Η ενωμένη Ευρώπη είναι το "κλειδί",

που μπορεί να οδηγήσει την ανθρωπότητα στη λύτρωση.

 

 

 

 

Η Ευρώπη σήμερα βρίσκεται στο πιο κρίσιμο στάδιο της ιστορίας της. Η "μητέρα" του σύγχρονου ιμπεριαλισμού είναι αυτή που μπορεί να νικήσει άπαξ τον ιμπεριαλισμό. Πώς μπορεί να συμβεί αυτό το φαινόμενο, που φαντάζει οξύμωρο; Πώς μπορεί αυτή η σκληρή "μητέρα" να σκοτώσει το πιο ισχυρό "παιδί" της; Το "παιδί" που επί αιώνες την υπηρετούσε, τη "δόξαζε" και την έκανε πλούσια; Πώς δηλαδή η επί αιώνες ιμπεριαλιστική Ευρώπη μπορεί να κινηθεί αντι­ιμπεριαλιστικά;

Οι ανάγκες είναι αυτές οι οποίες δημιουργούν τη δυναμική και η Ευρώπη σήμερα έχει διαφορετικές ανάγκες απ' ό,τι στο παρελθόν. Η Ευρώπη όχι μόνον ηττήθηκε από τις ΗΠΑ στη μάχη για τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό, αλλά βρέθηκε στο τέλος και θύμα του ιμπεριαλισμού αυτού. Σήμερα, αν θέλει να επιβιώσει. είναι αναγκασμένη να κινηθεί αντιιμπεριαλιστικά. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Η "ψυχή" της εξουσίας της μπορεί να λαχταράει τον ιμπεριαλισμό, αλλά το "κορμί" της, που είναι οι λαοί της, αδυνατούν να επιβιώσουν μέσα στο πλαίσιο αυτού του ιμπεριαλισμού.

Σήμερα είμαστε μάρτυρες αυτής της εσωτερικής "πάλης", που λαμβάνει χώρα στην Ευρώπη. Από τη μία είναι θύμα ενός ακραίου ιμπεριαλισμού —και οι λαοί της υποφέρουν— και από την άλλη, παρ' όλο που μπορεί ν' απειλήσει τις ζωτικές λειτουργίες του ιμπεριαλισμού αυτού, δεν το κάνει, γιατί δεν εννοεί να εγκαταλείψει τα όνειρά της γι' αυτόν. Ενώ έχει τις γνώσεις, την ισχύ και την υποδομή ν' απαλλαγεί από τον ιμπεριαλισμό, δεν το κάνει, για να μην του προκαλέσει εκείνες τις ανεπανόρθωτες "βλάβες" που θα τον ακυρώσουν ως πρακτική. Υπομένει τον ιμπε­ρια­λισμό των ΗΠΑ, διατηρώντας έστω και επίπονα την ελπίδα ότι θα μπορέσει κάποτε να τον διεκδικήσει από τους Αμερικανούς αλώβητο.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Το εξής απλό. Αποτελεί κοινή διαπίστωση σήμερα ότι η Ευρώπη υποφέρει εξαιτίας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Καθημερινά "λεηλατείται" από τους Αμερικανούς σε όλα τα επίπεδα. "Λεηλατείται" καί σε επίπεδο άψυχου κεφαλαίου καί σε επίπεδο έμψυχου δυναμικού. Ό,τι άξιο λόγου ανακαλύπτεται στην Ευρώπη εξαγοράζεται με "ψίχουλα" από τους Αμερικανούς, οι οποίοι ελέγχουν την παγκόσμια παραγωγή και κατά συνέπεια την παγκόσμια αγορά. Ό,τι δεν τους πουλιέται απλά υποβαθμίζεται μέχρι του σημείου να ξεπεραστεί από κάτι νεώτερο. Το ίδιο γίνεται και στον τομέα του έμψυχου δυναμικού. Του ανθρώπινου δυναμικού, που δημιουργεί το κεφάλαιο αυτό. Η Ευρώπη "γεννάει" επιστήμονες —μέσω της υψηλής εκπαίδευσης που διαθέτει— για να τους αρπάξουν οι ΗΠΑ και να τους εκμεταλλευτούν.

Όλα αυτά συμβαίνουν στο ανώτατο επίπεδο της οικονομίας, που αφορά την ανάπτυξη του κεφαλαίου. Του κεφαλαίου, που μάχεται να επιβιώσει και να επικρατήσει στην αγορά. Εκεί η Ευρώπη έχει χάσει ολοκληρωτικά τη μάχη από τις ΗΠΑ. Αυτό όμως δεν είναι το μόνο αρνητικό που της συμβαίνει. Τα ακόμα χειρότερα συμβαίνουν στο χαμηλό επίπεδο της παραγωγής. Η Ευρώπη σήμερα είναι άνεργη εξαιτίας του ιμπεριαλισμού. Οι νόμοι που διέπουν την παγκόσμια αγορά και είναι αμερικανικής εμπνεύσεως, την οδήγησαν στην αποβιομηχάνιση. Η Ευρώπη, που κάποτε ξεκίνησε τη βιομηχανική επανάσταση, είναι πλέον χωρίς βιομηχανία.

Η Ευρώπη, που κάποτε ζητούσε μετανάστες για να εργαστούν στα εργο­στάσιά της, σήμερα δεν μπορεί να δώσει απασχόληση στους ίδιους τους πολίτες της. Τα πάλαι ποτέ πανίσχυρα ασφαλιστικά της ταμεία σήμερα είναι άδεια, εφόσον δεν υπάρχουν οι εισφορές του ιδιωτικού τομέα, που θα τα διατηρούσαν ακμαία. Σε λίγο καιρό –ελλείψει νέων εισφορών— δεν θα υπάρχουν συντάξεις γι' αυτούς που επί δεκαετίες γέμιζαν με τις εισφορές τους τα ασφαλιστικά ταμεία. Η κοινωνική ειρήνη διατηρείται τεχνητά με κρατικές επιχορηγήσεις. Για πόσο διάστημα όμως θα μπορούν αυτά τα χρήματα να γεμίζουν ένα πηγάδι χωρίς πάτο;

Όλα αυτά περιγράφουν την άθλια κατάσταση στην οποία έχει υποπέσει η πάλαι ποτέ κραταιά Ευρώπη. Η Ευρώπη της βιομηχανίας και της τεχνολογίας. Η Ευρώπη, που κάποτε είχε ολόκληρο τον πλανήτη στα πόδια της. Αυτό το οποίο μας ενδιαφέρει να βρούμε είναι το πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και βέβαια να βρούμε το πού μπορούμε να οδηγηθούμε μέσω αυτής της κατάστασης. Να βρούμε πώς οδηγήθηκε η Ευρώπη στη μεγάλη "κατηφόρα" και πού ακριβώς φτάνει αυτή η "κατηφόρα".

Για να το καταλάβουμε αυτό, θα πρέπει κατ' αρχήν να βρούμε πότε ηττήθηκε η Ευρώπη σ' εκείνον τον βαθμό, ώστε να μιλάμε σήμερα για αδυναμία επιβίωσης. Πότε ηττήθηκε, εφόσον δεν καταγράφεται στην επίσημη ιστορία της τέτοιου είδους συμβάν. Η Ευρώπη υποτίθεται νίκησε σε όλους τους τελευταίους πολέμους της. Η Ευρώπη υποτίθεται είναι σύμμαχος των ΗΠΑ. Μήπως όλα αυτά δεν συμβαί­νουν στην πραγματικότητα; Μήπως η Ευρώπη τελικά έχασε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο; Μήπως οι ΗΠΑ είναι κάτι άλλο και όχι σύμμαχος της;

Αναζητώντας τα αίτια του σημερινού προβλήματος, θα κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν. Αυτό κρίνεται απαραίτητο, για να καταλάβει ο αναγνώστης με τον καλύτερο τρόπο πώς μια φαινομενική νίκη, εξαιτίας της κακής διαχείρισής της, μπορεί να μετατραπεί σε πραγματική ήττα. Για να καταλάβει ποιες πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες είχε στη συνέχεια αυτή η ήττα και ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι με τα διαφορετικά τους συμφέροντα δημιουργούν συνθήκες εσωτερικής πάλης στην Ευρώπη.

Πρέπει δηλαδή να βρούμε όχι μόνον τι συνέπειες είχε αυτή η ήττα, αλλά και ποιοι ήταν υπεύθυνοι για την ήττα αυτήν. Πρέπει να βρούμε ποιοι Ευρω­παίοι επωφελούνται από αυτήν την ήττα. Αυτή η μυστηριώδης και προφανώς "βουβή" ήττα της Ευρώπης προφανώς δεν της στέρησε μόνον την πολιτική και κοινωνική της ισχύ, αλλά άλλαξε και τον κοινωνικό της χάρτη σε σημείο που να υπάρχουν Ευρωπαίοι οι οποίοι να υπηρετούν μόνιμα και απόλυτα πιστά τα αμερικανικά συμφέροντα.

Για να τα καταλάβει κάποιος όλα αυτά, θα πρέπει να τα αναλύσει. Θα πρέπει να βρει το χρονικό σημείο κατά το οποίο αυτά έλαβαν χώρα και κατόπιν να αξιολογήσει τις συνέπειές τους. Η "θριαμβεύτρια" του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου Ευρώπη κατά έναν μυστήριο λόγο όχι μόνον ηττήθηκε, αλλά παραμένει ηττημένη, προφανώς εξαιτίας κάποιας εσωτερικής προδοσίας. Οι Ευρωπαίοι σήμερα πέφτουν θύματα αυτών των προδοτών και αυτοί είναι που δημιουργούν τις συνθήκες εσωτερικής πάλης μέσα στην Ευρώπη. Αυτοί αγωνίζονται υπέρ του ιμπεριαλισμού τη στιγμή που οι ευρωπαϊκοί λαοί υποφέρουν από αυτόν.

Τα πάντα ξεκίνησαν την επομένη της νίκης των συμμάχων μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η νίκη αυτή δεν έτυχε της σωστής διαχείρισης από την πλευρά της Ευρώπης και μετατράπηκε σε ολοκληρωτική ήττα της. Οι Αμερικανοί μέσα σε μία νύχτα έγιναν οι κυρίαρχοι ενός κόσμου τον οποίο μόνοι τους σχεδίασαν με τον τρόπο με τον οποίο τους βόλευε σε συνεργασία με τους Σοβιετικούς.

Όμως, ήττα για κράτη και λαούς σημαίνει συγκεκριμένα πράγματα. Η ήττα συνδέεται πάντα με το κεφάλαιο και οι συνέπειές της αφορούν όλους όσους κινούνται γύρω από αυτό. Η ήττα και οι συνέπειές της δηλαδή αφορούν στον απόλυτο βαθμό συγκεκριμένες κοινωνικές μερίδες μέσα σ' ένα κράτος που ηττάται και όχι όλες. Ζημιά σίγουρη και τεράστια μετά από μια ήττα έχουν οι τοπικοί κεφαλαιοκράτες και οι εργάτες. Η αστική τάξη, που βρίσκεται ανάμεσα στις τάξεις αυτές, δεν είναι απαραίτητο ότι θα υποστεί ανάλογη ζημιά σε μια τέτοια περίπτωση. Είναι όμως δυνατόν μέσα σε ένα ηττημένο κράτος να μην υπάρχει γενική ζημιά για όλους; Είναι δυνατόν, αν κάποιος γνωρίζει πώς λειτουρ­γεί το κεφάλαιο. Για να γίνει αυτό κατανοητό, θα εξετάσουμε ένα παράδειγμα στη βάση της οικονομίας, ώστε να μπορέσει ο αναγνώστης να καταλάβει την ουσία του προβλήματος.

Έστω ότι υπάρχουν δύο μεγάλες ανταγωνιστικές βιομηχανίες, οι οποίες κινούνται μέσα στα πλαίσια της ίδιας αγοράς. Ως μορφές κεφαλαίου συνδέονται με ανθρώπους, οι οποίοι έχουν κέρδος από τις δραστηριότητές τους. Για κάθε μία από αυτές τις βιομηχανίες υπάρχει η ιδιοκτησία, που έχει τα μέγιστα συμφέροντα, υπάρχει η διαχείριση, που έχει επίσης μεγάλα συμφέροντα και υπάρχουν και οι εργάτες, που εισπράττουν μεροκάματα από το κεφάλαιο αυτό. Αυτές λοιπόν οι βιομη­χανίες συγκρούονται μέσα στην αγορά. Μια σύγκρουση που δεν διαφέρει από έναν πραγματικό πόλεμο όπου ισχύει το γνωστό "ο θάνατός σου η ζωή μου". Όποιος "πεθάνει" θα δώσει ώθηση στον αντίπαλο. Θα του δώσει το σύνολο της αγοράς και άρα το σύνολο του διαθέσιμου πλούτου που μπορεί ν' αντλήσει η συγκεκριμένη παραγωγική δραστηριότητα.

Αυτός όμως ο πόλεμος, όπως και οι πραγματικοί πόλεμοι, δεν "κερδίζεται" πάντα με απευθείας τρόπο. Μπορεί να κερδισθεί και με έμμεσο τρόπο. Μπορεί να κερδισθεί και με μια προδοσία για παράδειγμα. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο. Η ήττα είναι πραγματική, έστω κι αν δεν είναι αποτέλεσμα πραγματικής μάχης. Οι συνέπειες της ήττας είναι επίσης πραγματικές, έστω κι αν δεν είναι αποτέλεσμα πραγματικής μάχης. Τι σημαίνουν όλα αυτά για το παράδειγμά μας; Ότι, αναζητώντας την ήττα, δεν αναζητάμε απαραιτήτως τη μάχη. Την ήττα πάντα την αναζητάμε στα αποτελέσματά της. Τα αποτελέσματα είναι αυτά τα οποία μας αποκαλύπτουν με απόλυτη ασφάλεια το τι συνέβη. Όλα τα άλλα είναι σχετικά.

Πώς είναι δυνατόν να οδηγηθεί στο κλείσιμο μια βιομηχανία, χωρίς να ηττηθεί πραγματικά στην αγορά; Είναι δυνατόν, αν προδοθεί εκ των έσω. Αν δηλαδή κάποιος από τους παράγοντες που την συνθέτουν την προδώσει. Ποιοι είναι αυτοί οι παράγοντες; Οι ιδιοκτήτες, τα διοικητικά στελέχη και οι εργάτες. Η ιδιοκτησία, η διαχείριση και το εργατικό δυναμικό. Αυτοί έχουν τη δυνατότητα να την προδώσουν. Ο καθένας με τον τρόπο του μπορεί να την οδηγήσει στην καταστροφή. Απλά ο καθένας απ' αυτούς έχει διαφορετικές ιδιότητες και δικαιώματα και άρα διαφορετική θα είναι και η προδοτική του τακτική σε περίπτωση που θα το επιχειρήσει. Θα τους εξετάσουμε όλους με τη σειρά, για να καταλάβουμε πώς μπορεί να γίνει μια προδοσία.

Έστω ότι ο ιδιοκτήτης της μίας βιομηχανίας βρίσκεται για τον οποιον­δήποτε λόγο σε δυσμενή κατάσταση ή είναι παντελώς αδιάφορος για την ιδιοκτησία του. Μπορεί να χρωστάει ως πρόσωπο σε τρίτους, μπορεί να εκβιάζεται ή μπορεί να βαρέθηκε να εργάζεται με το άγχος του κεφαλαιοκράτη. Η βιομηχανία του μπορεί να έχει τη δυνατότητα να επιβιώσει και να πολεμήσει για την επιβίωσή της, αλλά ο ίδιος βρίσκεται σε μια προσωπική κατάσταση που τον αφήνει αδιάφορο για την τύχη της βιομηχανίας του. Αν ο αντίπαλός του είναι πονηρός, μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτήν την κατάσταση. Πώς; Μπαίνοντας ανάμεσα στα προβλήματά του και την ιδιοκτησία του. Είτε πληρώνοντας τα χρέη του είτε εκβιάζοντάς τον είτε προσφέ­ροντάς του πλούτο και άρα ζωή χωρίς προβλήματα. Με τον άλφα ή βήτα τρόπο τον ωθεί στο να δώσει προτεραιότητα στα δικά του προσωπικά συμφέροντα εις βάρος των συμφερόντων της βιομηχανίας του. Στόχος των αντιπάλων του δηλαδή είναι να τον βάλουν σ' εκείνη την κατάσταση που θα τον κάνει εξαγοράσιμο. Ο ανταγωνισμός μπορεί, δίνοντας του κάποια χρήματα, να τον βγάλει από την "μέση". Δίνοντας του κάποια χρήματα, να "κλείσει" την επιχείρηση.

Αυτό είναι κάτι που υπό φυσιολογικές συνθήκες σπάνια γίνεται, γιατί γύρω από το κεφάλαιο υπάρχουν και άλλα συμφέροντα τα οποία δεν επιτρέπουν αυτού του είδους την πρακτική. Μέσα στην κάθε βιομηχανία υπάρχουν μαζικά συμφέροντα, που μπορεί θεωρητικά να είναι "κατώ­τερα" από αυτά του ιδιοκτήτη, αλλά δεν παύουν να είναι ισχυρά. Είναι λογικό να είναι ισχυρά, όταν από την τύχη της επιχείρησης εξαρτάται η επιβίωση τόσων πολλών ανθρώπων. Αυτά τα συλλογικά συμφέροντα αφορούν τα έμμισθα στελέχη της διαχείρισης και τους έμμισθους εργάτες της παραγωγής.

Αυτά τα συλλογικά συμφέροντα σταματούν συνήθως τις ατυχείς επιλογές της ιδιοκτησίας. Πώς; Με τον γνωστό πολιτικό τρόπο. Η διαχείριση έχει τις γνώσεις να καταλάβει την προδοσία του ιδιοκτήτη. Είναι θέμα χρόνου να ξεσηκώσει τους εργάτες και να δημιουργήσει μαζικά φαινόμενα, εξαιτίας των κοινών συμφε­ρόντων του συνόλου των εργαζομένων μέσα στη βιομηχανία. Τα μαζικά συμφέροντα τις περισσότερες φορές αναγκάζουν ακόμα και το ίδιο το κράτος να παρέμβει. Να παρέμβει "ακυρωτικά" σ' ό,τι αφορά τις επιλογές της ιδιοκτησίας.

Είτε για λόγους εθνικών συμφερόντων είτε για λόγους πολιτικού κόστους, σε μια τέτοια περίπτωση η πολιτεία θα παρέμβει. Πώς θα παρέμβει; Θα χρηματοδοτήσει ή ακόμα και θα εξαγοράσει μια βιομηχανία με σκοπό μακροπρόθεσμα να την πουλήσει σε κάποιον άλλον ιδιώτη, προκειμένου αυτή να μην κλείσει στο κρίσιμο διάστημα. Αντιλαμβανόμαστε ότι η πολιτική δύναμη των εργαζομένων στις βιομηχανίες δεν επιτρέπει στους ιδιοκτήτες τους να κινούνται ανεξέλεγκτα και με γνώμονα τα απόλυτα προσωπικά συμφέροντά τους.

Άρα η ιδιοκτησία από μόνη της —ακόμα κι αν το θέλει— δεν μπορεί εύκολα να "προδώσει" τη βιομηχανία. Πάντα θα έχει απέναντί της τα συλλογικά συμφέροντα αυτών που εργάζονται σ' αυτήν και είναι δυνατόν να επηρεάσουν την πορεία της. Αυτά τα πανίσχυρα συμφέροντα των εργαζομένων που υπάρχουν μέσα στις βιομηχανίες συμπλέουν μεταξύ τους, αλλά όχι απόλυτα. Συμπλέουν απόλυτα μόνον όταν στρέφονται εναντίον της ιδιοκτησίας και των επιλογών της. Εναντίον της ιδιοκτησίας που τους πληρώνει.

Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις είναι διαφορετικά, αν όχι συγκρουόμενα. Έχουν συμφέρον για παράδειγμα τα διοικητικά στελέχη να αδικούνται οι εργάτες και να ευνοούνται οι ίδιοι. Έχουν συμφέρον να περικόπτονται οι μισθοί των εργατών και το τεχνητά μεγαλύτερο εμφανι­ζόμενο κέρδος της επιχείρησης να τους επιτρέπει να εισπράττουν "μπόνους". Μέσα δηλαδή σε μία βιομηχανία, όπου φαινομενικά οι πάντες έχουν κοινά συμφέροντα, πρακτικά δεν συμβαίνει αυτό.

Μόνον στο γενικό επίπεδο έχουν κοινά συμφέροντα όλοι οι εργαζόμενοι. Στο ειδικό επίπεδο υπάρχουν εξειδικευμένα συμφέροντα, που αφορούν συγκε­κριμένους τύπους εργαζο­μένων. Αυτή η ιδιομορφία κάνει τα πράγματα επικίνδυνα. Γιατί; Γιατί εκτός των ιδιοκτητών μπορεί να βρεθούν και εργαζόμενοι με την ισχύ να προδώσουν τη βιομηχανία. Πώς γίνεται αυτό; Γίνεται είτε σε περί­πτωση αδυναμίας ελέγχου της διαχείρισης είτε σε περίπτωση συνομωσίας μεταξύ ιδιοκτη­σίας και διαχείρισης. Υπάρχει δηλαδή περίπτωση να δημιουργηθούν συνθήκες που μπορούν να οδηγήσουν στην προδοσία της βιομηχανίας και άρα στην ήττα αυτής της θεωρητικά κοινής "πλατφόρμας" συμφερόντων.

Μπορεί για παράδειγμα ο εξωτερικός ανταγω­νιστής να μην χρειαστεί καν να εξαγοράσει τον ιδιοκτήτη. Μπορεί θεωρητικά να τον παρακάμψει. Μπορεί να "λαδώσει" τη διαχείριση και η βιομηχανία να καταρρεύσει εξαιτίας των κατά παραγγελίαν "λαθών" της. Ένα λάθος στην τιμολόγηση των προϊόντων μπορεί να βγάλει από την αγορά ακόμα και το καλύτερο προϊόν. Ένα λάθος στο μάρκετινγκ, μπορεί να κάνει το ίδιο.

Ο ανταγωνισμός, δηλαδή, όταν θέλει να νικήσει "πλαγίως" μια βιομηχανία, ξέρει προς τα πού να στραφεί και ποιανού τη συμβολή να ζητήσει. Στρέφεται συνήθως είτε προς την ακριβή ιδιοκτησία —που μπορεί με την εξουσία της να κάνει αυτά τα οποία επιθυμούν οι ανταγωνιστές της— είτε προς την πολύ φτηνότερη διαχείριση, που μπορεί με "λάθη" να οδηγήσει την κατάσταση και πάλι στο ίδιο αποτέλεσμα.

Στρέφεται δηλαδή προς εκείνους τους λίγους, που, είτε λόγω ιδιότητας είτε λόγω της υποκειμενικότητας της έννοιας της διαχείρισης, δεν μπορούν να ελεγχθούν με απόλυτο τρόπο από τους "συνεπιβάτες" της κοινής "πλατφόρμας" συμφε­ρόντων. Θεωρητικά για παράδειγμα δεν μπορεί να ελέγξουν οι διαχειριστές ή οι εργάτες έναν ιδιοκτήτη, όταν αυτός αποφασίσει να κλείσει το εργοστάσιο. Το ίδιο όμως δεν μπορούν να ελέγξουν με απόλυτο τρόπο και τους διαχειριστές τόσο οι ιδιοκτήτες όσο και οι εργάτες. Δεν μπορούν να γνωρίζουν πότε τα λάθη που οδηγούν την επιχείρηση στο κλείσιμο είναι πραγματικά λάθη ή κατά παραγγελία του ανταγωνισμού πληρωμένα "λάθη".

Οι μόνοι οι οποίοι ελέγχονται πάντα και πλήρως και οι οποίοι χάνουν σε κάθε περίπτωση αν κλείσει το εργοστάσιο είναι οι εργάτες. Δεν μπορούν να προδώσουν την επιχείρηση εν αγνοία των "ανωτέρων" τους. Αν δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, κρίνονται αντικειμενικά γι' αυτό και αν κριθούν ένοχοι, απολύονται. Κρίνονται καθημερινά για τη δουλειά τους κι αυτό κάνει δύσκολο αν όχι αδύνατον να φέρουν τη βιομηχανία σε δυσχερή θέση. Η κακοτεχνία, εν αντιθέσει προς την κακοδιαχείριση, είναι κάτι το οποίο φαίνεται πολύ νωρίς κι επιπλέον μπορεί να κριθεί με απόλυτα αντικειμενικό τρόπο. Είναι θέμα ωρών να καταλάβει κάποιος ότι κάποιοι εργάτες δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

Η συμμετοχή τους στη μακροπρόθεσμη πορεία της επιχείρησης είναι τόσο μικρή, που δεν αξίζει καν ο κόπος να τους πλησιάσει κάποιος για να τους διαφθείρει. Επιπλέον η όποια διαφθορά τους μοιράζεται σε τόσα πολλά μερίδια, που την κάνει ασύμφορη γι' αυτόν που την πληρώνει κι ασήμαντη γι' αυτόν που την εισπράττει. Το χειρότερο δε για τους εργάτες είναι ότι, λόγω ιδιότητας, δεν μπορούν να ελπίζουν σε μια αποκατάσταση μετά το πέρας της προδοσίας και άρα μετά το κλείσιμο της επιχείρησης. Αν κλείσει η επιχείρηση, οι εργάτες είναι σε κάθε περίπτωση χαμένοι. Όσα και να τους δώσεις για το μικρό ατομικό μερίδιό τους στην προδοσία, δεν θα είναι αρκετό για να καλύψει τη ζημιά τους σε περίπτωση ανεργίας. Οι εργάτες δηλαδή συνδέονται με τον πιο απόλυτο τρόπο με την επιβίωση της βιομηχανίας.

Για τους υπολοίπους δεν συμβαίνει το ίδιο. Οι ιδιοκτήτες, για παράδειγμα, μπορεί, ξεπουλώντας τη βιομηχανία, να χάσουν το κεφάλαιο, αλλά στο προσωπικό επίπεδο μπορούν να γίνουν αμύθητα πλούσιοι. Πλούσιοι, χωρίς άγχος και προβλήματα. Πλούσιοι, που θα "βλέπουν" τον κόσμο πάνω από τα γιοτ και τα ελβετικά σαλέ. Το ίδιο καλά είναι τα πράγματα και για τους διαχειριστές σε περίπτωση διαφθοράς. Οι διαχειριστές μπορούν να οδηγήσουν με τα "λάθη" τους στο ξεπούλημα της βιομη­χανίας, αλλά να παραμείνουν στις θέσεις τους και μετά το ξεπούλημα αυτό. Να παραμείνουν απλά, αλλάζοντας τον χαρακτήρα της επιχείρησης. Μπορεί μια βιομηχανία, για παράδειγμα, να παγώσει τις παραγωγικές δραστηριότητες, αλλά να μπει στον όμιλο επιχειρήσεων των νικητών ανταγωνιστών και να μετατραπεί σε εμπορικό τμήμα αυτού του ομίλου.

Να συνεχίσει να εμπορεύεται τα ίδια προϊόντα, χωρίς να τα παράγει η ίδια. Να εξακολουθήσουν να υπάρχουν οι ίδιες δραστηριό­τητες και απλά να κλείσει η γραμμή παραγωγής. Η Mercedes, για παράδειγμα, μπορεί να εξαγοράσει την BMW και να την κλείσει, χωρίς να απολύσει ούτε ένα στέλεχός της. Αρκεί να μετατρέψει τα εργοστάσια του πρώην ανταγωνιστή της σε κεντρικές αποθήκες των δικών της προϊόντων και να διατηρήσει και το σύνολο των αντιπροσωπειών της. Στην περίπτωση αυτήν κανένα στέλεχος δεν χάνει τη θέση του. Τους εργάτες μόνον θ' απολύσει υποχρεωτικά, γιατί απλούστατα δεν θα έχουν αντικείμενο εργασίας.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει δυνατότητα να "ηττηθεί" μια βιομηχανία, χωρίς να δώσει καθόλου μάχη στην αγορά. Αυτά όμως που περιγράψαμε ως πρακτικές κοστίζουν και κοστίζουν πολύ. Ο καλύτερος και πιο φτηνός τρόπος είναι ο συνδυασμός των παραπάνω. Γιατί; Γιατί η ιδιοκτησία κοστίζει πάρα πολλά για να εξαγοραστεί απευθείας και η διαχείριση κοστίζει εξίσου πάρα πολλά για να διαφθαρεί, χωρίς να έχει σίγουρα αποτελέσματα. Οι πρώτοι δεν ανταλλάσσουν σχεδόν ποτέ το πανίσχυρο κεφάλαιο με τον "αέρινο" πλούτο. Αυτό είναι λογικό. Ένας βιομήχανος είναι ισχυρός κοινωνικός παράγοντας. Έχει πολιτική δύναμη. Έχει εξουσία. Ένας απλά πλούσιος δεν έχει τίποτε απολύτως. Είναι ένα "λαμπερό" μηδενικό. Είναι "φίρμα" πελάτης. Μόνον οι σερβιτόροι τον "γλείφουν", για να εξασφαλίσουν ένα καλό πουρμπουάρ. Μόνο οι πωλήτριες τον αναγνωρίζουν στο δρόμο.

Ανάλογα μειονεκτήματα έχουν και οι διαχειριστές. Ακόμα και να διαφθαρούν, δεν είναι εξασφα­λισμένα τ' αποτελέσματα. Είναι υπάλληλοι. Ακόμα κι αν δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι κάνουν εσκεμ­μένα λάθη, μπορεί ν' αντικατασταθούν για λόγους ανικανότητας. Μπορεί από ένστικτο και μόνον να τους αντικαταστήσει ο βιομήχανος. Όταν μάλιστα τα πράγματα φτάσουν να γίνουν δύσκολα, οι "κλωτσιές" δεν είναι μακριά. Μια αλλαγή στα πρόσωπα της διαχείρισης μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω και να πάνε στα "σκουπίδια" τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για τη διαφθορά των διαχειριστών. Μπορεί ν' αποκαλυφθούν αυτά τα οποία πρέπει να μείνουν μυστικά και να πάνε όλοι μαζί στη φυλακή.

Γι' αυτόν τον λόγο λέμε ότι ο καλύτερος τρόπος είναι ο συνδυασμός. Αν κάποιος κατορθώσει και φέρει σε δύσκολη θέση την ιδιοκτησία για να της αρπάξει το εργοστάσιο για "ψίχουλα" και ταυτόχρονα διαφθείρει εν αγνοία της τη διαχείριση, μπορεί να "νικήσει" τη βιομηχανία χωρίς καμία αντίδραση και προπαντώς φτηνά. Η ιδιοκτησία θ' αναγκαστεί να πουλήσει φτηνά και η διαχείριση θα φροντίσει να τη φέρει εύκολα σ' εκείνη την κατάσταση, που η πώληση να φαίνεται σαν η μόνη λύση. Η αριθμητικά ασθενής ιδιοκτησία θα συμπλεύσει με την πολυπληθέστερη διαχείριση και η αντιμετώπιση των εργατών θα είναι εύκολη υπόθεση. Οι πάντες θα βολευτούν και οι μόνοι χαμένοι θα είναι οι εργάτες. Η προδοσία θα είναι τέλεια και με το ελάχιστο κόστος. Όταν η απελπισμένη ιδιοκτησία θ' αναγκαστεί να πουλήσει, για να σώσει ένα μέρος της περιουσίας της και ταυτόχρονα η διεφθαρμένη διαχείριση θα επιμένει ότι δεν υπάρχει τρόπος σωτηρίας της βιο­μηχανίας, ευνόητο είναι ότι οι εργάτες θα πρέπει ν' αρχίσουν να ψάχνουν δουλειά αλλού.

Ο αναγνώστης αρχίζει πλέον κι αντιλαμβάνεται γιατί τα λέμε όλα αυτά. Ό,τι συμβαίνει και στις δύο φάσεις του παραδείγματός μας, συνέβη στη μεταπολεμική Ευρώπη. Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη στο επίπεδο της οικονομίας δεν είναι τίποτε άλλο παρά δύο κολοσσιαίες "υπερβιομηχανίες". Υπερ­βιομηχανίες, που παράγουν όμοια προϊόντα και διεκδικούν την ίδια αγορά. Οι ΗΠΑ, από τη στιγμή που σήμερα καταφέρνουν και ασκούν ιμπεριαλισμό εις βάρος της Ευρώπης, σημαίνει ότι την νίκησαν στη μάχη της αγοράς. Σημαίνει ότι, για να φτάσει το κεφάλαιό τους να μονοπωλεί και την ευρωπαϊκή αγορά, έχει νικήσει κατά κράτος το ευρωπαϊκό κεφάλαιο.

Για να νικήσεις όμως σε τέτοιον βαθμό ένα τέτοιο ισχυρό σύνολο εθνικών βιομηχανιών και να κατακτήσεις τις "ιδιόκτητες" αγορές τους, θα πρέπει να νικήσεις στρατιωτικά τα ίδια τα κράτη. Δεν υπάρχει άλλη περίπτωση να σε αφήσει το κάθε ισχυρό κράτος να μονοπωλείς την αγορά του. Στις περιπτώσεις αυτές δεν υπάρχει το fair play. Ο καθένας αντιλαμβάνεται την αγορά του ως ιδιοκτησία του και επιθυμεί να τη μονοπωλεί, ασχέτως με την ποιότητα που έχουν τα προϊόντα του. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί κάποιος ξένος να μπει στην αγορά χωρίς αντιδράσεις. Θα πρέπει να νικηθεί το κάθε κράτος, που προστατεύει την εθνική του βιομηχανία κι αντι­λαμβάνεται την εθνική του αγορά ως αυλή του. Η Ευρώπη όμως —και τα ισχυρά κράτη που τη συνθέτουν— τέτοιου είδους ήττα δεν υπέστη από τις ΗΠΑ. Η ιδιομορφία δηλαδή στην περίπτωση αυτήν είναι ότι οι ΗΠΑ νίκησαν την Ευρώπη, χωρίς να την κατακτήσουν. Οι ΗΠΑ, ως κεφάλαιο, "κατάπιαν" το ανταγωνιστικό τους ευρωπαϊκό κεφάλαιο, χωρίς να το νικήσουν στην αγορά.

Αυτό όμως απαιτεί προδοσία. Δεν μπορεί να γίνει με άλλο τρόπο. Ξαφνικά δεν τρελάθηκαν όλοι στην Ευρώπη, ώστε να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει. Μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν έξυπνοι και μετά από αυτόν έγιναν βλάκες; Άρα κάτι άλλο συμβαίνει και εκεί κάπου βρίσκεται η προδοσία. Όμως, για να το πετύχεις αυτό, δεν είναι τόσο εύκολο. Θα πρέπει να βρεις συνενόχους μέσα στα ίδια τα κράτη. Μπορεί σε κάποια στιγμή να σε ευνοούν τα δεδομένα, αλλά αυτό δεν είναι εκμεταλλεύσιμο, αν δεν κατορθώσεις να βρεις συνενόχους. Μπορεί βραχυπρόθεσμα να εκμεταλλευτείς μια καταστροφή ή μια ολιγωρία των κεφαλαιοκρατών, αλλά μακροπρόθεσμα θα φύγεις με τις "κλωτσιές" από την ξένη αγορά.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς έγινε. Οι ΗΠΑ κατ' αρχήν εκμεταλλεύτηκαν την πολιτική και οικονομική κατάσταση που επικρατούσε στην Ευρώπη την επομένη του πολέμου. Βρήκαν μια Ευρώπη ισοπεδωμένη και με εκατομμύρια νεκρούς. Βρήκαν μια Ευρώπη τρομοκρατημένη από τις συνέπειες του πολέμου. Αυτό το οποίο έκαναν ήταν το εξής απλό. Υποσχέθηκαν οικονομική βοήθεια στους Ευρωπαίους και, φροντί­ζοντας να συνωμο­τήσουν με τους Σοβιετικούς, τους υποσχέθηκαν ασφάλεια.

Με τον τρόπο αυτόν προχώρησαν στο πρώτο βήμα. Έφεραν σε δυσχερή θέση την ιδιο­κτη­σία του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Αυτήν την ιδιοκτησία την παγίδευσαν με τη βοήθεια κάποιων. Στη συνέχεια την εξαγόρασαν, κάνοντάς την πλούσια σε μια εποχή όπου το κεφάλαιό της ήταν φαινο­μενικά ισοπεδωμένο. Γιατί λέμε ότι την παγίδευσαν, ενώ το κεφάλαιό της ήταν μόνον φαινομενικά ισοπεδωμένο; Γιατί το κεφάλαιο, όταν έχει εξασφαλισμένη αγορά, είναι θέμα ελάχιστου χρόνου να ορθοποδήσει.

Οι Αμερικανοί, γνωρίζοντας αυτήν του την ιδιότητα, θέλη­σαν να δώσουν σε όλους λανθα­σμένη εντύπωση. "Ανοίγοντας" μόνοι τους την ευρωπαϊκή αγορά στο όνομα του επείγοντος της αναδόμησης της ευρωπαϊκής οικονομίας, έδειξαν σε όλους ότι οι δεδομένες αγορές στον μεταπολεμικό κόσμο δεν υπάρχουν. Τα γαλλικά, τα γερμανικά ή τα αγγλικά εργοστάσια δεν θα είχαν πλέον τις εθνικές τους αγορές δεδομένες. Θα έπρεπε ν' ανταγωνιστούν τα αμερικανικά προϊόντα και μάλιστα υπό αντίξοες συνθήκες. Γιατί υπό τέτοιες συνθήκες; Γιατί τα νέα ευρωπαϊκά προϊόντα εκτός του κόστους παραγωγής τους, θα έπρεπε να φέρουν μέσα στην τιμή τους και το κόστος της ανοικοδόμησης των εργοστασίων. Αυτό ήταν κάτι το οποίο δεν το είχαν ως πρόβλημα οι Αμερικανοί, εφόσον τα δικά τους εργο­στάσια δεν είχαν καταστραφεί εξαιτίας του πολέμου.

Ελέγχοντας οι Αμερικανοί το χρήμα, έκαναν αυτήν την κατάσταση ακόμα πιο δυσχερή. Τα εθνικά κεφάλαια δεν θα ήταν αυτά τα οποία θα χρηματοδοτούσαν την κάθε εθνική βιομηχανία. Τα αμερι­κανικά κεφάλαια θα ήταν αυτά τα οποία θ' αποφάσιζαν ποιοι και με ποιους όρους θ' αναπτυχθούν ξανά. Στο σημείο αυτό χρειάστηκε η παγίδευση της ευρωπαϊκής κεφαλαιοκρατίας. Παγιδεύτηκαν. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί, όπως είπαμε σε άλλο σημείο, η κεφαλαιοκρατία δεν παραχωρεί σχεδόν ποτέ το κεφάλαιό της. Είναι τεράστια η διαφορά μεταξύ πλούτου και κεφαλαίου. Οι Ευρωπαίοι κεφαλαιοκράτες "ξεδοντιάστηκαν" με την απώλεια του κεφαλαίου τους. Έγιναν πλούσιοι, αλλά έχασαν την πολιτική τους ισχύ. Το ίδιο συνέβη και με τα ευρω­παϊκά κράτη. Τα κράτη αυτά αναδομήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ, αλλά έχασαν την ισχύ τους.

Με τον απλό αυτόν τρόπο κατάφεραν οι Αμερικανοί και έκαναν αυτό το οποίο απαγο­ρευόταν δια ροπάλου από τη βιομηχανική επανάσταση κι εντεύθεν. Κατάφεραν ν' αγοράσουν κεφάλαιο που ανήκε σε άλλα κράτη. Κατάφεραν να γίνουν συνέταιροι σε ξένες εθνικές αγορές. Μέχρι τότε οι εθνικές προστατευτικές πολιτικές απαγόρευαν ρητά την εξαγορά βιομηχανιών από ξένους. Ήταν αδύνατον, για παράδειγμα, ν' αναλάβει την ιδιοκτησία μιας μεγάλης εθνικής βιομηχανίας της Γερμανίας ή της Γαλλίας ένας Αμερικανός ή οποιοσδήποτε άλλος. Οι βιομηχανίες δεν άλλαζαν εύκολα χέρια και πολύ περισσότερο δεν έπεφταν ποτέ σε ξένα χέρια. Τα κράτη, ακόμα και στις πιο δύσκολες εποχές, τις στήριζαν. Τις στήριζαν, είτε με φτηνά δάνεια είτε αποκλείοντας τα προϊόντα των ανταγωνιστών από την εθνική τους αγορά.

Όλα αυτά άλλαξαν μετά τον δεύτερο παγκόσμια πόλεμο. Ο δήθεν κίνδυνος του κομμου­νισμού έκανε την υπόθεση "ανασύσταση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου" επείγουσα και αυτό μπορούσε να γίνει μόνον με τη "βοήθεια" των Αμερικανών. Τα εθνικά κεφάλαια χάνονταν και οι προστατευτικοί νόμοι καταργούνταν στο όνομα της προστασίας των εθνών από τον κομμουνι­στικό κίνδυνο. Σ' αυτήν τη φάση —που ήταν και η πιο δύσκολη για τους Αμερικανούς— οι Αμερικανοί δεν συνάντησαν την παραμικρή αντίδραση. Γιατί; Γιατί είχαν τη βοήθεια κάποιων Ευρωπαίων προδοτών, που ανέλαβαν να κάνουν τη φιλοαμερικανική προπαγάνδα. Κάποιων Ευρωπαίων, που επιθυμούσαν να έχουν ως "αφεντικά" τους Αμερικανούς και όχι τους ομοεθνείς τους κεφαλαιοκράτες. Γενναιόδωρα αφεντικά, που τους έδιναν ό,τι ζητούσαν και όχι τσιγκούνηδες, που δεν τους υπολόγιζαν.

Κάποιοι τα "πήραν", για να πείσουν τους Ευρωπαίους ότι δεν είναι κακό ν' αφήσουν τους Αμερικανούς να μονο­πω­λήσουν τις αγορές τους. Το αποτέλεσμα; Τραγικό. Οι Ευρωπαίοι κεφαλαιοκράτες ξεπουλούσαν το ευρωπαϊκό κεφάλαιο και κάποιοι άλλοι επίσης Ευρωπαίοι υπόσχονταν επιβίωση και πρόοδο στους εργαζόμενους. Τρόμαζαν τους πάντες ότι, αν δεν γινόταν αυτό το οποίο γινόταν, πιθανόν να κινδύνευαν από τους κομμουνιστές, οι οποίοι θα εκμεταλλεύονταν την αδυναμία τους. Ποιοι ήταν αυτοί; Οι άθλιοι αστοί. Οι διαχειριστές των εθνικών κρατών και των εθνικών κεφαλαίων. Οι διαχειριστές, που συνεργάστηκαν με τους εχθρούς. Οι διαχειριστές, που ήθελαν να επωφεληθούν εις βάρος των ιδιοκτητών αυτών που διαχειρίζονταν. Είτε αυτό ήταν ένα κράτος και ανήκε στον λαό του είτε αυτό ήταν βιομηχανία και ανήκε στον βιομήχανο.

Αυτοί, παίζοντας το "παιχνίδι" των Αμερικανών, τρόμαζαν τόσο την κεφαλαιοκρατία όσο και την εργατική τάξη. Τους πρώτους τους προειδοποιούσαν για τις επερχόμενες δυσκολίες και αυτό το έκαναν υποτίθεται για το "καλό" τους. Τους απειλούσαν ότι, αν δεν άλλαζε γρήγορα η ιδιοκτησία, οι ευρωπαϊκές βιομη­χανίες πιθανόν να μην μπορούσαν ν' αναδομηθούν εγκαίρως. Θα προηγούνταν ένα χρονικό κενό, που θα μπορούσαν να το εκμεταλλευτούν οι κομμουνιστές και άρα θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τις κοινωνικές ισορροπίες στην Ευρώπη. Έπρεπε ν' αναδομηθούν γρήγορα τα ευρωπαϊκά εργοστάσια, γιατί οι κομμουνιστές υποτίθεται θα έσπευδαν να εκμεταλλευτούν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και την ανεργία.

Η ιδιομορφία εκείνου του πολέμου σε σχέση με τον προηγούμενο παγκόσμιο πόλεμο ήταν ότι δεν επήλθε μια γενική καταστροφή τύπου “reset”. Δεν μπήκαν όλα τα κράτη σε μια κοινή αφετηρία, ώστε ν' αναπτυχθούν εκ νέου επί ίσοις όροις και υπό συνθήκες απομόνωσης. Θεωρητικά ο δυτικός κόσμος δεν είχε καταστραφεί. Έχοντας διατηρήσει τη βασική δομή του, δεν θα μπορούσε να επαναλάβει τις αυτο­χρημα­τοδοτικές τακτικές του παρελθόντος. Δεν θα μπορούσαν δηλαδή τα εθνικά κράτη να "απο­μονωθούν" και να πιστώσουν τις βιομηχανίες τους. Ο δυτικός κόσμος υπήρχε κι απλά μέσα σ' αυτόν από τύχη δέσποζαν οι ΗΠΑ.

Σ' αυτό το σημείο ήταν χρήσιμη η Σοβιετική Ένωση. Η ύπαρξή της ανάγκαζε τον δυτικό κόσμο να λειτουργεί στο σύνολό του. Δεν του επέτρεπε να "πεθάνει" και να ξαναγεννηθεί μέσα από τις "στάχτες" του. Δεν του επέτρεπε ν' ακολουθήσει την πάγια τακτική που είχε συμφωνηθεί μεταξύ των ισχυρών μετά τη βιομηχανική επανάσταση. Ποια ήταν αυτή η τακτική; Όταν έφταναν τα ισχυρά βιομηχανικά κράτη σε οικονομικό αδιέξοδο, πολεμούσαν μεταξύ τους. Κατέστρεφαν ο ένας τις υποδομές του άλλου και στη συνέχεια απομονώνονταν μέχρι την επόμενη φορά που θα "τάιζαν" την ανάπτυξη με νέο αίμα και νέα καταστροφή.

Αυτό, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, δεν είναι κάτι το σπάνιο. Δεν είναι κάτι που οφείλεται σε κάποια διαστροφή του ανθρώπινου είδους. Συμβαίνει και στη φύση. Τα ισχυρά είδη, που δεν έχουν φυσικούς εχθρούς, δεν σημαίνει ότι δεν αγωνίζονται για την επιβίωσή τους. Όταν αρχίζει και γίνεται προβληματική η επιβίωσή τους, συγκρούονται μεταξύ τους. Όταν εξαιτίας του υπερπληθυσμού τους ή εξαιτίας της μείωσης των θηραμάτων τους απειλούνται με εξαφάνιση, στρέφονται το ένα εναντίον του άλλου. Με τον τρόπο αυτόν γίνεται ένα "ξεκαθάρισμα" του είδους και επιβιώνουν οι ισχυρότεροι από τους ομοίους.

Με τον τρόπο αυτόν διατηρείται η φυσική ιεραρχία και οι αδύναμοι, πεθαίνοντας, παύουν με τις ανάγκες τους να απειλούν το είδος. Διατηρείται το "είδος" στην καλύτερη δυνατή κατάσταση και ταυτόχρονα εξαλείφονται τα δεδομένα που το απειλούν. Μη έχοντας το "είδος" φυσικούς εχθρούς, δεν κινδυνεύει από αυτήν την σύγκρουση. Έχοντας τα μέλη του τη δυνατότητα ακόμα και πληγωμένα να μην κινδυνεύουν, επιστρέφουν στις φωλιές τους μέχρι την τελική αποθεραπεία τους. Το κέρδος από αυτήν την πρακτική είναι ότι, έστω και επίπονα, διατηρούν τον κόσμο τους στην κατάσταση που ευνοεί συνολικά το "είδος" τους. Όταν δηλαδή θα ξαναβγούν από τις φωλιές τους, τα πάντα θα είναι ευνοϊκά γι' αυτά.

Κάτι ανάλογο γινόταν και με τα βιομηχανικά κράτη της Ευρώπης. Κι αυτά συνέθεταν ένα "είδος" θηρίων, που λειτουργούσαν ως τέτοια. Έχοντας ως "είδος" απόλυτη υπεροχή στον πλανήτη και μη έχοντας φυσικούς εχθρούς, δεν αποτελούσε ρίσκο γι' αυτά ένας εκτεταμένος πόλεμος. Αλληλο­σπαράσσονταν, αλλά κατάφερναν και διατηρούσαν την κατάσταση που τα ευνοούσε. Μέσω των πολέμων επιτύγχαναν όλους τους στόχους τους. Εξόντωναν όσους ομοίους τους θεωρούσαν απειλή και με τον τρόπο αυτόν ο κόσμος δεν άλλαζε. Τα πάντα παρέμεναν στο επίπεδο που ευνοούσε μόνον αυτά τα κράτη και κανέναν άλλο.

Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όλα αυτά δεν μπορούσαν να τεθούν σε εφαρμογή. Το "είδος" των ευρωπαϊκών θηρίων δεν ήταν ασφαλές. Υπήρχε στη "γειτονιά" του φυσικός εχθρός, που φαινομενικά τα απειλούσε ακόμα και σε πλήρη ακμή —πόσο μάλλον πληγωμένα—. Ένας δράκοντας που ανάγκαζε τους λέοντες να παραμένουν συσπειρωμένα στην αγέλη, ελπίζοντας στη μαζική άμυνα, προκειμένου να επιβιώσει το "είδος" τους. που πλέον δεν ήταν το "ανώτερο". Λειτουργώντας η Σοβιετική Ένωση ως φόβητρο, δεν επέτρεπε στους Ευρωπαίους ν' ακολουθήσουν την απο­μονωτική τους πολιτική και άρα να λειτουργήσουν σαν κατεστραμμένοι, που θα έπρεπε να δημιουρ­γηθούν ξανά από την αρχή. Αναγκαστικά λειτουρ­γούσαν σαν το "πληγωμένο" μέρος ενός ενιαίου οργανισμού, ο οποίος όμως έστω και δύσκολα παρέμενε εν ζωή.

Στον ημιθανή αυτόν οργανισμό "υγιέστερες" ήταν οι ΗΠΑ και αυτή ήταν η "τύχη" τους. Αυτός ήταν κι ο λόγος που οι ΗΠΑ στήριξαν με όλα τα μέσα τον κομμουνιστικό γίγαντα. Αυτός ο γίγαντας διατηρούσε στη "ζωή" το πληγωμένο θηρίο της Δύσης, που φοβόταν να "πεθάνει", γιατί δεν ήταν σίγουρο ότι θ' ανασταινόταν. Οι Αμερικανοί ενδιαφέρονταν για τη δυτική αγορά και μόνον η ύπαρξη της Σοβιετικής Ένωσης τους την εξασφάλιζε. Χωρίς αυτόν τον επιθετικό γίγαντα τα ευρωπαϊκά κράτη θ' απομονώνονταν χωρίς κίνδυνο, όπως απομονώνονται τα πληγωμένα λιοντάρια στις φωλιές τους για να γλείψουν τις πληγές τους. Ο γίγαντας αυτός έκανε τις "φωλιές" των λεόντων της Ευρώπης ανασφαλείς και το χρονοβόρο "γλείψιμο" των πληγών επικίνδυνη υπόθεση.

 Οι Ευρωπαίοι κεφαλαιοκράτες σ' αυτό το σημείο την "πάτησαν" από λάθος πληροφόρηση των διαχειριστών των κρατών τους. Των πολιτικών, που αποφάσισαν να υπηρετήσουν τις ΗΠΑ και όχι να προστατεύσουν τα εθνικά τους κεφάλαια. Αυτών, που δεν θέλησαν να πετάξουν έξω από τις ευρωπαϊκές αγορές τα αμερικανικά προϊόντα. Αυτών, που έπεισαν τους πάντες ότι προέχει η "σωτηρία" της Ευρώπης από τον ιμπεριαλισμό του θηρίου του κομμουνισμού. Του θηρίου, που στην πραγματικότητα ήταν πιο αδύναμο και από τη σκιά του. Του θηρίου που αρκούσε ένα "γρύλισμα" των ευρωπαϊκών λεόντων και θα έτρεχε να κρυφτεί στη σιβηρική φωλιά του.

Σ' αυτό το σημείο συντελέστηκε η προδοσία. Η "εικόνα" της Σοβιετικής Ένωσης ήταν απόλυτα πλασματική και ψευδής. Ήταν ένα δημιούργημα της προπαγάνδας των Αμερικανών και των ηλιθίων αστών της Ευρώπης. Η Σοβιετική Ένωση όχι απλά δεν μπορούσε ν' απειλήσει την Ευρώπη, αλλά δυσκολευόταν ακόμα και να επιβιώσει η ίδια. Αυτό ήταν το μέγα ψέμα των προδοτών. Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες δεν έκαναν αυτό το οποίο είχαν καθήκον να κάνουν και το αποτέλεσμα ήταν να "παγι­δευτούν" οι κεφαλαιοκράτες.

Αυτοί οι τελευταίοι, πέφτοντας θύματα της προπαγάνδας, αντιλήφθηκαν ότι δεν μπορούν ν' ανταγωνιστούν τα αμερικανικά προϊόντα, που "δικαιω­ματικά" είχαν κατακλύσει τις εθνικές αγορές τους. "Δικαιωματικά", γιατί οι Αμερικανοί ήταν πλέον οι μεγάλοι "προστάτες" της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Οι μεγάλοι "εργολάβοι" της δημοκρατίας και του καπιταλισμού. Οι ισχυρότεροι από τους λέοντες της αγέλης. Αυτοί οι οποίοι θα έμπαιναν επικεφαλείς σε περίπτωση κινδύνου, προκειμένου να προστατεύσουν το "είδος".

Είχε έξοδα αυτή η "προστασία" και η πρόσβαση των Αμερικανών στις αγορές τους ήταν το τίμημα της προστασίας αυτής. Φέρνοντας οι αστοί σε δύσκολη θέση τους κεφαλαιοκράτες, τους παγίδευσαν και τους εξουδετέρωσαν. Από εκεί και πέρα δεν ήταν δύσκολο να παγιδεύσουν τους πολύ πιο εύκολους και ευάλωτους εργάτες. Αυτούς τους απειλούσαν με το επείγον της ανάγκης να εξασφα­λίσουν γρήγορα το μεροκάματό τους. Τους έπεισαν εύκολα ότι αυτό γινόταν μόνον με την αμερικανική "βοήθεια".

Η αντίσταση ήταν ελάχιστη, γιατί τα συμφέροντα των Ευρωπαίων εργαζομένων όλων των τύπων εμφανίζονταν ως κοινά εκείνη την εποχή. Όλοι βιάζονταν να στηθεί η ευρωπαϊκή μηχανή παρα­γωγής —ο καθένας βέβαια για τους δικούς του λόγους—. Οι κεφαλαιοκράτες μετά από πέντε στείρα χρόνια πολέμου και εξόδων βιάζονταν να δουν κέρδη και οι εργάτες, βγάζοντας τις στρατιωτικές στολές, βιάζονταν να πάρουν μεροκάματα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες έγινε η παλινόρθωση του ευρω­παϊκού κεφαλαίου. Τα στελέχη των πρώην ευρωπαϊκών επιχειρήσεων παρέμειναν στις θέσεις τους, αυξάνοντας μάλιστα τους μισθούς τους και οι εργάτες εργάζονταν στα αμερικανικής ιδιοκτησίας πλέον ευρωπαϊκά εργοστάσια. Η Ευρώπη μέσα σε ελάχιστο χρόνο στάθηκε στα "πόδια" της και όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Όλοι νόμισαν ότι έκαναν το σωστό.

Ελάχιστα ενδιέφερε τους εργαζόμενους, που εκείνη την εποχή ευημερούσαν, αν ο ιδιοκτήτης της εταιρείας στην οποία δούλευαν δεν λεγόταν πλέον Χάινριχ και λεγόταν Τζώρτζ. Όλα αυτά όμως τα καλά κι ευεργετικά δεν είχαν διάρκεια. Γιατί; Γιατί στο μεταξύ η δυτική αγορά είχε αρχίσει να γίνεται επικίνδυνα ομοιογενής. Ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος και οι πρωτοφανούς μεγέθους βιομηχανίες αναζητούσαν τρόπους να επιβιώσουν από τον μεταξύ τους τρο­με­ρό ανταγωνισμό. Οι αμερικανικής ιδιοκτησίας πολυεθνικοί γίγαντες άρχισαν να συγ­κρούονται σε έναν πόλεμο χωρίς αύριο για τον ηττημένο.

Τότε ακριβώς ξεκίνησε ο εφιάλτης της Ευρώπης. Γιατί; Γιατί οι πολυεθνικές αυτές άρχισαν να κλείνουν τα εργοστάσια της Ευρώπης. Να κλείνουν τα εργοστάσια που μόλις πριν από λίγα χρόνια είχαν ξαναχτίσει οι ίδιοι. Αναζητώντας την απόλυτη ανταγωνιστικότητα, άρχισαν ν' αναπτύσσουν εργοστάσια στις υπανάπτυκτες χώρες. Ξεκίνησαν σταδιακά από την περιφέρεια της Ευρώπης, για να καταλήξουν μέσα σε λίγες δεκαετίες στην Άπω Ανατολή. Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία ήταν οι πρώτες "στάσεις" τους, για να καταλήξουν στο τέλος στην Κίνα και το Πακιστάν. Η Ευρώπη άρχισε σταδιακά να αποβιομηχανίζεται, για να φτάσουμε σήμερα στην τραγική κατάσταση την οποία βλέπουμε.

Αυτήν την κατάσταση θα τη δούμε στη συνέχεια. Αυτό το οποίο μας ενδιαφέρει στο σημείο αυτό είναι κάτι άλλο. Για να μπει κάποιος στην πραγματική ουσία του προβλήματος και να καταλάβει πραγματικά πού οδηγούμαστε, θα πρέπει πρώτα να δει τι συνεπαγόταν αυτός ο άκρατος συναγωνισμός των γιγάντων και ποιες ήταν οι τελικές συνέπειές του. Να καταλάβει πώς εξαιτίας αυτών των θεαματικών αλλαγών στον τομέα της ιδιοκτησίας ταυτόχρονα άλλαζαν θεμελιώδη δεδομένα και στη βάση της παραγωγής. Να καταλάβει τι ακριβώς σήμαιναν αυτές οι αλλαγές στην ιδιοκτησία των ευρωπαϊκών βιομηχανιών μέσα στην ίδια την παραγωγή. Πώς αυτές οι αλλαγές προκαλούσαν αλλαγές στους εσωτερικούς συσχετισμούς δυνάμεων μέσα στα εργοστάσια και βέβαια τι είδους κοινωνικές προεκτάσεις μπορεί να συνεπάγονται αυτές οι αλλαγές.

Είναι δυνατόν να υπάρχουν και κοινωνικές προ­εκτάσεις από τέτοιου είδους αλλαγές; Είναι δυνατόν. Γιατί; Γιατί απλούστατα οι ανάγκες της παραγωγής σε εξειδικευμένο έμψυχο δυναμικό επηρεάζουν την εκπαίδευση και αυτή με τη σειρά της μπορεί ν' αλλοιώσει ακόμα και τη νοοτροπία ενός ολόκληρου λαού. Απλά, για να τα αντιληφθεί κάποιος όλα αυτά, θα πρέπει να γνωρίζει την πορεία εξέλιξης των πραγμάτων και στη συνέχεια ν' αναλύσει τις συνέπειες της πορείας αυτής.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς συμβαίνει. Μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο τα πράγματα τόσο στην οικονομία όσο και στην παραγωγή ήταν εξαιρετικά απλά. Η οικονομία λειτουργούσε με πολύ απλοϊκό τρόπο. Δεν απαιτούνταν πολύπλοκα μοντέλα ανάπτυξης και διαχείρισης. Τα βιομηχανικά κράτη με μέσον την προστατευτική πολιτική στήριζαν τη βιομηχανική τους παραγωγή. Από εκεί και πέρα, αν τα προϊόντα τους ήταν ιδιαίτερα ελκυστικά, επιχειρούσαν ν' ασκήσουν και ιμπεριαλισμό. Επιχει­ρού­σαν να μπουν στις αγορές των αντιπάλων ή να μετατρέψουν τα υπανάπτυκτα κράτη σε δικές τους αγορές. Να μετατρέψουν τα υπανάπτυκτα κράτη σε ιδιόκτητες "Μπανανίες". Οι διπλωμάτες της εποχής εκείνης ήταν ένα είδος εμπορικών αντιπροσώπων και τίποτε παραπάνω. Όταν τα πράγματα στην οικονομία έφταναν στα όρια, τα βιομηχανικά κράτη στρέφονταν το ένα εναντίον του άλλου κι εκμεταλλεύονταν τις καταστροφικές συνέπειες του πολέμου, για να ξαναδημιουργήσουν έναν νέο "κύκλο" ανάπτυξης. Μέσα από την καταστροφή αναζητούσαν την αναγέννηση. Έκαναν αυτό το οποίο κάνει ένας γεωργός, που καίει τα χόρτα στο χωράφι του, για να βοηθήσει τη νέα σοδειά.

Το ίδιο απλοϊκά ήταν τα πράγματα και στην ίδια την παραγωγή. Οι ιδιοκτήτες ήταν ταυτόχρονα και οι διαχειριστές του κάθε εργοστασίου. Το κέρδος τους ήταν το κέρδος του κεφαλαίου. Δεν λάμβαναν επίδομα διαχείρισης από τους εαυτούς τους. Γύρω από αυτούς υπήρχε μια μικρή "αυλή" στελεχών με πολύ περιορισμένα καθήκοντα. Λογιστές οι περισσότεροι και ζήτημα αν απασχολούσε η επιχείρηση και κανέναν δικηγόρο. Αν υπήρχε κάποιος διευ­θυν­τής εσωτερικών καθηκόντων, είχε περισσότερο ρόλο διευθύνοντα επιστάτη και τίποτε παρα­πάνω. Οι πολλοί ήταν οι εργάτες και τα στελέχη δεν αντιπροσώπευαν παραπάνω από το 1-5% του εργατικού δυναμικού. Πολλοί εργάτες σήμαιναν μεγάλη παραγωγή και λίγοι την αντίστοιχη μικρή παραγωγή. Μόνον από αυτούς εξαρτιόταν ο όγκος της παραγωγής.

Οι προστατευμένες εθνικές αγορές και η απλοϊκότητα της διαχείρισης καθόριζε και τους μισθούς όλων αυτών. Οι εργάτες, ανάλογα με τη συνδικαλιστική τους δράση, έπαιρναν έναν μισθό ο οποίος ήταν πάντα σε αναλογία με την ισχύ της κάθε εθνικής οικονομίας. Τα υποτιθέ­μενα στελέχη των βιομηχανιών στο επίπεδο του μισθού δεν διαφοροποιούνταν και πολύ από τους εργάτες. Τις περισσότερες φορές μάλιστα υστερούσαν έναντι των πολύτιμων εργατών. Ήταν σύνηθες εκείνη την εποχή στελέχη να γίνονται όλοι όσοι αδυνατούσαν να εργαστούν κανονικά. Σακάτηδες, φιλάσθενοι ή απλοί τεμπέληδες. Με λίγα λόγια στέλεχος εκείνη την εποχή δεν ήταν και κάτι το σημαντικό.

Τέλος ο διευθυντής-επιστάτης, αν έπαιρνε κάποιο πενταπλάσιο του μισθού του εργάτη, ήταν παντελώς ικανοποιημένος. Τα μορφωμένα "αστέρια" της παραγωγής εκείνης της εποχής ήταν οι μηχανικοί-εφευρέτες. Αυτοί κινούνταν σε ένα εντελώς ανεξάρτητο επίπεδο. Συνήθως ήταν "κολλητοί" με τον ιδιοκτήτη. Είτε τυπικά είτε άτυπα, λειτουργούσαν σαν συνέταιροι με την ιδιοκτησία. Είτε με "δώρα" είτε με συνεταιρισμούς, οι ιδιοκτήτες προσπαθούσαν να τους κρατήσουν στις επιχειρήσεις τους. Γιατί; Γιατί ήταν εύκολο σε περίπτωση σύγκρουσης να τους εγκαταλείψουν και να γίνουν ανταγωνιστές τους. Οι εθνικές χρηματοδοτήσεις δίνονταν εύκολα σε εκείνους που αύξαναν το εθνικό κεφάλαιο.

Το χαρακτηριστικό της εποχής ήταν ότι όλοι οι παράγοντες της παραγωγής εργάζονταν και κινούνταν στον ίδιο χώρο. Το γραφείο του ιδιοκτήτη ήταν δίπλα σ' αυτό του μηχανικού, δίπλα στο λογιστήριο και όλα αυτά βρίσκονταν κοντά στις θορυβώδεις μηχανές και άρα δίπλα στους εργάτες. Όλοι δηλαδή είχαν φυσική επαφή μεταξύ τους. Ο εργάτης έβλεπε και πολλές φορές μιλούσε με τον ιδιοκτήτη, τον μηχανικό ή τα στελέχη. Η κορυφή δηλαδή και η βάση της παραγωγής εργάζονταν δίπλα-δίπλα. Ακόμα και το σπίτι των ιδιοκτητών δεν βρισκόταν και πολύ μακριά από το εργοστάσιο, αν δεν ήταν μέσα στην ίδια αυλή, όπως γινόταν τις περισσότερες φορές. Οι εργάτες δηλαδή έβλεπαν ακόμα και την οικογένεια των ιδιοκτητών. Τα παιδιά των ιδιοκτητών έπαιζαν στην αυλή του εργοστασίου και τις περισσότερες φορές γνώριζαν προσωπικά τους εργάτες.

Ο τρόπος ανάπτυξης της παραγωγής αντιλαμβανόμαστε ότι είχε άμεσες συνέπειες και στην εκπαίδευση. Κάποια πράγματα άξιζε να τα κάνεις γιατί είχαν απόδοση και κάποια άλλα όχι. Η αγορά εργασίας δηλαδή επηρέαζε και την εκπαίδευση. Αν κάποιος είχε δυνατότητες και ταλέντα έμπαινε στη βάσανο της εκπαίδευσης μόνον για κάτι που θα του απέδιδε οικονομικά. Δεν σπούδαζε κάποιος για πλάκα. Δεν πήγαινε για παράδειγμα να σπουδάσει οικονομικά, κοινωνιολογία ή διεθνείς σχέσεις. Γιατί; Γιατί, εκτός από αυτούς που θα φιλοδοξούσαν να εργαστούν στον δημόσιο τομέα, η αγορά εργασίας δεν έδινε οικονομική απόδοση σ' αυτού του είδους τις σπουδές. Οι οικονομολόγοι, για παράδειγμα, στα εργοστάσια περιορίζονταν στο επίπεδο του λογιστή και οι μισθοί τους ήταν ελάχιστα καλύτεροι αν όχι κατώτεροι από αυτούς των εργατών.

Σπουδές, που εκείνη την εποχή υπόσχονταν πραγματικό βόλεμα σ' αυτούς που τις πραγμα­το­ποιούσαν, ήταν μόνον αυτές των εφαρμοσμένων επιστημών. Οι σπουδές του Πολυτεχνείου, της ιατρικής, της φαρμακευτικής κλπ.. Οι "θεοί" αυτών των επιστημών ήταν "θεοί" της κοινωνίας και βέβαια της οικονομίας. Αποτελούσαν εθνικό κεφάλαιο κι απολάμβαναν τα πάντα. Οικονομική άνεση, κοινωνική προβολή και ιδανικές συνθήκες για την ενασχόλησή τους. Το πρόβλημα με αυτού του είδους τις εξειδικευμένες σπουδές είναι όμως άλλο. Είναι περίεργες και ιδιόρρυθμες καί γι' αυτόν που τις προσφέρει, αλλά καί γι' αυτόν που τις πραγματοποιεί. Είναι σπουδές χρονοβόρες, πολυ­δά­πανες και υψηλού ρίσκου καί για τους μεν καί για τους δε. Είναι επίπονες, είναι μακροχρόνιες, αλλά η επένδυση γι' αυτόν που τις προσφέρει ή η διάκριση γι' αυτόν που τις πραγματοποιεί δεν είναι εξασφαλισμένες. Δεν αρκεί σε ένα κράτος να επενδύσει στην έρευνα, για ν' αποκομίσει σίγουρους καρπούς. Δεν αρκεί κάποιος να σπουδάσει στο Πολυτεχνείο, για να διακριθεί στον χώρο τον οποίο αυτό αντιπροσωπεύει.

Σ' ό,τι αφορά τα κράτη συμβαίνει το εξής: Σ' αυτού του είδους την εκπαίδευση ελπίδες για μεγάλη διάκριση έχουν μόνον τα μεγάλα και ισχυρά κράτη. Κράτη με ανεπτυγμένη τεχνογνωσία και βιομηχανία. Κράτη, που θα μπορέσουν ν' "απορροφήσουν" επιστήμονες αυτού του είδους. Κράτη, που έχουν τη βιομηχανική υποδομή για να παράγουν αυτά τα οποία θα εφεύρουν οι επιστήμονες αυτοί. Κράτη, που ήδη διαθέτουν κορυφαία τεχνογνωσία για να την προσφέρουν ως εκπαίδευση κι αναζητούν την επέκτασή της.

Αυτά τα κράτη μόνον έχουν την οικονομική ισχύ να προσφέρουν σπουδές υψηλής ποιότητας σ' αυτού του είδους την εκπαίδευση. Μια πολυδάπανη εκπαίδευση, που απαιτεί υποδομή τόσο σε άψυχο όσο και σε έμψυχο υλικό. Απαιτεί εργαστήρια, αναλώσιμα υλικά, εκπαιδευτές υψηλής εξειδίκευσης και γνώστες της τρέχουσας τεχνολογίας. Ακόμα όμως κι αυτά να τα διαθέτει κανείς, δεν είναι σίγουρο το αποτέλεσμα. Δεν είναι σίγουρο ότι θ' αποδώσει αυτή η επένδυση. Από τη χρηματοδότηση άπειρων ερευνητικών προγραμμάτων μερικές δεκάδες ν' αποδώσουν αποτελέσματα άμεσα εφαρμόσιμα είναι ευχής έργον. Από μια ολόκληρη γενιά εκπαιδευόμενων ζήτημα είναι αν βγουν μερικά "αστέρια" διεθνούς ακτινοβολίας.

Αντιλαμβανόμαστε ότι εκείνη την εποχή μόνον οι ισχυρές χώρες της Ευρώπης, που πλεο­νε­κτού­σαν σε εκπαιδευμένο ανθρώπινο υλικό και λιγότερο οι ΗΠΑ, που πλεονεκτούσαν μόνον σε χρήμα, μπορούσαν να επενδύσουν σε αυτού του είδους την εκπαίδευση. Χώρες, όπως για παράδειγμα η Ελλάδα, δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν. Δεν μπορούσε η Ελλάδα στην κατάσταση στην οποία βρισκόταν να επενδύσει στην εκπαίδευση επιστημόνων αυτού του τύπου. Δεν διέθετε τίποτε από τα όσα παραπάνω θεωρήσαμε ως απαραίτητα. Δεν διέθετε τη βιομηχανική παραγωγή, η οποία θα μετέτρεπε την εκπαίδευση σε "φυτώριο" επιστημόνων και σε "πηγή" παραγωγής νέας τεχνογνωσίας. Δεν είχε καν τα χρήματα να επενδύσει σε μια αρχή που θα τη βοηθούσε ν' αποκτήσει ένα στοιχειωδώς ανταγωνιστικό κεφάλαιο. Αναγκα­στικά δηλαδή εκείνη την εποχή οι πάντες ακολουθούσαν τους ισχυρούς, που ήταν αυτοί οι οποίοι ανταγωνίζονταν μεταξύ τους κι ανέβαζαν διαρκώς τον "πήχη" της τεχνολογικής γνώσης. Ανέβαζαν διαρκώς έναν "πήχη", που στη συνέχεια τους επέτρεπε ν' ασκούν ιμπεριαλισμό εις βάρος των αδυνάτων.

Αυτού του τύπου οι σπουδές έχουν τα ίδια ιδιόμορφα χαρακτηριστικά και γι' αυτούς που τις πραγματοποιούν. Οι σπουδές είναι η πρώτη ύλη για να ξεκινήσεις τον αγώνα για τη διάκριση. Οι σπουδές είναι ό,τι η προπόνηση για έναν αθλητή. Ο αγώνας όμως είναι κάτι άλλο, που διαφέρει από την προπόνηση. Ο αγώνας απαιτεί ξεχωριστά προσωπικά χαρακτηριστικά, τα οποία δεν έχουν σχέση με την κοινή "προπόνηση" που πραγματοποιούν όλοι μαζί οι εκπαι­δευό­μενοι. Η επιμονή, η ευφυΐα, η φαντασία κλπ. είναι καλοί "σύντροφοι" του αγωνιστή, αλλά ακόμα και με τους συντρόφους αυτούς μπορεί η διάκριση να μην έρθει ποτέ. Μηχανικό "αστέρι", που θα σε βάλει στον "βατήρα" προς το κεφάλαιο και τη δόξα σε κάνει το δημιούργημά σου και όχι το πτυχίο σου. Ο Παστέρ, ο Τέσλα, ο Σικόρσκι, ο Μαρκόνι, ο Μπαίρντ, ή ο Μπένζ δεν έγιναν διάσημοι και πλούσιοι επειδή ήταν απόφοιτοι γνωστών πανεπιστημίων. Έγιναν διάσημοι και πλούσιοι, γιατί τους έκαναν διάσημους τα έργα τους.

Με μόνο όπλο το πτυχίο σου στις συνθήκες εκείνης της εποχής ελάχιστα μπορούσες να κάνεις. Μπορούσες —στην καλύτερη περίπτωση— να διοριστείς σε μια χαμηλόμισθη κρατική θέση και στη χειρότερη ν' αναζητήσεις θέση στον ιδιωτικό τομέα. Στην παραγωγή μπορούσες να γίνεις μόνον κάτι σαν εργοδηγός και άρα με ελάχιστα μεγαλύτερη οικονομική απόδοση από αυτήν του εργάτη. Τι σημαίνει αυτό; Ότι γι' αυτούς που δεν είχαν πραγματικά μεγάλες δυνατότητες ή δεν τους "περίσσευαν" χρήματα, η εκπαίδευση δεν ήταν δελεαστική πρόταση. Οι μεγάλες μάζες προτιμούσαν να μην δοκιμάσουν την τύχη τους στην πολυδάπανη και χρονο­βόρα ανώτατη εκπαίδευση και έμπαιναν κατ' ευθείαν στην παραγωγή ως εργάτες.

Με την εκπαίδευση συστηματικά ασχολούνταν αυτοί οι οποίοι τη χρησιμοποιούσαν ως κεφάλαιό τους και ήταν οι αστοί. Ένα κεφάλαιο όμως όχι και ιδιαίτερα αποδοτικό, ειδικά για τη βάση της αστικής τάξης, που είναι οι μικροαστοί. Οι μικροαστοί ψευδομόρφωναν τα παιδιά τους και αυτά βολεύονταν στον κρατικό μηχανισμό, που δεν ήταν και ιδιαίτερα "γενναιόδωρος". Όπως συνέβαινε και με τα στελέχη της παραγωγής, έτσι συνέβαινε και με τα στελέχη του δημοσίου. Όσοι αποτύγχαναν να γίνουν "θεοί" της επιστήμης και όσοι για τον οποιονδήποτε λόγο δεν μπορούσαν να εργαστούν κανονικά, βολεύονταν στο δημόσιο. Το σύνολο των ανθρωπίνων αναπηρι­ών και των παθήσεων το έβρισκε κάποιος στους εργαζόμενους στο δημόσιο. Η υγεία βρισκόταν εκεί όπου απέδιδε και ήταν τα εργοστάσια. Οι αστοί ήταν ισχνή κοινωνική τάξη, γιατί ήταν ολιγάριθμοι. Δεν επηρέαζαν τη γενικότερη κοινωνική λειτουργία, εφόσον οι κυρίαρχοι "μονομάχοι" της κοινωνίας ήταν οι λίγοι πανίσχυροι κεφαλαιοκράτες και οι άπειροι σκληροί εργάτες.

Οι κοινωνίες δηλαδή της εποχής εκείνης, εξαιτίας της μορφής της παραγωγικής διαδι­κα­σίας, μορφώνονταν με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς. Μορφώνονταν με αργούς ρυθμούς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εξελίσσονταν. Η εργατική τάξη μπορεί να μην έπαιρνε πτυχία με τον καταιγιστικό ρυθμό που τα παίρνουν οι λαοί σήμερα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έμενε στάσιμη. Κάθε νέα γενιά εργατών είχε πιο βελτιωμένα χαρακτηριστικά από την προηγούμενη. Από τους πρώτους εργάτες, που τους φέρονταν σαν δούλους και τους χτυπούσαν με ράβδους, περάσαμε στην "άνθιση" της εργατικής τάξης. Της τάξης που την σέβονταν οι εργοδότες και γνώριζε πώς να προστατεύει τα συμφέροντά της. Μπορεί οι εργάτες να μην ήταν μορφωμένοι με τη σημερινή σημασία της έννοιας, αλλά γνώριζαν πολύ καλά αυτά τα οποία τους αφορούσαν. Η εργατική τάξη βάδιζε προς την απόλυτη χειραφέτησή της.

Αυτή η χειραφέτηση δεν ήταν δωρεά των ισχυρών. Ήταν προϊόν αγώνων. Ήταν προϊόν θυσιών. Χιλιάδες συνδικαλιστές εργάτες βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν και ταλαιπωρήθηκαν προκειμένου να μπορέσει η εργατική τάξη να πάρει αυτά τα οποία δικαιούνταν. Ο αγώνας αυτός έκανε την εποχή βίαιη κι επικίνδυνη. Οι πάντες ήταν βίαιοι μέχρι να λάβουν τις οριστικές τους θέσεις μέσα στην παραγωγή και κατ' επέκτασιν στην κοινωνία. Οι κεφαλαιοκράτες για μεγάλο διάστημα —και αδυνατώντας να καταλάβουν ότι οι εποχές είχαν αλλάξει— πολλές φορές επιχειρούσαν μέσω της εξουσίας και της βίας να επιβάλουν τις θέσεις τους. Όμως, από την άλλη πλευρά οι εργάτες όσο πιο πολύ "εξελίσσονταν" τόσο πιο επικίνδυνοι αντίπαλοι γίνονταν. Γιατί; Γιατί γνώριζαν τη δύναμή τους. Όταν τα επιχειρήματα δεν έφταναν για να δοθούν λύσεις, τα μανίκια σηκώνονταν με την πρώτη ευκαιρία.

Πραγματικό αίμα χυνόταν γύρω από το κάθε εργοστάσιο κάθε φορά που υπήρχε πρόβλη­μα. Η εξουσία χτυπούσε με μανία τους εργάτες και οι εργάτες αντιδρούσαν εξίσου βίαια. Οι εργάτες εύκολα στρέφονταν εναντίον των απεργοσπαστών, που συνήθως έπαιζαν το παιχνίδι των κεφαλαιοκρατών. Όλα αυτά τα βίαια συμβάντα οδήγησαν στην ωρίμανση των συνθηκών. Τι σημαίνει ωρίμανση; Να μην σηκώνονται τα "μανίκια", αλλά να υπάρχει οργανωμένη επιχειρη­μα­το­­λογία και μεγάλη πολιτική δύναμη από την πλευρά της εργατικής τάξης. Ποιο ήταν το τελικό αποτέλεσμα; Τα ασφαλιστικά ταμεία, οι συνθήκες ασφάλειας μέσα στους χώρους εργα­σίας, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η προστασία από τις μαζικές απολύσεις.

Όλα αυτά εξέλισσαν όμως και την ιδεολογία των εργατών. Ποια ήταν αυτήν; Η καπιταλιστική αντίληψη των πραγμάτων. Οι εργάτες, αντιλαμβανόμενοι την αξία του ζωικού τους "κεφαλαίου", υποστήριζαν τα καπιταλιστικά συστήματα. Υποστήριζαν τα συστήματα μέσα στα οποία ήταν και οι ίδιοι κορυφαίοι παράγοντες της παραγωγής και μπορούσαν να διαπραγμα­τευτούν με καλούς όρους τους μισθούς τους. Υποστήριζαν τα συστήματα που ανέπτυσ­­σαν το κεφάλαιο και έδιναν εργατικά μερο­κάματα στους λαούς τους.

Οι εργάτες δηλαδή αντιλαμβάνονταν ότι τους συνέφερε η ανάπτυξη του κεφαλαίου. Αντιλαμβά­νονταν ότι οι μισθοί τους ήταν μέρος του κέρδους που πρόσφερε το κεφάλαιο εκείνο, στην παραγωγή του οποίου συντελούσαν και οι ίδιοι ως απαραίτητα στοιχεία. Ήταν καπιταλιστές και οι ίδιοι, εφόσον η δυνατότητα εργασίας τούς έδινε την ιδιότητα του βασικού "κύτταρου" του κεφαλαίου. Ο εργάτης, ως στοιχείο της παραγωγής, ήταν και ο ίδιος κεφάλαιο και αυτό το κατανοούσε. Οι ίδιοι όμως οι εργάτες είχαν ως άμυνά τους την κομμουνιστική αντίληψη. Γιατί; Γιατί αυτήν τους συνέφερε. Γιατί αυτήν τρόμαζε την κεφαλαιοκρατία. Οι εργάτες βρίσκονταν σε μόνιμο οικονομικό πόλεμο με την κεφαλαιο­κρατία και αυτή η αντικεφαλαιο­κρατική ιδεολογία ήταν η καλύτερη άμυνά τους.

Οι εργάτες θα ήταν ήσυχοι, συνεργάσιμοι κι εργατικοί για όσο διάστημα οι κεφαλαιοκράτες θα τους σέβονταν και θα τους πλήρωναν τα όσα δικαιούνταν. Για όσο διάστημα θα τους αντιλαμβάνονταν ως "μικροσυνέταιρούς" τους. Αν κάτι από αυτά δεν γινόταν, υπήρχε πάντα η απειλή του κομμου­νισμού. Το υπέρτατο όπλο των εργατών. Απέναντι στη βία και την ισχύ του κεφαλαίου οι εργάτες χρησιμοποιούσαν ως φόβητρο την απειλή της επίσης βίαιης επανά­στασης. Ήταν βίαιοι, ήταν συναδελ­φωμένοι και αυτό σε κάποιους υπενθύμιζε την εργατική επανάσταση. Η απεργία στο ένα εργοστάσιο παρέσυρε και άλλα και γρήγορα μπορούσε η εργατική τάξη να "παραλύσει" ένα ολόκληρο κράτος. Ένα κράτος που είχε ανάγκη την παραγωγή για να διατηρήσει τον ιμπεριαλισμό του και άρα τη θέση του στην παγκόσμια ιεραρχία.

Η εργατική τάξη κατανοούσε την ισχύ της, όταν δρούσε ενιαία. Γνώριζε τις αδυναμίες των βιομηχανικών κρατών και πάνω σ' αυτές επένδυε για να προωθήσει τα συμφέροντά της. Γι' αυτόν τον λόγο η εργατική τάξη πάντα άφηνε στον συνδικαλιστικό τομέα ν' αγωνίζονται κομμουνιστές, άσχετα αν δεν υιοθετούσε ως σύνολο την ιδεολογία τους. Η εργατική τάξη "λάτρευε" τους κομμουνιστές, που τρομοκρατούσαν τους καπιταλιστές για λογαριασμό της. Απολάμβανε τους κομμουνιστές, όταν απειλούσαν τις εργοδοσίες με επανάσταση. Με βάση αυτά τα όπλα πορεύτηκε και έφτασε σε ένα ικανοποιητικό σημείο. Ένα σημείο, που, αν υπήρχε ο ανάλογος χρόνος, θα μπορούσε να οδηγήσει στην απόλυτη χειραφέτηση. Ήταν θέμα χρόνου η παγκόσμια εργατική αλληλεγγύη να δημιουργήσει εκείνες τις συνθήκες που καί το κεφάλαιο θα προστάτευαν καί θα εξάλειφαν τον ιμπεριαλισμό. Δεν πρόλαβαν όμως, γιατί στο μεταξύ ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Δεν πρόλαβαν, γιατί εκείνο το σύστημα ήταν φτιαγμένο για να μην προλαβαίνουν. Εκείνο το απάνθρωπο σύστημα ήταν σχεδιαστικά τέλειο σ' ό,τι αφορά την εξουσία και τις ανάγκες της. Ήταν –όπως είδαμε παραπάνω— σχεδιασμένο με τέτοιον τρόπο, ώστε, όταν τα προβλήματα των εργατικών τάξεων των ισχυρών κρατών έφταναν στα όρια, αυτόματα οδηγούμασταν στον καταστροφικό πόλεμο. Οι εργάτες γίνονταν στρατιώτες και καταστρέφονταν τα πάντα. Τα ισχυρά κράτη κατάφεραν με τον έξυπνο σχεδιασμό να κάνουν συνενόχους τους στον ιμπεριαλισμό και τους εργάτες τους.

Αυτό ήταν το μέγα επίτευγμα εκείνου του σχεδιασμού. Τα βιομηχανικά κράτη λειτουργούσαν ως θηρία και κατάφερναν να μετατρέπουν τους εργάτες σε "κύτταρα" των κορμών τους. Η βιομηχανία δεν ξέφευγε από τον έλεγχο και στην κατάσταση αυτήν συμμέτοχοι ήταν και οι εργάτες. Το θέμα είναι ότι θεωρητικά υπήρχε πάντα η δυνατότητα σε κάποια στιγμή να τα "βρουν" οι λαοί μεταξύ τους και να οδηγηθούν σε μια ανώτερη κατάσταση, όπου το κεφάλαιο θα υπηρετούσε τον άνθρωπο και όχι την εξουσία. Κάποτε δεν θα έπιανε το "κόλπο" του πολέμου και θα την πλήρωναν αυτοί οι οποίοι το επιχειρούσαν.

Μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο τα πάντα άλλαξαν. Άλλαξαν τόσο στο επίπεδο της παραγωγής όσο και στο επίπεδο σχεδιασμού του συστήματος εξουσίας. Γιατί; Γιατί η ιδιοκτησία βρισκόταν πλέον έναν ωκεανό μακριά από το εργοστάσιο παραγωγής. Δεν είχε ούτε καν την ίδια εθνικότητα μ' αυτήν. Δεν μιλούσε την ίδια γλώσσα. Δεν είχε την ίδια νοοτροπία και κουλτούρα. Οι εργάτες μπορούσαν να δουλεύουν μια ζωή στο εργοστάσιο και να μην είχαν δει ούτε μία φορά τους ιδιοκτήτες και τις οικογένειές τους. Μπορούσαν να τους συναντήσουν από τύχη και να μην μπορούν ν' ανταλλάξουν ούτε μια κουβέντα μ' αυτούς.

Όμως, το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ότι άλλαξε η "χωροταξία" της παραγωγής, δημιουρ­γώντας νέου τύπου προβλήματα. Τα άλλοτε γραφεία, που βρίσκονταν δίπλα-δίπλα και κοντά στους εργάτες, μετακινήθηκαν μεταξύ τους χιλιάδες χιλιόμετρα. Τα ξεχωριστά γραφεία, που βρίσκονταν κοντά το ένα στο άλλο, μετατράπηκαν σε ξεχωριστούς τομείς της επιχείρησης και απομακρύνθηκαν από τα εργοστάσια. Ιδιοκτησία και μεγαλοστελέχη, που έλεγχαν το σύνολο των εργοστασίων και των αγορών, βρίσκονταν στις ΗΠΑ, αλλά ταυτόχρονα το κάθε εργοστάσιο είχε δικά του στελέχη. Τα κεντρικά γραφεία και τα κέντρα έρευνας και ανάπτυξης της τεχνογνωσίας βρίσκονταν στις ΗΠΑ και τα εργοστάσια παραγωγής βρίσκονταν διασκορπισμένα στην Ευρώπη.

Η παραγωγή έγινε τρομερά πολυεπίπεδη και πολύπλοκη και δεν μπορούσε πλέον να παρακολουθηθεί από τη φυσική ιδιοκτησία. Σε όλα τα επίπεδα υπήρχε πολυπλοκότητα. Κάποιοι έπρεπε να παρακολουθούν το σύνολο των αγορών της εταιρείας και να βρίσκονται κοντά στην ιδιοκτησία για να την ενημερώνουν. Δίπλα στον ιδιοκτήτη καθόταν πλέον μόνον ο γενικός διευθυντής. Αυτόν τον πλαισίωναν οι διευθυντές τομέων και αυτούς οι κατά τόπους διευθυντές. Αυτούς τους πλαισίωναν οι υπεύθυνοι αγοράς του κάθε κράτους, οι υπεύθυνοι παραγωγής και οι υπεύθυνοι οικονομικών. Ο ένας ενημέρωνε τον άλλο και στον ιδιοκτήτη πλέον έφτανε ένας "απόηχος" ενημέρωσης. Ο διευθυντής του εργοστασίου της Γαλλίας έδινε λογαριασμό στον διευθυντή της Ευρώπης και αυτός στον γενικό διευθυντή που βρισκόταν στις ΗΠΑ. Μια πραγματική Βαβέλ, εφόσον ο κάθε διευθυντής μπορούσε να είναι διαφορετικής εθνικότητας από τον γενικό επιστάτη του ιδιοκτήτη και να μιλάει άλλη γλώσσα.

Χάθηκε η επαφή μεταξύ κεφαλαιοκρατών και εργατών και τα πάντα τα ρύθμιζαν οι αστοί, που παρίσταναν τα υπερπολύτιμα στελέχη. Οι αστοί, που είχαν συγκρουόμενα συμφέροντα καί με τους μεν καί με τους δε. Από τη στιγμή που οι απόλυτοι ρυθμιστές ήταν οι αστοί, ευνόητο είναι ότι αυτοί οι οποίοι πρώτοι θα έχαναν από την ισχύ τους θα ήταν οι πιο αδύναμοι και άρα οι εργάτες. Οι πρώην σακάτηδες και οι τεμπέληδες της παραγωγής έγιναν οι απόλυτοι κυρίαρχοι της παραγωγής. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της αλλαγής της χωροταξίας της παραγωγής. Χάθηκε η απευθείας επαφή των ιδιοκτητών και των εργατών και οι ενδιάμεσοι έγιναν υπερπολύτιμοι. Τόσο πολύτιμοι, που σταδιακά ξεπέρασαν σε "πολυτιμότητα" ακόμα και τα "αστέρια" της δημιουργίας τεχνογνωσίας, που είναι το "οξυγόνο" της παραγωγής.

Αυτή η λοιπόν η απόσταση σε συνδυασμό με την ανοικτή αγορά άλλαξε τους εσωτερικούς συσχετισμούς των δυνάμεων μέσα στην παραγωγή. Δεν ήταν μόνον ότι τα στελέχη αύξησαν τον βαθμό πολυτιμότητάς τους. Αύξησαν και τον αριθμό τους. Πολλαπλασιάστηκαν τα στελέχη σε σχέση με τους εργάτες. Τα πρώτα στελέχη ισχυροποίησαν τις θέσεις τους και ο νέος σχεδια­σμός άνοιξε το δρόμο για τη δημιουργία νέων στελεχιακών θέσεων, οι οποίες είχαν σχέση με την νέα οικονομία. Μια οικονομία με νέες ανάγκες, που ήταν μεγάλες. Τι είδους ανάγκες; Αρκεί να σκεφτεί κάποιος το εξής απλό. Μόνον για τις ανάγκες συνεννόησης μεταξύ ιδιο­κτησίας και διαχείρισης ήταν απαραίτητο να προσληφθούν εκπαιδευμένοι αγγλομαθείς, για να κάνουν τους ενδιάμεσους μεταφραστές στους κατά τόπους διαχειριστές. Μόνον για τις ανάγκες της παραγωγής ήταν απαραίτητο να προσληφθούν εκπαιδευμένοι αγγλομαθείς, για να περι­γράψουν στους εργάτες το τι πρέπει να κάνουν.

Αυτό όμως ήταν η βάση των νέων προβλημάτων. Υπήρχαν και άλλα προβλήματα που απαιτούσαν "ειδικούς" και άρα εκπαιδευμένα στελέχη. Η ιδιοκτησία και η κεντρική διοίκηση μπορεί να ήταν αμερικανική, αλλά τόσο τα εργοστάσια όσο και οι αγορές όπου αυτά απευ­θύνονταν ήταν διασκορπισμένα σε όλη την Ευρώπη. Έπρεπε να προσληφθούν εκπαιδευμένοι, οι οποίοι θα γνώριζαν το εργατικό δίκαιο της κάθε χώρας, για να μην παρανομεί η αμερικανική διοίκηση εις βάρος των τοπικών εργατών. Έπρεπε να προσληφθούν εκπαιδευμένοι, που θα γνώριζαν την κουλτούρα του κάθε λαού. Γιατί; Γιατί τα προϊόντα των αμερικανών θα απευθύνονταν σε πολλούς και διαφορετικούς λαούς. Το ίδιο πετυχημένο προϊόν με τα ίδια χαρακτηριστικά θα αποτύγχανε —κατά τη διάρκεια της προώθησής του— σε μια αγορά όπου δεν θα σεβόταν την κουλτούρα αυτών που απευθυνόταν.

Η κάθε αγορά είχε τη δική της "ιδιοσυχνότητα", που επέβαλε ένα ειδικό μάρκετινγκ. Διαφορετικά παρουσίαζες ένα προϊόν στη "χαλαρών" ηθών Γαλλία και αλλιώς στη συντηρητική Ελλάδα. Αλλιώς παρουσίαζες ένα προϊόν στη "νικήτρια" Βρετανία και αλλιώς στην "ηττημένη" Γερμανία. Τα ίδια επιχειρήματα δηλαδή αλλού μπορούσαν να προωθήσουν ένα προϊόν και αλλού να το καταστρέψουν. Αντιλαμβανόμαστε ότι όλα αυτά απαιτούσαν ένα νέο δυναμικό εργαζομένων απόλυτα εξειδικευμένο. Ένα δυναμικό πολύτιμο, εφόσον από τη δική του δουλειά εξαρτιόταν η πορεία του κάθε προϊόντος και άρα η τύχη της βιομηχανίας. Ένα δυναμικό που έπρεπε να εκπαιδευτεί με ειδικό τρόπο.

Έπρεπε να μπουν μαζικά στην παραγωγή στελέχη, που μέχρι τότε ήταν ολιγάριθμα κι απασχολούνταν μόνον στους κρατικούς μηχανισμούς. Στελέχη ειδικά στη μαζική ψυχολογία των καταναλωτών. Στελέχη ειδικά στη δημιουργία και χειραγώγηση τέτοιου είδους μαζικών ψυχολογιών. Στελέχη ειδικά στους διεθνείς νόμους. Στελέχη ειδικά στους τοπικούς νόμους. Στελέχη, που οι μεγάλες ανάγκες της παραγωγής τα έκαναν απαραίτητα και ανάγκαζαν τη δημιουργία νέων επιστημών. Το σύνολο δηλαδή αυτών των νέων αναγκών της παραγωγής και της αγοράς παρέσυρε σε αλλαγή και τα ευρωπαϊκά συστήματα εκπαίδευσης. Άρχισαν τα κράτη ν' αλλάζουν τον εκπαιδευτικό τους προσανατολισμό. Χάνοντας τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη την πρωτοκαθεδρία στον τομέα του κεφαλαίου, άρχισαν να υστερούν στην ανάπτυξη των εφαρμο­σμένων επιστημών και να προσαρμόζονται στις νέες ανάγκες.

Αυτό ήταν λογικό. Η ιδιόμορφη και δαπανηρή ανάπτυξη των εφαρμοσμένων επιστημών άρχισε να γίνεται παντελώς ασύμφορη για την Ευρώπη. Δεν συνέφερε να επενδύσουν τρομερά κονδύλια για κάτι που ακόμα κι αν έφερνε αποτελέσματα θα το λεηλατούσαν οι κυρίαρχοι της παραγωγής και άρα οι Αμερικανοί. Θα ήταν σαν στην προηγούμενη κατάσταση να χρηματο­δο­τούσαν οι εργάτες την ανάπτυξη της τεχνολογίας και να τους την άρπαζαν τζάμπα οι βιομήχανοι, εφόσον μόνον αυτοί θα μπορούσαν να την εκμεταλλευτούν. Σταδιακά με τον τρόπο αυτόν η ήττα της Ευρώπης άρχισε να μονιμοποιείται ως φαινόμενο. Τα "αστέρια" των εφαρμοσμένων επιστημών μόλις άνοιγαν τα "φτερά" τους περνούσαν στην άλλη άκρη του ωκεανού. Εκεί τους περίμενε μεγάλη δόξα και βέβαια αμύθητος πλούτος.

Τι απέμεινε στην Ευρώπη. Το "κατακάθι" της εκπαίδευσης. Η εκπαίδευση των δούλων της διαχείρισης. Η εκπαίδευση των οικονομολόγων, των κοινωνιολόγων, των μάνατζερ, των δημοσιο­σχεσιτών, των νομικών και των ψευδοειδικών κάθε είδους. Αυτή η εκπαίδευση είναι η εκπαίδευση των φτωχών κρατών και των ατάλαντων εκπαιδευόμενων. Γιατί; Γιατί πρώτον δεν έχει κόστος και δεύτερον δεν απαιτεί κανένα απολύτως προσόν, ούτε από αυτόν που την προσφέρει ούτε από αυτόν που την πραγματοποιεί.

Σ' ό,τι αφορά το πρώτο συμβαίνει το εξής: Μια οικονομική ή μια νομική σχολή μπορεί να δημιουργηθεί ανά πάσα στιγμή, ακόμα και στο υπόγειο μιας πολυκατοικίας. Πιο δύσκολο και δαπανηρό είναι να δημιουργηθεί μια σχολή κομμωτικής, παρά μια σχολή οικονομικών. Γιατί; Γιατί η δεύτερη δεν χρειάζεται καμία απολύτως υποδομή. Αρκεί να βρεις παγκάκια να κάθονται οι μαθητές και μπορεί κάποιος να τους κάνει όλους οικονομολόγους. Παίρνεις την πιο προηγμένη βιβλιογραφία τη βγάζεις μια φωτοτυπία κι αρχίζεις να τη διδάσκεις. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Βιβλιογραφία, που βέβαια κι αυτή είναι της πλάκας, εφόσον το ίδιο το αντικείμενο της οικονομίας —σαν επιστήμη— είναι της πλάκας. Απλά, για λόγους "βιτρίνας" —που συμφέ­ρει τόσο αυτούς που προσφέρουν αυτόν τον τύπο της εκπαίδευσης όσο κι αυτούς που την λαμβάνουν— συνήθως "κλέβουν" μαθήματα από άλλες ειδικότητες, για να κάνουν πιο "περίπλοκο" το μη αντικείμενό τους. Το κάνεις "επιστημονικοφανές", για να μπορούν κατόπιν οι εκπαιδευμένοι να δικαιολογήσουν τους μισθούς που θα ζητήσουν.

Αυτά δηλαδή τα οποία έπρεπε να γνωρίζει περί ιδεολογιών ένας χειραφετημένος εργάτης, αυτοί τα έκαναν εκπαιδευτική ύλη των οικονομικών επιστημών. Αυτά, που μέχρι τότε τα έκανε ένας εκπαιδευμένος κοινός δημόσιος υπάλληλος για να υπηρετήσει τον εθνικό ιμπεριαλισμό, τα συγκέντρωσαν, τα κωδικοποίησαν και τα έκαναν την επιστήμη των διεθνών σχέσεων. Αυτά, που μέχρι τότε τα έκανε ένας δαιμόνιος κι απατεώνας έμπορος στην πορεία του για την επιτυχία, τα συνέλεγαν και τα παρουσίαζαν σαν επιστήμη τους διεθνούς εμπορίου. Έκλεψαν και λίγα μαθηματικά και στατιστική και έτσι δημιούργησαν την κυρίαρχη επιστήμη της νέας εποχής.

Μια επιστήμη που δεν ανακαλύπτει τίποτε κι απλά μελετάει αυτά τα οποία έτσι κι αλλιώς συμβαίνουν ερήμην των "επιστημόνων" της. Μελετάει αυτά τα οποία έγιναν και γίνονται και περιμένει να μελετήσει αυτά τα οποία πιθανόν να γίνουν στο μέλλον από κάποιους άλλους. Επιστήμη, που σταματάει στο πτυχίο και δεν ξεκινάει από αυτό, δεν είναι επιστήμη. Η επιστήμη ξεκινάει από το πτυχίο. Στο πτυχίο σταματάει η επαγγελματική κατάρτιση. Στο πτυχίο σταματάει η εκπαίδευση του τορναδόρου και του κομμωτή. Σε μαθαίνουν να κάνεις μερικά πράγματα κι απλά το πτυχίο πιστοποιεί την εκπαίδευσή σου, για να σ' εμπιστευτεί ο εργοδότης σου, χωρίς να χρειαστεί να σε ελέγξει ο ίδιος.

Τέτοιου είδους ψευδοεπιστήμη είναι τα οικονομικά. Μαθαίνουν πέντε πράγματα και μ' αυτά δουλεύουν. Μ' αυτά βγάζουν το πλούσιο ή φτωχό μεροκάματό τους, που βέβαια δεν είναι επιστημονικό. Είναι σαν να εκπαιδεύεις γιατρούς με στόχο όχι να θεραπεύσουν τον καρκίνο, αλλά να τον περιγράφουν και να τον "προβλέπουν" κατά τη διάρκεια της καταστροφικής του πορείας. Να χρησιμοποιούν μεθόδους της στατιστικής, για να βρουν εγκαίρως πού θα κάνει μετάσταση και τι μέγεθος θα έχει αυτή. Να το βρουν εγκαίρως, για να κερδίσουν οι "επενδυτές" στοιχήματα. Επιστήμονες, που όχι μόνον δεν μπορούν να θεραπεύσουν τον "καρκίνο", αλλά ούτε να τον μεταλλάξουν. Ακόμα και οι νέοι "καρκίνοι" στο αντικείμενό τους είναι προϊόν του κόπου κάποιων άλλων. Πιο πολλές είναι οι πιθανότητες να εφεύρει κάποιος αγράμματος εργάτης-συνδικαλιστής ένα νέο οικονομικό μοντέλο, παρά ένας οικονομολόγος. Ας προσπα­θήσει κάποιος να σκεφτεί τι κέρδισε η ανθρωπότητα από τους εκατοντάδες χιλιάδες οικονομο­λόγους που μέχρι τώρα έχει εκπαιδεύσει. Ακόμα με τον Μαρξ ασχολούνται. Ο επόμενος με τον οποίο θ' ασχοληθούν σίγουρα δεν θα είναι συνάδερφός τους.

Αυτοί είναι οι αστείοι και άσχετοι οικονομολόγοι της νέας εποχής. Μελετάνε τα φαινόμενα της οικονομίας την οποία δεν γνωρίζουν και πολύ περισσότερο δεν την επηρεάζουν. Συρρέουν κατά κοπάδια για να "μορφωθούν" εκ του ασφαλούς. Γιατί το κάνουν αυτό; Γιατί αυτό συμφέρει τόσο τους ίδιους όσο και το σύστημα. Συμφέρει τους ίδιους με ένα πτυχίο της πλάκας να εισπράττουν μισθό "αστέρος". Συμφέρει τους ίδιους να γίνονται "επιστήμονες" με ένα πτυχίο, που το μόνο προσόν το οποίο απαιτεί από αυτούς είναι να μπορούν να περπατάνε στα δύο τους πόδια. Συνέφερε στο σύστημα η δημιουργία των νέων "επιστημών". Των "ειδικών" του μάρκετινγκ, του μάνατζμεντ, των δημοσίων σχέσεων, του διεθνούς εμπορίου κλπ.. Αυτό ήταν και το ζητούμενο για το σύστημα. Να δημιουργήσουν ψευδοεπιστήμονες και να τους φορτώ­σουν στην παραγωγή. Να δημιουργήσουν συμμάχους, τους οποίους δεν θα τους πληρώνουν οι ίδιοι, αλλά θα πληρώνονται από την αγορά και άρα θα πληρώνονται εις βάρος αυτών που παράγουν και είναι οι εργάτες. Να δημιουργήσουν "μορφωμένους", που δεν θ' αντιλαμβά­νονταν τους εαυτούς τους ως κοινούς εργάτες.

Χρησιμοποιούμε τα εισαγωγικά στη λέξη μορφωμένοι για τον εξής απλό λόγο. Άποψη του γράφοντος είναι ότι η μόρφωση είναι κάτι το γενικό, που δεν έχει σχέση με την επιστημονική εκπαίδευση. Δεν έχει σχέση με εκπαιδευτικά χρονοδιαγράμματα. Ο άνθρωπος, για όσο διάστημα ζει, μορφώνεται. Η μόρφωση έχει σχέση με τον πολιτισμό και την κουλτούρα που "φέρει" η κάθε κοινωνία. Απλά αυτόν τον πολιτισμό τα μέλη της τον εισπράττουν από όλες τις δυνατές πηγές. Πηγή είναι η οικογένεια, η γειτονιά, το σχολείο και η δουλειά. Υπάρχουν βαθύτατα μορφωμένοι άνθρωποι, που δεν έχουν πάει καθόλου στο σχολείο. Άνθρωποι, που ενδιαφέρονταν για τον εαυτό τους και το περιβάλλον τους και μόρφωσαν μια άποψη μέσα από τη γνώση, την αναζήτηση και την κρίση τους. Υπάρχουν ανεκπαίδευτοι άνθρωποι, που μορφώθηκαν άριστα και έγιναν ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Αποκλειστικός στόχος της μόρφωσης είναι να σε κάνει άνθρωπο και όχι επιστήμονα. Η μόρφωση σε αλλάζει ως άνθρωπο, εφόσον σε κάνει κοινωνό του όποιου πολιτισμικού μοντέλου επιλέγεις ν' ακολουθήσεις.

Η ανώτατη εκπαίδευση δεν έχει σχέση με τη διαδικασία αυτήν. Έχει σχέση με τη μύηση στο αντικείμενο κάποιας επιστήμης. Εκπαιδεύεται κάποιος να γνωρίζει κάτι συγκεκριμένο. Εκπαιδεύεται για παράδειγμα κάποιος να χειρίζεται έναν τόρνο. Μόλις μάθει να τον χειρίζεται, γίνεται διαφορετικός άνθρωπος απ' ό,τι ήταν κατά την εποχή που δεν το γνώριζε; Κάτι ανάλογο γίνεται και με την επιστημονική εκπαίδευση. Εκπαιδεύεσαι να γίνεις μηχανικός ή γιατρός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εξαιτίας αυτής της εκπαίδευσης "αλλάζεις" ως άνθρωπος. Υπάρχουν τρομεροί επιστήμονες, που είναι απαράδεκτοι ως άνθρωποι. Είναι στην κυριολεξία απολίτιστοι και βάρβαροι και άρα αμόρφωτοι.

Η επιστημονική γνώση δεν σε αλλάζει και πολύ περισσότερο δεν μπορεί από μόνη της να σε κάνει ΑΝΘΡΩΠΟ. Σε κάνει επιστήμονα. Η μόρφωση μόνον σε κάνει ΑΝΘΡΩΠΟ κι αυτό δεν το έχουν καταφέρει ως άτομα πολλοί επιστήμονες. Υπάρχουν επιστήμονες που λειτουργούν και είναι σαν "μηχανές" παραγωγής γνώσης. "Μηχανές", που, για να επιτύχουν τους στόχους τους, μπορούν να κάνουν μέχρι και εγκλήματα. Το σύστημα καλλιεργεί την παρανόηση μεταξύ μόρφωσης και εκπαίδευσης, γιατί οι δικοί του άνθρωποι είναι αυτοί οι οποίοι επωφελούνται οικονομικά εξαιτίας αυτής της παρανόησης.

Για τον γράφοντα τα πράγματα είναι απλά. Η έννοια "επιστήμονας" και "μορφωμένος" δεν ταυτίζονται. Είναι τελείως διαφορετικά πράγματα. Πολλές φορές συμβαδίζουν, αλλά δεν είναι αλληλοεξαρτώμενα. Το αντίθετο του εκπαιδευμένου είναι ο ανεκπαίδευτος. Το αντίθετο δηλαδή του επιστήμονα είναι ο μη επιστήμονας και όχι ο αμόρφωτος ή ο αγράμματος. Το αντίθετο του μορφω­μένου είναι ο απολίτιστος και όχι ο ανεκπαίδευτος ή ο αγράμματος. Ένας μορφωμένος απλά μορφώ­νεται πιο εύκολα όταν είναι εγγράμματος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να μορφωθεί εξίσου καλά και ένας αγράμματος. Ένας επιστήμονας είναι υποχρεωτικά εγγράμματος, γιατί σε άλλη περίπτωση δεν μπορεί να εκπαιδευτεί. Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι δεδομένα.

Για να τα έχει ο αναγνώστης όλα αυτά με τη σειρά στο μυαλό του, αρκεί να έχει το εξής παράδειγμα υπ' όψιν του. Η μόρφωση είναι το "ταξίδι" της ζωής μας. Ένα ταξίδι που ξεκινάει από την εποχή που μπουσουλάμε στα τέσσερα και τελειώνει μερικές στιγμές πριν από τον θάνατό μας. Ένα "ταξίδι", που μέσα του υπάρχουν όλα όσα γνωρίζουμε. Όλα όσα είδαμε, ακούσαμε ή σκεφτήκαμε κατά τη διάρκεια αυτού του "ταξιδιού". Η εκπαίδευση μοιάζει με "ταξίδι", αλλά δεν είναι τέτοιο. Είναι μια συγκεκριμένη διαδρομή, όπως αυτήν που κάνουμε για να πάμε στη δουλειά μας και όπου αλλού μας επιβάλει αυτή η δουλειά. Όπως μπορεί κάποιος να πηγαίνει κάθε μέρα στη δουλειά του, χωρίς να ταξιδεύει, έτσι μπορεί κάποιος να είναι επιστήμονας, χωρίς να είναι μορφωμένος.

Οι γραμματικές γνώσεις είναι ένα "όχημα". Ένα "όχημα" που βοηθά στη μετακίνηση. Είτε αυτή η μετακίνηση αφορά τη διαδρομή της δουλειάς είτε το ταξίδι. Αυτό το "όχημα" είναι υποχρεωτικό για τη διαδρομή μιας καλής δουλειάς, αλλά όχι και για το "ταξίδι" της ζωής. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αυτοκίνητο και δεν έχουν ταξιδεύσει ποτέ και άλλοι οι οποίοι ταξιδεύουν συνεχώς, χωρίς να το διαθέτουν. Υπάρχουν άνθρωποι αγράμματοι, που κάθε μέρα μαθαίνουν νέα πράγματα και άνθρωποι εγγράμματοι, που, πέρα από τα της δουλειάς τους, δεν διαβάζουν ούτε βιβλία με ανέκδοτα. Όταν κάποιος παραμένει με τις γενικές γνώσεις που είχε κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ευνόητο είναι ότι παραμένει αμόρφωτος ακόμα κι αν έχει πάρει διδακτορικό Α.Ε.Ι.. Ένα πολυτεχνείο μπορεί να σε κάνει επιστήμονα, αλλά όχι να σε μορφώσει. Μια οικονομική σχολή δεν σε κάνει τίποτε απολύτως. Όπως πηγαίνεις σ' αυτήν έτσι φεύγεις. Απλά μαθαίνεις λίγο καλύτερα τη γλώσσα, για να παριστάνεις πιο πειστικά τον "μορφωμένο". Την μαθαίνεις για να "κρύβεσαι", όταν μπουρδολογείς ή όταν λες ψέματα.

Στη μεταπολεμική περίοδο το κύριο βάρος της εκπαίδευσης έπεσε σ' αυτήν την ψευδο­εκπαίδευση. Γιατί; Γιατί τους συνέφερε; Γιατί οι Αμερικανοί είχαν αποφασίσει ν' αναζητήσουν συνενόχους στην "κατάκτηση" της Ευρώπης. Είχαν αποφασίσει να φορτώσουν με "παράσιτα" την παραγωγή, ώστε να διατηρούν ένα μεγάλο ανθρώπινο δυναμικό υπό την ομηρία τους. Το γεγονός ότι παγίδευσαν την κεφαλαιοκρατία δεν ήταν δυνατόν να έχει μόνιμα αποτελέσματα. Αργά ή γρήγορα ο μεγάλος εμπορικός ανταγωνισμός θα τους έφερνε σε αντιπαράθεση με τους βίαιους εργάτες.

Αυτό ήταν φυσικό να συμβεί. Αργά η γρήγορα, για λόγους ανταγωνισμού μέσα στην ενιαία πλέον οικονομία, θα έπρεπε κάποια εργοστάσια να μετακινηθούν ή να κλείσουν τελείως κι αυτό θα ερέθιζε τη βίαιη εργατική τάξη. Μια τάξη, που με τη μαζικότητά της θ' ανάγκαζε τις εθνικές ηγεσίες ν' αλλάξουν γραμμή πλεύσης και ν' απαγκιστρωθούν από την αμερικανική κηδεμονία. Μια τάξη, που θα μπορούσε με τη μαζικότητα και τη βία της να επιβάλει ό,τι ήθελε στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Τι θα έκαναν οι Αμερικανοί σ' αυτήν την περίπτωση; Πόλεμο, για να κατακτήσουν εκ νέου την Ευρώπη; Όχι βέβαια. Θα εγκατέλειπαν την προσπάθεια και θα περιορίζονταν στη "γωνιά" τους.

Άρα ήταν αναγκαίο γι' αυτούς να εξασφαλίσουν συμμάχους μέσα στις χώρες που ήταν θύματα του ιμπεριαλισμού τους και συμμάχους μέσα στα εργοστάσια. Να εξασφαλίσουν αυτούς, που οι καλοί μισθοί τους θα ήταν αποτέλεσμα της αμερικανικής γενναιοδωρίας. Να εξασφαλίσουν αυτούς, που, λόγω χαρακτηριστικών, ακόμα και να έκλειναν σε κάποια στιγμή τα ευρωπαϊκά εργοστάσια, θα μπορούσαν να τους αποκαταστήσουν και στην επόμενη φάση. Αναζητώντας αυτούς τους συμμάχους και προσπαθώντας να τους ενισχύσουν, έκαναν αλλαγή στον ευρωπαϊκό εκπαιδευτικό προσανατο­λισμό. Τότε ακριβώς άλλαξε και ο κοινωνικός χάρτης της Ευρώπης. Ξαφνικά η αστικοποίηση έγινε με τρομερούς ρυθμούς. Άρχισαν να "μορφώνονται" οι ευρωπαϊκοί λαοί με ρυθμούς πρωτοφανείς. Άρχισε η αστική τάξη να πολλαπλασιάζει με τρομερό ρυθμό το μέγεθός της. Ό,τι δεν έγινε αιώνες ολόκληρους πριν, έγινε μέσα σε μερικές δεκαετίες.

Αυτό έγινε για ν' αλλάξει ο συσχετισμός των ταξικών δυνάμεων μέσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Στόχος τους ήταν να μειώσουν τη δύναμη των εργατών. Αυτή η δύναμη μειώνεται με δύο τρόπους. Ο πρώτος είναι να αλλοιώσεις τα χαρακτηριστικά των εχθρών σου, ώστε να μην σε απειλούν και ο δεύτερος είναι να μειώσεις την αριθμητική τους δύναμη. Αυτό ακριβώς έκαναν στην Ευρώπη οι Αμερικανοί "κατακτητές" και οι Ευρωπαίοι προδότες που συνεργά­στηκαν μ' αυτούς. Σε πρώτη φάση —και με την εκτεταμένη αντικομμουνιστική προπαγάνδα— άλλαξαν τα χαρακτηριστικά των εργατών, με στόχο να τους εγκλωβίσουν στη λογική του κομμουνιστικού τρόμου. Αυτήν τη λογική επεδίωκαν, ώστε στη συνέχεια να την εκμεταλλευτούν και να τους "καπελώσουν", αναλαμβάνοντας δικοί τους άνθρωποι τον εργατικό συνδικαλισμό. Ανέλαβαν τον συνδικαλισμό αστοί "ειδικοί" αντικομμουνιστές. Σε δεύτερη φάση, με τη μεγάλη αστικοποίηση, επιχείρησαν να πάρουν παιδιά της εργατικής τάξης, τα οποία θα τα χρησιμοποιούσαν σαν "γενίτσαρους" εναντίον της. Μέσα από τα συστήματα παιδείας θα ξεχώριζαν αυτούς που θα είχαν τα χαρα­κτηριστικά εκείνα, τα οποία θα τους έστρεφαν εναντίον των εργατών. Αυτούς, που θ' αποτελούσαν την "περι­φέρεια" της αστικής τάξης.

Αντιλαμβάνεται λοιπόν ο αναγνώστης ότι υπήρχαν οι συνθήκες προδοσίας στην Ευρώπη. Οι Ευρωπαίοι αστοί από την πρώτη στιγμή της λήξης του πολέμου ήταν σε θέση να γνωρίζουν ότι τους συνέφερε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Είχαν τις γνώσεις να προβλέψουν αυτά που θα συνέβαιναν και άρα τους συνέφεραν. Αυτό δεν απαιτεί κανένα απολύτως ταλέντο. Το γνώριζαν εκ του ασφαλούς. Πώς; Μα και οι ίδιοι ασκούσαν μέχρι τότε ιμπεριαλισμό. Όταν ως Γάλλοι ή ως Γερμανοί ιμπεριαλιστές πήγαιναν σε μια "Μπανανία", με τους τοπικούς αστούς συνεργάζονταν.

Οι ιμπεριαλιστές πάντα έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα με τους τοπικούς κεφαλαιοκράτες και τους τοπικούς εργάτες. Το ότι καταφέρνουν χωρίς πόλεμο να μετατρέπουν τα κράτη σε ιδιόκτητες "αποικίες" τους, το κατα­φέρνουν πάντα χάρη στη διεφθαρμένη τοπική αστική τάξη. Από τη στιγμή που οι Ευρωπαίοι μεγαλοαστοί γνώριζαν το παιχνίδι αυτό και ταυτόχρονα έβλεπαν ότι τα μέχρι τότε πανίσχυρα αφεντικά τους —που είναι η κεφαλαιο­κρατία— ήταν παγιδευμένοι, δεν είχαν ενδοιασμούς. Προτιμούσαν να υπηρετήσουν τους Αμερι­κανούς και τη διαφθορά να την εισπράξουν σε αύξηση μισθών.

Για να καταλάβει ο αναγνώστης για τι ακριβώς μιλάμε, αρκεί να σκεφτεί το εξής. Αν μέχρι τον πόλεμο μιλούσαμε για διαφορά μισθού μεταξύ εργάτη και διευθυντικού στελέχους της τάξης του πενταπλασίου, λίγα χρόνια μετά αυτή η διαφορά πολλαπλασιάστηκε. Το πέντε, αμέσως μετά τον πόλεμο, έγινε κατά μέσον όρο σαράντα. Το πέντε το πήρε αυτός ο οποίος θα επέλεγε τη συσκευασία του προϊόντος και ο οποίος μέχρι τότε ούτε καν υπήρχε μέσα στο εργοστάσιο. Για τέτοιες διαφορές μιλάμε. Γι' αυτόν τον λόγο αναζητούσαν εναγωνίως τον πολλαπλασιασμό της τάξης τους. Οι πρώτοι αστοί θα άρπαζαν τις θέσεις "φιλέτα" και οι "νεοαστοί" θα καταλάμβαναν τις κατώτερες θέσεις, παριστάνοντας τις "ασπίδες" τους. Αν σκεφτεί κάποιος ότι αυτές οι θέσεις δεν απαιτούν ειδικά ταλέντα και προσόντα, αντιλαμβανόμαστε ότι ήταν τρομερά ευνοϊκή η κατάσταση. Ο αστός μεγαλοκαραγκιόζης θα μπορούσε να παραδώσει τη θέση του χωρίς πρόβλημα ακόμα και στο ίδιο του το παιδί.

Γι' αυτόν τον λόγο υπερτιμήθηκαν μεταπολεμικά και οι σχολές της διαχείρισης, που ήταν της πλάκας από τη φύση τους. Πληρώνουν χρυσάφι οι αστοί για πτυχία τύπου Χάρβαρντ. Γιατί; Μήπως γιατί εκεί μαθαίνουν τα "βλαστάρια" τους τίποτε το σημαντικό; Όχι βέβαια. Αστείοι άνθρωποι διδάσκουν σε αστείους ανθρώπους αστεία πράγματα. Άλλο είναι το ζητούμενο από αυτήν τη διαδικασία. Ζητούμενο είναι το πολυτελές σκηνικό, που θα επιτρέψει σε κάποιους οι οποίοι πλήρωσαν "ακριβή" εκπαίδευση να "καπαρώσουν" καλή διαχειριστική θέση, είτε στους κρατικούς μηχανισμούς είτε σε κάποια από τις πολυεθνικές επιχειρήσεις της νέας εποχής. Ζητούμενο είναι το πληρωμένο από τους ίδιους πολυτελές σκηνικό, που προβλέπει τηβέννους, βραβεύσεις, φωτογραφήσεις κλπ.. Ζητούμενο είναι να τα βλέπουν οι ιθαγενείς και να εντυπω­σιάζονται.

Σίγουρα πράγματα. Μπορεί να μην γίνουν ποτέ τους "θεοί", αλλά έναν καλό μισθό θα τον αρπάξουν σίγουρα με ένα πτυχίο Χάρβαρντ. Μια καλή "θεσούλα" θα την εξασφαλίσουν, για να ζούνε πλούσια. Γι' αυτόν τον λόγο παρατηρείται το φαινόμενο οι "έξυπνοι" που μας κυβερνάνε να σπουδάζουν τις ψευδοεπιστήμες. Να σπουδάζουν αυτό το οποίο δεν προϋποθέτει κανένα ιδιαίτερο ταλέντο και βέβαια δεν συνεπάγεται καμία ευθύνη. Καμία ευθύνη ούτε από αυτόν που "βεβαιώνει" την κατάρτιση του εκπαιδευόμενου αλλά ούτε και ευθύνη από πλευράς του ίδιου, όταν ως επαγγελματίας θα εργαστεί στο αντικείμενό του.

Κανέναν δεν ενδιαφέρει τι έμαθε ο "έξυπνος" στο Χάρβαρντ. Ακόμα και να του το χαρίσουν το πτυχίο, δεν αλλάζει τίποτε γι' αυτούς που τον "σπρώχνουν". Δεν είναι υπεύθυνες οι σπουδές του. Δεν υπογράφει τίποτε, ώστε ν' αναλαμβάνει ευθύνη. Δεν υπογράφει την ασφάλεια μιας γέφυρας, ώστε να φέρει ευθύνη επειδή θα τον εμπιστευτούν τυφλά οι χιλιάδες άνθρωποι που θα την χρησιμοποιήσουν. Δεν υπογράφει την ασφάλεια ενός οχήματος, ενός φαρμάκου ή μιας θεραπείας, ώστε να "τρέμουν" αυτοί οι οποίοι του έδωσαν το πτυχίο. Δεν υπογράφει με κίνδυνο να πάει φυλακή για διακεκριμένη εγκληματική πράξη κατά συρροή. Γι' αυτόν τον λόγο οι "έξυπνοι" σπουδάζουν οικονομία. Με τα λεφτά του μπαμπά αγοράζουν "εικόνα" επιστήμονα χωρίς καθόλου ρίσκο. Το πολύ-πολύ να λείπουν κάποια "τάλιρα" από τον ισολογισμό. Και τι έγινε;

Οι πραγματικά έξυπνοι αυτού του κόσμου, που δεν έχουν κάποιον μπάρμπα να πληρώνει τέτοιου είδους σπουδές της πλάκας κι ούτε έχουν κάποιον άλλον μπάρμπα να τους βολέψει στο σύστημα, κάνουν άλλο πράγμα. Σπουδάζουν στηριζόμενοι στα ταλέντα τους και στις ικανότητές τους. Σπουδάζουν εφαρμοσμένες επιστήμες, που μοιράζουν υποτροφίες στους ικανούς. Σπου­δά­ζουν στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου με μόνο εφόδιο την ικανότητά τους. Όταν οι "έξυπνοι" παρα­καλάνε να τους δεχθούν σε ένα διάσημο πανεπιστήμιο, που βέβαια θα το ακριβοπληρώσουν, οι πραγματικά έξυπνοι δέχονται παρακάλια από το ίδιο ίδρυμα, για να πάνε εκεί να σπου­δάσουν δωρεάν, αν όχι με μισθό. Απορρίπτουν προτάσεις. Γι' αυτόν τον λόγο αν πας σε ερευνητικό κέντρο —οπουδήποτε στον κόσμο— θα βρεις εκεί μέσα τα παιδιά των φτωχών. Άσπρους, μαύρους, κίτρινους. Το μόνο που δεν θα βρεις εκεί μέσα είναι τα παιδιά των μεγαλοαστών.

Αυτά σπουδάζουν μόνιμα "οικονομία". Κάνουν διδακτορικό πάνω στο οικονομικό μοντέλο των Μάγιας και των Ασσυρίων. Το ίδιο διδακτορικό που έκαναν πριν από αυτούς χιλιάδες άλλοι και, αν δεν αλλάξουν τα πράγματα, θα το ξανακάνουν στο μέλλον επίσης χιλιάδες. Ήδη τα υπόγεια των βρετανικών πανεπιστημίων έχουν γεμίσει από τέτοιες "υπερπολύτιμες" μελέτες και έχουν πρόβλημα αποθήκευσης. Τόσο "υπερπολύτιμες", που δεν αξίζουν ούτε τα χρήματα τα οποία κοστίζει το χαρτί που "λέρωσαν" οι "μελετητές". Οι "σοφοί" "μελετητές". Αυτά είναι τα παιδιά των μεγαλοαστών. "Σοφά" παιδιά, που λαχταρούν μετά το πέρας των σπουδών τους να επιστρέψουν στις πατρίδες τους και να "υπηρετήσουν" τον τόπο και τον λαό τους.

 Επιστρέφουν με "λαμπρές" σπουδές από το εξωτερικό. Σχεδόν θριαμβευτές. Τενεκέδες που "λάμπουν" εκτυφλωτικά με πληρωμένο από τους μπαμπάδες τους "κερί". Μέχρι και ο ημιάνθρωπος Μπους έχει "κατα­φέρει" να σπουδάσει οικονομία. Φαντάζεται κάποιος έναν άνθρωπο σαν τον Μπους γιατρό ή μηχανικό; Ποιος ζωντανός οργανισμός θα τον εμπιστευόταν; Θα του πήγαινε κανένας το παιδί του για να το θεραπεύσει, αν ήταν γιατρός; Θα χρησιμοποιούσε κανένας κάποια γέφυρα, όταν θα γνώριζε ποιος τη μελέτησε; Μόνον από το "παράθυρο" των οικονομικών "επιστημών" μπορούσε αυτό το άθλιο κατασκεύασμα ν' "αγοράσει" εικόνα επιστήμονα.

Απλά πράγματα. Οι ψευδοεπιστήμες της διαχείρισης επιτρέπουν τα πάντα και σε όλους. Έτσι σχεδιάστηκε το ευρωπαϊκό σύστημα εκπαίδευσης μετά τον πόλεμο. Οι πρώτοι αστοί, που ήταν παιδιά επίσης αστών, θα μοιράζονταν τα "φιλέτα" και οι νεοαστοί θα μοιράζονταν μεταξύ τους τα όχι ασήμαντα "ψίχουλα". Μόνοι τους θα "αλληλοσυγχέρονταν" για τις "λαμπρές" σπουδές τους και μόνοι τους θα αλληλοδιαδέχονταν ο ένας τον άλλον. Με βάση αυτόν τον σχεδιασμό θα "ξεφορτώνονταν" τον ανταγωνισμό και ταυτόχρονα θ' αποκτούσαν και την "ασπίδα" τους. Γιατί; Γιατί οι πραγματικά έξυπνοι δεν θα τους ανταγωνίζονταν για τις ίδιες θέσεις. Θα μετανάστευαν στις ΗΠΑ, για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Τα πραγματικά "άλογα" θα "έτρεχαν" στις επιστημονικές "πίστες" των ΗΠΑ. Τα "κουτσάλογα" θα μοιράζονταν μεταξύ τους τις υψηλές θέσεις των ευρωπαϊκών κρατικών συστημάτων. Γύρω από αυτούς και κάνοντας τις ίδιες σπουδές σε άλλη κλίμακα, θα περιφέρονταν τα "σοφά" παιδιά της εργατιάς.

Δεν ήταν και άσχημο ένας ατάλαντος γιος εργάτη με λίγα χρόνια οικονομικών σπουδών να μπει στην παραγωγή με προνόμια. Τα περισσότερα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ έχουν αποφοιτήσει από τα καφενεία των Εξαρχείων και απλά η Πάντειος επιβεβαίωσε τις "σπουδές" τους. Κάτι ανάλογο γινόταν σ' όλη την μεταπολεμική Ευρώπη. Άλλος γινόταν "επιστήμονας" ξαπλώνοντας στα Εξάρχεια, άλλος στη Μονμάρτη και άλλος στην Φοντάνα ντι Τρέβι. Οι πάντες βολεύονταν μετά από την "ξάπλα" τους. Οι πιο βολεμένοι ήταν όμως αυτοί οι οποίοι σχεδίασαν τα πράγματα και αυτοί ήταν οι μεγαλοαστοί.

Οι μέχρι τότε μόνον κατ' όνομα μεγαλοαστοί δεν ήταν τίποτε άλλο παρά σφουγκοκολάριοι των κεφαλαιοκρατών. Μετά την "κατάκτηση" της Ευρώπης αυτό άλλαξε. Οι μεγαλοαστοί έγιναν οι κυρίαρχοι των τοπικών κοινωνιών, εφόσον τα αφεντικά τους βρίσκονταν έναν ωκεανό μακριά κι αυτοί πλέον έπαιρναν την κοινωνική θέση των βιομηχάνων που πλέον δεν υπήρχαν. Ο διορισμένος έμμισθος πρόεδρος της Coca-Cola Γαλλίας ήταν μεγαλοπαράγοντας της γαλλικής κοινωνίας ελλείψει πραγματικού βιομηχάνου στο χώρο του. Αυτός γινόταν "κολλητός" με τους ομοίους του και ξαφνικά ελεεινοί υπαλληλίσκοι κατέλαβαν την κορυφή της κοινωνίας της πρώην βιομηχα­νικής Γαλλίας. Τρομερά πράγματα για υπαλλήλους.

Κάτι ανάλογο γινόταν και με τους νεοαστούς της βάσης. Τους χειρότερους του είδους. Τα ελεεινά γεννήματα της εργατικής τάξης, που μισούσαν την τάξη η οποία τους γέννησε. Τους τεμπέληδες των "Εξαρχείων", που λεηλατούσαν τους φτωχούς γονείς τους για να την "ακούσουν" στην Αθήνα. Τι έκαναν αυτοί. Με άπειρες θυσίες έπαιρναν κι αυτοί ένα πτυχιάκι της συμφοράς και παρίσταναν τους κοινωνικούς και οικονομικούς παράγοντες. Τους "ειδικούς", που ήθελαν ειδικές διαπραγ­μα­τεύσεις για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Τους "ειδικούς" που ήθελαν να "διοικήσουν" επιχειρήσεις. Τενεκέδες ξεγάνωτοι, που είχαν απαιτήσεις για προνόμια, χωρίς να δουλεύουν. Αφού σπούδασαν… γιατί να δουλεύουν; Κάπως έτσι αντιλαμβάνονταν τους γονείς τους και τα αδέρφια τους, που δεν είχαν την "ευφυΐα" να γίνουν "επιστήμονες" και παρέμειναν εργάτες.

Στο σημείο αυτό πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης, γιατί αυτά τα οποία θα πούμε είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου κυρίαρχος ήταν ο εθνικός σχεδιασμός, η εργατική τάξη —όπως περιγράψαμε και πιο πάνω— είχε τα μέσα να αμύνεται. Εντός των εθνικών πλαισίων μάχονταν για τα δικαιώματά της εναντίον της κεφαλαιοκρατίας. Απειλούσε τους κεφαλαιοκράτες, αλλά το σύστημα δεν ήταν ιδιαίτερα εχθρικό εναντίον της. Το σύστημα εξουσίας μπορεί να την φοβόταν, αλλά ταυτόχρονα επένδυε στην αγωνιστικότητα της. Γιατί; Γιατί το σύστημα δεν είναι μια άψυχη μηχανή. Το σύστημα στελεχώνεται από ανθρώπους.

Αυτά τα εργαζόμενα στο δημόσιο άτομα επωφελούνταν από την αγωνιστικότητα της εργατικής τάξης. Είχαν κέρδος οι αστοί υπάλληλοι του δημοσίου από τις νίκες των πανίσχυρων εργατών. Είχαν κέρδος όλοι οι εργαζόμενοι από τις νίκες των εργατών. Οι μόνοι οι οποίοι έχαναν από αυτήν την σύγκρουση συμφερόντων ήταν οι κεφαλαιοκράτες, που έτσι κι αλλιώς τους "περίσσευαν". Ο λαός όμως και το κράτος κέρδιζαν. Γιατί; Γιατί ένα εθνικό κράτος γίνεται ακόμα πιο ισχυρό όταν ο λαός του είναι "χορτάτος", ικανοποιημένος και συμμέτοχος στον ιμπεριαλισμό του. Γιατί ένα εθνικό κράτος γίνεται ισχυρότερο, όταν οι πολυάριθμοι καλοπληρωμένοι εργάτες αυξάνουν τον τζίρο της αγοράς του.

Όλα αυτά ξαφνικά άλλαξαν στη μεταπολεμική περίοδο. Η αγωνιστικότητα της εργατικής τάξης έθιγε πλέον τα πραγματικά "μεγάλα συμφέροντα". Συμφέροντα πολύ μεγαλύτερα από αυτά της τοπικής κεφαλαιοκρατίας. Έθιγε τα ίδια τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού. Είχαν αλλάξει οι συμμαχίες μέσα στην κοινωνία και η εργατική τάξη βρέθηκε σε αδιέξοδο. Γιατί; Γιατί πλέον οι απαιτήσεις της έβρισκαν απέναντί της όχι μόνον την αμερικανική κεφαλαιοκρατία, αλλά και τη δική τους εθνική εξουσία, που στελεχωνόταν από αστούς. Οι αγώνες των εργατών έθιγαν τους πάντες και γι' αυτό οι πάντες ήταν εχθρικοί μ' αυτούς.

Γιατί συνέβαινε αυτό; Γιατί οι συνέπειες των εργατικών αγώνων δεν περιορίζονταν πλέον εντός του εθνικού συστήματος. Οι αγώνες έθιγαν τα αμερικανικά συμφέροντα, εφόσον οι Αμερικανοί ήταν οι κεφαλαιοκράτες της Ευρώπης. Οι αγώνες έτειναν ν' "αποσχίσουν" το κράτος από την αμερικανική κηδεμονία και άρα εξασθένιζαν και την προνομιούχο των Αμερι­κανών εθνική αστική τάξη. Οι ομοεθνείς τους αστοί όχι μόνον δεν κέρδιζαν από αυτούς τους αγώνες, αλλά απειλούνταν με καταστροφή σε περίπτωση εγκατάλειψής τους από τους Αμερικανούς. Οι εργατικοί αγώνες έμοιαζαν με εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες και αυτό εκτός από τους Αμερικανούς έθιγε και τις προδοτικές εθνικές ηγεσίες. Δεν υπήρχε πλέον ούτε η στοιχειώδης σύμπλευση συμφερόντων μεταξύ αστών εργαζομένων και εργατών.

Από τη στιγμή που συνέβαινε αυτό, ευνόητο είναι ότι οι ισχυροί θα έπρεπε να το ελέγξουν. Πώς έγινε δυνατός ο έλεγχος αυτός; Με το καπέλωμα της εργατικής τάξης από τους πολυ­πληθείς πλέον αστούς. Το πρώτο το οποίο έκαναν ήταν ότι κατάφεραν και εξάλειψαν από τη ρητορική της μεταπολεμικής εποχής την έννοια "εργάτης" και επέβαλαν την έννοια "εργα­ζόμενος". Υποτίθεται, λόγω των φοβιών τους, είχαν μια "αλλεργία" απέναντι στην έννοια "εργάτης" γιατί αυτή ήταν πρωταγωνίστρια στη ρητορική των κομμουνιστών. Αυτό ήταν κατα­λυ­τικό. Γιατί; Γιατί είναι εντελώς άλλο πράγμα η έννοια "εργάτης" από την έννοια "εργαζόμενος".

Ο εργάτης είναι το ζωντανό "κύτταρο" της βιομηχανίας. Ο εργάτης είναι μια ζωντανή "μηχανή", που, ανάλογα με τις ανάγκες της παραγωγής, θα τον εκπαιδεύσεις με γρήγορους ρυθμούς κι αυτός θα παράγει ό,τι έχει ανάγκη η αγορά. Μια "μηχανή", που παράγει ό,τι θέλεις και μπορείς να τη μετακινήσεις όπου θέλεις. Μια "μηχανή", που μετακινείται όπου το επιβάλ­λουν οι ανάγκες της παραγωγής και όχι οι δικές της. Ο εργατικός μισθός είναι τα έξοδά αυτής της "μηχανής". Έξοδα, που δέχεται να πληρώνει η εργοδοσία, γιατί διαφορετικά δεν μπορεί να υπάρξει παραγωγή και άρα η ίδια. Έξοδα, που τα εισπράττει από την αγορά. Η εργασία του εργάτη μπαίνει μέσα στο προϊόν και πληρώνεται από την αγορά. Ό,τι προϊόν υπάρχει στην αγορά έχει μέσα του και τον μισθό του εργάτη που το κατασκεύασε.

Αντίθετα η έννοια "εργαζόμενος" είναι πολύ γενική και στην ουσία της διαφορετική. Εργαζόμενοι είναι σχεδόν οι πάντες. Εργαζόμενος είναι και ο κεφαλαιοκράτης. Εργαζόμενος είναι και ο γιατρός στο νοσοκομείο. Εργαζόμενος είναι και ο τραγουδιστής και εργαζόμενοι είναι και ο σκουπιδιάρης και η πόρνη. Όλοι αυτοί όμως δεν είναι εργάτες. Δεν μπαίνει η εργασία τους μέσα σε όλα τα προϊόντα που έχει ανάγκη ο άνθρωπος να καταναλώσει. Δεν πληρώνονται από την αγορά. Ο καθένας πληρώνεται με ειδικό τρόπο. Άλλος πληρώνεται από το κεφάλαιό του. Άλλος πληρώνεται από το σύστημα και άλλος από τους θαυμαστές του. Όλοι αυτοί προσφέρουν ό,τι προσφέρουν και έχουν ειδική σχέση μ' αυτόν που τους πληρώνει. Ο καθένας από αυτούς έχει μια πολύ συγκεκριμένη ιδιότητα κι απευθύνεται σε συγκεκριμένους πελάτες. Αν αυτός ο οποίος τους πληρώνει —και είναι ο πελάτης τους— πάψει να έχει τη συγκεκριμένη αυτή ανάγκη, αυτόματα καταργούνται ως τύπος εργαζομένων.

Αντίθετα ο εργάτης δεν καταργείται. Ο εργάτης δεν απευθύνεται σε πελάτες. Ο εργάτης αποτελεί μέρος της παραγωγής. Η παραγωγή απευθύνεται στο καταναλωτικό κοινό και αυτό είναι κάτι το πολύ γενικό. "Απευθύνεται" σε ανάγκες και όχι σε πρόσωπα. Οι ανάγκες είναι αυτές οι οποίες διατηρούν σταθερά μια πελατεία, που όμως δεν είναι προσωπική. Ο εργάτης δεν συνδέεται ούτε καν στη διαδικασία της παραγωγής με ένα συγκεκριμένο προϊόν. Αν δεν έχει ανάγκη η αγορά το ρούχο, ο εργάτης θα παράγει κάτι άλλο. Σήμερα παράγει αυτοκίνητα αύριο θα παράγει τηλεοράσεις. Ο εργάτης πάντα με την ίδια ιδιότητα θα πηγαίνει εκεί όπου υπάρχει ανάγκη στην παραγωγή. Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι η παραγωγική του ικανότητα, ανεξάρτητα από αυτό που παράγει μια δεδομένη στιγμή.

Ο εργάτης δεν είναι όμοιος με έναν κοινό εργαζόμενο. Δεν έχει συγκεκριμένα χαρακτη­ριστικά —τόσο καθοριστικά— που, αν τα χάσει, παύει να έχει αξία η εργασία του και άρα ο ίδιος παύει να εργάζεται. Αν για παράδειγμα ο κεφαλαιοκράτης χάσει το κεφάλαιό του, δεν μπορεί στη συνέχεια να εργάζεται ως τέτοιος. Χάνει το κεφάλαιό του και μαζί μ' αυτό χάνει και την ιδιότητα του εργαζομένου. Πρέπει ν' αλλάξει ιδιότητα, αν θέλει να επιβιώσει. Το ίδιο συμβαίνει και με την εργαζόμενη ως πόρνη. Και αυτή καταργείται, αν για τον οποιονδήποτε λόγο χάσει την αξία του το "κεφάλαιό" της ή αν αλλάξει θέληση αυτός ο οποίος την πληρώνει. Αν ο πελάτης δεν έχει ανάγκη την υπηρεσία της και ενδιαφέρεται για μια μπλούζα, δεν θα ξεκινήσει η πόρνη να πλέκει.

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, που διαφοροποιούν τον εργάτη από τους κοινούς εργαζό­μενους, "προβάλλονται" και στο θέμα της αμοιβής. Ο εργάτης έχει μια μόνιμη πολυτιμότητα, που του εξασφαλίζει έναν μισθό, για να μπορεί να επιβιώσει άνετα. Ο εργάτης δεν είναι φτωχός. Φτωχός είναι αυτός ο οποίος, είτε δεν μπορεί να επιβιώσει, λόγω φυσικής αδυναμίας, είτε έχει επιλέξει λάθος αντικείμενο εργασίας και ως εκ τούτου δεν μπορεί να επιβιώσει ως εργαζό­μενος. Φτωχός για παράδειγμα είναι ένας ανάπηρος. Φτωχός είναι ένας εκπαιδευτής ελεφάντων, που θα θελήσει να εργαστεί στο Βόρειο Πόλο. Φτωχιά είναι μια κομμώτρια, που θα θελήσει να εργαστεί σε ένα χωριό φαλακρών. Αυτοί είναι φτωχοί, γιατί απλούστατα το αντι­κείμενό τους δεν βρίσκει χώρο για ν' αποδώσει οικονομικά και ως εκ τούτου δεν μπορούν να επιβιώσουν. Δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την τροφή τους, υγειονομική περίθαλψη, άδεια με αποδοχές κλπ..

Όλα όσα έχει εξασφαλίσει ο εργάτης ως κεκτημένα μέσα από τους συνδικαλιστικούς του αγώνες —και εξαιτίας της μόνιμης πολυτιμότητάς του— είναι αυτά τα οποία τον διαφοροποιούν από τον φτωχό. Αυτή είναι η κύρια διαφορά του με τον κοινό εργαζόμενο σ' ό,τι αφορά την αμοιβή. Ο εργάτης έχει εξασφαλίσει έναν καλό μέσο όρο αμοιβής και άρα ένα καλό επίπεδο ζωής, πράγμα που δεν ισχύει για τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Κάποιοι εργαζόμενοι μπορούν να γίνουν εξαιρετικά πλούσιοι, εξαιτίας της πολυτιμότητας της εργασίας τους, αλλά κάποιοι άλλοι πρέπει ν' αλλάξουν ιδιότητα, γιατί η φτώχεια τους δεν τους επιτρέπει να επιβιώσουν. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η εργατική ιδιότητα ήταν κατάκτηση μιας μεγάλης μερίδας εργαζο­μένων. Οι δουλοπάροικοι του Μεσαίωνα εργαζόμενοι ήταν. Εργαζόμενοι, που απλά αυτοί οι οποίοι τους εκμεταλλεύονταν δεν αξιολογούσαν καλά την εργασία τους.

Οι αστοί, έχοντας ως στόχο τους να επωφεληθούν εις βάρος των άλλων, αυτήν την άνεση του εργάτη δεν την ανέχονταν. Το ταξικό επίτευγμα των εργατών θέλησαν να το μεταφέρουν ως χαρακτηριστικό και στη δική τους τάξη. Θεωρώντας ότι ως "μορφωμένοι" εργαζόμενοι έπρεπε να ζουν καλύτερα από τους εργάτες, επέλεξαν εκείνη τη λειτουργία του συστήματος, που θα τους επέτρεπε να τους αδικούν. Εντελώς αυθαίρετα προσπάθησαν να δημιουργήσουν έναν μέσο "όρο" και για τη δική τους εργασία. Έναν μέσο όρο για κάτι το οποίο δεν επιδέχεται τέτοιου είδους συνολική αντιμετώπιση. Αν κάποιος σπούδασε ειδικός στις "άμαξες", δεν μπορούμε να τον πληρώνουμε στην εποχή των "πυραύλων". Αν κάποιος από βλακεία έγινε ειδικός στην αναπαραγωγή των μυρμηγκιών, δεν θα τον "φορτώσουμε" στο δημόσιο, επειδή δεν μπορεί να επιβιώσει με την εξειδίκευσή του και ταυτόχρονα δεν θέλει να γίνει εργάτης. Απλά είναι τα πράγματα.

Ο αναγνώστης αρχίζει και καταλαβαίνει γιατί το σύστημα άρχισε από ένα σημείο και μετά να παίζει με τις έννοιες. Από τη στιγμή που οι αστοί —για να επωφεληθούν ως κοινωνική τάξη— πρόδωσαν την Ευρώπη, σημαίνει ότι παρέδωσαν τη βιομηχανία της σε ξένα χέρια. Ήταν λογικό να φοβούνται τις ζωντανές "μηχανές" που θα εξεγείρονταν, όταν αυτές οι βιομηχανίες θ' ακολουθούσαν συμφέροντα τρίτων. Ήταν λογικό να φοβούνται την ταξική σύγκρουση με τους πολύ περισσότερους και πιο βίαιους εργάτες. Γι' αυτόν τον λόγο μιλούσαν πάντα για "Ευρώπη των εργαζομένων" ακόμα και όταν απευθύνονταν σε εργάτες. Γιατί; Γιατί στην έννοια "εργα­ζό­μενος" κατόρθωναν και έμπαιναν και οι αστοί. Δίπλα στους εργάτες του βασικού μισθού έμπαιναν μέχρι και οι έμμισθοι πρόεδροι των πολυεθνικών, που εισέπρατταν εκατομμύρια. Δίπλα στους εργάτες, που διεκδικούσαν το δικαίωμα της απασχόλησης, μπήκαν και οι αστοί, που το αντικείμενό τους ήταν τόσο άσχετο, που δεν επέτρεπε την απασχόλησή τους. Αυτό ήταν το τέλος της εργατικής τάξης.

Οι καλά εκπαιδευμένοι αστοί και προβοκάτορες "καπέλωσαν" τους εργάτες. Οι "ειδικοί" του εργατικού αγώνα, που ήταν πλέον αστοί, κατόρθωσαν και έγιναν "εργατοπατέρες". Επέβαλαν την παρουσία των ομοίων τους σε όλους τους τομείς. Τους επέβαλαν ακόμα κι εκεί που δεν υπήρχε ανάγκη. Άνοιξαν διάπλατα τους κρατικούς μηχανισμούς και "βόλευαν" αργόμισθους αστούς χωρίς αντικείμενο εργασίας. Άνοιξαν διάπλατα τους μηχανισμούς της παραγωγής και "βόλευαν" αργόμισθους αστούς χωρίς αντικείμενο εργασίας. Όλα αυτά τα κατάφεραν "καπελώ­νοντας" τους εργάτες, γιατί από την ίδια "τσέπη" θα πληρώνονταν. Χρησιμοποιούσαν τους εργάτες και τα δίκαια αιτήματά τους, για να επιβάλουν τους ομοίους τους, που ούτε εργάζονταν ούτε δίκαια αιτήματά είχαν. Οι εκπαιδευμένοι αστοί συνδικαλιστές χρησιμοποιούσαν τους εργάτες σαν ιδιοκτησία τους. Τους χρησιμοποιούσαν σαν μοχλό πίεσης.

Με τον τρόπο αυτόν άλλαξαν τα βασικά δεδομένα της παραγωγής μετά τον πόλεμο. Εξαιτίας του νέου σχεδιασμού άλλαξε όχι μόνον η πολυτιμότητα και η ισχύς των επιμέρους δυνάμεων που συνυπάρχουν μέσα στην παραγωγή, αλλά άλλαξε ταυτόχρονα και η αριθμητική τους αναλογία. Πέρα από το γεγονός ότι πολλαπλασιάστηκαν οι μισθοί των στελεχών, αυξήθηκε τρομακτικά και ο αριθμός των μη-εργατών, που εισέπρατταν από την παραγωγή ως εργαζόμενοι. Από τους λίγους "ελαττωμα­τικούς" συμπολίτες μας, που εισέπρατταν έναν μισθό ίσα-ίσα για να ζουν, πήγαμε στους υπερ­πολύτιμους διαχειριστές, που ήταν ταυτόχρονα και πολλοί. Φτάσαμε στο σημείο ν' αντιπροσωπεύουν τα στελέχη το 30-40% του συνολικού προσωπικού της κάθε επιχείρησης. Το 60% δούλευε για να "ταΐζει" αυτούς που έξυναν τις κοιλιές τους.

Η ευρωπαϊκή κοινωνία ήδη είχε αρχίσει να απειλείται σε όλα τα επίπεδα. Το πρώτο που έπαθε ήταν ν' αποκτήσει την παθολογία της αστικής τάξης. Ήδη είχε αρχίσει να "παραλύει" και να είναι ανίκανη ν' αυτοσυντηρηθεί. Αυτό είναι δεδομένο, γιατί οι κοινωνίες μπορεί να έχουν ανάγκη κάποιες πολύτιμες υπηρεσίες που προσφέρουν οι αστοί, αλλά, για να συντηρηθούν, θα πρέπει να καταναλώνουν προϊόντα κι αυτό προϋποθέτει κάποιος να τα παράγει. Κοινωνία στην οποία δεν υπάρχουν εργάτες και όλοι "υπηρετούν", δεν μπορεί να επιβιώσει.

Αυτό μας διδάσκει και η φύση, την οποία ο "υπεράνω" άνθρωπος ποτέ δεν "συμβου­λεύεται". Όπως δεν επιβιώνει μελίσσι μόνον με κηφήνες και χωρίς εργάτριες, έτσι δεν μπορεί να επιβιώσει και η ανθρώπινη κοινωνία χωρίς εργατική τάξη. Κανένας δεν αμφιβάλει ότι οι κηφήνες παίζουν κάποιον σημαντικό ρόλο μέσα στην κυψέλη. Αναμφίβολα είναι "εργαζό­μενοι". Με τη δραστηριότητά τους, που είναι καθαρά υπόθεση "υπηρεσίας", ευνοούν τη λειτουργία της κυψέλης. Το θέμα είναι ότι αυτοί οι οποίοι επιβιώνουν τελικά είναι μόνον αυτοί που η ύπαρξή τους ευνοεί και δεν απειλεί την επιβίωση της ίδιας της κυψέλης. Όταν πάψει η κυψέλη να έχει την ανάγκη της υπηρεσίας τους, τους εξοντώνει. Δεν αφήνει ποτέ την υπηρεσία ν' απειλήσει την παραγωγή. Η φύση δεν έχει έλεος. Όποιος δεν παίζει ρόλο ή ακόμα χειρότερα γίνεται αρνητικός παράγοντας, απλά παύει να υπάρχει.

Αυτά τα απλά πράγματα η δήθεν "πολύπλοκη" ανθρώπινη κοινωνία δεν τα σέβεται. Αφήνει τους αστούς-κηφήνες να αλλοιώνουν τη λειτουργία της και να την καταδικάζουν στην υπο­λειτουργία και τελικά στο θάνατο. Είναι βέβαιον ότι κοινωνία που δεν μπορεί να παράγει αυτά τα οποία έχει ανάγκη να καταναλώσει, οδηγείται στο θάνατο. Αν δεν υπάρχουν σωστές "δοσολογίες" μεταξύ εργατών και αστών, οδηγούμαστε στην παραλυσία. Η αστική κοινωνία είναι μια κοινωνία κουτοπόνηρη και παράλυτη. Είναι μια κοινωνία που μοιάζει μ' έναν καχεκτικό και πονηρό γέρο, που περιμένει να περάσει κανένα παιδί για να το ξεγελάσει, μήπως και του φέρει να πιει νερό για να επιβιώσει. Αυτό συμβαίνει στις σημερινές "ανεπτυγμένες" δυτικές κοινωνίες. Τις κουτοπόνηρες και τεμπέλικες αστικές κοινωνίες. Όταν όλοι αρνούνται να γίνουν εργάτες κι ονειρεύονται γραφεία εργαζο­μένων, δεν μπορούν να επιβιώσουν, γιατί κανένας δεν θέλει να κατασκευάσει αυτά που τους επιτρέπουν να επιβιώνουν.

Κοινωνίες στις οποίες οι εργάτες είναι η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων μη κεφαλαιοκρατών είναι υγιείς και επιβιώνουν εύκολα. Κοινωνίες όπου οι υπόλοιποι εργαζόμενοι είναι περισσότεροι από τους εργάτες, είναι "άρρωστες". Κοινωνίες στις οποίες οι "εργαζόμενοι" ποδοσφαιριστές, κομμώτριες, τραγουδίστριες, δικηγόροι, δημοσιοσχεσίτες, οικονομολόγοι, πόρνες και σερβιτόροι είναι περισσότεροι από τους εργάτες, είναι "άρρωστες". Είναι παράλυτες και εξαρτώμενες από αυτούς που μπορούν να τους προσφέρουν αυτά τα οποία έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν. Είναι εξαρτώμενες από τους ξένους, που μπορούν να παράγουν. Αυτό είναι λογικό. Δεν είναι δυνατόν οι πάσης φύσεως "υπηρέτες" να είναι πιο πολλοί από τους υπηρετούμενους. Δεν είναι δυνατόν οι κομμώτριες να γίνουν περισσότερες από τις πελάτισσές τους. Αυτοδύναμοι πελάτες όμως είναι μόνον οι κεφαλαιοκράτες και οι εργάτες. Οι "υπηρέτες" δεν είναι τέτοιοι. Δεν μπορεί να είναι όλοι υπηρέτες όλων.

Τα πάντα είναι θέμα αριθμών. Αν δεν υπάρχουν αυτοί που παράγουν, δεν μπορούν να επιβιώσουν αυτοί οι οποίοι υπηρετούν αυτούς που παράγουν. Αν δεν υπάρχει παραγωγή, δεν μπορεί να υπάρξει υπηρεσία. Αν ως δια μαγείας γινόμασταν όλοι γιατροί και οικονομολόγοι, τι θα γινόταν; Ιδανικό δεν μοιάζει να είμαστε όλοι εξίσου μορφωμένοι; Ιδανικό δεν μοιάζει να δουλεύουμε όλοι σε ευάερα και ευήλια γραφεία και όχι σε βρόμικα εργοστάσια; Αυτό το ιδανικό όμως μπορεί να λειτουργήσει; Το αυτοκίνητο που θα είχαμε ανάγκη ποιος θα το κατασκεύαζε; Το ψυγείο που θα συντηρούσε την τροφή μας ποιος θα το κατασκεύαζε; Τα σκουπίδια ποιος θα τα μάζευε; Βλέπουμε λοιπόν ότι ο σχεδιασμός της κοινωνίας πρέπει να γίνεται πάντα με γνώμονα τις ανάγκες της και όχι στην τύχη.

Τα κουτορνίθια που πρόδωσαν την Ευρώπη όλα αυτά δεν τα σκέφτηκαν. Ψευδο­μορφωμένοι οι ίδιοι άρχισαν να ψευδομορφώνουν και τους υπόλοιπους με στόχο να τους βάλουν στο "παιχνίδι" τους, ώστε να μην αντιδρούν. Με τη μεγάλη αστικοποίηση της Ευρώπης άρχισε η "αρρώστια" να καταλύει το κορμί της. Οι λαοί της δεν ήθελαν να γίνονται εργάτες, εφόσον η εργατική ιδιότητα είχε απαξιωθεί παντελώς. Ο εργάτης για τους Ευρωπαίους έγινε συνώνυμο του αποτυχημένου. Ο εργάτης ταυτίστηκε μ' αυτόν που απλά δεν μπορούσε να γίνει τίποτε καλύτερο. Το αποτέλεσμα ήταν ν' αρχίσουν να "εισάγουν" τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη "κατώτερους" ανθρώπους, που θα έπαιζαν τον ρόλο των εργατών. Άρχισε η Ευρώπη να γίνεται εξαρτώμενη από τους ξένους μετανάστες. Άρχισε η Ευρώπη να θεμελιώνει μόνη της ένα από τα μεγάλα σημερινά της προβλήματα, που είναι οι ξένοι μετανάστες και η εξάρτησή της από την εργασία τους.

Το ακόμα χειρότερο όμως ήταν κάτι άλλο και το οποίο εκείνη την εποχή δεν φαινόταν ως απειλή στον ορίζοντα. Μπαίνοντας οι αστοί κατά κύματα μέσα στην παραγωγή, άλλαξαν όπως είπαμε τις αναλογίες μεταξύ αυτών που παράγουν και είναι οι εργάτες και αυτών που απλά εργάζονται στην παραγωγή. Όλοι αυτοί όμως, ανεξαρτήτως του ρόλου που παίζουν στην παραγωγή, πληρώνονται από την ίδια "τσέπη". Ανεξάρτητα δηλαδή με το ποιος εργάζεται και σε ποιο πόστο, όλοι αυτοί πληρώνονται από τις πωλήσεις των ίδιων προϊόντων. Από τη στιγμή που οι αρπακτικοί αστοί όχι μόνον πολλαπλασιάστηκαν σε αριθμό, αλλά πολλαπλασίασαν τους μισθούς τους, αναγκαστικά περιόρισαν το μερίδιο των εργατών. Τα κέρδη των πανίσχυρων κεφαλαιοκρατών δεν μπορούσαν να τα περιορίσουν και έτσι αναγκαστικά στράφηκαν εναντίον των εργατών.

Με την αρπακτικότητά τους απαξίωσαν ακόμα περισσότερο την εργατική ιδιότητα. Την ιδιότητα αυτού που παράγει και στην ουσία εισπράττει ό,τι περισσέψει από τα αρπακτικά. Σταδιακά αυτό το οποίο "περίσσευε" άρχισε να γίνεται τόσο λίγο, που στην πραγματικότητα δεν επέτρεπε στους εργάτες να επιβιώσουν μέσα στις οικονομίες της Δύσης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να έχουμε μέσα σε λίγα χρόνια την τάση της μετακίνησης της παραγωγής. Τα κουτορνίθια των "λαμπρών" οικονομικών σπουδών αποφάσισαν ότι δεν τους συνέφερε να πληρώνουν την ακριβή παραγωγή των ακριβών Γερμανών ή Γάλλων εργατών και άρχισαν ν' αναζητούν φτηνούς εργάτες. Γιατί; Για ν' αυξήσουν τα κέρδη και άρα να μεγαλώσουν το ήδη μεγάλο μερίδιό τους. Αν μέχρι τότε τα μεγαλοστελέχη εισέπρατταν σαράντα φορές τον μισθό του εργάτη με τη μετακίνηση αυτήν αύξησαν ακόμα περισσότερο τον μισθό τους. Γι' αυτόν τον λόγο άρχισε η παραγωγή να μετακινείται στη φτηνή και υπανάπτυκτη περιφέρεια της Ευρώπης.

Τότε άρχισαν ν' αναπτύσσονται βιομηχανικά και βέβαια υπό αποικιοκρατικούς όρους τα φτωχότερα κράτη της Ευρώπης. Κράτη όπως η Ελλάδα, η Ισπανία ή η Πορτογαλία. Για όσο διάστημα υπήρχε η Σοβιετική Ένωση, γενικότερος κίνδυνος δεν υπήρχε, γιατί ακόμα και τα κουτορνίθια καταλάβαιναν μέχρι πού τους συμφέρει η αποκέντρωση της παραγωγής. Η παραγωγή, λόγω των εχθρών του καπιταλισμού, βρισκόταν "εγκλωβισμένη" στην Ευρώπη. Τα πάντα άλλαξαν όταν κατέρρευσαν αυτοί οι εχθροί. Τότε ήταν που ανακάλυψαν οι άθλιοι ένα νέο "Ελντοράντο". Ανακάλυψαν εργάτες, που θα δούλευαν για ένα πιάτο ρύζι και το σύνολο των εισπράξεων της αγοράς θα το μοιράζονταν μόνοι τους.

Αντιλαμβανόμαστε ότι στην περίπτωση αυτήν έχουμε αλλαγή "φάσης". Μετά τον πόλεμο και για όσο διάστημα υπήρχε ο σοβιετικός γίγαντας, η ευρωπαϊκή βιομηχανία αποκεντρώθηκε και έφτασε στις εσχατιές της ηπείρου. Αυτό μπορεί να ήταν αρνητικό για κάποιους, αλλά είχε και τη θετική του πλευρά. Ποια ήταν αυτή; Επιτέλους η βιομηχανία άρχισε να μετακινείται από τα παραδοσιακά βιομηχανικά κράτη και ν' αναπτύσσει και τα φτωχότερα. Αν επιβίωνε η σοβιετική αυτοκρατορία, θα είχαμε θετικά αποτελέσματα, γιατί η βιομηχανία θα διασπειρόταν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης και σε κάποια στιγμή θα σταθεροποιούνταν. Γιατί θα σταθερο­ποιούνταν; Γιατί οι πρώτες βιομηχανίες οι οποίες θα δημιουργούνταν στις μέχρι τότε υπανά­πτυκτες ευρωπαϊκές χώρες, θα τις ανέπτυσσαν. Σταδιακά οι μέχρι τότε φτηνές αγορές εργασίας θα γίνονταν ακριβές. Τόσο ακριβές, που δεν θα επέτρεπαν τη μετακίνηση νέων βιομηχανιών. Το κόστος της μετακίνησης θα ήταν μη αποσβέσιμο. Η σταθεροποίηση δηλαδή ήταν θέμα χρόνου να συμβεί. Δεν θα συνέφερε ούτε να φύγουν βιομηχανίες από τις μεγάλες χώρες ούτε να επιστρέψουν βιο­μηχανίες σ' αυτές. Τα πάντα είναι θέμα κόστους.

Αυτό όμως δεν κράτησε πολύ. Όταν κατέρρευσε η σοβιετική αυτοκρατορία, η Ευρώπη αποβιομηχανίστηκε πλήρως. Η εχθρική αυτοκρατορία με τον "θάνατό" της έπαψε να λειτουργεί ως "φράγμα" για τη βιομηχανία. Σήμερα ζούμε ακριβώς αυτήν τη "φάση" και γι' αυτό η αθλιότητα πλέον "πνίγει" την Ευρώπη. Φτάσαμε στο σημείο που περιγράφουμε στο αρχικό παράδειγμά μας, όπου μια παραγωγική βιομηχανία μετατρέπεται σε εμπορική επιχείρηση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα. Η ευρωπαϊκή βιομηχανία σήμερα δεν υφίσταται πλέον. Τη θέση της έχουν πάρει εμπορικές επιχειρήσεις που ανήκουν σε Αμερικανούς, τις διαχειρίζονται Ευρωπαίοι μεγαλοαστοί και οι οποίες εμπορεύονται προϊόντα, που όμως παράγονται από Ασιάτες στην Άπω Ανατολή.

Στο χώρο της ευρωπαϊκής οικονομίας, που κάποτε τον μοιράζονταν αστοί και εργάτες, έπαψαν να υφίστανται οι δεύτεροι. Σήμερα δεν υπάρχουν εργάτες στην Ευρώπη, γιατί απλού­στα­τα δεν συμφέρει να παράγεται τίποτε στην Ευρώπη. Ο μεγάλος ανταγωνισμός των πολυ­εθνικών, η αρπακτικότητα των αστών σε συνδυασμό με το απόλυτο άνοιγμα της ευρωπαϊκής αγοράς, εξάλειψαν τους εργάτες. Εκτός από κάποιες βιομηχανίες στρατηγικής σημασίας, που για πολιτικούς λόγους απαγορεύεται να μετακινηθούν, όλες οι υπόλοιπες έχουν εγκαταλείψει την Ευρώπη. Σήμερα η Ευρώπη ό,τι καταναλώνει, επειδή το χρειάζεται για την επιβίωσή της, είναι εισαγόμενο.

Το τραγικό είναι ότι δεν αντιδρά κανείς, γιατί όλοι έχουν μπει στην άθλια αστική λογική της συνενοχής. Όπως οι κατώτεροι αστοί δέχονται την κλοπή των ανώτερων ομοίων τους, προκειμένου να επωφεληθούν και οι ίδιοι, έτσι κάνουν σήμερα και οι ευρωπαϊκοί λαοί. Έχουν χάσει την αξιοπρέπειά τους και, σκεπτόμενοι ως αστοί, στηρίζουν τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό. Περιμένουν κι αυτοί να φάνε, χωρίς να δουλεύουν. Περιμένουν τα επιδόματα τα οποία προκύπτουν από τον κόπο του κακοπληρωμένου Ασιάτη. Αυτά τα οποία εξαιτίας της εκμετάλ­λευσης δεν εισπράττει ο Ασιάτης εργάτης, τα εισπράττει υπό μορφή επιδόματος ο άνεργος Ευρωπαίος. Η απόλυτη αθλιότητα και ξεφτίλα της ανθρώπινης κοινωνίας.

Φτωχοί άνθρωποι πεινάνε και περιμένουν στα όρια της αθλιότητας να επιβιώσουν από την εκμετάλλευση άλλων φτωχών ανθρώπων. Στο μεταξύ οι υπόλοιποι κλέβουν ασύστολα. Οι μισθοί των μεγαλοστελεχών έχουν εκτοξευτεί σε ανεξέλεγκτα όρια. Ένας υπαλληλίσκος, που εκτελεί χρέη διευθύνοντα συμβούλου κάποιας πολυεθνικής, εισπράττει εκατοντάδες εκατομ­μύρια δολάρια ετησίως. Θεωρητικά και με βάση τις στατιστικές κατά μέσο όρο όλοι αυτοί εισπράττουν μισθό τριακόσιες φορές μεγαλύτερο του μισθού του ομοεθνούς τους εργάτη. Λέμε θεωρητικά, γιατί δεν υπάρχει ομοεθνής τους εργάτης που να εισπράττει έστω και αυτό το τριακοσιοστό του μισθού τους. Πρακτικά αυτό το τεράστιο πολλαπλάσιο είναι ακόμα μεγαλύ­τερο, αν αναλογιστεί κάποιος ότι οι Ασιάτες εργάζονται σχεδόν τζάμπα.

Η ήδη εκτεταμένη χωροταξία της παραγωγής επεκτάθηκε ακόμα πιο πολύ. Εκεί που τους παράγοντες της παραγωγής τους χώριζε ένας ωκεανός, σήμερα τους χωρίζουν ωκεανοί και ήπειροι μαζί. Σήμερα ο φυσικός ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης δεν ελέγχει τίποτε πλέον. Δεν ασχολείται καν. Περιμένει στο τέλος του χρόνου να εισπράξει τα κέρδη του. Τα κέρδη που προκύπτουν από υπαλλήλους τους οποίους δεν τους γνωρίζει ούτε εξ όψεως και από εργοστάσια τα οποία δεν γνωρίζει ούτε καν πού βρίσκονται. Σήμερα ο ιδιοκτήτης μιας τέτοιας επιχείρησης μπορεί να κατοικεί στο Μαϊάμι, τα κεντρικά γραφεία της επιχείρησής του να βρίσκονται στη Νέα Υόρκη, το ερευνητικό της κέντρο στη Ζυρίχη και τα εργοστάσια να βρίσκονται στη Σαγκάη. Αυτό που προπολεμικά βρισκόταν στο σύνολό του μέσα σε μια αυλή, σήμερα δεν το χωράει ο πλανήτης.

Γιατί; Γιατί αυτό συνέφερε τα κουτορνίθια τους αστούς. Τους συνέφερε να περιφέρουν την παραγωγή εν είδη "κόκαλου" και να προκαλούν μειοδοτικούς διαγωνισμούς ανάμεσα σε πεινασμένους κι εξαθλιωμένους πληθυσμούς. Τους αστούς, που δεν καταλαβαίνουν πλέον τίποτε και κανέναν. Τους αστούς, που μέσα από αυτήν την αθλιότητα καταφέρνουν πλέον και εισπράττουν σε μισθούς περισσότερα από τα μερίσματα των ιδιοκτητών των επιχειρήσεων όπου εργάζονται. Τους αστούς, που, προκειμένου να "βελτιώσουν" την ανταγωνιστικότητα και άρα τα μπόνους τους, καταστρέφουν το περιβάλλον και βασανίζουν ανθρώπους.

Αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι η πολιτική διάσταση αυτών που περιγράφουμε. Θα δούμε δηλαδή πώς, πότε και από ποιους έγινε η προδοσία της Ευρώπης και πώς αυτή διατηρήθηκε από τους πολιτικούς της. Θα δούμε την προβολή όλων αυτών των φαινομένων στο πολιτικό σκηνικό. Θα δούμε τι ακριβώς σήμαινε αυτό το πράγμα στο επίπεδο του ελέγχου των λαών και πώς αυτό μεταφράστηκε σε μια νέα ιδεολογία.

Η προδοσία της Ευρώπης έγινε σε μια εποχή κατά την οποία αυτή ήταν εξαιρετικά αδύναμη και διχασμένη. Όταν σχεδιάστηκε ο μεταπολεμικός κόσμος, η Ευρώπη δεν είχε καθόλου αντιστάσεις. Οι πάλαι ποτέ "Μεγάλες Δυνάμεις" της ήταν διχασμένες και δεν μπορούσαν ν' αντιδράσουν. Η Γερμανία και η Ιταλία ήταν οι ηττημένοι του πολέμου και δεν έπαιρναν μέρος στον σχεδιασμό. Η Γαλλία ήταν σχεδόν "υποχρεωμένη" στους νικητές, εφόσον απελευθε­ρώθηκε από αυτούς. Τι απέμενε; Η Βρετανία.

Η Βρετανία, που ο ήλιος δεν έδυε ποτέ στην επικράτειά της. Η μεγαλύτερη αποικιοκρατική δύναμη που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Η ατυχία της Βρετανίας και της Ευρώπης ήταν ο Τσόρτσιλ. Τι ήταν ο Τσόρτσιλ; Ο μεγαλύτερος βλάκας που γεννήθηκε στην Ευρώπη από την εποχή των παγετώνων. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί απλούστατα, σκεπτόμενος ως πονηρός αστός, διέλυσε τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία του κόσμου. Εγκατέλειψε τεράστιες αποικίες για να γίνει "συνέ­ταιρος" και στην ουσία σφουγκοκολάριος των ιμπεριαλιστών του Kentucky fried chicken. Μιλάμε για βλάκα όχι γι' αστεία. Για να παρασύρει τα ευρωπαϊκά κράτη στην αμερικανική "φωτιά", έβαλε μέσα σ' αυτήν πρώτη τη Βρετανία. Για να τα πείσει ν' "ακρωτηριαστούν", επέβαλε στη Βρετανία τον "ευνουχισμό".

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί ο κόσμος στον οποίο "επένδυσε" ήταν ασύμβατος με το σύστημα το οποίο ο ίδιος υποτίθεται υπηρετούσε. Άφησε τους Αμερικανούς και τους Σοβιε­τικούς να μοιράσουν τον κόσμο με τρόπο τέτοιο, που δεν μπορούσε να επιβιώσει η Βρετανία με τις προπολεμικές της κτήσεις. Κατέστρεψε την Ευρώπη, αλλά πρωτίστως κατέστρεψε τη Βρετανία. Αυτό δεν είναι κάτι παράξενο για έναν αστό, όπως ο Τσόρτσιλ. Μόνον ένας αστός θα μπορούσε να κάνει αυτού του μεγέθους την ανοησία. Μόνον ένας αστός βλέπει τα πάντα "εύκολα", γιατί απλούστατα έτσι σκέφτεται. Ευκαιριακά. Όλα στη ζωή του είναι ευκαιριακά. Η ιδεολογία των αστών είναι η "αρπαχτή". Του φάνηκε εκείνη την ώρα ότι συμφέρει τη Βρετανία να "συγκυβερνάει" τον κόσμο με τις ΗΠΑ κι επέλεξε να θυσιάσει το κεφάλαιό της. Ένα κεφάλαιο, που απαίτησε στην κυριολεξία τόνους βρετανικού αίματος, για να περιέλθει στην ιδιοκτησία της.

Αυτή είναι η διαφορά των αστών με τους κεφαλαιοκράτες. Οι κεφαλαιοκράτες έχουν μια σχεδόν άρρωστη εμμονή με την έννοια του κεφαλαίου. Δεν αποχωρίζονται ποτέ και με τίποτε το κεφάλαιο. Θυσιάζονται για την προστασία του. Το πρώτο και ίσως μοναδικό πράγμα που μαθαίνουν στη ζωή τους είναι ότι δεν πρέπει να πουλήσουν για κανέναν λόγο το κεφάλαιο. Ένα χωράφι δίνει ο αγρότης στο παιδί του και το εξορκίζει να μην το πουλήσει ποτέ. Δεν υπάρχει περίπτωση να τους πάρεις κεφάλαιο με εμπορικά τεχνάσματα. Δεν υπάρχει περίπτωση να το ανταλλάξουν με πλούτο.

Το κεφάλαιο τούς προσφέρει τα πάντα. Πλούτο, ισχύ και προπαντώς μονιμότητα στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Ο πιο μεγάλος βλάκας να είσαι, αν έχεις κεφάλαιο, παραμένεις σταθερά στην κορυφή της κοινωνίας. Όλα αυτά δεν μπορεί να τα εξασφαλίσει ο πλούτος. Ο πλούτος είναι "αέρινος". Απαιτεί εξυπνάδα για να διατηρηθεί. Ένας κληρονόμος να είναι βλάκας και πεθαίνει μια δυναστεία αιώνων. Γι' αυτόν τον λόγο οι κεφαλαιοκράτες ποτέ δεν ανταλλάσσουν το αιώνιο και άφθαρτο κεφάλαιο με τον εφήμερο και "αέρινο" πλούτο. Ποτέ και κανένας φεουδάρχης δεν εγκατέλειψε το φέουδό του για να γίνει έμπορος. Ποτέ δεν εγκατέλειψε το κεφάλαιο, για να γίνει περιφερόμενος γύφτος, ο οποίος δεν γνωρίζει ποτέ τι ξημερώνει και πού θα τον βρει το ξημέρωμα.

Ο Τσόρτσιλ εκεί έκανε το τερατώδες σφάλμα του. "Ρευστοποίησε" το βρετανικό κεφάλαιο για μια "συγκυβέρνηση" του κόσμου, που ήταν θέμα χρόνου να μετατραπεί σε "κενό γράμμα". Απελευθέρωσε το υλικό κεφάλαιο, που έκανε τη Βρετανία πανίσχυρη, για να προσκολληθεί στο άυλο, που βόλευε τις ΗΠΑ. Έχασε κολοσσιαίες αποικίες, όπως η Ινδία, για ν' αποκτήσει πνευματικά δικαιώματα πάνω σε "τραγουδάκια" και "συνταγές". Εγκατέλειψε την ιδιοκτησία του 1/4 του πλανήτη, για ν' αποκτήσει την συνιδιοκτησία των "συνταγών" όλου του κόσμου.

Όμως, ακόμα και μέσα σ' αυτά τα πλαίσια συνεταιρισμού ήταν καταδικασμένη η Βρετανία. Από τη στιγμή που υπάρχει ο ανταγωνισμός μεταξύ των ισχυρών, είναι θέμα χρόνου ο πρώτος να εξοντώσει τον δεύτερο και να τον εξισώσει με τους υπόλοιπους. Η μοίρα της Βρετανίας ήταν προδιαγε­γραμ­μένη από την αρχή. Η Βρετανία χωρίς τις αποικίες της ήταν ένα μικρό κράτος, που δεν διέθετε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, για να στηρίξει τη θέση του στη νέα ιεραρχία. Ένας μικρός εθνικός "λύκος", δίπλα στον αυτοκρατορικό "λέοντα" των ΗΠΑ.

Όμως, από τη στιγμή που ένα λιοντάρι κι ένας λύκος μπαίνουν στο ίδιο "κλουβί" για να συγκυβερνήσουν, είναι θέμα χρόνου ο λύκος να την "πατήσει". Ήταν θέμα χρόνου να κατα­σπα­ράξουν οι ΗΠΑ με το τεράστιο εθνικό υλικό κεφάλαιό τους την αδύναμη Βρετανία. Η Βρετανία έγινε η αιτία να "κατακτηθεί" η Ευρώπη, αλλά, όταν ήρθε και η ίδια αντιμέτωπη με τον υποτιθέμενο "συνέταιρό" της, έχασε τη μάχη. Η πιο ισχυρή κεφαλαιοκρατική δύναμη που γνώρισε ποτέ ο κόσμος —μέσα σε μισό αιώνα "συγκυβέρνησης" του κόσμου— μετατράπηκε σε μια "Μπανανία" των ΗΠΑ. Υπάρχουν στη Βρετανία κοινωνικοί και οικονομικοί "δείκτες", που είναι συγκρίσιμοι με τριτοκοσμικές χώρες. Αυτό κατάφερε ο "στρατηγός των στρατηγών" Τσόρτσιλ.

Η Βρετανία που κυβερνούσε τα κύματα σήμερα βολοδέρνει σ' αυτά. Πιο φτωχή και πιο απελπισμένη από ποτέ. Οι "γαλαζοαίματοι", που αντιπροσωπεύουν τη βρετανική κεφαλαιο­κρατία, την "πάτησαν", στέλνοντας στη Γιάλτα ως αντιπρόσωπό τους έναν κουτό και φιλόδοξο αστό. Οι λόρδοι —και στην πραγματικότητα ιδιοκτήτες της Βρετανίας— έκαναν το μεγαλύτερο σφάλμα που έκαναν ποτέ οι κεφαλαιοκράτες στο σύνολο της ανθρώπινης ιστορίας. Δεν πήγαν οι ίδιοι να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους, που ταυτίζονταν μ' αυτά του κεφαλαίου. Έστειλαν έναν βλάκα αστό να τους αντιπροσωπεύσει.

Έπρεπε να γνωρίζουν ότι οι αστοί διαχειριστές είναι πάνω απ' όλα έμποροι. Συνεχώς διαπραγματεύονται τις θέσεις τους, γιατί έχουν μάθει να ξεκινάνε τη ζωή τους με ένα κουστούμι και έναν άυλο τίτλο. Αν τους δώσεις λίγα παραπάνω απ' όσα τους δίνουν τα αφεντικά τους, τα έχουν "πουλήσει" την ίδια στιγμή. Αυτό έγινε τότε με τον Τσόρτσιλ. Το αποτρέλαναν το "ψώνιο". Του "φούσκωσαν" τα μυαλά. Τον έκαναν παγκόσμια "φίρμα". Τον ονόμασαν "πατέρα" της νίκης και της δημοκρατίας και πήραν μέχρι και τα "βρακιά" της μοναρχικής Βρετανίας. Ό,τι κατακτή­θηκε μέσα σε αιώνες και με τόνους αίματος αφέθηκε στην τύχη του, επειδή "μέθυσε" από τις αμερικανοσοβιετικές κολακείες ο Τσόρτσιλ.

Η μεγαλύτερη βλακεία στην παγκόσμια ιστορία του ιμπεριαλισμού. Οι ιμπεριαλιστές έδωσαν "φασόν" την αντιπροσώπευσή τους σε αστούς. Η μεγαλύτερη κεφαλαιοκρατική δύναμη του κόσμου επένδυσε το μέλλον της στον σχεδιασμό των αστών. Πονηροί, τεμπέληδες, κομπλεξικοί και φιλόδοξοι αστοί σχεδίασαν τον μεταπολεμικό κόσμο. Τυχοδιώκτες και καιροσκόποι ανέλαβαν να σχεδιάσουν ένα σύστημα, που θα προστάτευε το αιώνιο και άφθαρτο υλικό κεφάλαιο. Οι "τίποτε". Ο Στάλιν, ο Ρούσβελτ και ο Τσόρτσιλ. Υπάλληλοι συστημάτων, που αγωνιούσαν πάνω απ' όλα για τις δικές τους θέσεις και μετά για όλα τ' άλλα. Έμποροι ιδεολογιών.

Το θέμα είναι, για να συνεχίσουμε την ανάλυσή μας, ότι εκείνος ο αστείος σχεδιασμός άρχισε να λειτουργεί μετά την εφαρμογή του. Τα ευρωπαϊκά κράτη άρχισαν να "χτίζονται" και οι πολίτες τους ελάχιστα ενδιαφέρονταν για την πολιτική. Τα βιομηχανικά κράτη απέκτησαν ξανά τη βιομηχανία τους κι αυτό βόλευε τους πάντες. Η δεκαετία δηλαδή που ακολούθησε τον πόλεμο ήταν δεκαετία φαινομενικής προόδου και οι λαοί δεν ασχολούνταν με τα "ανώτερα". Για ανθρώπους που αγωνίζονται ν' ξαναρχίσουν τις ζωές τους, η πολιτική είναι δευτερεύον ζήτημα. Τα προβλήματα του σχεδιασμού εμφανίστηκαν, όταν πλέον άρχισε ο σχεδιασμός να δείχνει τις αδυναμίες του. Όταν ο έντονος ανταγωνισμός των αμερικανικών πολυεθνικών άρχισε να μετακινεί την παραγωγή προς τις υπανάπτυκτες χώρες. Όταν άρχισαν να κλείνουν τα ακόμα νεόκτιστα ευρωπαϊκά εργοστάσια.

Τι έγινε τότε; Η Ευρώπη μπήκε στον "αστερισμό" του αστικού σοσιαλισμού. Ο αστικός σοσια­λισμός ήταν η καλύτερη λύση για τους ιμπεριαλιστές. Αυτό συνέβαινε, γιατί η δεξιά καπιταλιστική ιδεολογία δεν συνέφερε ούτε τους Αμερικανούς ούτε τους Ευρωπαίους αστούς. Τα υπολείμματα της ευρωπαϊκής κεφαλαιοκρατίας, που στο μεταξύ είχαν αρχίσει ν' αναπτύσσονται παράλληλα με το μεγάλο αμερικανικό κεφάλαιο, έτειναν προς την αντίδραση. Τα εθνικά συμφέροντα, που ταυτίζονταν με τα τοπικά κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα, δεν συνέ­φεραν τους Αμερικανούς. Έπρεπε να βρεθεί λύση και μάλιστα γρήγορα.

Οι αστοί, μπροστά στον κίνδυνο να συγκρουστούν με την μικροκεφαλαιοκρατική και την εργατική τάξη, "εφεύραν" τον αστικό σοσιαλισμό. Μια εφεύρεση βέβαια ανάλογη της ευφυΐας τους και της επιστημοσύνης τους. Άλλωστε τι άλλο θα μπορούσαν να εφεύρουν οι τενεκέδες; Γιατί το λέμε αυτό; Για τον εξής απλό λόγο. Όπως κάποιοι αστοί έκαναν το "γλείψιμο" επιστήμη των δημοσίων σχέσεων, έτσι κάποιοι όμοιοί τους εφεύραν και την ιδεολογία της τότε νέας εποχής. Κατέγραψαν απλά αυτά τα οποία υπήρχαν. Αυτά τα οποία μέχρι τότε υπήρχαν και συνέβαιναν άτυπα, αυτοί τα "κωδικοποίησαν" και τα έκαναν ιδεολογία. Μια ιδεολογία που δεν είχε βέβαια σαφείς αρχές, εφόσον τα στοιχεία που την συνέθεταν ήταν αντιφατικά μεταξύ τους. Ο αστικός σοσιαλισμός δεν είχε δηλαδή την απολυτότητα των κυρίαρχων ιδεολογιών της εποχής. Δεν είχε την απολυτότητα του καπιταλισμού ή του κομμουνισμού. Ήταν ένα "ποτ πουρί" απ' ό,τι βρήκαν διαθέσιμο. Ένα συνονθύλευμα αντιφατικών στοιχείων, που κανένας δεν το έλεγχε, γιατί απλούστατα κανένας από αυτούς, που είχε τις γνώσεις και μπορούσε να το κάνει, δεν είχε συμφέρον να το κάνει. Ένα συνονθύλευμα από "πιασάρικα" συνθήματα, που ευνοούσαν τον λαϊκισμό σε συνδυασμό με την απόλυτη υιοθεσία των καπιταλιστικών αρχών, που ευνοούσαν τα συμφέροντα των αφεντικών τους. Καπιταλιστική λογική λειτουργίας του συστήματος σε συνδυασμό με αριστερή ρητορεία, που θα παρέσυρε τις μάζες και θα "καπέλωνε" τον εργατικό συνδικαλισμό. Τα πρωτοπαλίκαρα των Αμερικανών ιμπεριαλιστών του καπιταλισμού με τον τρόπο αυτόν έγιναν σοσιαλιστές.

Οι αστοί αυτόν τον "σοσιαλισμό" εκμεταλλεύτηκαν και άλωσαν τα πάντα. Εκμεταλλεύτηκαν τη διπροσωπία του και ισχυροποιήθηκαν στο μέγιστο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι, "πατώντας" σε δύο διαφορετικές και συγκρουόμενες ιδεολογίες, μπόρεσαν και άρπαξαν κεφάλαιο με την κομμου­νιστική λογική, το οποίο όμως στη συνέχεια το χειρίζονταν σαν ιδιόκτητο ταξικό τους κεφάλαιο. Τι έκαναν; Προχώρησαν σε κολοσσιαίες κοινωνικοποιήσεις κεφαλαίου. Μιμούμενοι το κομ­μου­νιστικό σύστημα, που ήθελε το κράτος ιδιοκτήτη παραγωγικού κεφαλαίου, προχώρησαν σε κοινωνικοποιήσεις κεφαλαίου. Του κεφαλαίου που κατά σύμπτωση δεν συνέφερε τους Αμερι­κανούς να βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια ξένων που θα τους ανταγωνίζονταν. Αυτό το κεφάλαιο στη συνέχεια το χειρίζονταν σαν ιδιωτικό, που ανήκε στην τάξη τους.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι αστοί, αναλαμβάνοντας τη διαχείριση παραγωγικού κεφαλαίου, άρχισαν να το διαχειρίζονται με τον τρόπο που τους βόλευε, είτε ως κοινωνική τάξη είτε ως ιδεολογία είτε ως "εργαζόμενοι". Τι σημαίνουν όλα αυτά; Τα εξής απλά. Ως κοινωνική τάξη τους βόλευε η αστικοποίηση της κοινωνίας. Με τις μεγάλες κοινωνικοποιήσεις κεφαλαίου μετατό­πι­ζαν το "κέντρο βάρος" των συμφερόντων του εθνικού τους κεφαλαίου προς την κατεύθυνση που τους βόλευε και άρα προς τις ΗΠΑ. Με τον τρόπο αυτόν έλεγχαν τους μικροκεφαλαιοκράτες, εφόσον τους καθιστούσαν ασήμαντη και μάλλον γραφική αντίδραση. Ταυτόχρονα με τις μεγάλες κοινωνικοποιήσεις παραγωγικού κεφαλαίου μετέτρεψαν μια μεγάλη μερίδα εργατών σε ημιδημόσιους υπάλληλους με αστική νοοτροπία. Με τη νοοτροπία αυτού που δεν δουλεύει και θέλει να πληρώνεται. Με τη νοοτροπία αυτού, που δεν θέλει να ελέγχεται για τη δουλειά του. Με τη νοοτροπία αυτού, που, μη έχοντας πραγ­μα­τικό αφεντικό απέναντί του, γίνεται "λιοντάρι", όταν εκφράζει τις απαιτήσεις του ως συνδικαλιστής.

Το ίδιο αυτό κεφάλαιο το εκμεταλλεύονταν και για λόγους ιδεολογίας. Από τη στιγμή που το διαχειρίζονταν σαν ιδιωτική τους περιουσία, "βόλευαν" μέσα σ' αυτό τους ψηφοφόρους τους. Το κάθε "κομματόσκυλο" έβρισκε άκοπο μισθό και ασφάλεια μέσα στις κρατικές επιχειρήσεις. Σταδιακά αυτές οι επιχειρήσεις έγιναν τα καταφύγια των πάσης φύσεως σοσιαλίζοντων τεμπέ­ληδων. Καταφύγια αυτών που κεφαλαιοποιούσαν την ιδεολογική τους επιλογή. Όταν όμως υπάρχει κεφαλαιοποίηση αυτού του είδους, σημαίνει ότι υπάρχει ανεπτυγμένη η αστική λογική. Αυτός ήταν ο λόγος που επιχειρήσεις τεράστιες και λειτουργώντας σε συνθήκες μονοπωλίου, δεν μπορούσαν να είναι κερδοφόρες. Υπερφορτώνονταν και βρίσκονταν μόνιμα στα "κόκκινα". Χιλιάδες υπεράριθμοι εργαζόμενοι, που παρίσταναν τους εργάτες, εισέπρατταν αργομισθίες εις υγείαν του κοροΐδου και προς δόξα του σοσιαλισμού.

Το ακόμα "καλύτερο" συνέβαινε όταν οι σοσιαλιστές κοινωνικοποιούσαν τις παραγωγικές επιχειρήσεις και διαχειρίζονταν καπιταλιστικά τα κέρδη τους. Αστοί δημόσιοι υπάλληλοι "κέρδι­ζαν" από την αγορά και ήθελαν να μιμηθούν τους συναδέρφους τους από τον ιδιωτικό τομέα, που εισέπρατταν μπόνους από τα κέρδη. Αυτό οδήγησε σε μια μεγάλη αύξηση μισθών των στελεχών του δημοσίου τομέα. Γιατί; Γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι του κοινωνικοποιημένου παραγωγικού κεφαλαίου παρέσερναν στις αυξήσεις τους και τους υπολοίπους, που είχαν σχέση με τις υπηρεσίες. Ξαφνικά αντιλήφθηκαν όλοι οι κρατικοί λειτουργοί ότι ήταν κακοπληρωμένοι. Οι αυξήσεις ήταν με βάση τη λογική δικαιολογημένες. Δεν μπορεί αυτός ο οποίος διορίζεται από τον υπουργό να διοικήσει μια μεγάλη κρατική εταιρεία να εισπράττει περισσότερα από αυτόν που τον διόρισε.

Ο ένας παρέσερνε τον άλλο και όλοι μαζί "φορτώνονταν" στον λαό. Το μέγεθος εκείνων την κοινωνικοποιημένων επιχειρήσεων ήταν αυτό το οποίο στη συνέχεια τους επέτρεψε να "καπελώσουν" τον συνδικαλισμό. Γιατί; Γιατί όλοι αυτοί οι ημιδημόσιοι υπάλληλοι ήταν οι πιο θρασείς και άρα στα μάτια των εργατών οι πιο δυναμικοί. Εκ του ασφαλούς δυναμικοί, εφόσον κανένας δεν θα τολμούσε να τους απολύσει. Οι εργάτες τότε δεν μπόρεσαν να αξιολογήσουν την πραγματική κατάσταση. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ότι εκείνα τα θρασίμια εκτελούσαν εντολές. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ότι εκείνοι οι "γενναίοι" συνδικαλιστές μαζί με τους συναδέρφους τους στον κρατικό μηχανισμό "έσερναν" έναν χορό επικίνδυνο. Γιατί; Γιατί, μη έχοντας φυσικό κεφαλαιοκράτη αφεντικό, γίνονταν παράλογοι ακόμα και στις απαιτήσεις τους. Σταδιακά απομακρύνονταν από τους εργάτες και δημιουργούσαν μια ξεχωριστή τάξη εργαζο­μένων-εργατών.

Ο ιδιωτικός τομέας από ένα σημείο και πέρα ακόμα και να ήθελε δεν μπορούσε να παρα­κολου­θήσει. Ακόμα και να ήθελε δεν μπορούσε να πληρώνει εργάτες που δεν εργάζονταν. Δεν μπορούσε να πληρώνει εργάτες, που ήθελαν να κάθονται ακόμα και στην "ημέρα των δικαιωμάτων των σκύλων". Αυτά μόνον το κράτος μπορούσε να τ' αντέξει. Ένα κράτος, που η επιβίωσή του δεν στηριζόταν στην παραγωγικότητα των εργαζομένων του. Ένα κράτος, που μπορούσε μέσα στο ίδιο γραφείο να διατηρεί τρεις υπαλλήλους, από τους οποίους δεν εργαζόταν κανένας. Ένα κράτος, που έψαχνε ευκαιρίες να "γιορτάσει" το παραμικρό.

Αυτά τα τεμπέλικα θρασίμια, που απαιτούσαν "γιορτές" για οποιονδήποτε λόγο και αιτία, ήταν οι πολυδιαφημισμένοι "πραιτοριανοί" του σοσιαλιστικού συνδικαλισμού. Αυτοί ήταν υπεύ­θυνοι για όλα τα άσχημα που συνέβαιναν στο χώρο της παραγωγής. Γιατί; Γιατί οι ίδιοι δειλοί ανθρωπάκοι, που παρακαλούσαν να μπουν στο δημόσιο, μόλις διορίζονταν παρίσταναν τους γενναίους. Κανένας δεν τους σταματούσε, γιατί όλοι σκέπτονταν πονηρά. Οι αστοί προϊστάμενοί τους τούς ευνοούσαν στους "αγώνες" τους, γιατί οι δικές τους απαιτήσεις θα "έσπρωχναν" και τον δικό τους "πήχη". Κάθε φορά που ευνοείται η βάση του δημοσίου, "σπρώχνει" και την κορυφή. Οι "προσπεράσεις" απαγορεύονται. Το ίδιο όμως αδρανείς ήταν και οι εργάτες. Γιατί; Γιατί κι αυτοί παρίσταναν τους πονηρούς. Περίμεναν κι αυτοί κέρδη από τους "συνδικαλιστές" της πλάκας. Ήλπιζαν κι αυτοί να μπουν στο κλαμπ των ημιδημοσίων υπάλληλων.

Ο σχεδιασμός ήταν τέλειος, μόνον όμως υπό την προϋπόθεση ότι δεν θ' αλλάξουν κάποια πολύ βασικά δεδομένα. Το κύριο και βασικό δεδομένο, που δεν έπρεπε ν' αλλάξει ήταν η ύπαρξη και άρα η επιβίωση του κομμουνιστικού συστήματος. Έπρεπε το "σιδηρούν παρα­πέ­τα­σμα" να διατηρείται ακμαίο και βέβαια να φαίνεται απειλητικό. Γιατί; Για να βαστά "κλειστή" την ευρωπαϊκή αυλή των ΗΠΑ. Έπρεπε να υπάρχουν απειλητικοί "λύκοι" έξω από την ευρωπαϊκή αυλή των "προβάτων". Με βάση αυτό το δεδομένο έγινε ο πολιτικός σχεδιασμός της Ευρώπης. Ο σοσιαλισμός ήταν για τους ιμπεριαλιστές το τέλειο όργανο. Μπορούσε να ελέγχει την αντιδραστική ευρωπαϊκή μικροκεφαλαιοκρατία και ταυτόχρονα παγίδευε την εργατική τάξη. Οι αστοί που τον πρέσβευαν μισούσαν τον κομμουνισμό και ήταν βέβαιον ότι δεν θα εγκατέλειπαν την πλούσια και γενναιόδωρη "αγκαλιά" των ΗΠΑ.

Το μεγάλο πλεονέκτημα του σοσιαλισμού είναι η "διπροσωπία" του. Αυτό το πλεονέκτημα του δίνει νίκες στις εκλογές και αντοχή στο χρόνο. Αυτό το πλεονέκτημα το έχει μονιμοποιήσει στην εξουσία. Γιατί; Γιατί μπορεί και "παίζει" ανάμεσα στις δύο κυρίαρχες και απόλυτα εχθρικές μεταξύ τους ιδεολογίες. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να "πλησιάζει" ή ν' "απομακρύνεται" από όποιο άκρο θέλει, ανάλογα με τις ανάγκες των καιρών. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μπορεί να εκτελέσει δύο ειδών αντίθετες πολιτικές και άρα και ένα μεγάλο σύνολο ενδιάμεσων. Αυτό σημαίνει ότι, χωρίς να χάνει τα "ρητορικά" του ατού, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Μπορεί ακόμα και ν' αντιπολιτεύεται τον εαυτό του. Γι' αυτόν τον λόγο νικάει πάντα με ασφάλεια τα καθαρά δεξιά κόμματα. Γι' αυτόν τον λόγο "καπελώνει" μόνιμα τα κομμουνιστικά κόμματα.

Η υποκειμενικότητα που διακρίνει τις ενδιάμεσες επιλογές του μπορεί να δίνει τη δυνατό­τητα στην ίδια παράταξη ν' αντιπολιτεύεται τον εαυτό της καλύτερα από ένα αυθεντικό δεξιό ή κομμουνιστικό κόμμα, που είναι καθηλωμένο σε σταθερές "αρχές" και αντιλήψεις. Οι σοσια­λι­στές πάντα μπορούν να λένε ό,τι θέλει ν' ακούσει ο κόσμος, χωρίς να παραβιάζουν τις "αρχές" τους και να φαίνονται ασυνεπείς. Μιλάνε "δεξιά" με πιο φιλολαϊκό τρόπο από την αυθεντική δεξιά. Μιλάνε "αριστερά" με πιο καπιταλιστικό τρόπο από την αυθεντική αριστερά. Πάντα έχουν ως "ατού" τους ότι δεν θα "τρομάξουν" με τις θέσεις τους τούς "άλλους". Αυτούς που θα πάρουν τα όπλα, αν επιχειρήσουν οι κομμουνιστές να διεκδικήσουν την εξουσία κι αυτούς που θα πάρουν τα όπλα, αν οι δεξιοί ασκήσουν την πάγια πολιτική τους.

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο η "σοσιαλιστική" Ευρώπη ήταν η μεγαλύτερη ιδεολογική και πολιτική επένδυση των καπιταλιστικών ΗΠΑ. Συνέφερε τους καπιταλιστές να "βασιλεύει" ο σοσιαλισμός στην Ευρώπη. Γιατί; Για τους ίδιους λόγους που συμφέρει έναν άθλιο βιομήχανο να "βασιλεύει" στο εργοστάσιό του ο συνδικαλισμός των διεφθαρμένων δούλων του. Των άθλιων, που όσο πιο διεφθαρμένοι είναι τόσο πιο πολύ βρίζουν το αφεντικό τους. Αυτό είναι κάτι που συμφέρει. Οι βρισιές είναι τζάμπα. Η κάλυψη των αιτημάτων κοστίζει. Κανένας βιομήχανος δεν έγινε φτωχότερος επειδή τον έβριζαν. Κάτι ανάλογο έγινε και στην Ευρώπη. Το σύνολο των "λαοφιλών" ηγετών τού σοσιαλισμού ήταν χαφιέδες των ΗΠΑ. Αυτοί οι οποίοι έβγαιναν στους δρόμους με αντιαμερικανικά συνθήματα ήταν όλοι υπάλληλοι των ΗΠΑ.

Καθάρματα ολκής. Προδότες μιας ευρωπαϊκής ιστορίας αιώνων. Ό,τι δεν κατάφερε ο Αττίλας με τα όπλα, το κατάφεραν οι Αμερικανοί με τη βοήθεια των προδοτών. Μπραντ, Μιτεράν, Σοάρες, Γκονζάλες, Πάλμε και βέβαια ο δικός μας ο Παπανδρέου. Όλοι τους αστοί με "ειδικές" σπουδές. Όλοι νομικοί, οικονομολόγοι και πολιτικοί επιστήμονες. Κανένας από αυτούς δεν ήταν κεφαλαιοκράτης παιδί κεφαλαιοκράτη. Κανένας απ' αυτούς δεν ήταν παιδί εργατών. Κανένας από αυτούς δεν εργάστηκε ποτέ πραγματικά στα εργοστάσια ως εργάτης. Όλοι τους ήταν θρασύτατα αστόπαιδα. Παιδιά υπαλλήλων του δημοσίου. Παιδιά ανθρώπων που σε όλη τους τη ζωή βρίσκονταν με το χέρι απλωμένο έξω από τα δημόσια ταμεία.

Αυτοί οι "γνώστες" της παραγωγής ανέλαβαν εργολαβικά να σώσουν την κοινωνία. Όλοι τους ήταν ειδικοί στα εργατικά προβλήματα και βέβαια "εργατοπατέρες". Αν δει κάποιος τα βιογραφικά τους, θα γελάσει μέχρις δακρύων. Απόλυτα ειδικοί σε θέματα παραγωγής. Απόλυτα ειδικοί σε θέματα ανάπτυξης, οργάνωσης βιομηχανικής παραγωγής κλπ.. Όλοι τους ειδικοί σε θέματα εργατών, αλλά όλοι τους, όταν ξεκινούσαν την πορεία τους, αναζήτησαν την ασφάλεια, "τρυπώνοντας" σε κάποιο δημόσιο πόστο. Όλοι τους γνώριζαν την αξία του εργάτη, αλλά κανένας τους δεν ήθελε να ζει ως τέτοιος. Κανένας δεν προετοίμασε το παιδί του να γίνει εργάτης. Μελετούσαν τους εργάτες από "μακριά", όπως οι εντομολόγοι τις μέλισσες. Φρόντιζαν για την καλή διαβίωσή των εργατών, όπως φροντίζει κάποιος για τον σκύλο του.

Αυτοί ήταν οι "οραματιστές" του σοσιαλισμού και της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αυτοί ήταν οι εργατόφιλοι σοσιαλιστές. Όσο πιο φιλοαμερικανικές θέσεις έπαιρναν, τόσο πιο πολύ έβριζαν τους Αμερικανούς. Ακόμα και οι βρισιές ήταν αμερικανικής εμπνεύσεως και τους δίνονταν σε "φακελάκι" από τις κατά τόπους αμερικανικές πρεσβείες. Αυτοί "καπέλωσαν" τους πάντες στην Ευρώπη. Ακόμα και την ενοποίηση της Ευρώπης που "ονειρεύονταν", το έκαναν κατ' εντολή των ΗΠΑ. Την ενοποίηση της Ευρώπης την πρότειναν όταν πλέον συνέφερε τις πολυεθνικές να έχουν μπροστά τους ενιαία αγορά, που θα μείωνε τα έξοδά τους. Όταν το παράλληλο μάρκε­τινγκ και οι πολλαπλοί εμπορικοί μηχανισμοί έγιναν πολυδάπανοι για τις πολυεθνικές, οι "οραματιστές" ανακάλυψαν την ενωμένη ευρωπαϊκή αγορά.

Αν θελήσει να κάνει κάποιος τον ντετέκτιβ και ν' ανακαλύψει πώς γινόταν η "επικοινωνία" μεταξύ των Αμερικανών καπιταλιστών και των Ευρωπαίων σοσιαλιστών, ας ψάξει σε κάποια "γκέτο". Ποιοι στην Ευρώπη είχαν τα μέγιστα συμφέροντα από τον εμπορικό ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ; Ποιοι στην Ευρώπη είχαν τις μεγάλες αντιπροσωπείες των αμερικανικών πολυεθνικών; Ποιοι στην Ευρώπη μισούσαν την κεφαλαιοκρατία και υποτιμούσαν μόνιμα την εργατική τάξη; Ποιοι στην Ευρώπη ήταν οι μεγαλύτεροι "θιασώτες" του σοσιαλισμού; Αν κάποιος ψάξει να τους βρει, θα φτάσει στους Εβραίους. Οι εβραϊκές κοινότητες βρίσκονταν πίσω από τα μεγάλα σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης. Οι πιο έμπειροι αστοί και έμποροι στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν οι "μυστικοσύμβουλοι" των Ευρωπαίων αστών. Οι πιο έμπειροι προδότες ήταν αυτοί οι οποίοι καθοδηγούσαν τους προδότες. Αυτοί μετέφεραν "χρήματα" και "εντολές" από την άλλη άκρη του ωκεανού.

Γιατί χρειαζόταν χρήματα ο "λαοφιλής" σοσιαλισμός; Γιατί χρειαζόταν "σώου", προκειμένου να καπελωθεί η εργατική τάξη. Κάποιοι αστοί "ήρωες" έπρεπε να πληρωθούν, προκειμένου να μπουν επικεφαλείς των εργατικών συνδικάτων. Χρειαζόταν προπαγάνδα και η προπαγάνδα είναι ακριβή υπόθεση. Είναι ακριβή υπόθεση, γιατί απλούστατα χρειάζεται επαφή με τα ΜΜΕ και βέβαια και "σώου", που θα δίνουν υλικό στα ΜΜΕ. Όταν η προπαγάνδα χρειάζεται "ήρωες" —για να τους προωθήσει— πρέπει να τους φτιάξεις. Πώς όμως θα φτιάξεις "ήρωες"; Πώς θα φτιάξεις αυτούς που θα τεθούν επικεφαλείς των σκληρών εργατών; Πώς θα φτιάξεις αυτούς που θα "καπελώσουν" το εργατικό κίνημα; Πώς θα φτιάξεις ατσάλινους ήρωες, όταν η πρώτη ύλη σου είναι αστοί λαπάδες; Δειλοί, καιροσκόποι και κομπλεξικοί φτωχοί, που ονειρεύονται την εξουσία και τον πλούτο; Άφραγκοι, τρακατζήδες, που "σπουδάζουν" βιομηχανική οργάνωση;

Εδώ ακριβώς υπάρχει η ανάγκη για "σώου". Βρίσκεις δειλούς και τους μετατρέπεις σε "ήρωες" μέσα από ένα στημένο "θέατρο". Αυτό είναι εύκολο να συμβεί. Όταν έχεις στα χέρια σου την εξουσία, είναι εύκολο να "κατασκευάσεις" αυτούς που την "αμφισβητούν". Εύκολα τους διαβεβαιώνεις ότι δεν θα πάθουν τίποτε, αν βγάλουν τη "γλώσσα" τους απέναντι στην εξουσία, όταν απέναντι θα βρίσκονται οι κάμερες. Εύκολα τους διαβεβαιώνεις ότι δεν θα έχουν συνέπειες, αν βάλουν και μερικά πυροτεχνήματα στους σκουπιδοτενεκέδες, για να "εκτο­νώνουν" την έννοια της "ένοπλης βίας". Δεν είναι κακή πρακτική τα βίαια ένστικτα της εργατικής τάξης να τα προλαβαίνεις και να τα εκτονώνεις με μερικά αστικά πυροτεχνήματα. Όταν με τους λακέδες σου "δείχνεις" ότι η βία δεν έχει νόημα, αποθαρρύνεις αυτούς τους οποίους έχουν στόχο να σε πολεμήσουν με το μέσο αυτό. Τους "διδάσκεις" ότι σε βολεύει και εκεί σταματάει το πρόβλημα. Αν δεν ήταν τόσο βλάκες οι "επώνυμοι" τρομοκράτες, θα μπορούσε το σύστημα να επιχειρηματολογεί για τα αδιέξοδα της τρομο­κρατίας; Θα μπορούσαν οι κλέφτες να μας λένε πόσο ανώφελο είναι να χτυπάς κλέφτες;

Τέτοιου είδους "διδακτικό" σώου για παράδειγμα ήταν ο γαλλικός Μάης. Τι αντιπροσωπεύει ο Μάης στην ανθρώπινη ιστορία των επαναστάσεων και των αντιδράσεων; Μια πορδή. Πολλές μικρές αστικές "πορδές" έκαναν μια μεγάλη σοσιαλιστική "πορδή". Οι "εκκολαπτόμενοι" κηφήνες έβγαζαν τη "γλώσσα" τους στους ήδη βολεμένους "κηφήνες" υπό την προστασία των "δεινοσαύρων" του σοσιαλισμού. Οι μικρές σοσιαλιστικές "πορδές" "αγωνίζονταν" και οι "μεγάλοι" του σοσιαλισμού τούς υμνούσαν. Οι μικρές σοσιαλιστικές "πορδές" "άλωναν" τα όργανα των εργατικών συνδικάτων και οι "μεγάλοι" διεκδικούσαν την εξουσία με αντιαμερικα­νικές κορώνες.

Τα ΜΜΕ έπεσαν πάνω τους και τους έκαναν "ήρωες". Μέχρι και ο Σημιτάκος ήταν βίαιος ήρωας. Όλους αυτούς του φουκαράδες τους έκαναν κοινωνικά πρότυπα. Τα ΜΜΕ έτρεχαν πάντα πίσω από τους μεθυσμένους και τους ναρκομανείς φοιτητές, που μέσα στη "φτιάξη" τους έλεγαν κάτι ακατάληπτα λόγια περί κοινωνικής δικαιοσύνης και αντιαμερικανισμού. Τα ίδια ΜΜΕ, που ποτέ δεν πήγαιναν εκεί όπου πραγματικά έδερναν τους εργάτες. Ανθρώπους οικογενειάρχες, που αγωνίζονταν για τα αυτονόητα. Οι εργάτες, που είχαν μόνιμα απέναντί τους την απόλυτη βία του συστήματος, δεν κατάλαβαν τι έγινε και νόμισαν ότι έχουν να κάνουν με γενναίους. Νόμισαν ότι τα ανθρωπάκια ήταν ήρωες, που δεν φοβούνταν ακόμα και να συγκρουστούν με την εξουσία. Ακόμα τους πληρώνουν τους "γενναίους". Ό,τι σκάνδαλο γίνεται αυτήν τη στιγμή στην Ευρώπη από τους "γενναίους" του '60 γίνεται.

Αυτή η πρακτική ακολουθήθηκε με πανομοιότυπο τρόπο σε όλη την Ευρώπη. Όλες οι χώρες είχαν τους δικούς τους φοιτητικούς "Μάηδες" και "Πολυτεχνεία". Ακόμα τους πληρώνουν τους "ήρωες". Πλήρωσαν για τριάντα χρόνια τους "πατέρες" των "ηρώων" και σήμερα πληρώ­νουν τους ίδιους, εφόσον αυτοί τους διαδέχθηκαν. Ο μαγιάτικος "ήρωας" Κον Μπετίτ από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει χρειαστεί να εργαστεί πραγματικά. Εξαργυρώνοντας τον "ηρωισμό" του, έχει "τρυπώσει" στην ευρωβουλή και βλέπει τον κόσμο αφ' υψηλού. Εκατομμυριούχος πλέον, "υπηρετεί" ακόμα τον λαό. Όντας Εβραίος, το πιο πιθανό είναι να τον "υπηρετεί" μέσα από ξενοδοχεία αγκαλιά με πόρνες. Το ίδιο συμβαίνει και με τους εγχώριους "ήρωες". Η πιο ακριβοπληρωμένη φράση στην Ελλάδα δεν ανήκει ούτε στον Σεφέρη ούτε στον Ελύτη. Η πιο ακριβοπληρωμένη φράση είναι το "Εδώ Πολυτεχνείο". Όποιος την έχει πει εισπράττει εδώ και δεκαετίες τουλάχιστον δύο εκατομμύρια τον μήνα. Εκατοντάδες εκατομμύρια έχει πληρώσει ο ελληνικός λαός γι' αυτό το "σουξέ".

Η φάμπρικα "στήθηκε" με αριστοτεχνικό τρόπο και θα λειτουργούσε τέλεια για άλλα εκατό χρόνια, αν δεν είχαμε εξελίξεις. Όμως, αυτό το οποίο φοβόταν το σύστημα δεν άργησε να έρθει. Ο κομμουνισμός από τις αρχές της δεκαετίας του 80 άρχισε να παρουσιάζει "αρρυθμίες". Η διάγνωση ήταν σίγουρη και πέρα για πέρα στενάχωρη. Ήταν θέμα χρόνου ο "ασθενής" να πεθάνει. Βαριά-βαριά δέκα χρόνια ζωής του έδιναν. Μέσα σ' αυτά τα δέκα χρόνια έπρεπε να προετοιμαστούν και οι ίδιοι οι αστοί για ν' αντέξουν τη μοιραία εξέλιξη. Αυτοί οι οποίοι επωφελούνταν συστηματικά από τον αγαπημένο "εχθρό" έπρεπε να βρουν τρόπο ν' αντέξουν μετά τον θάνατό του.

Αυτό βέβαια ήταν και το παγκόσμιο ρεκόρ των βλάκων του αστισμού. Τα κουτορνίθια της Γιάλτας σχεδίασαν μια Τάξη Πραγμάτων, που δεν άντεξε ούτε σαράντα χρόνια. Το ρεκόρ των ρεκόρ. Στην τύχη να άφηναν τον κόσμο κι απλά να επωφελούνταν από τη δική τους επιτυχία, δεν θα είχαν πρόβλημα για κάποιους αιώνες. Ότι έκαναν ήταν λάθος. Στηρίχθηκαν σε δεδομένα, που μόνον στο δικό τους μυαλό ήταν σταθερά. Σκεπτόμενοι καιροσκοπικά, νόμισαν ότι θα γίνουν κύριοι του κόσμου με τα "σάλια" και τις πατέντες τους.

Αυτοί είναι οι αστοί και η "μεγάλη" τους εκπαίδευση. Όταν εκπαιδεύεσαι να φέρεσαι σαν ιδιοκτήτης, χωρίς να είσαι τέτοιος, είναι θέμα χρόνου να κάνεις λάθος. Οι ιδιοκτήτες πεθαίνουν μαζί με τις ιδιοκτησίες τους και γι' αυτόν τον λόγο δεν ρισκάρουν σχεδόν ποτέ λάθη και πειραματισμούς. Οι αστοί διαχειριστές είναι ανθρωπάκια με τις "βαλίτσες" μόνιμα στο χέρι. Έτοιμοι πάντα να φύγουν. Για όσο διάστημα θα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι θα τους εμπι­στεύονται τις περιουσίες τους, θα κάνουν τους έξυπνους. Όταν θα καταστρέψουν αυτά τα οποία οι άλλοι δημιούργησαν, θα πάρουν τη "βαλίτσα" τους και θα φύγουν. Θα βρουν άλλο κοροΐδο να του πουλήσουν "σωτηρία".

Επί αιώνες το σύστημα εξουσίας ήταν πανίσχυρο, γιατί απλούστατα ήταν πανίσχυροι αυτοί οι οποίοι το διαχειρίζονταν και ήταν οι κεφαλαιοκράτες. Συνέδεαν την ύπαρξή τους με την ύπαρξη του συστήματος και δεν έπαιζαν μ' αυτό. Από την εποχή του Αλεξάνδρου οι κεφαλαιο­κράτες γνώριζαν την αξία της βιομηχανίας, αλλά δεν ενθάρρυναν ποτέ την αλλαγή του συστήματος, ώστε να κάνουν τη βιομηχανία κυρίαρχη μορφή κεφαλαίου. Έβλεπαν κι αυτοί τα σίγουρα και μεγάλα έσοδα των κεφαλαιοκρατών της παραγωγής, εφόσον και οι ίδιοι πλήρωναν για τα προϊόντα που κατανάλωναν. Έβλεπαν όμως και κάτι άλλο. Έβλεπαν ότι δίπλα σ' αυτού του τύπου τους κεφαλαιοκράτες στέκονταν εξίσου ψηλά και με ανάλογα δικαιώματα και οι τεχνίτες τους. Αυτό όμως τους τρόμαζε. Φοβούνταν ότι, αν άλλαζαν τον κυρίαρχο τύπο κεφαλαίου, θα έπρεπε να δώσουν δικαιώματα μαζικά σε εργαζομένους.

Για τα λίγα κέρδη παραπάνω δεν ρίσκαραν τις κοινωνικές αλλαγές. Για τα λίγα κέρδη παραπάνω δεν ρίσκαραν να δώσουν κοινωνικά δικαιώματα σε απλούς εργαζομένους, που οι ίδιοι θα τους είχαν ανάγκη και οι οποίοι σίγουρα θα τους εκβίαζαν για ν' αποκτήσουν τα δικαιώματα που ήθελαν. Τον φεουδάρχη κανένας εργαζόμενος στο κεφάλαιό του δεν μπορεί να τον εκβιάσει. Οι δουλοπάροικοι τον έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν. Το κεφάλαιό του, είτε με τη δική τους εργασία είτε χωρίς, θα παράγει πάνω-κάτω αυτά τα οποία μπορεί να παράγει. Αυτό όμως δεν συμβαίνει με τη βιομηχανία. Στη βιομηχανία ο κεφαλαιοκράτης είναι άμεσα εξαρτώμενος από τον εργάτη. Χωρίς τον εργάτη το κεφάλαιο δεν παράγει τίποτε απολύτως. Οι φεουδάρχες αυτήν την αλληλεξάρτηση του βιομηχανικού κεφαλαίου και των εργατών τη φοβούνταν όπως ο διάολος το λιβάνι. Για λίγα παραπάνω κέρδη δεν άλλαζαν τον κυρίαρχο τύπο του κεφαλαίου.

Με νύχια και με δόντια προστάτευαν την "υπανάπτυξη". Με άπειρη βία προσπαθούσαν να περιορίσουν την ανάπτυξη που τους απειλούσε. Μισούσαν και πολεμούσαν τους κεφαλαιο­κράτες του ανώτερου τύπου. Τους κεφαλαιοκράτες, που μπορεί να ήταν και πρώην εργαζόμενοι τεχνίτες. Γι' αυτόν τον λόγο οι κοινωνικές συμμαχίες ήταν δεδομένες. Οι φεουδάρχες ενίσχυαν διαρκώς τους εμπόρους, για να πίνουν το αίμα των παραγωγών της βιομηχανίας, ώστε να μην μπορούν αυτοί ν' αναπτυχθούν σε σημείο που να γίνουν απειλητικοί, χρησιμοποιώντας ως μέσο πίεσης την πολυτιμότητα των προϊόντων τους. Χιλιάδες χρόνια πέρασαν για ν' αναγκαστούν από τους λαούς οι μεγαλοϊδιοκτήτες της γης ν' αλλάξουν τον κυρίαρχο τύπο του κεφαλαίου. —Να κάνουν αυτό το οποίο μέσα σε λίγες μέρες και χωρίς πίεση αποφάσισαν να κάνουν τα κουτορνίθια της Γιάλτας—. Ούτε πόντο δεν υποχωρούσαν από τη γραμμή άμυνας που επέλεγαν ν' αγωνιστούν.

Χιλιάδες χρόνια η γη —ως κυρίαρχος τύπος κεφαλαίου— τους έδινε ισχύ, πλούτο και σταθε­ρότητα. Δύο αιώνες ήδη τους έδινε ισχύ, πλούτο και σταθερότητα η βιομηχανία ως κυρίαρχος τύπος κεφαλαίου. Μερικές δεκαετίες δεν μπόρεσε το άυλο κεφάλαιο να τους δώσει όχι απλά ισχύ και πλούτο, αλλά μια στοιχειώδη σταθερότητα. Πεντακόσια χρόνια άντεξε η φεουδαρχική ελληνιστική τάξη πραγμάτων. Χίλια πεντακόσια χρόνια άντεξε η επίσης φεουδαρχική χριστιανική τάξη πραγμάτων. Διακόσια χρόνια λειτούργησε η ελληνοχριστιανική τάξη πρα­γμάτων της βιομηχανίας και θα άντεχε χωρίς πρόβλημα άλλα χίλια, αν δεν εμφανίζονταν τα κουτορνίθια των ΗΠΑ.

Τριάντα χρόνια με δυσκολία άντεξε η μεταπολεμική τάξη πραγμάτων του άυλου κεφαλαίου, η οποία στηριζόταν στο δίπολο με τον κομμουνισμό. Από τη στιγμή που αυτός κατέρρεε, αναγκαστικά θα έπρεπε να βρουν λύση και μάλιστα υπό τη μορφή του επείγοντος. Αυτό το οποίο μέχρι τότε το πανίσχυρο σύστημα το άφηνε να ωριμάσει για αιώνες προτού το εφαρμόσει, θα έπρεπε οι βλάκες να το κάνουν με τη μορφή του επείγοντος. Όταν όμως είσαι ταυτόχρονα καί βλάκας καί βιαστικός, το λάθος είναι σχεδόν βέβαιο. Μόνον από τύχη μπορείς να κάνεις το σωστό κι αυτοί εκτός των άλλων δεν ήταν και τυχεροί. Το καλύτερο που είχαν να κάνουν ήταν να επιστρέψουν στον αρχικό σχεδιασμό. Να επιστρέψουν στον εθνικό σχεδιασμό και να δια­χειρίζονται συλλογικά την ηγεσία του χριστιανισμού.

Να πάρει δηλαδή το κάθε ισχυρό κράτος ένα μερίδιο από τη χριστιανική τεχνογνωσία και να περιοριστεί στην αγορά του. Να μοιραστούν από κοινού τα μεγάλα κράτη το άυλο κεφάλαιο του χριστιανισμού και, αφού μπουν σε κοινή αφετηρία, να συνεχίσει ο καθένας μόνος του. Να ανακτήσουν τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη το κεφάλαιό τους και ν' αφήσουν τους κεφαλαιο­κράτες τους να παίρνουν τις αποφάσεις. Να επιστρέψουν οι ΗΠΑ στη φωλιά τους και από εκεί και πέρα όλα τα ισχυρά κράτη να ασκούν ιμπεριαλισμό με τον παραδοσιακό τρόπο. Να ασκούν ιμπεριαλισμό εις βάρος των φτωχών κρατών, τα οποία θα τα άφηναν υπανάπτυκτα και να συνέθεταν τις γνωστές "συμμορίες", που παρίσταναν τα μπλοκ των συμμαχιών. Εχθροί και φίλοι όλοι θα ήταν συνεννοημένοι και ο κόσμος θα γύριζε χωρίς καμία αντίδραση στο επίπεδο που βόλευε το σύστημα.

Όλα αυτά όμως τα "σωτήρια" για το σύστημα θα είχαν τραγικές συνέπειες για τους αστούς. Γιατί; Γιατί θα έβγαζαν από το παιχνίδι της "κονόμας" τους αστούς τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ευρώπης. Οι αγορές θα περιορίζονταν, λόγω της μοιρασιάς, αλλά μαζί τους θα περιορίζονταν και τα κέρδη. Αυτά τα οποία ήταν σκορπισμένα στα πέρατα του πλανήτη θα συγκεντρώνονταν ξανά σε μια αυλή. Σε μια αυλή όμως που κάποια πολυάριθμα παράσιτα όχι μόνον θα περίσσευαν, αλλά θα φαίνονταν κιόλας ότι περίσσευαν. Μέσα σε μια αυλή φαίνεται ποιος κάνει τι. Δεν μπορείς να κρύβεσαι. Ο εργάτης στο τέλος του μήνα θα πάει να πληρωθεί, γιατί παρήγαγε μετρημένα προϊόντα. Ο αστός, που απλά περιφερόταν στο εργοστάσιο, γιατί θα πληρωθεί και μάλιστα πολύ παραπάνω; Σήμερα ο αστός μπορεί να κρύβεται, γιατί αλλού είναι το εργοστάσιο και αλλού η διοίκηση. Δεν γνωρίζει ο εργάτης τι κάνει ο συνάδερφός του ο αστός, που κάθεται σε ένα γραφείο έναν ωκεανό μακριά.

Όμως, η αλλαγή στην παραγωγή θα προκαλούσε και νέα φαινόμενα ανεπιθύμητα για τους κλέφτες αστούς. Κεφαλαιοκράτες και εργάτες θα ξαναγνωρίζονταν μεταξύ τους. Θα αναγνώριζε ο ένας την πολυτιμότητα του άλλου. Όλοι αυτοί όμως θα θυμούνταν τους αστούς. Θα θυμούνταν οι πρώτοι αυτούς τους οποίους τους έκλεβαν και οι δεύτεροι αυτούς τους οποίους τους απέλυαν. Επιπλέον η αλλαγή στον σχεδιασμό της παραγωγής θα έκανε περιττές πολλές "λαμπρές" σπουδές. Τι θα έκαναν με βάση τον νέο εθνικό σχεδιασμό οι αστοί "ειδικοί" πάνω στις συνήθειες του παγκόσμιου καταναλωτικού κοινού; Τι θα έκαναν οι διαφημιστές, όταν τα προϊόντα θα ήταν ήδη τόσο πολύ εδραιωμένα στις αγορές, που δεν θα είχαν ανάγκη διαφήμισης; Τι θα έκαναν οι διεθνολόγοι της πρώην πολυεθνικής. Τι θα έκαναν όλοι αυτοί, που αντικείμενο είχαν τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό;

Τα πράγματα δηλαδή δεν ήταν εύκολα. Λύση για τη διάσωση της εξουσίας υπήρχε, αλλά δεν συνέφερε αυτούς τους οποίους διαχειρίζονταν εκείνη την ώρα εξουσία κι αναζητούσαν τη λύση. Κάπου εκεί χάθηκε οριστικά το παιχνίδι για το σύστημα. Τη δεκαετία του 80 έπρεπε το σύστημα να κάνει "πίσω" και δεν έκανε. Έπρεπε να κάνει "πίσω" πολύ πριν αρχίσει η αποβιομηχάνιση. Δεν αντιλήφθηκαν οι διαχειριστές του ότι το "παιχνίδι" θα χανόταν για πάντα, αν ρίσκαραν τη "μη υποχώρηση". Γιατί; Γιατί δεν κατάλαβαν ότι η κατάρρευση του κομμουνι­σμού οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στην παγκοσμιοποίηση και άρα στη μονοκρατορία των ΗΠΑ. Η μονοκρατορία όμως, ως μοντέλο διαχείρισης της εξουσίας, το είχε χάσει το "παιχνίδι" από την εποχή της Ρώμης. Ήταν αδύνατον σ' έναν κόσμο πολύ πιο μορφωμένο και ενημερω­μένο ν' αντέξει αυτό το μοντέλο.

Και πάλι τα δεδομένα ξεκινούν από την οικονομία. Η δυναμική της οικονομίας ήταν αυτή η οποία "έσπρωξε" τους ιμπεριαλιστές στο μεγάλο λάθος. Την αμερικανική τάξη πραγμάτων τη συνέφερε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης η παραγωγή να παραμείνει ως είχε. Να παραμείνει ανεπτυγμένος βιομηχανικά ο δυτικός κόσμος και ν' ασκεί ιμπεριαλισμό εις βάρος του υπόλοιπου πλανήτη. Οι Αμερικανοί να παίρνουν τη μερίδα του λέοντος από αυτόν τον ιμπεριαλισμό, αλλά ταυτόχρονα να επωφελούνται από αυτόν και οι υπόλοιποι δυτικοί λαοί. Θεωρητικά το μόνο πρόβλημά τους ήταν να ελέγχουν τη μικροκεφαλαιοκρατία των κρατών-συνεταίρων τους και μαζί μ' αυτήν τις εργατικές τους τάξεις. Τα πράγματα όμως στην οικονομία δεν υπηρετούν πάντα τη θέληση μας. Η οικονομία έχει τη δική της δυναμική. Το νερό, αν γκρεμιστεί ένα φράγμα, αρχίσει και ρέει, άσχετα αν αυτό δεν μας συμφέρει. Είτε σου ανήκει το νερό είτε όχι, ακολουθεί τη δική του δυναμική, αγνοώντας τη θέλησή σου.

Αυτό ακριβώς άρχισε να γίνεται τη δεκαετία του 80. Ο κομμουνισμός άρχισε να καταρρέει και δεν μπορούσε να λειτουργήσει σαν φράγμα, που περιόριζε το βιομηχανικό κεφάλαιο εντός των δυτικών "τειχών". Με την κατάρρευσή του δεν υπήρχε πλέον εκείνο το φόβητρο που θα απέτρεπε τη δυτική κεφαλαιοκρατία από το ν' αναζητήσει την ανταγωνιστικότητα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Ν' αναζητήσει τη "τζάμπα" εργασία του "τριτοκοσμικού" εργάτη. Μέχρι τότε οι Δυτικοί, φοβούμενοι τον κομμουνισμό, δεν επέτρεπαν την ανεξέλεγκτη διασπορά της βιομηχανίας. Φοβούνταν ν' αναπτύξουν βιομηχανικά τα φτωχά κράτη, που δεν ανήκαν στον δυτικό κόσμο. Φοβούνταν, γιατί υπήρχε το ενδεχόμενο οι "νεογέννητες" εργατικές τάξεις τους —μη ανεχόμενες τον ιμπεριαλισμό τους και τους μισθούς της πείνας— να τα προσδέσουν στο "άρμα" του κομμουνισμού. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε πιθανότητα να υπάρξουν δυτικές επενδύσεις σε χώρες που ήταν "ύποπτες".

Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού συνέφερε τη Δύση να παραμείνουν τα πράγματα ως είχαν και άρα να μην επενδύσουν σε βιομηχανικό κεφάλαιο εκτός του δικού της χώρου. Οι πολυεθνικές, που έλεγχαν την εξουσία, μπορούσαν να ελέγξουν τους εαυτούς τους. Δεν μπορούσαν όμως να ελέγξουν τους αντιπάλους τους. Τους αντιπάλους, που, μπορεί να ήταν πολύ πιο αδύναμοι από αυτούς, αλλά οι οποίοι μπορούσαν ν' ανοίξουν τους "ασκούς του Αιόλου".

Γιατί το λέμε αυτό; Για τον εξής απλό λόγο. Το πρόβλημα με την αποβιομηχάνιση της Δύσης δεν το ξεκίνησαν οι πολυεθνικές, γιατί απλούστατα δεν τις συνέφερε. Δεν τις συνέφερε ν' αλλάξει ένας σχεδιασμός, που είχε γίνει στα "μέτρα" τους. Το πρόβλημα το ξεκίνησαν οι μικροκεφαλαιοκράτες τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ευρώπης, που ονειρεύονταν να τις συναγωνιστούν. Βλέποντας ότι δεν μπορούσαν να τις "χτυπήσουν" σε απευθείας ανταγωνισμό μέσα στις αγορές τους, ήλπιζαν να επιτύχουν το ίδιο με τις τιμές. Ακριβώς, επειδή ήθελαν να μεγαλώσουν το μερίδιο της αγοράς τους, άρχισαν ν' αναζητούν την "τζάμπα" παραγωγή. Αυτό ήταν το τέλος. Ο ένας παρέσυρε τον άλλο και στο τέλος αναγκάστηκαν και οι πολυεθνικές να μετακινήσουν την παραγωγή τους. Από τη στιγμή που η "αιμορραγία" σε απειλεί, είναι θέμα χρόνου να τη σταματήσεις. Πώς όμως θα την σταματήσεις; Μετακινώντας την παραγωγή, ώστε να κλείσεις το "παραθυράκι" που επιτρέπει στον συναγωνισμό να σου κλέβει πελάτες, λόγω χαμηλής τιμής.

Αυτό ήταν που μας έβαλε στη σημερινή τελική ευθεία. Η παγκοσμιοποίηση ήταν πλέον γεγονός. Η βιομηχανική παραγωγή, που παλαιότερα προστατευόταν καλύτερα και από στρατιω­τικές βάσεις, άρχισε να μοιράζεται σε όλον τον κόσμο. Αυτό που παλαιότερα θα γινόταν αιτία πολέμου, έγινε μια καθημερινή πρακτική. Εκατοντάδες εργοστάσια χτίζονταν σε μέρη που δεν είχαν ξαναδεί βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Καθημερινά γίνονταν απολύσεις στον ανεπτυγμένο κόσμο και την ίδια ώρα προσλαμβάνονταν εργάτες στα πιο απίθανα σημεία του πλανήτη. Οι πρώτοι μικροκεφαλαιοκράτες, που άνοιξαν την αγορά εργασίας, σε ελάχιστο χρόνο καταστρά­φηκαν και επιβίωσαν και πάλι τα "τέρατα". Επιβίωσαν όμως, πληρώνοντας τεράστιο κόστος. Η νίκη τους ήταν "πύρρεια", γιατί δεν ήταν ό,τι καλύτερο γι' αυτούς η μετακίνηση της παραγωγής. Άλλαξαν τον σχεδιασμό κι αυτό δεν τους συνέφερε. Έπρεπε πλέον να είναι έτοιμοι για αντι­δράσεις στον ανεπτυγμένο και άνεργο πλέον δυτικό κόσμο.

Από εκεί και πέρα αυτοί ακολουθούσαν τη δυναμική και δεν τη δημιουργούσαν μόνοι τους, όπως έκανε μέχρι τότε το σύστημα. Αναγκαστικά ο νέος σχεδιασμός θα τους επέβαλε να γκρεμίσουν και ό,τι μέχρι τότε έχτισαν για τις ανάγκες του προηγούμενου σχεδιασμού. Όταν "καταρρέει" ένα "φράγμα" και αλλάζει ο σχεδιασμός, αναγκαστικά θα πρέπει να καταστρέψεις και τις υποδομές που υποστήριζαν το παλαιό φράγμα και δημιουργούν πρόβλημα στη νέα κατάσταση. Σε πιο πράγμα όμως αναφερόμαστε;

Οι Αμερικανοί, για να μην απειλούν με μεγάλη πίεση το ανασφαλές "φράγμα" του κομμου­νι­σμού, δημιούργησαν ένα ενδιάμεσο "στρώμα" μεταξύ του καπιταλισμού και του κομμουνι­σμού. Η "σοσιαλιστική" Ευρώπη ήταν ο αποσβεστήρας μεταξύ των δύο εχθρικών συστημάτων. Ήταν πολύ σημαντικό γι' αυτούς να μην "ακουμπούν" τα δύο συστήματα μεταξύ τους. Γι' αυτόν τον λόγο επέτρεψαν την κοινωνικοποίηση μεγάλου μέρους του ευρω­παϊκού κεφαλαίου. Με τον τρόπο αυτόν έλεγχαν τις κοινωνίες τόσο της δυτικής Ευρώπης όσο και της κομμουνιστικής Ανατολής.

Τους Ευρωπαίους τους έλεγχαν, γιατί —όπως είπαμε— αστικοποιούσαν με υψηλούς ρυ­θμούς τις κοινωνίες τους και με τον τρόπο αυτόν δεν έβρισκαν αντίσταση. Ταυτόχρονα όμως με τη μεγάλη κοινωνικοποίηση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, που δημιουργούσε προβλήματα στην παραγωγή, "εκτόνωναν" και την αντιδραστικότητα των ίδιων των κομμουνιστικών κοινω­νιών. Δεν πίεζαν τον κομμουνισμό εφόσον μετέφεραν δικές του τάσεις μέσα στη δυτική παραγωγή. Με την κοινωνικοποίηση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου μεταφερόταν και στην Ευρώ­πη η παθο­λογία της δημόσιας παραγωγής. Με την αθλιότητα του επαγγελματικού συνδικαλισμού —ο οποίος ελεγχόταν από τους αστούς— μεταφερόταν και στην Ευρώπη η συμπτωματολογία της σοβιετικής "αρρώστιας". Η αθλιότητα που βασίλευε στην κομμουνιστική παραγωγή για πολύ καιρό δεν τύγχανε κρίσης, γιατί υπήρχε ομοειδής αθλιότητα και στην υποτίθεται καπιταλίζουσα ευρωπαϊκή παραγωγή. Συγκρίνονταν και δεν κρίνονταν τα θηρία.

Όλα αυτά όμως στην Νέα Τάξη Πραγμάτων ήταν ανεπιθύμητα. Γιατί; Γιατί οι αναγκαστικές επιλογές των πολυεθνικών έθιγαν τα συμφέροντα των λαών της Δύσης. Η Δύση αποβιομηχανί­στηκε και ήταν θέμα χρόνου να γεννηθούν ορδές ανέργων. Αυτοί οι άνεργοι όμως είναι ταυτόχρονα και πολίτες. Οι πολίτες, όταν υπάρχει δημόσιο κεφάλαιο, είναι ταυτόχρονα και συνιδιοκτήτες του. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί, όταν υπάρχει δημόσιο κεφάλαιο, υπάρχει δυνατότητα μέσω των εκλογών να δημιουργηθεί παρεμβατικό κλίμα στην παραγωγή και κατ' επέκταση στην αγορά. Αυτό όμως θα ήταν εφιάλτης για τις πολυεθνικές. Γιατί; Γιατί η παραγωγή τους βρισκό­ταν εκτός του δυτικού κόσμου και άρα ήταν εισαγόμενη για το σύνολο των αγορών. Με την ύπαρξη του δημόσιου κεφαλαίου τα κράτη εύκολα έπαιρναν μεγάλη "αδράνεια" και ήταν δυνατόν ν' αλλάξουν την πολιτική τους κάτω από την πίεση του κόσμου.

Ένας πρόσθετος δασμός στα εισαγόμενα και θα μπορούσε η παραγωγή των πολυεθνικών να βρεθεί στα αζήτητα. Να "λιμνάζει" έξω από τα τελωνεία. Η μικροκεφαλαιοκρατία των ευρωπαϊκών κρατών θ' αναπτυσσόταν ξανά σε προστατευόμενο περιβάλλον και αυτό ήταν επικίνδυνο. Γιατί; Γιατί μετά την ισχυροποίησή της θα μπορούσε να επιβάλει στο κράτος στο οποίο ανήκε να κρατήσει εκτός αγοράς τα εισαγόμενα προϊόντα και άρα τα προϊόντα των πολυεθνικών. Σ' αυτό θα έβρισκε σύμμαχό της την άνεργη εργατική τάξη, που θα έβρισκε πλέον δουλειά στα νέα εργοστάσια κι αυτό θα ήταν ο εφιάλτης των ιμπεριαλιστών. Με έναν πρόσθετο δασμό θα κατέρρεαν όλα. Το κάθε κράτος θ' ακολουθούσε προστατευτική πολιτική, οι εργάτες θα το στήριζαν και οι μόνοι χαμένοι θα ήταν οι ΗΠΑ και οι αστοί.

Ο κίνδυνος ήταν μεγάλος και γι' αυτό έπρεπε να καταστρέψουν το δημόσιο κεφάλαιο, που θα μπορούσε να γίνει αντιιμπεριαλιστικός μοχλός εις βάρος των ΗΠΑ. Τότε άρχισε να γίνεται το αντίθετο απ' όσα γίνονταν μέχρι τότε. Άρχισε η ιδιωτικοποίηση του δημοσίου κεφαλαίου μέσα από μια σκληρή καπιταλιστική πολιτική. Για να προστατεύσουν οι Αμερικανοί τους πολύτιμους σοσιαλιστές από τη "φθορά", άρχισαν να τους αποσύρουν από την εξουσία, ώστε να μην "χρεωθούν" οι ίδιοι το ξεπούλημα. Τότε κατά "σύμπτωση" άρχισε σε όλα τα κράτη να φυσάει ένας καπιταλιστικός "αέρας". Η "αλλαγή" της "αλλαγής". Στην Ευρώπη άρχισε να φυσάει ο καπιταλιστικός "αέρας", όταν δεν είχε πλέον ίχνος κεφαλαίου. Ένας "αέρας" που άρχισε να σαρώνει τα πάντα, εφόσον υπήρχε ανάγκη ενός εκ βάθρων νέου σχεδιασμού.

Όπως και στην προηγούμενη φάση έτσι και σ' αυτήν που ακολούθησε οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν τον πιο πιστό Ευρωπαίο δούλο τους, για να δείξουν τον "δρόμο" στους υπόλοιπους. Η Βρετανία, που μετά τον πόλεμο έπεσε στη "φωτιά", για να δείξει στους υπόλοιπους ότι δεν "πονάει" αυτή η πράξη, έκανε το ίδιο και κατά τη δεκαετία του 80. Άρχισε να ιδιωτικοποιεί το δημόσιο κεφάλαιό της με ρυθμούς τρομερούς. Οδήγησε τα πράγματα κατ' ευθείαν στο Μεσαίωνα. Ό,τι κέρδισε ο βρετανικός λαός μετά την μετεπαναστατική κοινωνική πολιτική το εξανέμισε πλήρως. Ενέργεια, μεταφορές, τηλεπικοινωνίες και πλουτοπαραγωγικές πηγές χάθηκαν από τα χέρια του κράτους και άρα από την ιδιοκτησία του λαού. Μέχρι και τα δίκτυα ύδρευσης ιδιωτικοποίησε. Παρέδωσε τον λαό της ακόμα και στο βασικό επίπεδο στους πλούσιους ιδιώτες.

Στους προφανώς δεξιούς ιδιώτες, που μέχρι τότε μισούσαν τις ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ και τους σοσιαλιστές δούλους τους και οι οποίοι —επειδή εκείνη τη στιγμή επωφελούνταν— ήταν έτοιμοι να φωνάξουν ζήτω οι ΗΠΑ. Οι δεξιοί ιδιώτες, που μέχρι τότε έβλεπαν τα σοσιαλιστικά "καραβάνια" της φτώχειας να πλουτίζουν εις βάρος τους, άρχισαν να υπηρετούν τα ίδια αφεντικά. Τότε ήταν η εποχή της "σιδηράς ηλιθίας". Η Βρετανία κατείχε πλέον όλα τα ρεκόρ. Τόσο των αντρών όσο και των γυναικών. Μετά τον πιο βλάκα Ευρωπαίο όλων των εποχών εμφάνισε και την πιο ηλίθια Ευρωπαία όλων των εποχών. Ο πιο βλάκας έκανε το πιο πλούσιο κράτος του κόσμου ένα μέτριο κράτος και η πιο ηλίθια έκανε τον λαό αυτού του κράτους τον πιο φτωχό ανάμεσα στους λαούς των ομοειδών του κρατών. Αυτήν τη στιγμή ο βρετανικός λαός ως σύνολο είναι ο πλέον φτωχός λαός του ανεπτυγμένου κόσμου. Μέσα στο ίδιο του το κράτος δεν κατέχει τίποτε απολύτως. Ζει και υπάρχει μέσα σ' αυτό με τη λογική που ένα κατοικίδιο κατοικεί στο σπίτι του κυρίου του.

Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ότι εκείνη την εποχή που η Ευρώπη μπήκε σε μια οικονομική κρίση, λόγω της προβληματικότητας στον τομέα της παραγωγής, η Βρετανία έδειξε έναν "δρόμο". Μπροστά σε μια νέα και πρωτόγνωρη προβληματικότητα άνοιξε ένας νέος "δρόμος". Ένας "δρόμος" που βόλευε τις ΗΠΑ και τον οποίον οι δεξιοί "Τόρυς" ανέλαβαν την διάνοιξή του εργολαβικά. Τι ήταν αυτός ο "δρόμος"; Μια απάτη. Ένα λογιστικό τέχνασμα. Τότε η Βρετανία εμφάνισε ανεβασμένους κάποιους "δείκτες" της ψευδοεπιστήμης της οικονομίας. "Δείκτες", που εμφάνιζαν την οικονομία της να βγαίνει από το "τέλμα". "Δείκτες", που δεν απέδιδαν ακριβώς την πραγματική εικόνα της οικονομίας. Γιατί; Γιατί ο άνεργος, που δεν έχει έσοδα εξαιτίας της έλλειψης εργασίας, δεν βρήκε το μυστικό της οικονομίας αν πουλήσει το σπίτι του. Το σπίτι, αν πουληθεί, χάθηκε για πάντα και τα "έτοιμα" κάποτε τελειώνουν. Μόνον η μόνιμη εργασία δίνει μόνιμα έσοδα και όχι η πώληση των περιουσιακών στοιχείων. Όταν τελειώσουν αυτά, τι θα γίνει; Τα πράγματα θα επιδεινωθούν ακόμα πιο πολύ. Ο άνεργος όχι απλά δεν θα έχει έσοδα για να ζήσει, αλλά ούτε σπίτι για να κατοικήσει.

Αυτό έκανε η Βρετανία. Πούλησε το "σπίτι" του βρετανικού λαού και επειδή με τα χρήματα που εισέπραξε δημιούργησε μια ψευδαίσθηση ανάπτυξης, λειτούργησε σαν πρότυπο-άλλοθι και για τους υπολοίπους. Οι Βρετανοί πούλησαν το "σπίτι" τους και επειδή αγόρασαν "μηχανάκια" και "τοστιέρες", νόμισαν ότι μπήκαν σε φάση ανάπτυξης. Αυτοί θα οδηγούσαν τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Τους Ευρωπαίους, που έψαχναν κι αυτοί μια λύση, για να προσαρμοστούν στην "νέα οικονομία" που εκείνη την ώρα έδειχνε για πρώτη φορά το πρόσωπό της.

Το αμερικανικό σχέδιο ήταν σχετικά έξυπνο και ασφαλές. Γιατί; Γιατί απλούστατα θα εξανέ­μιζαν το δημόσιο κεφάλαιο των Ευρωπαίων χωρίς κίνδυνο και προπαντός χωρίς να εκθέσουν τους δικούς τους ανθρώπους. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Οι Αμερικανοί εξ αρχής είχαν επενδύσει στους σοσιαλιστές για να ελέγξουν την ευρωπαϊκή "αποικία" τους και αυτούς έπρεπε να προστατεύσουν από τη φθορά. Έχοντας σίγουρους τους ιδεολογικά "συγγενείς" τους δεξιούς αστούς, επέλεξαν να "χρεώσουν" σ' αυτούς τη σκληρή καπιταλιστική πολιτική. Αυτοί θα χρεώνονταν τη δεξιά πολιτική κι απλά οι σοσιαλιστές με την επάνοδό τους θα την ακολουθού­σαν "αναγκαστικά". Πρόβλημα αντίδρασης σ' αυτήν τη σκληρή πολιτική δεν υπήρχε, γιατί απλούστατα την χρεώνονταν αυτοί οι οποίοι παραδοσιακά δεν είχαν καλές σχέσεις με τους λαούς και ταυτόχρονα δεν υπήρχε μικρο­κεφαλαιοκρατία στην Ευρώπη ικανή να εκμεταλλευτεί τη δεξιά πολιτική εις βάρος των Αμερικανών.

Η βρετανική "επιτυχία" προβλήθηκε από τα γνωστά κέντρα προπαγάνδας και γρήγορα βρήκε θιασώτες. Γιατί; Γιατί η μέχρι τότε εφαρμοσμένη σοσιαλιστική πολιτική είχε "κουράσει" τους λαούς. Οι λαοί είχαν αρχίσει να εκδηλώνουν δυσφορία απέναντι στις "κοινωνικές" πολιτικές των αργόμισθων και των τεμπέληδων. Έβλεπαν το δημόσιο κεφάλαιο να γίνεται "άντρο" κηφήνων και είχαν αρχίσει ν' αμφισβητούν την πολυτιμότητα της περιουσίας τους. Τους κόστιζε πολύ η συντήρησή της. Τα έξοδά της ήταν πολύ μεγαλύτερα από τα προσδοκώμενα έσοδα. Αυτό το εκμεταλλεύτηκαν οι δεξιοί σε όλα τα κράτη και το έκαναν "σημαία" του αγώνα τους. Τα δεξιά κόμματα με τη βοήθεια των ΗΠΑ μπόρεσαν και πήραν την εξουσία, προκειμένου να κάνουν το θέλημά τους. Οι σοσιαλιστές έκαναν στην άκρη, για να μην χρεωθούν οι ίδιοι το ξεπούλημα των περιουσιών των λαών.

Το ένα κράτος μετά το άλλο μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν απέκτησε δεξιά κυβέρ­νηση, η οποία ανέλαβε το ξεπούλημα. Μία από αυτές τις κυβερνήσεις ήταν και η κυβέρ­νη­ση Μητσοτάκη. Αυτή στην περίπτωση της Ελλάδας ανέλαβε το πολιτικό κόστος να δημιουργήσει το νομο­θετικό πλαίσιο πάνω στο οποίο θα στηριζόταν το "ξεπούλημα" της δημόσιας περιουσίας. Αυτή θα δημιουργούσε τους νόμους που στη συνέχεια θ' "ανάγκαζαν" το "νομοταγές" ΠΑΣΟΚ να ξεπουλήσει το δημόσιο κεφάλαιο, χωρίς να το χρεώνεται το ίδιο. Έτσι είχαμε το εξής τραγελαφικό φαινόμενο. Να "ξεπουλάει" το ΠΑΣΟΚ το δημόσιο κεφάλαιο και να κατηγορεί με το "δίκιο" του τη ΝΔ για την άσχημη "μοίρα" που του επιφύλαξε με τα "λάθη" της. Να κυβερνάει το ΠΑΣΟΚ για δεκαετίες ολόκληρες και να κατηγορεί με το "δίκιο" του την τριετία της ΝΔ.

Κάτι ανάλογο έγινε σε όλη την Ευρώπη με τη σειρά και την προοδευτικότητα που βόλευε τους Αμερικανούς, για να περιορίσουν τις λαϊκές αντιδράσεις. Οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις "έπεφταν" για ν' αλλάξει η πολιτική και στη συνέχεια αναλάμβαναν και πάλι για να επουλώσουν τις "πληγές" που προκάλεσε η "ανάλγητη" Δεξιά. Κολ, Αθνάρ, Μπερλουσκόνι, Μητσοτάκης, ανήκουν στην ίδια συνομοταξία των δεξιών λακέδων των ΗΠΑ. Η μόνη ιδιόμορφη περίπτωση ανάμεσα σ' αυτές ήταν ο Κολ. Ο δεξιός Κολ απλά παρέμεινε περισσότερο καιρό στην εξουσία, γιατί οι ΗΠΑ χρειαζόταν στη Δυτική Γερμανία την δεξιά πολιτική, για να "φάνε" την Ανατολική Γερμανία. Η πραγματική αποικία τους έπρεπε να ελέγξει με τον πιο σκληρό τρόπο το ανατολικό της μέρος. Τα σκληρά δεξιά καπιταλιστικά "ένστικτα" της Γερμανίας τους "βόλευαν" πιο πολύ από τα "αφηρημένα" διεθνιστικού τύπου ένστικτα του σοσιαλισμού. Μόνον η δεξιά πολιτική της Γερμανίας θα τους εξασφάλιζε σίγουρα και προπαντός γρήγορα και το ανατολικό της μέρος.

Ο σχεδιασμός άλλαξε για όλη την Ευρώπη και φτάσαμε στη σημερινή εποχή. Η Ευρώπη μπήκε στην νέα χιλιετία και υποτίθεται όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν για τους ιμπερια­λιστές. Γιατί λέμε υποτίθεται; Γιατί απλούστατα όλα έγιναν απόλυτα σωστά σε έναν όμως απόλυτα λανθασμένο σχεδιασμό. Η "εγχείριση" πέτυχε, αλλά υπήρχε λάθος διάγνωση. Στο "κεφάλι" υπήρχε το πρόβλημα κι αυτοί έκαναν μια άριστη επέμβαση στα "πόδια". Μιλάμε για τρομερά πράγματα. Οι βλάκες κατεύθυναν με μαεστρία τους βλάκες, αλλά τους κατεύθυναν στο απόλυτο αδιέξοδο. Σήμερα τα πράγματα είναι τρομακτικά γι' αυτούς που έχουν γνώσεις και μπορούν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Οι κοσμοκράτειρες ΗΠΑ είναι πιο χρεωμένες και άρα πιο φτωχές από ποτέ. Ο αμερικανικός λαός είναι άνεργος και διαρκώς "καταπίνει" τα "έτοιμα" σε μια κοινωνική πολιτική που δεν οδηγεί πουθενά. Οι ιμπεριαλιστές κατάφεραν και έγιναν σχεδόν φτωχότεροι από τα θύματά τους.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την Ευρώπη. Η Ευρώπη, ακόμα και σ' αυτήν τη στιγμή της απόλυτης αδυναμίας των ΗΠΑ, δείχνει έτοιμη να την προσκυνήσει. Αυτό σημαίνει ότι η "δουλειά" των ΗΠΑ είχε —σ' ό,τι αφορά το επίπεδο της επιλογής των προσώπων που κυβερνούν την Ευρώπη— απόλυτη επιτυχία. Κανένας Ευρωπαίος ηγέτης δεν δείχνει διάθεση ν' αμφισβη­τήσει το "αφεντικό", παρ' όλο που όλοι καταλαβαίνουν πλέον ότι είναι αδύναμο ν' αντιδράσει. Το θέμα όμως είναι ότι η Ευρώπη, λόγω της άσχημης οικονομικής της κατάστασης, μπαίνει σε μια δυναμική, που σε λίγο καιρό δεν θα ευθυγραμμίζεται με τις επιλογές των ηγεσιών της. Μέχρι τώρα η Ευρώπη ήταν ένα "πολυτελές" θύμα των ΗΠΑ. Με "δωράκια" και εύνοιες ακολουθούσε τις ΗΠΑ χωρίς εσωτερικές αντιδράσεις. Αυτά τα "δωράκια" έδιναν την εξουσία στους υπηρέτες των ΗΠΑ, που ηγούνταν στην Ευρώπη.

Οι Ευρωπαίοι σε λίγο καιρό δεν θα είναι εύκολο ν' ακολουθήσουν τους "λακέδες" των ΗΠΑ που τους κυβερνούν. Δεν μπορούν οι φτωχές πλέον ΗΠΑ να μοιράζουν "δωράκια" στα θύματά τους. Ως εκ τούτου οι Ευρωπαίοι θ' αρχίσουν να αντιδρούν. Είναι άνεργοι και φτωχό­τεροι από ποτέ και την ίδια ώρα αντιλαμβάνονται ποιος είναι υπεύθυνος για τα προβλήματά τους. Αντιλαμβάνονται τον ηλίθιο που είναι υπεύθυνος για τη φτώχεια τους και είναι ταυτόχρονα και ο ίδιος φτωχός. Αντιλαμβανόμαστε ότι είναι θέμα χρόνου ν' αρχίσουν οι "ζυμώσεις", που κανένας δεν γνωρίζει τι συνέπειες θα έχουν. Άλλωστε πάντα ισχύει το γνωστό ότι όπου υπάρχει φτώχεια υπάρχει και γκρίνια. Για όσο διάστημα υπάρχουν τα επιδόματα ανεργίας και οι συντάξεις θα υπάρχει γκρίνια, αλλά ο έλεγχος δεν θα χάνεται από τις σοσιαλιστικές κυβερ­νήσεις. Τι θα γίνει όμως όταν θα πάψουν να υπάρχουν κι αυτά τα "ψίχουλα";

Σήμερα εύκολα ή δύσκολα αυτά τα "ψίχουλα" δίνονται. Το κόστος όμως αυτής της παροχής είναι τεράστιο. Γιατί; Γιατί στην ουσία εξανεμίζουν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων. Από τη στιγμή όμως που ταυτόχρονα υπάρχει μεγάλη ανεργία, σημαίνει ότι αυτά τα ταμεία δεν μπορούν ν' αναπληρώσουν τις απώλειές τους. Ο "κουμπαράς" κάποτε αδειάζει και μετά αρχίζουν τα δύσκολα. Τα δύσκολα θ' αρχίσουν όταν δεν θα μπορούν να δοθούν συντάξεις σ' αυτούς που τις δικαιούνται —γιατί τις προπλήρωσαν— και ταυτόχρονα τα έξοδα των κρατικών μηχανισμών δεν θα μπορούν να εξασφαλίσουν την κάλυψή τους, γιατί απλούστατα στο μεταξύ έχουν ιδιωτικοποιηθεί τα κρατικά κεφάλαια που μέχρι τώρα αποτελούσαν τον κύριο πόρο χρηματοδότησής τους. Τότε τι θα γίνει;  Τότε θα φτάσουμε στην άκρη της "κατηφόρας", όπως αναφέραμε και στην αρχή του κειμένου.

Στο σημείο αυτό θα πούμε μερικά πολύ σημαντικά πράγματα, για να καταλάβει ο αναγνώστης τον λόγο που δεν υπάρχει περίπτωση επιστροφής σ' αυτήν την "κατηφόρα". Μετά την προδοσία της Ευρώπης, οι αστοί, για να επωφεληθούν ως τάξη, αδίκησαν την εργατική τάξη. Της έσπασαν τα "φτερά" και την παγίδευσαν. Τότε πραγματικά επωφελήθηκαν μέχρι του σημείου να την ελέγξουν πλήρως. Οι λίγοι αστοί εργαζόμενοι εξασφάλισαν πολύ μεγαλύτερο εισόδημα από τους πολλούς εργάτες. Πάνω όμως στην αγωνία τους να αδικήσουν την εργατική τάξη στον ύψιστο βαθμό και χωρίς αντίδραση, αστικοποιούσαν με υψηλό ρυθμό την κοινωνία. Για όσο διάστημα οι αρχικά λίγοι νεοαστοί βολεύονταν δεν υπήρχε πρόβλημα. Από ένα σημείο όμως και πέρα χάθηκε ο έλεγχος. Οι αρχικά λίγοι άρχισαν να γίνονται υπερβολικά πολλοί. Οι εκπαιδευτικοί μηχανισμοί όχι μόνον δεν μπορούσαν να σταματήσουν αυτήν την "υπερπαραγωγή" αστών, αλλά αναγκάζονταν κάτω από την πίεση των λαϊκών μαζών να την πολλαπλασιάσουν.

Όμως, αυτός ο πολλαπλασιασμός είχε τα τρομερά φαινόμενα που αναλύσαμε πιο πάνω. Σταδιακά οδηγηθήκαμε στην αποβιομηχάνιση και το αποτέλεσμα ήταν να εξαφανιστεί πλήρως η ευρωπαϊκή εργατική τάξη. Το ακόμα χειρότερο ήταν ότι αυτή η κατάσταση έτεινε προς την μονιμοποίησή της. Γιατί; Γιατί όλοι εκείνοι οι μη κεφαλαιοκράτες, που σε άλλη περίπτωση θα γίνονταν εργάτες, αναζητούσαν το αστικό βόλεμα. Δεν φτάνει δηλαδή που υπήρχε υπερπλη­θυσμός αστών, υπήρχαν και άπειροι άλλοι που ήθελαν να τους μιμηθούν, χωρίς να έχουν ούτε τα συμβατικά προσόντα που αναγνωρίζει το σύστημα. Πού όμως θα βολευτούν αυτά τα μιλιούνια των φτωχών με την άσχημη νοοτροπία και σε μια οικονομία που δεν διαθέτει παραγωγή; Πού θα βολευτούν όλοι αυτοί οι απίθανοι ημιαγράμματοι "ειδικοί" των πάντων; Σήμερα στην Ευρώπη, αν πετάξεις πέτρα, πιο πιθανό είναι να χτυπήσεις "ειδικό" παρά εργάτη. Πιο εύκολα βρίσκεις "ειδικό" σε βιομηχανικά θέματα, παρά τορναδόρο. Πιο εύκολα βρίσκεις "ειδικό" πάνω στα κομπιούτερ, παρά υδραυλικό.

Τα κράτη όμως δεν έχουν απεριόριστες θέσεις "βολέματος". Σήμερα παίζουν το τελευταίο τους χαρτί. Ποιο είναι αυτό; Η κατάσταση του "ημι". Ημιαπασχολούμενος, ημιασφαλισμένος και ημισυνταξιοδοτούμενος. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Δεν τους έφταναν τα "κομμάτια" με το "ψωμί" και σκέφτηκαν το εξής τρομερό και βέβαια ανάλογο της ευφυΐας τους. Έκοψαν το κάθε κομμάτι στα δύο. Το ήδη φτωχό μερίδιο του εργαζόμενου το έκοψαν στη μέση, για να βολέψουν διπλάσιο αριθμό εργαζομένων. Επιδιώκουν με τα ίδια έξοδα να συντηρούν τους διπλάσιους ανθρώπους. Μιλάμε για τρομερή ευφυΐα. Αυτό ακριβώς το πρόβλημα προσπαθούν να λύσουν με το μέτρο της μερικής απασχόλησης. Προσπαθούν, χωρίς ν' αλλάξουν θεμελιώδη δεδομένα της οικονομίας, να βολέψουν παραπάνω ανθρώπους.

Το θέμα όμως εδώ είναι το εξής: Όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι αρχίζουν και αγγίζουν τα όρια της φτώχειας. Εργαζόμενος όμως και φτωχός σημαίνει κάτι το πολύ συγκεκριμένο και το οποίο το εξηγήσαμε παραπάνω. Ο εργάτης, που σήμερα εκλείπει από τη Δύση, δεν ήταν φτωχός. Είχε ένα καλό εισόδημα, είχε πλήρη ασφάλεια και μια σίγουρη συνταξιοδότηση. Από τη στιγμή που οι σημερινοί εργαζόμενοι της βάσης δεν έχουν τα πλεονεκτήματα της εργατικής τάξης, σημαίνει ότι έχουμε μπει σε μια άλλη φάση πρωτόγνωρη στα ιστορικά της σύγχρονης οικονομίας. Τι έχουμε μπροστά μας; Τον "νεομεσαίωνα" των άυλων φέουδων, που ανήκουν σε ελάχιστους ανθρώπους και των άπειρων "νεοδουλοπάροικων". Των μορφωμένων "νεοδουλοπάροικων", που, όπως και στην περίπτωση των δουλοπάροικων του παρελθόντος, λόγω των χαρακτη­ριστικών τους και του αριθμού τους, επιβιώνουν στα όρια της εξαθλίωσης και δεν τους έχει ανάγκη κανένας.

Ας σκεφτεί ο αναγνώστης τα εξής απλά. Μέσα σ' αυτά τα χρόνια όλοι εμείς οι νεώτεροι Ευρωπαίοι με τον άλφα ή βήτα τρόπο "μορφωθήκαμε" σε κάποιο βαθμό. Άλλος τελείωσε το Πολυτεχνείο άλλος την ιατρική και άλλος μια σχολή κομμωτικής. Όλοι εύκολα ή δύσκολα, καλώς ή κακώς, "εξειδικευτήκαμε" σε κάτι. Σε κάτι που συνδέεται με την έννοια της υπηρεσίας και απαιτεί εκπαίδευση και υποτίθεται μόρφωση. Η κοινωνία που συνθέτουμε δηλαδή είναι ομοιογενώς "μορφωμένη". Τόσο "ομοιογενώς", που το κεφάλαιο δεν έχει κανέναν από εμάς ανάγκη, ούτε για τη λειτουργία του ούτε για την ανάπτυξή του. Δεν παράγει εξαιτίας μας, ώστε να μας έχει ανάγκη στην παραγωγή του, όπως είχε παλαιότερα ανάγκη τους εργάτες και δεν υπάρχουν ανάμεσά μας "σπάνιοι" ειδικοί, που να μπορούν να το εκβιάζουν, όπως γινόταν παλιότερα με τους πραγματικά ολιγάριθμους αστούς. Το κεφάλαιο σήμερα ό,τι ειδικότητα θέλει και την χρειάζεται τη βρίσκει όποτε θέλει και σχεδόν τζάμπα. Ό,τι γινόταν δηλαδή στον Μεσαίωνα. Όταν όλοι οι δουλοπάροικοι είχαν μεταξύ τους τα ίδια προσόντα και ο μεγάλος αριθμός τους μείωνε τη διαπραγματευτική τους ικανότητα.

Ακριβώς σ' αυτήν τη φάση βρίσκονται σήμερα όλοι οι "μορφωμένοι" που αναζητούν εργα­σία. Ποιος απ' όλους αυτούς τους πτυχιούχους, που σήμερα αναζητά εργασία, δεν "ζηλεύει" τον βιομηχανικό εργάτη της Γερμανίας της δεκαετίας του '50; Τον εργάτη, που έβρισκε δουλειά όπου ήθελε όταν το ήθελε. Τον εργάτη, που είχε έσοδα τα οποία του επέτρεπαν ν' αγοράσει σπίτι. Τον εργάτη, που είχε ένα μήνα πληρωμένων διακοπών να πάει όπου ήθελε; Τον εργάτη, που είχε πλήρη ασφάλεια και δεν ανησυχούσε για το μέλλον του; Τον εργάτη, που είχε εξασφαλισμένη σύνταξη; Ας σκεφτεί σήμερα ένας "μορφωμένος", που ξεκινά τη ζωή του, τι ακριβώς προοπτικές έχει. Τι είδους αγορά εργασίας του προσφέρεται και σε τι μέλλον μπορεί ν' αποβλέπει.

Ποιος ελπίζει να βρει σήμερα μια δουλειά που θα του προσφέρει ό,τι πρόσφερε η Μερσεντές ή η Ζίμενς στους εργάτες τους στη δεκαετία του '50; Οι περισσότεροι σήμερα βρίσκουν δουλειές του "ποδαριού". Δουλειές, που, όχι μόνον εφήμερες είναι, αλλά ακόμα κι όταν προσφέρονται, δεν αποδίδουν αυτά τα οποία έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος για να ζήσει αξιοπρεπώς. Επιπλέον, λόγω της μεγάλης ανεργίας και πάνω στην αγωνία τους να επιβιώσουν, οι περισσότεροι σήμερα επαναλαμβάνουν πρακτικές του Μεσαίωνα. Πρακτικές που είχαν εξαφανιστεί. Πρακτικές, που με σκληρούς αγώνες είχαν εξαλείψει οι εργάτες. Τι είδους πρακτικές; Σήμερα, για να διατηρήσεις μια θέση εργασίας, δεν πρέπει να είσαι απλά τυπικός στη δουλειά σου. Θα πρέπει να είσαι δούλος. Θα πρέπει να "γλείφεις". Θα πρέπει να ξεφτιλίζεσαι καθημερινά. Αν δεν το κάνεις εσύ, θα βρεθεί κάποιος άλλος πιο απελπισμένος από εσένα που θα το κάνει. Έχουν αλλάξει οι νόμοι που προστατεύουν τον εργαζόμενο και μπορεί ανά πάσα στιγμή να βρεθεί στον δρόμο για μια γκριμάτσα.

Αυτά όλα ήταν φαινόμενα του Μεσαίωνα. Φαινόμενα μιας εποχής κατά την οποία οι ισχυροί έκαναν ό,τι ήθελαν εις βάρος όποιου ήθελαν. Μιας εποχής όπου ο καθένας ερχόταν μόνος του αντιμέτωπος με τα θηρία και έπεφτε θύμα εκμετάλλευσης. Όλα αυτά η ανθρωπότητα τα ξεπέρασε με την εργατική τάξη. Ο απλός εργαζόμενος δεν ήταν μόνος του απέναντι στα αφεντικά του. Δεν ήταν δούλος τους. Από τη στιγμή που ήταν απόλυτα τυπικός στα καθήκοντά του ως εργαζόμενος, δεν απειλούταν από κανέναν. Όποιος τον πείραζε για λόγους άσχετους με την εργασία του, θα έβρισκε απέναντί του ισχυρά συνδικάτα, που είχαν λόγους να "τρέχουν" τα αφεντικά, για να εμφανίζουν και "έργο".

Σήμερα τα πάντα έχουν ξεφτιλιστεί. Στα πάντα και σε καθημερινή βάση έχουμε μικρές δόσεις πορνείας από την πλευρά των γυναικών και μικρές δόσεις δουλείας από την πλευρά των ανδρών. Για να μην χάσουν τη δουλειά τους κάποιες εργαζόμενες θα πάνε για "φαγητό" με το αφεντικό. Κάποιοι άλλοι εργαζόμενοι για τους ίδιους λόγους θα του κουβαλήσουν και τα παπούτσια. Κάνουν αυτά τα οποία υποτίθεται είχαν εξαλειφθεί. Η αγράμματη εργάτρια γύριζε την πλάτη στο αφεντικό, όταν αυτό ξέφευγε από τα όρια που καθορίζουν οι σχέσεις εργασίας. Ο αγράμματος εργάτης γύριζε την πλάτη στο αφεντικό, όταν αυτό του ζητούσε κάτι το οποίο θύμιζε Μεσαίωνα. Οι αγράμματοι τα είχαν καταφέρει και οι "μορφωμένοι" σήμερα εμφανίζονται δουλο­πάροικοι. Μέχρι και το γκαζόν του αφεντικού τους είναι έτοιμοι να κουρέψουν, προκει­μένου να γίνουν "φίλοι" τους κι αναντικατάστατοι στις θέσεις τους.

Αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης τι συμβαίνει; Οι ηλίθιοι αστοί κατέστρεψαν την εργατική "πλατφόρμα", που επέτρεπε σε όλους τους μη έχοντες αυτού του κόσμου να ζουν αξιοπρεπώς. Κατέστρεψαν μια "πλατφόρμα" δικαιωμάτων, που δεν επέτρεπε σε κανέναν να αδικεί τον απλό εργαζόμενο. Μια "πλατφόρμα", που όποιος την απειλούσε θα έβρισκε μπροστά του το σύνολο των όσων βρίσκονταν επάνω της. Γι' αυτόν τον λόγο επιμένουμε και λέμε συνέχεια ότι ήταν μέγα σφάλμα των αστών η αστικοποίηση της κοινωνίας. Για τα λίγα κέρδη που θα εισέπρατταν παραπάνω "γκρέμισαν" τα πάντα και μαζί μ' αυτά δημιούργησαν και τις προϋποθέσεις να καταστρέψουν μακροπρόθεσμα και τις δικές τους θέσεις. Κατέστρεψαν τους εργάτες και σήμερα κινδυνεύουν και οι ίδιοι.

Τόσο ηλίθιοι ήταν. Για να το καταλάβει αυτό ο αναγνώστης, αρκεί να φανταστεί μια εικόνα. Μέσα στον "ωκεανό" της οικονομίας έχουμε μια "πλατφόρμα", που πάνω της βρίσκονται οι εργαζόμενοι στο σύνολό τους. Μια "πλατφόρμα" δικαιωμάτων, που προστατεύεται από νόμους. Νόμους απαράβατους, που δεν επιτρέπουν στο κάθε αφεντικό να διαπραγματεύεται από θέση ισχύος με τον κάθε φτωχό που αναζητά εργασία. Αυτή η πλατφόρμα όμως δεν είναι επίπεδη, γιατί όλοι οι εργαζόμενοι δεν είναι το ίδιο πολύτιμοι και άρα δεν εισπράττουν τα ίδια για την εργασία τους. Υπάρχει δηλαδή μια "κατασκευή" πάνω στην "πλατφόρμα". Μια "κατασκευή", πάνω στην οποία βρίσκονται οι πολυτιμότεροι των εργαζομένων λόγω σπανιότητας και αυτοί είναι οι αστοί. Αυτοί οι λίγοι αστοί δεν δημιουργούσαν μέχρι τώρα πρόβλημα, εφόσον θεωρητικά ήταν λίγοι μπροστά στους άπειρους εργάτες. Υπήρχε δηλαδή μια σχετική ισορροπία, που επέτρεπε σ' αυτήν την "πλατφόρμα" να επιπλέει σε κάθε καιρό. Οι εργάτες βρίσκονταν στο βασικό της επίπεδο και οι λίγοι αστοί λίγο ψηλότερα.

Οι ηλίθιοι αστοί τι έκαναν; Για να δώσουν ύψος σ' αυτήν την κατασκευή και άρα να αυξήσουν τις αποδοχές τους, άρχισαν να αστικοποιούν την κοινωνία. Για ν' "απομακρυνθούν" μισθολογικά από τους εργάτες, άρχισαν να δημιουργούν μια μεγάλη δομή, την οποία στελέχωναν παιδιά εργατών. Τι έκαναν με βάση τη λογική του παραδείγματός μας; Έπαιρναν "υλικά" από την "πλατφόρμα", για να "χτίσουν" την κατασκευή που θα τους απομάκρυνε από τους απλούς εργάτες. Σταδιακά και λόγω βλακείας έφτασαν σε σημείο να δημιουργήσουν ανισορροπία. Οι εργάτες, που είναι η βάση των εργαζομένων και άρα αυτοί οι οποίοι επιτρέπουν την "πλευστότητα" της πλατφόρμας, άρχισαν να μειώνονται. Άρχισαν να μειώνονται αυτοί που με τη δύναμη και τη μαζικότητά τους προστάτευσαν το σύνολο των εργαζομένων και όχι μόνον τους εαυτούς τους. Αυτοί, που έθεταν τα ελάχιστα μη διαπραγματεύσιμα όρια για τον κάθε εργαζόμενο.

Την ώρα που αυτοί μειώνονταν η πρώην μικρή κατασκευή πάνω στην "πλατφόρμα" γινόταν ένας ουρανοξύστης. Ένας ουρανοξύστης, που στα ρετιρέ του κατοικούσαν οι διευθύνοντες σύμβουλοι των μισθών των εκατομμυρίων δολαρίων. Ένας ουρανοξύστης, που άγγιζε τα όρια του ύψους τα οποία μπορούσε να φτάσει και από ένα σημείο και πέρα το παραπάνω ύψος του μεταφραζόταν σε βάθος για τη βάση του. Αυτή όμως η υπερκατασκευή εκτός των άλλων δεν μπορεί ν' αντέξει σε συνθήκες οικονομικής πίεσης. Στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση θα "βυθιστεί". Στις κρίσεις δια­σώζονται μόνον τα πραγματικά απαραίτητα και όχι όσα νομίζουν ότι είναι τέτοια. Ο κεφα­λαιο­κράτης και ο εργάτης ανήκουν στα απαραίτητα, ενώ οι αστοί μόνον υπό συνθήκες.

Τα πράγματα είναι απλά. Δεν μπορείς να στηρίξεις έναν ουρανοξύστη πάνω σε μια βάρκα. Όταν την εργατική τάξη την έχεις εξαφανίσει, σημαίνει ότι το οικοδόμημά σου βρίσκεται στον αέρα. Αυτό βλέπουμε σήμερα να συμβαίνει. Βλέπουμε μια πλήρως αστικοποιημένη κοινωνία όχι απλά να μην πλουτίζει, αλλά να μην μπορεί να επιβιώσει. Βλέπουμε τις αμοιβές των εργαζομένων να μοιάζουν περισσότερο με "χαρτζιλίκι" απόρων, παρά με μισθούς εργαζομένων. Τι σημαίνει αυτό; Ότι απλά βυθίζεται η "ευφυέστατη" κατασκευή των αστών. "Υψώνεται" η κατασκευή, πιάνοντας "βάθος". Η απόσταση στους μισθούς εξακολουθεί να μεγαλώνει, αλλά μειώνονται οι μισθοί της βάσης. Σήμερα καταποντίζεται το ηλίθιο οικοδόμημά τους. Οι δήθεν μορφωμένοι με τις μειωμένες απαιτήσεις τους, προκειμένου να εργαστούν και να επιβιώσουν, αρχίζουν και πιάνουν "βάθη" του Μεσαίωνα.

Με αυτό το παράδειγμα φτάνουμε στο δια ταύτα του όλου κειμένου. Όλοι αυτοί οι καλά "μορφωμένοι" δεν έχουν μπροστά τους άλλη λύση από το να ξαναδημιουργήσουν την αρχική πλατφόρμα. Μόνον έτσι μπορούν να σωθούν, γιατί μόνον έτσι μπορούν να δημιουργήσουν εκείνο το πλαίσιο που θα προστατεύει τα συλλογικά τους συμφέροντα. Τώρα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά και σχεδόν ιδανικά για όλους μας. Γιατί; Γιατί τα περισσότερα δεδομένα που λειτουργούσαν αρνητικά ως προς τη βιομηχανική ανάπτυξη σήμερα δεν υπάρχουν. Η ανθρω­πότητα έχει φτάσει σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο από πλευράς τεχνολογίας και δεν "καίγεται" για να την αναπτύξει εκ του μηδενός, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Έχει τεράστιο "απόθεμα" τεχνογνωσίας και δεν μπορεί να εκβιάζεται από κανέναν επιστήμονα.

Το ίδιο εύκολα είναι τα πράγματα και στον τομέα της ανάπτυξης της παραγωγής. Οι λαοί έχουν πλέον στο σύνολό τους εμπειρία βιομηχανικής παραγωγής. Δεν χωρίζονται πλέον σε έξυπνους και άρα "ανώτερους" λαούς που μπορούν να την αναπτύξουν και σε "κατώτερους" που δεν μπορούν. Έχει αποδειχθεί πρακτικά ότι όλοι οι λαοί πλέον μπορούν ν' "αντέξουν" τη βιομηχανία. Επιπλέον, εξαιτίας αυτού του γεγονότος δεν χρειάζεται ν' αναπτύξουν από την αρχή τους μηχανισμούς της απαιτούμενης τεχνικής εκπαίδευσης. Δεν υπάρχει σχεδόν ούτε ένας λαός με το πρόβλημα αυτό, ώστε ν' αναγκαστεί να ξεκινήσει από το απόλυτο μηδέν.

Δεν χρειάζεται δηλαδή τα κράτη ν' αντιμετωπίσουν τα προβλήματα των Σοβιετικών, όταν προσπα­θούσαν να μεταλλάξουν καθυστερημένες αγροτικές κοινωνίες σε ανεπτυγμένες βιομηχανικές κοινωνίες. Το καλύτερο όμως αφορά την ίδια την ποιότητα του ανθρώπινου υλικού που θα μπει σ' αυτήν την παραγωγή. Η εργατική τάξη του παρελθόντος προερχόταν από τους αγράμματους δουλοπάροικους του Μεσαίωνα. Πέρασε πολύς χρόνος, για να μπορέσουν αυτοί οι δουλοπάροικοι να οργανωθούν μέσα στα πλαίσια της νέας για εκείνη την εποχή οικονομίας. Πέρασε πολύς χρόνος, για να μπορέσουν οι αγράμματοι και φοβισμένοι δουλοπάροικοι να μετατραπούν σε χειραφετημένους και ισχυρούς εργάτες. Πέρασε πολύς χρόνος, για να μεταλλαχθούν τα φοβισμένα "πρόβατα" της παραγωγής σε ισχυρούς εργαζόμενους ανθρώπους.

Μέχρι οι εργάτες να οργανωθούν στοιχειωδώς ως κοινωνική τάξη, τους εκμεταλλεύτηκαν οι πάντες και μέχρι το τέλος ιδανική λύση δεν βρήκαν. Τους εκμεταλλεύονταν οι κεφαλαιοκράτες και το ίδιο έκαναν και οι λίγοι αστοί, που δεν εννοούσαν να καταλάβουν ότι είναι ίσοι μ' αυτούς και συνταξιδιώτες στην ίδια "πλατφόρμα". Αποτελούσε αδυναμία των εργατών που επέτρεψαν στους αστούς να δομήσουν κατασκευή πάνω στην "πλατφόρμα" των εργαζομένων. Αυτήν την αδυναμία όμως δεν μπορούσαν να την εξαλείψουν, γιατί απλούστατα τους είχαν ανάγκη και επιπλέον δεν ήταν πολλοί. "Χρωστούσαν" οι εργάτες στους πρώτους αστούς, οι οποίοι τότε, λόγω του περιορισμένου αριθμού τους, δεν αποτελούσαν έντονο κοινωνικό πρόβλημα. "Χρωστούσαν" σ' αυτούς που ανέλαβαν με τις γνώσεις τους να "κωδικοποιήσουν" σε νόμους τις κατακτήσεις τους και δεν ενδιέφερε τους εργάτες αν τους κόστιζαν αυτοί λίγο παραπάνω.

Σήμερα τα πράγματα, παρά τη φαινομενική δυσκολία τους, είναι σχεδόν ιδανικά. Γιατί; Γιατί απλούστατα η νέα εργατική τάξη δεν θα προέρχεται από "βυθιζόμενους" δουλοπάροικους που αναζητούν "σανίδα" σωτηρίας, αλλά από επίσης "βυθιζόμενους" αστούς, που αναζητούν το ίδιο. Την ίδια ώρα αυτοί οι οποίοι θα εξακολουθήσουν να εργάζονται ως αστοί δεν θα είναι ούτε σπάνιοι ούτε αναντικατάστατοι. Οι μορφωμένοι εργάτες θα είναι αυτοί οι οποίοι δεν θα επιτρέψουν σε ομοίους τους να ξαναδημιουργήσουν τις ίδιες άσχημες συνθήκες με το παρελθόν. Τις συνθή­κες που διαιώνιζαν τις συνθήκες εκμετάλλευσης. Οι μορφωμένοι εργάτες θα είναι αυτοί οι οποίοι θα γίνονται βίαιοι εναντίον αυτών που θα θέλουν να πάρουν "λίγο" παραπάνω εξαιτίας κάποιου πτυχίου τους.

Τι προτείνουμε εμείς να γίνει; "Επανάσταση" στο εσωτερικό κοινωνικό επίπεδο και "πόλεμος" στο εξωτερικό επίπεδο του ιμπεριαλισμού. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Πρέπει να γυρίσουμε στα βασικά. Να "θυμηθούμε" αυτά τα οποία έπρεπε να γνωρίζουμε και δεν τα γνωρίζουμε. Να "θυμηθούμε" αυτά τα οποία συνήθως στην πιο πομπώδη τους μορφή "δια­κο­σμούν" συνταγματικούς νόμους. Να "θυμηθούμε" τα περί ισότητας. Πρέπει να "επανεφεύρουμε" τους οικονομικούς ρόλους που μπορεί να πάρει ένας άνθρωπος μέσα στην ανθρώπινη "κυψέλη" της παραγωγής. Πρέπει να εξαφανιστεί η αστική τάξη από προσώπου Γης. Να εξαφανιστεί όχι βέβαια ως πρόσωπα ή ως ξεχωριστό "είδος" εργαζομένων, αλλά ως ξεχωριστά αμειβόμενο "είδος".

Πρέπει να ευθυγραμμιστούν οι εργαζόμενοι μη κεφαλαιοκράτες στο σύνολό τους. Οι μορφωμένοι, που θα γίνουν οι εργάτες του μέλλοντος, να μην επιτρέψουν σε κανέναν μορφω­μένο να εισπράττει περισσότερα από έναν εργάτη εξαιτίας της μόρφωσής του. Να υπάρχουν "εργάτες" και "κηφήνες" στην ίδια "κυψέλη", αλλά να μην επιτρέπουν σε κάποια "είδη" να ζουν εις βάρος των υπολοίπων. Να διαχωριστεί πλήρως η οικονομική ζωή από την κοινωνική ζωή. Μέσα στην οικονομία να υπάρχουν ρόλοι και άρα "είδη" εργαζομένων, αλλά εκτός εργασίας όλοι να είναι άνθρωποι και όχι "είδη" ανθρώπων. "Είδη" ανθρώπων, που τη διαφορετικότητά τους στην παραγωγή τη μεταφέρουν και στην κοινωνία. Αυτό συμβαίνει με τη μισθολογική ανισότητα. Εξαιτίας αυτής της ανισότητας ο πραγματικά υπερέχων στην παραγωγή επιστήμονας γίνεται υπερέχων και στην κοινωνία. Όμως, αυτό το οποίο στην παραγωγή δεν δημιουργεί προβλήματα, στην κοινωνία γίνεται μάστιγα.

Σήμερα κι αυτήν είναι η τύχη μας, μπορούμε ν' αποτρέψουμε το φαινόμενο αυτό. Μπορούμε ν' απομονώσουμε τον χώρο της παραγωγής από αυτόν της κοινωνίας. Δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα απ' αυτό. Από τη στιγμή που η σημερινή "υπερπαραγωγή" των εκατοντάδων χιλιάδων μορφωμένων αλλά περιττών μηχανικών, γιατρών, δικηγόρων κλπ., θα πάρει τον δρόμο προς τα εργοστάσια, είναι εύκολο αυτοί να μην επιτρέψουν σε κανέναν όμοιό τους να επωφεληθεί εις βάρος τους. Εργοδότες κι εξουσία να συνεννοηθούν μεταξύ τους και να μην επιτρέπεται σε κανέναν αστό εργαζόμενο να εισπράττει παραπάνω από έναν εργάτη. Ο μισθός του εργάτη να αποτελεί το απαραβίαστο "ταβάνι" της μισθολογικής κλίμακας.

Για να είναι μάλιστα απόλυτα σίγουρα και σταθερά τα δεδομένα, πρέπει να υπάρξει συνεννόηση, ώστε να εισπράττουν οι αστοί χαμηλότερο μισθό από τους εργάτες. Χαμηλότερο σε ένα συμβολικό ύψος. Γιατί; Γιατί μόνον η απόλυτη ισχυροποίηση του εργάτη μπορεί να σταθεροποιήσει τα πάντα στο σημείο που να βολεύει το σύνολο των εργαζομένων. Μόνον η πολυτιμότητα του εργάτη μπορεί να περιορίσει τη δυναμική του πανίσχυρου κεφαλαίου. Τις υπηρεσίες μπορεί να τις "παρακάμπτει" το κεφάλαιο, την εργατική παραγωγή όχι. Μπορεί να τις παρακάμπτει, γιατί το υποκειμενικό που τις χαρακτηρίζει άλλες φορές δέχεται κάποιος να το πληρώνει και άλλες φορές όχι. Αντίθετα στην εργατική παραγωγή δεν υπάρχει η έννοια του υποκειμενικού. Ο εργάτης και η εργασία του κρίνονται με αντικειμενικά κριτήρια. Μετράς τα αυτοκίνητα που κατασκεύασε και πρέπει να τον πληρώσεις.

Αυτή η αντικειμενικότητα που χαρακτηρίζει την εργατική παραγωγή μπορεί να προστατεύσει το σύνολο των εργαζομένων. Το σύνολο αυτών που δεν μπορεί να "μετρηθεί" η εργασία τους. Σήμερα αυτό μπορεί να φαίνεται ασύμφορο και ίσως και άδικο για τους αστούς, αλλά αυτό δεν ισχύει. Γιατί; Γιατί αλλάζει το σύνολο της οικονομίας, όταν υπάρχει το "μέτρο" του εργάτη. Αλλάζει η ισχύς της θέσης του συνόλου των εργαζομένων μέσα στην οικονομία. Μόνον η πολυτιμότητα της εργατικής παραγωγής, από την οποία εξαρτάται η απόδοση του κεφαλαίου, μπορεί να περιορίσει το κεφάλαιο με απόλυτο τρόπο. Μόνον η πολυτιμότητα του εργάτη μπορεί να περιορίσει το κεφάλαιο.

 Για όσο διάστημα το κεφάλαιο δεν μπορεί να ελεγχθεί, η οικονομία θα εξακολουθεί να είναι ένας επικίνδυνος κι απρόβλεπτος "ωκεανός", που θα απειλεί να "καταπιεί μέσα του το σύνολο των εργαζομένων. Ένας "ωκεα­νός", που κάποιες λίγες φορές θα δίνει το "λίγο" παραπάνω σε κάποιους εργαζόμενους και τις περισσότερες φορές θα τα παίρνει όλα πίσω απ' όλους ανεξαιρέτως. Μόνον η ισχυροποίηση του εργάτη θα λύσει όλα τα προβλήματα στο χώρο της οικονομίας. Θα οδηγήσει στην αποσυμφόρηση των υπερφορτω­μένων κρατικών μηχα­νισμών, που είναι ο "καρκίνος" της οικονομίας.

Η εργατική ιδιότητα πρέπει να ξεφύγει από τη γενική απαξίωση και ν' αποτελέσει κοινωνικό πρότυπο. Πρέπει ν' αποτελεί —στα μέτρα του δυνατού— και οικονομικό πρότυπο για τους εργαζομένους. Γιατί; Γιατί απλούστατα δεν αποτελεί κίνδυνο να γίνει πρότυπο και στόχος κάτι το οποίο είναι χρήσιμο κι απαραίτητο για την κοινωνία και ταυτόχρονα είναι προσιτό σε όλα τα μέλη της. Ακόμα και η "δόξα" του υπηρέτη-λειτουργού πρέπει να συνδυάζεται με οικονομικό κόστος, έστω και στοιχειώδες. Άλλωστε δεν είναι και μικρό πράγμα να μπορεί κάποιος το ταλέντο του, την ευαισθησία του, τη δεξιοτεχνία του κλπ., να τα κάνει επάγγελμα και να εισπράττει εργατικό μισθό, εξασφαλίζοντας όχι μόνον την επιβίωσή του, αλλά και την ψυχική του ικανοποίηση. Αν καταφέρουν οι εργάτες και διασφαλίσουν το επίπεδο ζωής που τους αντιστοιχεί, είναι βέβαιον ότι κανένας εργαζόμενος δεν θα έχει πρόβλημα. Είναι βέβαιον ότι τα πάντα θα είναι προσιτά σε όλους.

Για να γίνουν όλα αυτά, απαιτείται αλλαγή και στο σύστημα μόρφωσης κι εκπαίδευσης. Πρέπει να διαχωριστούν μεταξύ τους όλα αυτά που, όταν λειτουργούν μαζί, δημιουργούν σύγχυση και δίνουν την ευκαιρία στους πονηρούς να επωφεληθούν. Πρέπει ν' αλλάξουν μέχρι και οι ονομασίες τους. Να διαχωριστεί η έννοια της "μόρφωσης" από αυτήν της "εκπαίδευσης". Ο άνθρωπος πρέπει να μορφώνεται και άρα να "εξανθρωπίζεται" και από εκεί και πέρα ό,τι και να επιλέγει στη ζωή του για την απασχόλησή του να μην του δημιουργεί πρόβλημα. Οι εργάτες θα πρέπει να είναι "μορφωμένοι" στο σύνολό τους και να μην πέφτουν θύματα άλλων εργαζο­μένων. Από εκεί και πέρα το σύνολο των εξειδικεύσεων να γίνεται με άλλες διαδικασίες και χωρίς να επιβαρύνεται οικονομικά ο εκπαιδευόμενος.

Τα ακριβώς αντίθετα δηλαδή με τα όσα γίνονται σήμερα. Τι γίνεται σήμερα; Η αθλιότητα που βολεύει το σύστημα και τους αστούς. Έχουν σχεδιάσει ένα σύστημα εκπαίδευσης, που είναι μακροχρόνιο και βασανιστικό, ώστε να προκαλεί στο τέλος μόνιμες αναπηρίες σ' αυτούς που το έχουν παρακολουθήσει. Το έχουν χωρίσει σε κάποια "στάδια", ώστε η κάθε "αναπηρία" να έχει κάποιο συγκεκριμένο οικονομικό αντίκρισμα γι' αυτόν που την έχει υποστεί. Πού οδηγεί αυτό το απάνθρωπο σύστημα; Στον οριακό βασανισμό, που μέσα από μια μεγάλη φτώχεια οδηγεί σε ένα πτυχίο-κεφάλαιο. Βάζουν δηλαδή τον άνθρωπο σε μια βασανιστική πορεία άπειρης φτώχειας, για να τον κάνουν "γενίτσαρο" της αστικής τάξης και "ανάπηρο". Βάζουν τον άνθρωπο να "περπατάει" στην "έρημο" της φτώχειας και στη συνέχεια του δίνουν άυλο "κεφάλαιο".

Οι ρυθμοί εκπαίδευσης γίνονται με ρυθμούς οι οποίοι ευνοούν αυτούς που μπορούν να υπο­μέ­νουν τον βασανισμό και όχι τους ευφυείς. Στο τελικό στάδιο, όπου πραγματικά υπάρχει επιστημονική εκπαίδευση, βυθίζουν επί χρόνια τον εκπαιδευόμενο στη φτώχεια και την οικο­νο­μική εξάρτηση, ώστε να μετατρέψουν την εκπαίδευση σε "επένδυση" οικονομικού χαρακτήρα. Κάνουν δηλαδή τον εκπαιδευόμενο να αισθάνεται σαν τους εργάτες, που οικειοθελώς δεν πληρώνονται για πολλούς μήνες, για να "μαζευτούν" στο τέλος πολλοί μισθοί προς είσπραξη. Κάπως έτσι αισθάνονται οι εκπαι­δευό­μενοι και γι' αυτόν τον λόγο, όταν τελειώσουν την εκπαίδευσή τους, δεν θέλουν ούτε καν να σκέπτονται το ενδεχόμενο ότι θ' αντιμετωπιστούν στο χώρο της παραγωγής ως κοινοί εργάτες. Ανέχονται κατά τη διάρκεια των σπουδών την οικονομική εξάρτηση από την οικογένεια, ανέχονται να κάνουν τις χειρότερες δουλειές, ελπίζοντας σε "αποκατάστασή" τους. Το σύστημα τους βάζει σε περιπέτειες και θεωρούν ότι το σύστημα στη συνέχεια είναι υποχρεωμένο να τους αποζημιώσει.

Όλα αυτά πρέπει ν' αλλάξουν. Τα συστήματα παιδείας κι εκπαίδευσης πρέπει να διαχωρίσουν τον ρόλο τους. Τα συστήματα παιδείας να είναι όμοια για όλους και να "παρά­γουν" ανθρώπους. Ανθρώπους, που στη συνέχεια θα πάρουν τον ρόλο τους στην παραγωγή. Τα συστήματα εκπαίδευσης θα πρέπει να συνδέονται άμεσα με τον μηχανισμό παραγωγής και ν' "απορροφούν" μόνον ό,τι τους χρειάζεται και τίποτε παραπάνω. Οι άνθρωποι οι οποίοι θα εκπαιδεύονται θα πρέπει να πληρώνονται ως εργάτες στο διάστημα της εκπαίδευσής τους. Δεν πρέπει έπ' ουδενί ν' αντιλαμβάνονται την εκπαίδευση ως επένδυση, που θ' αποδώσει μακρο­πρόθεσμα. Οι μηχανικοί, οι γιατροί κλπ., θα πρέπει να εκπαιδεύονται με έξοδα της κοινωνίας και όχι με έξοδα των οικογενειών τους ή δικά τους. Μόνον με τον τρόπο αυτόν μπορεί να εξαλειφθεί η "αναπηρία" που γεννά την αστική τάξη με τα σημερινά της χαρακτηριστικά.

Σήμερα είναι η μοναδική φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας που ο άνθρωπος μπορεί και έχει τα μέσα να κάνει ό,τι τον συμφέρει. Είναι η πρώτη φορά που ο πλανήτης μοιάζει πραγματικά με ένα "χωριό". Ένα "χωριό" μορφωμένων ανθρώπων, που έχουν πρόσβαση στην πληροφόρηση και μπορούν να κατανοήσουν τα προβλήματά τους στον ίδιο βαθμό. Γι' αυτόν τον λόγο είπαμε στην αρχή του κειμένου ότι η Ενωμένη Ευρώπη είναι το "κλειδί" για την πανανθρώπινη λύση. Αν η πιο μορφωμένη "γωνιά" του πλανήτη λύσει τα προβλήματά της, θα επωφεληθούν οι πάντες από την επιτυχία της. Οι Ευρωπαίοι σήμερα μπορούν όχι απλά να νικήσουν τον ιμπεριαλισμό, που θίγει τα συμφέροντά τους, αλλά να λύσουν άπαξ τα προβλή­ματα της ανθρωπότητας.

Η λύση είναι προσιτή στους Ευρωπαίους, γιατί το επιτρέπουν τα χαρακτηριστικά της ίδιας της Ευρώπης. Της Ευρώπης του μεγάλου κεφαλαίου, των μεγάλων υποδομών, της μόρφωσης και της κουλτούρας. Τι προτείνουμε; Μια νέα ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Μια επανά­στα­ση, που μπορεί να γίνει σε χρόνο μηδέν και με συνοπτικές διαδικασίες. Προτείνουμε την άμεση και πλήρη εκβιομηχάνιση της Ευρώπης. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Με απευθείας σύγκρουση με τους ιμπεριαλιστές που την αποβιομηχάνισαν και άρα με τις ΗΠΑ.

Εδώ πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης, γιατί αυτά τα οποία θα πούμε είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Η Ευρώπη στη σύγκρουσή της με τις ΗΠΑ έχει δύο επιλογές. Έχει τη δύναμη να τις νικήσει, αλλά έχει ταυτόχρονα και το ηθικό άλλοθι να δικαιολογήσει τη σύγκρουση καί για τις δύο επιλογές. Το πρόβλημα στην περίπτωση αυτήν είναι το εξής: Οι διαφορετικές επιλογές οδηγούν σε διαφορετικά αποτελέσματα. Αποτελέσματα, που στη μία περίπτωση ευνοούν απο­κλει­στικά τους ευρωπαϊκούς λαούς και στην άλλη το σύνολο της ανθρωπότητας.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς εννο­ούμε. Η πρώτη επιλογή που έχει —και είναι η πιο εύκολη— είναι να "κλείσει" την αγορά της. Να την κλείσει με τον πιο απόλυτο τρόπο απέναντι στα προϊόντα που παράγονται εκτός της επικράτειάς της. Έχει το κεφάλαιο τεχνογνωσίας που θα της επιτρέψει ν' αναπτύξει προϊόντα τα οποία μπορεί να είναι στοιχειωδώς κατώτερα ποιοτικά από τα προϊόντα των αμερικανικών πολυ­εθνικών, αλλά όχι τόσο κατώτερα ώστε να δημιουργηθούν προβλήματα στέρησης αναγκαίων αγαθών. Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι εύκολα. Η Ευρώπη έχει τον πλούτο να χρηματο­δοτήσει την "ενεργοποίηση" του υπάρχοντος αλλά ανενεργού βιομηχανικού της κεφαλαίου.

Ακόμα κι αυτήν την επιλογή σύγκρουσης να κάνει εις βάρος των ΗΠΑ, έχει το ηθικό άλλοθι για να δικαιολογήσει την ενέργειά της. Οι Αμερικανοί ήταν αυτοί οι οποίοι πρόσφατα πρόσθε­σαν δασμούς στον ευρωπαϊκό χάλυβα. Όταν οι Αμερικανοί, για να προστατεύσουν τα εθνικά τους συμφέροντα, καταφεύγουν σ' αυτήν την προστατευτική λύση, γιατί θα ήταν παράλογοι οι Ευρωπαίοι αν επιχειρούσαν να κάνουν το ίδιο; Όταν οι Αμερικανοί επιβάλουν στην Ευρώπη τα δεκάδες χιλιάδες ασυναγώνιστα προϊόντα τους και τη μία φορά που αισθάνονται μη ανταγω­νιστικοί φέρονται σαν κοινοί αλήτες, γιατί θα έπρεπε οι Ευρωπαίοι να κάνουν τους κουτούς; Όταν οι Αμερικανοί πρεσβεύουν παγκοσμίως την ελεύθερη αγορά —επειδή τους συμφέρει— και την ίδια ώρα —όταν δεν τους συμφέρει— ακολουθούν εθνική προστατευτική πολιτική, ευνόητα είναι μερικά πράγματα.

Όμως, το πρόβλημα με την επιλογή αυτήν είναι άλλο. Πρόβλημα η πανίσχυρη Ευρώπη δεν θα έχει με τις ΗΠΑ. Τι θα κάνουν οι ΗΠΑ σε μια τέτοια περίπτωση; Θα της κάνουν πόλεμο; Αυτό είναι αδύνατον. Θα της επιβάλουν εμπάργκο καυσίμων, για να δημιουργήσουν πρόβλημα στην παραγωγική "μηχανή" της; Ακόμα κι αυτό σήμερα είναι αδύνατον. Η Ενωμένη Ευρώπη είναι τεράστια και δεν μοιάζει με τη μικρή κι εξαρτώμενη ενεργειακά Γερμανία του Χίτλερ. Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι Ευρώπη είναι και η λιμοκτονούσα σήμερα Ρωσία. Η Ρωσία, που της περισσεύουν τα πετρέλαια. Το ίδιο ισχυρή είναι και η Ευρώπη στο πεδίο της Μέσης Ανατο­λής. Πρόβλημα, δηλαδή, εξαιτίας αυτής της επιλογής, δεν θα υπάρχει. Άλλωστε πρέπει να έχουμε υπ' όψιν μας ότι η ανθρωπότητα εκτός της πυρηνικής ενέργειας ήδη έχει αρχίσει να μπαίνει στην εποχή του υδρογόνου. Ο "απογαλακτισμός" της από το πετρέλαιο είναι θέμα χρόνου να συμβεί.

Αντιλαμβανόμαστε ότι το πραγματικό πρόβλημα αυτής της επιλογής δεν έχει σχέση με την ενέργεια. Το πραγματικό πρόβλημα εδώ είναι το εξής: Η Ευρώπη με την επιλογή αυτήν θ' "απομονωθεί" και θ' ανακτήσει τις δυνάμεις της. Αν όμως δεν αλλάξει παγκοσμίως η λειτουργία του συστήματος εξουσίας, η ανθρωπότητα δεν θα κερδίσει τίποτε. Η Ευρώπη θ' αναπτυχθεί και στη συνέχεια θα συγκρουστεί με τις ΗΠΑ για την παγκόσμια επικράτηση. Αυτό θα τη φέρει και πάλι υπό την ομηρία των εκπαιδευμένων αστών. Θα τους έχει ανάγκη καί για την ανάπτυξη του κεφαλαίου της αλλά καί για τον ιμπεριαλισμό της. Κέρδος δηλαδή για την ανθρωπότητα δεν θα υπάρχει. Θ' απαλλαγεί η Ευρώπη από τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, αλλά στο άμεσο μέλλον θα προστεθεί στην ανθρώπινη "καμπούρα" και ο δικός της ιμπεριαλισμός, που θ' ανταγωνίζεται επί ίσοις όροις τον αμερικανικό.

Η καλύτερη επιλογή για την ανθρωπότητα είναι άλλη. Η καλύτερη επιλογή είναι να μπο­ρέσει η Ευρώπη να εξανεμίσει το άυλο κεφάλαιο των ΗΠΑ. Να μην αποκλείσει απλά τα αμερι­κα­νικά προϊόντα από την αγορά της με στόχο να δημιουργήσει κάποια νέα ανταγωνιστικά. Η καλύτερη επιλογή είναι ν' αρπάξει την τεχνογνωσία των ΗΠΑ και να παράγει με τα δικά της εργοστάσια τα προϊόντα που αυτήν τη στιγμή είναι αμερικανικά. Να μην δημιουργήσει "Antinike" ή "Antiwindows", αλλά ν' αρπάξει και να χρησιμοποιεί την αυθεντική τεχνολογία Nike και Windows. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα ν' απομονωθούν τα θηρία μεταξύ τους, αλλά ταυτόχρονα να μην υπάρχει δυνατότητα να συγκρουστούν ιμπεριαλιστικά μεταξύ τους.

Μοιραζόμενες οι δύο μεγάλες δυνάμεις του κεφαλαίου την ίδια τεχνογνωσία, δεν μπορούν να μπουν σε ανταγωνιστική δυναμική. Δεν μπορούν ν' ανταγωνίζονται μεταξύ τους αυτοί που θ' αντιγράφουν ο ένας την πρόοδο του άλλου και δεν θα δημιουργούν νέα ιδιοκτησία. Ταυτό­χρονα όμως μ' αυτό θα συμβεί και ένα άλλο φαινόμενο. Εξανεμίζοντας η Ευρώπη την αξία του υπάρχοντος άυλου κεφαλαίου των ΗΠΑ, θα εξανεμίσει και το άυλο κεφάλαιο της παγκόσμιας αστικής τάξης. Από τη στιγμή που δεν θα αγωνιά κανένας για την ανάπτυξη ανταγωνιστικού κεφαλαίου, αναγκαστικά μειώνεται και η αξία αυτών που μπορούν να το αναπτύξουν και βέβαια να το διαχειριστούν και είναι οι αστοί.

Εδώ μπορεί πραγματικά να καταλάβει ο αναγνώστης τι εννοούσαμε όταν λέγαμε ότι συμφέ­ρει τους εργαζομένους στο σύνολό τους να γίνει ο εργατικός μισθός το "ταβάνι" των μισθών των εργαζομένων. Ενώ φαινομενικά θίγονται τα συμφέροντα των αστών με τις προτεινόμενες μειώσεις των μισθών τους, στην πραγματικότητα έχουν τεράστιο όφελος από αυτήν την αλλαγή. Γιατί; Ας σκεφτεί ο αναγνώστης το εξής απλό παράδειγμα. Σήμερα ένας γιατρός μπορεί να εισπράττει δέκα φορές τον εργατικό μισθό και να αισθάνεται ευνοημένος. Το θέμα όμως δεν είναι το τι αισθάνεσαι, αλλά το τι μπορείς να κάνεις μ' αυτά που εισπράττεις. Δεν έχει σημασία η σύγκριση με άλλους φτωχότερους, αλλά τα απόλυτα μεγέθη.

Τι μπορεί να κάνει ένας εργαζόμενος γιατρός με τα χρήματα που εισπράττει σήμερα; Μπορεί για παράδειγμα ν' αγοράσει ένα αυτοκίνητο-όνειρο, όπως είναι η Ferrari; Δύο ζωές να δουλεύει, δεν φτάνουν τα χρήματα που θα εισπράξει για να την αγοράσει. Μπορεί να χτίσει ένα σπίτι τέλειο; Άλλες δύο ζωές δεν φτάνουν. Σ' αυτό το διάστημα όμως που θα μαζεύει χρήματα, θα πρέπει ταυτόχρονα και να ζει. Να τρώει, να διασκεδάζει, να ντύνεται και να ταξιδεύει, αν αυτό τον ευχαριστεί. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι τίποτε σημαντικό και ονειρώδες δεν θα καταφέρει σε απόλυτες τιμές. Αν επιχειρήσει ν' αποκτήσει τα ονειρικά αντικείμενα, δεν θα ζει καλά. Αν ζει καλά, θα πρέπει να το πάρει απόφαση ότι δεν θα τα αποκτήσει ποτέ. Γιατί; Γιατί έτσι είναι φτιαγμένο το σημερινό σύστημα των αστών. Υπάρχει υπεραξία στα αντικείμενα και αυτή είναι πολύ ακριβή για να πληρωθεί από έναν απλό εργαζόμενο, όσο ευνοημένος κι αν είναι αυτός σε σύγκριση με τους υπολοίπους.

Αν όμως ο εργατικός μισθός γίνει το μισθολογικό "ταβάνι" για όλους τους εργαζόμενους και ταυτόχρονα πάψουν να υφίστανται τα πνευματικά δικαιώματα, που αποτελούν την κεφαλαιο­ποίηση της γνώσης των αστών, όλα αυτά αλλάζουν. Η Ferrari μαζί με το κέρδος του κεφαλαιο­κράτη που την παράγει δεν θα υπερβαίνει σε τιμή δύο με τρεις μισθούς του κάθε εργαζόμενου. Γιατί; Γιατί το κέρδος του κεφαλαιοκράτη σπάνια είναι πολλαπλάσιο του επενδυμένου κεφαλαίου. Το Ferrari δεν έχει πραγματικό κόστος παραπάνω από μερικά εργατικά μεροκάματα και μερικά χρήματα για τις φτηνές πρώτες ύλες που απαιτεί η κατασκευή του. Πέντε ξυλόσομπες έχουν περισσότερη και ακριβότερη πρώτη ύλη για να κατασκευαστούν απ' ό,τι μια Ferrari.

Σήμερα η Ferrari είναι απρόσιτη ως αντικείμενο, γιατί αυτό έχει επιλέξει το αστικό σύστημα να συμβαίνει. Οι φόροι και τα πνευματικά δικαιώματα το κάνουν προσιτό στους λίγους και όνειρο για τους πολλούς. Από τους φόρους του περιμένουν να ζήσουν οι μεγαλοαστοί. Συνδέοντας την έννοια της καλής ποιότητας ενός προϊόντος με τον φόρο, μπορούν και λεηλα­τούν την κοινωνία. Από τους φόρους προκύπτουν οι μισθοί των εκατομμυρίων των "μανδα­ρίνων" της εξουσίας. Βάζουν φόρους τρομερούς, για να μπορούν ν' "αρμέγουν" τους πλούσιους κεφαλαιοκράτες. Εκμεταλλεύονται τη φιλαρέσκεια, το γούστο και τα κόμπλεξ των εχόντων, για να μπορούν ν' αρπάζουν χωρίς αντιδράσεις αυτά που στη συνέχεια θα τα μοιραστούν σαν ταξική λεία και είναι οι κρατικοί φόροι.

Με ανάλογο τρόπο εκμεταλλεύονται σαν ταξικό τους κεφάλαιο και την τεχνογνωσία. Πίσω από κάθε ανταλλακτικό όλων αυτών των διάσημων και επιθυμητών προϊόντων κρύβεται και ένας αστός, που πλουτίζει, χωρίς να δουλεύει. Πίσω από το σχέδιο ακόμα και του σήματός ενός προϊόντος κρύβεται ένας αστός, που ξαπλώνει κάπου στο Μαϊάμι ή τη Ριβιέρα, χωρίς να δουλεύει. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με όλα τα υλικά αγαθά. Τα σπίτια, τα ρούχα κλπ., είναι πανάκριβα, γιατί μέσα τους κρύβονται στρατιές ανθρώπων που θέλουν να γίνουν μόνιμα πλούσιοι με μια στιγμή έμπνευσης.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι αν όλα αυτά αλλάξουν, θα γίνουν τα πάντα προσιτά σε όλους τους εργαζομένους. Θα μπορούν να έχουν ό,τι θέλουν την ώρα που το θέλουν και ταυτόχρονα να ζουν χωρίς στερήσεις. Αν από κόμπλεξ αυτήν τη δικαιοσύνη δεν την επιθυμούν κάποιοι αστοί, αυτό είναι πρόβλημά τους και όχι δικό μας. Εμάς μας ενδιαφέρει να μπορούν οι εργαζόμενοι ν' απολαμβάνουν τα πάντα. Να μπορούν και οι αστοί να τα απολαμβάνουν και αυτό γίνεται μόνον με αυτόν τον τρόπο. Μόνον με το εργατικό μισθολογικό "ταβάνι".

Αντιλαμβανόμαστε ότι, αν νικηθούν ταυτόχρονα τόσο οι κυρίαρχοι ιμπεριαλιστές όσο και η κοινωνική τάξη που ασκεί κι επωφελείται από τον ιμπεριαλισμό αυτόν, τα πάντα θ' αλλάξουν για όλον τον κόσμο και όχι μόνον για την πανίσχυρη Ευρώπη. Γιατί; Γιατί η "απομόνωση" της Ευρώπης θα αποτελέσει παράδειγμα για την απομόνωση και άλλων "γωνιών" του πλανήτη. Θα "απομονωθεί" με τον ίδιο τρόπο η Αφρική, η Λατινική Αμερική, η Ασία κλπ.. Κανένας δεν θα είναι κοροΐδο για να μην αντιγράψει την ευρωπαϊκή πρακτική και ν' ανέχεται την αμερικανική εκμετάλλευση.

Το πλεονέκτημα της Ευρώπης —και σ' αυτήν την πρακτική— είναι ότι έχει το ηθικό δικαίωμα να το κάνει αυτό. Όσο και να ψάξει κάποιος για το πώς εξασφάλισαν οι Αμερικανοί τη σημερινή τους απόλυτη ανταγωνιστικότητα, θα καταλήξει σε ένα και μοναδικό συμπέρασμα. Την έκλεψαν και την έκλεψαν από την Ευρώπη. Ό,τι τους έδωσε την μεταπολε­μική υπεροχή ήταν ευρωπαϊκό. Η πυρηνική τεχνολογία, η τεχνολογία τζετ, η τεχνολογία που οδήγησε στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, η ιατρική και φαρμακευτική τεχνολογία, η βιο­τεχνο­­λογία κλπ., ήταν όλες τους ευρωπαϊκά δημιουργήματα. Αυτή η τεχνολογία ήταν που τους επέτρεψε ν' αναπτυχθούν οικονομικά και στη συνέχεια να την "αφαιμάξουν" από τους "εγκεφά­λους" της και να μεγαλώσουν ακόμα περισσότερο την μεταξύ τους απόσταση.

Όσο και να ψάξει κάποιος στα αμερικανικά επιστημονικά εργαστήρια, Αμερικανούς δεν θα βρει. Θα βρει Ευρωπαίους και ανθρώπους από τα πιο απίθανα σημεία της Γης, αλλά Αμερι­κανούς δεν θα βρει. Ακόμα και η μυστική συνταγή του KFC το πιο πιθανό είναι ν' ανήκει σε κάποιον φουκαρά Ευρωπαίο μετανάστη. Σε κάποιον που πήρε ένα "ψίχουλο" από το μεγάλο "φορτίο" της Ευρώπης, για να επιβιώσει στη νέα του πατρίδα. Τους Αμερικανούς θα τους βρει κάποιος να διακρίνονται μόνον στις ψευδοεπιστήμες. Στους εισπρακτικούς μηχανισμούς της παραγωγής. Δικηγόρους και λογιστές "παράγουν" οι ΗΠΑ. Δικηγόρους, που δημιούργησαν ένα σύστημα που τα "ψίχουλα" τα μετατρέπει σε "φέουδα".

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι μόνον η Ευρώπη μπορεί να εμφανίσει τους Αμερικανούς όπως πραγματικά είναι. Ως κλέφτες. Ο κλέφτης όμως είναι γελοίος, όταν καταγγέλλει για κλοπή αυτόν που απλά διεκδικεί αυτό το οποίο του κλάπηκε. Αυτό είναι το συντριπτικό πλεονέκτημα της Ευρώπης και βέβαια των λαών της.

Δυστυχώς για τις ΗΠΑ η ανθρωπότητα βαδίζει ολοταχώς προς το τέλος της ιστορίας και σύντομα θα γίνει απολογισμός των πεπραγμένων. Δεν υπάρχει πιο σκληρός κι ανάλγητος κριτής από την ιστορία. Η ιστορία έχει το εξής χαρακτηριστικό, που κάνει άλλους να την μισούν και άλλους να την λατρεύουν. Δίνει τα πάντα σ' αυτούς που δικαιώνει και αφαιρεί τα πάντα από αυτούς που καταδικάζει. Ενδιάμεσο δεν υπάρχει. Έχει καταδικάσει στη λήθη ανθρώπους και λαούς, που ήταν πανίσχυροι στην εποχή τους και έχει δώσει αιώνια δόξα σε ανθρώπους και λαούς τους οποίους αδίκησαν οι εποχές τους. Μ' αυτό το "τέρας" θα έρθουν σύντομα αντιμέ­τωποι οι Αμερικανοί. Με το "τέρας" που δίνει τα πάντα σ' αυτούς που υπηρέτησαν την ανθρωπότητα και παίρνει τα πάντα από αυτούς που μόνον άρπαζαν από αυτήν.

Δυστυχώς για τις ΗΠΑ το αποτέλεσμα της κρίσης είναι προδιαγεγραμμένο. Αυτοί οι οποίοι μόνον πήραν από την ανθρωπότητα και ποτέ δεν έδωσαν τίποτε, σύντομα θα καταδικαστούν. Σύντομα θα πέσουν στη δυσμένεια της ιστορίας και στη λήθη. Θ' αποτελούν για την ανθρωπό­τητα ένα ιμπεριαλιστικό διάλειμμα, όμοιο με το διάλειμμα του Αττίλα, του Ταμερλάνου κλπ.. Αυτών δηλαδή που άρπαξαν ό,τι μπόρεσαν από την ανθρωπότητα και δεν της έδωσαν τίποτε. Αυτών που "έλαμψαν" σαν φωτοβολίδες και μετά χάθηκαν στην ανυπαρξία.

Ήδη από ένστικτο ο αμερικανικός λαός έχει αρχίσει να παρουσιάζει τα ψυχοπαθολογικά συμπτώματα των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο της γενικής απόρριψης. Έχουν αρχίσει να μισούν μαζικά τον κόσμο, γιατί η ιστορία ανήκει στον κόσμο. Έχουν αρχίσει να συσπειρώνονται γύρω από την εξουσία τους, που δείχνει ικανή ν' απειλεί τον κόσμο αυτόν. Ακόμα και ο πρόσφατος εθνικισμός τους είναι σύμπτωμα αυτής της ενστικτώδους φοβίας της αδυναμίας επιβίωσης του "είδους". Λειτουργούν υπό συνθήκες ομαδικής παράκρουσης μπροστά στο βέβαιο "τέλος" τους. Όταν όλοι βλέπουν "άσπρο", αποτελεί εθνικό τους καθήκον και καθήκον του αμερικανικού "είδους" να βλέπει "μαύρο".

Αυτό εξηγεί την ευκολία με την οποία η αμερικανική προπαγάνδα περνάει την άποψή της στον αμερικανικό λαό. Η προπαγάνδα που τους "έπεισε" ότι είναι δίκαιος ο πόλεμός τους κατά της τρομοκρατίας. Ότι είναι δίκαιοι οι βομβαρδισμοί σε υποτίθεται ελεύθερα κράτη. Ότι αξίζει να σκοτωθούν ακόμα και μικρά παιδιά, για να μπορέσει η Αμερική να "σώσει" τον κόσμο. Κάνει λάθος όποιος νομίζει ότι η αποτελεσματικότητα της αμερικανικής προπαγάνδας μέσα στην αμερικανική κοινωνία οφείλεται στην ικανότητα των προπαγανδιστών. Η αποτελεσματικότητά της οφείλεται στο γεγονός ότι θέλει ο αμερικανικός λαός ν' ακούει μόνο αυτά που τον βολεύουν. Θέλει ν' ακούει μόνον αυτούς που του λένε αυτά τα οποία θέλει ν' ακούσει.

Τι σημαίνουν αυτά που λέμε; Το εξής απλό. Σύντομα θ' αποδειχθεί αυτό το οποίο γνωρί­ζουν σήμερα οι λίγοι και αύριο οι πολλοί. Ο αμερικανικός λαός δεν είναι ένα πραγματικό έθνος που μεγαλούργησε και περιμένει την κρίση της ιστορίας. Δεν είναι ο δυνατός, που περιμένει την κρίση η οποία θα τον δικαιώσει. Δεν είναι ο ήρωας που περιμένει να παρασημοφορηθεί. Δεν είναι αυτός που "εργάστηκε" ευσυνείδητα και περιμένει τον δίκαιο "μισθό" του. Ο αμερικανικός λαός δεν την θέλει την κρίση. Δεν την θέλει, γιατί φοβάται τις αποκαλύψεις γύρω από την όλη δραστηριότητά του. Γι' αυτόν τον λόγο δεν θέλει ν' ακούσει τίποτε διαφορετικό από αυτό που πιστεύει ο ίδιος για τον εαυτό του.

Αρκείται στη δική του άποψη περί της ταυτότητάς του και βέβαια περί των ικανοτήτων του. Αρέσκεται στο να εθελοτυφλεί. Αρέσκεται στο να αφήνεται στις κολακείες. Γιατί; Γιατί φοβάται ν' αντικρίσει την αλήθεια. Ποια είναι η αλήθεια; Ότι μάλλον "κοιμήθηκε" ο Θεός και οι Αμερικανοί έγιναν πλανητάρχες. Ότι πιο πολλές πιθανότητες έχει κάποιος να κερδίσει το Λόττο, παρά να ξεχωρίσει ο αμερικανικός λαός ανάμεσα στους λαούς. Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτό πιστεύουν και οι ίδιοι οι Αμερικανοί ενδόμυχα. Αυτό πιστεύουν κάθε φορά που ξυπνάνε κι αντικρίζουν τον γείτονά τους να αγωνιά μόνον για την "κονόμα" του εθνικού τους "ονείρου". Αυτό πιστεύουν κάθε φορά που προσπερ­νάνε με τα αυτοκίνητά τους τα απομονωμένα γκέτο των συμπατριωτών τους που δεν μπορούν να συμμετάσχουν στο ίδιο "όνειρο".

Αμερικανικό έθνος δεν υπήρξε ποτέ και ως εκ τούτου δεν υπάρχει και σήμερα. Αυτό το οποίο σήμερα παριστάνει το αμερικανικό έθνος αποτελεί ένα "κράμα", που βασίστηκε σε ένα συνον­θύλευμα αστοιχείωτων ανθρώπων, οι οποίοι μαζεύτηκαν απ' όλον τον κόσμο σε μια άκρη του πλανήτη προκειμένου να επιβιώσουν. Να επιβιώσουν πιο εύκολα απ' όσο επιβίωναν στις πατρίδες τους. Ο Αμερικανικός λαός στην πραγματικότητα είναι ένας όχλος απελπισμένων ανθρώπων, που πέρασαν έναν ωκεανό για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Με ένα δύσκολο ταξίδι λίγων ημερών αναζήτησαν και πέτυχαν αυτό το οποίο για να επιτευχθεί στις πατρίδες τους απαιτούσε αγώνα ζωής. Αυτός λοιπόν ο όχλος των απελπισμένων —ο οποίος χωρίς κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό και χωρίς κανέναν ιδιαίτερο εθνικό προσανατολισμό κατέκτησε τους πιο υψηλούς στόχους που μπορεί να θέσει ένας λαός— γνωρίζει ότι δεν θα έχει καλά "ξεμπερδέματα" με την ιστορία.

Οι Αμερικανοί αυτό ακριβώς φοβούνται. Γιατί; Γιατί τους ανθρώπους που αδυνατούσαν να επιβιώσουν στις πατρίδες τους και τις εγκατέλειψαν προκειμένου να το πετύχουν, τους ακολου­θεί μόνιμα μια ψυχολογία χειρότερη κι από αυτήν του ηττημένου. Τους ακολουθεί μόνιμα η ψυχολογία αυτού που όχι απλά δεν μπόρεσε να νικήσει, αλλά αυτού που εγκατέλειψε τη μάχη. Η ψυχολογία του δειλού, του ανίκανου ή του κουτού. Ο ηττημένος, που μπορεί να είναι και εξαιρετικά έξυπνος και γενναίος, μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς και χωρίς ψυχολογικά προβλή­ματα. Αυτός που εγκατέλειψε τη μάχη όχι. Πάντα θα σκέπτεται αρνητικά. Πάντα θα σκέφτεται για το τι θα γινόταν αν δεν εγκατέλειπε, πράγμα που δεν θα το μάθει ποτέ. Πάντα θα ιδρώνει και μόνον με τη σκέψη των επιλογών του. Θ' αναρωτιέται ποιος τον είδε να εγκαταλείπει και τι είπε. Ποιος τον σχολίασε και σε ποιον. Αυτό θα τον κατατρέχει μια ζωή.

Κάπως έτσι είναι η ψυχολογία των Αμερικανών. Η ψυχολογία αυτών που εγκατέλειψαν τις πατρίδες τους για τα "εύκολα". Για την χωρίς κόστος δυνατότητα να κάνουν αυτά που θέλουν και τα οποία στην ιδιαίτερη πατρίδα τους δεν μπορούσαν να τα πετύχουν. Για την πρόοδο εις βάρος των αδυνάτων της Νέας Γης και όχι για την πρόοδο μεταξύ των ομοίων στην πατρίδα. Για την "τζάμπα" γη της επαγγελίας και όχι για την με κόπο μετατροπή της πατρίδας σε γη της επαγγελίας.

Όταν στη συνέχεια αυτοί οι κατά κόρον αδύναμοι και δειλοί "προόδευσαν" στη Νέα Γη εις βάρος κάποιων άλλων, θέλησαν να μετατρέψουν αυτήν τους τη νίκη σε "πυρήνα" της ύπαρξής τους. Έναν πυρήνα όμως ασθενή. Γιατί; Γιατί ήταν νίκη εναντίον αδυνάτων και όχι εναντίον ομοίων. Δεν νίκησαν σε έναν "καθαρό" αγώνα τα τέρατα των πατρίδων τους, αλλά νίκησαν σε έναν "στημένο" αγώνα τους αδύναμους Ινδιάνους και τους μαύρους πρώην σκλάβους. Γιατί "στημένο"; Γιατί ήταν χριστιανοί κι αντιπροσώπευαν τον χριστιανικό ιμπεριαλισμό εις βάρος των ξένων. Βοηθήθηκαν από την ισχυρότερη αυτοκρατορία του κόσμου. Βοηθήθηκαν από την τεχνολογία της, τη στιγμή που οι αντίπαλοί τους ήταν "γυμνοί".

Με όπλα κυνηγούσαν Ινδιάνους, οι οποίοι διέθεταν τόξα. Με όπλα παρίστανε τον γενναίο ο καραγκιόζης ο Καστέρ, ενώ στην πραγματικότητα έκανε σκοποβολή. Τα όπλα όμως δεν ήταν δική τους επινόηση, αλλά επινόηση της χριστιανικής αυτοκρατορίας. Όποια νίκη και να κατακτήσει ένας τέτοιος άνθρωπος, δεν παύει να σκέπτεται τα της πατρίδας. Ο Αγγλοσάξονας των ΗΠΑ παραμένει ο άνθρωπος που αδυνατούσε να επιβιώσει στην αγγλικανική Βρετανία και "δραπέτευσε" στις ΗΠΑ, προκειμένου να ζήσει εκ του ασφαλούς σαν διαμαρτυρόμενος. Ο Ιρλανδός των ΗΠΑ παραμένει ο άνθρωπος που αδυνατούσε να επιβιώσει στην αγγλο­κρατούμενη Ιρλανδία και "δραπέτευσε" στις ΗΠΑ, προκειμένου να ζήσει εκ του ασφαλούς ως ελεύθερος. Ο Κουβανός των ΗΠΑ παραμένει ο άνθρωπος που αδυνατούσε να επιβιώσει στην κομμουνιστική Κούβα και "δραπέτευσε" στις ΗΠΑ, προκειμένου να ζήσει εκ του ασφαλούς ως καπιταλιστής.

Σε ανάλογη φάση βρίσκονται όλες οι εθνικές μειονότητες των ΗΠΑ. Όλοι εγκατέλειψαν τις εστίες τους, για να μπορέσουν ν' απολαύσουν χωρίς κόστος τις επιλογές τους. Όλοι "δραπέ­τευσαν" από έναν χώρο όπου δεν θα κατάφερναν χωρίς μάχη και χωρίς νίκη να κάνουν αυτό το οποίο ήθελαν. Άλλος "δραπέτευσε" από τον αγγλικανισμό, άλλος από τον καθολικισμό, άλλος από τον φασισμό, άλλος από τον κομμουνισμό, άλλος από τη φτώχεια, άλλος από την οικογένειά του κλπ.. Κανένας όμως δεν έμεινε εκεί όπου υπέφερε, για να νικήσει τον εφιάλτη του. Κανένας δεν έμεινε να νικήσει αυτούς που του επέβαλαν αυτόν τον εφιάλτη.

Αυτό είναι κάτι που τους κατατρέχει. Από τους πιο ισχυρούς ιδρυτές των ΗΠΑ έως τους πιο πρόσφατους μετανάστες όλοι τους έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. Οι ιδρυτές των ΗΠΑ ήταν αυτοί οι οποίοι έφυγαν με τις "κλωτσιές" από τη Βρετανία, χωρίς να δώσουν μάχη για τα θρησκευτικά πιστεύω τους. Φιλοξενήθηκαν στην Ολλανδία και με "υπερηφάνεια" δέχθηκαν τη "τζάμπα" γη της επαγγελίας από τους ίδιους ανθρώπους που τους έδιωξαν από την πατρίδα τους. Το ίδιο "χέρι" που τους χτύπησε αναγκάστηκαν να το "φιλήσουν", για να επιβιώσουν και να ζήσουν όπως ήθελαν. Οι ίδιοι άνθρωποι που τους έδιωξαν από την πατρίδα τους ήταν οι ευεργέτες που τους "χάρισαν" μια νέα πατρίδα.

Το ίδιο χάρτινο είναι και το πολυδιαφημισμένο αμερικανικό "Κάμελοτ". Τι ήταν οι διάσημοι Κένεντι; Μια οικογένεια Ιρλανδών, που δεν μπορούσε να επιβιώσει στη αγγλοκρατούμενη Ιρλανδία. Μια οικογένεια Κένεντι ανάμεσα σε δεκάδες χιλιάδες άλλες οικογένειες Κένεντι. Μια οικογένεια φτωχών, μέθυσων, δειλών, θρησκόληπτων, πολύτεκνων και μοιχών. Αυτή η οικογένεια μετακινήθηκε στις ΗΠΑ για να επιβιώσει. Για ν' ακολουθήσει το "American dream". Το όνειρο της "μπριζόλας" των πεινασμένων. Αφού εμπορεύτηκε παράνομο αλκοόλ, πόρνες και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους, αυτή η οικογένεια "άλλαξε". Έγινε μια οικογένεια πλούσιων, μέθυσων, δειλών, θρησκόληπτων, πολύτεκνων και μοιχών. Αυτοί είναι οι Κένεντι και σημαιοφόροι των εισαγόμενων "πετυχημένων" των ΗΠΑ.  

Κάτι ανάλογο έγινε και με τους υπολοίπους. Όλοι έφυγαν προς τη τζάμπα γη της επαγγελίας με τις "ευλογίες" των ανθρώπων που στην πραγματικότητα τους έδιωχναν από την πατρίδα τους. Οι ίδιοι άνθρωποι που τους βασάνιζαν στις πατρίδες ήταν οι ίδιοι που τους έδιναν άδεια μετανάστευσης για να τους ξεφορτωθούν, "χαρίζοντάς" τους νέα πατρίδα. Είναι σαν να σε βιάζει κάποιος και μετά με τα χρήματα που θα σου δώσει να πας να φας σε ένα εστιατόριο. Αντέχεται αυτό; Όχι βέβαια.

Άρα είναι σημαντικό για τέτοιου είδους ανθρώπους το πώς τους βλέπουν οι άλλοι. Πώς τους βλέπει όλος ο κόσμος και προπαντώς πώς τους βλέπουν στην πατρίδα. Πώς τους βλέπουν αυτοί οι οποίοι με τον άλφα ή βήτα τρόπο τους έδιωξαν από τον φυσικό τους χώρο και βέβαια πώς τους βλέπουν οι όμοιοί τους, που είχαν το κουράγιο να μείνουν σ' αυτόν τον χώρο. Γι' αυτόν τον λόγο τους ενδιαφέρει το πώς τους βλέπουν οι άλλοι. Τους ενδιαφέρει αυτούς, που πηγαίνουν και τρώνε στα "εστιατόρια" σαν πετυχημένοι, αν γνωρίζει ο κόσμος από πού προέρχονται τα χρήματα της "επιτυχίας" τους. Τρέμουν στην ιδέα να γνωρίζουν οι άλλοι πώς τα έβγαλαν αυτά τα χρήματα και άρα τι είδους άνθρωποι είναι.

Γι' αυτόν τον λόγο στήνουν μια "βιτρίνα", που να τους παρουσιάζει στους πρώην συμπα­τριώτες τους όπως τους ευνοεί. Τα "παραμύθια" περί Αμερικής τα έχουν πλάσει μόνοι τους οι μετανάστες, μόνο και μόνο για να βάλουν τους εαυτούς μέσα σ' αυτά. Παλαιότερα παρίσταναν τους "πιονέρους" και τους τυχοδιώκτες. Τυχοδιώκτες βέβαια της πλάκας, που έπλεναν πιάτα σε μια κοινωνία που της περίσσευαν τα άπλυτα πιάτα. Επισκέπτονταν την πατρίδα σαν "πετυχη­μένοι", άσχετα αν αυτό οφειλόταν αποκλειστικά και μόνον στη λογιστική. Στη λογιστική, που έδινε διαφορετική αξία στα νομίσματα και μπορούσε να εμφανίσει έναν μεροκαματιάρη των ΗΠΑ για πλούσιο στη φτωχή πατρίδα. Αργότερα έκαναν και πάλι το ίδιο, παριστάνοντας τα "γενναία" μέλη του "γενναίου" λαού, που προστατεύει τον ελεύ­θερο κόσμο από τον κομμουνισμό.

Αυτή η εσωτερική τους ανάγκη να δικαιολογήσουν πράγματα είναι αυτή που καθορίζει τις επιλογές τους. Γι' αυτόν τον λόγο η ανταγωνιστικότητα αποτελεί ένα "θεμέλιο" της βασικής εθνικής τους φιλοσοφίας. Ανταγωνίζονται "επιτυχώς" σε ό,τι τους κατατρέχει ως άτομα και ως σύνολο. Ανταγωνίζονται αυτοί οι οποίοι δεν άντεχαν τον ανταγωνισμό και "δραπέτευσαν" από το ανταγωνιστικό περιβάλλον στο οποίο γεννήθηκαν. Θέλουν ν' αποδείξουν στον κόσμο ότι δεν είναι αυτό που και οι ίδιοι κατά βάθος νομίζουν ότι είναι. Για παράδειγμα έχουν σημαντικούς λόγους οι άνθρωποι με την ψυχολογία του δειλού, του ανίκανου ή του κουτού, ν' αγωνίζονται για τη δημόσια "διάκριση". Έχουν σημαντικούς λόγους όλοι αυτοί να συνθέτουν "αγέλες" ομοίων.

Έχουν συμφέρον τα μέλη αυτών των "αγελών" ν' αναγνωρίζουν χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα ο ένας τη γενναιότητα ή την ικανότητα του άλλου. Έχει κέρδος ο "πετυχημένος" Αμερικανός σουβλατζής από την Ελλάδα ν' αναγνωρίζει τον "πετυχημένο" Αμερικανό μπακάλη από τη Γερμανία ή τον "πετυχημένο" Αμερικανό καθαριστή από την Κίνα. Έχει κέρδος ο κάθε Νεοαμερικανός ν' αναγνωρίζει τη "γενναιότητα", την "εξυπνάδα" ή την "ικανότητα" του γείτονά του. Γιατί; Γιατί, αναγνωρίζοντας κάποιος αυτά τα χαρακτηριστικά στον γείτονά του, επιβεβαιώ­νει την αξία και βέβαια τη δυσκολία του "αμερικανικού ονείρου" και άρα ενισχύει και τη δική του θέση μέσα σ' αυτό. Το "αμερικανικό όνειρο" πρέπει να διατηρείται πάντα ισχυρό, γιατί τους προστατεύει. Γιατί; Γιατί σε άλλη περίπτωση θ' αποδειχθεί ότι αυτό είναι το χρυσό "χάπι" για τους αποτυχημένους. Γι' αυτούς που απέτυχαν να κατακτήσουν το βρετανικό, το ιρλανδικό, το ιταλικό ή το ελληνικό "όνειρο".

Αυτή η νοοτροπία του ψευδοανταγωνισμού σε ασήμαντα πράγματα εξηγεί πολλά φαινόμενα της Αμερικής. Για παράδειγμα, η άσκοπη εγκληματικότητα, η άσκοπη βιαιότητα κλπ., είναι φαι­νό­μενα που χαρακτηρίζουν δειλές κοινωνίες και δειλούς ανθρώπους. Τους δειλούς, που, όταν αντιλαμβάνονται ότι κάποιος είναι του "χεριού" τους, του επιτίθενται. Τους δειλούς, που, όταν μεθάνε, τους βλέπουν όλους του "χεριού" τους κι ανοίγουν φασαρίες. Όταν μαλώνεις με Αμερικανό σε μπαρ, είναι πιο εύκολο να φύγεις χωρίς δόντια, παρά ν' ακούσεις κάτι πραγματικά έξυπνο, που μπορεί να σε "πληγώσει". Πιο πολλοί Αμερικανοί πολίτες σκοτώνονται στα πεζοδρόμια από σφαίρες "γενναίων" μεθυσμένων, παρά Αμερικανοί στρατιώτες, που υπηρετούν τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό στα πέρατα του πλανήτη.

Ακόμα και οι ήρωες αυτών των ανθρώπων είναι ασκόπως βίαιοι. Οι ήρωες των γενναίων λαών είναι έξυπνοι και όχι βίαιοι. Κανένας Οδυσσέας δεν μεθοκοπούσε στα μπαρ, κάνοντας φασαρίες με αδύναμους θαμώνες, για να τον αναγνωρίζουν σαν μάγκα οι κοκκινόσβερκοι "χιλιμπίλιδες". Δεν είναι δηλαδή παράξενο που η κοινωνία αυτή δημιούργησε και λάτρεψε τους πάσης φύσεως ανεγκέφαλους Ράμπο και Εξολοθρευτές. Αυτούς, που πρώτα σηκώνουν το χέρι και μετά σκέπτονται. Αυτούς, που πιο εύκολα πυροβολούν παρά συζητούν. Αυτά είναι χαρακτηριστικά δειλών. Η αναίτια βιαιότητα είναι χαρακτηριστικό των δειλών.

Για παράδειγμα, η πιο εγκληματική οργάνωση των ΗΠΑ, που ήταν η ιταλική μαφία, δεν ήταν κάποια οργάνωση γενναίων Ιταλών. Οι γενναίοι Ιταλοί ήταν αυτοί οι οποίοι έμειναν στην Ιταλία και νίκησαν τους εφιάλτες της. Ο γενναίοι Ιταλοί ήταν αυτοί οι οποίοι κατέκτησαν το ιταλικό "όνειρο". Αυτοί οι οποίοι νίκησαν τους "μελανοχιτώνες" του φασισμού ως δημοκράτες. Αυτοί οι οποίοι νίκησαν την αθλιότητα των ισχυρών ως συνδικαλιστές. Αυτοί οι οποίοι νίκησαν την αγραμματοσιά και μορφώθηκαν. Αυτοί οι οποίοι νίκησαν τη φτώχεια κι οδήγησαν το κράτος τους στην ανάπτυξη. Αυτοί οι οποίοι νίκησαν τον σκοταδισμό του καθολικού δόγματος, για να ζήσουν σε ένα πιο πολιτισμένο περιβάλλον. Αυτοί οι γενναίοι με τους αγώνες τους παρέδωσαν στα παιδιά τους ένα κράτος πιο ισχυρό και μια κοινωνία πολύ καλύτερη από ό,τι τους παρέδωσαν οι πατέρες τους. Αυτοί με το αίμα τους έδωσαν σάρκα και οστά στο "όνειρό" τους και το παρέδωσαν στα παιδιά τους να το απολαύσουν.

Αντίθετα μ' αυτούς οι "γενναίοι" Ιταλοαμερικανοί μαφιόζοι δεν έκαναν τίποτε από αυτά. Δεν νίκησαν κανέναν, την ίδια ώρα που σκότωσαν άπειρους ομοίους τους. Ποτέ δεν έπαψαν να συνθέ­τουν μια αγέλη απελπισμένων κι αγράμματων οπλοφόρων. Παρέμεινε η αγράμματη φτωχολογιά του Νότου, που "δραπέτευε" στις ΗΠΑ, γιατί δεν μπορούσε ν' αντισταθεί στους εχθρούς της. Οι κακομοίρηδες πήγαν στις ΗΠΑ και για να μην δουλεύουν, σκότωναν άλλους κακομοίρηδες. Το ιταλικό κτήνος δεν το είδαν ποτέ στα "μάτια", αλλά τον φουκαρά τον Ιταλό μετανάστη τον ταλαιπωρούσαν και τον έκλεβαν.

Εκδήλωσαν μια αναίτια βία, η οποία δεν βελτίωσε καμία κοινωνία και κανένα κράτος με το "έργο" της. Δεν κληροδότησαν τίποτε πιο βελτιωμένο απ' αυτό που πήραν. Δεν πρόσφεραν ούτε καν στα ίδια τα παιδιά τους μια καλύτερη προοπτική. Η σικελιάνικη υποκοινωνία σε έναν καλύτερο κόσμο και σε μια καλύτερη κοινωνία εκπαίδευε τα παιδιά της να ζούνε σε συνθήκες σικελιάνικου Μεσαίωνα. Η μαφία τούς παρέ­δωσε χειρότερη κοινωνία όχι μόνον από αυτήν που κληρονόμησε η ίδια από τους προγόνους της, αλλά και από αυτήν που απλά υπήρχε δίπλα της και μπορούσαν ν' απολαύσουν, χωρίς να κάνουν τίποτε ηρωικό.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει τρομερή διαφορά μεταξύ γενναίου και βίαιου ανθρώπου. Αντιλαμβάνεται επίσης ότι υπάρχει η ανάλογη διαφορά, όταν αυτά τα χαρακτη­ριστικά αφορούν κοινωνίες. Η αμερικανική κοινωνία είναι απλά βίαιη. Είναι βίαιη όσο βίαιη είναι μια αγέλη αδέσποτων και φοβισμένων σκύλων, που, καταδιωκόμενη από τους φόβους της, δεν παύουν τα μέλη της να αλληλοκατασπαράζονται στην πορεία τους.

Όταν όμως αυτή η κοινωνία έπρεπε να δείξει μια στοιχειώδη γενναιότητα, τρομο­κρα­τήθηκε. Οι οπαδοί των Ράμπο τρομοκρατήθηκαν μετά το χτύπημα των "δίδυμων". Αυτοί οι οποίοι γελούσαν εκ του ασφαλούς με τους συνεχείς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία ή το Ιράκ, τρομοκρατήθηκαν τη μια φορά που βρέθηκαν στην ίδια θέση. Αυτοί οι οποίοι γελούσαν με τα "ραβασάκια" των συμπατριωτών τους πάνω στις βόμβες, βγήκαν στους δρόμους αλλό­φρονες και κλαίγοντας. Το σύνολο της πρόσφατης συμπεριφοράς τους έδειξε συλλογική δειλία. Δειλία κι ανασφά­λεια, που αποδεικνύεται σε πολλές εκφάνσεις της κοινωνίας τους.

Για παράδειγμα, η εμμονή των Αμερικανών στην οπλοφορία αποκαλύπτει δειλία και όχι γενναιότητα. Οι δειλοί οπλο­φορούν και όχι οι γενναίοι. Στο υποτίθεται πιο ισχυρό κράτος του κόσμου άπειροι πολίτες του από τη στιγμή της ίδρυσής του κι εντεύθεν δεν μπορούσαν να κοιμηθούν ήσυχα. Έπρεπε κάτω από το μαξιλάρι τους να έχουν το πιστόλι τους, για να αισθάνονται ασφαλείς. Κάποτε κάποιοι δεν κοιμόταν ήσυχοι, γιατί νόμιζαν ότι οι Ινδιάνοι θα τους πάρουν πίσω τη γη που τους άρπαξαν. Μετά δεν κοιμόταν ήσυχοι, γιατί νόμιζαν ότι οι κομμουνιστές θα τους στερούσαν το "αμερικανικό όνειρο". Σήμερα δεν κοιμούνται ήσυχοι, γιατί νομίζουν ότι ακόμα και τα πουλιά μπορεί να είναι συνεννοημένα με τον Μπιν Λάντεν, για να "καρφωθούν" στα σπίτια τους. Να μην έχουν έτσι πρόχειρα ένα όπλο, για να σκοτώσουν τους εχθρούς τους; Αυτούς που δεν τους αφήνουν να κοιμηθούν ήσυχα με τα όνειρα της "επιτυχίας" τους;

Ακόμα και ο τωρινός όψιμος πατριωτισμός τους είναι χαρακτηριστικό της ψυχολογίας τους. Στην πρώτη δυσκολία συσπειρώθηκαν γύρω από την εξουσία τους. Έτσι κάνουν τα δειλά "είδη". Η συλλογική άμυνα είναι η άμυνα των δειλών και των αδυνάτων. Μετά το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου οι virtual γενναίοι Αμερικανοί άλλαξαν τις ζωές τους. Άλλαξαν την καθημε­ρι­νό­τητά τους κι απεμπόλησαν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, προκειμένου να αισθανθούν ξανά ασφαλείς. Στο όνομα της ασφάλειας οι "γενναίοι" έδωσαν "γη και ύδωρ" στο σύστημα. Έδωσαν στο σύστημα δικαιώματα παραπάνω απ' όσα δικαιούται, προκειμένου να τους "σώσει". Οι αδύναμοι, που εγκατέλειψαν τις πατρίδες τους για τα "εύκολα", επανέλαβαν τους εαυτούς τους στην πρώτη δύσκολη στιγμή. Για την "ευκολία" εγκατέλειψαν τα δικαιώματά τους. Τις αυθαιρεσίες του συστήματος που ανέχονται οι Αμερικανοί δεν θα τις ανεχόταν κανένας λαός στον κόσμο. Νόμοι τύπου "patriot" μόνον στις "Μπανανίες" θεσμοθετούνται.

Γι' αυτόν τον λόγο είναι επιθετικά απολογητικοί για τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο και βέβαια στην κοινωνία τους. Συμφωνούν με τις αυθαιρεσίες και τα εγκλήματα του κράτους τους, γιατί απλούστατα φοβούνται να διαφωνήσουν. Φοβούνται να διαφωνήσουν ανοικτά με το σύστημα, γιατί είναι μόνιμα ανασφαλείς. Φοβούνται γι' αυτά που θα χάσουν -και σήμερα απολαμβάνουν εκ του ασφαλούς-, αν εξασθενίσουν το σύστημα με τη διαφωνία τους. Έχουν εκπαιδευτεί να είναι ανασφαλείς από τότε που περίμεναν να τους χορηγηθεί η πράσινη κάρτα. Αυτό ακριβώς τους κάνει απολογητικούς και προπαγανδιστές της αμερικανικής πολιτικής. Φοβούμενοι ότι θα χαρακτηριστούν δειλοί ή κουτοί, αναγκάζονται και συμφωνούν με τα εγκλήματα. Θα πάει ο Ελληνοαμερικανός στην Ελλάδα και θα προπαγανδίσει την αμερικανική πολιτική. Γιατί; Γιατί πρέπει να προστατεύσει τον εαυτό του. Γιατί πρέπει να προστατεύσει αυτό το οποίο επιθυμεί να πιστεύουν οι άλλοι για τον εαυτό του.

Αυτό είναι δεδομένο. Γιατί; Γιατί αν συμφωνήσει με τους Έλληνες και καταδικάσει την εγκληματική αμερικανική πολιτική, θ' ανοίξει τους "ασκούς του Αιόλου". Θα τον ρωτήσουν γιατί δεν αντιδρά και ο ίδιος στις ΗΠΑ για το δίκαιο. Θα τον ρωτήσουν γιατί δεν ξεκινάει έναν αγώνα εναντίον αυτής της πολιτικής, όπως κάνουν οι όμοιοί του πολίτες της Ελλάδας. Θα τον ρωτήσουν πώς ανέχονται αυτός και οι όμοιοί του να τους κυβερνάει ένας πραγματικός τενεκές όπως ο Μπους. Ένας τενεκές, που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα όχι πρόεδρος δεν θα μπορούσε να γίνει, αλλά δεν θα μπορούσε ούτε καν να επιβιώσει. Τότε τι θα πει; Δεν μπορώ να διαφωνήσω, γιατί εμείς οι μετανάστες των ΗΠΑ έχουμε δικαίωμα μόνον στο ψήσιμο σουβλακίων; Οι "γενναίοι" έχουν όρια; Το αμερι­κανικό "όνειρο" είναι μόνον για να έχουμε να τρώμε και να μην μιλάμε; Η επιλογή τους δηλαδή έχει λογική. Προτιμούν να μπουν στο "σωρό" και να κριθούν μαζί με τους υπόλοιπους Αμερικανούς, παρά να κριθούν ως άτομα. Προτιμούν να "κρυφτούν" πίσω από την επίσημη και καλά δουλεμένη κρατική άποψη, παρά να δημιουργήσουν δική τους και να εκτεθούν ως άτομα.

Αυτοί οι άνθρωποι, είτε ως άτομα είτε ως λαός, θα μπορούσαμε να πούμε ότι υποφέρουν από το "σύνδρομο του πειρατή". Τι εννοούμε με αυτόν τον νεολογισμό; Συνέβαινε συχνά με τους ισχυρούς πειρατές μετά από μια πετυχημένη "σταδιοδρομία" να παρουσιάζουν ψυχο­λογικές διαταραχές. Ενώ όλοι τους ήταν άνθρωποι που κατέφευγαν στην πειρατεία και άρα στην κλοπή για να επιβιώσουν, όταν το κατάφερναν αυτό, άλλαζε η προσωπικότητά τους. Όταν η λεία τους γινόταν τόσο μεγάλη, ώστε να μην αντιμετωπίζουν πλέον το πρόβλημα της επιβίωσης, αναζητούσαν το "μεγαλείο". Ήταν συχνό το φαινόμενο να φορούν τις στολές των "υψηλών" θυμάτων τους. Να φορούν στολές ναυάρχων και ν' αναζητούν από τους υφιστά­μενούς τους —και επίσης αγράμματους κλέφτες— συμπεριφορές που αποδίδονταν σε αξιωμα­τικούς. Γίνονταν "ψώνια" και μιμούνταν αυτούς οι οποίοι στην ουσία ήταν η αιτία που οι ίδιοι ξεκίνησαν την πειρατεία. Οι παράνομοι μιμούνταν τους νόμιμους, οι οποίοι ήταν αυτοί που τους ανάγκασαν να "δραπετεύσουν" από τη νομιμότητα.

Αυτά λοιπόν τα αστοιχείωτα "ψώνια", όταν οι συνθήκες και η ισχύς τους το επέτρεπαν, άλλαζαν συμπεριφορά κι αναζητούσαν τη νομιμοποίηση του συστήματος. Αναζητούσαν την αναγνώριση και εύκολα γίνονταν δούλοι του. Εύκολα γίνονταν υποχείριά του. Εύκολα παρα­χωρούσαν μέσα και άνδρες στην υπηρεσία του συστήματος. Αν μάλιστα είχαν τη δυνατότητα αγόραζαν και κάποιο τίτλο ευγενείας, για να ξεφύγουν από την κατηγορία του αυθαίρετου "ψώνιου". Κάτι ανάλογο έγινε και με τους Αμερικανούς. Η αμερικανική κοινωνία σε όλα της τα επίπεδα έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Από τους πιο ισχυρούς Αγγλοσάξονες μέχρι τον πιο φτωχό "σπανιόλο", έχουν την ίδια νοοτροπία.

Οι σημερινοί ισχυροί Αγγλοσάξονες, που κάποτε ήταν τα "subjects of the King of England" κατέφυγαν στην "πειρατεία", προκειμένου ν' απαλλαγούν από τους πανίσχυρους Ευρωπαίους. Αυτοί οι οποίοι στάλθηκαν εκεί μόνο και μόνο για να σκάβουν και να προστα­τεύουν τα φέουδα των κυρίων τους, κατήγγειλαν την αποικιοκρατική πολιτική για όσο διάστημα αγωνίζονταν για την αυτοδιάθεσή τους. Ήρθαν σε σύγκρουση μ' αυτήν, προκειμένου να επιβιώσουν. Όταν "πέτυχαν" τους στόχους τους και έλυσαν τα προβλήματα της επιβίωσης, άρχισαν να μιμούνται τους πρώην κυρίους τους. Άρχισαν να τους μιμούνται τόσο στις ατομικές συμπεριφορές όσο και στις συλλογικές. Ελάχιστα χρόνια από την αποτίναξη του ιμπεριαλιστικού ζυγού που τους βασάνιζε άρχισαν τα ιμπεριαλιστικά παιχνίδια στη "γειτονιά" τους. Στη γειτονιά των αδυνάτων.

Αυτοί, που έφαγαν ένα κομμάτι ψωμί, πολεμώντας τον ιμπεριαλισμό, έγιναν ιμπεριαλιστές. Ως νεόκοποι του είδους αναζητούσαν εναγωνίως την ευρωπαϊκή αναγνώριση και καταξίωση. Ως πρώην ερασιτέχνες αναζητούσαν την αναγνώριση των επαγγελματιών του είδους. Αναζητούσαν το "χαμόγελο" των πρώην κυρίων τους. Οι ίδιοι άνθρωποι, που έδιωξαν στο όνομα της ελευθερίας τούς "λόρδους" από τις ΗΠΑ, ήταν αυτοί οι οποίοι, μόλις χόρτασαν την πείνα τους, πάντρευαν τις κόρες τους με "λόρδους", για να αποκτήσουν "γαλάζιο" αίμα.

Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με τους μετανάστες, που στη συνέχεια πλαισίωσαν τους Αγγλοσάξονες. Αυτοί όλοι έγιναν μετανάστες από αδυναμία να επιβιώσουν στις πατρίδες τους. Αυτοί οι οποίοι διώχθηκαν εξαιτίας της αδικίας από τις πατρίδες τους, έγιναν άδικοι στη νέα τους πατρίδα. Αυτοί οι οποίοι μισούσαν τους πετυχημένους της πατρίδας τους, παρίσταναν τους πετυχημένους στον Νέο Κόσμο. Όταν χόρτασαν από την "αναγνώριση" των μαύρων και των Ινδιάνων, γύρισαν πίσω στην πατρίδα, για να παραστήσουν και εκεί τους "πετυχημένους". Πάντα όμως αποκρύπτοντας τα πραγματικά δεδομένα. Αποκρύπτοντας ότι συμμετείχαν στο "στημένο" παιχνίδι της επιτυχίας που τους εξασφάλισαν οι Αγγλοσάξονες και "προόδευσαν" με βάση τις "ικανότητές" τους. Όταν κι αυτοί, εξαιτίας συγκυριών και τύχης, έγιναν βαθύτατα πλούσιοι, αναζητούσαν την αναγνώριση του κόσμου που φοβούνταν και ήταν η Ευρώπη.

Ανέπτυξαν την ίδια νοοτροπία με τους κυρίους τους. Αυτούς, που ήταν οι πραγματικοί ιδιοκτήτες των ΗΠΑ και οι οποίοι τους άνοιξαν την "πόρτα" του τζάμπα παρά­δει­σου. Οι μετανάστες ανέπτυξαν την ίδια νοοτροπία με τους Αγγλοσάξονες των ΗΠΑ. Μ' αυτούς που για αιώνες παρίσταναν τους Ευρωπαίους, μιμούμενοί τους και όταν μπορού­σαν αγόραζαν και τίτλους ευγενείας. Αυτή η κοινή νοοτροπία είναι ίσως το μόνο κοινό χαρακτηριστικό των Αμερικανών, που τους δίνει μια εικόνα ψευδοέθνους. Αυτοί όλοι οι πρώην φτωχοί, όταν είδαν ως λαός πλέον ότι έγιναν παραπάνω πλούσιοι απ' όσο ονειρεύονταν, έβαλαν και τη στολή του "πλανητάρχη". Αυτή η στολή όμως απαιτεί πάρα πολλά πράγματα εκτός από πλούτο. Απαιτεί κρίση, εκπαί­δευ­ση, ευφυΐα και γενναιότητα. Αν τη φορέσεις, χωρίς να έχεις αυτά τα προσόντα, δεν διαφέ­ρεις από ένα κοινό καρναβάλι.

Στο σημείο αυτό μπορεί να καταλάβει κάποιος και τη σημερινή επικινδυνότητα των ΗΠΑ. Όλοι αυτοί οι νεόκοποι "πλανητάρχες", αντιλαμβανόμενοι ότι πλησιάζει το τέλος της "λάμψης" τους, μπορεί να γίνουν επικίνδυνοι. Μοιάζουν με τον διαταραγμένο πειρατή, που νομίζει ότι είναι ο Ναπολέοντας και ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι κάποιοι άλλοι όχι μόνον δεν νομίζουν το ίδιο, αλλά τολμάνε να γελούν πίσω από την πλάτη του. Σ' αυτό το σημείο βρίσκεται η επικινδυ­νότητα, λόγω της ταύτισης που παρουσιάζεται μεταξύ της αμερικανικής εξουσίας και του αμερικανικού λαού. Αυτό δεν το λέει ο γράφων. Αυτό το "λένε" τα γκάλοπ. Όποιος σήμερα τολμάει και τους υποτιμά δημοσίως, είναι μισητός εχθρός τους. Όποιος τους υποτιμά, τους συσπειρώνει γύρω από την εξουσία τους, που είναι αυτή η οποία συντηρεί τις αυταπάτες τους. Είναι αυτή η οποία μπορεί να τιμωρήσει αυτούς που αμφισβητούν το "αμερικανικό όνειρό" τους.

Άνθρωποι και λαοί αυτού του είδους είναι επικίνδυνοι, γιατί εύκολα αντιδρούν βίαια κι απρόβλεπτα. Εύκολα παρασύρονται από την "πάθησή" τους, κυρίως εις βάρος των αδυνάτων. Κυρίως εις βάρος αυτών που θεωρούν ότι είναι του "χεριού" τους. Οι ΗΠΑ είναι έτοιμες σήμερα να ματώσουν τον κόσμο στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν με την εικόνα που έχουν δημιουργήσει κατά πρώτον μέσα στο μυαλό τους και κατά δεύτερον στον υπόλοιπο κόσμο. "Χτύπησαν" τη Γιουγκοσλαβία και ο αμερικανικός λαός δεν αντέδρασε. Κανένας δεν έκανε την αυτοκριτική του. Ακριβώς, επειδή δεν έγινε αυτό, στη συνέχεια επιδεινώθηκε η κατάσταση. Όποιος είναι εχθρός τους θα "ματώνει". "Μάτωσε" το Αφγανιστάν και στη συνέχεια ήρθε το Ιράκ. Ο αμερικανικός λαός δεν μπορεί να σταματήσει την πορεία του κράτους του, για τους ίδιους λόγους που ένας μεθυσμένος δεν μπορεί να σταματήσει μια φασαρία, ακόμα κι αν γνωρίζει ότι έχει άδικο ή ακόμα κι αν γνωρίζει ότι τελικά θα χάσει τη μάχη.

Γιατί επιμένουμε σ' αυτού του είδους την ανάλυση; Γιατί η Ευρώπη είναι ο μόνος παρά­γοντας, που μπορεί να σταματήσει αυτήν την υπερατλαντική "λαίλαπα". Όποιος εκτός της Ευρώ­πης προσπαθήσει να σταματήσει τις ΗΠΑ, θα "ματώσει". Θα "μπλέξει" κι αυτό μπορεί να είναι καταστροφικό για όλους. Η Ευρώπη δεν είναι απλά ένα "κλειδί" για την πανανθρώπινη λύτρωση, αλλά το μόνο "κλειδί". Γιατί; Γιατί η Ευρώπη είναι ο εφιάλτης των ΗΠΑ. Είναι ο μεγάλος και βίαιος αδερφός τους. Ο αδερφός, που τις έχει κακοποιήσει πολλάκις και πλειστάκις. Ο αδερφός, που, όταν ακούγονταν τα "βήματά" του, απλωνόταν ο τρόμος. Απ' όπου κι αν προέρχεται ένας Αμερικανός, έχει μάθει να φοβάται την Ευρώπη.

Όποιος και να είναι, απ' όπου κι αν προέρχεται, την τρέμει την Ευρώπη. Έχει μάθει να τη φοβάται ως πρώην Ευρωπαίος έποικος, που γνώρισε τους Ευρωπαίους ως κυρίους του. Έχει μάθει να τη φοβάται ως πρώην Ευρωπαίος πολίτης, που "δραπέτευσε" από αυτήν. Έχει μάθει να τη φοβάται ως πρώην Λατίνος, που τη γνώρισε με το πιο απάνθρωπο "κονκισταδόρικό" της πρόσωπο. Έχει μάθει να τη φοβάται ως πρώην Αφρικανός, που μεταφέρθηκε στη Νέα Γη από Ευρωπαίους δουλεμπόρους. Μέσα στα ίδια τα "κύτταρα" των Αμερικανών είναι αποτυπωμένος ο φόβος για την Ευρώπη. Η Ευρώπη είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να τρομάξει τον "μεθυσμένο". Είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να του πει "τέλος" και να την ακούσει. Είναι το μόνο "κλειδί" που μπορεί να κλειδώσει για πάντα το αμερικανικό κουτί της "Πανδώρας".

Το πρόβλημα στο σημείο αυτό είναι το εξής: Η Ευρώπη σήμερα, παρ' όλο που τυπικά είναι ενωμένη, δεν μπορεί να δράσει ως τέτοια. Δεν μπορεί να ασκήσει ενιαία εξωτερική πολιτική και είναι πολύ "χαλαρή" για ν' αποκτήσει κοινή στρατιωτική δύναμη, που θα υποστηρίξει αυτήν την πολιτική. Οι ΗΠΑ έχουν καταφέρει κι έχουν δημιουργήσει μέσα στον γίγαντα που φοβούνται συνθήκες που τους επιτρέπουν να τον ελέγχουν. Κάθε φορά που η Ευρώπη προσπαθεί να δράσει ως ενιαία οντότητα, καταφέρνουν και τη διχάζουν.

 Εκμεταλλεύονται τις εσωτερικές της τάσεις και διασκορπούν τη δύναμή της. Αυτό το καταφέρνουν, γιατί τόσο σε επίπεδο κρατών όσο και σε επίπεδο λαών διατηρούν υποχείρια, που λειτουργούν σαν χαφιέδες και προβοκά­τορες υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων. Μπορούν, ελέγχοντας συγκεκριμένα κράτη, να διχάζουν τα υπερεθνικά όργανα της Ευρώπης και μπορούν, ελέγχοντας συγκεκριμένες εθνικές ή ταξικές μειονότητες μέσα στα ευρωπαϊκά κράτη, να διχάζουν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Σ' ό,τι αφορά το πρώτο συμβαίνει το εξής: Ο μέγας χαφιές των ΗΠΑ μέσα στην Ευρώπη είναι η Βρετανία. Η Βρετανία, που παραδοσιακά ως σύστημα μισεί την Ευρώπη. Η μοναρχική Βρετανία της ανισότητας πάντα μισούσε την απειλητική και δημοκρατική Ευρώπη του διαφωτι­σμού. Ποιος είναι ο ρόλος της ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Να μπορεί με το πολιτικό ή οικονομικό της "βάρος" να διχάζει τα κράτη, κάθε φορά που αυτά τείνουν να εφαρμόσουν κάποια αντιαμερικανική πολιτική.

Η Βρετανία στην ουσία είναι ένας γιγαντιαίος κατάσκοπος των ΗΠΑ. Συμμετέχει σε όλα τα ευρωπαϊκά όργανα κι ενημερώνει τα "αφεντικά" της για τα συμβαίνοντα. Όταν μπορεί αποτρέ­πει τις αντιαμερικανικές εξελίξεις μόνη της κι όταν αυτό είναι πέρα από τις δυνάμεις της ειδο­ποιεί τα "αφεντικά" να την συνδράμουν. Από εκεί και πέρα η πρακτική είναι πάντα η ίδια. Οι ΗΠΑ "πατάνε" στην Ευρώπη, έχοντας ως μόνιμο "σκαλοπάτι" τους τη Βρετανία. Οι ΗΠΑ επεμβαίνουν στην Ευρώπη, έχοντας πάντα ως σύμμαχο τη Βρετανία. Με πιέσεις κι εκβιασμούς και των δύο καταφέρνουν κι αποκτούν συμμάχους, που στο τέλος δημιουργούν ξεχωριστό "μπλοκ" ευρωπαϊκών συμφερόντων μέσα στην ίδια την Ευρώπη. Κάπου εκεί τελειώνει το παραμύθι της ενωμένης Ευρώπης.

Η μόνη λύση στην περίπτωση αυτήν είναι η αποβολή της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρέπει να φύγει με τις κλωτσιές ο χαφιές των ΗΠΑ από την Ε.Ε.. Ο πρώην πλούσιος και σημε­ρινός φτωχός σπιούνος των ΗΠΑ πρέπει ν' απομονωθεί πλήρως. Αυτό δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαίνεται. Δεν χρειάζεται τίποτε ιδιαίτερο. Δεν χρειάζεται να την διώξει κανείς και να βρεθεί θύμα των καταγγελιών της. Να βρεθεί στόχος του υπερατλαντικού "αφεντικού" της. Η Βρετανία μπορεί να εξαναγκαστεί να φύγει από μόνη της. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Μέσω του νέου ευρωπαϊκού Συντάγματος, που συντάσσεται αυτήν την εποχή. Γιατί μπορεί να φύγει εξαιτίας αυτού του Συντάγματος; Γιατί απλούστατα η Βρετανία στο θεσμικό επίπεδο είναι μια "Μπανανία" ολκής. Η Βρετανία δεν διαθέτει Σύνταγμα. Κυβερνάται μέσω διαταγμάτων, όπως τα κράτη του Μεσαίωνα. Η κοινωνική ανισότητα που την χαρακτη­ρίζει ως κοινωνία είναι θεσμοθετημένη. Οι εθνικοί της νόμοι ορίζουν με τον πιο απόλυτο και κατηγορηματικό τρόπο ποιοι είναι "ανώτεροι" και ποιοι είναι "κατώτεροι" μέσα στην κοινωνία της.

Αυτό είναι το πρόβλημά της. Ένα ευρωπαϊκό Σύνταγμα της τρίτης χιλιετίας δεν μπορεί να εξασφαλίζει τίποτε λιγότερο από την απόλυτη ισότητα μεταξύ των ευρωπαίων πολιτών. Αυτός πρέπει να είναι ο θεμέλιος νόμος του. Το πρόβλημα όμως εδώ είναι το εξής: Τα εθνικά Συντάγματα των ευρωπαϊκών κρατών πρέπει αλλά και μπορούν να "συμπλέουν" με αυτόν τον υπερεθνικό συνταγματικό "υπερνόμο". Η Βρετανία, η οποία δεν διαθέτει εθνικό Σύνταγμα, θα πρέπει ν' αποφασίσει για το τι θα κάνει στο επίπεδο του εθνικού νόμου και στο πώς θα "συμπλεύσει" με τον ευρωπαϊκό συνταγματικό νόμο. Από τη στιγμή που με βάση τον εθνικό της νόμο υπάρχουν μέσα στην κοινωνία της άνθρωποι "ανώτεροι" και "κατώτεροι", θα πρέπει ν' αποφασίσει ποιους απ' αυτούς θα εντάξει μέσα στην κοινωνία της Ευρώπης ως πολίτες.

Τι σημαίνει αυτό το περίεργο; Το εξής απλό. Αν στην κατηγορία των πολιτών της Ευρώπης βάλει τους "ανώτερους", που είναι οι "γαλαζοαίματοι", θα πρέπει ο απλός βρετανικός λαός να μπει στην Ευρώπη δηλωμένος ως "κατοικίδιο". Από τη στιγμή που οι ίσοι με τους Ευρωπαίους θα είναι οι "ανώτεροι", θα πρέπει οι "κατώτεροι" να δηλωθούν με άλλη ιδιότητα. Είναι δυνατόν αυτό; Όχι βέβαια. Θα αντιδράσει καί ο βρετανικός λαός καί οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι πολίτες. Το ίδιο πρόβλημα θα έχει αν κάνει το αντίθετο. Αν δηλώσει ως πολίτες τούς "κατώτερους", καταστρέφεται ο εθνικός νόμος που αναγνωρίζει υπεροχή στους "ανώτερους". Το σύστημά της θα καταρρεύσει, γιατί οι ευρωπαίοι πολίτες της θα καταδιώκουν τους "ανώτερους" με βάση τον ευρωπαϊκό νόμο. Θα καταλυθεί ο εθνικός της νόμος, που της επιτρέπει να λειτουργεί με βάση τις δικές της εθνικές αρχές. Σε όλες τις περιπτώσεις δηλαδή είναι χαμένη. Εκ των δεδομένων, δηλαδή, αν θέλει να επιβιώσει με την μορφή που έχει σήμερα, θα πρέπει να εγκαταλείψει την Ευρώπη.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους χαφιέδες των ΗΠΑ μέσα στα κράτη της Ευρώπης. Αυτοί οι χαφιέδες —όπως είπαμε— είναι ταξικές και εθνικές μειονότητες, που στόχο έχουν να υπηρε­τούν τα αμερικανικά συμφέροντα. Μειονότητες, που ευνοούνται από τις ΗΠΑ κι ανταποδίδουν αυτήν την εύνοια με προδοσία. Όπως στην περίπτωση της Βρετανίας έτσι και σ' αυτήν ο ρόλος τους είναι ίδιος. Αυτές οι μειονότητες παρακολουθούν κι ενημερώνουν τα "αφεντικά" τους για τα συμβαίνοντα μέσα στην κάθε κοινωνία. Όποτε μπορούν ενεργούν διχαστικά και όποτε δεν τους επιτρέπεται καλούν τις ΗΠΑ για τα δέοντα. Ποιες είναι αυτές οι μειονότητες; Οι ταξικές μειο­νότη­τες είναι οι εθνικές μεγαλοαστικές τάξεις. Γι' αυτές και για τον εγκληματικό τους ρόλο αναφερθήκαμε εκτενώς στην αρχή του κειμένου.

Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι να δούμε αυτούς τους οποίους λειτουργούν υπέρ των συμφερόντων των ΗΠΑ κι αποτελούν εθνική μειονότητα. Σε ποιους αναφερόμαστε; Στους Εβραίους. Οι Εβραίοι είναι τα "μάτια" και τα "αυτιά" των ΗΠΑ μέσα στα ευρωπαϊκά κράτη. Οι απεχθέστεροι και αθλιότεροι άνθρωποι που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Η πιο μεγάλη και πιο οργανωμένη κερδοσκοπική συμμορία που υπάρχει στον κόσμο. Αυτό, που για όλους τους λαούς ονομάζεται πολιτισμός, γι' αυτούς ονομάζεται αγορά. Όταν οι λαοί μέσω της συλλογικής εκπαίδευσης προσπαθούν να γίνουν καλοί άνθρωποι, οι Εβραίοι προσπαθούν μέσω της εκπαίδευσής τους να γίνουν καλοί έμποροι. Η εθνική τους εκπαίδευση έχει αυτόν τον μόνιμο στόχο.

Αυτοί λοιπόν οι "φιλοξενούμενοι" της Ευρώπης είναι οι πιο μεγάλοι προδότες της. Αυτοί, εκτελώντας τις εντολές των ΗΠΑ, λειτουργούν μόνιμα ως υποχείριά τους μέσα στην Ευρώπη. Αυτοί ήταν που πρώτοι "άλωσαν" τις ευρωπαϊκές αγορές υπέρ των αμερικανικών πολυεθνικών. Αυτοί εκτελούν βιομηχανική κατασκοπία υπέρ των ίδιων εταιρειών. Αυτοί ελέγχουν μέσω του τραπεζικού συστήματος την ανάπτυξη της Ευρώπης. Αυτοί κατευθύνουν τις μεγαλοαστικές τάξεις προς την κατεύθυνση που ευνοεί τις ΗΠΑ. Αυτοί "τσεκάρουν" την ποιότητα των ευρωπαϊκών ηγεσιών, τις οποίες στη συνέχεια θα "ευλογήσει" το υπερατλαντικό "αφεντικό". Αυτοί εσχάτως άρχισαν να "παίζουν" με τις αντιδράσεις των μειονοτήτων των οικονομικών μεταναστών μέσα στις ευρωπαϊκές χώρες, προκειμένου να εκβιάζουν τις κοινωνίες τους.

Όταν θ' ανοίξουν κάποτε τα αρχεία των μεγαλύτερων μυστικών υπηρεσιών του κόσμου, η βεβαιότητα του γράφοντος θα γίνει βεβαιότητα όλου του κόσμου. Μέχρι να συμβεί όμως αυτό, θα πρέπει ν' αρκεστούμε σ' αυτά που μπορούν ν' αποδειχθούν με βάση τα φανερά στοιχεία. Το σύνολο των εβραϊκών κοινοτήτων στην Ευρώπη απολαμβάνουν προνόμια, που στην ουσία ακυρώνουν τα εθνικά Συντάγματα, τα οποία προβλέπουν την ισονομία και την ισοπολιτεία μεταξύ των πολιτών. Οι Εβραίοι σε όλα τα κράτη όπου κατοικούν είναι πιο "ίσοι" από τους υπόλοιπους πολίτες. Είναι μόνιμα ευνοημένοι κι αυτό είναι συνταγματικώς παράνομο.

Ακόμα και τον νόμο περί ανεξιθρησκίας τον χρησιμοποιούν καταχρηστικά. Γιατί; Για τον εξής απλό λόγο. Ο νόμος αυτός υπάρχει, για να προστατεύσει τον άνθρωπο από την εξουσία και τις αυθαιρεσίες της. Υπάρχει, για να προστατεύει τις ανθρώπινες επιλογές και να τις βοηθάει όσο το δυνατόν στην ανάπτυξή τους. Αυτό είναι το γενικό πλαίσιο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε αυτός ο νόμος. Επιλογή είναι και η θρησκεία και άρα έπρεπε να προστατευτεί αυτός που την ακολουθεί.

Η ανεξιθρησκία απαίτησε τόνους αίματος για να επιβληθεί. Βασανίστηκαν και θανατώθηκαν άπειροι άνθρωποι, μέχρι ν' αναγνωριστούν τα αυτονόητα. Ποια είναι αυτά; Ότι ο ελεύθερος άνθρωπος έχει το δικαίωμα ανάμεσα στα άλλα και το να επιλέγει ελεύθερα τη θρησκεία που τον εκφράζει. Με τον τρόπο αυτόν σώθηκαν άπειροι Βρετανοί, που επέλεξαν τον καθολικισμό και όχι τον επίσημο αγγλικανισμό. Με τον τρόπο αυτόν σώθηκαν άπειροι Ιταλοί, που επέλεξαν τον προτεσταντισμό και όχι τον καθολικισμό. Σώθηκαν δηλαδή άνθρωποι, που οι επιλογές τους δεν βόλευαν την κυρίαρχη εξουσία και συνεπώς θα μπορούσαν να κινδυνεύσουν από αυτήν. Σώθηκαν πολίτες όλων των χωρών, των οποίων η επιλογή δεν άρεσε σε κάποιους συμπολίτες τους που διαχειρίζονταν την εξουσία. Αυτό το θεμελιώδες δικαίωμα προστατεύει η ανεξι­θρησκία.

Ο ιουδαϊσμός δεν λειτουργεί ως θρησκεία, ώστε να μπει μέσα σ' αυτό το πλαίσιο αναγκών. Ο ιουδαϊσμός στην πραγματικότητα είναι μια ιδιότητα. Όποιος φέρει αυτήν την ιδιότητα ονομάζεται Εβραίος. Σε αντίθεση με τις άλλες θρησκείες δεν αποτελεί επιλογή. Δεν πρεσβεύει μια παγκόσμια ιδέα, που αναζητά την επικράτηση για τη "σωτηρία" των πιστών της και βέβαια του κόσμου ολόκληρου. Γεννιέσαι Εβραίος και δεν γίνεσαι κατόπιν επιλογής. Από τη στιγμή που δεν μπορείς να κάνεις προσηλυ­τισμό και άρα δεν απειλείς τα "ποίμνια" των εξουσιών, δεν σε ενοχλεί κανένας, ώστε να έχεις ανάγκη αυτόν τον νόμο. Η εξουσία αναγνωρίζει τη διαφορετικότητά σου, αλλά δεν κινδυνεύει από αυτήν, ώστε να σπεύσει να την πατάξει. Χίλιοι είναι οι Εβραίοι σε ένα κράτος; Χίλιοι θα παραμείνουν. Άλλωστε οι Εβραίοι μπαίνουν μέσα στις κοινωνίες μέσω ειδικών διακρατικών συμφωνιών και άρα εις γνώση της εξουσίας. Δεν "φυτρώνουν" ανάμεσα στους πολίτες όπως "φύτρωναν" οι προτεστάντες ανάμεσα στους καθολικούς.

Θεωρητικά, όπως δεν ενδιαφέρει κανέναν αν κάποιος είναι μελαχρινός ή ξανθός όταν είναι νομοταγής, έτσι δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρει κανέναν αν κάποιος είναι Εβραίος. Είσαι πολίτης ενός κράτους κι απλά η καταγωγή σου είναι εβραϊκή, όπως κάποιου άλλου είναι γαλλική, ισπανική κλπ.. Είσαι πολίτης ενός κράτους κι απλά το χρώμα της επιδερμίδας σου είναι διαφορετικό από των άλλων. Είναι όμως άλλο πράγμα η διαφορετικότητα της καταγωγής ή της φυλής από τη διαφορετικότητα της θρησκείας. Είναι άλλο πράγμα κάτι που αποτελεί χαρακτηριστικό και το οποίο δεν μεταδίδεται και άλλο πράγμα κάτι που αποτελεί πνευματικό μόρφωμα και μεταδίδεται και, επειδή απειλεί την εξουσία, δημιουργείται η ανάγκη να προστα­τευτούν οι φορείς του.

Αν δηλαδή κάποιος Γάλλος πολίτης ελληνικής καταγωγής "λατρεύει" ως θεό του τον Κολοκοτρώνη, επειδή τον θεωρεί εθνικό του ήρωα, θα γίνει "Μωυσής" μιας νέας θρησκείας; Θα ενοχληθεί με αυτήν του την πράξη η εξουσία; Μπορεί να πείσει τους υπόλοιπους Γάλλους ότι κι αυτοί έχουν τον ίδιο πατέρα και άρα να ενοχλήσει την καθεστηκυία γαλλική τάξη, αρπάζοντάς της οπαδούς; Γιατί θα μπορούσε να ενδιαφέρει την εξουσία μια πίστη, που δεν μπορεί να ξεφύγει από κάποια σταθερά όρια; Το θέμα όμως εδώ είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τα πάντα θρησκεία, ώστε να εκμεταλλευόμαστε κάποια ειδικά προνόμια που δίνει ο νόμος ο οποίος αφορά τις θρησκείες. Δεν μπορούμε ν' αναγορεύουμε σε θεό τον φυσικό μας πατέρα, για να εξουσιάζουμε τα παιδιά μας και ταυτόχρονα να ζητάμε ν' αντιμετωπιζόμαστε από την πολιτεία σαν ιερείς μιας διαφορετικής θρησκείας.

Άρα πού καταλήγουμε; Ότι στην περίπτωση του ιουδαϊσμού κανένας πολίτης καμίας χώρας δεν σώθηκε από αυτόν τον νόμο, επειδή επέλεξε να γίνει Εβραίος. Επειδή προσηλυτίστηκε να γίνει Εβραίος. Οι Εβραίοι είναι αυτοί οι οποίοι σώθηκαν, κάνοντας χρήση αυτού του νόμου και κανένας άλλος. Οι Εβραίοι σώθηκαν από αυτόν τον νόμο και σώθηκαν γιατί λειτουργούσαν αρνητικά ως πολίτες και όχι γιατί πίστευαν στη θρησκεία τους. Κανένας και ποτέ δεν τους κυνήγησε για την ορθότητα ή το σφάλμα του δόγματός τους, γιατί κανέναν δεν ενδιέφερε αυτό το δόγμα κι επιπλέον αυτό το δόγμα δεν αναζητούσε ούτε "δικαίωση" ούτε νέους οπαδούς. Δεν κυνηγήθηκαν ποτέ οι Εβραίοι, όπως κυνηγήθηκαν για παράδειγμα οι προτεστάντες από τους αγγλικανούς. Δεν κυνηγήθηκαν ως αλλόθρησκοι ή αιρετικοί ή άθεοι.

Όλοι όσοι τους κυνήγησαν το έκαναν για άλλους λόγους, που άπτονται του κοινού ποινι­κού δικαίου. Τους κυνήγησαν γιατί με τη συλλογική τους δράση απειλούσαν θεμελιώδεις συν­τα­γμα­τικούς ή άγραφους ηθικούς νόμους. Ακόμα και ο Χίτλερ δεν τους κυνήγησε επειδή διαφωνούσε με το θρησκευτικό τους δόγμα. Τους κυνήγησε για πολύ συγκεκριμένα πράγματα, που δεν άπτονται της θρησκείας. Υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει ότι τους κυνήγησε γιατί δεν πίστευαν στο Χριστό ή στην Αγία Τριάδα; Όχι βέβαια. Όλοι γνωρίζουν ότι τους κυνήγησε γιατί ενοχλούσαν τον γερμανικό λαό με την κερδοσκοπική τους παρουσία. Οι Γερμανοί, έστω και στιγμιαία, ταυτίστηκαν μ' αυτόν, γιατί ήταν εξοργισμένοι με τα παράσιτα της κοινωνίας τους. Μ' αυτούς που στην κυριολεξία τους έπιναν το "αίμα", παρ' όλο που ήταν φιλοξενούμενοί τους.

Γιατί λέμε λοιπόν ότι οι Εβραίοι χρησιμοποιούν καταχρηστικά τα προνόμια που δίνει αυτός ο νόμος; Μέσα στις σύγχρονες και πολιτισμένες κοινωνίες κυρίαρχο είναι το άτομο και όχι οι ομάδες των ατόμων. Τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τα συμφέροντα του ατόμου και όχι γύρω από τα συμφέροντα των ομάδων που συνθέτουν την κοινωνία. Μέσα στις κοινωνίες αυτές τα μόνα ιδιοτελή συμφέροντα που προστατεύονται κι αφήνονται ν' αναπτυχθούν είναι τα ατομικά. Γιατί; Γιατί ακόμα και σε πλήρη ανάπτυξη δεν μπορούν ν' απειλήσουν τα συμφέροντα του συνόλου. Γιατί ακόμα και σε πλήρη ανάπτυξη είναι εξαρτημένα από τα συμφέροντα του συνόλου και όχι το αντίθετο. Γιατί τέλος στο σύνολό τους υπηρετούν τα συνολικά συμφέροντα του λαού.

Αντίθετα μ' αυτά τα μικρά ιδιοτελή ατομικά συμφέροντα τα μεγάλα ιδιοτελή συλλογικά συμφέροντα όχι μόνο δεν προστατεύονται, αλλά απαγορεύονται. Γιατί; Γιατί είναι δυνατόν το μερικό να απειλήσει το όλον. Είναι δυνατόν τα συμφέροντα των λίγων να απειλήσουν τα συμφέροντα των πολλών. Είναι δυνατόν τα συμφέροντα μιας ομάδας να απειλήσουν τα συμφέροντα των υπολοίπων. Είναι δυνατόν τα συμφέροντα μιας μειονότητας να απειλήσουν τα εθνικά συμφέροντα. Συλλογικά ιδιοτελή συμφέροντα έχουν μόνον οι συμμορίες κι αυτές είναι παράνομες.

Στο σημείο αυτό κάνουν κατάχρηση του πνεύματος του νόμου περί ανεξιθρησκίας οι Εβραίοι. Γιατί; Γιατί τον χρησιμοποιούν για να προστατεύονται, όταν αναπτύσσουν τις παρά­νο­μες συλλογικές τους δραστηριότητες. Γιατί τον χρησιμοποιούν για να ενισχύονται ως οργάνωση από νόμους, που προβλέφθηκαν για να ενισχύονται συλλογικές πνευματικές δραστηριότητες. Γιατί τον χρησιμοποιούν, για να μην πληρώνουν φόρους για περιουσία που θεωρείται από τον νόμο περί ανεξιθρησκίας συλ­λο­γική και η οποία μόνο στην περίπτωσή τους υπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα. Γιατί τον χρησιμοποιούν, για να μπορούν να "κρύβονται" από τον ποινικό νόμο. Γιατί τον χρησιμοποιούν, για να εξελίσσονται κοινωνικά, άτομα τα οποία υπηρετούν απλά ιδιωτικά συμφέροντα. Άτομα τα οποία θα "σπρώξουν" τα αδέρφια τους σε "πόστα" τα οποία δεν δικαιούνται.

Για να το καταλάβει ο αναγνώστης αυτό με τον πιο απόλυτο τρόπο, ας σκεφτεί το εξής απλό παράδειγμα. Μπορεί η Μαφία να δηλωθεί ως θρησκεία; Να ονομάσουν κάποιοι Ιταλοί τον "Κορλεόνε" Θεό και τους "Αλ Καπόνε" και "Λουτσιάνο" αγίους και αποστόλους του; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί είναι εγκληματική οργάνωση. Δεν μπορεί με χρήματα του κόσμου να ενισχύεται μια τέτοια οργάνωση για την ανάπτυξή της. Δεν μπορεί να της δίνεται χρήμα, χώρος και χρόνος, για να "προπαγανδίζει" τα πιστεύω της. Δεν μπορεί με νόμους, οι οποίοι έχουν συνταχθεί για να προστατεύουν τους πνευματικούς ηγέτες των θρησκειών, να φυγοδικούν κοινοί κακοποιοί. Όπως καμία "οικογένεια" δεν μπορεί ν' αναγορεύει σε αγίους τους συγγενείς της, προκειμένου να εξασφαλίσει κρατική χρηματοδότηση και ποινική ασυλία, έτσι δεν μπορεί να εξασφαλίζουν τα ίδια προνόμια και οι φυσικοί συγγενείς του Μωυσή, του Αβραάμ κλπ..

Γι' αυτούς που γνωρίζουν τα συμβαίνοντα με τους Εβραίους τα πράγματα είναι οριακά εξω­φρε­νικά. Δεν υπάρχουν όμοιοί τους στην ανθρώπινη ιστορία. Αποτελούν τους κερδοσκόπους των κερδοσκόπων. Τα παράσιτα των παρασίτων. Οι άνθρωποι αυτοί είναι φαινόμενα πραγμα­τικά. Με την ελεεινότητα και την αθλιότητά τους ανάγκασαν έναν μορφωμένο λαό, όπως οι Γερμανοί, να "παραφρονήσει" και να τους στείλει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μισόν αιώνα μετά κι αντί να κάνουν την αυτοκριτική τους και ν' αλλάξουν, έχουν γίνει ακόμα χειρότεροι. Όχι μόνον δεν έκαναν την αυτοκριτική τους, για ν' αποφύγουν καταστάσεις σαν κι εκείνη, αλλά μετέτρεψαν την κατάσταση εκείνη σε "επένδυση", για να γίνουν ακόμα πιο αποτελεσματικοί στην κλοπή τους.

Αν στοιχειωδώς καταλάβουν οι Ευρωπαίοι τι έχουν κάνει εις βάρος τους οι "καημένοι" Εβραίοι, θα δούμε πράγματα και θάματα. Θα τους κρεμάσουν στις πλατείες και θα τους πετάνε στους σκύλους για τροφή. Με την ελεεινότητα που τους διακρίνει ούτε τα έξοδα νέων στρατο­πέδων συγκέντρωσης δεν μπορούν να δικαιολογήσουν στην τρίτη χιλιετία. Ο γράφων, χωρίς να είναι προφήτης, μπορεί να κάνει μια ασφαλή πρόβλεψη για το μέλλον. Σύντομα θα φανούν τα όρια στα οποία μπορεί να φτάσει η δυτική οικονομία. Οι λαοί οδηγούνται σε ένα τρομακτικό αδιέξοδο, που τους περιμένει άπειρη φτώχεια.

Η ατυχία των Εβραίων στο σημείο αυτό βρίσκε­ται. Ο κόσμος, λόγω της Νέας Τάξης Πραγμάτων, έχει γίνει ενιαίος κι αυτό σημαίνει ότι λειτουργεί σαν ένα ομοιογενές κράτος. Όλοι οι λαοί δηλαδή θα δουν τα ίδια πράγματα μέσα στον ίδιο χρόνο. Τι θα δουν; Ό,τι είδαν προπολεμικά και οι Γερμανοί στο κράτος τους και "τρελάθηκαν". Θα δουν τους εαυτούς τους φτωχούς και τους Εβραίους βαθύπλουτους. Θα τους δουν να κερδοσκοπούν μέσα στις δικές τους πατρίδες σαν να επρόκειτο για ξέφραγα "αμπέλια". Θα τους δουν να εκμεταλλεύονται τα δικά τους κεφάλαια και να αδικούν τις δικές τους εργατικές τάξεις. Θα τους δουν να έχουν αποκτήσει τεράστιες ακίνητες περιουσίες από χρεοκοπίες πολιτών τις οποίες οι ίδιοι ως άθλιοι τραπεζίτες προκά­λεσαν. Τι θα γίνει σε μια τέτοια περίπτωση; Το πιο ανθρωπιστικό είναι να εκδιωχθούν με τις κλωτσιές χωρίς κανέναν ενδοιασμό και χωρίς κανένα έλεος από τις χώρες τις οποίες "αφαίμαξαν". Να τους κατάσχουν τις περιουσίες τους και στη συνέχεια να τους βάλουν σε ένα "κοντέινερ" και να τους στείλουν από εκεί απ' όπου ήρθαν. Να τους διώξουν γυμνούς και φτωχούς, όπως ακριβώς ήταν όταν τους πρωτοσυνάντησαν.

Τα ξυπόλυτα παιδιά του Μωυσή σύντομα θα πρέπει να επιστρέψουν στην έρημο ξυπόλυτα. Τώρα μάλιστα που υπάρχει και το Ισραήλ δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την μη εκδίωξή τους. Μόνον στο Ισραήλ και πουθενά αλλού υπάρχει πιθανότητα οι Εβραίοι να γίνουν επιτέλους άνθρωποι. Γιατί; Γιατί εκεί κάποιος πρέπει να δουλεύει για να ζήσει η κοινωνία. Αν αναγκα­στούν τα παράσιτα να εργαστούν, δεν θα μπορούν τα όμοιά τους παράσιτα να τους εκμεταλλεύονται. Οι Εβραίοι είναι επικίνδυνοι μόνον όταν υπάρχουν ως μειονότητα μέσα σε παραγωγικές κοινωνίες. Όταν οι Εβραίοι γίνονται πλειονότητα σε μια περιοχή, αρχίζει και υπολειτουργεί ο κερδοσκοπικός εβραϊσμός. Η συμμορία των Εβραίων λειτουργεί μόνον όταν υπάρχουν αγαθοί μη Εβραίοι που τους "φορτώνονται". Αν αυτή η συμμορία απομονωθεί, θ' αναγκαστεί ν' αλλάξει, εφόσον θα θελήσει να επιβιώσει.

Αυτό είναι λογικό. Συμβαίνει με όλες τις συμμορίες που προσφέρουν "υπηρεσίες". Για να λειτουργήσουν πρέπει να υπάρχουν κορόιδα που θα δουλεύουν. Δεν μπορούμε σε μια κοινωνία να είμαστε όλοι τραπεζίτες. Για να υπάρξουν τραπεζίτες, θα πρέπει να υπάρχουν κεφα­λαιο­κράτες και εργάτες. Δεν μπορούμε σε μια κοινωνία να είμαστε όλοι "νταβατζήδες". Για να υπάρξουν "νταβατζήδες", θα πρέπει να υπάρχουν μαγαζάτορες και πόρνες "εργαζόμενες". Αν τα περισσότερα από τα μέλη μιας συμμορίας αναγκαστούν να δουλέψουν, αυτή θα διαλύσει. Αν αναγκάσεις μια συμμορία να επιβιώσει μόνη της μέσα σε ένα χωράφι ή ένα εργοστάσιο, σύντομα θα διαλύσει. Αν τόσο αυτοί οι οποίοι επιμένουν να "προστατεύουν" όσο κι αυτοί που αποφασίζουν να εργαστούν είναι "πιστολάδες", τα πράγματα δεν είναι εύκολα γι' αυτούς που έχουν μάθει να ζουν από την "προστασία". Οι συμμορίες επιβιώνουν μόνον όταν αυτοί οι οποίοι εργάζονται δεν έχουν μάθει να χρησιμοποιούν πιστόλια.

Η αντιμετώπιση των συμμοριών απαιτεί συγκεκριμένη μεθοδολογία. Μια μεθοδολογία που έχει ως στόχο να δημιουργήσει τις συνθήκες οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα την ακύρωση του ανεπιθύμητου φαινομένου, που μετατρέπει μια ομάδα σε συμμορία. Το όλο θέμα δηλαδή είναι να ακυρώσεις τη δυνατότητα να γίνεται το όπλο μέσον επιβίωσης και πλουτισμού. Αν το μέσο της επιβίωσης γίνει η τσάπα ή ο τόρνος, τότε όλα αλλάζουν. Ο πιο γρήγορος στο πιστόλι παύει να είναι ο αποδοτικότερος κι αλλάζουν οι ιεραρχίες μέσα στην πρώην συμμορία. Από τη στιγμή που όλοι θα είναι "πιστολάδες", αποδοτικότερος και άρα ισχυρότερος γίνεται ο εργατικότερος και αυτό είναι το ζητούμενο σε μια κοινωνία που πρέπει να επιβιώσει τίμια. Αν μάθουν οι Εβραίοι να εργάζονται, θα δημιουργήσουν μια πανίσχυρη κοινωνία. Θα γίνουν για τους πονηρούς η πιο δύσκολη παραγωγική κοινωνία. Γιατί; Γιατί κανένας έμπορος δεν θα μπορεί να εκμεταλ­λευτεί μια κοινωνία εργατών, που την συνθέτουν πρώην έμποροι.

Ο αναγνώστης πρέπει να καταλάβει ένα απλό πράγμα. Εμείς δεν μισούμε τους Εβραίους, επειδή είμαστε ρατσιστές. Εμείς αντιλαμβανόμαστε τους Εβραίους με τον τρόπο που αντιλαμβά­νεται κάποιος τον αδερφό του, όταν αυτός "ξεφεύγει" κι αρχίζει να ζει εις βάρος των υπολοίπων. Τους αντιλαμβα­νόμαστε ως τεμπέληδες που προκειμένου να μην δουλεύουν συνθέτουν συμμορίες. Τους αντιλαμβα­νόμαστε ως "άρρωστους". Το πάθος για την κερδοσκοπία και την τεμπελιά είναι "αρρώστια". Απλά εμείς πιστεύουμε ότι η "αρρώστια" τους είναι "ιάσιμη", ενώ κάποιοι άλλοι όχι.

Οι ναζιστές για παράδειγμα τη θεωρούσαν ανίατη και επιχείρησαν την ευθανασία. Οι ναζιστές θεωρούσαν ότι ήταν γονιδιακό το πρόβλημά τους και ως εκ τούτου δεν επιδεχόταν καμία θεραπευτική λύση. Οι Εβραίοι γι' αυτούς ήταν "κατώτεροι" άνθρωποι και έπρεπε να πεθάνουν, εφόσον ενοχλού­σαν τους "ανώτερους". Για εμάς δεν ισχύει αυτό. Για εμάς ισχύει ότι ναι μεν υπάρχει "αρρώστια", αλλά υπάρχει και "θεραπεία". Η "αρρώστια" είναι ένα απλό πρόβλημα, εφόσον δεν τίθεται θέμα ανισότητας. Η "αρρώστια" επιδέχεται θεραπεία, όσο επώδυνη κι αν είναι αυτή. Απλά δεν είμαστε βέβαιοι για ένα πράγμα. Τι είναι χειρότερο για έναν Εβραίο; Να τον σκοτώσεις ή να τον βάλεις να δουλέψει;

Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ότι τους αντιμετωπίζουμε ως πρόβλημα κι αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει ν' ακολουθήσουμε συγκεκριμένη τακτική απέναντί τους, προκειμένου να έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Τους Εβραίους δεν πρέπει να τους μισείς, γιατί τους "ταΐζεις" με το μίσος σου. Έχουν μάθει να καταναλώνουν το μίσος των άλλων, για να επιβιώνουν. Έχουν μάθει να χρησιμο­ποιούν το μίσος των ξένων, για να δημιουργούν χωρίς δυσκολία τους διαδόχους Εβραίους. Τους Εβραίους, για να τους αντιμετωπίζεις αποτελεσματικά, επιχειρείς να τους περιορίσεις, βάζοντας τους σε συνθήκες που δεν μπορούν να πλουτίσουν εις βάρος των άλλων με βάση τις πολύ συγκεκριμένες γνώσεις τους. Βάζοντάς τους σε συνθήκες όπου θύτες και θύματα έχουν τις ίδιες γνώσεις περί κερδοσκοπίας, ώστε ν' ακυρωθεί η αποδοτικότητα αυτών των γνώσεων. Για να εξουδετε­ρώσεις παράσιτα, πρέπει να τα απομονώσεις, για ν' "αλλάξουν", εφόσον δεν είναι εύκολο να λαθροβιούν εις βάρος των ομοίων τους.

Ολοκληρώνοντας το κείμενο, θα πούμε ότι είναι τυχερή η γενιά μας από την άποψη ότι είναι αυτή η οποία μπορεί να τα "δει" όλα, αλλά και να τα "κάνει" όλα. Είναι η γενιά που βρίσκε­ται στο μεταίχμιο της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι η γενιά που μπορεί να βρίσκεται στην οριακά χειρότερη θέση από πλευράς οικονομίας, αλλά ταυτόχρονα είναι αυτή που μπορεί ν' αλλάξει άπαξ τον κόσμο. Αν κινηθούμε όπως πρέπει, στον χρόνο που πρέπει, είναι βέβαιον ότι θα πετύχουμε. Είναι βέβαιον ότι καί τα προβλήματά μας θα λύσουμε καί θα γίνουμε ευεργέτες των επόμενων γενιών. Θα μας ευγνωμονούν τα παιδιά μας, αν κατακτήσουμε το "όνειρό" μας. Το "όνειρο" της ανθρωπότητας. Το "όνειρο", που μπροστά του δεν έχουν καμία αξία όλα τα υπόλοιπα "όνειρα" μαζί. Ας ελπίσουμε ότι η ώρα της παγκόσμιας αφύπνισης πλησιάζει κι ας ελπίσουμε ότι θα είμαστε "ξύπνιοι" την ύστατη ώρα.

Την ώρα των γενναίων.

Την ώρα των πετυχημένων.

Την ώρα των ισχυρών.

Την ώρα των ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

 

 

 

           Παναγιώτης Τραϊανού

Δημιουργός της θεωρίας του Υδροχόου