οι Αμερικανοί, όπως συνέβη και με τους Αθηναίους της αρχαιότητας, δεν κατάλαβαν τι έγινε και εξανέμισαν το πλεονέκτημα του "αέρα".

Όμως, από τη στιγμή που κάνουν το λάθος και ξεκινάνε κατακτητική δραστηριότητα και ταυτόχρονα διαχειρίζονται την "πλανηταρχία", είναι ένας "ίππος" όμοιος με τους μεγάλους "ίππους" του παρελθόντος. Είναι ένας αυτοκρατορικός "ίππος", που πρέπει να φερθεί ως "ίππος", αν θέλει να επιτύχει τους στόχους τους οποίους έθεσε. Είναι ένας "ίππος" όμοιος μ' αυτούς της Περσίας ή της Ρώμης. Ο Μπους δεν διαφέρει από τον Δαρείο της αρχαιότητας. Δεν διαφέρει από αυτόν που προκάλεσε το σύνολο του ελεύθερου και δημοκρατικού ελληνικού κόσμου. Δεν έχει σημασία αν οι Αμερικανοί ξεκίνησαν από τη "φωλιά" τους ως "αετοί". Από τη στιγμή που δεν φέρονται ούτε ως "αετοί" ούτε ως "λέοντες", φέρονται ως "ίπποι" κι αυτό είναι επικίνδυνο γι' αυτούς. Είναι επικίνδυνο, γιατί θα βρίσκονται διαρκώς σε εμπόλεμη κατάσταση και άρα θα διατηρούν την αντιαμερικανική "πλατφόρμα" μόνιμα ενεργή. Θα εγκλωβιστούν στο Ιράκ και άρα θα διατηρούν ενεργό το πολεμικό "μέτωπο" με όλους τους εχθρούς τους και όχι μόνον με τους Ιρακινούς.

Όποιος πιστεύει ότι ο πόλεμος τελείωσε επειδή οι Αμερικανοί νίκησαν τον στρατό του Ιράκ κάνει λάθος. Ο πόλεμος, όταν πρόκειται για κατάκτηση, δεν τελειώνει εκεί. Κάπου εκεί αρχίζει. Ακόμα και να σου χαρίσουν μια χώρα, θα πρέπει ανά πάσα στιγμή να μπορείς να την ελέγχεις κι αυτό σημαίνει πόλεμο. Γι' αυτόν τον λόγο οι στρατοί κατοχής ποτέ δεν σταματάνε να πολεμάνε. Όπως οι Εβραίοι νόμισαν ότι νίκησαν τους Άραβες μέσα σε λίγες μέρες κι ακόμα κουβαλάνε φέρετρα, έτσι νομίζουν και οι Αμερικανοί σήμερα.

 Αγνοούν το πλέον βασικό. Αγνοούν ότι οι στρατοί κατοχής βρίσκονται σε μόνιμη εμπόλεμη κατάσταση, άσχετα αν απέναντί τους υπάρχει τακτικός στρατός ή ρακένδυτοι "τρομοκράτες". Ακόμα κι όταν αναγνωριστεί από τους πάντες η στρατιωτική τους νίκη, οι στρατιώτες τους θα κινδυνεύουν. Θα κινδυνεύουν στο φυλάκιο, στον στρατώνα ή στην έξοδό τους στην πόλη. Θα κινδυνεύουν από τους πάντες. Από ένα μικρό παιδί, που θα τους μισεί για την ορφάνια του και θα θέλει ν' ανατιναχτεί μαζί τους μέχρι την οποιαδήποτε πόρνη, που έχασε εξαιτίας τους δικό της άνθρωπο.

Οι Αμερικανοί γι' αυτόν τον λόγο δεν έπρεπε ούτε καν να σκεφτούν να κατακτήσουν του Ιράκ. Είναι θέμα χρόνου ν' αρχίσουν τα εγκλήματα του στρατού κατοχής κι αυτό θα ερεθίζει σε μόνιμη βάση τη διεθνή κοινότητα. Είναι υποχρεωμένοι οι στρατοί κατοχής να κάνουν αυτά τα εγκλήματα, γιατί σε άλλη περίπτωση θα "ακυρώσουν" τη νίκη τους στο τακτικό στρατιωτικό επίπεδο. Είναι υποχρεωμένοι όμως να θρηνούν και θύματα σε μια εποχή που δεν μπορούν να τα δικαιο­λογήσουν στο λαό τους. Αν δεν είναι διατεθειμένοι να τα κάνουν όλα αυτά, θα πρέπει να φύγουν την επόμενη μέρα από την κατάκτησή τους.

Ήδη άρχισαν τις εγκληματικές πρακτικές του παρελθόντος. Του παρελθόντος των "ίππων", που μισεί η ανθρωπότητα. Απλοϊκές και σκληρές πρακτικές που θα τους φορτώσουν άπειρα εγκλήματα και θα τους κάνουν μισητούς σ' ολόκληρο τον πλανήτη. Πολλοί αναρωτιούνται, για παράδειγμα, γιατί υπάρχει αυτή τη στιγμή το χάος στο Ιράκ. Γιατί οι Αμερικανοί αφήνουν κάποιους Ιρακινούς να λεηλατούν τα πάντα και να υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας. Αυτό, για κάποιον που έχει γνώσεις, είναι απόλυτα φυσικό. Το χάος δεν προέκυψε από αδυναμία των Αμερικανών να αστυνομεύσουν τις πόλεις που κατάκτησαν. Το χάος το προκάλεσαν οι ίδιοι, γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή. Το χάος είναι μια από τις κλασικές πολιτικές των "ίππων". Όταν ένας εισβολέας μπαίνει σε μία χώρα, πρέπει οπωσδήποτε να εξασφαλίσει τη συμμαχία μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού. Ο στρατός σε μια τέτοια περίπτωση δεν φτάνει από μόνος του για τίποτε. Είναι μια ξένη σταγόνα σε έναν εχθρικό ωκεανό.

 Αυτό που δίνει σε κάποιον τη δυνατότητα κατάκτησης δεν είναι ο στρατός, αλλά ο φιλικός πληθυσμός που θα συνεργαστεί μαζί του. Αυτός, που με το μέγεθός του θα δώσει στον εισβολέα τη δυνατότητα να ασκεί πολιτική πάνω στην "πλάτη" του. Ο στρατός, δηλαδή, για να έχει λειτουργική αξία, θα πρέπει να προσαρμοστεί στις ανάγκες και τα συμφέροντα κάποιου πληθυσμού. Είτε αυτός ο πληθυσμός είναι ομοεθνείς έποικοι είτε σύμμαχοι ανάμεσα στους κατακτημένους. Ο στρατός είναι ένα πολύτιμο "σαμάρι", που όμως έχει αξία μόνον αν καταφέρει και προσαρμοστεί σε ένα μεγάλο "σώμα". Δεν διατηρεί τη Βόρεια Ιρλανδία στην κατοχή της Βρετανίας ο στρατός της. Ο πληθυσμός των εποίκων προτεσταντών τη διατηρεί. Ο πληθυσμός, που δίνει αξία και ρόλο στο βρετανικό στρατό. Δεν κρατά τα κατεχόμενα στην Παλαιστίνη ο ισραηλινός στρατός. Τα κατεχόμενα τα κρατά ο πληθυσμός των εποίκων, οι οποίοι προστατεύονται από τον ισραηλινό στρατό. Χρειάζεται ισχυρό "σώμα", για να πάρει αξία η σιδερένια "πανοπλία".

Για τους Αμερικανούς το ιδανικό θα ήταν να συνεργαστεί μαζί τους μια από τις μεγάλες μειονότητες του Ιράκ. Μια από τις μειονότητες που "μοιάζει" με τις δυτικές αστικές τάξεις και άρα έχει την απαραίτητη ιδεολογική "συγγένεια" με τους εισβολείς, που παριστάνουν τους εμπόρους της δημοκρατίας. Από εκεί και πέρα ήταν εύκολο να προστατεύσουν το σύστημα και τις υποδομές του και να γίνουν κυρίαρχοι χωρίς κόστος. Ν' αντικαταστήσουν με "φίλους" τους τούς ηττημένους στη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού και να πάρουν τα συμβόλαια από τη νέα κυβέρνηση, που θα είναι απόλυτα ελεγχόμενη από αυτούς. Να αλληλομισούνται μεταξύ τους μεγάλες μερίδες πληθυσμών και οι Αμερικανοί να παριστάνουν εκ του ασφαλούς τους διαιτητές και τους προστάτες των δημοκρατικών δυνάμεων του Ιράκ.

Οι Αμερικανοί ό,τι έκαναν ήταν λάθος. Δεν μελέτησαν όσο θα έπρεπε την περίπτωση του Ιράκ και έκαναν στρατηγικά σφάλματα. Σφάλματα, που δεν τους επέτρεψαν να εξασφαλίσουν τη συμμαχία αυτών που τους βόλευαν. Στην πραγματικότητα επιτέθηκαν σε λάθους ανθρώπους. Επιτέθηκαν σ' αυτούς που τους "μοιάζουν" και είναι αυτοί οι οποίοι συνθέτουν το κοσμικό "Μπάαθ". Επιτέθηκαν στους "κοσμικούς", που κατανοούν την έννοια της δημοκρατίας, προκει­μέ­νου να υποβοηθήσουν τους φανατικούς μουσουλμάνους, οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται τα πράγ­μα­τα με τον ίδιο τρόπο. Κατέστρεψαν αυτούς που θέλουν ν' "αγοράσουν" δημοκρατία και επιδιώκουν να "πουλήσουν" δημοκρατία σ' αυτούς που δεν τη θέλουν. Ακόμα όμως κι αυτήν τη λανθασμένη επιλογή δεν κατόρθωσαν να τη θέσουν σ' εφαρμογή. Δεν μπόρεσαν να παρασύρουν τους Σιίτες. Δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν τα ένστικτά τους.

Από τη στιγμή λοιπόν που οι Αμερικανοί ήταν εισβολείς, χωρίς να τους ακολουθούν μιλιούνια Αμερικανών εποίκων και ταυτόχρονα δεν εξασφάλισαν τη συμμαχία των Σιιτών, δεν είχαν πολλές επιλογές, εφόσον επέμεναν να εγκατασταθούν στο Ιράκ. Έπρεπε να ενθαρρύνουν το χάος. Γιατί; Γιατί το χάος θα τους κάνει ανεκτούς στο κρίσιμο διάστημα μετά τη στρατιωτική νίκη, εφόσον αυτοί θα είναι η μόνη οργανωμένη δύναμη σ' έναν χώρο ο οποίος έχει ανάγκη την οργάνωση αυτήν. Αν εξασφαλίσουν αυτήν την πίστωση χρόνου, είναι εύκολο να διαχειριστούν το χάος.

Πώς γίνεται αυτό; Με τον εξής απλό τρόπο. Το χάος οδηγεί στο τυφλό έγκλημα κι αυτό είναι κάτι που προκαλεί συλλογικές αντιδράσεις. Κάποιοι επιθυμούν συλλογικά να επωφεληθούν από αυτό το χάος και κάποιοι άλλοι επιθυμούν επίσης συλλογικά να προστατεύσουν τις περιουσίες τους. Όλα αυτά όμως, επειδή γίνονται ανοργάνωτα, οδηγούν σε εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις. Το έγκλημα γεννά έγκλημα. Ο κλέφτης θα σκοτώσει έναν ιδιοκτήτη και θ' αναγκάσει τους όμοιούς του να σκοτώνουν κλέφτες. Από εκεί και πέρα όλα είναι θέμα διαχείρισης του εγκλήματος. Προβάλεις εγκλήματα και ιδιότητες που σε συμφέρουν. Αν οι περισσότεροι κλέφτες είναι Σιίτες —γιατί είναι και οι πιο φτωχοί— αυτό το "τονίζεις". Αν οι περισσότεροι "νοικοκυραίοι" είναι Σουνίτες —γιατί είναι και οι πιο πλούσιοι— το "τονίζεις" επίσης. Όταν τα πράγματα φτάσουν στα όρια, καλείς τις ηγεσίες τους για να διαπραγματευτείς μαζί τους. Παριστάνεις τον προστάτη της κοινωνικής ειρήνης και του λαού. Και μόνον που θα καθίσουν στο ίδιο τραπέζι με εσένα, έχεις επιτύχει μια μεγάλη νίκη. Από εκεί και πέρα με λίγη διαφθορά, με λίγες αποφάσεις που δεν συμφέρουν τον λαό, μπορείς να κρατήσεις αυτές τις ηγεσίες υπό την ομηρία σου.

Ηγεσίες, που θα παρασυρθούν στις πρακτικές σου και επειδή συνεργάστηκαν, θα χάσουν τη συμπάθεια αυτών των οποίων ηγούνται. Είναι θέμα χρόνου, αν αυτοί —τους οποίους ο λαός υποπτεύεται για προδοσία— ευνοηθούν στο προσωπικό επίπεδο, να σ' έχουν ανάγκη. Είναι θέμα χρόνου αυτοί οι οποίοι θα διοριστούν στον κρατικό μηχανισμό και θα πληρώνονται από εσένα, να κάνουν τα θελήματά σου. Αυτά επιδιώκουν οι Αμερικανοί μέσα στο Ιράκ. Να δημιουργήσουν ανάμεσα στις κοινωνικές δυνάμεις τούς "προτεστάντες" που τους βολεύουν. Το θέμα είναι ότι, άσχετα αν αυτά είναι καλές κινήσεις για έναν "ίππο", είναι λάθος για έναν "αετό". Έναν "αετό", που δεν θα μπορεί να δικαιολογήσει τα καθημερινά εγκλήματα και την καθημερινή καταστολή. Έναν "αετό", που παριστάνει τον προστάτη της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Αν σ' αυτό το μέγα λάθος προσθέσει κάποιος ότι οι δημοκρατικοί για λόγους ιμπεριαλιστικούς ρίσκαραν με τον εκτεταμένο εξελληνισμό του κόσμου, τα πράγματα γίνονται οριακά επικίνδυνα. Γιατί; Γιατί ο κόσμος αποκτά "πτητική" τάση και ταυτόχρονα έχει αντιαμερικανικά χαρακτηριστικά.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι ΗΠΑ από άγνοια δημιούργησαν τα δεδομένα που "γεννούν" Αλέξανδρο. Έκαναν το λάθος των Αθηναίων. Ομογενοποίησαν έναν χώρο, που είναι ασφαλής για την εξουσία μόνον όταν είναι ανομοιογενής. Δίνουν τη δυνατότητα σε κάποιον άλλον να περάσει στο "βήμα" του Αλέξανδρου. Δίνουν τη δυνατότητα σε κάποιον εχθρό τους να εκμεταλ­λευτεί τον αντιαμερικανισμό. Οι επικεφαλείς του νέου "ελληνικού κόσμου" παγιδεύτηκαν κι επιτρέπουν σε κάποιον άλλο να κάνει το "άλμα" στον σχεδιασμό. Εγκλωβίσθηκαν στο Ιράκ και με τον αντιαμερικανισμό αυτού του ελληνικού κόσμου εύκολα θα πάρουν τον ρόλο των "Μήδων". Αν συμβεί αυτό, αρχίζουν τα πράγματα και γίνονται δύσκολα. Γιατί; Γιατί τα στρατηγικά λάθη που πραγματοποίησαν κατά το παρελθόν λειτουργούν προσθετικά. Τώρα θα φανεί πόσο λάθος ήταν η κεφαλαιοποίηση της γνώσης. Τώρα θα φανεί πόσο λάθος ήταν ο εκτεταμένος εξελληνισμός των λαών. Τώρα θα φανεί πόσο λάθος ήταν η εκστρατεία στο Ιράκ.

Σήμερα —κι αυτό είναι το τραγικό για το σύστημα— ο ιμπεριαλισμός μπορεί να νικηθεί ακόμα κι από έναν άνθρωπο. Ο αμερικανικός "ίππος" είναι παγιδευμένος στο Ιράκ και αρκεί ένας νέος "αετός" για να τον νικήσει. "Αετός" όμως μπορεί να γίνει ακόμα κι ένας απλός άνθρωπος. Ο "αετός" απλά γνώση χρειάζεται για να "γεννηθεί". Η Αθήνα ήταν "αετός" εξαιτίας της γνώσης της και όχι εξαιτίας του πληθυσμιακού μεγέθους ή του κεφαλαίου της. Αν δηλαδή κάποιος κοινός άνθρωπος έχει τη γνώση της αρχαίας Αθήνας ή της σύγχρονης κοινωνίας, μπορεί να γίνει "αετός". Το μόνο που απαιτείται είναι να έχει κάποιος την κατάλληλη γνώση, για να παρασύρει την ανθρωπότητα. Αρκεί ένα κύτταρο "αετού", που με τη διασπορά της γνώσης του θ' αυξάνει με γεωμετρικό ρυθμό το μέγεθός του. Αρκεί να μπορεί να θέσει νέα στάνταρ στη γνώση που θα παρέχεται στον άνθρωπο και στα κοινά συμφέροντα και να την παρασύρει στην "απογείωσή" του. Αρκεί να έχει τη νέα και δελεαστική ιδεολογία, που θα προσφέρει στον απλό άνθρωπο περισσότερα απ' αυτά που του προσφέρουν οι σημερινές εξουσίες.

Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτά είναι τα δεδομένα που εκμεταλλεύτηκε ο Αλέξανδρος, όταν στράφηκε εναντίον του "ίππου" των βαρβάρων. Τα δεδομένα μιας νέας εκστρατείας αυτού του τύπου είναι απόλυτα ίδια. Ο εξελληνισμός του κόσμου τον κάνει εύκολο στο να δεχθεί μια νέα "δωρεά". Η ομοιογένειά του τον κάνει "συνεργάσιμο" και ακυρώνει την αδράνεια που έδιναν σ' αυτόν είτε οι θρησκείες είτε τα εθνικά ιδεολογήματα. Ταυτόχρονα ο αντιαμερικανισμός που υπάρχει σήμερα είναι όμοιος με το μίσος που είχε ο ελληνικός κόσμος για τους Πέρσες. Αυτός ο αντιαμερικανισμός μπορεί να "προσανατολίσει" αυτήν τη μάζα. Αρκεί λοιπόν να μπορεί ένας "αετός" να στρέψει τους λαούς εναντίον των Αμερικανών. Αρκεί να μπορέσει να τους υποσχεθεί ότι μετά τη δωρεά γνώσης θα κάνει και μια ανάλογη δωρεά κεφαλαίου. Να μπορέσει δηλαδή να κάνει την "πλατφόρμα" του "ιπτάμενη" και να συγκεντρώσει πάνω της το σύνολο της ανθρω­πότητας.

Τι λείπει λοιπόν από κάποιον για να γίνει Αλέξανδρος; Η στρατιωτική ισχύς του "λέοντα" θα έλεγε κάποιος. Η ισχύς να πολεμήσει αυτή η ελληνική ανθρώπινη "μάζα" το σύστημα των βαρβάρων. Το σύστημα, που έχει υπό την ιδιοκτησία του το κεφάλαιο το οποίο έχει ανάγκη αυτή η "μάζα". Η ισχύς, για να μπορέσει ν' αρπάξει κάποιος το τεράστιο κεφάλαιο που χρειάζεται για να τηρήσει τις υποσχέσεις του και να δημιουργήσει μια ενιαία πλατφόρμα συμφερόντων. Αυτό είναι λάθος. Στον Αλέξανδρο η ισχύς του "λέοντα" ήταν απαραίτητη, γιατί η μορφή του κεφαλαίου που διαχειριζόταν ο αντίπαλος "ίππος" και επιβουλευόταν ο Αλέξανδρος είχε υλική μορφή. Ήταν χωράφια και έπρεπε να εξοντωθούν οι ιδιοκτήτες τους για να τ' αρπάξουν απ' αυτούς και να περάσουν στη φάση της αναδιανομής και άρα της δωρεάς. Απαιτούνταν ο "λέοντας", γιατί κάποιος έπρεπε να έχει την ισχύ να τσακίσει τα "κόκαλα" των μηχανισμών που προστάτευαν τα χωράφια αυτά. Έπρεπε να εξασφαλιστούν αυτά τα χωράφια, για να υλοποιήσει ο Αλέξανδρος την υπόσχεσή του απέναντι στους ομοϊδεάτες του και οι οποίοι βρίσκονταν πάνω στην κοινή "πλατ­φόρμα" γνώσης και συμφερόντων. Είχε ανάγκη ο Αλέξανδρος αυτά τα χωράφια, για να μπορέσει να "ταΐσει" τα "κύτταρα" τόσο του αθηναϊκού "αετού", τον οποίον έβαλε σε πειρασμό, όσο και του "λέοντα", τον οποίον έβαλε στον πόλεμο.

Σήμερα αυτό δεν χρειάζεται. Γιατί; Γιατί το κεφάλαιο του "ίππου", που είναι ο μέγας εχθρός της ανθρωπότητας, είναι άυλο. Δεν απαιτείται στρατός για ν' αποσπαστεί, γιατί απλούστατα δεν μπορεί να προστατευτεί με τον στρατό αυτών που το κατέχουν. Τα φέουδα των Αμερικανών δεν είναι χωράφια που πρέπει ν αποσπαστούν ή εργοστάσια που πρέπει να καταστραφούν. Φέουδα, που οι στρατοί μπορούν να προστατεύσουν και να πνίξουν στο αίμα τους άρπαγες.

Τα φέουδα των Αμερικανών είναι αφηρημένες και άυλες ιδιοκτησίες. "Βιομηχανίες" θεάματος, μόδας, μουσικής, παραγωγής software κλπ.. Τα προϊόντα τους είναι κινηματογραφικές ταινίες, πατρόν, τραγούδια, λογισμικά προγράμματα κλπ.. Κεφάλαιο και προϊόντα, που έχουν "πείσει" τον άνθρωπο να τα αντιλαμβάνεται σαν τέτοια και να μην τα απειλεί. Αυτό είναι το μέγα στρατηγικό μειονέκτημα του "virtual" αμερικανικού "ίππου". Του "ίππου", που δεν απαιτεί δόντια "λεόντων" για να νικηθεί. Οι ίδιοι άνθρωποι που συνθέτουν τον "αετό" είναι αυτοί οι οποίοι μπορούν να του αποσπάσουν το κεφάλαιο μέσα σε μια στιγμή. Αρκεί μια απλή αντιγραφή των προϊόντων του "ίππου". Αρκεί να μην σεβαστούν τα πνευματικά δικαιώματα των Αμερικανών και θα τους βάλουν στη θέση των Περσών, όταν αυτοί πλέον είχαν χάσει το σύνολο της επικράτειάς τους.

Εδώ βρίσκεται και το τραγικό της υπόθεσης για τους Αμερικανούς. Αυτοί, που ακόμα και σή­μερα έχουν τη στρατιωτική δύναμη να τσακίσουν ακόμα και τον πιο ισχυρό "λέοντα", κινδυνεύουν ακόμα και από τον πιο απλό άνθρωπο. Αυτοί, που μπορούν να νικήσουν τον πιο ισχυρό εθνικό στρατό, δεν μπορούν να νικήσουν τον απλό άνθρωπο. Γιατί; Γιατί ένας κοινός εθνικός "λέοντας" είναι ανταγωνιστής τους και μπορούν να καταφέρουν την καταστροφή του. Ο απλός άνθρωπος σήμερα δεν μπορεί να νικηθεί, γιατί απλούστατα είναι πελάτης τους. Αν ο πελάτης σου σε αγνοή­σει, καταστράφηκες. Τον ανταγωνιστή εύκολα ή δύσκολα τον "ξεφορτώνεσαι", όταν είσαι ισχυρός. Τον σκοτώνεις και τον "απαλείφεις" ως πρόβλημα. Του καις το μαγαζί ή του καταστρέφεις τα προϊόντα και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. "Απαλείφεται" ως πρόβλημα.

Όταν όμως αυτός ο οποίος είναι εχθρός σου είναι ταυτόχρονα και πελάτης σου, τα πράγματα δεν είναι απλά. Τι θα κάνεις σ' αυτήν την περίπτωση; Θα τον σκοτώσεις; Τι θα κερδίσεις; Αν χαθεί ο πελάτης, είτε επιβιώσει είτε αποβιώσει στη συνέχεια, για σένα είναι το ίδιο και το αυτό. Αν η ανθρωπότητα πάψει να είναι πελάτης των Αμερικανών, τους καταστρέφει. Αν πάψει να σέβεται τα πνευματικά δικαιώματα, μπορεί να "ενεργοποιήσει" το δικό της διασκορπισμένο βιομηχανικό κεφάλαιο εις βάρος των ΗΠΑ. Μπορεί να παράγει ό,τι θέλει και να μην προσφέρει το παραμικρό κέρδος σ' αυτούς. Μπορεί να αγνοήσει τις αμερικανικές εταιρείες και να εξυπη­ρετείται από τρίτους. Αν το κάνει αυτό, καταστρέφει τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ. Ας κλείσουν όσα συμβόλαια θέλουν οι διάφορες Texaco, BP, Exxon κλπ. με το Ιράκ. Αν οι λαοί προτιμήσουν να γίνουν πελάτες των εθνικών τους εταιρειών, τις κατέστρεψαν. Σε μια εποχή όπως η σημερινή, όπου τα πάντα είναι διαθέσιμα και σε μεγάλες ποσότητες, αυτός ο οποίος έχει τους πελάτες είναι ο ισχυρός και όχι αυτός που έχει το προϊόν.

Όλα αυτά σήμερα είναι δυνατόν να γίνουν, γιατί το επιτρέπουν τα χαρακτηριστικά του κόσμου. Αρκεί κάποιος να στρέψει τα δισεκατομμύρια των καταναλωτών σε νέους χώρους για "βοσκή". Σε "λιβάδια" της ανθρωπότητας, που θα της ανήκουν. Αρκεί κάποιος άνθρωπος να στρέψει τους ομοίους του μακριά από το κεφάλαιο των Αμερικανών. Γι' αυτόν τον λόγο σήμερα τα πράγματα είναι τραγικά γι' αυτούς. Μέχρι τον προηγούμενο σχεδιασμό οι λαοί ήταν εγκλωβισμένοι στα θρησκευτικά ή εθνικά τους "κλουβιά". Οι ανάγκες τους και η έλλειψη γνώσης τούς παγίδευαν μέσα στα "κλουβιά" αυτά. Τους εκβίαζαν οι ισχυροί και τους απειλούσαν με την επιβίωσή τους, επειδή τα εθνικά "λιβάδια" τους ανήκαν. Ταυτόχρονα η ανθρωπότητα δεν μπορούσε ν' αντιδράσει στο γενικό επίπεδο, επειδή λόγω διαφορετικής παιδείας δεν μπορούσαν οι άνθρωποι να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Ο ένας φοβόταν τον άλλον και δεν υπήρχε δυνατότητα εξεύρεσης κοινής "πλατφόρμας". Οι μόνες "πλατφόρμες" που υπήρχαν διαθέσιμες ήταν οι "πλατφόρμες" που είχε δημιουργήσει το ίδιο το σύστημα για να παγιδεύει του λαούς. Οι "πλατφόρμες" των θρησκειών και των εθνικών κρατών.

Σήμερα αυτό δεν ισχύει. Σήμερα υπάρχει η ελληνική "πλατφόρμα", που εξαιτίας του αντιαμερικανισμού μπορεί να προσανατολίσει την ανθρωπότητα προς την κατεύθυνση που την ευνοεί. Γι' αυτόν τον λόγο επιμένουμε από την αρχή να λέμε ότι οι Αμερικανοί δεν πρόσεξαν κι έκαναν το λάθος των Αθηναίων. Αυτών, που δεν κατέστρεψαν μόνον τον δικό τους ιμπεριαλισμό, αλλά και τον "κόσμο" τους. Σήμερα, εξαιτίας των Αμερικανών, δεν κινδυνεύει μόνον ο δικός τους ιμπεριαλισμός, αλλά και ο ίδιος ο χριστιανισμός. Αν η ανθρωπότητα ανέβει στην ελληνική "πλατφόρμα", ο χριστιανισμός θα μπει για πάντα στο "χρονοντούλαπο" της ιστορίας. Μαζί μ' αυτόν κινδυνεύουν και όλες οι υπόλοιπες θρησκείες που συνεργάζονται με τον χριστιανισμό στη δημιουργία του "κόσμου" στον οποίον ζούμε. Αυτό είναι το τραγικό για την εξουσία και τους άσχετους που ανέλαβαν τη διαχείρισή της. Σήμερα οι λαοί, ανεξαρτήτου θρησκείας κι εθνικότητας, έχουν μια σχετική ομοιογένεια στη νοοτροπία. Μεγάλες μερίδες τους έχουν εξελληνιστεί και άρα μπορούν να "πετάξουν" προς την νέα κατάσταση.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι θ' αρχίσουν τα κορμιά των "ίππων" των θρησκειών και τα κορμιά των εθνικών "λεόντων" που τους συνθέτουν να "σχίζονται". Οι "ιπτάμενοι" για λόγους συμφέροντος θα μεταφέρουν γνώση στους "γήινους", για να διευκολυνθούν στην "πτήση". Θ' αρχίσουν τα "ιπτάμενα" μέρη ν' αποκολλούνται από τα γήινα "πόδια" των συστημάτων. Θ' αρχίσουν οι "ιπτάμενοι" ν' απομακρύνονται από τους αγράμματους και τους θρησκόληπτους των διαφόρων θρησκειών και να συνθέτουν νέο "σώμα". Η κατάσταση διαρκώς θα επιβαρύνεται για το σύστημα, γιατί διαρκώς θα προστίθενται νέα μέλη στον νέο ιπτάμενο "κορμό". Ταυτόχρονα το σύστημα, εξαιτίας των λανθασμένων χειρισμών, έχασε τη δυνατότητα να εκβιάζει τους λαούς με τις ανάγκες της επιβίωσής τους. Εξαιτίας αυτών των χειρισμών οι λαοί μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες τους απ' οπουδήποτε. Σήμερα, πέρα από το γεγονός ότι οι λαοί έχουν κοινή νοοτροπία, η επιβίωσή τους δεν εξαρτάται από τα εθνικά "λιβάδια". Μισείς τους Αμερικανούς; Τις ανάγκες σου μπορείς να τις καλύψεις απ' αυτόν που θα φέρεται όπως βολεύει εσένα. Με τον τρόπο αυτόν διαρκώς θα "ροκανίζεις" τα προνόμια των ισχυρών, μέχρι να φτάσεις στα όρια που ευνοούν τον απλό άνθρωπο. Τον άνθρωπο, που θα αποτελεί τη "βάση" του νέου ιπτάμενου "σώματος".

Το μόνο δηλαδή που χρειάζεται σήμερα είναι γνώση και τίποτε άλλο. Μια νέα γνώση, που θα επιτρέψει τους λαούς να "πετάξουν" προς τη σωτηρία. Να "πετάξουν" μακριά από τους δυνάστες τους και τις περιουσίες τους. Αυτό όμως από μόνο του δίνει το "στίγμα" της νέας κατάστασης. Όταν πρέπει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και ταυτόχρονα να γνωρίζουν ως άτομα τα πάντα που τους αφορούν, σημαίνει ότι οριακά δεν θα έχουμε απλά μια ενιαία ιπταμένη "πλατφόρμα" γνώσης και συμφερόντων, αλλά θα έχουμε "ιπτάμενους" ανθρώπους. Ανθρώπους, που στο ατομικό επίπεδο θα έχουν γνώσεις ίδιες με ένα σύγχρονο σύστημα και ταυτόχρονα θα περιορίσουν το σύνολο των συμφερόντων τους πίσω από την ιδιότητα της απλής ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα ιπτάμενο σύνολο, που δεν θα έχει ειδικά συλλογικά συμφέροντα να υπερασπιστεί κι απλά τα πολλά όμοια ατομικά συμφέροντα θα δημιουργούν ένα ιδιόμορφο ομοιογενές σύνολο.

Αυτό το σύνολο δεν θα λειτουργεί ως "πλατφόρμα"-"αετός", αλλά ως "σμήνος" "αετών". Δεν θα υπάρχουν δηλαδή κοινοί άνθρωποι που θα "πετούν" εξαιτίας της ιπτάμενης πλατφόρμας, αλλά "ιπτάμενοι" άνθρωποι που θα πετούν ακόμα και μόνοι τους, όπως θέλουν, όταν θέλουν. Ο απόλυτος εφιάλτης του συστήματος εξουσίας. Το σύστημα δεν θα μπορεί να τους εγκλωβίζει με τη γνώση του κι εξαιτίας των συμφερόντων τους. Κάθε φορά που θα τους πλησιάζει, θα έχουν τη γνώση να το καταλαβαίνουν και κάθε φορά που θα κινδυνεύουν, θα "πετούν" και θ' απομα­κρύνονται. Η τέλεια κοινωνία. Η κοινωνία η οποία δεν θα μπορεί να εξουσιάζεται. Η κοινωνία όπου τα πολλά μικρά και όμοια ατομικά συμφέροντα θα είναι αυτά που θα της δίνουν τη δυνατότητα να μπορεί να λειτουργήσει στο συλλογικό επίπεδο. Η κοινωνία των "αετών". Η κοινωνία όπου ο κάθε άνθρωπος θα είναι ένας μικρός αυτοκράτορας. Απόλυτος κύριος του εαυτού του. Απόλυτα συνεργάσιμος με τους ομοίους του, κάθε φορά που θ' αντιλαμβάνεται απειλή.

Μήπως όλα αυτά τα περίεργα που λέμε θυμίζουν τίποτε στον αναγνώστη; Μιλάμε για μια νέα τέλεια και "ιπτάμενη" κοινωνία. Μιλάμε για "ιπτάμενους" ανθρώπους, που "πετούν" με αετίσια επιδεξιότητα, εξαιτίας της γνώσης. Μιλάμε για μια σωτηρία, που θα έρθει μέσα από την ελληνική "πλατφόρμα". Μιλάμε για μια σωτηρία, που θα έρθει μέσω των Ελλήνων. Είμαστε μήπως οι πρώτοι που λέμε αυτά τα παράξενα πράγματα ή είναι πράγματα που έχουν ξαναειπωθεί; Μήπως έχουν ξαναειπωθεί κι απλά η ανθρωπότητα τα ξέχασε; Μέσα στην αγωνία της να επιβιώσει, μήπως ξέχασε τα θεμέλια του πολιτισμού της; Μήπως ξέχασε τις υποσχέσεις των Θεών της; Ξέχασαν οι χριστιανοί τις υποσχέ­σεις του Θεού της; Ποιος μίλησε πρώτος για "Βασιλεία των Ουρανών"; Ποιος μίλησε πρώτος για μια τέλεια κοινωνία, όπου όλοι οι άνθρωποι —ακόμα και οι πιο ταπεινοί— θα είναι "ιπτάμενοι" άγγελοι; Ποιος αποκάλυψε στους ανθρώπους ότι η δόξα του Υιού του Ανθρώπου θα έρθει μέσω των Ελλήνων; (Ιωαν. 12.23).

Αυτός δεν ήταν ο Υιός του Θεού; Αυτός, στον οποίο υποτίθεται πιστεύουν τα δισεκατομμύρια των χριστιανών; Ο "αετός των αετών"; Ο πιο ισχυρός "αετός" που γνώρισε ποτέ ο κόσμος; Ο Θεάνθρωπος, που μόνος Του νίκησε μια αυτοκρατορία και έκανε τη δική Του αυτοκρατορία κυρίαρχη στον κόσμο; Ο Θεάνθρωπος, που αποκάλυψε την ισχύ της ανθρώπινης οντότητας σε όλο της το μεγαλείο; Αυτός, που μέσα από το ανθρώπινο κορμί Του έδωσε γνώση και άλλαξε τον "ρου" της ιστορίας; Ο "μέγας αετός", που γνώριζε καλύτερα από τον καθένα τα μυστικά της "πτήσης"; Αυτός, που ήρθε ξαφνικά κι απροειδοποίητα από τον Ουρανό και αφού "χτύπησε" θανάσιμα τον εχθρό Του, έφυγε το ίδιο γρήγορα; Αυτός, που δεν έκανε οικονομία στα "έξοδα" που συνεπάγεται η εικόνα Του και σταυρώθηκε, προκειμένου να την κάνει άφθαρτη και υπέρ­λαμπρη; Αυτός, που διαρκώς "πετάει" στον Ουρανό της ανθρωπότητας "Τέλειος", "Άφθαρτος" και παγκοσμίως "Ορατός"; Αυτός, που υποσχέθηκε στον άνθρωπο να τον κάνει σε κάποια στιγμή όμοιο με τον Ίδιο; Να τον κάνει "αετό";

Όλα όσα χρειαζόταν ο άνθρωπος να μάθει, του τα αποκάλυψε το Υπέρτατο Όν. Ακόμα και το πότε θα υλοποιήσει την υπόσχεσή Του την αποκάλυψε. Προειδοποίησε τους ανθρώπους να μην ακολουθούν τους πονηρούς που υπόσχονται σωτηρία. Τους προειδοποίησε να μην ακολουθούν τους καραγκιόζηδες, που τους υπόσχονται να τους δείξουν τον Χριστό. Γιατί; Γιατί, όταν Αυτός θα επιστρέψει, θα είναι απόλυτα ορατός. Θα Τον δεις, ακόμα κι αν δεν θέλεις να Τον δεις. Θα είναι σαν την αστραπή, που σχίζει τον ουρανό απ' άκρη σ' άκρη.

Το θέμα είναι πότε θα γίνει αυτό. Αυτό αναζητάμε. Τι διαπιστώνουμε; Το εξής απλό. Το "σημάδι" της επιστροφής είναι ένα πτώμα και τα φαινόμενα που θα εξελιχθούν γύρω απ' αυτό. (Ματθ. 24.28) "Όπου είναι το πτώμα, εκεί θα μαζευτούν οι αετοί". Εκεί όπου θα είναι το πτώμα της αυτοκρατορίας που ο Ίδιος δημιούργησε, εκεί θα μαζευτούν οι αετοί. Εκεί όπου θα τους συγκεντρώσει ο "αετός των αετών". Εκεί όπου ο "αετός" θα κάνει δωρεά από τη δική του περιουσία, προκειμένου να δημιουργήσει τη νέα κοινωνία των "αετών".

Σήμερα, που ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός —ο οποίος αντιπροσωπεύει τον χριστιανισμό— βρίσκεται παγιδευμένος στην έρημο της Μεσοποταμίας, άρχισαν να πετούν οι "αετοί". Άρχισαν οι εξελληνισμένοι να σκέφτονται να στραφούν εναντίον της χριστιανικής αυτοκρατορίας. Άρχισαν οι εξελληνισμένοι, που είναι οι υψηλόμισθοι της χριστιανικής αυτοκρατορίας, να βλέπουν τα συμφέ­ροντά τους ν' απειλούνται. Άρχισε αυτή η αυτοκρατορία να μην συμφέρει πλέον ούτε τους μέχρι τώρα ευνοημένους της και άρα άρχισε να "σχίζεται". Η σημερινή παγίδευσή της την καθηλώνει στο έδαφος κι αναγκαστικά θα χάσει τα "ιπτάμενα" μέρη της. Τα μέρη, που μέχρι τώρα της έδιναν ισχύ. Τα ελληνικά μέρη, που μέχρι τώρα τα διατηρούσε "δέσμια" των συμφερόντων τους.

Τώρα που το αφελές "γαϊδούρι" εξακολουθεί να ζει, παρ' όλη την "αιμορραγία" του, καλό θα είναι να γνωρίζει από πού θα του έρθει ο θάνατος. Ας στρέψει λοιπόν το βλέμμα του προς την πλευρά που βλέπει τις "φωλιές" των "αετών". Να δει κατάματα το θάνατο. Να δει τον "εφιάλτη" των Περσών. Προς τα πού πρέπει να δει; Προς τα πού πρέπει να δει με βάση τη λογική; Προς εκείνο το σημείο όπου υπάρχουν μαζεμένοι οι πιο πολλοί Έλληνες. Εκεί όπου η ελληνική ιδιότητα έχει την ελάχιστη οικονομική απόδοση. Εκεί όπου η ιδιότητα αυτή δεν μπορεί να προσφέρει μεγάλο οικονομικό κέρδος γι' αυτόν που την κατέχει. Εκεί όπου ο εξελληνισμός έχει γίνει σε τόσο μεγάλη έκταση και βάθος, που συμφέρει πιο πολύ τους Έλληνες να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους ως άνθρωποι, παρά ως Έλληνες. Εκεί όπου συμφέρει περισσότερο η ατομική "πτήση" του ανθρώπου, παρά η συλλογική "πτήση" πάνω σε μια κοινή "πλατφόρμα.

Ο χώρος αυτός είναι η Ελλάδα. Η χώρα που στους δύο αιώνες της σύγχρονης ιστορίας της κατείχε παράνομα και ψευδώς το όνομά της. Μια χώρα, που στο διάστημα αυτό ήταν μια κοινή βαρβαρική "γωνιά" στην οποία δόθηκε το όνομα Ελλάδα, για να "βραχυκυκλώσουν" κάποιοι την ελληνική κληρονομιά. Λάθη επί λαθών όμως των εξουσιαστών έκαναν αυτήν την Ελλάδα πραγματική. Της επέτρεψαν να κάνει επεμβάσεις στην παιδεία του λαού της, με αποτέλεσμα να τον απομακρύνουν από τον χριστιανισμό. Υποτίμησαν τη διαβρωτική ικανότητα του ελληνισμού και σήμερα αυτή η Ελλάδα είναι πιο ισχυρή, πιο μεγάλη και πιο ομοιογενής ακόμα και από την Ελλάδα του Αλεξάνδρου.

Αυτό το μικρό κράτος είναι ο πιο επικίνδυνος εχθρός του αμερικανικού "ίππου". Γιατί; Γιατί έχει τη μέγιστη "πτητική" ικανότητα. Ως κοινωνία έχει την ελάχιστη "αδράνεια" και το ελάχιστο "βάρος". Αποτελεί δηλαδή το κοινωνικό σύνολο που με την παραμικρή νέα γνώση μπορεί να εγκαταλείψει ως σύνολο τον χριστιανισμό. Αποτελεί το σύνολο που υπό τις κατάλληλες συνθήκες πρώτο θα "σχίσει" τον χριστιανικό "κορμό". Το ότι σήμερα δεν "πετάει" οφείλεται σε επιλογές των Αμερικανών, που είχαν συμφέρον να το "καθηλώσουν" στη Γη.

Ποιες ήταν αυτές οι επιλογές; Η ένταξή της Ελλάδος στην Ε.Ε. και ο έλεγχος της ηγεσίας της. Τι έκαναν για να το πετύχουν; Ό,τι κάνει ο πιο απλός άνθρωπος, όταν θέλει να κρατήσει καθηλωμένο στο έδαφος έναν "αετό". Τον δένει σ' ένα σταθερό σημείο και του βάζει καλύπτρα στο κεφάλι, προκειμένου να μην βλέπει και άρα να μην θυμάται τη φύση του. Αυτό έκαναν και οι Αμερικανοί με την Ελλάδα. Εντάσσοντας την στον μεγάλο χριστιανικό ευρωπαϊκό κορμό, προσπα­θούν να τη "δέσουν" πάνω σ' ένα σύνολο με μεγάλη "αδράνεια". Προσπαθούν να "αλυσοδέσουν" τον μικρόσωμο "αετό" των δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων επάνω σε ένα ακίνητο σύνολο εκατον­τάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, που στην πλειοψηφία τους είναι χριστιανοί. Με τον τρόπο αυτόν προσπαθούν να δημιουργήσουν κοινά συλλογικά συμφέροντα, που θα είναι πιο ισχυρά από τα ατομικά συμφέροντα των Ελλήνων. Τα "πακέτα" της Ε.Ε. ήταν ένας καλός λόγος για να πειθαρχήσουν την ελληνική αντιδραστικότητα.

Το δεύτερο που έκαναν ήταν να καλύψουν το "κεφάλι" του ελληνικού "αετού". Τι έκαναν; Ελέγχουν το "μυαλό" του. Ελέγχουν τη "μνήμη" και τις "αντιδράσεις" αυτού του "μυαλού". Πώς γίνεται αυτό; Βάζοντας μέσα σ' αυτό ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με την ελληνική "μνήμη". Ανθρώπους, που δεν είναι Έλληνες. Η ηγεσία του ελληνικού "αετού" δεν είναι ελληνική. Αυτοί οι οποίοι καθορίζουν την πολιτική του ελληνικού κράτους είναι καθαροί Εβραίοι. Στο μυαλό του ελληνικού "αετού" κατοικοεδρεύουν εβραϊκά "παράσιτα". "Παράσιτα", που διορίστηκαν από τους ομοεθνείς τους στις ΗΠΑ, να εμποδίζουν το ελληνικό κράτος στην "πτήση" του. "Παράσιτα", όπως για παράδειγμα ο Εβραίος υπουργός εξωτερικών της χώρας. Ο θλιβερός και ατάλαντος  "Γιωργάκης". Ένας Εβραίος, που οφείλει την καριέρα του σε Εβραίους. Εβραίοι τον στήριξαν και τον χρηματοδότησαν στην πολιτική του καριέρα. Εβραίοι του έδωσαν τη θέση του υπουργού με τη συνομωσία Οτσαλάν. Εβραίοι του έδωσαν διεθνές "κύρος", εφόσον υπήρξε προσωπική "αδυναμία" και επιλογή της Εβραίας Ολντμπράιτ.

Όλα αυτά τα σχετικά έξυπνα έχουν νόημα κι αξία ως εφαρμογές μόνον υπό την προϋπόθεση ότι οι Αμερικανοί θα ελέγχουν τον παγκόσμιο χώρο και το παιχνίδι των συμφερόντων. Έχουν νόημα, όταν με τις πράξεις τους δεν θα προκαλούν και ως εκ τούτου δεν θα διχάζουν τους λαούς. Έχουν νόημα για όσο διάστημα οι Ευρωπαίοι θα λειτουργούν ως χριστιανοί και θα εμποδίζουν με τη διαφορετικότητά και το "βάρος" τους τον ελληνικό "αετό" να πετάξει. Έχουν νόημα για όσο διάστημα η εβραϊκή ηγεσία θα μπορεί να επιβάλει τη χριστιανική συμπεριφορά στους Έλληνες, χωρίς να εκτίθεται.

Με τον σημερινό αντιαμερικανισμό της Ευρώπης δημιουργούνται συνθήκες σύμπλευσης συμφερόντων και γνώσης μεταξύ Ελλήνων και Ευρωπαίων κι αυτό είναι επικίνδυνο. Με τον σημερινό αντιαμερικανισμό αποκαλύπτεται η διαφορετικότητα της ελληνικής ηγεσίας με τον ελληνικό λαό. Σήμερα οι Αμερικανοί "εκθέτουν" καθημερινά την ηγεσία της Ελλάδας στους Έλληνες. "Εκτίθεται" η εβραϊκή ηγεσία, όταν πρέπει να δικαιολογήσει πράξεις των ιμπεριαλιστών, που δεν βρίσκουν σύμφωνους τους Έλληνες. Εκτέθηκε ο "Εβραιογιωργάκης", όταν προσπαθούσε από την μία να μην δυσαρεστήσει τα κουτορνίθια της Ουάσιγκτον και από την άλλη να μην έρθει σε απευθείας σύγκρουση με τον ελληνικό λαό.

Αντιλαμβανόμαστε ότι με τη λανθασμένη επιλογή του πολέμου στο Ιράκ οι Αμερικανοί δημιούργησαν προβλήματα και σε άλλους χώρους εκτός της Μέσης Ανατολής. Προβλήματα, που μπορούν να προκαλέσουν αλυσιδωτές αντιδράσεις εις βάρος τους και μάλιστα σε χώρους ζωτικούς για τα συμφέροντά τους. Οι Έλληνες δεν μπορούν έπ' άπειρον να ελέγχονται και μάλιστα από αυτούς που τους ενοχλούν με τις επιλογές τους. Το 94% των Ελλήνων ήταν εναντίον του πολέμου στο Ιράκ. Το υψηλότερο ποσοστό που υπήρξε ανάμεσα στο σύνολο των ανε­πτυγμένων χωρών της Δύσης. Αυτό το ποσοστό αποτελεί την απόδειξη των όσων λέμε. Αυτό το ποσοστό δείχνει ότι σε θέματα στρατηγικής οι Έλληνες ανήκουν ως σύνολο σε μια κοινή "πλατφόρμα". Μια "πλατφόρμα", που δεν βρίσκεται σε απόλυτη αντιστοιχία με τις επιλογές της ηγεσίας της.

Αν αυτό το συντριπτικό ποσοστό "συνεργαστεί" με τα επίσης μεγάλα ποσοστά των Ευρωπαίων  διαφωνούντων για το ίδιο θέμα, εύκολα τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Γιατί; Γιατί αυτή η διαφωνία μεταξύ Ευρωπαίων πολιτών και Αμερικανών ιμπεριαλιστών μπορεί να πυροδοτήσει έναν τεράστιο αντιαμερικανισμό. Αν από την "ευμετάβλητη" Ελλάδα ξεφύγει αυτός ο αντι­αμερικανισμός, εύκολα "πλημμυρίζει" την Ευρώπη. Εύκολα η Ευρώπη "πετάει" γι' αυτό το θέμα. Από εκεί και πέρα απλά κάποιος να έχει τις γνώσεις και αυτήν η "πτήση" γίνεται μόνιμη. Για την Ελλάδα μπορεί να είναι επικίνδυνο να "πετάξει" μόνη της, αλλά για την Ευρώπη όχι. Η Ευρώπη δεν φοβάται τους Αμερικανούς, γιατί είναι εξίσου ισχυρή σε όλα τα επίπεδα. Αν εξαιτίας των Αμερικανών χαθεί ο έλεγχος των Ευρωπαίων, ο χριστιανισμός —και άρα το δυτικό σύστημα— θα πρέπει να μας "καληνυχτίσει" και να χαθεί από το προσκήνιο. Ο εβραϊκός χριστιανισμός των αγράμματων και μισάνθρωπων Πέτρου και Παύλου. Των ανθρωπόμορφων κτηνών, που "μάτωσαν" όσο κανένας άλλος την ανθρωπότητα.

Εδώ βέβαια αποκαλύπτεται και ένα τρομερό "παιχνίδι" της ιστορίας. Για κάποιους αυτό είναι κάτι που το ονομάζουν "πεπρωμένο" και για κάποιους άλλους μια "σύμπτωση" από αυτές που ονομάζουμε "σατανικές". Ένα "παιχνίδι" συμπτώσεων, που αποτελεί ιδανικό σενάριο γι' αυτούς που πιστεύουν στις προφητείες και στην εσχατολογία. Όμως, όπως και να το εξετάσει κάποιος, τον πιάνει δέος. Δέος κατά πολύ μεγαλύτερο από το "σοκ και δέος" των Αμερικανών. Τι είναι αυτό στο οποίο αναφερόμαστε; Το εξής τρομερό. Στον χώρο όπου κατασφάχτηκε η μέγιστη αυτοκρατορία των λαών της Ανατολής "βάλτωσε" και κινδυνεύει με σφαγή η μέγιστη αυτοκρατορία των λαών της Δύσης. Με διαφορά χιλιάδων χρόνων βλέπουμε να εξελίσσονται βίοι παράλληλοι. Βλέπουμε στο ίδιο σημείο να κλείνουν "κύκλοι" χιλιάδων ετών. Η αυτοκρατορία της Ανατολής με τον θάνατό της έδωσε την ευκαιρία στην αυτοκρατορία της Δύσης να "γεννηθεί". Τώρα που κλείνει τον "κύκλο" της η αυτοκρατορία της Δύσης, αργοπεθαίνει στον ίδιο χώρο και δίνει την ευκαιρία στην αυτοκρατορία των ανθρώπων να "γεννηθεί" κι αυτή με τη σειρά της.

Στον ίδιο χώρο όπου έκλεισε ο "κύκλος" της Ανατολής φαίνεται ότι κλείνει και ο "κύκλος" της Δύσης. Οι βάλτοι της Μεσοποταμίας μάλλον είναι το "κρεματόριο" των αυτοκρατοριών. Εκεί κλείνουν οι "κύκλοι" των θηρίων. Αυτό το "κλείσιμο" σημαίνει τον θάνατο αυτών που τους πραγματοποίησαν. Έναν θάνατο, που προφανώς δεν επεδίωκαν. Τι είναι όμως αυτό που ενώνει τη μοίρα αυτών των αυτοκρατοριών και κάνει τις πορείες τους πανομοιότυπες; Κατ' αρχήν καί οι δύο αυτοκρατορίες έπεσαν θύματα των λαθών των διαχειριστών τους. Η ανατολική αυτοκρατορία στο απόγειο της δύναμής της υποτίμησε την κατάσταση και επιτέθηκε στον ελλαδικό χώρο. "Σκόνταψε" στο φυσικό χώρο όπου γεννήθηκε η αυτοκρατορία της Δύσης. Σήμερα οι Αμερικανοί έρχονται να κάνουν το ίδιο λάθος από την αντίθετη κατεύθυνση. Η δυτική αυτοκρατορία στο απόγειο της δύναμής της υποτίμησε και η ίδια την κατάσταση και επιτέθηκε στο Ιράκ. "Σκόνταψε" στο φυσικό χώρο όπου γεννήθηκε η αυτοκρατορία της Ανατολής.

Οι πανίσχυροι Πέρσες διαχειριστές της αυτοκρατορίας της Ανατολής, επιτιθέμενοι με λάθος τρόπο για λάθος λόγους στα θύματά τους, "ξύπνησαν" δυνάμεις ανεξέλεγκτες. Δυνάμεις, που τους "έσφαξαν" στους βάλτους της Μεσοποταμίας. Οι πανίσχυροι Αμερικανοί διαχειριστές της αυτο­κρατορίας της Δύσης επιτίθενται κι αυτοί με λάθος τρόπο και για λάθος λόγους και άρα απειλούν να "ξυπνήσουν" κι αυτοί δυνάμεις που μπορούν να τους "σφάξουν". Ποιο είναι το κοινό σημείο, που μάλλον θα κάνει κοινή την τραγική τους μοίρα; Και οι δύο, όταν έκαναν τα λάθη τους, είχαν απέναντι τους Έλληνες. Τους συνήθως διχασμένους κι αδύναμους Έλληνες τους βρήκαν αφύσικα ισχυρούς απέναντί τους. Οι Πέρσες τους βρήκαν επικεφαλείς ενός συστήματος το οποίο δεν είχε σχέση σε ισχύ με το σύστημα στο οποίο επιτέθηκαν και το οποίο μέχρι τότε υποτιμούσαν. Ένα σύστημα, που με την ισχύ της Μακεδονίας ήταν πλέον επίφοβο. Τους βρήκαν επικεφαλείς ενός συστήματος, που μπορούσε να τους νικήσει στρατιωτικά και τους μισούσε ως σύνολο.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σήμερα με τους Αμερικανούς και συνεχίζεται ο "χορός" των σατανικών συμπτώσεων. Το μόνο σύστημα που δεν ανέχεται σήμερα τον αμερικανικό ιμπερια­λισμό είναι η Ευρώπη. Μια Ευρώπη, που, τηρουμένων των αναλογιών, είναι εξελληνισμένη σε μεγαλύτερο βαθμό από τη Μακεδονία της αρχαιότητας. Αυτή η ελληνική Ευρώπη σήμερα "συμπλέει" με τους Έλληνες. Συμπλέει και δεν απέχει και πολύ αυτή η σχέση από τη συμμαχία Ελλήνων και Μακεδονίας. Αυτό το σύστημα λοιπόν είναι το μόνο σύστημα που δεν φοβάται τις ΗΠΑ. Η Ευρώπη, που σ' αυτό το κρίσιμο διάστημα κατά το οποίο οι Αμερικανοί είναι πιο "ευάλωτοι" από ποτέ, βρίσκεται κατά "σύμπτωση" υπό την ελληνική προεδρία. Η Ευρώπη σήμερα είναι Ελλάδα τόσο στο συμβολικό όσο και στο ουσιαστικό επίπεδο. Η Ευρώπη σήμερα δείχνει σημάδια συσπεί­ρωσης, εξαιτίας του αντιαμερικανισμού της, που είναι "προϊόν" της ελληνικής της αντίληψης περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η Ευρώπη σήμερα είναι έτοιμη να "καβαλήσει" τον ιπτάμενο "ταύρο-πλατφόρμα" του ελληνισμού και να εγκαταλείψει τον χριστιανισμό που "γεννήθηκε" στις ερήμους της Μέσης Ανατολής. Έχει "ξανακλεφτεί" με τους Έλληνες στο παρελθόν και θα το ξανακάνει και στο άμεσο μέλλον. Με τον εκτεταμένο και "βουβό" εξελληνισμό της στην πραγματικότητα έχει ήδη "παντρευτεί" έστω και κρυφά τον Δία των Ελλήνων. Έχει εγκαταλείψει τον πατέρα της και βασιλιά της Φοινίκης. Τον βασιλιά της Παλαιστίνης και Κύριο της Ιερουσαλήμ. Τον Κύριο και Βασιλιά, που δημιούργησε τον χριστιανισμό. Αυτός ο Βασιλιάς περίμενε με αγωνία την ενηλικίωση της κόρης του. Περίμενε με αγωνία την επιλογή της, που θα είναι η δόξα Του. Περίμενε με αγωνία τον πιο "λαμπρό" γάμο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Περίμενε με λαχτάρα την αυτοκατάργησή Του. Αυτός είναι ο λόγος που σύμφωνα με την μυθολογία δεν καταδιώκει την κόρη Του. Την κόρη Του την καταδιώκουν αυτοί οι οποίοι θίγονται από την επιλογή της. Η γυναίκα Του και τα παιδιά Του. Η εκκλησία και τα "πρωτοπαλίκαρά της, που είναι οι διάδοχοι του Πέτρου και του Παύλου. Αυτοί οι οποίοι δεν έχουν όφελος από τον γάμο της, εφόσον χάνουν τα πρωτεία τους. Η εκκλησία και τα "παιδιά" της θίγονται από τον εξελληνισμό της Ευρώπης και όχι ο Χριστός.

Αυτό το "δίδυμο" Δία και Ευρώπης είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για το σύστημα. Οι Αμερικανοί, μη γνωρίζοντας τις πραγματικές παραμέτρους των προβλημάτων, έκαναν και σ' αυτό το σημείο λάθος. Η διχασμένη Ευρώπη, που περιοδικά οι λαοί της αλληλοσφάζονταν με μεγάλη ευκολία, ήταν επίτευγμα της χριστιανικής εξουσίας και όχι αδυναμία της. Συνέφερε την εξουσία ο διχασμός της Ευρώπης, γιατί μπορούσε ανά πάσα στιγμή να την ελέγχει. Μπορούσε να εκτονώνει την εσωτερική της αντιδραστικότητα και να τη μεταφράζει σε όλεθρο για τους ίδιους τους λαούς της. Δεν μπορούσαν οι ευρωπαϊκοί λαοί για κανέναν λόγο να συνθέσουν ενιαία "πλατφόρμα" κι αυτό απάλειφε τον κίνδυνο να χαθεί ο έλεγχός της. Ακόμα δηλαδή κι όταν "έτεινε" προς την ένωση, υπήρχαν άπειρα μέσα για να επαναδιχαστεί. Από τη στιγμή που συνέφερε τους Ευρωπαίους ηγέτες ο διχασμός της, ευνόητο είναι ότι δεν θα επέτρεπαν την ένωση, η οποία απειλούσε τα συνολικά συμφέροντα του ιμπεριαλισμού τους.

Όλα αυτά οι Αμερικανοί εξουσιαστές δεν τα εκτίμησαν στον βαθμό που έπρεπε. Ως δημοκρατικοί φέρθηκαν ριψοκίνδυνα, όταν θέλησαν να εξελληνίσουν ολόκληρο τον κόσμο για να επιβιώσει ο ιμπεριαλισμός τους και ως συντηρητικοί φέρθηκαν βλακωδώς, όταν βιάστηκαν να κάνουν την επέμβαση στο Ιράκ. Ως δημοκρατικοί έφτασαν την κατάσταση στα όρια. Όρια όμως τα οποία κανένας δεν ήταν σίγουρος ότι θα μπορεί να τα ελέγξει. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος κινήθηκε με μεγάλη δυσκολία στα όρια αυτά και αυτό το έκανε με επιτυχία για κάποιους λίγους μήνες. Είναι σίγουρο ότι θα είχε προβλήματα, αν προσπαθούσε να παραμείνει καθηλωμένος στα όρια αυτά, φιλοδοξώντας να γίνει μόνιμος ηγεμόνας του ελληνικού κόσμου. Είτε ως βασιλιάς τής Μακεδονίας θα ανατρεπόταν με την αντιμακεδονική πολιτική του είτε ως πολίτης θα έθετε υπό αμφισβήτηση τη βασιλική του ιδιότητα. Ήταν θέμα χρόνου να διαλέξει έναν από τους δύο ρόλους και άρα να διαλυθεί το ενιαίο "μπλοκ" συμφερόντων μεταξύ Μακεδονίας και των υπόλοιπων ελληνικών πόλεων. Οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές, ωθώντας την κατάσταση στα όρια, ήταν βέβαιο ότι θα είχαν προβλήματα. Είτε θα έχαναν τον έλεγχο του εθνικού κράτους των ΗΠΑ είτε θα έχαναν τον έλεγχο της Ευρώπης, εφόσον θα αμφισβητούσε τον ηγεμονικό τους ρόλο.

Ταυτόχρονα έκαναν και το άλλο μεγάλο λάθος, προκειμένου να επέμβουν στο Ιράκ. Ως ιμπεριαλιστές είχαν "χαρτιά", που θα τους επέτρεπαν στη δύσκολη ώρα να διχάσουν την Ευρώπη. Να τη διχάσουν στην περίπτωση που θα τους αμφισβητούσε. Όμως, τα "χαρτιά" αυτά είναι πολύτιμα και δεν "ξοδεύονται" για πλάκα. Αυτά τα "χαρτιά" είναι για να ελέγξεις στιγμιαία την Ευρώπη, παγιδεύοντάς την στο επίπεδο που σε ευνοεί. Είναι "χαρτιά" που "παίζονται" για κάποιο μεγάλο σκοπό και όχι απλά για να κάμψεις τις αντιδράσεις της σε κάποιο δευτερεύον ζήτημα. Παίζοντας άκαιρα οι Αμερικανοί το "χαρτί" του διχασμού, το "έκαψαν" άδικα. Αποκάλυψαν τους "λακέδες" τους στην Ευρώπη. Τους "λακέδες" τόσο σε επίπεδο κρατών όσο και σε επίπεδο προσώπων. "Κάηκαν" η Βρετανία, η Ολλανδία, η Δανία κλπ.. Αποκαλύφθηκαν και "κάηκαν" τα ευρωπαϊκά κράτη που ελέγχουν οι Αγγλοσάξονες και οι Εβραίοι. "Κάηκαν" κι απομονώθηκαν από τους υπολοίπους ευρωπαίους εταίρους. Το ίδιο "κάηκαν" κι απομονώθηκαν και κάποιοι ηγέτες χωρών, που θα μπορούσαν να υπηρετήσουν τους Αμερικανούς. "Κάηκαν" οι Μπλερ, Αθναρ, Μπερλουσκόνι κλπ.. Μαζί τους όμως κάηκαν και τα πολιτικά "τζάκια" που κυβερνούν ευρωπαϊκές χώρες και τα οποία έχουν συνδέσει την πορεία τους με τους Αμερικανούς.

Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, εξαιτίας της επέμβασης στο Ιράκ κατέρρευσαν οι "πυλώνες" της αμερικανικής πολιτικής. Απομονώθηκαν οι πολιτικές οικογένειες που μόνιμα στηρίζουν τα αμερικανικά συμφέροντα στην Ελλάδα. Αυτοί που πήγαιναν συστηματικά στα αμερικανικά πανεπιστη­μιακά αμφιθέατρα για να "γλείψουν" τις ΗΠΑ, θα περάσουν δύσκολες "ώρες". Ο έντονος αντι­αμερικανισμός των ημερών "φόρτισε" την ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής που πραγματο­ποιήθηκε στην Αθήνα. Κανένας από τους "λακέδες" των Αμερικανών δεν μπόρεσε να προωθήσει τα οικογενειακά του συμφέροντα. Φοβήθηκαν και δεν προσπάθησαν να επωφεληθούν από αυτό το κολοσσιαίας δημοσιότητας πολιτικό συμβάν. Τόσο οι Παπανδρέου όσο και οι Μητσοτάκηδες έμειναν "έξω" από το "παιχνίδι" του πολιτικού κέρδους. Χωρίς τις "πλάτες" και τη δωρεάν διαφήμιση των αφεντικών τους δεν μπόρεσαν να επωφεληθούν. Χωρίς τη βοήθεια των μέχρι τώρα "κηδεμόνων" της Ευρώπης δεν μπόρεσαν να "θριαμβεύσουν" στο "στημένο" παιχνίδι, που οδηγεί στην κορυφή της εξουσίας.

 Οι Παπανδρέου δεν μπόρεσαν να μετατρέψουν τη σύνοδο σε "σώου", που θα οδηγούσε τον νυν πρωθυπουργό στην τιμητική "αποστρατεία" υπέρ του "Γιωργάκη". Το ίδιο συνέβη και με τους Μητσοτάκηδες. Κανένας δεν τους "θυμήθηκε" και κανένας δεν τους κάλεσε πουθενά. Στη μεγαλύτερη γιορτή της Ευρώπης, που έγινε στην Αθήνα, είδε κανείς το "Μητσοτακαίηκο"; Όχι βέβαια. "Εξαφανίστηκαν" όταν έπρεπε να καταδικάσουν την επέμβαση στο Ιράκ και κανένας δεν τους "εμφάνισε" στη μεγάλη ευρωπαϊκή γιορτή. Η ίδια η δήμαρχος Αθηναίων δεν προσκλήθηκε στην τελετή της Στοάς του Αττάλου. Εκ των υστέρων —και ως προϊστάμενος των "σκουπι­διάρηδων"— πήρε ευχαρι­στήρια επιστολή για την ευπρεπή εμφάνιση της πόλης. Η άσχετη εισέπραξε —χωρίς την παραμικρή αντίδραση— τη μεγαλύτερη δυνατή προσβολή που μπορούσε κάποιος να επιχειρήσει εις βάρος της. Οι ευρωπαϊστές πλέον βρήκαν την ευκαιρία να βγάλουν τα φιλοαμερικανικά "τζάκια" από το "παιχνίδι".  Οι "μηδίσαντες" απομονώθηκαν πλήρως. Τα "αμερικανάκια" έχασαν το "τραίνο" των εξελίξεων. Κάτι ανάλογο έγινε σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

Όλα αυτά είναι αποτελέσματα των λανθασμένων χειρισμών των υπερατλαντικών "κηδεμόνων" τους. Χειρισμών αφελών νεόπλουτων, που μπροστά στο "φαΐ" ξέχασαν όλα τ' άλλα. Για μερικά εφήμερα κέρδη στο Ιράκ κατάφεραν οι Αμερικανοί και ένωσαν την Ευρώπη. Κατάφεραν και "έκαψαν" τους πιο πιστούς δούλους τους. Άπειρος κόπος και μεθοδικότητα χρειάστηκε για να διχαστεί η Ευρώπη σε φανατικά καθολικά, ορθόδοξα ή προτεσταντικά τμήματα, που την κατάλληλη στιγμή θα στρέφονταν το ένα εναντίον του άλλου. Άπειρη ευφυΐα χρειάστηκε, για να μπορεί ο χριστιανισμός να λύνει τα εσωτερικά του προβλήματα με εμφυλιακού τύπου εσωτερικές "σταυροφορίες". Άπειρα χρήματα χρειάστηκαν οι Αμερικανοί, για να δημιουργήσουν τους "λαμπερούς" δούλους, που θα κυβερνούσαν αυτά τα κράτη. Οι Αμερικανοί, αγνοώντας τα δεδομένα, οδήγησαν την κατάσταση εκεί που απειλεί το σύστημα. Την ομογενοποίησαν στο βαθμό που να μπορεί να συνθέσει μια πανίσχυρη υπερθρησκευτική και υπερεθνική "πλατφόρμα". Την ομογενοποίησαν στο σημείο που η σημερινή σθεναρή αντίσταση του γαλλογερμανικού άξονα να ενταχθεί στη μελλοντική παράδοσή της. Στην παράδοση που έχει ανάγκη η κάθε νέα "πλατφόρμα" προκειμένου να λειτουργήσει.

Σκεπτόμενοι αφελώς, νόμισαν ότι με "πατέντες" θα ξεπερνούσαν όλα τους τα προβλήματα. Νόμισαν ότι με την ένταση του πολέμου στο Ιράκ θα επέβαλαν την παγκόσμια "αντιτρομοκρατική" πολιτική τους στην Ευρώπη και ταυτόχρονα θα "άρπαζαν" και την Κύπρο μέσω του σχεδίου Ανάν. Θα επέβαλαν στην Ευρώπη τους φανατικούς "αντιτρομοκράτες" λακέδες τους και θα επανα­σχέ­διαζαν το μεσανατολικό ζήτημα. Τίποτε όμως από αυτά δεν λειτούργησε. Οι Ευρωπαίοι θύμωσαν με τους Αμερικανούς. Μίλησαν για "στρατό κατοχής" στο Ιράκ. Όχι μόνον δεν τους συγχώρεσαν τα σημερινά τους εγκλήματα, αλλά "θυμήθηκαν" και τα παλαιότερα. Όχι μόνον καταδίκασαν την εγκληματική εισβολή τους στο Ιράκ, αλλά "θυμήθηκαν" μέχρι και τη στάση τους σε περιβαλλοντικά θέματα. "Θυμήθηκαν" ποιοι ήταν οι μόνοι οι οποίοι για λίγα κέρδη κάποιων λίγων πολυεθνικών δεν συνυπέγραψαν τη συμφωνία του Κιότο. "Θυμήθηκαν" ότι οι "προστάτες" των πάντων ήταν οι μεγαλύτεροι "βρομύλοι" του πλανήτη.

"Θυμήθηκαν" ότι αυτοί οι οποίοι τους "έσωζαν", ήταν αυτοί που ήταν οι κύριοι υπεύθυνοι για την καθημερινή υποβάθμιση της ζωής δισεκατομμυρίων ανθρώπων. "Θυμήθηκαν" ότι αυτοί οι οποίοι θα αφόπλιζαν τους δικτάτορες για το κοινό καλό, ήταν οι ιδιοκτήτες του πιο απεχθούς οπλοστασίου. "Θυμήθηκαν" ότι αυτοί οι οποίοι θα "καθάριζαν" τη Μέση Ανατολή από τα όπλα μαζικής καταστροφής, ήταν αυτοί που στην ίδια περιοχή προμήθευαν με τα ίδια όπλα τους "κολλητούς" τους στο Ισραήλ. "Θυμήθηκαν" ό,τι δεν συνέφερε τους Αμερικανούς. Το πρώτο πράγμα που "πλήρωσαν" οι Αμερικανοί, εξαιτίας του θυμού των Ευρωπαίων, ήταν η απώλεια της Κύπρου. Οι Αμερικανοί έχασαν στην πραγματικότητα την Κύπρο από τη στιγμή που δεν πέρασε το φιλοαμερικανικό "σχέδιο Ανάν".

Ο Αμερικανοί αυτά τα λάθη τους θα "πληρώσουν". Η "πλατφόρμα", που μπορεί να ξεκινήσει με θεμέλιο τον αντιαμερικανισμό, γίνεται εύκολα ελληνική. Αυτό είδαμε να συμβαίνει στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής στην Αθήνα. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έθεσαν ως κοινό θεμέλιο της νέας ευρωπαϊκής αντίληψης την "Ελλάδα" και την παράδοσή της. Κανένας δεν μίλησε για χριστιανισμό και για εθνικές παραδόσεις. Κανένας δεν θεώρησε θεμέλιο της Ενωμένης Ευρώπης την κοινή χριστιανική παράδοση των λαών της. Κανένας δεν θεώρησε ως κοινό εχθρό της τους αλλό­θρησκους. Οι πάντες είχαν ως σημείο αναφοράς τον ελληνικό ανθρωπισμό. Εχθροί της Ευρώπης έγιναν οι εχθροί των Ελλήνων οι οποίοι είναι οι εχθροί των ανθρώπων. Οι πάντες επανέλαβαν τα ίδια λόγια που είχαν ειπωθεί στον ίδιο χώρο δεκάδες αιώνες πριν. Αποτέλεσμα; Να μην δικαιολογηθεί ο χριστιανικός ιμπεριαλισμός στο Ιράκ. Να μην δικαιολογηθεί το κέρδος του χριστιανισμού εις βάρος αλλοθρήσκων. Οι Ευρωπαίοι "ευλόγησαν" την αντίσταση του γαλλογερμανικού "άξονα" απέναντι στους υπερατλαντικούς "Μήδους". Οι Ευρωπαίοι ταυτίστηκαν με τον λαό του Ιράκ.

Η αντίσταση αυτού του "άξονα" μπορεί να πάρει στον νέο ευρωπαϊκό κόσμο τη σημασία που πήρε στον ελληνικό κόσμο η αντίσταση του "άξονα" Αθήνας και Σπάρτης. Η Ευρώπη φέρθηκε ως Ελλάδα προ του περσικού κινδύνου. Συσπειρώθηκε εναντίον των υπερατλαντικών βαρβάρων. Η Ευρώπη φέρθηκε ως Ελλάδα μέσα στην ίδια την Ελλάδα. Την Ελλάδα, που "στοίχειωνε" τον χώρο όπου πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωσή των ηγετών της. Ήταν υποχρεωμένοι να το κάνουν αυτό, γιατί η ένωση της Ευρώπης, που ευνοεί τα συμφέροντά τους, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει ως θεμέλιό της τη διχαστική χριστιανική ιδεολογία, η οποία βασίζεται στα διαφορετικά δόγματα. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες μίλησαν ως Έλληνες στον ίδιο χώρο όπου κάποτε μιλούσε ο Περικλής για τους ίδιους λόγους σε ίδια ακροατήρια. Αναγκάστηκαν να μιλήσουν ως τέτοιοι, γιατί σε άλλη περίπτωση θα τους ξεπερνούσαν οι εξελίξεις. Αναγκάστηκαν να μιλήσουν ως τέτοιοι, γιατί οι λαοί της Ευρώπης δεν θ' ανέχονταν ν' ακούσουν τίποτε κατώτερο. Οι λαοί της Ευρώπης είναι πλέον αυτοί οι οποίοι "σέρνουν" τις ηγεσίες τους και όχι το αντίθετο.

Αυτοί λοιπόν οι Έλληνες αυτήν τη δεδομένη στιγμή βρίσκονται επικεφαλείς ενός συνόλου πανίσχυρου και καθ' όλα αντιαμερικανικού. Ένα σύνολο που μπορεί να γίνει αυτόματα αντιχριστιανικό. Αποτέλεσμα; Οι Αμερικανοί διαχειριστές της χριστιανικής αυτοκρατορίας —στην απόλυτα χειρότερή τους στιγμή— βρίσκουν απέναντί τους Έλληνες αφύσικα δυνατούς, έστω και σε συμβολικό επίπεδο. Αυτό, όπως ήταν φυσικό, τους πανικόβαλε. Στα προηγούμενα λάθη πρόσθεσαν και νέα. Άρχισαν να κάνουν λάθη και σε τομείς όπου για έναν "αετό" θεωρούνται ζωτικής σημασίας. Λάθη που φθείρουν την "εικόνα" του και έχουν σχέση με την επικοινωνία. Όσο και να πιστεύουν τα κουτορνίθια τύπου Μπους ότι εκτελούν "θεία" εντολή, στην πραγματικότητα έχουν εγκαταλειφθεί από τον "πατέρα" τους. Ούτε η "μητέρα-εκκλησία" τους υποστηρίζει. Ο ίδιος ο Πάπας έχει διαφωνήσει ευθέως με την επέμβαση στο Ιράκ. Θυμώνει με τη "θεοσεβούμενη" εικόνα που παρουσιάζουν προς τα "έξω" οι Αμερικανοί. Γιατί; Γιατί έχει τη γνώση να καταλάβει ότι αυτή η αφελής και καιροσκοπική αμερικανική πολιτική οδηγεί στην καταστροφή το σύνολο του χριστια­νικού κόσμου.

Αντιλαμβανόμαστε ότι ακόμα κι αυτή η επικοινωνιακή στρατηγική, που ακολουθείται εσχάτως από τις ΗΠΑ, είναι μέγα λάθος. Ζούμε στην εποχή της εικόνας και της πληροφορίας. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό και δεν το σέβεται, είναι θέμα χρόνου να το πληρώσει. Σήμερα είναι προτιμότερο να χάσεις μια μεγάλη στρατιωτική μάχη, παρά να κάνεις επικοινωνιακό λάθος. Είναι λάθος να διοχετεύεις προς τα έξω την εικόνα του νέου "σταυροφόρου", που είναι "εκλεκτός" του Θεού. Είναι λάθος να δημοσιεύεις μια φωτογραφία που δείχνει το υπουργικό συμβούλιο των ΗΠΑ να προσεύχεται, αναζητώντας την "επιφοίτηση". Γιατί; Γιατί ο κόσμος γύρω σου είναι εξελληνισμένος. Οι Έλληνες σιχαίνονται τους "ελέω Θεού" εξουσιαστές. Γι' αυτούς αποτελεί δείγμα βαρβαρισμού να περιμένεις από τον Θεό να σου αποκαλύψει τη στρατηγική που θα πρέπει ν' ακολουθήσεις. Είναι δείγμα βαρβαρισμού να χρεώνεις στο Θεό μια αιμοσταγή πολιτική, που υπηρετεί αποκλειστικά και μόνον τα στενά συμφέροντά σου. Το ίδιο έκανε και ο Δαρείος. Ο "επαγγελματίας" Δαρείος και όχι ο προσφάτως θρησκόληπτος και πρώην μεθύστακας "ερασι­τέχνης" Μπους. Ο Δαρείος, που γεννήθηκε και μεγάλωσε με την άποψη ότι ήταν "εκλεκτός" του Θεού σε μια κοινωνία που το πίστευε και η ίδια.

Ο Θεός όμως, όπως αποδείχθηκε από την ιστορία, δεν "έσωσε" τον Δαρείο. Τον αναζήτησε ο Δαρείος, όταν τον έσφαζαν, αλλά δεν Τον έβρισκε. Η "θεόπνευστη" πολιτική τού Δαρείου όχι μόνον δεν τρόμαζε τους Έλληνες, αλλά αντίθετα τους εξαγρίωνε. Θύμωναν ακόμα περισσότερο μ' αυτόν που παρίστανε τον "εκλεκτό" του Θεού. Θύμωναν ακόμα περισσότερο μ' αυτόν που σκόρπιζε το σκότος και τον θάνατο με την "άδεια" του Θεού. Ακόμα και ο ίδιος ο Αλέξανδρος άρχισε τα "παιχνίδια" με το Θείο μόνον μακριά από την Ελλάδα. Όταν πλέον είχε αρχίσει ν' "αποσυνδέει" το μέλλον του από την Ελλάδα και είχε γίνει τόσο ισχυρός, που να μπορεί να κάμψει την αντίδραση των Ελλήνων με τη βία. Δεν τόλμησε στην Αθήνα της δημοκρατίας να ταυτίσει τον εαυτό του με τον υιό του Άμμωνα Δία. Αν το επιχειρούσε, όχι απλά δεν θα διατηρούσε τη συνοχή του ελληνικού κόσμου, αλλά θα τον δίχαζε όσο δεν φαντάζεται κανείς.

Οι Αμερικανοί όλα αυτά τα αγνοούν. Σ' έναν κόσμο μορφωμένο και περίπλοκο τολμούν να κάνουν αυτό το οποίο δεν έκαναν οι αρχαίοι σε πολύ πιο εύκολες συνθήκες. Ο μεθύστακας παριστάνει τον "εκλεκτό" του Θεού και μαζί του γελάει ο κάθε "πικραμένος". Το κουτορνίθι παριστάνει την "επιλογή" του Θεού. Με τη γνωστή αφέλεια που τους διακρίνει επιστρατεύουν πολιτικές που ο κόσμος δεν ανέχεται πλέον. Δεν ανέχεται ο κόσμος της τρίτης χιλιετίας τους "ελέω Θεού" εξουσιαστές, που σκοτώνουν μικρά παιδιά. Δεν ανέχεται ο κόσμος έναν "Θεό", που έχει ως στόχο Του να μοιράσει τα πετρέλαια του Ιράκ στους "εκλεκτούς" Του. Δεν ανέχεται ο κόσμος έναν "Θεό", που έχει "πρωτοπαλίκαρό" Του έναν βλάκα σαν τον junior. Αυτή είναι μια πολιτική, που, εκτός του ότι είναι βλακώδης, είναι ταυτόχρονα κι επικίνδυνη.

Μια τέτοια πολιτική είναι επικίνδυνη γιατί θέτει υπό αμφισβήτηση το ίδιο το σύστημα και την κρίση των διαχειριστών του. Είναι επικίνδυνη, γιατί μπορεί να καταστρέψει τα πάντα. Ο χριστιανισμός σήμερα κινδυνεύει, γιατί αυτοί οι οποίοι έπρεπε να τον προστατεύουν από τις απειλές, όχι μόνον δεν το κάνουν, αλλά αντίθετα τον χρησιμοποιούν για να σωθούν οι ίδιοι. Αυτό είναι λάθος. Γιατί; Γιατί όταν αυτός —που με τα εγκλήματά του και τις αυθαιρεσίες του προκαλεί τη διεθνή κατακραυγή— πιάνει το χριστιανικό άκρο, αναγκάζει τους υπόλοιπους να συσπειρωθούν στον αντίποδά του χριστιανισμού. Όταν ο δολοφόνος παριστάνει τον φανατικό και "φωτισμένο" χριστιανό, είναι θέμα χρόνου να συσπειρώσει τους εχθρούς του σε μια αντιχριστιανική "πλατφόρμα". Αυτό κάνουν οι Αμερικανοί.

Από τη στιγμή που οι ΗΠΑ έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα με την Ευρώπη, είναι λάθος να παριστάνουν τους "αποστόλους" του χριστιανισμού. Είναι λάθος να παριστάνουν τους "εκλεκτούς" του χριστιανισμού. Γιατί; Γιατί αυτή η πράξη "σπρώχνει" την Ευρώπη έξω από τη χριστιανική "πλατφόρμα". Ταυτίζει τις ΗΠΑ με τον χριστιανισμό κι αυτό είναι στρατηγικό λάθος, εφόσον διχάζει τους ισχυρούς της ίδιας της αυτοκρατορίας. Αναγκάζει την Ευρώπη ν' ακολουθήσει τα συμφέροντά της και ν' αναζητά συμμάχους μακριά από τον χριστιανισμό. Αναγκάζει τους αντι­αμερικανούς να επανεξετάσουν τη θέση τους απέναντι στον ίδιο τον χριστιανισμό. Τους αναγκάζει να πιάσουν το ελληνικό άκρο. Τους αναγκάζει να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους με βάση την πάγια ελληνική αντιβαρβαρική πολιτική.

Αυτό είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να προκύψει για το χριστιανικό σύστημα. Γιατί; Γιατί, αν ταυτιστούν οι ΗΠΑ με τον βαρβαρισμό, είναι βέβαιον ότι θα ηττηθούν και στην ήττα τους θα παρασύρουν και τον χριστιανισμό, τον οποίο αυθαίρετα οικειοποιήθηκαν. Είναι εύκολο να ταυτιστούν με τον βαρβαρισμό οι δολοφόνοι των παιδιών του Ιράκ και "κολλητοί" των Ισραηλινών δολοφόνων. Είναι εύκολο να ταυτιστούν με τον βαρβαρισμό αυτοί οι οποίοι, αγνοώντας την αξία της ανθρώπινης ιστορίας, επέτρεψαν στους όχλους να λεηλατήσουν το αρχαιολογικό μουσείο της Βαγδάτης. Σήμερα —κι αυτό είναι το τραγικό γι' αυτούς τους "νεοσταυροφόρους" του χριστιανισμού— πρέπει ν' αγωνιστούν μόνοι τους απέναντι σε πραγματικά θηρία.

Στέκονται απέναντι σε πανίσχυρους Έλληνες, που δεν συγχωρούν λάθη στρατηγικής φύσεως και μπορούν να τα εκμεταλλευτούν. Έχουν απέναντί τους τούς πιο διάσημους "φονείς" των αυτοκρατοριών. Αυτούς, που, όταν είσαι αυτοκρατορία, δεν τους θέλεις δίπλα σου, όταν "βαλτώσεις" στο κρεματόριο της Μεσοποταμίας. Αυτούς, που δεν μπορείς να τους αποφύγεις, όταν αρχίσεις και μοιάζεις με "πτώμα". Αυτούς, που θα μαζευτούν απ' όλον τον κόσμο, για να βοηθήσουν την "ψυχή" σου ν' αποχωριστεί από το "πτώμα" σου. Αυτούς, που "καταπίνουν" τις "ψυχές" των συστημάτων για να γίνουν ισχυρότεροι και κάνουν δωρεά στους λαούς με τα πλούσια "πτώματα" τους. Αυτούς, που, όταν μαζεύονται στον "ουρανό", τους βλέπει όλη η ανθρωπότητα. Αυτούς, που φέρνουν "φως" και κάνουν "φασαρία", πράγματα επικίνδυνα για τους βάρβαρους κλέφτες και δυνάστες, οι οποίοι επιδιώκουν το "σκότος" και την "ησυχία", για να είναι αποτελεσματικοί στη "δουλειά" τους. Μια "φασαρία", που ποτέ δεν γνωρίζεις ποιον θα "ξυπνήσει" και θα τον φέρει εκεί όπου δεν σε συμφέρει την ώρα που δεν σε συμφέρει. Μια "φασαρία" που "ξυπνάει" ακόμα και "νεκρούς".

Και λόγω ημερών…ο γράφων εύχεται σε όλους Καλή Ανάσταση…

 

 

 

 

 

                    Παναγιώτης Τραϊανού

Δημιουργός της θεωρίας του ΥΔΡΟΧΟΟΥ