Κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών

για τη διάκριση στο Euro 2004,

ο ελληνικός λαός έδειχνε ότι εκμεταλλεύεται μια αφορμή

για να "δείξει" κάτι σε κάποιον.

Τι "μήνυμα" στάλθηκε από τους πανηγυρισμούς αυτούς

και ποιος ήταν ο παραλήπτης του;

 

 

Κανένας δεν μπορεί να πιστέψει ότι οι Έλληνες βγήκαν μ' αυτήν τη μαζικότητα και αυτόν τον ενθουσιασμό, για να πανηγυρίσουν μια απλή διάκριση σ' ένα απλό ποδοσφαιρικό τουρνουά. Ένας λαός, που στην καθημερινότητά του αντιμετωπίζει τόσο μεγάλα προβλήματα, δεν μπορεί να "μεθύσει" ολόκληρος εξαιτίας μιας αθλητικής διάκρισης, όσο σημαντική κι αν είναι αυτή. Ακόμα και οι ίδιοι οι παίκτες της ομάδας πανηγύριζαν κάτι άλλο και όχι αυτό το οποίο κατέκτησαν. Πανηγύριζαν για κάτι άλλο, κάτι πολύ πιο σημαντικό από το κύπελλο που κατέκτησαν στην άλλη άκρη της Ευρώπης. Τι πανηγύριζαν όλοι αυτοί; Την ελληνικότητά τους. Οι από τη φύση τους διεθνιστές Έλληνες ήθελαν κάτι να δείξουν, προβάλλοντας την εθνική "διαφορετικότητά" τους. Οι πραγματικοί εφευρέτες του πραγματικού διεθνισμού ήθελαν κάτι να δείξουν μ' αυτές τις φαινομενικά εθνικιστικές εκφάνσεις.

Τι ήθελαν να δείξουν; Ότι δεν ανέχονται πλέον να δηλώνουν Έλληνες και από πίσω το ταμπλό του όποιου σταδίου να γράφει Greece. Φώναξαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους ΕΛΛΑΣ. Αυτό ήταν το μήνυμα που έστειλαν σε όλον τον πλανήτη. Είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ και όχι Γραικοί. Το κράτος μας είναι το ελληνικό κράτος και όχι η "Μπανανία" της Γραικίας. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για αφορμή. Οι Έλληνες, είτε της Ελλάδας είτε του εξωτερικού, έψαχναν μια σοβαρή αφορμή, για να δείξουν στον κόσμο το πώς αυτοπροσδιορίζονται οι ίδιοι. Έψαχναν αφορμή και δεν την έβρισκαν. Η μεγάλη διάκριση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ήταν μια τέτοια αφορμή, εφόσον ήταν μια πραγματική ευκαιρία γι' αυτούς. Γιατί; Γιατί οι Έλληνες μπορούσαν να εκμεταλ­λευτούν τις κλίμακες και να δείξουν αυτό το οποίο είχαν ανάγκη να δείξουν.

Ποιες ήταν αυτές οι κλίμακες και πώς ήταν εκμεταλλεύσιμες; Σε ένα παιχνίδι συλλογικό κατάφεραν μια διάκριση μοναδική και μεγαλειώδη. Σε ένα παιχνίδι στο οποίο κυρίαρχη είναι η πολεμική λογική και στο οποίο η νίκη των "γιγάντων" είναι περίπου δεδομένη, θριάμβευσαν οι "μικροί". Τι αξία μπορεί να έχει αυτό; Μπορεί να προκαλέσει τα συλλογικά ένστικτα ενός λαού και να ενεργοποιήσει τη μνήμη της ανθρωπότητας. Τη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας είχαν ως στόχο οι κραυγές των Ελλήνων φιλάθλων μπροστά στις κάμερες. Τη συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας είχαν ως στόχο οι ξέφρενοι πανηγυρισμοί των όπου Γης Ελλήνων. Τη μνήμη, που έχει "ξεχάσει" ποιοι είναι αυτοί τους οποίους γνωρίζει ως Γραικούς. Το συλλογικό ένστικτο του ελληνικού λαού αντιλήφθηκε εγκαίρως αυτήν την κατάσταση και γι' αυτό ενεργο­ποιήθηκε. Αυτό ακριβώς έγινε στην περίπτωση αυτήν.

Οι Έλληνες το εξέλαβαν αυτό ως ευκαιρία να δηλώσουν εκείνο το οποίο η ανθρωπότητα εδώ και αιώνες έχει "ξεχάσει". Αυτό το οποίο εδώ και αιώνες δεν τους αναγνωρίζει. Την ελληνικότητά τους. Ακόμα και τα φαινομενικώς σεξιστικά συνθήματά τους τον ίδιο στόχο εξυπηρετούσαν. Υπενθύ­μιζαν σε όλον τον κόσμο τον διονυσιασμό, που πάντα χαρακτήριζε τους Έλληνες σε όλες τις δραστηριότητές τους. Των διονυσιασμό, που δεν έχει σχέση με τη χυδαία και ανήθικη υβρεολογία των χριστιανών και ο οποίος εκφράζει την κοινή νοοτροπία μεταξύ των αρχαίων Ελλήνων και των σύγχρονων παιδιών τους. Τον διονυσιασμό, που κάνει ακόμα και τη γριά να γελάει με τα σεξιστικά συνθήματα. Τον διονυσιασμό, που επί αιώνες ωθούσε τους Έλληνες σε συμπεριφορές τις οποίες δεν κατανοούσαν οι βάρβαροι. Συμπεριφορές, που εκδηλώνονταν τις πιο κρίσιμες ώρες. Συμπεριφορές προκλητικές και ακατανόητες τις ώρες κατά τις οποίες διακυβευόταν ακόμα και η ίδια τους η ύπαρξη. Τι είδους συμπεριφορές; Να λούζονται και να στολίζονται πριν τις μεγάλες μάχες. Να δείχνουν στους εχθρούς τους τα γεννητικά τους όργανα.

Όλα αυτά είναι ακατανόητα για τους βαρβάρους, οι οποίοι την ύστατη ώρα κατά την οποία διαπραγματεύονται την επιβίωσή τους συνηθίζουν να φαίνονται περισσότερο κακομοίρηδες απ' ό,τι πραγματικά είναι, για να προκαλούν όσο το δυνατόν λιγότερο. Συμπεριφορές, που έχουν αναγάγει σε επιστήμη οι θλιβερότεροι των βαρβάρων, οι Εβραίοι. Τα ακριβώς αντίθετα έκαναν οι Έλληνες. Πού απέβλεπαν αυτές οι συμπεριφορές; Να δείχνουν στους εχθρούς τους τις σκέψεις τους. Να τους δείχνουν ότι όσο κι αν αυτό αντίκειται στις επιθυμίες τους, οι Έλληνες θα επιβιώσουν με τον τρόπο που επέλεξαν οι ίδιοι να ζήσουν. Οι λίγοι Έλληνες θα επιβιώσουν, ακόμα κι αν αυτό αντίκειται στη θέληση της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας. Οι λίγοι Έλληνες θα εμφανιστούν στο πεδίο της προσωπικής και συλλογικής τους μάχης ομορφότεροι και πλουσιό­τεροι απ' ό,τι πραγματικά είναι. Οι λίγοι Έλληνες θα δείξουν στους βάρβαρους τα γεννητικά τους όργανα, για να τους δείξουν ότι ακόμα κι αν οι ίδιοι πεθάνουν, έχουν φροντίσει για τη συνέχειά τους. Έχουν "περάσει" τη νοοτροπία τους στους επόμενους, τους οποίους θα ξαναβρούν μπροστά τους οι βάρβαροι.

Αυτή είναι η διαφορά του διονυσιασμού με τη χριστιανική ανηθικότητα. Ο βάρβαρος χριστια­νός δείχνει τα γεννητικά του όργανα στα θύματά του για όσο διάστημα είναι ισχυρός. Όταν είναι αδύναμος, δεν κάνει κάτι ανάλογο, γιατί είναι δειλός. Αυτό το κάνει μόνον για όσο διάστημα έχει τη δυνατότητα να προκαλεί το θύμα του. Για όσο διάστημα μπορεί να δείχνει στο θύμα του ότι μπορεί να του κάνει κακό. Γι' αυτόν τον λόγο είναι ανήθικος. Ο Έλληνας αντίθετα δείχνει τα γεννητικά του όργανα, για να προκαλέσει τον ισχυρό. Οι Πέρσες τα έχουν δει και όχι οι φτωχοί λαοί, που ήρθαν σε επαφή με τους Έλληνες. Αυτό το κάνουν μόνον για να προκαλέσουν τον ισχυρό. Για να του δείξουν ότι δεν πρόκειται ν' αλλάξουν ό,τι κι αν πάθουν. Για να του δείξουν ότι δεν πρόκειται να συμβιβαστούν, όποιο κι αν είναι το τίμημα της απειθαρχίας τους. Για να του δείξουν ότι και τα παιδιά τους τα έχουν κάνει από το ίδιο "υλικό". Για να του δείξουν ότι είναι παιδιά του Διόνυσου. Εκείνου του θνητού Θεού, που, όχι απλά ξεπέρασε τη θνητή του φύση, αλλά κέρδισε όλες τις θεομαχίες μόνος Του.

Τα όρια μεταξύ του ελληνικού διονυσιασμού και της βαρβαρικής χυδαιότητας μπορεί να είναι λεπτά, αλλά ενδεχόμενη υπέρβασή τους είναι εύκολα ορατή, εφόσον είναι προκλητική και πρόστυχη. Τέτοιου είδους υπέρβαση μπορεί να παρατηρήσει κάποιος σε διαφήμιση γνωστού ουίσκι. Αυτοί οι οποίοι τα ξεπέρασαν ήταν οι γνωστότεροι των βαρβάρων. Οι Αγγλοσάξονες. Αυτοί οι οποίοι τεμάχισαν τον ναό της δημοκρατίας, για να "πουλάνε" εκθέματα στα μουσεία τους και εξακολουθούν εν έτη 2004 να προσκυνάνε τα βρακιά της βασίλισσάς τους. Οι γνωστότεροι κλέφτες ψυχών, ανθρώπων και λαών. Τι έκαναν αυτοί; Για να πουλήσουν αλκοόλ, ανακάτεψαν τον διονυσιασμό με τη χυδαιότητα. Ο διονυσιασμός έχει σχέση με την πράξη των Σκωτσέζων της διαφήμισης να σηκώσουν τα κίλτ τους πριν από τη μάχη. Η χυδαιότητα έχει σχέση με την ταυτότητα εκείνου που βρίσκεται απέναντί τους.

Σ' αυτήν την άθλια διαφήμιση αποκαλύπτεται η χυδαιότητα και η γνωστή θρασυδειλία των Αγγλοσαξόνων. Θέλησαν να κάνουν τη "μαγκιά" των Ελλήνων, αλλά τη θέλησαν "τζάμπα". Απέναντι από τους Σκωτσέζους έβαλαν τους Μαόρι. Τους αδύναμους Μαόρι, τους οποίους έχουν κατασφάξει και έχουν καταληστεύσει. Τους αδύναμους Μαόρι, τους οποίους δεν φοβούνται ούτε ως αντιπάλους ούτε ως πελάτες. Δεν φοβούνται έναν λαό, τον οποίο τον έχουν περιορίσει σε έναν πληθυσμό κάτω των 70.000. Απέναντι σ' αυτούς επέλεξαν να κάνουν τη "τζάμπα" μαγκιά τους. Δεν έβαλαν απέναντι στους Σκωτσέζους ούτε τους Ρώσους ούτε τους Γάλλους ούτε κανέναν άλλον ισχυρό λαό. Αυτή είναι η χυδαιότητα των βαρβάρων. Να "παίζουν" με τα θύματά τους, τη στιγμή που δεν μπορούν αυτά να αντιδράσουν. Κακομοίρηδες με όλη τη σημασία της λέξης. Στην αναζήτηση της "λιρίτσας" προσβάλουν και λερώνουν τους πάντες και τα πάντα.

Αντίθετα μ' αυτήν την αθλιότητα στην Πορτογαλία είδαμε να συμβαίνουν άλλα πράγματα. Πράγματα ιδιαίτερα αποκαλυπτικά σε όλους τους τομείς. Ποια είναι αυτά; Το πρώτο είναι η ταυτότητα αυτών που πήγαν εκεί για να υποστηρίξουν την εθνική μας ομάδα και το δεύτερο είναι η νοοτροπία των ανθρώπων αυτών. Σ' ό,τι αφορά το πρώτο συμβαίνει το εξής: Από τη συνθηματο­λογία μπορούμε να καταλάβουμε ότι στην Πορτογαλία πήγε να υποστηρίξει την εθνική ομάδα ο απλός ελληνικός λαός. Απλοί Έλληνες, που θέλησαν να συνδυάσουν ένα ταξίδι αναψυχής με μια μεγάλη γιορτή. Στην Πορτογαλία δεν πήγαν ούτε τα παράσιτα που μας κυβερνάνε ούτε τα σκουπίδια των γηπέδων. Δεν πήγαν ούτε οι κρατικοδίαιτοι κηφήνες ούτε οι "προεδροδίαιτοι" αλήτες. Στην Πορτογαλία δεν πήγαν οι βάρβαροι που παριστάνουν τους Έλληνες και "καπε­λώνουν" τα πάντα στη πατρίδα μας.

Από πού προκύπτει αυτή η βεβαιότητά μας; Από τα γεγονότα. Το πρώτο γεγονός έχει σχέση με τα ιδιαίτερα συμφέροντα αυτών των μερίδων. Τα συμφέροντα είναι αυτά τα οποία βεβαιώνουν την απουσία τους. Σ' ό,τι αφορά τους πρώτους συμβαίνει το εξής: Όλοι αυτοί οι δυτικοθρεμμένοι τενεκέδες, επειδή έχουν την τάση να υποτιμάνε οτιδήποτε ελληνικό, δεν μπορούσαν να εκτιμή­σουν την πορεία της εθνικής και ως εκ τούτου τη θεώρησαν μη εκμεταλλεύσιμη. Επειδή είναι άνθρωποι που δεν τους λείπουν τα ταξίδια, δεν θεώρησαν το ευρωπαϊκό τουρνουά ως μια ευκαιρία να ταξιδεύσουν, όταν μάλιστα προέβλεπαν διασυρμούς και ήττες. Αυτοί θέλουν να είναι παρόντες μόνον σε θριάμβους, για να τους καπηλεύονται. Ανάλογα δεδομένα αφορούν και τους δεύτερους. Όλοι αυτοί οι αλήτες των γηπέδων είναι έμμισθοι προβοκάτορες. Οι εργοδότες τους και πρόεδροι των ΠΑΕ δεν ενδιαφέρονταν για την εθνική και ως εκ τούτου δεν τους πλήρωσαν τα έξοδα.

Το δεύτερο γεγονός έχει σχέση με τη νοοτροπία αυτών των μερίδων. Η συνθηματολογία διακρινόταν από προκλητικότητα και εφευρετικότητα. Το πρώτο αποκλείει τους πρώτους και το δεύτερο τους δεύτερους. Αποτελεί βεβαιότητα ότι όλα αυτά τα κουτορνίθια των αγγλοσαξονικών Χάρβαρντ είναι πολύ δειλά, για ν' αναπτύξουν αυθεντική ελληνική συμπεριφορά. Είναι πολύ δειλά, για να είναι προκλητικά. Όπως οι "δάσκαλοί" τους έτσι και αυτά ξέρουν να κάνουν τους γενναίους απέναντι σε κανέναν φουκαρά. Απέναντι στους "Μαόρι" της κοινωνίας. Μπορεί να φανταστεί κάποιος τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε διονυσιακό παροξυσμό να φωνάζει "σήκωσέ το το……δεν μπορώ δεν μπορώ να περιμένω"; Τι θα πει ο μπαμπάς; Τι θα πει ο μίστερ Τζών; Μπορεί να φανταστεί κάποιος τον Γιωργάκη να φωνάζει "είναι βαριά……του τσολιά"; Τι θα πει η μαμά; Τι θα πει ο ραβίνος;

Τα ανάλογα συμβαίνουν και με τους επαγγελματίες αλήτες των γηπέδων. Αυτοί είναι δειλοί και χυδαίοι βάρβαροι. Η δική τους "γενναιότητα" περιορίζεται στο να βρίζουν απροστάτευτους ανθρώπους. Να κρύβονται πίσω από τους όχλους και να βρίζουν μεμονωμένα πρόσωπα, χωρίς δυνατότητα αντίδρασης συνήθως κατά παραγγελία. Να βρίζουν τον διαιτητή, τον προπονητή ή κανέναν ποδοσφαιριστή που "ενοχλεί" τον πρόεδρο. Η συνθηματολογία αυτών των αθλίων είναι πολύ συγκεκριμένη και τόσο πολύ "δουλεμένη", που την κάνει εύκολα διακριτή. Τα μυαλά τους είναι πολύ "καμένα" από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, για να είναι εφευρετικά, ώστε να μπορούν να προσαρμοστούν στις καταστάσεις. Η όποια εφευρετικότητά τους εξαντλείται στο πώς θα ζητήσουν χαρτζιλίκι από τον πρόεδρο. Από εκεί και πέρα η παρουσία τους πιστοποιείται από τα φαινόμενα βίας. Στηριζόμενοι στη λογική των όχλων και της συνυπευθυνότητας, σπάζουν και ρημάζουν ό,τι βρίσκουν μπροστά τους.

Στην Πορτογαλία όλα αυτά τα φαινόμενα δεν υπήρξαν. Δεν υπήρξαν φαινόμενα βίας ούτε συμπλοκές μεταξύ των φιλάθλων. Δεν υπήρξαν προπηλακισμοί παικτών και διαιτητών. Δεν υπήρξαν "κριτικές" στις επιλογές του προπονητή. Δεν υπήρξαν προκλήσεις της εξέδρας. Άρα όλοι οι "ειδικοί" του είδους ήταν απόντες. Τόσο απόντες, που "έλαμπαν". Η μόνη φορά που "έλαμπαν" τα κοπρόσκυλα. Στην Πορτογαλία πήγε μερίδα του γενναίου και αυθεντικού ελληνικού λαού. Του λαού, που ενθουσιάστηκε από την πορεία των πραγμάτων και "μέθυσε" από την ανέλπιστη επιτυχία. Σ' αυτήν την "μέθη" θέλουμε να καταλήξουμε, γιατί αυτή η "μέθη" είναι εκείνη που χαρακτηρίζει τους Έλληνες και άρα συνδέει τους σύγχρονους Έλληνες με τους προγόνους τους.

Οι Έλληνες έχουν από την παιδεία τους τα χαρακτηριστικά, που τους κάνουν ν' αναζητούν τη "μέθη". Να επιδιώκουν να "μεθούν" και ν' αναζητούν τη δόξα σε οποιοδήποτε πεδίο μάχης. Αυτή είναι η τύχη και η ατυχία τους ταυτόχρονα. Γιατί; Γιατί ο "μεθυσμένος" μπορεί να ξεπεράσει τα όρια και να πετύχει το ακατόρθωτο, αλλά ταυτόχρονα βρίσκεται και πολύ κοντά στην απόλυτη καταστροφή. Οι Έλληνες είναι από εκείνους τους λαούς, που, εξαιτίας αυτού του χαρακτηριστικού τους, μπορούν να πετύχουν το "θαύμα", αλλά μπορούν να οδηγηθούν και στην "αυτοκτονία". "Μεθούν" τόσο πολύ, που από ένα σημείο και πέρα λειτουργούν σαν ανεξέλεγκτες "μαινάδες" του Διονύσου. Τι αναζητούν στη "μέθη" τους; Την απόλυτη δόξα. Την ταύτιση με το "Θείο". Μπαίνουν στη λογική του ή όλα ή τίποτε. Αυτός είναι και ο λόγος της προκλητικότητάς τους μπροστά στη μάχη. Γιατί; Γιατί θέλουν να κλείνουν τις "πόρτες" ακόμα και για τους ίδιους τους εαυτούς τους. Να μην μπορούν να γυρίσουν πίσω, είτε επειδή φοβήθηκαν είτε επειδή συνήλθαν. Θέλουν να δεσμεύσει ο ένας τον άλλον, για να μην διαλύσουν μπροστά στον κίνδυνο.

Αυτό κάνουν πάντα, αναζητώντας τη δόξα. Μια δόξα, που θέλουν να τη "ρουφήξουν" και όχι να την κλέψουν. Γι' αυτόν τον λόγο είναι προκλητικοί. Είναι σαν να βάζεις σε ένα ρινγκ το παιδί σου με τον Τάισον και να τον προκαλείς. Να τον φωνάζεις "αδερφή", που, όταν ξεκινήσει ο αγώνας, θα πέσει θύμα των σεξουαλικών ορέξεων του παιδιού σου. Να έχεις εκπαιδεύσει το παιδί σου να είναι το ίδιο προκλητικό μ' εσένα. Γιατί το κάνεις αυτό; Για να δεσμεύσεις το παιδί σου στον αγώνα. Για να μετατρέψεις με τις προκλήσεις τα σκοινιά του ρινγκ σε τοίχους, οι οποίοι δεν θα επιτρέπουν στο παιδί σου να "δραπετεύσει" από τη μάχη. Για να εξαγριώσεις το θηρίο τόσο πολύ, που να μην επιδέχεται η κατάσταση συμβιβασμό. Για να πολεμήσεις το θηρίο σε πλήρη ισχύ και παθιασμένο και όχι αδιάφορο. Να το νικήσεις και να κλείσεις για πάντα τους λογαριασμούς σου μαζί του.

Αυτό είναι το ζητούμενο πάντα για τους Έλληνες. Η απόλυτη νίκη, που προσφέρει την απόλυτη δόξα. Η νίκη, που μπορεί ποτέ να μην έρθει και να οδηγήσει στην απόλυτη καταστροφή. Η σχεδόν αυτοκτονική επιθυμία να προκαλέσουν τη μοίρα τους. Η επιθυμία να βάλουν την ψυχή τους στο "καμίνι", όπου οι άλλοι δεν τολμούν. Η επιθυμία τους να βάλουν και τα παιδιά τους μέσα στη "φωτιά", για να τα δοκιμάσουν. Η άποψή τους ότι καλύτερα ένας δοξασμένος θάνατος αναζητώντας το θαύμα, παρά μια ασήμαντη ζωή. Η άποψή τους ότι, αν είναι να πάθει κακό το παιδί, δεν μας ενδιαφέρει το πόσο, αλλά αν είναι να πάρει δόξα, να πάρει την ανώτερη. Αυτά τους τα χαρακτηριστικά έχουν κάνει τους αρχαίους Έλληνες τον πιο διάσημο λαό στον κόσμο. Τον μικρό λαό, που, όσες φορές "μέθυσε", εξέπληξε τον κόσμο είτε θετικά είτε αρνητικά. Τον μικρό λαό, που "μεθυσμένος" γκρέμισε αυτοκρατορίες αλλά και οδηγήθηκε σε φοβερούς αλληλο­σπαραγμούς.

Μέρος αυτού του λαού βρισκόταν στην Πορτογαλία. Αυτός ο λαός, εξαιτίας ευνοϊκών συγκυριών, "μέθυσε" και παρέσυρε στη "μέθη" του και τους ποδοσφαιριστές, που ήταν τα παιδιά του. Οι Έλληνες στην Πορτογαλία προκαλούσαν τη "μοίρα" τους και όχι τους ανθρώπους. Οι Έλληνες γι' αυτόν τον λόγο αναλώθηκαν σ' αυτού του είδους τα συνθήματα στο συγκεκριμένο τουρνουά. Γι' αυτόν τον λόγο δεν παρεξηγήθηκαν από κανέναν. Θεώρησαν τους εαυτούς τους "μικρούς" και προκαλούσαν τους "μεγάλους". Προκαλούσαν τους "μεγάλους", για να τους ωθήσουν στο να κατασπαράξουν αν μπορούν τα δικά τους παιδιά μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Είναι πρόκληση να συνθηματολογείς εις βάρος του Φίγκο μέσα στο σπίτι του. Είναι όμως πρόκληση θετική και όχι ύβρης. Γιατί; Γιατί δεν τον βρίζεις εκ του ασφαλούς ως αλήτης. Τον προκαλείς όταν στέκεται μπροστά σου απειλητικός και αγέρωχος. Όταν είναι μπροστά η μάχη, που θα του δώσει την ευκαιρία να ταπεινώσει αυτόν που τον προκαλεί. Δεν τον προκαλείς αφού τον έχεις νικήσει ή όταν δεν έχει τη δυνατότητα να αποκαταστήσει τον εαυτό του.

Τον προκαλείς σε πλήρη ισχύ και με όλες τις ευκαιρίες μπροστά του. Τον προκαλείς με τα "εργαλεία" του τσολιά, όταν έχει μπροστά του την ευκαιρία να νικήσει και να μιλήσει για τη "φούστα" και το "καλτσόν" του τσολιά. Τον προκαλείς, γιατί τον θέλεις θυμωμένο και όχι αδιά­φορο. Τον προκαλείς, γιατί τον αγαπάς και σέβεσαι και τον ίδιο ως πολεμιστή. Γιατί θέλεις να του δώσεις "καύσιμο", για ν' αγωνιστεί και ο ίδιος με το απαιτούμενο πάθος για τον ίδιο στόχο. Τον προκαλείς, για να γίνει αυτός το "καμίνι", που είτε θα "κάψει" το παιδί σου είτε θα το δοξάσει. Ύβρης για τους Έλληνες είναι το ακριβώς αντίθετο. Ύβρης είναι να προσπαθούν να "υπνω­τίσουν" τον εχθρό τους, για να δώσουν την ευκαιρία στα παιδιά τους να τον κλέψουν και να τον αδικήσουν. Ύβρης για τους Έλληνες είναι να "δέσουν" τον εχθρό τους, για να του αποσπάσουν δόξα εκ του ασφαλούς. Αυτό είναι ύβρης για έναν λαό, ο οποίος πάντα θαύμαζε το "μεθυσμένο" παιδί του, που, όταν έχασε τα χέρια του, όρμηξε με τα δόντια για ν' αρπάξει το πλοίο των Περσών.

Αυτή είναι η λογική των Ελλήνων στη μάχη. Πολεμάνε για τη δόξα της μάχης και μετά για όλα τ' άλλα. Ο στρατός του Αλεξάνδρου περιφερόταν στην Ασία προκλητικός. Ο Αλέξανδρος προκα­λούσε τον Δαρείο. Η πρόκληση τους συσπείρωνε όλους γύρω από τους στόχους τους. Η πρόκληση έκανε μονόδρομο την αναζήτηση της νίκης. Η πρόκληση εμφάνιζε ως μόνη εναλ­λακτική λύση πλην της νίκης τον δοξασμένο θάνατο. Δεν μπορούσε ο Αλέξανδρος να συμβιβαστεί με τον Δαρείο μετά από τις επιστολές που αντάλλαξαν. Αυτό το γνώριζε και γι' αυτό το σύνολο της συμπεριφοράς του παρέμενε προσκολλημένο σε κάποιες σταθερές. Γι' αυτόν τον λόγο μοίρασε την περιουσία του στη Μακεδονία πριν ξεκινήσει την εκστρατεία του. Γνώριζε ότι, αν ζήσει και νικήσει, θ' αποκτούσε ό,τι ονειρευόταν και βέβαια μια νέα περιουσία, όπως γνώριζε ότι, αν έχανε στη μάχη, δεν θα χρειαζόταν την περιουσία, γιατί αυτή είναι άχρηστη στους νεκρούς.

Η λογική των βαρβάρων είναι ακριβώς αντίθετη. Ποτέ δεν προκαλούν. Προσπαθούν να νικήσουν με άλλα μέσα. Προσπαθούν να νικήσουν πάνω στις "πλάτες" άλλων. Γι' αυτόν τον λόγο των στρατών τους προηγούνται στρατιές από χαφιέδες, παπάδες ή πόρνες. Πάντα σκέπτονται πονηρά, για να πετύχουν τους στόχους τους εκ του ασφαλούς. Πάντα αναζητούν "κερκόπορτες". Αναζητούν θύματα με την πρόφαση να τους προσφέρουν πολιτισμικά "προϊόντα". Άλλοι προσφέρουν "αιώνια ζωή", άλλοι "διαφωτισμό" και άλλοι "ανάπτυξη". Οι στρατοί μπαίνουν μετά και εκ του ασφαλούς, για να προστατεύσουν την "αγορά" εις βάρος πολιτών και όχι εις βάρος αντιπάλων στρατών. Οι στρατοί μπαίνουν μετά, για να "ρυθμίζουν" εμφύλιους πολέμους.

Οι Αγγλοσάξονες για παράδειγμα είναι το πιο "πετυχημένο" παράδειγμα βαρβάρων. Κατέκτησαν τον μισό πλανήτη, χωρίς ποτέ να νικήσουν στα ίσα κανέναν αντίπαλο. Έχουν πολεμήσει "γενναία" τους Γάλλους, "κρυβόμενοι" πίσω από τους Τούρκους. Έχουν πολεμήσει "γενναία" τους Γερμανούς, "κρυβόμενοι" πίσω από τους Γάλλους. Έχουν πολεμήσει "γενναία" τους Ινδιάνους, "κρυβόμενοι" πίσω από μετανάστες. Έχουν πολεμήσει "γενναία" τους μαύρους, "κρυβόμενοι" πίσω από άλλους μαύρους. Ακόμα και πίσω από πειρατές έχουν "κρυφτεί". Οι πειρατές της Καραϊβικής πολεμούσαν τους Ισπανούς προς "δόξα" της Βρετανίας. Με όλους έχουν πολεμήσει "γενναία" οι Αγγλοσάξονες, άλλα μέσω άλλων. Γιατί; Γιατί τους βάρβαρους τους ενδιαφέρει η αρπαγή και όχι η δόξα. "Πολεμάνε" για χωράφια και όχι για υψηλά ιδανικά.

Αυτή είναι η μεθοδολογία τους στον "πόλεμο". Γι' αυτόν τον λόγο βρωμεροί παπάδες, "ερευνητές" ή περιηγητές ήταν πάντα η εμπροσθοφυλακή τους. Με χαφιέδες και δωσίλογους των εχθρών τους συνεργάζονταν. Αυτή ήταν και εξακολουθεί να είναι η τακτική τους. Πάντα "τρυπώνουν" και διαβρώνουν. Θα ψάξουν να βρουν κανένα "ορφανό" βασιλόπουλο, για να του προσφέρουν "προστασία". Θα ψάξουν να βρουν κανέναν σφετεριστή της εξουσίας, για να τον "βοηθήσουν" να βρει το "δίκιο" του. Θα ψάξουν να βρουν καμία μειονότητα, για να τη "βοηθήσουν" να βρει τα δικαιώματά της. Πάντα "τρυπώνουν" με πονηράδες και "βοήθειες" και μετά αναλίσκονται στην αγαπημένη τους "διάβρωση". Διχάζουν τους λαούς και μετά τους εκμεταλλεύονται σαν "ρυθμιστές" και "ειρηνοποιοί". Αυτούς, που ο Αλέξανδρος τους εκτελούσε, για να μην μειώσουν τη δόξα του οι βάρβαροι, τους ανήγαγαν σε συνδαιτυμόνες τους.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι έγινε στην Πορτογαλία; Οι συγκυρίες "ξύπνησαν" τα αρχέγονα ένστικτα των Ελλήνων. "Ξύπνησαν" τα ένστικτα του πιο διάσημου "πολεμικού" λαού στον κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο μετά τα πρώτα επιτυχή αποτελέσματα ακολούθησε ο πανζουρλισμός με τις μετακινήσεις Ελλήνων στην Πορτογαλία. Στην Πορτογαλία πήγαν άνθρωποι αδιάφοροι για το ποδόσφαιρο. Πήγαν άνθρωποι, που δεν έχουν ξαναμπεί σε γήπεδο. Πήγαν άνθρωποι, για να "πολεμήσουν" για την πατρίδα τους. Για να βοηθήσουν αυτούς που "πολεμούν". Για να βοηθήσουν αυτούς που θεωρούν παιδιά τους. Έτσι είδαν τους παίκτες. Τους είδαν σαν τους δικούς τους ανθρώπους. Σαν τα δικά τους παιδιά που προικίστηκαν από τον θεό και τα ταλέντα τους τα χρησιμοποιούν υπέρ της δόξας της "οικογένειας".

Απλά παιδιά βιοπαλαιστών, όπως είναι οι ίδιοι. Απλά παιδιά, που χωρίς τα ταλέντα τους θα ήταν κοινοί άνεργοι ή χαμηλόμισθοι, όπως είναι τα δικά τους παιδιά. Απλά παιδιά, που δεν περιμένουν από τον "μπάρμπα" τους για να ζήσουν εκ του ασφαλούς την πλούσια και παρασιτική ζωή τους. Δεν είναι αδέρφια του Κυριάκου, που ο πατέρας του θα τον βολέψει σε κάθε περίπτωση και ενάντια σε κάθε λογική. Που θα τον βάλει κρατικό βιγλάτορα, ακόμα κι αν είναι τυφλός. Δεν είναι αδέρφια του Γιωργάκη, που η μητέρα του θα τον βολέψει. Που θα τον βάλει κρατικό τελάλη, ακόμα κι αν είναι μουγκός. Είναι φτωχά παιδιά, που ό,τι κατάφεραν το κατάφεραν με τις δικές τους δυνάμεις και τίποτε άλλο. Φτωχά παιδιά, τα οποία κάθε μέρα παρακαλάνε τον Θεό να τους έχει υγιείς και γερούς, για να συνεχίσουν να κάνουν αυτά που κάνουν και να επιβιώνουν.

Αυτούς τους δικούς τους ανθρώπους πήγαν οι Έλληνες να βοηθήσουν στην Πορτογαλία. Αυτούς, που δεν έχουν να περιμένουν βοήθεια από κανέναν άλλον. Αυτούς, που μόνον στη βοήθεια του κόσμου μπορούν να ελπίζουν. Απλά πήγαν να βοηθήσουν ως Έλληνες κι αυτό συνήθως σε βάζει σε "μπελά" και όχι το αντίθετο. Γιατί; Γιατί αν δεν είσαι αποφασισμένος να πεθάνεις αγωνιζόμενος, δεν θέλεις να τους έχεις πίσω σου. Αν συμμετέχεις σε έναν αγώνα εκ του πονηρού ή για να πάρεις το πριμ συμμετοχής του κομπάρσου και αυτοί σε υποστηρίξουν, θα έχεις πρόβλημα. Θα στραφούν εναντίον σου. Θα σε λιώσουν και θα σε εξευτελίσουν, αν καταλάβουν ότι τους χρησιμοποίησες, ενώ δεν είχες σκοπό να νικήσεις. Γι' αυτόν τον λόγο είναι "μπελάς" η υποστήριξή τους.

Σε βάζουν σε "μπελά", γιατί όταν σε βοηθούν δεν σου δίνουν πολλές επιλογές. Σου αφήνουν ανοιχτό το "ταβάνι" και είναι έτοιμοι να σε αποθεώσουν αν πετύχεις τη νίκη, αλλά σε περίπτωση αποτυχίας σε μετατρέπουν σε "αποδιοπομπαίο τράγο". Το να σε περιφέρουν δηλαδή στους ώμους τους όμοια με θεό από το να σε γιουχάρουν έχει ελάχιστη απόσταση. Αν αντιληφθούν ότι τα πράγματα δεν έγιναν έτσι όπως νομίζουν αυτοί ότι έπρεπε να γίνουν, είναι απίστευτα σκληροί με τους δικούς τους ανθρώπους. Στον ξένο μπορούν ν' ανακαλύψουν όλα τα ελαφρυντικά, αλλά στα παιδιά τους όχι. Η λογική τους δηλαδή είναι σταθερή και δεν αλλάζει. Υποστηρίζουν αυτόν που αγωνίζεται με πάθος και δεν επηρεάζονται από την ταυτότητά του. Μπορούν να λατρέψουν έναν ξένο σαν δικό τους παιδί, αν αντιληφθούν ότι αγωνίζεται τίμια και να εξευτελίσουν τον δικό τους άνθρωπο, αν κάνει το αντίθετο.

Μ' αυτήν τη λογική πήγαν να βοηθήσουν στην Πορτογαλία. Πήγαν για να προκαλέσουν τους "εχθρούς" των παιδιών τους και να τα δεσμεύσουν σε έναν σκληρό αγώνα χωρίς εναλλακτικές επιλογές. Πήγαν να βοηθήσουν, αλλά και να βοηθηθούν και οι ίδιοι από αυτούς. Πήγαν να βοηθήσουν σε έναν αγώνα, για να βοηθηθούν και οι ίδιοι στον δικό τους αγώνα. Γιατί; Για να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία και να βρουν αιτία να μιλήσουν για όλα εκείνα που τους πληγώνουν. Μια ανέλπιστα καλή αρχή τους "μέθυσε" και "θυμήθηκαν" την ταυτότητά τους. "Θυμήθηκαν" αυτά που τους αφορούσαν και θεώρησαν απαραίτητο να υπενθυμίσουν και στους άλλους όσα ένιωθαν την ανάγκη να θυμίσουν.

Σ' αυτό το σημείο ήταν εκμεταλλεύσιμες οι κλίμακες και αυτές επεδίωξαν να εκμεταλλευτούν οι Έλληνες. Οι "μικροί", που θριάμβευσαν στην Πορτογαλία εις βάρος των "μεγάλων", είναι τα παιδιά των Ελλήνων. Είναι τα παιδιά εκείνων των "μικρών", που γκρέμισαν τις αυτοκρατορίες της αρχαιότητας. Είναι τα παιδιά των λίγων, που έστησαν Θερμοπύλες και δοξάστηκαν. Είναι τα παιδιά που, λόγω κοινής νοοτροπίας με τους προγόνους τους, επιτυγχάνουν ή τουλάχιστον αγωνίζονται να επιτύχουν το ακατόρθωτο, είτε αυτό αφορά τα σημαντικά είτε τα ασήμαντα. Κατάλαβε ο αναγνώστης γιατί η ασήμαντη νίκη σε ένα κοινό αθλητικό τουρνουά μπορεί να είναι για κάποιον λαό μεγάλης αξίας; Γιατί μπορεί να λειτουργήσει ως "ξυπνητήρι" για πολλούς.

Από ένα απλό "ξυπνητήρι" μπορεί να ξεκινήσει η πιο δημιουργική ημέρα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Όσο ασήμαντο αλλά απαραίτητο είναι το ξυπνητήρι μπροστά σ' αυτό που ακολουθεί, άλλο τόσο μπορεί να είναι και ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά. Αυτό το οποίο θ' ακολουθήσει είναι το σημαντικό για την Ελλάδα και αυτό ξεκίνησε από τον "εκκωφαντικό" θόρυβο της Πορτογαλίας. Από έναν απλό θόρυβο μπορεί να ξεκινήσουν πραγματικά μεγάλα πράγματα. Ο Πλανήτης έκανε "φόκους" στην Ελλάδα κι αυτό είναι η μεγάλη της ευκαιρία. Μια ευκαιρία, που εδώ και λίγες δεκαετίες την αναζητούσε και δεν την έβρισκε. Μια ευκαιρία να βρεθεί μπροστά από τους "προβολείς" και να πει ό,τι θέλει. Γιατί; Γιατί έχει την ανάγκη να πει. Εδώ και λίγες δεκαετίες έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στη χώρα της "φαιδρής πορτοκαλέας". Οι Έλληνες θεωρούν πλέον ανυπόφορο βάρος τον τίτλο του Γραικού. Δεν θέλουν να τους γνωρίζει η παγκόσμια κοινωνία μ' αυτό το όνομα. Θέλουν να τους γνωρίζει ως Έλληνες και άρα ως συνέχεια των αρχαίων Ελλήνων. Θέλουν να γνωρίζει η παγκόσμια κοινωνία την Ελλάδα και όχι την Γραικία.

Αυτό όμως δεν είναι τόσο απλό. Η παγκόσμια κοινωνία δεν αποδίδει αυτόν τον τίτλο στους σύγχρονους Έλληνες, γιατί απλούστατα δεν τους θεωρεί άξιους να τον κατέχουν. Η παγκόσμια κοινωνία δεν αγνοεί την έννοια ΕΛΛΑΣ. Η έννοια ΕΛΛΑΣ για τους πολίτες αυτού του κόσμου είναι ό,τι είναι η έννοια της "θείας κοινωνίας" για τους χριστιανούς. ΕΛΛΑΣ σημαίνει ΦΩΣ. Ελλάς σημαίνει φως, όχι επειδή το είπε ο ποιητής, αλλά επειδή το είπε η ιστορία των ανθρώπων. Ελλάς σημαίνει φως, επειδή το αναγνώρισαν στους Έλληνες οι λαοί όλου του κόσμου. Έλληνες είναι οι "φωτισμένοι". Οι λαοί γνωρίζουν τη ρίζα αυτής της έννοιας. Δεν είναι τυχαίο δηλαδή που οι Γερμανοί μας ονομάζουν Griechen και την ίδια ώρα η μεγαλύτερη γερμανική βιομηχανία παρα­γωγής φωτιστικών σωμάτων έχει το όνομα "Hella".

Ακριβώς λοιπόν, επειδή γνωρίζουν τις έννοιες, δεν τις αποδίδουν σ' αυτούς που κρίνουν ότι δεν τους αρμόζουν και δεν τις δικαιούνται. Για την παγκόσμια κοινωνία οι Έλληνες ήταν ένα σύμβολο αξεπέραστο. Ένας λαός που "πλήρωνε" με το αίμα του, για ν' αποσπάσει τη διάκριση και την τιμή των άλλων λαών. Ένας λαός που δοξάστηκε, επειδή "έδινε" στους λαούς και όχι επειδή "έπαιρνε". Ένα λαός που δεν φοβόταν την αυτοκριτική του, γιατί απλούστατα δεν "χρωστούσε". Του "χρωστούσαν" και δεν "χρωστούσε". Από τα δικά του γίνονταν κάποιοι πλούσιοι και όχι το αντίθετο. Αυτός ήταν ο λαός των Ελλήνων. Ο λαός των "φωτισμένων". Αυτό ακριβώς σημαίνει Έλληνας.

Ο λαός των "φωτισμένων", που επί αιώνες με τους κόπους του είχε κατορθώσει να στέκεται ως ο ωραίος Αχιλλέας μπροστά στην ανθρωπότητα. Ένα θηρίο ανήμερο, που, ακόμα κι αν το πολεμούσες εξαιτίας των συμφερόντων σου, σε ανάγκαζε να το σέβεσαι. Ένας ευεργέτης και τιμωρός ταυτόχρονα. Ένας λαός που στεκόταν γυμνός και πανέμορφος, χωρίς να έχει ανάγκη από τα βαρβαρικά προπαγανδιστικά "ενδύματα", εφόσον οι πάντες αναγνώριζαν την αξία του. Ένας λαός που καμάρωνε τον "κότινο" που του προσέφεραν οικειοθελώς οι λαοί και δεν επεδίωξε ποτέ τα "λαμπερά" στέμματα των βαρβάρων, που τα άρπαζαν δια της βίας από τους λαούς.

Η έννοια Greece δεν αποδίδεται στη σύγχρονη Ελλάδα ελλείψει γνώσης. Αποδίδεται για το ακριβώς αντίθετο. Η παγκόσμια κοινωνία γνωρίζει την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Της "χρωστά" η σύγχρονη Ελλάδα και δεν συμβαίνει το αντίθετο. Γιατί; Γιατί η σύγχρονη Ελλάδα δεν "χτίστηκε" ως η χώρα των Ελλήνων. Χτίστηκε κατόπιν συναίνεσης του παγκόσμιου συστήματος ως η χώρα των Γραικών. Το σύστημα δεν θα συναινούσε ποτέ να χτιστεί το κράτος των Ελλήνων. Το σύστημα δεν θα συναινούσε ποτέ να δημιουργηθεί εκ νέου ο εφιάλτης του. Το σύστημα δημιούργησε το κράτος της Γραικίας, γιατί αυτό το βόλευε. Οι βάρβαροι της Δύσης είχαν διαφορές με τους βάρβαρους της Ανατολής και μέσα σ' αυτό το πλαίσιο συμφερόντων δημιουργήθηκε η Γραικία. Οι δυτικές δυνάμεις έβλεπαν ως απειλή την οθωμανική αυτοκρατορία και επεδίωκαν να τη διαλύσουν με τον γνωστό "παραδοσιακό" βαρβαρικό τρόπο. Τον τρόπο των δειλών.

Αντί να συγκρουστούν μαζί της στρατιωτικά, έστειλαν και πάλι τις στρατιές των "περιηγητών" των "φυσιολατρών" και τον "ιστοριοδιφών". Αυτοί, αφού "μελέτησαν" τα κοινωνικά δεδομένα της οθωμανικής αυτοκρατορίας, αποφάνθηκαν υπέρ του "δικαίου" και πήραν ως δωράκι για τις υπηρεσίες τους μερικά "μάρμαρα". Αυτοί λοιπόν αποφάνθηκαν ότι κάποιοι είναι Σέρβοι, κάποιοι Βούλγαροι, κάποιοι Ρουμάνοι, Άραβες κλπ.. Αποφάνθηκαν ότι όλοι αυτοί οι "περήφανοι" λαοί πρέπει να ζήσουν ελεύθεροι και να αποτινάξουν τον οθωμανικό ζυγό. Διένυσαν χιλιάδες χιλιόμετρα, για να κάνουν αυτό το οποίο δεν έκαναν στις πατρίδες τους υπέρ των Ιρλανδών, των Σκοτών, των Αλσατών, των Καταλανών, των Βάσκων, των Λομβαρδών, των Βαυαρών, των Πρώσων, των Ινδιάνων, των Αβοριγίνων, των Χούτου, των Μασάι κλπ.

Πέρασαν οι "δίκαιοι" βουνά και λαγκάδια για να κάνουν το "καθήκον" τους. Οι δικές τους αυτοκρατορίες προφανώς ήταν δίκαιες και λειτουργούσαν, έχοντας εξασφαλίσει τη συναίνεση των λαών-μετόχων τους. Ο δικός τους ζυγός ήταν δίκαιος, που δεν επιδεχόταν αλλοίωση. Το ότι οι δικές τους αυτοκρατορίες απειλήθηκαν από εσωτερικές ταξικές επαναστάσεις, ποτέ δεν τους απασχόλησε. Το ότι στις δικές τους τις αυτοκρατορίες η έννοια της εσωτερικής καταστολής έφτασε στα απόλυτα όρια, ποτέ δεν τους απασχόλησε. Γι' αυτούς η μόνη άδικη αυτοκρατορία ήταν η οθωμανική αυτοκρατορία και αυτήν επέλεξαν να διαλύσουν.

Ανάμεσα στους λαούς που ήταν "δίκαιο" ν' απελευθερωθούν ήταν και οι Γραικοί. Ένας λαός χριστιανικός και ως εκ τούτου βάρβαρος. Ένας λαός φτωχός κι αγράμματος και ως εκ τούτου "αφώτιστος". Ένας λαός που δεν γνώριζε τη δημοκρατία και οχλοκρατούνταν. Ένας λαός που δεν γνώριζε την αξιοκρατία, αλλά το μπαξίσι. Ένας λαός ραγιάδων και όχι πολιτών. Ένας λαός, που οι περισσότεροι μιλούσαν αρβανίτικα, σλαβικά, ιταλικά ή βλάχικα και κάποιοι πολύ λιγότεροι κάτι σαν ελληνικά. Ένας λαός, του οποίου οι πρώτες εθνοσυνελεύσεις θύμιζαν περισσότερο την αγορά του "Αλ Χαλίλι" παρά οτιδήποτε άλλο από το ένδοξο παρελθόν. Σ' αυτόν τον λαό —και πάλι επειδή τους βόλευε— του έδωσαν το δικαίωμα —για λόγους εσωτερικής λειτουργίας— να χρησιμοποιεί την έννοια της Ελλάδας. Το σύνολο δηλαδή της παγκόσμιας ελληνικής κληρονομιάς έγινε για τους Γραικούς μια νεκρή εθνική παράδοση όμοια με την ιστορία τής θλιβερής βασίλισσας Βικτορίας, του Ναπολέοντα ή του Μεγάλου Πέτρου.

Αυτός ο λαός χρωστούσε στη Δύση και γι' αυτόν τον λόγο πάντα πλήρωνε τον αντίστοιχο φόρο. Φόρο πολιτικό, οικονομικό και ηθικό. Αυτοί οι φόροι μπορεί να είναι δυσβάστακτοι για τους Έλληνες, αλλά όχι και για τους βάρβαρους Γραικούς. Αυτοί δεν ενδιαφέρονταν για τα "ανώτερα". Αυτοί αναζητούσαν ευκαιρίες για να επωφεληθούν. Αν η "Μεγάλη Πύλη" του Λονδίνου ήταν πιο γενναιόδωρη από αυτήν της Κωνσταντινούπολης, εκείνη θα "διάβαιναν". Αν οι "πασάδες" της Δύσης τους πρόσφεραν περισσότερα από τους πασάδες του Σουλτάνου, εκείνους θ' ακολου­θούσαν. Η ιστορία της Γραικίας δηλαδή δεν διαφέρει από την αντίστοιχη ιστορία των "Μπανανιών" της Μέσης Ανατολής. Εκεί ο γύφτος ο Φεϊζάλ "κατάλαβε" την ανάγκη για "ελευθερία", όταν οι αγγλικές λίρες έγιναν πιο πολλές από τα τουρκικά γρόσια και το αντίστοιχο έγινε και εδώ με το "κλεφταριό" και το "αρματολαίικο". Εκεί τη "δουλειά" της βρετανικής διπλωματίας την έκανε ο "ιστοριοδίφης φιλοάραβας" Λόρενς και εδώ την έκανε ο "περιηγητής φιλέλληνας" Βύρων. Απλά πράγματα. Η Βρετανία "κυβερνούσε τα κύματα", φορώντας "δαντέλες" και όχι "πανοπλίες".

Πληγωνόταν κανείς όταν τον ονόμαζαν Γραικό και όχι Έλληνα; Ίσα-ίσα συνέβαινε το αντίθετο. Μέσα σε μια βαρβαρική "Μπανανία", όπου πραγματικό κουμάντο έκανε η εκκλησία, κανένας δεν επιθυμούσε να στρέψει τον κόσμο προς τον ελληνισμό. Ποιος θα τον έστρεφε; Η εκκλησία των άπλυτων και κοιλιόδουλων παπάδων, που σκότωσε τους Έλληνες έναν-έναν επί Βυζαντίου; Η εκκλησία των χορτάτων, που αφόριζε όποιον από την πείνα του απειλούσε τις σοδειές της; Στην Ελλάδα του 2004 κάποιοι Συνέλληνες εξακολουθούν να είναι αφορισμένοι, επειδή επί τουρκοκρατίας κάποιοι πεινασμένοι πρόγονοί τους πήραν από την εκκλησία για να φάνε, χωρίς να ρωτήσουν. Ποιος θα έστρεφε τον Γραικό προς την ελληνική κουλτούρα, που είναι ταυτισμένη με την αμφισβήτηση και την αντίδραση; Ο "πνευματικός", που απαιτούσε πλήρη υποταγή;

Αυτή ήταν η ιστορία των πρώτων χρόνων του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Το κράτος που ποτέ δεν έπαψε να είναι ένα προτεκτοράτο της Δύσης. Όμως, από την στιγμή που είσαι προτε­κτο­ράτο, αυτό σημαίνει ορισμένα πράγματα. Οι "προτέκτορες" σου προσφέρουν τους "απελευθε­ρωτές" σου και αυτοί μετά επιλέγουν τις ηγεσίες της "ελευθερίας" σου. Το σύνολο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας αποτελεί επιλογές των Δυτικών. Από τους εθνικούς θριάμβους μέχρι τις εθνικές καταστροφές, όλα ήταν "στημένα". Η Δύση αποφάσισε να προσφέρει στη Γραικία τη Θεσσαλία, τη Μακεδονία ή τη Θράκη. Η Δύση αποφάσισε να επιτεθούμε στη Μικρά Ασία, για να εκμεταλλευτεί την καταστροφή. Η Δύση αποφάσιζε πότε οι πόλεμοί μας θα είναι "ατυχείς" και πότε θριαμβευτικοί.

Μέσα από αυτές τις επιλογές προέκυψε το σύγχρονο κράτος της Γραικίας. Ένα κράτος, που σχεδιάστηκε με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην μπορεί να ξεφύγει ποτέ από τον έλεγχο των ισχυρών. Ένα κράτος που τους είχε ανάγκη για να επιβιώσει. Ένα κράτος μονίμως ετοιμόρροπο, εφόσον ήταν "ποτισμένο" με το άδικο. Ένα κράτος, που, παρ' όλο το μικρό του μέγεθος, δεν έπαψε ποτέ να έχει φυγόκεντρες διασπαστικές τάσεις και όχι το αντίθετο. Τι θα πει αυτό; Οι Δυτικοί έκαναν και στη Γραικία αυτό το οποίο έκαναν πάντα στις αποικίες τους. Δίχαζαν τον λαό και ευνοούσαν την αδικία. Δίχαζαν τον λαό, για να μονιμοποιούν τη διαιτητική παρουσία τους μέσα στο κράτος. Σε όλα τα επίπεδα επέλεγαν κάποιους ανώτερους "Χούτου", για να αδικούν κάποιους κατώτερους "Τούτσι". Όλοι εναντίον όλων με στόχο το βόλεμα. Ένα κράτος "στρατοπέδων" διαφορετικών συμφερόντων. "Μαυρομιχαλαίοι" εναντίον "Καποδιστραίων" και όποιος αντέξει.

Ένα κράτος, που πολύ πριν απελευθερωθεί ήταν ήδη διχασμένο. Από τη στιγμή της ίδρυσής του "στήθηκε" πάνω στους διχασμούς και το μίσος. Μανιάτες εναντίον Τριπολιτσιωτών. Μοραΐτες εναντίον Ρουμελιωτών. "Παλιοί" εναντίον "Νέων". Νησιώτες εναντίον στεριανών. Νότιοι εναντίον Βορείων. "Χαμουτζίδες" εναντίον "Βουλγάρων". Βενιζελικοί εναντίον βασιλικών. Γηγενείς εναντίον προσφύγων. Χριστιανοί εναντίον μωαμεθανών. Σ' αυτές τις αντιπαλότητες έβαζαν το "χεράκι" τους οι ξένοι. Αυτοί διόριζαν τους Γραικύλους, οι οποίοι θα παρίσταναν τους ηγέτες των "στρατοπέδων". Αυτοί καλλιεργούσαν τις "ειδικές" παραδόσεις των στρατοπέδων. Αυτοί χρηματοδοτούσαν την "επιτυχία" των ανωτέρων. Πάνω σ' αυτές τις αντιπαλότητες έστησαν το σύνολο του πολιτικού σκηνικού που το κυβερνούσε. Οι Γραικύλοι της βάσης στήριζαν τους Γραικύλους της κορυφής. Οι πιο ισχυροί επέβαλαν τον φασισμό στους πιο αδύναμους. Οι λίγοι με τη βοήθεια των δυτικών "αφεντικών" κυβερνούσαν τους πολλούς. Οι "εκλεκτοί" κατ' αυτόν τον τρόπο γίνονταν όμηροι της Δύσης. Όμηροι, που γίνονταν υποχείριά της.

Το σύνολο των ηγετών της Γραικίας —από τον Όθωνα και τους επιτρόπους του, τους Γλίξμπουργκ και τον "γέρο", μέχρι τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Μητσοτάκη— ήταν έμμισθοι χαφιέδες της Δύσης. Γραικύλοι κυβερνούσαν την Ελλάδα, γιατί αυτό συνέφερε τους πραγματικούς ιδιοκτήτες της, που ήταν ξένοι. Η μόνη διαφοροποίηση που επιτρεπόταν ήταν η επιλογή του "πασά". Άλλοι ήταν λακέδες του Άγγλου πασά και άλλοι του Γάλλου ή του Γερμανού ή του Ρώσου. Αυτό ήταν απόλυτα δεδομένο και ίσχυε για τους πάντες. Αν δεν ήσουν λακές κάποιου "νόμιμου" δυτικού πασά, σε έτρωγε το μαύρο το "σκοτάδι" —μεταφορικά και κυριολεκτικά—. Αν δεν ανάγκαζες τους πρέσβεις των "μεγάλων" να πηγαίνουν με τις παντόφλες στη βουλή, για να σε επαναφέρουν στην τάξη, ήσουν καλός "ηγέτης". Αν συνήθιζες να τους "ξυπνάς" τα άγρια μεσάνυχτα, θα φρόντιζαν αυτοί να "κοιμηθείς" μια για πάντα, για να μην τους ξαναενοχλήσεις ποτέ. Όσο πιο πιστό κοπρόσκυλο ήσουν, τόσο καλύτερη θέση έπαιρνες στην ιστορία της Γραικίας. Μπορούσες να γίνεις μέχρι και εθνάρχης, όπως ο "αλεξιπτωτιστής" Βενιζέλος. Ο Βενιζέλος ο οποίος, κάθε φορά που αποτύγχανε να επιβάλει τους σχεδιασμούς της Δύσης, "αυτοεξοριζόταν". Ο Βενιζέλος, που τον έψαχναν Έλληνες στο εξωτερικό για να τον εξοντώσουν και οι Δυτικοί του πλήρωναν τα ξενοδοχεία.

Αυτό ήταν το κράτος της Γραικίας. Αυτοί ήταν οι ηγέτες της. Αυτοί, που τους προσκυνούσαν σαν "θεούς" οι Γραικοί, ήταν σφουγγοκολλάριοι της Δύσης. Αυτοί, που ως νέοι "Αλέξανδροι" θα οδηγούσαν τους Γραικούς σε νέες "εποποιίες", πήγαιναν μετά στη βασίλισσα της Αγγλίας, για να τους χαϊδέψει και να τους δώσει ένα "κόκαλο". Δικαιούνταν αυτό το κράτος να του αποδοθεί από την παγκόσμια κοινότητα ο τίτλος της Ελλάδας; Ούτε οι "μεγάλοι" ούτε οι "μικροί" του παγκόσμιου "χωριού" μπορούσαν να διακρίνουν κάτι θετικό στην παρουσία του. Μπορούσαν οι Γερμανοί ή οι Γάλλοι να σε ονομάσουν Ελλάδα, όταν ήσουν μόνιμα η "Μποτσουάνα" της Βρετανίας; Μπο­ρούσαν οι "μικροί" λαοί να επενδύσουν σ' εσένα, όταν ήσουν μόνιμα ο μικρός "χαφιές" της Βρετανίας στην περιοχή σου; Για όλους αυτούς τους λόγους έκανες το κορόιδο και δεν μιλούσες. Μεταξύ μας "Έλληνες" και για τον υπόλοιπο κόσμο Γραικοί. Μεταξύ μας το "παραμύθι" —για να μην χαλάσει η "συνταγή" που επιτρέπει σε μια ολιγαρχία Γραικύλων να γίνεται πλούσια— και για τους άλλους η πραγματικότητα της βαρβαρότητας.

Απλά πράγματα. Τόλμησαν και έκαναν ολυμπιακούς αγώνες στην ιστορική Αθήνα οι βάρβαροι Γραικοί. Τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο ντυμένοι με τις χλαμύδες και σφύριζαν αδιάφορα όταν οι πάντες τους αποκαλούσαν Γραικούς. Δεν τους "έφτυναν", αλλά "ψιχάλιζε". Ποιος θα διαμαρτυρόταν; Για να διαμαρτυρηθείς, θα πρέπει να κάνεις την αυτοκριτική σου. Για να διαμαρτυρηθείς, θα πρέπει να μην "χρωστάς". Σε ποιον θα διαμαρτυρηθείς; Στα αφεντικά σου; Σ' αυτούς που "χρωστάς"; Σ' αυτούς που εγγυώνται την επιβίωση του κράτους σου; Σ' αυτούς που επενδύεις, για ν' αρπάξεις ό,τι μπορείς εκ του ασφαλούς; Όλα αυτά έχουν κόστος και στο κόστος οι βάρβαροι και άρα και οι Γραικοί έχουν "αλλεργία".

Γι' αυτόν τον λόγο έκαναν τα κορόιδα. Δεν βαριέσαι σου λέει… ό,τι πάρουμε καλό είναι. Αφού μας αφήνουν να αυτοαποκαλούμαστε Έλληνες, κέρδος είναι. Γιατί να την "ψάχνουμε" και να κινδυνεύουμε να τα ρισκάρουμε όλα; Και τι έγινε που οι Εγγλέζοι σκοτώνουν Έλληνες κομμουνιστές στους δρόμους; Μπορεί πραγματικά να θέλουν να προστατεύσουν τη δημοκρατία μας. Όλα αρνητικά θα τα βλέπουμε; Και τι έγινε που έρχεται ο ανθύπατος με τις πυτζάμες στη βουλή; Μπορεί πραγματικά ν' ανησυχεί ο άνθρωπος, επειδή μας αγαπάει. Όλα αρνητικά θα τα βλέπουμε; Και τι έγινε που ο διορισμένος από τη Δύση βασιλιάς απέλυσε τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση; Μπορεί πραγματικά να γνωρίζει περισσότερα από τον αγράμματο ψηφοφόρο της ορεινής Ναυπακτίας ή της Ατραπού Φλωρίνης. Όλα αρνητικά θα τα βλέπουμε; Και τι έγινε που η βασίλισσα πουλάει ελληνόπουλα σε πλούσιους ομογενείς των ΗΠΑ; Μπορεί πραγματικά να θέλει από αγάπη να τα βολέψει. Όλα αρνητικά θα τα βλέπουμε;

Μέσα σ' αυτήν την απίστευτη βαρβατίλα μάς προέκυψαν και οι κομμουνιστές. Μέσα σε μια κοινωνία, όπου προόδευαν μόνιμα οι χωροφύλακες, οι χαφιέδες και οι προσκυνητές των παπά­δων, ήρθαν να ζητήσουν μερίδιο και οι "εργατοπατέρες". Αυτοί πρώτοι βγήκαν και κατήγγειλαν τις άνομες σχέσεις των Γραικύλων με τα ξένα κέντρα εξουσίας. Αυτοί μίλησαν πρώτοι για ανθύπατους. Με μία διαφορά όμως. Είχαν κι αυτοί ως γνήσιοι Γραικύλοι τον ξένο "πατερούλη" τους. Αυτοί, που κατήγγειλαν το Λονδίνο ή το Παρίσι, έπαιρναν ραβασάκι από τη Μόσχα. Αυτοί, που κατήγγειλαν τις "παροχές" των Δυτικών απέναντι στους λακέδες τους, έπαιρναν και οι ίδιοι παροχές. Αυτοί, που κατήγγειλαν εκείνους οι οποίοι κατέλυαν σε ξενοδοχεία της Λόντρας και των Παρισίων, το έκαναν από ξενοδοχεία της Μόσχας και της Πράγας. Το αποτέλεσμα; Η σύγκρουση μεταξύ Γραικύλων. Όπως ήρθε στα χέρια το γυφταριό που μας "απελευθέρωσε", προκειμένου να βολευτεί, έτσι ήρθαν στα χέρια και οι κομμουνιστές με τους "πατριώτες". Στο ίδιο έργο θεατές. Οι Γραικοί και πάλι μεταξύ σφύρας και άκμονος.

Η τύχη της Γραικίας —γιατί περί τύχης πρόκειται— άλλαξε μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Άλλαξαν τα δεδομένα, όχι εξαιτίας της δικής της ικανότητας, αλλά εξαιτίας των πολλαπλών σφαλμάτων των ισχυρών. Για λόγους που δεν είναι το παρόντος να εξηγήσουμε θα πούμε μόνον ότι μετά από εκείνον τον μεγάλο πόλεμο άλλαξαν τα "χαρτιά" στην παγκόσμια "τράπουλα". Οι Αμερικανοί έγιναν μονοκράτορες του χώρου όπου βρισκόταν η Γραικία και αυτό είχε πολλαπλές συνέπειες. Ανάμεσα σ' αυτές ήταν και η αλλαγή του τρόπου ελέγχου των κρατών. Το νέο "αφεντικό" είχε νέα "μεθοδολογία" και αυτό επηρέαζε τους πάντες και άρα και τη Γραικία.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Το εξής απλό. Μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το σύνολο των Μεγάλων Δυνάμεων στήριζαν έναν σχεδιασμό που καθήλωνε τα κράτη στον χριστιανικό εθνικισμό και απέτρεπε τον εξελληνισμό των κοινωνιών, τον οποίο αντιλαμβανόταν ως απειλή. Τα μικρά και αδύναμα κράτη καθηλώνονταν στην αγραμματοσιά και τη θρησκοληψία. Υπήρχαν παρεμβάσεις στον τομέα της παιδείας και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να καθηλώνονται οι κοινωνίες στις "αρχές" του Αβραάμ και του Ισαάκ. Στις χριστιανικές "αρχές" της βαρβαρότητας. Στις "αρχές" των οποίων θεματοφύλακας ήταν η τοπική εκκλησία. Όποιο κράτος τολμούσε να επέμβει στον τομέα της παιδείας, βρισκόταν υπό απειλή. Όποιο κράτος τολμούσε να τους αγνοήσει, έβλεπε τις βρετανικές αρμάδες έξω από την "πόρτα" του.

Με την εμφάνιση των Αμερικανών όλα αυτά άλλαξαν, γιατί άλλαξαν οι "σταθερές". Οι Αμερικανοί, παριστάνοντας τους προστάτες της δημοκρατίας, δεν μπορούσαν να επέμβουν δραστικά κάθε φορά που κάποιος "πιστός" τους ενθάρρυνε τον εξελληνισμό. Δεν μπορούσαν να πάνε με τις πυτζάμες στη βουλή των Γραικών και να σταματήσουν τις εξελίξεις στον τομέα της παιδείας. Αυτοί, που υποτίθεται προστάτευαν τη δημοκρατία, δεν μπορούσαν να στραφούν εναντίον εκείνων που ενθάρρυναν την παιδεία αυτών που εφεύραν τη δημοκρατία. Θεωρούσαν ότι δεν υπήρχε κίνδυνος, εφόσον ο εξωτερικός σοβιετικός εχθρός θα καθήλωνε τους πάντες στον ιμπεριαλισμό τους.

Εξαιτίας όλων αυτών των αλλαγών άρχισε ν' αλλάζει η κατάσταση στο εσωτερικό των κοινωνιών και άρα και στην κοινωνία της Γραικίας. Η εκκλησία άρχισε σταδιακά να περιορίζεται στον ρόλο της και στη θέση της άρχισαν ν' αναπτύσσονται νέες κοινωνικές δυνάμεις. Δυνάμεις οι οποίες προέρχονταν από τις ταχύτατα αναπτυσσόμενες κοινωνικές τάξεις. Την εργατική και αστική τάξη. Αυτοί όλοι άρχισαν τις επεμβάσεις στον τομέα της παιδείας και τα αποτελέσματα ήταν άκρως θεαματικά. Η αγράμματη Γραικία μέσα σε λίγα χρόνια απέκτησε σοβαρό σύστημα παιδείας. Από την κυριακάτικη εκπαίδευση των ιεροκηρύκων πήγαμε στην καθημερινή υποχρεωτική εκπαίδευση. Από τον σκοταδισμό της Παλαιάς Διαθήκης πήγαμε στο φως των Ομηρικών Επών. Από τον φανατισμό των βαρβάρων πήγαμε στον προβληματισμό των Ελλήνων. Τα παιδιά των Γραικών άρχισαν να βαδίζουν προς το φως. Από τον υποταγμένο Ισαάκ άρχισαν να γνωρίζουν τον απείθαρχο και μανιασμένο Αχιλλέα. Από τον κουτοπόνηρο Αβραάμ άρχισαν να γνωρίζουν τον πανέξυπνο Οδυσσέα.

Αυτή ήταν η τύχη της Γραικίας. Μέσα σε λίγα χρόνια έκανε ένα "άλμα" που μέχρι τότε απαγορευόταν. Δημιούργησε έναν μηχανισμό εκπαίδευσης, ο οποίος εξελλήνιζε μαζικά τα παιδιά της. Ο εξελληνισμός μπήκε μέσα στην κοινωνία της σαν ορμητικό ποτάμι και άρχισε να γκρεμίζει τους "φράχτες" των "στρατοπέδων". Άρχισε να αμβλύνει τις διαφορές των ειδικών "παραδόσεων", που με τόση μέριμνα είχαν δημιουργήσει οι Γραικύλοι και τα αφεντικά τους. "Χαμουτζίδες", "Βούλγαροι", "Πόντιοι" άρχισαν να "πνίγονται" μέσα στο νέο περιβάλλον. Το μικρό και ανάδερφο κράτος άρχισε να αποκτά ομοιογένεια. Δεν χρειαζόταν πλέον ο χωροφύλακας, για να σου πει τι είσαι. Η παιδεία αναλάμβανε να σου δώσει την ταυτότητά σου. Η παιδεία σε έκανε πλέον Έλληνα και όχι το "μαστίγιο".

Τα αντανακλαστικά των ισχυρών δεν λειτούργησαν και δεν κατάλαβαν τι έγινε μέσα στη Γραικία. Δεν κατάλαβαν τις κοσμογονικές αλλαγές που συνέβαιναν μέσα στην κοινωνία της. Χρησιμοποιώντας ως φόβητρο τη Σοβιετική Ένωση και κατορθώνοντας να ελέγχουν τους Γραικύλους που εξακολουθούσαν να κυβερνάνε τη Γραικία, υποτίμησαν τις εξελίξεις. Τις υπο­τίμησαν, γιατί θεωρούσαν ότι μπορούσαν να τις ελέγχουν. Θεώρησαν ότι το μόνο κόστος που θα πλήρωναν θα ήταν η αλλαγή της στρατηγικής τους. Αντί να δίνουν απευθείας εντολές στους Γραικύλους, αγνοώντας τον λαό, θα έκαναν τα ίδια, παγιδεύοντάς τον. Από τη στιγμή που δεν είχαν πρόβλημα να κάνουν αυτό το οποίο θέλουν, θεώρησαν ότι δεν υπάρχει απειλή.

Απλά τα πάντα προσαρμόζονταν στις κοινωνικές εξελίξεις, ώστε να μην υπάρχουν απρόοπτα. Η πολιτική τους δηλαδή στον έλεγχο της Γραικίας ήταν προσαρμοσμένη στις γενικότερες κοινω­νικές εξελίξεις. Η πολιτική τους θα ήταν μεταβλητή και θα προσαρμοζόταν στο "βάθος" του εξελληνισμού του λαού. Από τις απευθείας εντολές —που δεν θα αμφισβητούσαν οι αγράμματοι— πήγαμε στη συνενοχή των λίγων μορφωμένων και από εκεί στην παγίδευση των πολλών μορφω­μένων. Όταν δεν μπορούσαν με εντολή των ανακτόρων να δώσουν την εξουσία στους εκλεκτούς τους, πλήρωναν αποστασίες για να "κατασκευάσουν" χούντες. Όταν αυτές οι χούντες δεν άντεχαν την πίεση του λαού, "κατασκεύαζαν" Πολυτεχνεία. Όταν αυτή η "παραγωγή" δεν μπορούσε να διεκδικήσει την εξουσία, άρχιζαν οι επιλεκτικές δολοφονίες. Οι "ποιμαντικές" δολοφονίες, που έστρεφαν το "ποίμνιο" όπου επιθυμούσαν οι ισχυροί.

Τι σημαίνουν πρακτικά αυτά; Ότι το κύκνειο άσμα της Γραικίας ήταν παραμονή της πτώσης της χούντας. Μέχρι τότε εύκολα ή δύσκολα, με εντολές στο παλάτι, φτηνά ή ακριβά, με πληρωμένες αποστασίες, κατάφερναν και επέβαλαν στη Γραικία τους Γραικύλους εξουσιαστές της επιλογής τους. Από την επομένη της πτώσης της χούντας και άρα τον επίσημο θάνατο της Γραικίας, θα έπρεπε να ελέγχουν τη "νεογέννητη" Ελλάδα και αυτό είναι δύσκολο και πολυδάπανο. Γιατί είναι δύσκολο; Γιατί απλούστατα οι Έλληνες δεν είναι δειλοί Γραικοί για να τους δίνεις εντολές και να τους απειλείς. Τους ερεθίζεις όταν τα κάνεις αυτά και αυτό είναι ανθυγιεινό για έναν ιμπεριαλιστή. Τους ερεθίζεις και επειδή είναι απρόβλεπτοι στις αντιδράσεις τους, μπορεί να τους οδηγήσεις στη "μέθη". Αν σ' αυτήν τη "μέθη" βρουν την αποδοχή και τον θαυμασμό των ξένων, τα πράγματα μπορούν να γίνουν επικίνδυνα. Οι Πέρσες με εντολές και απειλές ξεκίνησαν τις σχέσεις τους με τους Έλληνες και αυτό δεν τους βγήκε σε καλό. Όταν οι αδύναμοι λαοί άρχισαν να θαυμάζουν την αντιδραστική στάση των Ελλήνων, άρχισαν να τους "μεθούν". Επί αιώνες οι Πέρσες έχτιζαν μια αυτοκρατορία, για να τη δουν να γίνεται φύλλο και φτερό από μια παρέα "μεθυσμένων".

Στηριζόμενοι λοιπόν στην "ανωριμότητα" της νεογέννητης Ελλάδας, επένδυσαν στο Πολυ­τεχνείο. Τι επεδίωκαν από αυτό; Να δημιουργήσουν μια "μηχανή", η οποία θα τους επέτρεπε να "κατασκευάσουν" το μεταπολιτευτικό σκηνικό. Να δημιουργήσουν μια "μήτρα", η οποία θα τους παρήγαγε τα πρόσωπα που θα στελέχωναν τον μεταπολιτευτικό κρατικό μηχανισμό. Πρόσωπα που θα μπορούσαν να τα εκβιάζουν. Σε ένα "στημένο" Πολυτεχνείο δημιούργησαν εκείνους τους συνενόχους, οι οποίοι με τις αντιιμπεριαλιστικές "περγαμηνές" τους θα "τύφλωναν" τον λαό. Αυτοί δηλαδή οι οποίοι μέχρι τότε έλεγχαν τους Γραικύλους λακέδες "κατασκεύασαν" τους νέους Γραικύλους, που θα είχαν φαινομενικά διαφορετικά χαρακτηριστικά. Δημιούργησαν δηλαδή ένα κοπάδι "σκύλων", το οποίο θα περικύκλωνε τους αδύναμους ακόμα Έλληνες. Από εκεί και πέρα έπρεπε να "κατασκευάσουν" και την ηγεσία αυτού του κοπαδιού. Την ηγεσία της Ελλάδας της μεταπολίτευσης.

Ποιοι ήταν οι εκλεκτοί τους; Ο Παπανδρέου και ο Μητσοτάκης. Εκατοντάδες εκατομμύρια ξόδεψαν για να δημιουργήσουν τη "βιτρίνα" αυτών των δύο "επιφανών" Γραικύλων. Πραγματική "πλύση" εγκεφάλου υπέστη ο ελληνικός λαός, προκειμένου ν' αποκομίσει γι' αυτούς την εικόνα που επιθυμούσαν τα αφεντικά τους. Χιλιάδες πληρωμένα άρθρα από τον διεθνή τύπο στήριζαν την προπαγάνδα που είχαν επιβάλει οι ιμπεριαλιστές στον εγχώριο τύπο. Γιατί κόστισε τόσο πολύ η επιβολή της επιλογής τους; Γιατί απλούστατα επέλεξαν να κάνουν κάτι το πολύ δύσκολο. Να παρουσιάσουν το μαύρο σαν άσπρο. Να παρουσιάσουν τον δειλό Παπανδρέου σαν γενναίο αντιστασιακό. Να παρουσιάσουν τον σιωνιστή Παπανδρέου σαν φιλοπαλαιστίνιο. Να παρου­σιάσουν τον "αποστάτη" Μητσοτάκη σαν δημοκράτη. Να παρουσιάσουν τον "κεντρώο" Μητσοτάκη σαν "σωτήρα" και αναμορφωτή της δεξιάς.

Εύλογα θ' αναρωτιέται ο αναγνώστης γιατί ακολούθησαν αυτήν τη δύσκολη και πανάκριβη επιλογή. Με το τσουβάλι μπορούσαν να βρουν Γραικύλους έτοιμους να τους προσκυνήσουν. Γιατί επέλεξαν αυτούς τους δύο; Γιατί ακριβώς ήταν "καμένοι" καί οι δύο. Ήταν ζήτημα επιβίωσης και για τους δύο να επιλεγούν από τα "αφεντικά". Ήταν εκβιάσιμοι σε σημείο να μπορούν να γίνουν υποχείριά τους στον απόλυτο βαθμό. Γιατί; Γιατί ο πρώτος, εξαιτίας της άνανδρης συμπεριφοράς του κατά τη διάρκεια της χούντας, δεν θα μπορούσε ποτέ να γυρίσει στην Ελλάδα και να διεκδικήσει το παραμικρό. Θα παρέμενε ένας ασήμαντος σιωνιστής καθηγητής του Μπέρκλεϊ σε μια θέση-δώρο από τα αδέρφια του τους Εβραίους. Ο δεύτερος χωρίς τη δική τους βοήθεια δεν θα μπορούσε καν να επιστρέψει στην Ελλάδα. Ήταν ο θλιβερός "Εφιάλτης" της ελληνικής δημοκρατίας. Ο αποστάτης, που οδήγησε την Ελλάδα στη χούντα. Ο αποστάτης, που για τριάντα αργύρια ακύρωσε την "εντολή" του λαού. Κινδύνευε με θάνατο από τον πρώτο Έλληνα που θα συναντούσε μπροστά του.

Αρκούσαν όμως τα χρήματα της προπαγάνδας; Όχι βέβαια. Ο ελληνικός λαός, ακόμα κι αν πειθόταν ότι υπήρχε ψήγμα γενναιότητας στον Ανδρέα, δεν θα μπορούσε να αγνοήσει τα πραγμα­τικά γενναία παιδιά του. Ο ελληνικός λαός, ακόμα κι αν πειθόταν ότι ο μεταμελημένος αποστάτης έγινε δεξιός πατριώτης, δεν θα του έδινε ποτέ την εξουσία. Υπήρχε δηλαδή μεγάλη ανάγκη μεθόδευσης. Έπρεπε ν' ανοίξουν οι "δρόμοι" τους προς την εξουσία. Τότε άρχισαν οι "χρήσιμες" δολοφονίες. Οι "συμπτωματικοί" θάνατοι. Οι θάνατοι που μονίμως ευνοούσαν αυτούς τους δύο. Ο γενναίος Παναγούλης και πρώτος υποψήφιος να ηγηθεί του κεντρώου χώρου χάνεται σε ένα ανεξιχνίαστο αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ο αιφνίδιος θάνατός του ανεβάζει αναπάντεχα τις μετο­χές "γενναιότητας" του δειλού Ανδρέα. Ο Ανδρέας συνεπικουρούμενος από τους "ήρωες" του Πολυτεχνείου και τους αμακατζήδες φοιτητές του εξωτερικού αρχίζει και μονοπωλεί τον χώρο του κέντρου.

Αρκούσε όμως αυτό για να τον οδηγήσει στην εξουσία; Όχι βέβαια. Ο λαός δεν μπορούσε να ξεχάσει τον δειλό και κλαίοντα Ανδρέα. Δεν μπορούσε να ξεχάσει τη δειλία του. Τι έπρεπε να γίνει; Να του δώσουν μια ευκαιρία να φανεί γενναίος. Να του δώσουν μια ευκαιρία να παραστήσει τον ήρωα. Να του δώσουν μια ευκαιρία να πολεμήσει έστω και με virtual τρόπο τη "δεξιά". Την "δεξιά" που τον εξευτέλισε. Τι έγινε τότε; Δολοφονείται ο Πέτρου. Ο υποδιοικητής των ΜΑΤ. Η αστυνομία ενθαρρύνεται να πάρει προσωπικά το θέμα και παίρνει αξία το "ξύλινο" πλέον σύνθημα που οδήγησε τον Ανδρέα στην εξουσία και ήταν το "ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά". Ένα σύνθημα που από τότε δεν είχε αξία, εφόσον οι κοινωνικές αλλαγές —και όχι η γενναιότητα του Ανδρέα— δεν επέτρεπαν στη δεξιά να αυθαιρετεί. Η στιγμιαία όμως αλλαγή στάσης της αστυνομίας δίνει τη δυνατότητα στον Ανδρέα να κλέψει την ψήφο του λαού. Η αστυνομία προκάλεσε τα ένστικτα του λαού και ο "γενναίος" Ανδρέας το εισέπραξε σε ψήφους. Από εκεί και πέρα τα πράγματα ήταν εύκολα. Βόλεψε μαζικά τα λαμόγια στην εξουσία και αυτά δεν νικιούνται εύκολα. Αν βολέψεις στην εξουσία έναν τεμπέλη "τρακατζή" όπως ο Τσοχατζόπουλος, δεν τον ξεκολλάς από αυτήν ούτε με τους λοστούς της ΕΜΑΚ.

Τα ανάλογα έγιναν και με την περίπτωση Μητσοτάκη. Η ενίσχυση του δικού τους Ανδρέα ενίσχυσε τον επίσης δικό τους Μητσοτάκη. Συνεχίζοντας τεχνητά μια υποτιθέμενη βεντέτα που υπήρχε μεταξύ τους από τον καιρό της Ένωσης Κέντρου, ο Ανδρέας μονιμοποίησε ως αντίπαλό του τον Μητσοτάκη. Η απέχθεια των δεξιών στο πρόσωπο του Ανδρέα έγινε συμπάθεια προς τον αποστάτη. Συμπάθεια όχι προς το πρόσωπο, αλλά ως προς τον στόχο, που ήταν η εξουδετέρωση της λαίλαπας του παπανδρεϊσμού. Ο Ανδρέας έκανε τον Μητσοτάκη αρχηγό της ΝΔ, εφόσον το δικό του μονοπώλιο στα ΜΜΕ το πρόσφερε και στον αντίπαλό του.

Όλα κυλούσαν όπως ήθελαν οι ιμπεριαλιστές, μέχρι που κάποια στιγμή θα έπρεπε να γίνουν μεγάλες αλλαγές στο ελληνικό σύστημα. Αλλαγές, οι οποίες είχαν ως στόχο να ευθυγραμμίσουν την Ελλάδα με την Νέα Τάξη. Αλλαγές αντιλαϊκές, οι οποίες ήταν σίγουρο ότι θα βγάλουν τους Έλληνες στους δρόμους. Αλλαγές, οι οποίες θα οδηγούσαν στην ιδιωτικοποίηση του δημόσιου κεφαλαίου, στους τρομονόμους κλπ.. Ποιος όμως θα τις χρεωνόταν; Το "σοσιαληστρικό" ΠΑΣΟΚ ήταν η μεγάλη επένδυση των ιμπεριαλιστών και έπρεπε να μείνει "καθαρό" και φιλολαϊκό. Έπρεπε άλλοι να χρεωθούν τις υποχρεωτικές "νεοταξικές" αλλαγές και το ΠΑΣΟΚ να ξαναβγεί στους δρόμους για αντιδεξιές εισπράξεις.

Το σχέδιο ήταν σχετικά απλό. "Στήνουν" το σκάνδαλο Κοσκωτά, για ν' απομακρύνουν "αδίκως" τον Ανδρέα από την εξουσία και προχωρούν στην πρωθυπουργοποίηση του Μητσοτάκη. Τον απομακρύνουν "αδίκως", για να τον επαναφέρουν "δικαίως", όταν θα πετύχαινε η μεθόδευση με τον Μητσοτάκη. Ακόμα όμως και με την τεχνητή φθορά του Ανδρέα ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να παγιδευτεί. Όσο κι αν ένα μεγάλο μέρος του μισεί τον Ανδρέα, δεν μπορεί να ξεχάσει τον αποστάτη. Ο Μητσοτάκης τρέχει χωρίς αντίπαλο και βγαίνει δεύτερος. Με το ΠΑΣΟΚ στην ουσία "ακέφαλο" η ΝΔ αναγκάζεται να κάνει κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό έναν τρίτο και όχι τον αρχηγό της. Τι έγινε τότε; Άλλος ένας "τυχαίος" θάνατος. Οι "τρομοκράτες" σκοτώνουν τον Μπακογιάννη. Σκοτώνουν έναν άσχετο. Η μισή ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε δικαστικές περιπέτειες με την επίσημη δικαιοσύνη για σκάνδαλα και οι "τρομοκράτες" σκοτώνουν για σκάνδαλα τον Μπακογιάννη.

Γιατί τον Μπακογιάννη; Γιατί είχε μια μοναδική ιδιότητα εξαιρετικά χρήσιμη. Ήταν γαμπρός του αποστάτη και οι "κακές" γλώσσες της εποχής έλεγαν ότι δεν θα ήταν για πολύ ακόμα. Η ευκαιρία ήταν μεγάλη. Από μια χαμένη "υπόθεση" θα έβγαζαν κέρδος. Θα έκαναν τον θάνατο ενός "μάρτυρα" το κεφάλαιο του μητσοτακαίηκου. Ο τάφος του Μπακογιάννη θα γινόταν η "κολυμπήθρα του Σιλωάμ" για την αποστασία. Θα έδιναν στον αποστάτη τη δυνατότητα να "κλαίει" χωρίς κόστος. Θα του έδιναν τη δυνατότητα να φροντίσει ακόμα και για την διαδοχή του, εφόσον και η "Ντορούλα" θα μπορούσε να ρευστοποιήσει τον θάνατο του άντρα της. Η "Ντορούλα" που ξαναπαντρεύτηκε, αλλά δεν εγκατέλειψε την "περιουσία" της. Που ξαναπαντρεύτηκε και δεν επέστρεψε στο πατρωνυμικό της και ούτε πήρε το όνομα του καινούργιου συζύγου της. Η "Ντορούλα", που με αυτόν τον τρόπο μετέτρεψε τον Μπακογιάννη σε ες αεί "κερατά". Χήρες, που να εκμεταλλεύονται ασύστολα τους νεκρούς συζύγους τους, έχουμε δει πολλές. Χήρα, που να μην είναι τέτοια και να κάνει τα ίδια με τις χήρες, είναι μόνον η "Ντορούλα". Αυτή είναι η πρώτη περίπτωση περίεργης χήρας και υπάρχει και άλλη μια εξίσου περίεργη όπως θα δούμε παρακάτω.

Τα ανάλογα έγιναν και με τη διαδοχή του Παπανδρέου. Ανέλπιστες "τύχες" βοηθούν αυτά τα παιδιά. Είναι να απορεί κανείς που δεν έχουν ως κύριο επάγγελμά τους τον τζόγο. Την "τύχη" τους μπορεί να την καταλάβει κάποιος αν ακολουθήσει τα "ίχνη" τους. Ο Γιωργάκης δεν θα γινόταν ποτέ υποψήφιος για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, αν δεν έλεγχε το υπουργείο εξωτερικών και τους μηχανισμούς του. Αν δεν του δινόταν η ευκαιρία να εξασφαλίζει την "καλή" έξωθεν μαρτυρία και αν δεν προστατευόταν από τη φθορά των καθημερινών προβλημάτων. Αν δεν του δινόταν η ευκαιρία να εξασφαλίσει καλές φωτογραφίες με ηγέτες μεγάλου βεληνεκούς και όχι φωτογραφίες με αγρότες ή εργάτες να τον "γιαουρτώνουν". Αν δεν του δινόταν η ευκαιρία να πουλάει "ευαισθησία" και "ανθρωπισμό", έχοντας εξασφαλίζει την "καλή" μαρτυρία των μη κυβερνητικών οργανώσεων, των οποίων ο κύριος χρηματοδότης ήταν το Υπουργείο του.

Όλα αυτά τα εξασφάλισε μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών. Το υπουργείο δηλαδή αυτό ήταν το κλειδί της επιτυχίας του. Το υπουργείο, που είχε τις δυνατότητες και βέβαια και τα κονδύλια —λόγω της φύσης του— να προβάλει όποιον θέλει όπως θέλει. Πώς όμως εξασφάλισε το στρατηγικό αυτό υπουργείο ο σιωνιστής Γιωργάκης; Πώς "τρύπωσε" εκεί μέσα ο κατά γενική ομολογία —όσων των γνωρίζουν— "κοιμισμένος" γιος του Εβραίου Παπανδρέου; Ο παρο­πλισμένος από τον ίδιο τον πατέρα του Γιωργάκης; Ο αγαπημένος της Εβραίας Ολντμπράιτ; Ο Γιωργάκης έγινε υπουργός εξωτερικών από τη "σύμπτωση" της σύλληψης του Οτσαλάν.

Ο Οτσαλάν "έκαψε" τον Πάγκαλο τη στιγμή που κατά "σύμπτωση" ο άσχετος Γιωργάκης βρισκόταν στο εξωτερικό. Το πρόβλημα με τον Οτσαλάν το προκάλεσαν τα "λάθη" του κολλητού του Γιωργάκη, που κατά σύμπτωση ήταν τότε υπουργός δημοσίας τάξης. Το πρόβλημα Οτσαλάν έγινε πρόβλημα του Πάγκαλου, όταν κατά "σύμπτωση" έπεσε πάνω στο αεροπλάνο που τον κουβαλούσε ένα περιπολικό της αστυνομίας. Ο Οτσαλάν συνελήφθη στο Ναϊρόμπι τη στιγμή που κατά "σύμπτωση" βρισκόταν εκεί ο αρχηγός της Μοσάντ. Ο δειλός αρχηγός της πιο διάσημης εταιρείας δολοφόνων, που σχεδόν ποτέ δεν ταξιδεύει εκτός Ισραήλ και από "σύμπτωση" βρισκόταν εκείνες τις μέρες στον πιο επικίνδυνο "βόθρο" της Αφρικής.

Από εκεί και πέρα όλα τα άλλα ήταν εύκολα. Κατά "σύμπτωση", όταν ο Γιωργάκης ήταν έτοιμος να διεκδικήσει την αρχηγία και άρα να δρέψει τους "καρπούς" του δημοσίου χρήματος που σκορπίστηκε στην προπαγάνδα, ο Σημίτης ανακοίνωσε την οικειοθελή παραίτησή του από την αρχηγία του κόμματος, πράγμα πρωτοφανές για τα ελληνικά πολιτικά χρονικά. Κατά "σύμπτωση" αυτή η παραίτηση έγινε λίγες μέρες πριν την εκλογική σύγκρουση και άρα με το ΠΑΣΟΚ να βρίσκεται με την "πλάτη" στον τοίχο και άρα αναγκαστικά να πρέπει να επιλέξει αρχηγό υπό τις συνθήκες του επείγοντος. Κατά "σύμπτωση", όταν ο Σημίτης ανακοίνωνε δημοσίως την παραίτησή του από την αρχηγία του κόμματος, ο Γιωργάκης έβλεπε τηλεόραση με τον Μίλερ. Ήταν θέμα χρόνου να γίνει αρχηγός, εφόσον κατά "σύμπτωση" δεν υπήρχαν αντίπαλοι.

Τρομερά τυχερό το "παιδί". Κατά μια διαβολική "σύμπτωση" όσοι υποψήφιοι "δελφίνοι" είδαν τον Εβραίο Μίλερ εκείνες τις ημέρες, άλλαξαν τις απόψεις τους. Κατά "σύμπτωση" είδαν το "φως" το αληθινό και δεν θέλησαν να διεκδικήσουν την αρχηγία. Κατά "σύμπτωση" εκείνες τις ημέρες η Εβραία Ολντμπράιτ θυμήθηκε να παινέψει τον Γιωργάκη και να μακαρίσει τους Έλληνες για τη φοβερή τους "τύχη" να τον έχουν ανάμεσα στους ηγέτες τους. Μιλάμε για τρομερά πράγματα. Μιλάμε για τον "Αλχημιστή". Συνωμότησε το σύμπαν, για να γίνει ο Γιωργάκης αρχηγός.

Μέχρι και αυτοκίνητο συγκρούστηκε με αεροπλάνο, προκειμένου να γίνει ο Γιωργάκης αρχηγός. Δεν μάθαμε εάν αερόστατο χτύπησε ανθρακωρύχο εν ώρα εργασίας, γιατί σ' αυτήν την περίπτωση θα έπρεπε ν' αναζητήσουμε τη βοήθεια της μεταφυσικής. Θα έπρεπε να σκεφτόμαστε μήπως είναι θέλημα Θεού να μας κυβερνήσει ο Γιωργάκης. Μήπως πρέπει να κάνουμε άγιο τον γιο της άλλης περίεργης χήρας που περιφέρεται στην Ελλάδα; Γιατί περίεργης; Γιατί εξακολουθεί να παριστάνει τη χήρα ενός άντρα που τη χώρισε και ξαναπαντρεύτηκε άλλη γυναίκα και –σύμφωνα με το Νέμεσις– ζητά μερίδιο συζύγου από έναν άλλον άντρα, που ποτέ δεν την παντρεύτηκε. Η Ντόρα μετέτρεψε τον άντρα της σε ες αεί "κερατά" για το κέρδος και η Μαργαρίτα για τον ίδιο λόγο μετέτρεψε τον εαυτό της σε ες αεί "κερατού". Η Ντόρα και η Μαργαρίτα είναι οι μόνες οι οποίες συναγωνίζονται για το βραβείο παγκόσμιας πρωτοτυπίας στη χηρεία. Ούτε στις γραφές δεν προβλέφτηκαν οι περιπτώσεις τους.

Οι Γραικύλοι είχαν βρει την άκρη. Μπορούσαν να κυβερνούν την Ελλάδα και να παγιδεύουν τον πραγματικά ελληνικό λαό. Έπιασαν όλα τα "πόστα" και αποτελούσαν αναγκαστικές επιλογές. Ελέγχοντας τα ΜΜΕ και έχοντας τη βοήθεια των ιμπεριαλιστών, εξουδετέρωσαν την όποια αντίσταση. Έχοντας την εντύπωση —που σύντομα θ' αποδειχθεί εσφαλμένη— ότι, ελέγχοντας απόλυτα τα ΜΜΕ, θα ελέγχουν τα πάντα και για πάντα, άρχισαν ν' αποθρασύνονται. Δεν τους έφτανε που για ένα τρίτο του αιώνα έλεγχαν απόλυτα τον επικίνδυνο ελληνικό λαό, άρχισαν να σκέφτονται να κάνουν και "οικονομία". Τι σημαίνει αυτό; Ότι από τη στιγμή που ο Παπανδρέου και ο Μητσοτάκης είχαν "χρέη" απέναντί τους, αυτά τα "χρέη" θα μπορούσαν να μεταβιβαστούν. Τα "γραμμάτια" των πατέρων θα τα κληρονομούσαν και τα παιδιά τους. Η σκέψη τους ήταν ιδιαίτερα απλή: "γιατί με τα ίδια "χρέη" να μην ελέγχουμε και τα παιδιά τους"; Δεν αλλάζει τίποτε και ούτε κοστίζει. Γιατί να επενδύουμε σε νέα πρόσωπα και να ρισκάρουμε;

Το σύνολο της στρατηγικής τους στηρίζεται στον έλεγχο των ΜΜΕ. Στην παράνομη και καταχρηστική κατάληψη των ΜΜΕ. Στη γκρίζα διαφήμιση, που μπορεί να εμφανίσει ακόμα και μια τοστιέρα σε ευφυή πολιτικό. Ας ψάξει να βρει κάποιος πόσες χιλιάδες ώρες παράνομης παρουσίας έχει στα τηλεοπτικά πάνελ η Ντόρα. Ας ψάξει να βρει κάποιος πόσες τηλεοπτικές παρουσίες είχε ο Κυριάκος μετά την "απόφασή" του να κατέβει ως υποψήφιος βουλευτής. Όλα αυτά δεν είναι τζάμπα. Κάποιος τα πληρώνει και αυτός ο οποίος τα πληρώνει έχει απαιτήσεις. Όπως συνέβη και με τους γονείς τους, όλοι αυτοί "αναγνωρίζονται" πρώτα από τους Δυτικούς και μετά από τους "ιθαγενείς". Πρώτα οι ξένοι "ανακαλύπτουν" τη φοβερή αξία τους και μετά οι ντόπιοι. Ποιος πληρώνει άραγε τα "στημένα" δημοσιεύματα των Times της Νέας Υόρκης ή της Post της Ουάσιγκτον; Ποιος πληρώνει, για να διαφημίζεται η "Ντορούλα"; Πού αποβλέπει αυτός ο οποίος πληρώνει; Ποιος "έκαψε" τον πολύτιμο για τους ιμπεριαλιστές Οτσαλάν, για να γίνει αρχηγός ο Γιωργάκης; Που αποβλέπει αυτός ο οποίος παθαίνει αυτήν τη "ζημιά";

Ενώ αυτά συμβαίνουν στην "κορυφή" της κοινωνίας, όπου οι Γραικύλοι έχουν σχηματίσει τα "φέουδά" τους, στη "βάση" συμβαίνουν άλλα πράγματα. Στη βάση η ελληνική κοινωνία στην κυριολεξία "πετάει". Στην κυριολεξία βράζει μέσα στο ελληνικό "ζουμί" της. Εκμεταλλευόμενη τα συσσωρευμένα λάθη των ξένων και εγχώριων εξουσιαστών, έχει εξελληνιστεί πλήρως. Κουτσά στραβά η ελληνική νεολαία έχει σχεδόν στο σύνολό της αγγίξει την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σήμερα οι κάτοικοι του ελλαδικού χώρου και παιδιά των πρώην Γραικών είναι Έλληνες. Έλληνες στον απόλυτο βαθμό και σε μεγαλύτερη πληθυσμιακή συγκέντρωση από τους αρχαίους. Σήμερα οι Έλληνες μπορούν ν' αποδείξουν ανά πάσα στιγμή την ελληνικότητά τους και μάλιστα με τον αυθεντικά ελληνικό τρόπο. Ποιον; Τον τρόπο του πνεύματος, ο οποίος δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι Έλληνες σήμερα —για ν' αποδείξουν την ελληνικότητά τους— δεν χρειάζεται ν' αποδείξουν ότι οι παππούδες των παππούδων τους είχαν συγγένεια αίματος με τους αρχαίους Έλληνες. Σήμερα αρκεί να δείξουν ότι έχουν εξασφαλίσει για τα παιδιά τους την ίδια παιδεία που είχαν οι Έλληνες. Από εκεί και πέρα αυτοί οι πανίσχυροι Έλληνες δεν έχουν πρόβλημα να κάνουν την αυτοκριτική τους. Γιατί; Γιατί ακριβώς έχουν φτάσει σε ένα σημείο στο οποίο δεν τους ενδιαφέρει το από πού έρχονται, αλλά τους ενδιαφέρει μόνον το πού πηγαίνουν. Δεν τους ενδιαφέρει δηλαδή αν τους πεις ότι είναι παιδιά βάρβαρων Γραικών. Δεν τους ενδιαφέρει αν τους πεις ότι είναι παιδιά βαρβαρικών "μαζεμάτων" στα Βαλκάνια. Δεν τους ενδιαφέρει ακόμα κι αν τους πεις παιδιά "χιμπατζήδων". Δεν τους ενδιαφέρει τίποτε άλλο εκτός από αυτό που είναι οι ίδιοι.

Το να πεις δηλαδή σε κάποιον Έλληνα ότι ο παππούς του ήταν δούλος από την Αφρική, δεν τον προβληματίζει. Ίσα-ίσα θα γελάσει, αν το θεωρήσει αστείο ή θα αισθανθεί ακόμα πιο υπερήφανος για το δικό του επίτευγμα, που είναι ο εξελληνισμός του. Είναι θέμα λογικής. Είναι σαν να βλέπεις έναν γυμνασμένο άνθρωπο, που καμαρώνει για το σώμα του και να πας να του πεις ότι ο παππούς του ήταν κουτσός ή ότι, όταν μεγάλωνε ο ίδιος, ήταν καχεκτικός. Δεν του λες τίποτε απολύτως, γιατί δεν τον αφορά. Από τη στιγμή που δεν μπορείς να μειώσεις ή ν' αμφισβητήσεις αυτό το οποίο έχει καταφέρει ο ίδιος στη ζωή του, σε αγνοεί. Γιατί αναφερόμαστε σ' αυτά; Γιατί οι Έλληνες μ' αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι. Οι νέοι Έλληνες δεν "χρωστάνε" σε κανέναν. Από τη στιγμή που δεν "χρωστάνε", σημαίνει ότι μπορούν πλέον να κάνουν αυτό το οποίο δεν μπορούσαν να κάνουν οι Γραικοί και είναι η αυτοκριτική τους. Αυτό όμως, όπως θα δούμε, είναι πολύ επικίνδυνο.

Αυτό το οποίο έχει σημασία, για να συνεχίσουμε το κείμενό μας, είναι ότι στη σύγχρονη Ελλάδα υπάρχουν δύο κόσμοι που ζούνε παράλληλα. Ο κόσμος των Γραικύλων, που κυβερνά και μονοπωλεί τα πάντα και ο κόσμος των Ελλήνων, που πέφτει θύμα του σχεδιασμού. Ο κόσμος των "τενεκέδων", που αγοράζουν πτυχία του Χάρβαρντ για να βολευτούν εκ του ασφαλούς και ο κόσμος των Ελλήνων, που βλέπουν τη ζωή σαν μάχη και θέλουν να χιμήξουν απάνω της σαν τρελοί. Το πρόβλημα για το σύστημα είναι ότι η σύγκρουση αυτών των δύο κόσμων είναι αναπόφευκτη. Γιατί; Γιατί έχουν διαφορετικές αντιλήψεις σε όλα σχεδόν τα θέματα και ταυτόχρονα ο ένας είναι θύμα του άλλου. Γιατί ο αδύναμος με τις "πλάτες" των ιμπεριαλιστών εκμεταλλεύεται τον ισχυρό. Για κάποιον που έχει τη γνώση να παρακολουθεί τα πράγματα, η σύγκρουση αυτή έχει ξεκινήσει ήδη. Ήδη έχουν αρχίσει οι πρώτες πολεμικές αψιμαχίες. Ποιες είναι αυτές; Εμείς δεν θα πούμε τίποτε συγκεκριμένο κι απλά θ' αφήσουμε τον αναγνώστη να τα βρει όλα.

Ας ακολουθήσει ο αναγνώστης το εξής "μονοπάτι" σκέψης. Ποιοι μεθόδευσαν τον πόλεμο στη Σερβία; Ποιοι μεθόδευσαν τον πόλεμο στο Ιράκ; Ποιοι μεθόδευσαν το σχέδιο Ανάν; Οι ιμπεριαλιστές. Ποιοι ήταν οι κύριοι προπαγανδιστές αυτών των επιλογών τους στην Ελλάδα; Ποιοι δηλαδή ήταν οι Έλληνες που τάσσονταν σταθερά υπέρ του πολέμου στη Σερβία; Ποιοι ήταν υπέρ του πολέμου στο Ιράκ; Ποιοι δηλαδή βγήκαν και προσπάθησαν να πείσουνε τον κόσμο ότι είναι "δίκαιοι" αυτοί οι πόλεμοι, εφόσον ο κύριος εχθρός της πολιτισμένης Δύσης είναι η τρομοκρατία; Ποιοι προσπάθησαν να πείσουν τον κόσμο ότι "πρέπει" να καταπολεμηθούν όλες οι "εστίες" της όπου κι αν βρίσκονται; Οι Γραικύλοι. Τα παραδοσιακά "τζάκια" της χώρας και οι "ήρωες" της γενιάς του Πολυτεχνείου. Αυτοί οι οποίοι κατέχουν όλα τα "μυστικά" της γεωπολιτικής. Αυτοί οι οποίοι με "επαγγελματική" συνέπεια ανησυχούν και για τα διεθνή και για τα εγχώρια προβλήματα.

Ας θυμηθεί ο αναγνώστης ποιοι ηγούνταν αυτών των "εκστρατειών" προπαγάνδας. Οι Παπανδρέου και Μητσοτάκηδες δεν πρωτοστατούσαν στην αντιτρομοκρατική υστερία; Αυτοί οι ίδιοι δεν πρωτοστατούσαν στην "εκστρατεία" υπέρ του σχεδίου Ανάν; Ο Γιωργάκης δεν ήταν αυτός που για παράδειγμα στήριξε με όλα τα μέσα το "ΝΑΙ" των Κυπρίων; Ο Μητσοτάκης δεν ήταν αυτός που για παράδειγμα κατηγόρησε τον πρόεδρο της Κύπρου για το "ΟΧΙ"; Βλέπουμε λοιπόν ότι οι απόψεις μεταξύ των ιμπεριαλιστών και των Γραικύλων ταυτίζονται. Βλέπουμε ότι οι απόψεις μεταξύ αφεντικών και λακέδων ταυτίζονται.

Αρκεί όμως αυτό; Το ότι ταυτίζονται οι Γραικύλοι που μας κυβερνάνε με τα αφεντικά τους είναι ένα δεδομένο. Το άλλο δεδομένο είναι αν καταφέρνουν όλοι αυτοί οι καραγκιόζηδες να περνάνε στον ελληνικό λαό τις απόψεις των αφεντικών τους. Έπεισαν δηλαδή οι βάρβαροι Γραικύλοι τους Έλληνες που κυβερνάνε για τις επιλογές των ιμπεριαλιστών; Πείστηκε κανένας για το δίκιο της επέμβασης στη Σερβία; Πείστηκε κανένας για το απαραίτητο της εισβολής στο Ιράκ; Όχι βέβαια. Χιλιάδες λαού βγήκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν δυναμικά την αντίθεσή τους προς τον πόλεμο εις βάρος της Σερβίας και του Ιράκ. Τα γκάλοπ λένε ότι μαζί μ' αυτούς συντάσσεται η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Η ανάλογη έλλειψη πειθούς χαρακτηρίζει το σύνολο των μεθοδεύσεων των ιμπεριαλιστών. Από τους Έλληνες της Κύπρου εισέπραξαν οι ιμπεριαλιστές και οι Γραικύλοι ένα ηχηρό "ΟΧΙ" που κατέστρεψε όλα τα σχέδιά τους.

Το ακόμα χειρότερο όμως είναι κάτι άλλο. Αυτοί οι Έλληνες δεν απειλούν μόνον το "στήσιμο" μέσα στο ελληνικό κράτος, αλλά και το "στήσιμο" στο διεθνές σκηνικό. Η σύγχρονη Νέα Τάξη Πραγμάτων έχει έναν συγκεκριμένο σχεδιασμό. Όπως όλες οι αυτοκρατορίες, που άσκησαν σκληρή εξουσία πάνω στους υπηκόους τους, έτσι κι αυτή απαιτεί έναν εχθρό για να λειτουργήσει. Απαιτεί έναν εχθρό, για να εξασφαλίσει το άλλοθι ν' ασκεί εξουσία τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της. Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία πολεμούσε τους βάρβαρους, για ν' ασκεί ιμπερια­λισμό με τη "σημαία" του δικαίου και ταυτόχρονα ασκούσε σκληρή εξουσία στο εσωτερικό της. Η χριστιανική αυτοκρατορία πολεμούσε τους άπιστους και έκανε το ίδιο. Η προηγούμενη αυτο­κρατορία πολεμούσε τους κομμουνιστές και επιβίωνε για όσο διάστημα αυτοί εμφανίζονταν απειλητικοί. Ο ισχυρός εξωτερικός εχθρός είναι αυτός ο οποίος νομιμοποιεί ακόμα και την άσχημη χρήση της εξουσίας και αυτό είναι απαραίτητο για το σύστημα που θέλει να εξουδετερώνει τους εχθρούς του και έχει ανάγκη καί τα μέσα καί τις προφάσεις.

Εκ των δεδομένων δηλαδή η αυτοκρατορική Νέα Τάξη Πραγμάτων έχει τις ίδιες ανάγκες. Χρειάζεται έναν ισχυρό εξωτερικό εχθρό, που να δικαιολογεί τα πάντα. Έναν επικίνδυνο εχθρό, ο οποίος να νομιμοποιεί το σύνολο των επιλογών της. Είτε αυτό είναι μια αυθαίρετη στρατιωτική επέμβαση στο εξωτερικό είτε αυτό είναι σκληρή καταστολή στο εσωτερικό. Ο επίσημος εχθρός της Νέας Τάξης είναι η τρομοκρατία. Η τρομοκρατία, η διεθνής και η εγχώρια. Οι ιμπεριαλιστές δηλαδή όλα τα κάνουν για να "σώσουν" τον κόσμο από τον κύριο και πιο επικίνδυνο εχθρό του. Δεν επεμβαίνουν στο Ιράκ για να του πάρουν τα πετρέλαια, αλλά για να του δώσουν το "δίκιο". Δεν περικόπτουν τα ατομικά δικαιώματα επειδή είναι αχρείοι εξουσιαστές και κλέφτες αλλά για να προστατεύσουν τον "πολιτισμό" μας. Γι' αυτούς τους "υψηλούς" και πανανθρώπινους στόχους επεμβαίνουν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και επιβάλουν τρομονόμους. Δισεκα­τομ­μύρια δολάρια έχουν ξοδέψει, για να περάσουν στον κόσμο την προπαγάνδα τους. Για να τον πείσουν για την ορθότητα των επιλογών τους. Για να τον πείσουν δηλαδή ν' ανεχθεί τις επεμβάσεις τους στο εξωτερικό και τον περιορισμό των δικαιωμάτων στο εσωτερικό.

Κατάφεραν τίποτε; Η πλειοψηφία για παράδειγμα των Ελλήνων πιστεύει ότι ο χειρότερος και πιο αιμοσταγής τρομοκράτης στον Πλανήτη είναι το κουτορνίθι ο Μπους. Ο γιος του "κεφαλο­χαϊδευτή" της Ντόρας. Η πλειοψηφία των Ελλήνων πιστεύει ότι το πραγματικό "άντρο" της παγκόσμιας τρομοκρατίας είναι οι ΗΠΑ και "γιάφκα" τους το Πεντάγωνο. Η ίδια πλειοψηφία πιστεύει ότι το Ισραήλ, που είναι ο κυριότερος σύμμαχος των ΗΠΑ στον αντιτρομοκρατικό τους "πόλεμο", είναι το χειρότερο κράτος στον κόσμο. Ένα κράτος που κυβερνάται από δολοφόνους και διαπράττει γενοκτονία. Ένα κράτος που έχει ταυτιστεί με την έννοια του παράδοξου. Ένα κράτος που διατηρεί νομίμως παράνομα πυρηνικά όπλα. Ένα κράτος που παριστάνει τον "σημαιοφόρο" της διεθνούς νομιμότητας και από πίσω του σέρνει καταδίκες του ΟΗΕ. Ένα κράτος που παριστάνει το θύμα και σκοτώνει καθημερινά.

Αντιλαμβανόμαστε ότι στο γενικό επίπεδο του σχεδιασμού, όπου οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη να πείσουν τον κόσμο για τις επιλογές τους και για την εν γένει παρουσία τους στο παγκόσμιο προσκήνιο, δεν πέτυχαν κάτι το σημαντικό όσα δολάρια κι αν ξόδεψαν στην προπαγάνδα. Ό,τι πιστεύουν οι Έλληνες πιστεύει όλος ο κόσμος. Όπου πηγαίνει ο Μπους είναι ανεπιθύμητος. Όπου επεμβαίνουν οι Αμερικανοί υπάρχει γενική κατακραυγή και καθολική αμφισβήτηση των προθέσεών τους. Ξόδεψαν τεράστια ποσά στην προπαγάνδα και δεν κατάφεραν να πείσουν κανέναν ότι ο ισχυρός εχθρός του σημερινού συστήματος είναι η τρομοκρατία. Δεν κατάφεραν να πείσουν κανέναν ότι "αξίζει", για την νίκη εναντίον αυτού του εχθρού, να "ψαλιδιστούν" κάποια δικαιώματα των λαών, τα οποία έχουν ανάγκη οι ιμπεριαλιστές να περιοριστούν. Δεν κατάφεραν να πείσουν κανέναν για το απαραίτητο της δικής τους παρουσίας. Τι σημαίνει αυτό; Ότι τα δισεκατομμύρια των δολαρίων, που ξοδεύτηκαν για προπαγάνδα, δεν απέδωσαν καρπούς.

Τι γίνεται όμως στο αντίστοιχο εσωτερικό επίπεδο; Τι γίνεται με τους εχθρούς του "πολιτισμού" μέσα στα ίδια τα κράτη; Πόσο απέδωσαν τα κατασταλτικά μέτρα και οι "τρομονόμοι" και πόσο πείστηκαν οι λαοί για την αναγκαιότητά τους; Πόσο υποστηρίχθηκαν από τους λαούς οι "ήρωες" κατά της εγχώριας τρομοκρατίας; Και πάλι δεν θα πούμε τίποτε απευθείας, παρά θα βάλουμε τον αναγνώστη να σκεφτεί μόνος του. Στην Ελλάδα επιχειρήθηκε πραγματική πλύση εγκεφάλου, για να πειστούν οι Έλληνες ότι η τρομοκρατία είναι ένας ύπουλος εχθρός, ο οποίος πρέπει να νικηθεί άπαξ και σε όλα τα επίπεδα. Χιλιάδες ώρες τηλεοπτικού χρόνου ξοδεύτηκαν, για να τον "πείσουν" για το δικό του αντιτρομοκρατικό μένος. Άλλες φορές με απειλές κρατούντων και άλλες φορές με δάκρυα θυμάτων ο ελληνικός λαός είδε τον "πόλεμο" εναντίον της τοπικής τρομοκρατίας μέσα από την τηλεόραση. Τελικά η "δικαιοσύνη" νίκησε και πιάστηκε η κύρια τρομοκρατική οργάνωση στην Ελλάδα, που ήταν η 17 Νοέμβρη.

Κάποιοι από τους Έλληνες ήταν οι "πολέμαρχοι" σ' αυτήν τη μάχη και όπως είναι φυσικό προσπάθησαν να μας πείσουν ότι έχουν εξασφαλίσει στον αγώνα τους την πλήρη και αμέριστη υποστήριξη του συνόλου του ελληνικού λαού. Ποιοι ήταν αυτοί οι "πολέμαρχοι"; Το μητσο­τακαίηκο. Η Ντόρα αρχιστράτηγος και από πίσω της τα παιδιά της. Μια "Μπουμπουλίνα" που δεν γνώριζε τι σημαίνει φόβος. Μια "Μπουμπουλίνα", που ως γνήσια Ελληνίδα προκαλούσε τους εχθρούς, για να επιτύχει μια συντριπτική και καθαρή ελληνική νίκη κατά της τρομοκρατίας. Αυτή ήταν η ατρόμητη κόρη του γενναίου "καπετάνιου", ο οποίος θέσπισε τον "τρομονόμο" χάρη στον οποίο συνελήφθησαν οι τρομοκράτες. Αυτή ήταν η γενναία πολεμίστρια, που τολμούσε και έδειχνε με το "δάχτυλο" τους τρομοκράτες. Μιλάμε για τρομερά πράγματα. Κάθε μέρα και κάθε ώρα την έβλεπες στην τηλεόραση να "ρισκάρει" τη ζωή της για το μεγαλείο της δικαιοσύνης. Κάθε μέρα και κάθε ώρα την έβλεπες στην τηλεόραση να "πολεμάει" την τρομοκρατία.

ΜΜΕ και πολιτικοί προσπάθησαν να μας πείσουν ότι σ' αυτόν τον υπέρ πάντων και μοναχικό αγώνα της "ηρωίδας" και της οικογενειακής "ομάδας" της είχε την υποστήριξη του ελληνικού λαού. Αντιπροσώπευε δηλαδή τον λαό. Έκανε αυτό το οποίο θα ήθελε να κάνει ο καθένας, αλλά δεν μπορούσε, γιατί δεν ήταν προικισμένος ή ταλαντούχος σαν κι αυτήν. Κάτι δηλαδή σαν την εθνική Ελλάδας στο ποδόσφαιρο. Στο επίπεδο δηλαδή του ποδοσφαίρου έντεκα παίκτες αντιπρο­σώπευαν την Ελλάδα και στο επίπεδο της τρομοκρατίας ένα σόι "ηρώων" αντιπροσώπευαν επίσης την Ελλάδα. Στο επίπεδο του ποδοσφαίρου, επειδή υπήρχαν οι κάμερες μέσα στον αγωνιστικό χώρο και το αντικείμενο είναι πολύ πιο απλό, καταλάβαμε ότι οι Έλληνες υποστήριξαν την εθνική τους όταν αυτή αγωνιζόταν. Στο επίπεδο της τρομοκρατίας, όπου δεν υπήρχαν κάμερες στον αντίστοιχο αγωνιστικό "χώρο", θα έπρεπε απλά να εμπιστευτούμε τα ΜΜΕ, που "ορκίζονταν" ότι το πανελλήνιο τάσσεται στο πλευρό της μικρής έστω και χοντρής "ηρωίδας".

Τόσο δηλαδή στην Πορτογαλία όσο και στην Ελλάδα εξελίσσονταν μάχες εθνικές. Με τέτοιες όμως ομάδες η νίκη ήταν θέμα χρόνου να έρθει. Νικήσαμε στην Πορτογαλία, αλλά νικήσαμε και στην Ελλάδα. Νικήσαμε στην ποδοσφαιρική μας "εκστρατεία", αλλά νικήσαμε και στην αντίστοιχη αντιτρομοκρατική μας "εκστρατεία". Ο ελληνικός λαός θεωρητικά φανατίστηκε καί στις δύο περιπτώσεις και υποστήριξε τους αντιπροσώπους του. Την υποστήριξη στη Πορτογαλία την είδαμε, γιατί το επέτρεπαν οι συνθήκες. Υπήρχαν κάμερες, στάδια και κερκίδες. Την υποστήριξη στη "σκοτεινή" χώρα της τρομοκρατίας δεν την είδαμε. Εμπιστευόμαστε τα ΜΜΕ, που μας "ορκίζονται" ότι κι εκεί "ζωγραφίσαμε". Εμπιστευόμαστε τα ΜΜΕ, που μας "ορκίζονται" ότι ταπεινώσαμε όλους τους "Ζιντάν" και όλους τους "Φίγκο" της τρομοκρατίας.

Τι έμενε να δούμε; Την αποθέωση των νικητών ηρώων από τον ελληνικό λαό. Την αποθέωση των ηρώων από αυτούς που δεν μπόρεσαν ούτε να συμμετάσχουν αλλά ούτε και να παρακο­λουθήσουν ζωντανά τις επικές "μάχες". Από τη στιγμή που οι μάχες έλαβαν τέλος, αυτό το οποίο μας έμενε να δούμε όλοι —γιατί υπήρχαν οι δυνατότητες καί για τις δύο περιπτώσεις— ήταν η αποθέωση των νικητών. Αναπόφευκτα δηλαδή οδηγούμαστε στις συγκρίσεις. Όταν σύσσωμος ο ελληνικός λαός υποστηρίζει κάποια εθνική του ομάδα, αλλά δεν μπορεί να την παρακολουθήσει στις μάχες της, ευνόητο είναι ότι θα σπεύσει να την τιμήσει κατά την επιστροφή της. Θα σπεύσει να της προσφέρει τον "θρίαμβό" της. Θα σπεύσει, χωρίς καμιά παρακίνηση και χωρίς καμιά προετοιμασία, να αποθεώσει τους θριαμβευτές.

Όλοι είδαμε τι έγινε με την επιστροφή των ποδοσφαιριστών από την Πορτογαλία. Χωρίς καμία προετοιμασία μαζεύτηκε στο στάδιο τόσος κόσμος, που ποτέ δεν συγκέντρωσαν στις καλύτερες στιγμές τους τα κόμματα, τα οποία με "αεροπλάνα και βαπόρια" κουβαλούσαν κόσμο από παντού. Χωρίς κανένας να προπαγανδίσει μια τιμητική γιορτή, έγινε στην Αθήνα η μεγαλύ­τερη συγκέντρωση Ελλήνων μετά την ημέρα της αποχώρησης των Γερμανών. Οι Έλληνες με την παρουσία τους εκεί επιβεβαίωσαν τις εκτιμήσεις, που ήθελαν το σύνολο του λαού να υποστηρίζει την εθνική στον αγώνα της.

Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι το εξής. Έγινε το ίδιο και για την "επιτυχή" αντι­τρομοκρατική εκστρατεία; Τον αρχηγό και τους παίκτες της εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας τους αποθέωσαν εκατομμύρια Έλληνες. Την αρχηγό και τα μέλη της εθνικής αντιτρομοκρατικής ομάδας τους αποθέωσαν; Επιβεβαίωσαν οι Έλληνες με τη στάση τους τούς "όρκους" των ΜΜΕ; Αν προσπαθήσει ο αναγνώστης να θυμηθεί τι συνέβη μετά τη δίκη της 17 Νοέμβρη, θα καταλάβει τι εννοούμε. Όταν οι τρομοκράτες κλείστηκαν στη φυλακή, οι "θριαμβευτές" προσπάθησαν να επωφεληθούν. Προσπάθησαν να διεκδικήσουν και τη δική τους "αποθέωση". Ήταν οι απόλυτοι νικητές και θεωρητικά είχαν την απόλυτη στήριξη των Ελλήνων. Θα υπέθετε δηλαδή κάποιος ότι ακόμα και χωρίς προπαγάνδα θα συγκεντρώνονταν ο κόσμος για τους τιμήσει. Θα υπέθετε κάποιος ότι οι Έλληνες ακόμα και χωρίς παρακίνηση θα έβγαιναν από τα σπίτια τους. Αρκεί να μάθαιναν πότε και πού θα ήταν οι "ήρωες" και θα έτρεχαν να τους συναντήσουν.

Θυμάται κανείς τι έγινε; Ξοδεύτηκαν άπειρες τηλεοπτικές ώρες για προπαγάνδα. Ξοδεύτηκαν άπειρες τηλεοπτικές ώρες, για να πείσουν τον κόσμο να τιμήσει τους "ήρωες" της ομάδας του "Ως εδώ". Έβαλαν τον ίδιο τον "επίτιμο" να μας πείσει. Έβαλαν τα θύματα να κλαίνε μπροστά στις κάμερες. Έβαλαν τη Ντόρα να μας περιγράφει τα "οικογενειακά" της μυστικά. Έχοντας στη διάθεσή τους το εργαλείο των γκάλοπ και αφού είδαν κι απόειδαν ότι δεν πείθονται οι Έλληνες να τους τιμήσουν, άρχισαν τις "εκπτώσεις". "Μην έρχεστε για εμάς, εφόσον δεν μας θεωρείτε ξεχωριστούς "ήρωες". Ελάτε μαζί ως ίσοι, για να φωνάξουμε εναντίον της τρομοκρατίας "ως εδώ"". Όλα τα δοκίμασαν. Μόνον στριπτίζ της εγγονής του αποστάτη δεν υποσχέθηκαν.

Τελικά και για να μην εξευτελιστούν πλήρως και ακυρώσουν τη συγκέντρωση την πραγματο­ποίησαν. Ήλπιζαν στους περίεργους ή τους τουρίστες, που, αν έβλεπαν προβολείς και κάμερες, θα μαζεύονταν στην πλατεία. Τελικά ούτε αυτό τους βοήθησε. Κανένας Έλληνας δεν είναι τόσο περίεργος, ώστε να πάει να δει χορτάτους Γραικύλους δούλους να παριστάνουν τους Έλληνες ήρωες και δυστυχώς γι' αυτούς δεν υπήρχαν και τουρίστες. Η συγκέντρωση απέτυχε πλήρως. Παρόντες σ' αυτήν ήταν μόνον η "οικογένεια", τα θύματα της τρομοκρατίας —που σχεδόν αναγκαστικά σύρθηκαν εκεί ως "ατραξιόν–κύπελλο" των "ηρώων"— και σωματοφύλακες. Πολλοί σωματοφύλακες, γιατί είναι ιδιαίτερα αγαπητή η "οικογένεια" στον ελληνικό λαό.

Τα ΜΜΕ και πάλι προσπάθησαν να σώσουν την κατάσταση, για να προστατεύσουν τους "όρκους" τους. Οι κάμερες "προσπαθούσαν" να παρουσιάσουν το "μαύρο" σαν "άσπρο". Το πιο μακρινό πλάνο της συγκέντρωσης περιείχε ολόκληρο το πέτο από το σακάκι του αποστάτη. Το πιο μεγάλο επικοινωνιακό φιάσκο στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Τρεις, ο κούκος κι ένα τελάρο. Γιατί το τελάρο; Για "μαγιά". Για να φάει από το ίδιο κεφάλαιο και η επόμενη γενιά των "ηρώων" του μητσοτακισμού. Για ν' ανέβει σ' αυτό η εγγονή και να βγάλει λόγο στο "μέγα" πλήθος που παραληρούσε. Οι μόνοι που άκουσαν τον λόγο αυτόν live ήταν αυτοί οι οποίοι τον έγραψαν και της τον έδωσαν.

Μετά από αυτόν τον μεγαλειώδη και σχεδόν ρωμαϊκό θρίαμβο έπιασαν οι πάντες τα κανάλια, για να μας εξηγήσουν τι δεν καταλάβαμε. Επειδή εμείς είμαστε βλάκες και δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει, αυτοί οι ίδιοι ανέλαβαν να μας εξηγήσουν τι είδαμε και δεν καταλάβαμε. Ανέλαβαν να μας εξηγήσουν τι σημαίνει "βουβός" θρίαμβος. Ανέλαβαν να μας εξηγήσουν πώς είναι μια "λαοθάλασσα" χωρίς κόσμο. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για μεγάλο φιάσκο. Με μια εντελώς λανθασμένη επιλογή ακύρωσαν προπαγάνδα δισεκατομμυρίων δραχμών. Εκτέθηκαν οι ίδιοι και εξέθεσαν και τα ΜΜΕ, που αποδείχθηκε ότι έλεγαν σκόπιμα ψέματα στον ελληνικό λαό. Μόνοι τους διέλυσαν μια ψεύτικη εντύπωση, που είχαν δημιουργήσει με άπειρα χρήματα.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι θέλουμε να πούμε; Οι δύο αυτοί διαφορετικοί κόσμοι είναι θέμα χρόνου να έρθουν σε σύγκρουση. Είναι θέμα χρόνου οι Έλληνες να στραφούν εναντίον των Γραικύλων. Δεν χωνεύονται. Δεν μπορεί ν' ανεχθεί ο Έλληνας τους επαγγελματίες "σωτήρες" και εκ του ασφαλούς πετυχημένους. Δεν μπορεί ν' ανεχθεί ο Έλληνας αυτούς που "ρευστοποιούν" την ελληνική ιδιότητα για να εισπράξουν. Δεν μπορεί ν' ανεχθεί ο Έλληνας αυτούς που μόνο παίρνουν και ποτέ δεν δίνουν τίποτε. Τα πράγματα είναι απλά. Ό,τι προσφέρει μια στοιχειώδη λάμψη στη σύγχρονη Ελλάδα είναι καρποί των ταλέντων και των κόπων της βάσης της ελληνικής κοινωνίας. Οι επιστήμονες, οι αθλητές ή οι καλλιτέχνες, που έδωσαν κι εξακολουθούν να δίνουν λάμψη στην Ελλάδα, προέρχονται από τη βάση της ελληνικής κοινωνίας. Όπου η διάκριση είναι αποτέλεσμα κόπου και ταλέντου, δεν υπάρχουν διακριθέντες ανάμεσα στους Γραικύλους.

Από τον μεγάλο Παπανικολάου και τον Καζαντζάκη μέχρι τον Χατζηδάκη και τον Κωβό, όλοι τους ανήκαν στη βάση αυτής της κοινωνίας. Στην "περιφέρειά" της. Όλων αυτών οι πορείες είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Πολύ πριν πολεμήσουν για τη διάκριση στους τομείς που τελικά διακρίθηκαν, αναγκάστηκαν πρώτα και πολέμησαν τους βάρβαρους Γραικύλους. Τους βάρβα­ρους, που επιτυγχάνουν τη "διάκριση" μέσα από παρεμβάσεις σε ένα παιχνίδι "στημένο". Τους βάρβαρους, που απλά δεν θέλουν κανέναν να προοδεύει στην Ελλάδα, για να μην τους "καπελώσει" με την επιτυχία του. Όλοι οι διάσημοι και σημαντικοί Έλληνες πολέμησαν τα κατεστημένα των Γραικύλων, εφόσον έπρεπε ν' αγωνιστούν για την καταξίωση και τις θέσεις τους, τις οποίες κάποιοι παγίως τις θεωρούν οικογενειακές περιουσίες. Περιουσίες, που τις θεωρούν δεδομένες.

Αυτοί είναι οι Γραικύλοι, που εξακολουθούν να νομίζουν ότι είναι ιδιοκτήτες του ελληνικού κράτους. Οι μεγάλες "ελληνικές" οικογένειες. Αυτοί μοιράζονται μεταξύ τους όλα τα "φιλέτα" του κρατικού μηχανισμού. Από θέσεις στην Ακαδημία Αθηνών μέχρι τις διοικήσεις των μεγάλων δημόσιων επιχειρήσεων. Από θέσεις καθηγητών μέσα στα πανεπιστήμια μέχρι διευθυντικά πόστα υπουργείων. Άνθρωποι, που, για όσο διάστημα επιβιώνει το ελληνικό κράτος, δεν θα πεινάσουν ποτέ. Πενήντα οικογένειες και τα παρακλάδια τους είναι δεν είναι αυτοί οι οποίοι κυβερνάνε μόνιμα την Ελλάδα. Τι είναι όλοι αυτοί και από πού προέκυψαν; Όλοι αυτοί είναι τα παιδιά εκείνων των γύφτων, που επικράτησαν στις γυφτομαχίες από την "απελευθέρωση" κι εντεύθεν. Τα παιδιά εκείνων που πρόλαβαν να δολοφονήσουν πριν δολοφονηθούν. Εκείνων που πρόλαβαν να φυλακίσουν πριν φυλακιστούν. Εκείνων που πρόλαβαν να λεηλατήσουν τον εθνικό πλούτο πριν τους προλάβουν οι αντίπαλοί τους. Οι αρχιχαφιέδες του κάθε ξένου Όθωνα ή Γλύξμπουρκ.

Αυτοί, που συστηματικά συνεργάζονται με τους εκάστοτε ξένους κατακτητές. Αυτοί, που εισπράττουν την "αντιπαροχή" από την "υποθήκη" της πατρίδας μας. Αυτοί, που, όταν έρχονται οι ξένοι, γίνονται οι δωσίλογοί τους και όταν αυτοί φεύγουν είναι οι πρώτοι που βγαίνουν στους δρόμους σαν "απελευθερωτές" και "αντιστασιακοί". Οι συνεργάτες των εκάστοτε Άρμανσμπεργκ, Χάιντεκ, Μπερνς ή Μίλερ. Αυτοί, που από τότε που υπάρχει το σύγχρονο ελληνικό κράτος γίνονται πλούσιοι ελέω κράτους. Αυτοί, που από τότε γίνονται διάσημοι ελέω κράτους. Αυτοί, που από τότε γίνονται "μεγάλοι δημόσιοι άντρες" ελέω κράτους. Αυτοί, που από τότε θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμά τους να μας κυβερνάνε. Αυτοί, που από τότε θεωρούν υποχρέωσή μας να τους ταΐζουμε.

Αν τους πάρει αυτούς όλους κάποιος ως σύνολο, θα δει ότι δεν έχουν προσφέρει τίποτε απολύτως. Από το κοινό "ταμείο" μόνον παίρνουν και ποτέ δεν βάζουν. Οι επαγγελματίες "πρώτοι" του "χωριού" ζουν σε έναν ιδιόκτητο "μικρόκοσμο", που για όλους εμάς τους υπόλοιπους είναι η πατρίδα μας. Αυτοί, οι οποίοι σε απόλυτη κλίμακα μπορεί να είναι κοινά μηδενικά, που κανείς δεν τους θυμάται μετά το μνημόσυνο των σαράντα ημερών, αλλά που κατορθώνουν —ελέω κράτους— και μονοπωλούν τα πόστα για όλο το διάστημα της ζωής τους. Αυτοί, που καπελώνουν ολόκληρες γενιές και ευνουχίζουν ολόκληρο λαό για να βολευτούν. Αυτοί, που η σημαντικότερη στιγμή της ζωής τους είναι η απόκτηση ενός "πληρωμένου" πτυχίου της Δύσης.

Αυτοί, που μόλις αγοράσουν το διάσημο "μαχαιροπίρουνο" επιστρέφουν στην Ελλάδα για το μεγάλο "φαγοπότι". Αυτοί, που θα έρθουν με ένα αγορασμένο πτυχιάκι του Χάρβαρντ, όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο πατέρας τους θα φροντίσει να δημιουργήσει μια υψηλόμισθη κρατική θέση με "φωτογραφικές" προδιαγραφές. Αυτοί, που θα γράψουν ένα φυλλαδιάκι οικογενειακής "ομφαλοσκόπησης", όπως ο Νίκος Παπανδρέου, και θα διοριστούν σαν "πνευματικοί άνδρες" σύμβουλοι σε κάποιο υπουργείο. Αυτοί, που, όπως ο Σαμαράς, συγχωρούνται κι επιβιώνουν ό,τι και να κάνουν. Αυτοί, που, όπως η Πετραλιά, κληρονομούν από τον πατέρα τους το "ολυμπιακό πνεύμα" της χώρας μας.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι όλοι αυτοί οι "λαθρεπιβάτες" της ζωής είναι υποχρεωμένοι να ζουν και να φέρονται ως Γραικύλοι. Οι ξένοι τούς εξασφαλίζουν τα "διαβατήρια" για την εύκολη ζωή. Είναι "όμηροί" τους ακόμα και για τα πιο απλά, που αφορούν την καθημερινότητά τους. Αμερικανικές εταιρείες είναι αυτές οι οποίες τους βρίσκουν δουλειές ακόμα και στην Ελλάδα. Ο Αμερικανός πρέσβης είναι αυτός ο οποίος θα επιβάλει την "παραγωγή" των Χάρβαρντ στην όποια αγορά εργασίας. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι αυτός ο οποίος τους επιβάλει ως κοινωνική μερίδα στη κορυφή της ελληνικής πυραμίδας. Αυτός τους προστατεύει από τη λαϊκή αντίδραση και τους όποιους εχθρούς τους. Το ακόμα χειρότερο όμως είναι ότι αυτοί οι άθλιοι Γραικύλοι, αγνοώντας τις γενικότερες κοινωνικές εξελίξεις, εξακολουθούν να υποτιμούν τους Έλληνες και να τους προσβάλουν. Αυτό φάνηκε στην πρόσφατη αναγκαστική τους συνύπαρξη στο στάδιο, όπου Έλληνες και Γραικύλοι συγκεντρώθηκαν, για να τιμήσουν τους ποδοσφαιριστές.

Τι έκαναν οι αχρείοι; Πήγαν να "καπελώσουν" τους θριαμβευτές ποδοσφαιριστές και τους Έλληνες φιλάθλους, οι οποίοι πήγαν εκεί για να τους τιμήσουν. Αυτοί, που για τους δικούς τους "θριάμβους" ναυλώνουν ταξί, πήγαν εκεί για να μιλήσουν σε "λαοθάλασσα". Για να αισθανθούν και οι ίδιοι "θριαμβευτές" στις πλάτες άλλων. Αυτά τα οποία είδαμε εκεί ήταν πράγματα απίθανα. Δεν ακούσαμε κανέναν πρωταγωνιστή του θριάμβου να μιλάει, αλλά ακούσαμε την παντρεμένη χήρα Μπακογιάννη. Μέχρι και χρέη μεταφράστριας εκτέλεσε, προκειμένου να μην αφήσει από τα χέρια της το μικρόφωνο. Δεν άφησαν τη χαρά να ξεχειλίσει το στάδιο, γιατί έπρεπε να περι­μένουμε να τελειώσει τον λόγο του ο Χριστόδουλος. Δεν άφησαν τον κόσμο ν' αγκαλιάσει τους παίκτες μέχρι να μιλήσει και ο διευθυντής της "παράγκας" πρόεδρος της ΕΠΟ.

Έφτασαν στο σημείο οι Γραικύλοι να πάρουν στα μιαρά χέρια τους το κύπελλο, για να το απονείμουν οι ίδιοι στα χέρια εκείνων που πραγματικά πάλεψαν για να το πάρουν και να το φέρουν στην Ελλάδα. Έφτασαν στο σημείο να κάνουν έντονες παρατηρήσεις στους τιμώμενους παίκτες και στους θεατές, επειδή χαλούσαν τη "γιορτή" τους και διέκοπταν τους λόγους τους. Παρίσταναν τους γενναιόδωρους με δώρα και μετάλλια, που είναι αγορασμένα με κρατικά χρήματα. Με χρήματα των ίδιων ανθρώπων, που εκείνη τη στιγμή "καπέλωναν". Αν κάποιος δεν γνώριζε από ποδόσφαιρο κι απλά έβλεπε τηλεόραση, θα νόμιζε ότι η Ντόρα και όχι ο Ζαγοράκης ήταν η αρχηγός της εθνικής. Θα νόμιζε ότι ο Χριστόδουλος και όχι ο Χαριστέας ήταν ο σέντερ φορ της εθνικής. Θα νόμιζε ότι ο Μητσοτάκης και όχι ο Ρεχάγκελ ήταν ο προπονητής της εθνικής. Αυτοί φαίνονταν σαν τα τιμώμενα πρόσωπα. Η παντρεμένη χήρα, ο πρόσφατα ταπεινωμένος εθνικός Μουλάς και ο εφιαλτικός αποστάτης. Αυτοί τιμήθηκαν σ' εκείνη την εκδήλωση, εφόσον αυτούς είδε κι αυτούς άκουσε ο κόσμος.

Η τύχη όλων αυτών των θρασιμιών οφείλεται σ' αυτό που είπαμε από την αρχή του κειμένου. Τη "γλίτωσαν" τη σύγκρουση και την ξεφτίλα, γιατί οι Έλληνες οι οποίοι πήγαν στο Παναθηναϊκό στάδιο είχαν άλλα πράγματα στο νου τους. Οι Έλληνες πήγαν στο στάδιο, για να γιορτάσουν με τα παιδιά τους ένα θριαμβευτικό γεγονός και ταυτόχρονα να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία για να διαφημίσουν την ελληνικότητά τους. Να εκμεταλλευτούν ένα γεγονός που τύγχανε του διεθνούς ενδιαφέροντος. Πήγαν εκεί για να εκμεταλλευτούν τις ξένες τηλεοπτικές κάμερες και να δηλώσουν αυτό το οποίο τους ενδιέφερε να δηλώσουν. Αν για παράδειγμα η εκδήλωση ήταν καθαρά εθνικού ενδιαφέροντος και πήγαιναν να τους "καπελώσουν", οι Γραικύλοι θα κινδύνευαν ακόμα και με λιντσάρισμα.

Οι κάμερες των ξένων τηλεοπτικών καναλιών ήταν που "έσωσαν" τους Γραικύλους. Οι ανταποκριτές του ξένου τύπου ήταν αυτοί οι οποίοι "προστάτευσαν" τους βάρβαρους. Αυτοί ήταν οι παράγοντες, που απέτρεψαν μια σύγκρουση με ανυπολόγιστες συνέπειες. Ας προσπαθήσει κάποιος να φανταστεί όλους αυτούς τους Γραικύλους να προσπαθούν να "καπελώσουν" τις εκδηλώσεις μιας κοινής ποδοσφαιρικής ομάδας και θα καταλάβει τι εννοούμε. Ήταν ασφαλείς, γιατί απλούστατα οι Έλληνες είχαν στόχο να δώσουν προς το εξωτερικό την εικόνα ενός ομοιογενούς και πολιτισμένου λαού. Δεν τους συνέφερε και γι' αυτόν τον λόγο δεν συγκρού­στηκαν με τους Γραικύλους. Τις διαθέσεις τους τις έδειξαν στον πιο αδύναμο από τους ομιλητές, όταν πλέον η κούραση είχε αρχίσει να τους εκνευρίζει και να τους κάνει να χάνουν την υπομονή τους.

Αυτό το οποίο θα δούμε τώρα είναι κάτι άλλο. Οι Έλληνες καλώς ή κακώς επέλεξαν τη δεδομένη στιγμή να δείξουν σε όλον τον κόσμο την ταυτότητά τους. Επέλεξαν να επιδείξουν την ελληνικότητά τους. Ποιο μπορεί να είναι το ζητούμενο από αυτήν την επιλογή τους; Ποιο μπορεί να είναι το κέρδος τους; Ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι κανένας δεν θα τους αμφισβητήσει σ' αυτήν τους την επιλογή με βάση τα μέχρι στιγμής δεδομένα, κέρδος γι' αυτούς δεν προκύπτει. Κανένας δεν "πληρώνεται" δύο φορές για μια εργασία που έχει κάνει, όσο σημαντική κι αν είναι αυτή. Οι Έλληνες έχουν "πληρωθεί" από την ανθρωπότητα. Η ελληνική ιδιότητα έχει δοξαστεί όσο δικαιούνταν να δοξαστεί και αυτό το "εισέπραξαν" αυτοί οι οποίοι το δικαιούνταν και ήταν οι αρχαίοι πρόγονοι των Ελλήνων. Το να έρθεις μετά από αιώνες και να ισχυρίζεσαι ότι είσαι πραγματικό παιδί τους και άρα όμοιός τους, δεν σημαίνει τίποτε απολύτως. Είναι σαν να έρθουν μετά από είκοσι χρόνια τα παιδιά των σημερινών θριαμβευτών ποδοσφαιριστών και να μας πούνε ότι είναι παιδιά τους. Και τι έγινε; Θα τους κάνουμε θρίαμβο, επειδή απλά και μόνον φέρουν αυτήν την ιδιότητα; Οι θρίαμβοι είναι "αμοιβή" για μια εργασία. Την "αμοιβή" στη συγκεκριμένη περίπτωση την εισέπραξαν αυτοί που την δικαιούνταν. Από εκεί και πέρα δεν προβλέπεται τίποτε.

 Τα ανάλογα συμβαίνουν και με τους Έλληνες ως λαό. Ακόμα δηλαδή κι αν "ξεχάσει" ο κόσμος τα περί Greece και Greeks, δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά. Θεωρητικά δηλαδή οι σύγχρονοι Έλληνες περισσότερο κέρδος θα είχαν με το να συγκρουστούν με τους Γραικύλους, που τους κλέβουν στην καθημερινότητά τους, παρά να επιλέξουν την μη σύγκρουση μ' αυτούς, προκειμένου να δείξουν στον έξω κόσμο την εικόνα που επιθυμούν.

Αυτά επιβάλει η κοινή λογική. Όταν δεν βρίσκεσαι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση, δεν κάνεις ανώφελες επιδείξεις κι ούτε προκαλείς συγκρίσεις που δεν σε συμφέρουν. Ο ελληνικός λαός σήμερα δεν είναι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση και άρα δεν τον συμφέρει να προκαλεί συγκρίσεις, ακόμα κι αν αυτές έχουν σχέση με τους δικούς του προγόνους. Για έναν λογικό άνθρωπο θα έπρεπε κοντά στη στιγμή της απόλυτης δυσκολίας να κρύβει την ιδιότητα που τον συνδέει με την απόλυτη επιτυχία. Κοντά στην στιγμή της απόλυτης φτώχειας, θα έπρεπε να κρύβει ότι κάποτε ήταν το παιδί του πιο πλούσιου ανθρώπου. Ακόμα και σ' αυτούς που κάτι τους "θυμίζεις", θα έπρεπε να τους διαβεβαιώνεις ότι κάνουν λάθος. Γιατί; Γιατί αυτό σε παρουσιάζει αρνητικά και όχι το αντίθετο. Σε παρουσιάζει ανίκανο να μιμηθείς τους προγόνους σου. Αυτοί οι οποίοι σε βλέπουν σε λυπούνται και δεν σε θαυμάζουν. Είναι ντροπή για τον λαό των "φωτισμέ­νων" να βρίσκεται σήμερα στον "σωρό" της Νέας Τάξης και να τον δουλεύουν τα "Αμερικανάκια".

Τι συμβαίνει λοιπόν με τους σύγχρονους Έλληνες; Γιατί έχουν κάνει αυτήν την επιλογή; Εφόσον θεωρούμε ότι είναι όμοιοι με τους προγόνους τους, είναι αν μη τι άλλο ένας λογικός και έξυπνος λαός. Γιατί επέλεξαν δηλαδή να κάνουν κάτι, που ακόμα κι ένας κουτός το θεωρεί ανούσιο, αν όχι αρνητικό για την εικόνα του; Το να δηλώνει δηλαδή κάποιος τη δεδομένη στιγμή Έλληνας, δεν είναι ό,τι καλύτερο γι' αυτόν, γιατί βάζει τον εαυτό του στη βάσανο της σύγκρισης με τους αρχαίους. Αυτό το απλό πράγμα οι Έλληνες δείχνουν να μην το καταλαβαίνουν. Συμβαίνει όμως αυτό; Όχι βέβαια. Αυτό που πραγματικά συμβαίνει στην περίπτωσή τους είναι το εξής: Οι Έλληνες είναι ένας από τους πολλούς λαούς που έχουν φτάσει στα όρια τους. Είναι θύματα των ιμπεριαλιστών και της Νέας Τάξης και βρίσκονται μπροστά σε μια πρωτοφανούς μεγέθους οικονομική κρίση. Μπροστά σ' αυτήν την κατάσταση έχουν αρχίσει να ενεργοποιούνται τα ένστικτά τους. Τα ζωικά τους ένστικτα, εφόσον θα πρέπει ν' αγωνιστούν όπως όλοι οι λαοί για την επιβίωσή τους.

Οι λαοί όμως απέναντι στον κίνδυνο αντιδρούν διαφορετικά. Όπως τα ζώα αντιδρούν μπροστά στην απειλή διαφορετικά, ανάλογα με το είδος τους, έτσι συμβαίνει και με τους λαούς. Άλλα ζώα μπροστά στον κίνδυνο πλημμυρίζουν από αδρεναλίνη κι αρχίζουν και τρέχουν και άλλα αρχίζουν να γίνονται επιθετικά. Άλλα ετοιμάζονται για την "τρεχάλα" της ζωής τους και άλλα ετοιμάζονται για την υπέρ πάντων σύγκρουση. Άλλα μπαίνουν στις τρύπες τους και άλλα βγαίνουν στα ξέφωτα και δείχνουν τα δόντια τους. Το ίδιο συμβαίνει και με τους λαούς και αυτό εξαρτάται από την παιδεία τους. Η παιδεία του κάθε λαού είναι αυτή που τον τοποθετεί στο "είδος" του. Η παιδεία του κάθε λαού είναι αυτή η οποία καθορίζει τις συλλογικές αντιδράσεις του. Αλλιώς αντιδρά ο ιαπωνικός λαός μπροστά στην απειλή της επιβίωσής του, αλλιώς ο βρετανικός και αλλιώς ο ελληνικός. Άλλος λαός μπροστά στη θανάσιμη απειλή γίνεται αυτοκαταστροφικός, άλλος εγκαταλείπει τον εαυτό του και παραδίδεται αμαχητί στη μοίρα του και άλλος γίνεται επιθετικός.

Οι Έλληνες είναι από τη φύση τους πολεμικός λαός. Η παιδεία τους είναι τέτοια, που τους κάνει να επιδιώκουν τη σύγκρουση. Η παιδεία τους είναι τέτοια, που τους δημιουργεί την πεποίθηση ότι οι λύσεις των προβλημάτων έρχονται μέσα από συγκρούσεις και άρα μετά από νίκες. Έχουν εκπαιδευτεί να μην περιμένουν το "μάννα εξ ουρανού" και να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις. Όταν ένας πολεμικός λαός αισθάνεται απειλή, γίνεται επιθετικός. Εκδηλώνει επιθετικότητα πολύ πριν αντιληφθεί την κατάσταση στο σύνολό της και πολύ πριν εντοπίσει τον εχθρό του. Εκδηλώνει από ένστικτο πολεμικές συμπεριφορές πολύ πριν η κρίση του εντοπίσει πολεμικά δεδομένα. Όπως ένα πεινασμένο λιοντάρι, που, φτάνοντας στα όριά του, αρχίζει και γίνεται επιθετικό χωρίς λόγο. Φτάνει στα όρια της παραφροσύνης, πολεμώντας ακόμα και τη σκιά του. Φτάνει στο σημείο να βρυχάται χωρίς λόγο. Εκδηλώνει δηλαδή μια συγκεκριμένη συμπερι­φορά, χωρίς να συντρέχουν οι λόγοι που συνήθως την προκαλούν. Γιατί το κάνει αυτό; Για να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του, που εκείνη τη στιγμή απειλείται. Για να τσεκάρει τις δυνάμεις του σε μια φάση αδυναμίας. Για να προκαλέσει τους εχθρούς του και να τους παρασύρει σε σύγκρουση με απώτερο στόχο να λύσει το πρόβλημά του εις βάρος τους σε μια ύστατη προσπάθεια.

Αυτό ακριβώς κάνουν οι Έλληνες σήμερα, εκμεταλλευόμενοι και το γεγονός της Πορτο­γαλίας. Προκαλούν θεούς και δαίμονες. Προκαλούν τη μοίρα τους. Προκαλούν το περιβάλλον τους, για να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους. Προκαλούν, για να εκμεταλλευτούν την αντίδραση και να πολεμήσουν για την επιβίωσή τους, εφόσον αυτό γνωρίζουν να κάνουν. Προκαλούν τους εφιάλτες τους, για να εξασφαλίσουν τη δική τους συσπείρωση, η οποία θα κάνει ευκολότερο τον αγώνα για την επιβίωση. Γι' αυτόν τον λόγο σήμερα δεν επιδιώκουν τη σύγκρουση με τους Γραικύλους. Τους αγνοούν επιδεικτικά, για να μην απορροφηθούν στη μεταξύ τους σύγκρουση. Τους αγνοούν, γιατί "βιάζονται" και δεν θέλουν άκαιρους διχασμούς, που αποτελούν την "ειδικότητα" των Γραικύλων. Τους θέτουν σε ένα ιδιότυπο περιθώριο, όπως κρύβει κάποιος τα σκουπίδια κάτω από το χαλάκι. "Βιάζονται" να κάνουν άλλα πράγματα, πιο σημαντικά και μετά θ' ασχοληθούν μαζί τους. "Βιάζονται" και γι' αυτό προκαλούν.

Όπως και ν' αντιδράσει κάποιος σ' αυτήν την πρόκλησή τους, αυτοί θ' αντιδράσουν με τον μόνο τρόπο που γνωρίζουν και είναι ο πόλεμος. Είτε τους αμφισβητήσεις είτε τους αναγνωρίσεις, αυτοί θα κάνουν το ίδιο πράγμα. Αν οι λαοί αμφισβητήσουν την προκλητική "επάνοδό" τους, αυτό θα το εκλάβουν σαν πρόκληση και θα προσπαθήσουν να κάνουν το ελληνικό "θαύμα" για ν' αποδείξουν το δίκιο τους. Αν οι λαοί αναγνωρίσουν την ελληνικότητά τους, θα θεωρήσουν υποχρεωμένους τους εαυτούς τους να κάνουν το "θαύμα", γιατί έτσι μόνον γνωρίζουν να εκφράζουν την ικανοποίησή τους απέναντι στη γενναιοδωρία των λαών. Κατάλαβε ο αναγνώστης το μυστικό της συμπεριφοράς τους; Αισθανόμενοι τον κίνδυνο, αντιδρούν ενστικτωδώς. Το ζητούμενο αυτής της αντίδρασης είναι ν' απομονωθούν για να "μεθύσουν". Αυτό το καταφέρνουν μέσω της πρόκλησης. Η πρόκλησή τους "ανακλάται" στους λαούς και γυρνώντας πίσω σ' αυτούς τους "μεθά".

Έχουν ανάγκη τη "μέθη", γιατί πρέπει να ξεπεράσουν τους φόβους τους και να πολεμήσουν με στόχο το "θαύμα". Έχουν ανάγκη την πρόκληση, γιατί θέλουν θεατές στον πόλεμό τους. Ρισκάρουν τα πάντα και νιώθουν καλύτερα όταν υπάρχουν μάρτυρες, οι οποίοι στη χειρότερη για τους Έλληνες περίπτωση θα επιβεβαιώσουν τον ένδοξο "θάνατό" τους. Η σημερινή τους συμπεριφορά επιβεβαιώνει με τον πιο απόλυτο τρόπο δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι οι κάτοικοι της σημερινής Γραικίας είναι στο σύνολό τους Έλληνες και το δεύτερο ότι αυτοί οι Έλληνες είναι πλέον κοντά στα όρια και έτοιμοι να κάνουν κάτι το ακραίο. Κάτι που για κάποιους άλλους λαούς μπορεί να φαίνεται αυτοκτονικό, αλλά γι' αυτούς όχι. Απλά, για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει να μπει στη λογική τους. Θα πρέπει να μπει στη λογική του λέοντα του παραδείγματός μας. Στη λογική αυτού, που τα ένστικτά του δεν του επιτρέπουν να τρέξει για να σωθεί, αλλά να προκαλεί, αναζητώντας τη σύγκρουση. Ένας τέτοιος λέοντας είναι ο ελληνικός λαός.

Σήμερα αυτός ο λαός, βλέποντας ότι η "κρεατομηχανή" της Νέας Τάξης απειλεί τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, αντιδρά. Βλέποντας τον παναμερικανισμό να απειλεί την ελληνικότητά του, ανησυχεί. Βλέποντας ότι χάνει την ιδιότητα του πολίτη και γίνεται ένας απλός πελάτης των πολυεθνικών, φοβάται. Βλέποντας ότι προορίζεται να γίνει μέρος του νεοταξικού "χυλού", βλέπει τον θάνατό του να πλησιάζει. Όταν αντιλαμβάνονται οι Έλληνες ότι, χωρίς να αντιδράσουν είναι βέβαιο ότι θα πεθάνουν, αρχίζουν και λειτουργούν επικίνδυνα. Αναζητούν κάτι το τόσο ακραίο, που, ακόμα κι αν δεν τους σώσει στη χειρότερη περίπτωση από τον βέβαιο "θάνατό" τους, μπορεί να τους δοξάσει. Από τη στιγμή που αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν να ζήσουν σαν "ξεχωρι­στοί", ρισκάρουν τουλάχιστον να πεθάνουν ως τέτοιοι. Γι' αυτόν τον λόγο ήταν κι εξακολουθούν να είναι πάντα επικίνδυνοι για το σύστημα. Γι' αυτόν τον λόγο είπαμε σε άλλο σημείο ότι το σύστημα ποτέ δεν θα συναινούσε στην ίδρυση του κράτους των Ελλήνων.

Το σύστημα συναίνεσε μόνο στην ίδρυση του κράτους των Γραικών, οι οποίοι είναι συμβατικοί χριστιανοί και άρα εύκολα ελέγξιμοι. Είναι χριστιανοί, των οποίων η παιδεία τούς κάνει μοιρολάτρες και έτοιμους να μπουν σε οποιονδήποτε "μύλο" βολεύει το σύστημα. Άνθρωποι, που όταν βόλευε το σύστημα τους έκανε Αρβανίτες ή Βλάχους της οθωμανικής αυτοκρατορίας, μετά τους ονόμασε Γραικούς και σήμερα προσπαθεί να τους κάνει Ευρωπαίους. Οι Έλληνες είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση από τους Γραικούς. Οι Έλληνες είναι επικίνδυνοι, γιατί είναι αντιδραστικοί και έχουν έντονο το ένστικτο της επιβίωσης. Είναι πολεμικός κι απρόβλεπτος λαός κι αυτό το γνωρίζει το σύστημα. Είναι λαός που, όταν πλησιάζει τα όριά του, "μεθά" κι αυτό είναι ό,τι χειρότερο για ένα σύστημα, που εκ των δεδομένων πρέπει πολλές φορές να φέρει στα όρια τους ανθρώπους. Όταν ο λαός λέει ότι "είδε ο τρελός τον μεθυσμένο και τρόμαξε", ξέρει τι λέει. Αυτό το γνωρίζει το σύστημα και γι' αυτό θεωρούσε πάντα τους Έλληνες ανεπιθύμητους.

Οι Έλληνες σήμερα είναι "μεθυσμένοι". Οι συνήθως ανάδελφοι Έλληνες έχουν αρχίσει να "ερωτεύονται" τον εαυτό τους κι αυτό είναι αποτέλεσμα "μέθης". Δεν γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν, αλλά είναι σίγουροι ότι κάτι πρέπει να κάνουν. Εξαιτίας αυτής της "μέθης" τρέχουν όπου μπορούν, για να τη διατηρήσουν. Οπουδήποτε θα τους δουν οι ξένοι και θα τους κρίνουν για τη συμπεριφορά τους. Γι' αυτόν τον λόγο είπαμε στην αρχή του κειμένου ότι έψαχναν οι Έλληνες μια μεγάλη ευκαιρία για να "δείξουν" στον κόσμο κάτι. Αυτήν την ανέλπιστη ευκαιρία τους πρόσφερε η Πορτογαλία και βέβαια οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2004. Αυτός είναι ο λόγος που οι γενικά αδιάφοροι Έλληνες τρέχουν σε ποδοσφαιρικούς θριάμβους, σε αφίξεις ή αναχωρήσεις ολυμπιακών φλογών. Παίρνουν μια σημαία και τρέχουν, για να προκαλούν. Όπως και ν' αντιδράσει αυτός ο οποίος τους βλέπει, αυτοί "μεθούν" από την αντίδρασή του. "Μεθούν" κι ετοιμάζονται να συγκρουστούν μ' αυτόν, που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα φοβούνταν να τα βάλουν.

Σ' αυτό το σημείο φαίνεται και η ασχετοσύνη των σημερινών "πλανηταρχών". Δεν γνωρίζουν πώς λειτουργούν τα πράγματα κι επιβαρύνουν διαρκώς μια κατάσταση, η οποία οδηγεί σε προβλήματα. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Δεν γνωρίζουν πώς λειτουργούν οι λαοί που είναι θύματά τους και το χειρότερο είναι ότι δεν γνωρίζουν πώς λειτουργούν οι Έλληνες, που είναι ανάμεσα σ' αυτά τα θύματα. Η αλλοπρόσαλλη κι ερασιτεχνική πολιτική τους είναι δυνατόν να τους προκαλέσει μεγάλα προβλήματα. Τι θα πει ερασιτεχνισμός; Το να είσαι το κράτος από "μαζέματα" ανθρώπων και νοοτροπιών, που εκμεταλλεύεται απόλυτα την υπερεθνική Νέα Τάξη Πραγμάτων και ταυτό­χρονα να εκφράζεις μόνιμα τη θέλησή σου να υπερασπιστείς με όλους τους τρόπους και όλα τα μέσα τα εθνικά σου συμφέροντα.

Αυτό ακριβώς κάνουν οι Αμερικανοί. Υποχρεώνουν τους Έλληνες να παραβλέπουν τα εθνικά τους συμφέροντα και ταυτόχρονα θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμά τους να υπερασπίζονται τα δικά τους. Το αποτέλεσμα είναι να τους προκαλούν ακόμα κι όταν αυτό δεν είναι απαραίτητο. Τους προκαλούν με τρόπο απαράδεκτο κι αυτό μπορεί να είναι μοιραίο γι' αυτούς. Όταν προκαλείς τους Έλληνες στη δική τους "γιορτή", που είναι η Ολυμπιάδα, πρέπει να είσαι σίγουρος ότι δεν θα έχεις καλά ξεμπερδέματα. Οι Αμερικανοί προκαλούν και δεν παρακολουθούν τις συνέπειες των προκλήσεών τους. Δεν παρακολουθούν τις κοινωνικές εξελίξεις που δρομολογούν με τις προκλήσεις τους. Δεν αξιολογούν σωστά τον θυμό που προκαλούν στους Έλληνες.

Θυμώνουν οι Έλληνες, όταν βάζεις ένα σκουπίδι σαν τον Μίλερ να τους προσβάλει με τις εκθέσεις του και τις προτάσεις του. Αποτελεί πρόκληση, όταν η ασφάλεια των Ολυμπιακών αγώνων είναι υπόθεση της τοπικής αμερικανικής πρεσβείας. Αποτελεί πρόκληση να θέλεις να φέρεις ένοπλους στην Ελλάδα, για να προστατεύσεις υποτίθεται τους Αμερικανούς πολίτες, οι οποίοι θα παρακολουθήσουν τους Ολυμπιακούς. Αποτελεί πρόκληση να μιλάς ακόμα και για στρατιωτική επέμβαση σε περίπτωση υποτιθέμενου χτυπήματος. Οι Έλληνες σε ανέχονται ακόμα κι όταν στο όνομα της τρομοκρατίας τους "φορτώνεις" με άχρηστο εξοπλισμό αξίας δισεκατομ­μυρίων δολαρίων. Αν αμφισβητήσεις την ικανότητά τους να αυτοπροστατευτούν, τους εξοργίζεις. Αν τους "εκθέτεις" στον έξω κόσμο, παρουσιάζοντάς τους ως ανίκανους, τους εξοργίζεις. Εξοργι­σμένοι Έλληνες σε κατάσταση "μέθης" είναι ανθυγιεινή κατάσταση για τους ιμπεριαλιστές.

Ο αναγνώστης εύλογα θ' αναρωτιέται για το τι θα μπορούσαν να κάνουν εναντίον των υπερατλαντικών "πατερούληδων". Τι θα μπορούσε να κάνει ένας μικρός λαός εναντίον μιας ολόκληρης αυτοκρατορίας, που έχει "σκεπάσει" τη Γη; Αναρωτιέται τα ίδια πράγματα που θ' αναρωτιόταν κάποιος τρίτος, όταν θα έβλεπε τα στίφη των Περσών να "πλημμυρίζουν" την ελληνική γη και οι ολιγάριθμοι Έλληνες να τους περιμένουν για μάχη. Πολλά μπορεί να κάνει αυτός ο λαός και όποιος τον υποτιμήσει θα έχει την τύχη των Περσών. Οι σύγχρονοι Έλληνες μάλιστα απολαμβάνουν συνθήκες πολύ καλύτερες από εκείνες που αντιμετώπισαν οι πρόγονοί τους. Γιατί; Γιατί, ενώ φαινομενικά οι σημερινοί εχθροί τους έχουν πολλαπλάσια πολεμική ισχύ από τους εχθρούς του παρελθόντος, οι γενικότερες κοινωνικές εξελίξεις "ακυρώνουν" αυτήν την ισχύ.

Για παράδειγμα οι Πέρσες του παρελθόντος μπορεί να μην είχαν από τους αρχαίους Έλληνες τη διαφορά ισχύος που έχουν σήμερα οι Αμερικανοί από τους σύγχρονους Έλληνες, αλλά είχαν άλλες δυνατότητες. Είχαν τη δυνατότητα να εξαφανίσουν από προσώπου Γης το "είδος" των Ελλήνων. Όσους δεν θα σκότωναν, μπορούσαν να τους πουλήσουν ως σκλάβους. Μπορούσαν να εκκενώσουν πλήρως τον ελλαδικό χώρο από Έλληνες και να τον παραδώσουν σε δικούς τους εποίκους. Σήμερα αυτό δεν μπορεί να γίνει. Δεν το αφήνει ο πανανθρώπινος πολιτισμός να γίνει. Ένα Ιράκ προσπάθησαν να κατακτήσουν οι Αμερικανοί με την τρομερή ισχύ τους και την "πάτησαν". Όταν κέρδισαν και την τελευταία στρατιωτική μάχη, άρχισαν να χάνουν τον πόλεμο. Νίκησαν και σήμερα προσπαθούν ν' απαλλαγούν από τη νίκη τους και να εγκαταλείψουν το Ιράκ. Οι νικητές ψάχνουν να βρουν τρόπο να μην εγκαταλείψουν την κατάκτησή τους ταπεινωμένοι.

Αντιλαμβανόμαστε ότι τα πράγματα σήμερα είναι πιο εύκολα για τους σύγχρονους Έλληνες απ' ό,τι ήταν για τους προγόνους τους. Όταν, λόγω παιδείας και "τρέλας", τολμάς κι επιτίθεσαι σε μια αυτοκρατορία, που, αν σε νικήσει, μπορεί να σε αφανίσει, είναι πολύ πιο εύκολο να επιτεθείς σε μια άλλη, που, ακόμα και σε περίπτωση ήττας, δεν μπορεί να σε καταστρέψει. Αυτήν την πολυτέλεια έχουν οι σημερινοί Έλληνες, που είναι απόλυτα ίδιοι με τους προγόνους τους και εκ των δεδομένων έχουν την ίδια "τρέλα". Έχουν μπροστά τους πολεμικό πεδίο, που ακόμα και το "θαύμα" να μην πετύχουν, τουλάχιστον δεν κινδυνεύουν με αφανισμό. Διεκδικούν άπειρη δόξα χωρίς σχεδόν καθόλου ρίσκο. Το όλο θέμα είναι να "μεθύσουν" και στη συνέχεια να εντοπίσουν τον εχθρό. Από εκεί και πέρα εύκολα θα ξεχωρίσουν από τους "μεθυσμένους" οι ακρατοπότες "Αλέξανδροι", που θα τους οδηγήσουν στο θρίαμβο. Στο θρίαμβο, ο οποίος έχει προφητευτεί εδώ και αιώνες. Στο θρίαμβο, τον οποίο οι μύστες αυτού του κόσμου περιμένουν να συμβεί στους δικούς μας τους "καιρούς". Στο θρίαμβο των Ελλήνων, που θα καταλύσει τα πάντα και θα οδηγήσει την ανθρωπότητα στη λύτρωση.

Από εδώ και πέρα αλλάζει η "φύση" του παρόντος κειμένου κι αρχίζουν τα δύσκολα για τους αμύητους. Το να μιλήσει κάποιος σήμερα για προφητείες είναι λίγο επικίνδυνο γι' αυτόν που το επιχειρεί, γιατί οι καιροί είναι ύποπτοι. Στην εποχή του ορθολογισμού και της τεχνολογίας, όπου υποτίθεται η ανθρωπότητα έχει πετύχει τα πάντα, φαίνεται κάπως γραφικό να μιλάει κάποιος για προφητείες. Γραφικό μπορεί να φαίνεται, αλλά δεν είναι τέτοιο. Εμείς δεν έχουμε πρόθεση και βέβαια τη δυνατότητα σε ένα τέτοιο κείμενο να εξηγήσουμε γιατί δεν είναι γραφικό. Αυτό το οποίο μπορούμε να κάνουμε είναι να εντοπίσουμε κάποιους σοβαρούς παράγοντες της "ορθολογι­στικής" μας κοινωνίας, που με τις πράξεις τους επιβεβαιώνουν την άποψή μας. Αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχει σοβαρός παράγοντας της παγκόσμιας εξουσίας, που να μην συμβουλεύεται αστρο­λόγους. Από τον Πάπα της Ρώμης και τον πρόεδρο των ΗΠΑ μέχρι και τους περισσότερους ιδιοκτήτες των πολυεθνικών, οι πάντες λαμβάνουν υπόψη τους την αστρολογία.

Τι σχέση μπορεί να έχουν οι προφητείες με την αστρολογία; Ό,τι σχέση μπορεί να έχει ένα ημερήσιο πρόγραμμα με ένα ρολόι. Οι προφητείες είναι το "πρόγραμμα" που κάποιοι έχουν καταρτίσει και έχουν βάλει την ανθρωπότητα να το εκτελέσει και η αστρολογία είναι η γνώση τού να διαβάζεις το "ρολόι". Αυτό το ρολόι σου δείχνει πότε θα γίνει τι. Το ρολόι του ουρανού. Το πιο μεγάλο ρολόι του κόσμου. Τα δώδεκα ζώδια δηλαδή είναι ότι είναι οι δώδεκα ώρες του ρολογιού και οι πλανήτες παίζουν τον ρόλο των δεικτών. Απλά οι αμύητοι δεν έχουν γνώση του τι συμβαίνει και συνήθως τα βλέπουν όλα ανάποδα. Το ότι πάει για παράδειγμα κάποιος στις οκτώ η ώρα στη δουλειά του είναι θέμα προγράμματος. Δεν πάει εξαιτίας του ρολογιού του. Δεν πάει στη δουλειά του επειδή επηρέασε τον ψυχικό του κόσμο η μετακίνηση του δείκτη ρολογιού. Τα ανάλογα συμβαίνουν και με τα άστρα. Οι εξελίξεις, που αφορούν την ανθρωπότητα, δεν επηρεάζονται από τα άστρα. Επηρεάζονται από την προδιαγεγραμμένη μοίρα της που είναι το "πρόγραμμά" της. Τα άστρα απλά μας ενημερώνουν για το πότε ξεκινάνε και πότε τελειώνουν αυτές οι εξελίξεις.

Όλα αυτά, για να τα πιστεύει κάποιος, βασική προϋπόθεση είναι να πιστεύει στο Θεό. Να πιστεύει στην ύπαρξή Του. Αυτή η πίστη είναι ένα δεδομένο, που αφορά τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων. Είναι "προγραμματισμένοι" οι άνθρωποι να πιστεύουν σε μια Ανώτερη Δύναμη, που την ονομάζουν Θεό. Επιπλέον πιστεύουν στο Θεό, γιατί έχουν λάβει από Αυτόν υποσχέσεις. Οι πάντες έχουν λάβει υποσχέσεις. Δεν μπορείς να είσαι χριστιανός και να μην πιστεύεις στις προφητείες, εφόσον ο Χριστός προφήτευσε. Δεν μπορείς να είσαι μωαμεθανός και να μην πιστεύεις στις προφητείες, εφόσον ο Μωάμεθ ήταν ο μέγας Προφήτης. Τα ανάλογα συμβαίνουν και με όλες τις υπόλοιπες θρησκείες. Ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του κάθε λαού δόθηκαν και οι υποσχέσεις. Σε ανθρώπους μοιρολάτρες, όπως οι χριστιανοί, ο Θεός υποσχέθηκε "λύτρωση" εξ ουρανού. Σε ανθρώπους της ερήμου, όπως οι Μωαμεθανοί, υποσχέθηκε "οάσεις". Σε ανθρώπους "βαδιστές", όπως οι Εβραίοι, υποσχέθηκε "προορισμό". Ανάμεσα σ' αυτούς που μέσω προφητειών έχουν λάβει υποσχέσεις από τον Θεό είναι και οι Έλληνες.

Όταν λέμε ότι "μεθούν", θέλοντας να επιτύχουν το "θαύμα" στην πίστη τους, για την εκπλήρωση αυτών των υποσχέσεων αναφερόμαστε. Στους Έλληνες έχει υποσχεθεί νίκη ο Θεός. Τους έχει υποσχεθεί τον απόλυτο θρίαμβο. Το σύνολο των μυστηρίων των αρχαίων Ελλήνων είχαν ως αντικείμενό τους αυτήν την υπόσχεση. Γι' αυτόν τον λόγο υπάρχουν οι μεγάλες αντιφάσεις που τους χαρακτηρίζουν. Γι' αυτόν τον λόγο οι ίδιοι οι άνθρωποι που εφεύραν τον ορθολογισμό και τη δημοκρατία ήταν ταυτόχρονα και μύστες. Γι' αυτόν τον λόγο οι ίδιοι άνθρωποι που εκπαιδεύτηκαν να στηρίζονται στις δυνάμεις τους, ήλπιζαν και στον "από μηχανής Θεό". Γι' αυτόν τον λόγο οι ίδιοι άνθρωποι που πίστευαν στην ελεύθερη διάδοση της γνώσης, κρατούσαν ως επτασφράγιστο μυστικό τα μυστήρια της θρησκείας τους. Πίστευαν στο Θεό και πίστευαν στον Λόγο Του. Τι θα μπορούσε να υποσχεθεί σ' αυτούς ο Θεός; Αυτό που λαχταρούσαν. Αυτό που είναι ο στόχος της ζωής τους. Στον πιο διάσημο πολεμικό λαό ο Θεός υποσχέθηκε μέγα θρίαμβο.

Αυτή η υπόσχεση της μεγάλης νίκης ήταν και ο πυρήνας της βασικής τους παιδείας. Της παιδείας που τους "γεννά". Ακόμα και με την απλή λογική θα μπορούσε κάποιος να καταλάβει αυτό το οποίο γνώριζε ένας μύστης και το διατηρούσε μυστικό. Θα μπορούσε να καταλάβει —χωρίς βέβαια να μπορεί να το επιβεβαιώσει, όπως συμβαίνει με τους μυημένους— ότι το βασικό εκπαιδευτικό εργαλείο των Ελλήνων ήταν ταυτόχρονα και προφητικό κείμενο. Το κείμενο, που υποχρεωτικά θα προστάτευαν από τις αλλοιώσεις για να επιβιώσουν ως λαός, ήταν αυτό που "διαιώνιζε" τη Θεία υπόσχεση της νίκης. Ποιο ήταν αυτό το κείμενο; Τα ίδια τα Ομηρικά Έπη. Τα Έπη στην πραγματικότητα είναι η πιο πλήρης και αναλυτική προφητεία που έχει δοθεί στον κόσμο. Η γνώση των Επών μας επιτρέπει να γνωρίζουμε ορισμένα πράγματα πολύ πριν αυτά συμβούν. Το πρόβλημα εδώ είναι άλλο. Πώς μπορεί ο αμύητος να καταλάβει πώς λειτουργούν για παράδειγμα οι προφητείες και πώς μπορεί κάποιος να μάθει γι' αυτές;

Η κάθε προφητεία είναι ένα κείμενο, που μοιάζει με μια τράπεζα δεδομένων, η οποία όχι μόνο είναι αφιλόξενη γιατί είναι αχανής, αλλά είναι ταυτόχρονα και κλειδωμένη. Απαιτεί δηλαδή να γνωρίζει κάποιος τι ψάχνει και επιπλέον απαιτεί και κάποια "κλειδιά", για να γίνει η επιβεβαίωση. Στον περιορισμένο χώρο που διαθέτουμε θα εξηγήσουμε με όσο το δυνατόν πιο συνοπτικό τρόπο ορισμένα πράγματα, για να μπορέσει ο αναγνώστης να μας παρακολουθήσει στο συλλογισμό μας. Θα ξεχωρίσουμε ορισμένα δεδομένα και από εκεί κι έπειτα θα δούμε το παράδειγμα των Ελλήνων, για να καταλάβει ο αμύητος πώς ψάχνει κάποιος μυημένος μέσα σε μια προφητεία. Για να ξεκινήσουμε λοιπόν την υπόθεσή μας, θα πρέπει να έχουμε κάποιες στοιχειώδεις ιστορικές γνώσεις γι' αυτόν τον οποίον αναζητάμε μέσα στις προφητείες και στην περίπτωσή μας τους Έλληνες.

Οι Έλληνες, ως τύπος ανθρώπων, είναι αυτό που θα έλεγε κάποιος "μεγαλοπαράγοντες" της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι φυσικό λοιπόν να περιγράφεται ο ρόλος τους σε όλων των τύπων τις προφητείες. Ο ίδιος ο Χριστός φρόντισε να τους "αποθανατίσει" στο Λόγο Του. Ο Μωάμεθ μετά από αιώνες φρόντισε να κάνει το ίδιο. Είναι πάντα μικρός λαός, γιατί απλούστατα δεν θα μπορούσε να είναι μεγάλος. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Μέσα στη "χημεία" της ανθρώπινης εξέλιξης, που μοιάζει με μια μακροχρόνια χημική αντίδραση, οι Έλληνες είναι ένας δραστικός "καταλύτης". Εμφανίζονται απότομα, όταν πρέπει να δημιουργηθούν εξελίξεις κι εξαφανίζονται το ίδιο γρήγορα. Αυτό κάνει δεδομένο το μικρό μέγεθός τους και τη μικρή διάρκεια της ζωής τους. Επειδή είναι "δραστικοί", ενεργούν όταν ακόμα είναι λίγοι στον αριθμό. Επειδή κάποιοι "άνωθεν" ελέγχουν τη "χημεία", ευνόητο είναι ότι, όταν πάρουν από αυτούς το επιθυμητό αποτέλεσμα, τους "αποσύρουν". Τους "αποσύρουν", γιατί τυχών πολλαπλασιασμός τους μπορεί να κάνει απαγορευ­τική την περαιτέρω εξέλιξη του οποιουδήποτε σχεδιασμού. Όταν θέλεις να μετατρέψεις το γάλα σε γιαούρτι, ελέγχεις την ποσότητα και άρα τον πολλαπλασιασμό των μυκήτων, γιατί σε άλλη περίπτωση δεν θα πετύχεις τον στόχο σου.

Η απόσυρση ενός μικρού λαού, ο οποίος με την παρουσία του δρομολογεί εξελίξεις, είναι εύκολη υπόθεση, γιατί μπορεί μέσα στη νέα κατάσταση που θα προκύψει από την παρουσία του ν' αλλάξει ρόλο και να χάσει τα χαρακτηριστικά του. Μπορεί στη νέα κατάσταση και για ένα κρίσιμο διάστημα να χάσουν το νόημά τους τα χαρακτηριστικά του και να πάψουν να τον ενδιαφέρουν, ώστε να προσπαθεί να τα διατηρήσει. Μπορεί επίσης να τα ανταλλάξει με κάποια υλικά αγαθά και ν' αλλοιωθεί ή κοινώς να διαβρωθεί. Έτσι ακριβώς "αποσύρθηκαν" οι Έλληνες από την ιστορία. Ο ελληνικός κόσμος "χάθηκε", όταν ο Αλέξανδρος τον μετέτρεψε σε άρχουσα τάξη μιας αχανούς αυτοκρατορίας. Το βόλεμα και τα συλλογικά συμφέροντα των λίγων Ελλήνων εις βάρος των πολλών βαρβάρων ήταν αυτά τα οποία τους οδήγησαν στο "χαμό".

Οι Έλληνες "χάθηκαν" όταν νίκησαν. Οι Έλληνες έχασαν τον πόλεμο, όταν κέρδισαν την πιο σημαντική του μάχη. Οι Έλληνες χάθηκαν, όταν πέτυχαν το όνειρό τους και έπαψαν να έχουν τέτοιο. Οι Έλληνες "χάθηκαν", όταν έγιναν αξιωματούχοι της δικής τους αυτοκρατορίας. "Χάθηκαν", όταν στην νέα κατάσταση δεν μπορούσαν να θέσουν τους πατροπαράδοτους στόχους τους και ταυτόχρονα τα συμφέροντά τους ήταν πολύ μεγάλα για να πειστούν να καθίσουν στο "περιθώριο", περιμένοντας ο χρόνος να τους δείξει τι θα έπρεπε να κάνουν. "Χάθηκαν", όταν διαπίστωσαν ότι τους συνέφερε να βάλουν στο "συρτάρι" τη δημοκρατία και την ισότητα. Όταν τα έβαλαν αυτά στο "συρτάρι", μπήκαν και οι ίδιοι μέσα σ' αυτό, εφόσον έχασαν τα χαρακτηριστικά τους. Οι απόλυτα εκπαιδευμένοι στην τεχνική του πολέμου χάθηκαν, επειδή δεν διαχειρίστηκαν καλά τη νίκη τους. Χάθηκαν, επειδή δεν ήξεραν τι να κάνουν μετά τον πόλεμο.

Επειδή η ιστορία των ανθρώπων είναι συνεχής και ταυτόχρονα αυτοί οι οποίοι παίζουν ρόλο στην εξέλιξή της "χάνονται" και "ξαναεμφανίζονται", ευνόητο είναι ότι η έννοια του "θανάτου" είναι μια έννοια σχετική. Τι σημαίνει αυτό; Ότι από τη στιγμή που υπάρχει μία "μήτρα" που γεννά έναν τύπο ανθρώπων, μπορούν ανά πάσα στιγμή αυτοί να εμφανιστούν. Κάποιοι θνητοί μπορεί να πέθαναν πριν από χιλιάδες χρόνια, αλλά, επειδή η "μήτρα" μπορεί να τους ξαναπαράγει με την ίδια πιστότητα, για την ιστορία παραμένουν ζωντανοί. Μια προφητεία δηλαδή, που αφορά το σύνολο της ανθρώπινης ιστορίας, αυτήν την "απουσία" την περιγράφει με ιδιαίτερο τρόπο, εφόσον δεν υπάρχει θάνατος. Θάνατος υπάρχει μόνον όταν δεν προβλέπεται εκ νέου εμφάνιση αυτού που "αποσύρεται". Οι Έλληνες για την ιστορία ποτέ δεν "πέθαναν", γιατί πάντα θα έπρεπε να είναι "διαθέσιμοι", για να διαμορφωθούν οι εξελίξεις.

Θα χρησιμοποιήσουμε την ιστορική μας γνώση, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς εννοούμε μ' αυτά τα περίεργα και βέβαια πώς περιγράφουν οι προφητείες τα γεγονότα. Έχοντας δηλαδή την πολυτέλεια της γνώσης της ιστορικής εξέλιξης, θα προσπαθήσουμε εκ του ασφαλούς να επιβεβαιώσουμε την ακρίβεια μιας προφητείας, που προέβλεπε αυτήν την εξέλιξη. Που την προέβλεπε χιλιάδες χρόνια πριν και την οποία εξέλιξη οι μύστες τη γνώριζαν από τότε. Οι Έλληνες, με βάση την ιστορική μας γνώση, ήταν ένας λαός ο οποίος μεγαλούργησε χιλιάδες χρόνια πριν. Με όπλα τη φιλοσοφία και τη δημοκρατία κατόρθωσαν και πέτυχαν τις μεγαλύτερες νίκες τους. Εγκατέλειψαν οικειοθελώς τη μάχη, όταν πραγματικά ήταν αήττητοι και τους είχε ανάγκη η ανθρωπότητα στον αγώνα της εναντίον της εξουσίας. Εγκατέλειψαν τη μάχη εναντίον του συστήματος, όταν πραγματικά θα μπορούσαν να το συντρίψουν. Ενώ όμως αυτοί εγκατέλειψαν τη μάχη, τα όπλα τους δεν χάθηκαν. Από την εποχή του Αλεξάνδρου και άρα από την εποχή της δόξας των Ελλήνων μέχρι και τη Γαλλική Επανάσταση δεν "ακούσαμε" τίποτε γι' αυτούς.

Γιατί η Γαλλική Επανάσταση είναι ένας "σταθμός" στην ιστορία τους. Γιατί αποτελεί σταθμό στην ιστορία τους ένα γεγονός στο οποίο δεν συμμετείχαν οι ίδιοι; Γιατί απλούστατα μπορεί να μην συμμετείχαν σ' αυτήν οι ίδιοι αυτοπροσώπως, αλλά καθοριστικός παράγοντας στη διεξαγωγή εκείνης της μάχης ήταν τα "όπλα" τους. Τότε ξεκίνησε στον κοινό πανανθρώπινο πόλεμο μια μάχη από τους "φίλους" τους. Από αυτούς που τους λάτρευαν όμοια με θεούς. Από τους Φιλέλληνες. Από αυτούς που δεν είχαν γεννηθεί από την ίδια "μήτρα" με τους Έλληνες, αλλά είχαν καταφέρει και είχαν "δανειστεί" τα όπλα τους. Ο κλασικισμός της Ευρώπης εκείνη την εποχή ολοκλήρωσε τον "κύκλο" του και όταν έγινε αυτό, επιτέθηκε στο σύστημα των χριστιανών βαρβάρων. Οι άνθρωποι που τον αντιπροσώπευαν στηρίχθηκαν αποκλειστικά στη γνώση και άρα στα "όπλα" των Ελλήνων. Εκείνοι οι άνθρωποι οδήγησαν το σύστημα σε απώλειες, εφόσον το οδήγησαν σε επανα­σχε­διασμό.

Το σύστημα κλονίστηκε από την επίθεσή τους, αλλά τελικά κατάφερε να τους νικήσει. Μπόρεσε όχι μόνον να τους νικήσει ως άτομα, αλλά πέτυχε κι έναν σχεδιασμό που του επέτρεπε όχι απλά να ακυρώσει την επικινδυνότητα των "όπλων" των Ελλήνων, αλλά να τα χρησιμοποιεί και το ίδιο για τους δικούς του στόχους. Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι η σημερινή βαρβαρική αυτοκρα­τορία των ΗΠΑ επιτέθηκε στο Ιράκ στο όνομα της δημοκρατίας; Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι οι σημερινοί τύραννοι της ανθρωπότητας επιτέθηκαν στο Ιράκ για να το απαλλάξουν από έναν τύραννο; Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι αυτοί οι οποίοι σήμερα περιορίζουν την ελευθερία των ανθρώπων το κάνουν στο όνομα της ελευθερίας; Αυτό σημαίνει ότι οι βάρβαροι όχι απλά νίκησαν εκείνους που τους επιτέθηκαν με τα ελληνικά "όπλα", αλλά ότι τα χρησιμοποιούν πλέον και οι ίδιοι. Χρησιμοποιούν τα ελληνικά "όπλα" εναντίον των φίλων και των συμμάχων των Ελλήνων.

Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της ήττας των πιο αγαπημένων φίλων των Ελλήνων. Εκείνοι έχασαν την κρίσιμη μάχη και χάθηκαν τα ελληνικά "όπλα". Η απόλυτη τραγωδία για τους λαούς της ανθρωπότητας. Οι τρομεροί Έλληνες εξακολουθούσαν να μην συμμετέχουν στο πεδίο της μάχης και τα πανίσχυρα όπλα τους ήταν πλέον χαμένα. Στο διάστημα από εκείνη την ήττα μέχρι σήμερα και εξαιτίας ατυχών επιλογών του συστήματος, εμφανίστηκαν και πάλι οι Έλληνες. Το σύστημα, υπερεκτιμώντας τη μεγάλη επιτυχία του, αποθρασύνθηκε πλήρως και υποτίμησε κάποιες καταστάσεις που επί αιώνες το τρόμαζαν. Τι έκανε; Αποφάσισε να ιδρύσει το κράτος των Γραικών, νομίζοντας ότι θα ελέγχει την οποιαδήποτε επικίνδυνη μετάλλαξή του. Αυτό, όπως ήταν φυσικό, δεν το κατάφερε και ο ελληνικός κόσμος άρχισε και πάλι να εμφανίζεται στο προσκήνιο.

Ποια είναι η ιδιομορφία της σημερινής κατάστασης που αφορά τους Έλληνες σε σχέση με τους προγόνους τους; Είναι απόλυτα ίδιοι μεταξύ τους, αλλά δεν έχουν "όπλα". Δεν μπορούν να πολεμήσουν με τα ίδια όπλα που πολέμησαν οι πρόγονοί τους. Δεν μπορούν να κάνουν αυτό που θα μπορούσαν να κάνουν για παράδειγμα πριν τη Γαλλική Επανάσταση. Τότε μπορούσαν με την ίδια γνώση που δόξασε τους προγόνους τους να στραφούν εναντίον του συστήματος και να επιχειρήσουν να το νικήσουν. Μπορούσαν να διεκδικήσουν δόξα, εφόσον οι λαοί, λόγω του Μεσαίωνα του χριστιανισμού, είχαν ξεχάσει τα "όπλα" τους και θα τα αντιμετώπιζαν εκ νέου ως δωρεά. Σήμερα αυτά τα "όπλα" τα γνωρίζουν όλοι οι λαοί κι αυτό σημαίνει ότι οι Έλληνες θα πρέπει να βρουν νέα "όπλα", αν θέλουν να μπουν εκ νέου στη μάχη με ελπίδες νίκης. Θα πρέπει να περιμένουν να επιβεβαιωθεί η προφητεία, εφόσον ο Θεός πάντα τους υποσχόταν "όπλα", όταν θα έπρεπε να πολεμήσουν.

Σ' αυτό το σημείο αποκαλύπτεται και το μεγάλο λάθος του συστήματος. Θεώρησε ότι, ακόμα κι αν επανεμφανιστούν οι Έλληνες, θα είναι ακίνδυνοι, γιατί δεν θα έχουν "όπλα". Θεώρησε ότι, αν επιχειρήσουν να πολεμήσουν, θα τους εξοντώσει εύκολα, εφόσον δεν θα προλάβαιναν να τα δημιουργήσουν. Θεώρησε ότι τον φοβερό ελληνικό λέοντα θα μπορούσε να τον μετατρέψει σε καχεκτικό κατοικίδιο. Υποτίμησε τη μοίρα των Ελλήνων κι αυτό ήταν μέγα σφάλμα. Ενώ διαθέτει στις τάξεις του μεγάλους μύστες, δεν τους χρησιμοποίησε. Ενώ διαθέτει άπειρη ποσότητα αποκρυ­φιστικής γνώσης, δεν τη χρησιμοποίησε. Παρασύρθηκε προφανώς από τον "ορθολογισμό" μιας νέας εποχής που τότε ανέτειλε και έκανε σφάλματα. Υποτίμησε την προφητεία, που βεβαιώνει με τον πιο σαφή και κατηγορηματικό τρόπο ότι οι Έλληνες, αν εμφανιστούν εκ νέου στη μάχη, θ' αποκτήσουν νέα όπλα, πολύ πιο ισχυρά από αυτά που έχασαν. Υποτίμησε την προφητεία και έπαψε να έχει ως μόνιμο στόχο του την αποτροπή κάθε απόπειρας γέννησής τους.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι ακριβώς κάνουμε; Αναζητάμε έναν ήρωα των Επών, του οποίου η πορεία να έχει τα ίδια χαρακτηριστικά μ' αυτά του ελληνικού λαού. Τα χαρακτηριστικά τα οποία εμείς βρήκαμε μέσω της ιστορίας και είναι αναμφισβήτητα. Αναζητάμε έναν ήρωα, που γεννήθηκε για ν' αναζητά τη δόξα στο πεδίο των μαχών και να είναι ολιγόζωος. Αναζητάμε έναν ήρωα προφανώς διάσημο για τη γενναιότητά του και για την ικανότητά του στο να κερδίζει μάχες. Αναζητάμε έναν ήρωα υπερπολύτιμο για τη θετική έκβαση του πολέμου της συμμαχίας στην οποία συμμετέχει. Έναν ήρωα, που για κάποιον λόγο και στο απόγειο της δύναμής του εγκατέλειψε οικειοθελώς τη μάχη. Έναν ήρωα, που στη συνέχεια δάνεισε τα όπλα του στον πιο αγαπημένο φίλο του κι αυτός όχι μόνον σκοτώθηκε, αλλά έχασε και τα όπλα στη μάχη. Έναν ήρωα, που άοπλος πλέον αισθάνεται σαν θηρίο στο κλουβί του. Έναν ήρωα, που απλά πρέπει να περιμένει να του δώσουν νέα όπλα, για να ξαναμπεί σε έναν πόλεμο τον οποίο έχει οικειοθελώς εγκατα­λείψει.

Έχοντας ο αναγνώστης αυτήν τη γνώση, μπορεί να μπει στην προφητεία και ν' αναζητήσει αυτόν που τον ενδιαφέρει. Ποιος είναι ο ήρωας με τα χαρακτηριστικά αυτά; Ο περίφημος Αχιλλέας. Τα "κλειδιά" από εκεί και πέρα επιβεβαιώνουν αυτά που αποκαλύπτει η λογική, χάρη στη χρήση της ιστορικής γνώσης, εφόσον το κύριο μέρος της προφητείας έχει ήδη πραγματο­ποιηθεί. Αχιλλεύς=Έλληνες=34. (βλ. Θεωρία των αριθμών — Υδροχόος). Αντιλαμβανόμαστε ότι τα Ομηρικά Έπη είναι κάτι πολύ περισσότερο απ' αυτό που φανταζόμαστε. Τα Ομηρικά Έπη δεν περιγράφουν την ιστορία των Ελλήνων. Περιγράφουν την ιστορία όλου του κόσμου και των Ελλήνων. Όλοι οι λαοί αυτού του κόσμου περιγράφονται μέσα στα Έπη. Όλοι οι λαοί και όλοι οι άνθρωποι περιγράφονται μέσα σ' αυτά ως χαρακτήρες ηρώων. Οι ιστορίες των λαών και των ανθρώπων είναι οι ιστορίες των ηρώων των Επών. Ανάμεσα σ' αυτούς τους ήρωες είναι και ο Αχιλλέας. Ο ήρωας του οποίου η μακρόχρονη εξαφάνιση από το πεδίο της μάχης περιγράφεται ως θυμός.

Στο σημείο αυτό μπορούμε να καταλάβουμε πώς γίνεται εργαλείο μια προφητεία. Έχοντας κάνει κάποιος την ταυτοποίηση που έχει ανάγκη, μπορεί στη συνέχεια ν' αντιληφθεί το σημείο στο οποίο βρίσκεται η πορεία της εξέλιξης. Ό,τι είναι πίσω από αυτό το σημείο το επιβεβαιώνει η ιστορία και ανήκει στο παρελθόν και ό,τι είναι μπροστά ανήκει στο μέλλον. Άρα το αμέσως επόμενο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να εντοπίσουμε το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα. Αν το εντοπίσουμε, έχουμε καταφέρει τον στόχο μας. Γιατί; Γιατί ό,τι ακολουθεί περιγράφει το μέλλον. Μπορούμε να γνωρίζουμε το μέλλον, χωρίς να είμαστε προφήτες. Μπορούμε να γνωρίζουμε το μέλλον κι αυτό είναι ένα πανίσχυρο όπλο.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Με τον εξής απλό τρόπο. Αναζητώντας την πορεία του Αχιλλέα μέσα στα Έπη, ψάχνουμε το σημείο όπου ο ήρωας επανεμφανίζεται στη μάχη άοπλος. Επανεμφανίζεται με πάθος για να πολεμήσει, αλλά αδύναμος να το κάνει. Επανεμφανίζεται, για να "θυμίσει" σε εχθρούς και φίλους ότι υπάρχει και είναι θέμα χρόνου να επιστρέψει. Αυτό περιγράφεται στην ραψωδία Σ και στον στίχο 230. Τρεις φορές ουρλιάζει, προστατευμένος στα χαρακώματα. Τρεις φορές τρομοκρατεί τους εχθρούς του, τρεις φορές δίνει "ανάσες" στους συμμάχους και φίλους του.

Για τις κλίμακες των λαών αυτή η "υπενθύμιση" ξεκίνησε ήδη. Το "ουρλιαχτό" των Ελλήνων ξεκίνησε από την Πορτογαλία και θα συνεχιστεί με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Οι "άοπλοι" Έλληνες έστρεψαν τα βλέμματα της παγκόσμιας κοινωνίας πάνω τους. Τα χιλιάδες παθιασμένα πρόσωπα των Ελλήνων και των Ελληνίδων, που είδε όλος ο κόσμος στις οθόνες του, ήταν το ένα και μοναδικό πρόσωπο του Αχιλλέα. Το πρόσωπο που τρομοκρατεί το σύστημα. Το πρόσωπο, που κάποιοι νόμισαν ότι δεν θα ξαναδούν ποτέ. Αυτό το πρόσωπο είδαν εχθροί και φίλοι. Είδαν τη μορφή του και "θυμήθηκαν". Οι πρώτοι είδαν ότι δεν ξεμπέρδεψαν τελικά μ' αυτούς και οι δεύτεροι άρχισαν και πάλι να ελπίζουν. Σε τι μπορούν να ελπίζουν οι λαοί μετά από αυτήν τη θριαμβευτική επανεμφάνιση; Σε νίκη εναντίον των εχθρών τους. Σε νίκη εναντίον των ιμπεριαλιστών, που εκμεταλλεύονται όλους τους λαούς.

Η φαινομενικά προκλητική εμφάνιση των Ελλήνων δίνει ελπίδες σε όλους τους λαούς. Γιατί; Γιατί οι πάντες κινδυνεύουν από την Νέα Τάξη. Οι πάντες κινδυνεύουν να μπουν στον "μύλο" της και να γίνουν "χυλός". Ο θάνατός τους είναι σχεδόν βέβαιος, γιατί απλούστατα η Νέα Τάξη έχει καταφέρει και έχει συγκεντρώσει στο "οπλοστάσιό" της το σύνολο των επιτευγμάτων της ανθρωπό­τητας. Ό,τι ωραίο και υψηλό έχει επινοήσει ο άνθρωπος, το χρησιμοποιούν τα γουρούνια, για να παγιδεύσουν τους λαούς. Τις έννοιες της δημοκρατίας, του διεθνισμού, της αδερφοσύνης, της παγκόσμιας ειρήνης κλπ., τις έχουν πάρει οι ιμπεριαλιστές και τις έχουν κάνει το μέσον για να πουλάνε Coca-Cola, χάμπουργκερ και Windows. Οι λαοί δεν μπορούν ν' αντιδράσουν σ' αυτήν τη λαίλαπα, γιατί δεν μπορούν ν' αντισταθούν στην ισχύ αυτών των "όπλων". Οι λαοί δεν μπορούν να κλειστούν στις εθνικές τους παραδόσεις, γιατί απλούστατα αυτές είναι πολύ αδύναμες για ν' αντισταθούν στην ισχύ των νεοταξικών "όπλων".

Ο μόνος λαός του οποίου η εθνική παράδοση μπορεί ν' αντισταθεί στη Νέα Τάξη είναι οι Έλληνες. Ο μόνος λαός που μπορεί να κρυφθεί πίσω από εθνικά "χαρακώματα" και ν' αντέξει τα διεθνιστικά "όπλα" της. Ο μόνος λαός που μπορεί ν' αμυνθεί στο κρίσιμο διάστημα και στη συνέχεια να δοκιμάσει την επίθεση. Εδώ βρίσκεται η ελπίδα για τους λαούς και η απειλή για τους ιμπεριαλιστές. Αν απομονωθεί αυτός ο λαός, μπορούν κοντά σ' αυτόν να συνθέσουν συμμαχία όλοι οι λαοί του κόσμου. Κοντά σ' αυτόν που ουρλιάζει ότι έχει αξία να είσαι Έλληνας πολίτης και όχι απλός πελάτης της παγκόσμιας Coca-Cola, θ' αποκτήσει αξία και το να είσαι Τσέχος, Γερμανός και οτιδήποτε άλλο.

Οι λαοί δεν φοβούνται ν' ακολουθήσουν τους Έλληνες μέσα στα εθνικά τους "χαρακώματα", γιατί απλούστατα αυτά είναι αμυντικά μέσα. Οι Έλληνες τα χρησιμοποιούν για άμυνα και μόνον για λόγους ανάγκης. Ο μόνιμος στόχος των Ελλήνων είναι να βγουν από αυτά. Ο μόνιμος στόχος τους είναι να τα "καταργήσουν" και ν' απαλλαγούν από αυτά. Γιατί; Για να θριαμβεύσουν. Για να τους δουν οι λαοί στο πεδίο της μάχης και να τους θαυμάσουν. Δεν σκέφτονται τίποτε άλλο. Δεν τους ενδιαφέρει τίποτε άλλο. Είναι "άρρωστοι" με τον πόλεμο. Γι' αυτόν τον λόγο δεν τους φοβούνται οι λαοί και ενστικτωδώς τους ακολουθούνε. Γι' αυτόν τον λόγο μπορούν να πολεμήσουν στο πλάι τους. Χωρίς να φαίνεσαι οπισθοδρομικός εθνικιστής, θα μπορείς δίπλα στους Έλληνες να διαφοροποιηθείς από τον "χυλό". Θα μπορείς να πολεμήσεις και να επενδύσεις στην ελληνική κληρονομιά, που είναι κοινή για όλους τους λαούς. Εξασφαλίζοντας τη διαφορετικότητά σου, θα μπορείς να διεκδικήσεις την ισότητα. Μόνον έτσι μπορεί να νικηθεί η ισοπεδωτική λαίλαπα της Νέας Τάξης.

Έχοντας αυτά υπόψη μας, μπορούμε πλέον να "βαδίσουμε" στα άγνωστα μονοπάτια της προφητείας. Τι σημαίνει αυτό; Ότι προφανώς, για να φτάσουμε στο σημείο αυτό, ήδη έχουν συμβεί πράγματα, που δεν τα γνωρίζει ο πολύς κόσμος. Ότι αυτοί οι οποίοι προστατεύουν τον άοπλο Αχιλλέα τον έχουν διαβεβαιώσει ότι θα του δώσουν νέα "όπλα". Αυτοί οι οποίοι τον επανέφεραν στο προσκήνιο, δεν είναι δυνατόν να τον παραπλάνησαν. Ποτέ δεν θα τον εξέθεταν στους εχθρούς του, αν δεν ήταν θέμα χρόνου να τον επαναφέρουν στη μάχη. Ποτέ δεν θα έβαζαν σε κίνδυνο έναν τέτοιο παράγοντα της ιστορίας, αν δεν είχαν εξασφαλίσει τη "δουλειά" του Ηφαίστου. Κάπου και σε ανύποπτο χρόνο έχει ήδη χυθεί ο "χαλκός" που απαιτούν τα νέα ελληνικά "όπλα". Κάπου και σε ανύποπτο τόπο έχουν ήδη "σφυρηλατηθεί" οι εφιάλτες του συστήματος. Τώρα κάπου κάποιοι είναι έτοιμοι να τα παραδώσουν στον Αχιλλέα. Το ρολόι του ουρανού ήδη δείχνει την ώρα των Ελλήνων.

 

 

 

                  Παναγιώτης Τραϊανού

Δημιουργός της θεωρίας του "ΥΔΡΟΧΟΟΥ"